On Magic, Part 2

This English transcript is an automated translation of the original Greek lecture. It may contain errors; the original Greek audio recording is the authoritative source. Some passages are omitted per editorial policy.

Last time we saw how profound the subject of magic really is. It is not something that concerns only uneducated people or old women; it is a matter with theological depth as well. I want us to understand this for one reason alone: so that we may properly assess the presence of the enemy. It is well known that only when a person does not underestimate his enemy’s presence—as Napoleon did not—and does not underestimate the weapons at his enemy’s disposal, can he prevail.

If, on the contrary, he underestimates them, he is certain to risk disaster. Therefore, we must not underestimate the phenomenon and presence of magic. We must look deeply into it and understand what it is, as we began to do last time. This time, with God’s help, we shall continue examining what magic is and the various forms it takes. Even politics has made, and continues to make, use of magic. It is well known that Hitler used magic. That is why he placed the swastika, a symbol of black magic, on his flag. In the beginning, black magic brought Hitler to power.

That man had four magicians serving as advisers on his staff. He consulted them first and only afterward consulted his generals. It is telling that he often began or planned his battles on a Sunday, because that was what his magicians advised him to do. And since magicians naturally have the devil—the devil is their master—Hitler consequently went to the devil. Stalin did the same: he had three full-fledged practitioners of black magic on his staff. Would you like an example closer to our own eyes?

Have you been to Athens? Have you noticed the large hotel called the Hilton? Anyone who has been to Athens will know it, on Kifisias Avenue. It is a little above Evangelismos, on our left as we come down from Kifisia toward Evangelismos. The wall facing Kifisias Avenue has no windows. The whole wall is decorated with strange designs—Kabbalistic designs from the Kabbalah. The Kabbalah is a book of Jewish origin, a magical book; we might call it a kind of—indeed, not merely a kind of—Solomonic magical text. These designs, then, are magical symbols.

Why are those symbols displayed there? The answer is very simple. The people who own such businesses believe that, if their wealth is to remain in their hands, they must use magic to appease dark powers. There is no need for elaborate explanations. When you go down to Athens, you will see all those Kabbalistic, magical symbols before your own eyes. Magic, then, is a serious and far-reaching matter, and we have a great battle to fight throughout our lives—from seemingly small things, such as removing the evil eye, perhaps all the way to the kind of magic encountered at such hotels. And if we ever wished to enter the circle of those people, we might find a fortress standing before us.

I said that I would read you a contract with the devil, an agreement taken from a Solomonic magical text. I have two such books before me. One is by Paul Jagot, the Frenchman I mentioned to you, and it contains dreadful things. The other is a Greek book written by someone named Pisanos. Its cover reads: “A scientific study of the traditions, beliefs, and formulas of magicians, alchemists, astrologers, Kabbalists, and others.” But before turning to the Greek book, I would like to glance at the one by Paul Jagot.

I shall read only what I have underlined, so as not to burden you with too much text. The magician pursues extremes. A powerful fascination governs him. During his night vigil, he listens greedily to accounts of the old magician’s achievements, from whom he also receives the tradition. He enters into a pact with the powers of darkness and there carries out his strange magical operations. Little by little, he feels himself withdrawing from his surroundings, because the supernatural opens before him during his visionary states of concentration. And unconsciously he draws toward himself the initiate who will discern his gifts and one day favor him with his secret formulas. In short, he will soon be taught the art of summoning spirits.

It speaks of magical influences extending even to death. Following the instructions of his ritual, the magician concentrates his psychic powers and arouses the power of the agent in which all beings and all living things are said to exist, so as to disturb their vitality to a greater or lesser degree. In this way, it claims, he can make his neighbor’s land barren, keep a field from producing so much as a seedling, destroy animals, and afflict people in various ways. Yes, indeed. That is what the Frenchman says. Now come and see what the Greek author says here. Prodigies and portents—dreadful and terrifying things—so that, upon reading them, one hardly knows how to react.

One does not know whether to laugh or to weep, or what course to take. Of course, it is well known that the demons belong to many different ranks. Somewhere in the Gospel it says that Christ gave His disciples the ability and power “to cast out all demons.” Have we paid attention to that word “all”? What does “all demons” mean? It means that some demons are less wicked and others more wicked. When they tried to...

heal that demon-possessed child—while the Lord was on Mount Tabor with His three disciples and the other nine disciples remained below—what happened? They could not do it. And why could they not? The disciples saw the young man foaming and were frightened. It was as though they said, “This demon is powerful.” Thus, there are many ranks of demons, and the magician here addresses these various ranks: “Emperor Lucifer”—as we explained last time, Lucifer means the Morning Star—“O Emperor Lucifer,” just as we would say, “O God Almighty,” but here it is addressed to the devil, “lord of all rebellious spirits, I ask you to assist me in the invocation I address to your great Lucifuge Rofocale, because I wish to make a contract with him. I also ask you, Beelzebub...”

“to protect me in this undertaking. And Astaroth...” Astaroth is an Assyrian deity, the goddess Astarte, whom you will remember from school: the goddess Astarte, or Astaroth. “Be favorable toward me and cause the great Lucifuge—that is, Lucifer—to appear before me in human form, without any foul odor, and through the contract I shall present to him, to give me all the riches I require.” A brief observation about the words “without any foul odor.” If you read the Philokalia, the classic five-volume work compiled by Saint Nikodemos of the Holy Mountain from the writings of the Neptic Fathers...

you will see in the fifth volume that it says the devil displays various phenomena before the eyes of those who summon him. I will not conceal from you that a secondary-school student once confessed to me what he was seeing. The Philokalia therefore says, “Take heed, Christian, take heed.” The devil appears in many ways: through lights and flashes. This child saw flashes moving from one side of his darkened room to the other—flashes, colors, flames, and odors. Above all, the odor of Satan is the smell of burning sulfur, a very distinctive odor. This child even reached the point...

of telling me that he felt—and we shall examine this when we speak about spiritualism next time, God willing—invisible hands touching and caressing his legs. That is, although he could not see any hands, he could feel hands caressing his legs. You will say that this is terrifying. The Fathers warn us about these things, so do not find it strange. This is why, at first sight, as I told you, one does not know whether to laugh or weep when reading such words as, “Appear before me without any foul odor,” and the other things written here. Yet I repeat: if you read patristic texts, you will see complete agreement and correspondence with what this text says. “O great Lucifuge”—that is, “O great Lucifer”—“I ask you to leave your dwelling, wherever in the world you may be...”

“to appear before me and speak to me. Otherwise...” Here we encounter a strange contradiction: “I shall compel you by the power of the Father, the Son, and the Holy Spirit.” They now introduce something very strange. “Come quickly, for I compel you.” I must tell you that magic contains an element of coercion, whereas religion contains an element of humble supplication. The magician seeks to bind the higher powers, which means that he sets himself above those higher powers. When the devil prompted our first parents to eat the fruit, this is precisely what he sought: to force God to grant divinity and the knowledge of God to our first parents. But this lies at the very heart of ancestral sin.

“Man, where are you going? Which of the gods are you trying to compel?” Then the devil answers: “Here I am: Lucifuge, Lucifer, the Morning Star, or Beelzebub.” Beelzebub. The common people call him Beelzebul, sometimes saying the name jokingly. He is none other than Baal, the god of the Assyrians.

“Boulino varou. What do you want from me? Why have you disturbed my rest?” Next time I shall read a passage from First Kingdoms in the Old Testament, and there you will hear the devil say to Saul—to King Saul—“What do you want from me? Why have you disturbed my rest?”

So do not take these things as fairy tales; that is why I am telling you this. “I summoned you because I wish to make a contract with you, so that you may make me rich quickly. Otherwise, I shall torment you with the invincible words of the Key of Solomon.” “I cannot do what you ask unless you surrender your soul and body to me after a certain number of years, so that I may do with them whatever I wish.” Remember Mephistopheles and Faust in Goethe’s work. If you read Goethe’s Faust, you will remember this. The book advises that you must have a contract written in your own hand upon parchment and signed with your blood. You are to write the following: “I promise the great Lucifuge Rofocale...”

“that after a certain number of years I shall repay him for all the treasures that will be in my possession.”

The book says that the spirit may still refuse. Then, to compel it to obey you, you are to read the invocation mentioned above, using the dreadful secret words of the Key of Solomon. The spirit will then become agitated and say: “Why do you torment me further? If you give me your soul, I shall give you the nearest treasure, on the condition that you grant me one room every Monday and summon me only once a week, calling me between ten at night and two in the morning. Take back your contract, which I have signed, and from this moment you belong to me.” The devil says, “From this moment you belong to me.” And there is much more besides. Now let us consider something written by a foreign French author in a small book.

Jérôme-Antoine Rony, in a short monograph on magic, writes that magic employs many kinds of material objects, as I was telling you. When it seeks revenge or wishes to harm an object, an animal, or a human being, it is enough to obtain something that has come into contact with that object, animal, or person. My clothes, for example, come into contact with my body. If the magician manages to steal a piece of my clothing, he can then accomplish what he desires. And what is that?

The woman with the flow of blood in the Gospel, whom we heard about the day before yesterday, said, “If only I touch the Lord’s garment, I shall be healed.” And she was healed. In Ephesus, the Christians would go and take the aprons of the Apostle Paul, who worked at a loom—as it is written in the Acts of the Apostles—and lay them upon the sick, and they were healed. It says very specifically that these aprons and handkerchiefs had touched his skin. He had first used them to wipe himself as he worked. You may remember from last year—and we shall say it again this year, God willing, when we speak about icons—that a faithful person becomes a direct, material...

a direct, material bearer of the presence of divine grace. In the same way, my beloved, the devil also uses material channels. That is why, when a sorcerer takes a little piece of cloth, a scrap belonging to the victim, that scrap is not something independent of the victim’s being. Pay attention to what I am about to say: it is an extension of the victim. This word reveals everything—an extension of the victim. Just as the power that went forth from the Lord came from the Lord through His garments, so the sorcerer regards this object in precisely that way. Rony, the Frenchman I mentioned, explains this very well.

He regards it as the victim—an extension of the victim. He takes it and may fashion an image of the victim, a doll. Do you remember that I spoke about dolls last time? So he takes a doll made to resemble the victim as closely as possible, dresses it, tends to it, anoints it with fragrances, caresses it, and places that scrap of cloth upon it. After tending to the doll as carefully as he can, he then gazes at it with satanic malice and tries, psychologically, to direct himself toward the victim. With spite and hatred, he concentrates all his hatred upon the victim through the doll, which, as we have said, is an extension of the victim. He gazes at it for a long time while reciting a ritual formula with invocations.

He heaps curses and blasphemies upon the victim, takes a knife, and begins striking the figure. He strikes it again and again, exhausting himself. At that very moment, the victim is said to feel pain wherever he may be. They did this in the Middle Ages, my beloved, when they wanted to take revenge on someone. They made an effigy, hung it in the public square, set it on fire, and so forth. Here in Greece, as you know, at Pascha they make an effigy of Judas out of straw and burn it. This is the method of treating an image as an extension of the victim. And now this man Pisanos writes in the Greek Solomonic text. I read: “One of the most dreadful devices used by sorcerers to inflict harm was the notorious practice of piercing.”

You know how they stick pins into soap? This is exactly what it means: they are piercing the victim. That incident I mentioned, involving the two women who were burning those two bundles at Saint Stylianos—they contained scraps of cloth, evidently clothing belonging to the victim. This piercing was the sorcerer’s evil influence exerted from a distance. Through it, sorcerers could supposedly remain safe in their lairs while killing a person or destroying his health. Fortunately, however, this piercing did not always succeed, because the two organisms—the one acting and the one suffering—were not attuned and did not have the same nervous system. In any case, the sorcerers proceeded as follows. They fashioned a figure out of wax and...

made its face resemble the face of the person they wished to pierce. They immersed this waxen image in perfumes and gave it the victim’s name. They dressed it in clothes resembling as closely as possible those worn by the person who was to undergo the piercing. On the image they placed a scrap of cloth or some other object belonging to the victim, such as a handkerchief, a chain, some strands of hair, and so forth. Then they concentrated all the power of their will and began uttering the most dreadful curses against the person they wished to harm.

At the same time, using a small knife, they slashed the figure, pierced it, beat it, and cut it to pieces, keeping in mind that the real person stood before them. The victim, it was claimed, would most often be seized by pains and eventually die—the actual victim, that is, the human being. Sorcerers varied this method by adding other means intended to excite the victim’s nervous system to a high degree and thus achieve greater success. By related methods they believed they could produce other kinds of results, especially in matters of erotic desire. Today, “science”—and next time we shall see what sort of science this is—I also have a so-called “scientific” book written by a doctor in Athens. It even contains his reply concerning a letter he sent to the Holy Synod. The Holy Synod, of course, did not deem it worthy of a response. In that book he writes that all these things are science.

We shall see what kind of science it is, for he literally extols both magic and spiritualism. Such a writer exists, and he is a doctor; Pisanos is a doctor. He writes: “Today, the science of applied psychology explains the experiment of piercing through the emission of magnetic fluids.” And then we hear Pisanos’s personal opinion: “If I did not think that some criminal might use these methods to commit a crime or some other evil, I would give the full description, including a discovery of my own concerning the most effective use of the human being’s magnetic fluids.” In other words, he is saying here: “I know a way by which someone can kill a person from a distance, harm him, or make him chronically ill.” But he is afraid that criminals might learn these modern methods and use them to do evil.

“I cannot reveal this secret, because, without wishing to do so, I might place a dreadful and effective weapon in the hands of any criminal. I shall say only that an antidote exists in such cases and that it is possible to cure ‘victims’”—in quotation marks—“who have been afflicted by evil magnetic energies.” Dreadful things, truly, are they not? Dreadful things, but realities, my beloved, since Christianity and the spiritual fathers of old acknowledge these things and therefore issue Canons against them. The word of God also lays down laws against all these dreadful practices. And now, so that we may have some understanding, it would be good...

to examine several forms of magic, so that we may realize that something we ourselves often do in our homes may also be a form of magic.

Every person has acted as a sorcerer at least once in his life—even if only once. When I examine myself, I find that I have done so many times. I shall give you a small example. Suppose you are going to attend to an important matter and, as you climb the stairs of a building, you notice whether your right foot or your left foot lands on the first or the final step. If from this you conclude that the outcome will be favorable or unfavorable, then at that moment you are acting as a sorcerer. If any of you has never once acted as a sorcerer in your life, raise your hand. I doubt there is anyone. No one. If you can be on your way to an important matter...

and hear an owl hooting, or if you are about to begin an important undertaking on a Tuesday and you feel fear—even the slightest fear, even if only a trace, a residue, something hidden in the subconscious—this is a form of magic. It means that somewhere within himself, a person also believes in powers apart from God: dark, uncontrolled, subconscious powers. Every form of magic rests precisely upon such powers. And as we saw last time, these powers are none other than the devil himself, who wants to establish his own religion. The first and principal form of magic is divination.

After all, if someone pauses on the stairs to see whether his left or right foot went up or down first, what is he doing? It is divination. He is trying to foretell what will happen next. Man is impatient. He is in a hurry to know the future. He is curious. And as we said, one element of magic is the desire for an easy way. He tries to obtain and master the secret by the easiest possible path. There are many, very many forms of divination. I shall mention the principal ones. Many times we visit a home, sit down, and talk, and then, while we suspect nothing, we see a woman or a man take our hand and examine it.

What is that person doing? He is looking at my hand. What does he expect to discover from it? This is the familiar practice of palmistry. First, he tries to interpret the shape of the hand itself—the hand’s form, its fingers, and so forth. Then he examines the lines of the palm: whether this part is open or closed, whether there is a vertical line, and so on. There is an entire body of literature on palmistry, my beloved. Before me I have a book on palmistry by Madame de Thèbes, a famous Parisian woman who flourished in France at the beginning of our century. She was well known and wrote this book. Here it is, a book on palmistry, containing many diagrams and pictures showing...

the shape of the hands to be examined: whether the fingers are thin or thick, whether the joints are knotted, whether the fingertips are pointed, what the nails are like, and I do not know what else. First you examine the overall shape of the hands; then you examine the lines. The book contains many photographs. You look at whether this line is shaped one way and another line differently. This line represents Saturn, that one Jupiter, and who knows what else. In other words, as they believe—and we shall consider this shortly—it is an attempt to discover the influence of the stars upon a person and thereby read his future. So, as you have seen, palmistry is one form of divination. Another is card reading. When playing cards were first invented, they were devised as a game.

They were called Tarot cards—Tarot. That is what they were called. But because the figures on the cards became incorporated into magical symbols, the Solomonic book gradually came to be called the Tarot. This book is called the Tarot. I have read from it and shall continue to do so.

Then there are the cards: fortune-tellers use them in an attempt to discover and foretell the future. Next comes divination by coffee grounds. Many materials can be used for divination, but, as we said, we are considering the principal ones. You drink your coffee, and while you suspect nothing, a man or woman beside you turns the cup over and looks inside to see what appears—the shapes formed by the coffee grounds, and so forth. As though coffee, coffee grounds, cards, or the hand could ever reveal the future! Yet such is man’s attempt. And I must tell you that coffee-cup readers make a great deal of money.

You have seen this yourselves.

A man in Athens wanted to consult a coffee-cup reader, so he took along a journalist friend and went to a famous woman who practiced this form of divination. He wanted to explain his concerns and receive her answer. She was clever, like her ancient predecessor, the Pythia at the Oracle of Delphi. She knew how to combine many things, and naturally her chief concern was business. Besides the fifty drachmas she charged for each visit, she also received a portion of coffee. When you went to have your coffee read, you brought the coffee yourself, drank it, and then gave her the cup to examine. You understand, of course, that you would not bring her only a single spoonful of coffee. You would bring fifty drams of it.

How much coffee the old woman collected and then sold—that was another business altogether. After the man drank his coffee, she took the cup and began to examine it. She looked and looked and looked, and then, with all the solemnity of the Pythia, began proclaiming her conclusions. But they did not agree with the facts of her client’s life. She seemed to be telling him things that were both scant and backward; they simply did not fit. The man looked at his journalist friend. “She is not getting it right.” The journalist said, “Something is wrong here, madam. These things do not fit.” She found herself at a loss. What could she do now? Suddenly the journalist had an inspiration—a bit of folk wisdom.

“The coffee has been adulterated.” Well, sir, she was very clever—very clever indeed. “Well, sir,” she says to the customer, “if you bring me adulterated coffee, how do you expect me to tell you the truth?” This shows you that, quite apart from whatever they may claim to say through magic, fraud is also widespread among them. Another form is divination by birds: trying to read the way birds fly and the formations they make. Divination by entrails is literally a scourge among shepherds. Usually, when they slaughter a lamb, they will examine the shoulder blade and try to read from it a person’s fate, the

future, and what will happen in the household. Then there is this matter of “fate.” We say, “May it have a good fate.” Did you know, please, that this expression is magical? We were laying the foundation of a new church in Argyropouli. The bishop was there, and I was standing beside him, when an official said, “There we are—may it have a good fate!” No, sir! A church does not have a “good fate”—God forbid! And this was said precisely while they were throwing coins. First, they threw coins to the craftsman who was setting the foundation stone. And second, they placed coins of every denomination, from ten lepta to twenty drachmas, in a small box beneath the stone, so that if the building should ever collapse in an earthquake and excavations were carried out,

people would know in what period the church had been built. They might also find inscriptions and other historical evidence two hundred, three hundred, or five hundred years from now. There is nothing wrong with that. But to say that through the money we are “laying the foundation”—in quotation marks—and creating the building’s fate is a terrible thing. And what about the rooster slaughtered when we build a house? That is a magical act. It comes from ancient rites for founding a building, intended to appease dark and uncontrollable powers. That is what these ideas about fate are. Then there are dreams. We try to draw conclusions from our dreams. A dream is certainly a mysterious phenomenon. Science and psychology have still not given us the final word on what a dream is. Nevertheless...

Dream interpreters and others who concern themselves with dreams devote special attention to them and try to draw conclusions from them. Perhaps you will say: What about Joseph in Egypt, who interpreted Pharaoh’s dream, or Daniel, who interpreted Nebuchadnezzar’s dreams—two dreams, rather—or Joseph, the betrothed of the Theotokos, who saw an angel in his sleep telling him to flee at once, and so forth? My dear friends, on rare occasions God may speak through dreams. But just as God may use a particular means to communicate with people, the devil also uses that same means to communicate with them.

He exploits the method; he exploits the means. Because the danger is so great, Holy Scripture—the Old Testament—warns us: “Do not believe in dreams, for dreams have led many astray.” I would tell you that anyone who is preoccupied with dreams needs only two or three days to break the habit. On waking in the morning, let him try not to remember anything, and he will soon see that he no longer remembers what he dreamed. Everything will be forgotten. But if he dwells on his dreams, he will be troubled before anything has even happened. Then there are chance encounters. We see a priest on the road, or a black cat, or this or that, and think some evil will befall us. In my father’s village, there was a hunter who, whenever he saw a priest on the road

in the morning, would turn back without fail and not go hunting. He was certain he would catch nothing—or rather, that was what he believed. All these things are situations and persons exploited by the devil. The second form is incantation: the summoning of demons through chants and songs. Fakirs, for example, sing songs in an attempt to bewitch snakes by magic. The viper holds its head upright and becomes, as it were, dazed and hypnotized, following the movement and rhythm of the magician’s song—the fakir’s song. In our own society, however, incantation

takes the following form. It is chiefly the “binding” of a married couple by means of certain prayers—which are really curses—uttered during the wedding. Sadly, this is very widespread. Some wicked person with a blackened soul—and I shall speak as Saint Nikodemos of the Holy Mountain does, who rebukes such people severely, calling them devils, scoundrels, and many other choice names—stands behind the couple and performs magical acts while the wedding is taking place, thereby offending this most sacred Mystery. Why does he do this? These things are common, my dear friends, especially in the villages. A man wanted one woman, but she married someone else.

Or a woman wanted one man, but he married someone else. “Just wait and see what I’ll do to him,” say those who have lost the one they wanted. They resort to a male or female sorcerer, who slips in behind the couple unnoticed and “binds” them. A man who was also a priest told me about one of his former classmates at an ecclesiastical school. He was a good student—the best in the school. He graduated, received his diploma, and found a good young woman. He did not marry another woman whom people had suggested to him—and was that not his right? He married the woman he wanted. Then the time came for the wedding, so that afterward he could become a priest. Someone went and stood behind them and, indeed,

used magic to bind the couple. The result was that, as soon as the wedding had ended and they had gone home—in the villages, as you know, there is a celebration with violins, dancing, singing, a meal, and so forth—he told those around him that he was cold. “I don’t know,” he said, “I have terrible chills. I can’t go on; I’m not well.” Of course, it is not strange for someone to fall ill, especially after intense emotion. In any case, they cared for him as best they could. A little later he said to his wife, “Who are you? Who are you over there? Who is this woman? Go away! You are not my wife. Go away! You are not my wife.” The result was that this man died within a few days.

What can I tell you? These things are truly terrifying.

Then there is enchantment—the spell or charm. Let us examine the word itself. In Greek, goēs or goētas means a sorcerer: one who enchants, a magician. What does the Apostle Paul say somewhere? “Evil men and sorcerers will grow worse and worse.” Sorcerers—that is, magicians.

Are the so-called “enchanters” of the cinema any less magical, or the “magicians” and “enchanters” of the pen, who through their books and literature—or through their beauty or acting—bewitch the masses, the people, and lead them collectively into Hades? This too is a kind of magic, though the word is being used in an extended sense. Enchantment, then, means magic; and spells and charms are those familiar incantations that women perform and recite, mixing in an “Our Father,” as we say, and words from God. But listen carefully, my dear friends: here there is a great snare. We shall examine it next time, when we read the passage from the New Testament about the divining woman at Philippi, who confessed God.

In order to deceive us, the devil puts divine names into the mouths of such people. It is the same with the Solomonic books. “I shall torment you,” it says, “in the name of the Son and of the Holy Spirit.” It immediately throws in something from religion. Thus, the person who casts or removes the evil eye uses strange objects, gestures, and words. Often people in Philippi are ashamed to tell me what those words are, because they are obscene. Many times they are indeed obscene. They mingle together the name of God, the Most Holy Theotokos, the Saints, and so on. Sometimes, as they say, the words are entirely “divine.” And when you tell them, “Do not ever do this again,” they reply, “But Father, it is a very simple thing.

I say divine words. I am doing good, not evil.” And yet, my dear friends, when you put water in a dish, drip a few drops of oil into it, and try to see what will happen in order to cure someone afflicted by the evil eye... Now, the evil eye is something recognized and acknowledged by the faith, yes. It is known to exist. The Apostle says: “You were walking in God’s way, in the truth, and someone cast the evil eye upon you.” The evil eye is the influence of the envious devil working through the eyes of an envious person. When someone looks at something with envy and says, “How beautiful that is,” or, “What a beautiful flower,” or, “What a beautiful cat”...

the flower may wither—the flower may wither, my dear friends. There is no special penetrating power in the person’s gaze. He admires, but his admiration is envious. And there, whether he realizes it or not—I do not know—he becomes a dark instrument of the envious devil, who brings evil into God’s creation. So if we put a few drops of oil into water to remove the evil eye, do you know what you are doing, my dear friends? Hear this clearly: you are making a parody of Holy Unction. Holy Unction is a Mystery of the Church, and its purpose is to heal the sick. “Let him call for the priests of the Church,” says James, the brother of the Lord,

“and let the priests of the Church pray over him, anointing the sick man with oil, and he shall be healed. And the prayer,” he says, “will save the one who is weary and ill, and he will be made well.” If God judges that the sick person should not recover, there are two possible explanations. Either he lacked faith, or God judges that he should not recover, because God knows what is best. Paul, as you see, was not healed; he himself suffered and implored God to make him well. But God said to him, “My grace is sufficient for you, for My strength is made perfect in weakness.” Do not protest; what I have given you is enough. My strength will be revealed through your weakness. So you will keep this thorn in your flesh, and you will suffer. I shall not heal you. God knows.

God makes the judgment. If, then, I am not healed through Holy Unction, does that mean the Mystery has no power? No. Either I lacked faith, or God judged otherwise. But when, through your magic, you make a show of divine things—putting water and oil together—you are making a parody. Do you understand what “parody” means? A mockery: a parody of the Mystery of Holy Unction. It is terrifying, as we shall see. Do you not understand that the devil has his own forms of communion, his own mysteries, and his own worship? Here he attempts to imitate the Mysteries of the Church through parodies. Further on, we shall encounter another such parody. This form is also called incantation. Fourth comes the making of amulets.

Amulets—amulets made from silk threads, bear hair, mysterious objects, snake bones, washed bones of the dead, and so on and so forth. My dear friends, a gravedigger from the First Cemetery of Larissa told me that a woman once came to him intending to perform magic. She said, “Please, I want you to wash some bones under the tap while I hold a bottle underneath to collect the water.” And, of course, she was supposedly doing something for the soul of the departed as well. He realized that she intended to use it for some evil purpose. “No,” he told her, “that will not happen.” She persisted: “I will pay you.” “No,” he said, “I do not want your money...”

She went so far as to tell him, “I will give myself to you, if only you will do what I ask.” Do you understand? Do you understand? These things truly happen.

Fifth is sorcery through potions. In Greek, pharmakeia means the use of drugs or potions to poison others. Here the magician uses medicines, herbs, and various other substances, which he gives people to drink and thereby poisons them. As a rule, the purpose is evil. As for pharmakeia, remember what we said last year about the book of the Apocalypse: “Outside are the sorcerers.” It does not mean “Outside are the pharmacists,” as we might like to think. The pharmakoi are sorcerers—those who engage in pharmakeia. I would like to tell you just one or two incidents involving this kind of sorcery.

The aim, of course, is either to kill the other person, to make him ill, or to change his mind. In this case they use love potions—philtra, from the Greek word meaning “to love.” They give him something to drink so that the feelings of his heart will change. These magical preparations are called love potions. He loves one girl, but she does not love him; she loves someone else.

What did one mother do? Just think how many things I hear—how many things people tell me every day. I could perhaps spend an entire week recounting them. What I am telling you comes from real life. A mother—would you ever believe that a mother could cast a spell on her own child, on her own young son? And yet she did. Yes, indeed. She took some eggs, carried them to the cemetery, and buried them deep in a grave.

They remained in the grave for several days—as many as the particular form of magic required. Then she dug them up and gave them to her son to eat.

Another young man had an illness and told me that he went to a village—I will not say which one, though it is within our Metropolis—and a priest’s wife gave him a potion. A priest’s wife, mind you! What did she say? “I will give you this medicine, and your illness will pass.” And what was this medicine? There it is, you see: the Ascension, the Theotokos, the Second Coming, the Annunciation—and when the bones were exhumed...

She kept it in a bottle, and whenever anyone had such an illness, she gave him a teaspoonful of wine from it to drink. So I ask you: is this, or is it not, a parody of the Mystery of the Holy Eucharist? There—you now see another parody of another Mystery.

Sixth—where are we now?—is astrology. Astrology is extremely widespread, in the familiar form of horoscopes and the like. To increase their circulation, newspapers make sure to publish our horoscope every day. And there are naïve people who go searching there for their own sign. Magazines do the same. You should understand that this is magic: astrological signs are used in an attempt to discover a person’s future, as we see here.

Aries: the influence of the nature of Mars indicates impulse, effort, initiative, and energy. Taurus: the nature of Venus indicates principles, slow, firm, and orderly developments, and realism. Gemini: the nature of Mercury indicates persuasiveness, wavering judgments, an analytical manner, and so on and so forth. Astrology is exceedingly ancient. All these things are both very old and still with us today. My dear ones, please do not concern yourselves with the astrological horoscopes in newspapers or go there seeking your fortune and trying to learn what the next twenty-four hours will bring. No, please! It is a very grave sin. Later you will see what the Canons say about this matter.

Seventh are the visionaries. Pay close attention. In our time, prophets, false teachers, and false prophets have sprung up like mushrooms, claiming that they see the Most Holy Theotokos, that they see Christ, and that they bring special messages to people. In Athens, after literally causing great distress throughout the region, a certain Athanasia Kriketou became prominent. She had a poster printed. It showed the inside of her house filled with icons, like a church, and beneath it were the words, “Saint Athanasia.” She claimed that God had inscribed letters upon her chest.

Announcements and messages, she said. Of course, her chest was examined under a microscope, and it was found that the marks had been made with a blunt instrument. Her skin was sensitive and reddened easily, leaving a line wherever the instrument passed. An afternoon newspaper truly exposed the matter, since the examination was microscopic. And there is a second point. Father Basil puts it well here: “How is it,” he asks, “that these messages written on her chest contained spelling mistakes?” He said, of course, that the Most Holy Theotokos would not present such things. “At the very least,” he said, “the Most Holy Theotokos would know how to spell.”

That shows good sense, does it not? Good sense. This is his criticism, not mine. Then there was another woman, perhaps in Magoula, and these people literally tormented the region of Patras with something truly satanic. Finally, Pharsala became famous through the presence of a certain Kostas, who traveled throughout the villages of Larissa and the city itself. To show you what sort of man he was, I will mention a sorrowful incident. I do not know whether a relative of the person concerned is here listening to me. It was Saturday evening, at about nine o’clock. Someone came to my home and said to me, “I have...”

“...a nephew, and the poor man is suffering terribly from his illness.” He went to this Kostas, the magician, who told him, “Throw away your medicines. You become the doctor, and I will make you well.” And the poor, naïve man threw his medicines away.

His condition grew worse, and every night he lay upon his bed like a dead man, so to speak. The next morning, at Saint Athanasios, I spoke very sternly about this matter. By Wednesday, three days later, I received the news. “Do you remember that young man I told you about?” I was asked. “He has died.” Yet this man Kostas had promised to cure him, and instead the young man died before his time. Please be careful: these people are frauds. I was also told that they had a basin in which he washed his feet. They would bring some kind of perfumed oil, or some other special substance—I do not know exactly what—and wash his feet, collecting the water afterward.

Women would then go there to obtain it as though it were the blessing of water—and I will not tell you the other things that are not fitting to mention in this place. Well, when his wife cried out, he disappeared. Another man who is making a fortune from this is up near Serres. His name is Christos. Forgive me for a moment; let me explain.

He lives in a village of Serres called Gazoros—Gazoros. He performs supposed signs and wonders. The Society for Psychical Research in Athens declared him to be a remarkable and rare medium—a medium. Next time we shall speak first about these mediums. He claims to be able to see many things from a great distance. He is a visionary. His house is filled with icons. But let me give you one example. An acquaintance of mine—I do not know whether he is listening—told me that when he went there concerning a case of healing, the man said to him as soon as he entered, “Take out what is hidden around your neck.”

Can you see anything hanging around my neck? I am wearing my clothes, my jacket, and my tie. How could that man know—or even dare to guess—what might be hanging around another person’s neck? Yet something was hanging there: a cross. He could see the cross, and the Cross troubled him. “But,” you may say, “he had icons in his room.” I will tell you plainly: the icons were there as a trap, while the Cross was an obstacle—an obstacle to him. Strange indeed. Where does the devil lead such a man? His name is Christos. They call him Christos of Gazoros, the “Gazorene,” playing upon the name “Nazarene.” Gazorene, Nazarene. The Kingdom of Heaven, the Nativity of the Theotokos, the Annunciation...

...all used in the service of Satan. This man is a throne of the devil, a throne of Satan. I beg you: do not go to him, and prevent others from going. If you have gone, confess it in Holy Confession. These are dreadful things. There was another such man at Pournari near Thebes. Fortunately, he died, and the place found peace. There was hardly a woman who had not gone to see him at Pournari. He was one of the seemingly peaceful demons. He would usually say, “Go, my child, say prayers, make offerings, and do such things.” Then the woman would go to the priest and say, “Father, Kostas told me a few days ago...”

“...I want you to serve a Paraklesis for me, but I want it done in this particular way.” It takes no great wisdom to understand that both she and we are being made his clients: this comes from a magician, on a magician’s advice. Here in Larissa, near Saint Constantine, we also had a certain Maria, another visionary. A friend of mine went to investigate who this famous Maria was and what she said and did. She would lie down on a bed and fall asleep. The others gathered around her, reciting prayers and standing over her. After half an hour or an hour, more or less, she would begin uttering inarticulate sounds, and from these they would try to draw conclusions. On this occasion, when my friend went there, she claimed to be seeing various people. Then he heard her speaking these strange words.

“They are possessed by demons,” he said. When they heard him, they began hurling the vilest insults at him. It was perfectly obvious that they were demon-possessed. Please, do not go to this woman. Do not listen to her or pay any attention to her. And tell those who are not here and who go to her that they must stop. She too is a throne of the devil.

Next is fire worship. Fire has always been worshipped. Here I shall say something that some may find strange and perhaps astonishing. I would simply like to read it from this little book, Magic, by Jérôme-Antoine Rony, himself an initiate. Fire is an extremely important element in human life. It plays a very important role, and so it is only natural that it should also become an element of magic. I was once told of a priest in a village—sadly, it was a priest—who practiced black magic, and I mean that literally. It was a village some distance from Athens, toward Boeotia.

When the villagers happened to be out late at night, perhaps returning from some entertainment or other, and passed the priest’s house, they would see him sitting cross-legged in his courtyard before a burning fire, staring into it. They would speak to him, but he would not answer. What was he doing? He was performing a magical rite. Fire, then, is an element used in magic. Do not be surprised, first of all, when I say that fire—the bonfire and the bonfire ceremony practiced by the Scouts—is a remnant of magic. I know that some will object, understandably, but this must be explained. I will say it again: the evening bonfire ceremony performed by the Scouts is a remnant of magic.

You may ask, “Do the Scout leader and the Scouts know this?” Certainly not. They neither know it nor understand it nor realize it. Yet when we analyze what is taking place, it is a magical rite. It is a terrible thing for tradition to tell us to do something whose deeper meaning lies outside proper Christian practice.

I also wanted to say something about firewalking. We shall see it later in the Law of God, in the Old Testament: passing over the fire. “You shall not make your child pass through the fire,” it says. When I was young, I too used to jump over the fire. We had this custom in May, when the fires were lit, and we would jump over them. Then, as I recall, they gathered the ashes, put them in the fireplace, and did I do not know what else with them. Fire, they say, represents power. Rony writes here that the fire ceremony represents power, while the ashes are the seed of primordial vegetation, fruitfulness, and fertility. A magical practice! I have seen people in Larissa burn various things and jump over the fires, though no one realizes that this is magical. It is magic!

Then there is the familiar firewalking of the Anastenaria, practiced in Langadas and elsewhere in Thrace. These people walk over burning coals, as you read in the newspapers every year, while holding icons of Saints Constantine and Helen. Their feet are not burned, although they dance for a long time in a pit filled with glowing coals. The phenomenon is plainly spiritualistic and magical. If you consult the encyclopedia—please read the Great Pyrsos Encyclopedia—you will see how much it says about the Anastenaria and those who practice them, called the Anastenarides. They undergo a period of preparation, sacrifice a bull behind the sanctuary on the twentieth of May, remain for many days in special lodgings away from their homes, and run through the forest

in a frenzied manner. They enter what I can only call a state of frenzy, for the Pythia, as you know, also entered such a state by inhaling smoke and its fumes—a kind of altered spiritual condition. When we discuss spiritualism, we shall see what this means.

Tenth.

The tenth form is necromancy. Necromancy is spiritualism, and spiritualism is an entire subject in itself. My dear friends, prominent figures have occupied themselves with spiritualism, so it will concern us at our next meeting. Next time, we shall devote considerable time specifically to spiritualism. But I want to conclude with something else first. Please pay particular attention here, because you may never have suspected this. Suppose you call a priest to read the prayers of Holy Unction, the blessing of water, or the Paraklesis, in order to accomplish something. What do you hope to accomplish? For example, you want God to reveal to you who stole something from you.

Here I am not speaking primarily about the content of the prayers. Do you realize that this can be a form of magic? Do you suspect it? There are people who pray for success and a favorable outcome in some immoral affair. They go out and say a prayer; they light a candle. Yes, they enter the Church and light a candle so that an immoral undertaking of theirs—a meeting, a scheme, or whatever else—may prosper and go well. Do you realize that this is a form of magic? To substantiate this, I shall quickly relate two incidents from the Old Testament connected with our subject.

We find ourselves sometime in the tenth century before Christ.

Thank you.

Eli is the high priest. I should tell you that this is written in First Kingdoms in the Old Testament. He had two sons.

They were impious sons. As young men, they seized portions of the sacrifices before they had even been offered and took the finest meat for themselves. Their father was an excellent man, but he was far too lenient and did not rebuke his children. When someone told them, “First offer the sacrifice and burn the fat as prescribed,” the son would insolently take the finest meat before it had been offered for God’s sacred use. By their behavior they provoked God to anger. These two sons had become a scandal to the people. They had married, had families, and so forth. Because of their sins, together with the sins of the people, God permitted

the Philistines to attack the Hebrews. A battle took place, and the Hebrews were defeated on the battlefield. With thousands wounded, they withdrew to their camp. Then Eli’s sons went and took the Ark of the Covenant, although their father did not agree that it should be taken. The two sons and the commanders of the army brought the Ark of the Covenant to the front, believing that the Ark’s presence would enable them to defeat the Philistines. They did not truly believe in the power of God, but merely in the physical presence of the Ark. Do you see the difference?

They did not trust in the power of God, for they were not righteous men. They trusted only in the Ark’s presence, imagining that the Ark itself—the wood from which it was made and the stone tablets it contained—would produce the desired result almost magically. As soon as the Ark reached the front, the soldiers cried aloud, “The Ark has come! We shall defeat them!” The Philistines heard them and passed through three stages of fear. First they said, “What is happening?” Then, “Woe to us! God is with them; the Ark has come!” At the third stage they said, “Be men and take courage! Summon all your strength and fight the Hebrews.” They fought them, and thirty thousand Hebrews fell dead on the battlefield.

The Ark was carried away as plunder into the hands of the Philistines. What later happened to the Ark, and how terribly the Philistines suffered because of it, is another matter. Read the relevant chapters of First Kingdoms. But what did the Hebrews do here? They used the Ark as a magical means. In the seventh century, King Hezekiah found inside the sanctuary the bronze serpent, preserved from the years in the wilderness. You know the account: when the Hebrews looked upon the bronze serpent, they were not killed by the serpents that had entered the camp. But take care to understand that behind the bronze serpent, which was a symbol and a foreshadowing, stood

Jesus Christ, the Son of God, who would become man and be hung upon the Cross. Whoever looked to Him would be delivered from the deadly serpent of sin. This is why, in the third chapter of the Gospel according to John, the Lord says: “As Moses lifted up the serpent in the wilderness, even so must the Son of Man be lifted up.” In other words, “The Son of Man— I, Jesus—must be lifted up just as the serpent was lifted up by Moses.” What, then, was the serpent? It was a symbol. But what were our friends the Hebrews doing in the seventh century? They were burning incense to the bronze serpent and performing magical acts in order to obtain what they wanted. Magical acts! They had turned the symbol—even though it had once truly served as an instrument of healing—into an object of magic. And Hezekiah acted entirely rightly when he learned of this.

He smashed the serpent, which had been kept as a memorial, into pieces and threw it away, so that the Hebrews would no longer practice magic with it. You see, then, that whenever we use prayer, the blessing of water, the Divine Liturgy, or anything else for a purpose that is not good, this is precisely magic. That is all, Mr. Chairman. What does Holy Scripture say about all these terrible things? Deuteronomy, chapter 18, verses 10 through 12: “There shall not be found among you”—among you, O people of Israel, and among you, O Christian people—anyone “who makes his son or his daughter pass through the fire,” purifying his son or daughter by fire.

Nor anyone “who practices divination,” or “interprets omens”—the familiar custom of Klidonas—or “observes signs in birds.” Birds fly past: white birds are taken as a good omen, black birds as a bad one. Nor a “sorcerer”; we have explained what sorcery is. Nor one “who casts spells,” which I have not yet explained. Nor a “ventriloquist,” one who supposedly speaks from within himself, from the belly; such people exist. Nor an “observer of wonders,” one who interprets strange heavenly signs. I remember, for example, that on August 14, 1940, the Northern Lights descended as far as

our latitudes and even reached Crete. There was a rosy light. It was not supernatural; it was caused by the ionization of the atmosphere. Yet the weather prophets began making predictions about the Pindus, and I remember that this was on the eve of the war. They kept saying, “There will be a war, because this light has appeared.” Such people are called observers of wonders—those who interpret extraordinary signs and phenomena. Scripture also speaks of one “who inquires of the dead.” It says that no one among you must consult the dead—that is, go to spiritualist séances, table-turning sessions, or mediums, all of which we shall discuss next time. “For everyone who does these things is an abomination to the Lord your God.” All these things are an abomination before the eyes of the Lord God—an abomination.

What do the Canons say about the prescribed penance? Canon 24 of the Synod of Ancyra speaks of those who practice divination, follow pagan customs, or bring people into their homes to discover sorceries—asking someone to find the magic done against them, to undo it, or to bind someone by magic. The Canon places them under a five-year penance without Holy Communion. Canon 61 of the Quinisext Council imposes six years without receiving Holy Communion. A few concluding words about magic, then, so that we may bring this subject to a close. Forgive me; I did not want to leave such a serious subject unfinished. We shall turn to spiritualism next time, since the hour is already late. Magic is the art of the devil.

Anyone who realizes that he has fallen into the snares of this dreadful, demonic art must not despair. Whatever he may have done, let him make a full Holy Confession, be set free, and become once again a child of God.

Στην περασμένη φορά είδαμε τι βάθος έχει το θέμα που λέγεται μαγεία. Ότι δεν είναι μία υπόθεση η οποία μπορεί να απασχολεί μόνο αμόρφωτα πρόσωπα ή τις γριούλες, αλλά είναι μία υπόθεση που έχει και θεολογικό βάθος. Αυτό θέλω να το καταλάβουμε, μόνο και μόνο για να εκτιμήσουμε την παρουσία του εχθρού. Είναι γνωστό ότι μόνον αν δεν υποτιμήσει κανείς την παρουσία του εχθρού του, σαν τον Ναπολέοντα, και δεν υποτιμήσει τα όπλα τα οποία ο εχθρός διαθέτει, μόνο τότε μπορεί να νικήσει.

Αν, αντιθέτως, υποτιμήσει, τότε κινδυνεύει οπωσδήποτε να υποστεί συμφορά. Δεν πρέπει λοιπόν να υποτιμήσουμε το φαινόμενο, την παρουσία της μαγείας. Πρέπει να βαθύνουμε μέσα σ' αυτήν, να γνωρίζουμε τι είναι, όπως το είδαμε την περασμένη φορά, και συνεχίζουμε τούτη τη φορά, με τη βοήθεια του Θεού, την ανάλυση του τι είναι η μαγεία και τις ποικίλες μορφές. Και αυτή ακόμη η πολιτική χρησιμοποίησε και χρησιμοποιεί την μαγεία. Είναι γνωστό ότι ο Χίτλερ χρησιμοποιούσε την μαγεία. Γι' αυτό και στη σημαία του είχε τη Σβάστικα, που είναι το σύμβολο της μαύρης μαγείας. Η μαύρη μαγεία έβγαλε στην αρχή στην εξουσία τον Χίτλερ.

Και είχε ο άνθρωπος αυτός εις το επιτελείον του τέσσερις μάγους συμβούλους. Πρώτα ρωτούσε αυτούς και μετά ρωτούσε τους στρατηγούς του. Είναι χαρακτηριστικό ότι πολλές φορές τις μάχες τις άρχιζε ή τις σχεδίαζε ημέρα Κυριακή, διότι έτσι τον συνεβούλευαν οι μάγοι του. Και επειδή οι μάγοι φυσικά έχουν διάβολον, το αφεντικό τους είναι ο διάβολος, γι' αυτό και ο Χίτλερ πήγε κατά διαβόλου. Και ο Στάλιν το ίδιο, στο επιτελείο του είχε τρεις μάγους, ολκής της Μαύρης Μαγείας. Θέλετε κάτι πιο παρόν στα μάτια μας;

Έχετε πάει στην Αθήνα; Έχετε προσέξει ένα μεγάλο ξενοδοχείο που λέγεται Χίλτον; Θα το ξέρετε όποιος έχει πάει στην Αθήνα, επί της λεωφόρου Κηφισίας. Λίγο πιο πάνω από τον Ευαγγελισμό, κατεβαίνοντας προς Ευαγγελισμόν από την Κηφισιά, αριστερά μας. Ο τοίχος που βλέπει επί της λεωφόρου Κηφισίας δεν έχει παράθυρα. Όλος αυτός είναι διακοσμημένος με κάτι παράξενα σχέδια. Καβαλιστικά, από την Καμπάλα. Είναι ένα βιβλίο εβραϊκής προελεύσεως, μαγικό, δηλαδή θα λέγαμε ένα είδος, όχι ένα είδος, Σολομωνικής. Αυτά τα σχήματα λοιπόν είναι μαγικά σχήματα.

Τα σχήματα αυτά εκεί γιατί τα έχουν; Απλούστατα. Οι άνθρωποι που έχουν τις επιχειρήσεις αυτές πιστεύουν ότι, για να μείνει ο πλούτος στα χέρια τους, πρέπει να εξευμενίζουν, με μαγικό τρόπο, σκοτεινές δυνάμεις. Δεν θέλει λοιπόν πολλή φιλοσοφία. Άμα θα κατεβείτε στην Αθήνα, θα δείτε μπροστά σας αυτά όλα εκεί τα καβαλιστικά ή καμπαλιστικά σχήματα, μαγικά. Η μαγεία λοιπόν, σπουδαία λοιπόν, μεγάλη ιστορία, και έχουμε να δώσουμε μια μεγάλη μάχη στη ζωή μας, από μικροπράγματα, από το ξεμάτιασμα, μέχρι ίσως αυτής της μορφής που συναντούμε σε αυτά τα ξενοδοχεία και που ίσως, αν κάποτε θα θέλαμε να μπούμε στον κύκλο αυτών των ανθρώπων, θα βρίσκαμε ένα οχυρό μπροστά.

Εκεί είχα πει ότι θα σας διάβαζα από μία Σολομωνική ένα συμβόλαιο με τον Διάβολο, μία συμφωνία. Έχω μπροστά μου δύο Σολομωνικές. Αυτή η μία του Πολ Νταγκώ, Γάλλου που σας είπα, γράφει μέσα φοβερά πράγματα. Και αυτή εδώ, μια ελληνική, την έχει γράψει κάποιος Πισάνος και λέει απ' έξω: «Επιστημονική έρευνα επί των παραδόσεων, των δοξασιών και συνταγών των μάγων, αλχημιστών, αστρολόγων, καβαλιστών κλπ.». Πριν όμως πάω στην ελληνική, θα ήθελα να ρίξω μια ματιά σε αυτήν του Πολ Νταγκώ.

Ο μάγος, ό,τι έχω υπογραμμίσει μόνο, να μην σας διαβάσω πολύ κείμενο, επιδιώκει τα άκρα. Τον κυβερνά ένα δυνατό θέλγητρο. Στην αγρύπνια, με απληστία, ακούει τις διηγήσεις των κατορθωμάτων του γέρου μάγου, από τον οποίο παίρνει και την παράδοση. Συνθηκολογεί με τα σκοτάδια και μέσα εκεί εφαρμόζει τις παράξενες μαγικές επιχειρήσεις του. Αισθάνεται σιγά σιγά ότι απομακρύνεται από το περιβάλλον του, γιατί το υπερφυσικό ανοίγεται μπροστά στις ενορατικές αυτοσυγκεντρώσεις του. Και υποσυνείδητα έλκει προς τον εαυτόν του τον μύστη που θα διακρίνει τα δώρα του και κάποια μέρα θα τον ευνοήσει με τους μυστικούς τύπους του. Με λίγα λόγια, θα διδαχθεί αμέσως την τέχνη της προσαγωγής των πνευμάτων.

Των μαγικών επιδράσεων μέχρι θανάτου. Ο μάγος που ακολουθεί τις οδηγίες του τυπικού του συγκεντρώνει τις ψυχικές του ενέργειες και προκαλεί την ενέργεια του πράκτορος μέσα στον οποίο βρίσκονται όλα τα όντα και όλα τα ζωντανά πράγματα, κατά τρόπον ώστε να διαταράξει λίγο ή πολύ τη ζωτικότητά του. Κατά αυτόν τον τρόπο μπορεί, μπορεί να καταστήσει άγονη τη γη του διπλανού, το χωράφι να του κάνει να μην βλαστήσει σποράρι, να καταστρέψει τα ζώα, να πλήξει τους ανθρώπους με διάφορους τρόπους. Ναι, βέβαια. Το λέει Γάλλος. Ελάτε να δείτε τι λέει εδώ ο Έλληνας. Τέρατα και σημεία, φοβερά και τρομερά πράγματα, έτσι που κανείς δεν ξέρει τι πρέπει να κάνει διαβάζοντας αυτό.

Να γελάσει, να κλάψει, δεν ξέρει τι έχει να εκτραπεί στη μέθοδο. Φυσικά είναι γνωστό ότι οι δαίμονες αποτελούν πολλές τάξεις. Κάπου λέγει το Ευαγγέλιο ότι ο Χριστός έδωσε στους μαθητάς του την ικανότητα, την δύναμη, «ἐκβάλλειν πάντα τὰ δαιμόνια». Επί πάντα, εκείνο το «πάντα» το έχουμε προσέξει; Τι σημαίνει όλα τα δαιμόνια; Σημαίνει ότι υπάρχουν δαίμονες λιγότερο μοχθηροί ή περισσότερο μοχθηροί. Όταν προσπάθησαν να...

θεραπεύσουν εκείνο το δαιμονιζόμενο παιδί, όταν ο Κύριος, οι εννέα μαθηταί, ήτο με τους τρεις μαθητάς του επάνω στο όρος Θαβώρ, τι είπαν; Δεν μπορέσανε. Και γιατί δεν μπορέσανε; Οι μαθητές είδαν... τους, να φρύγει ο νέος εκείνος και τρόμαξαν. Σαν είπαν: «Είναι ισχυρό το δαιμόνιο αυτό». Έχουμε λοιπόν πολλές τάξεις δαιμόνων. Αποτείνεται λοιπόν προς τις διάφορες τάξεις εδώ ο μάγος. «Αυτοκράτορ Λούσιφερ», εξηγήσαμε την περασμένη φορά, «Lucifer» θα πει γαλλικά Εωσφόρος. «Ω Αυτοκράτορ Εωσφόρε», θα λέγαμε «Παντοκράτορ Θεέ», αλλά ο Διάβολος τώρα, «Κύριε όλων των ανυποτάκτων πνευμάτων, σε παρακαλώ να με βοηθήσεις στην επίκληση που απευθύνω στον μεγάλο σου Λουσιφούγκε Ροφοκάλε, επειδή θέλω να κάνω ένα συμβόλαιο μαζί του. Επίσης, σε παρακαλώ, Βελζεβούλ...»

«να με προστατεύσεις σ' αυτή μου την επιχείρηση. Ο Ασταρώθ...» Ο Ασταρώθ είναι ασσυριακή θεότητα, είναι η θεά Αστάρτη, θα το ξέρετε από το σχολείο, η θεά Αστάρτη, Ασταρώθ. «Να γίνεις ευνοϊκός σε μένα και να κάνεις ώστε να μου παρουσιαστεί ο μεγάλος Λουσιφούγκε, δηλαδή ο Εωσφόρος, με μορφή ανθρώπου, χωρίς καμιά άσχημη μυρωδιά, και να μου δώσει, με το συμβόλαιο που θα του παρουσιάσω, όλα τα πλούτη που χρειάζομαι». Μια μικρή παρατήρηση: «Χωρίς καμιά άσχημη μυρωδιά». Αν διαβάσετε την Φιλοκαλία, δηλαδή το έργο εκείνο του Αγίου Νικοδήμου του Αγιορείτου, το κλασικό πεντάτομο που έχει κάνει συλλογή κειμένων Νηπτικών Πατέρων...

θα δείτε, στον πέμπτο τόμο, αναφέρει ότι ο διάβολος παρουσιάζει διάφορα φαινόμενα εις τα μάτια των ανθρώπων που τον προσκαλούν. Δεν σας αποκρύπτω ότι ένα παιδί, μαθητής γυμνασίου, υπήρξε, μου εξομολογήθηκε τι έβλεπε. Λέει λοιπόν εκεί στην Φιλοκαλία: «Πρόσεξε», λέει, «Χριστιανέ, πρόσεξε». Ο διάβολος παρουσιάζεται με πολλούς τρόπους, με φώτα, με λαμπίδες. Το παιδί αυτό έβλεπε λαμπίδες να φεύγουν από τη μία μεριά των δωματίων και να πηγαίνουν στην άλλη, μέσα στο σκοτεινό δωμάτιο. Λαμπίδες, χρώματα, φλόγες, μυρωδιές, και κυρίως η μυρωδιά του σατανά είναι το καμένο θειάφι, το καμένο θειάφι, μια χαρακτηριστική μυρωδιά. Έφτασε μάλιστα αυτό το παιδί...

Μου λέγει ότι αισθάνεται, θα το δούμε αυτό στον πνευματισμό, θα μιλήσουμε την ερχομένη φορά, πρώτα ο Θεός, αισθάνεται αόρατα χέρια να ψάβουν, να χαϊδεύουν τα πόδια του. Δηλαδή χέρια αόρατα, μπορεί να μη βλέπει χέρια, αλλά να αισθάνεται χέρια να του χαϊδεύουν τα πόδια του. Είπατε τρομερό. Τα προειδοποιούν αυτά οι Πατέρες. Μην σας φαίνεται λοιπόν παράξενο. Γι' αυτό ίσως εκ πρώτης όψεως σας είπα, να γελάσει, να κλάψει, «να μου παρουσιαστείς χωρίς καμιά άσχημη μυρωδιά» και άλλα πράγματα. Και όμως σας ξαναλέγω, αν διαβάζετε πατερικά κείμενα, θα δείτε μια απόλυτον συμφωνία, αντιστοιχία με αυτά τα οποία λέγει εδώ το κείμενο. «Ω μεγάλε Λουσιφούγκε», δηλαδή «ω μεγάλε Εωσφόρε», «σε παρακαλώ να αφήσεις την κατοικία σου, σε οποιοδήποτε μέρος του κόσμου και αν βρίσκεσαι...»

«να παρουσιαστείς μπροστά μου και να μου μιλήσεις. Διαφορετικά...» Αυτή είναι μια παράξενη αντίφαση. «Θα σε αναγκάσω με τη δύναμη του Πατρός, του Υιού και του Αγίου Πνεύματος». Βάζουνε μέσα τώρα κάτι παράξενο. «Όλα γρήγορα, γιατί σε αναγκάζω». Πρέπει να σας πω ότι στην μαγεία υπάρχει το αναγκαστικό στοιχείο. Στην θρησκεία υπάρχει το παρακλητικό στοιχείο. Ο μάγος δεσμεύει τις ανώτερες δυνάμεις, σημαίνει ότι γίνεται ανώτερος των ανωτέρων δυνάμεων. Ο διάβολος, όταν υπηγόρευσε εις τους πρωτοπλάστους να φάγουν τον καρπόν, αυτό ακριβώς ζητούσε: να πειθαναγκάσει τον Θεό να δώσει τη θεότητα εις τους πρωτοπλάστους και την γνώση του Θεού. Αυτό όμως είναι η καρδιά του προπατορικού αμαρτήματος.

«Άνθρωποι, πού πας; Ποιον να με εγκάσεις των θεών;» Και μετά απαντάει ο διάβολος: «Εδώ είμαι, ο Λουσιφούγκε, Λούσιφερ, Εωσφόρος ή Βελζεβούλ». Βελζεβούλ. Βελζεβούλ το λέει ο λαός, Βελζεβούλης, και το λέει γελώντας καμιά φορά. Δεν είναι παρά ο θεός Βάαλ των Ασσυρίων.

Βουλήνο βάρου. «Τι με θέλεις; Γιατί τάραξες την ησυχία μου;» Την ερχομένη φορά θα διαβάσω ένα κείμενο από το βιβλίο Βασιλειών Α΄ της Παλαιάς Διαθήκης και θα ακούσετε εκεί να λέει ο διάβολος στον Σαούλ, τον Σαούλ τον βασιλέα: «Τι με θέλεις; Γιατί τάραξες την ησυχία μου;»

Να μην πάρετε παραμύθια δηλαδή αυτά, γι' αυτό σας το λέγω. «Σε ζήτησα, επειδή θέλω να κάνω μαζί σου συμβόλαιο, για να με κάνεις γρήγορα πλούσιο. Διαφορετικά, θα σε βασανίσω με τα ανίκητα λόγια του κλειδιού του Σολομώντος». «Δεν μπορώ να κάνω αυτό που μου ζητάς, εκτός και αν μου παραδώσεις την ψυχή σου και το σώμα σου, ύστερα από τόσα χρόνια, για να τα κάνω ό,τι θέλω». Θυμηθείτε εις το έργο του Γκαίτε τον Μεφιστοφελή, τον Φάουστ. Εις το έργο του Γκαίτε, τον Φάουστ, τον Μεφιστοφελή, πώς, άμα το διαβάσετε, θα το θυμηθείτε αυτό. Εδώ συμβουλεύει ότι πρέπει να έχετε ένα συμβόλαιο γραμμένο με το χέρι σας επάνω στην περγαμηνή και να το έχετε υπογράψει με το αίμα σας, και θα γράψετε τα εξής: «Υπόσχομαι εις τον μεγάλον Λουσιφούγκε Ροφοκάλε...»

«να τον ανταμείψω ύστερα από τόσα χρόνια για όλους τους θησαυρούς που θα είμαι κάτοχος».

Λέει, παρακαλώ, το πνεύμα μπορεί και πάλι να αρνηθεί, και τότε εσείς, για να το αναγκάσετε να σας υπακούσει, διαβάζετε την επίκληση, όπως αναφέραμε παραπάνω, με τα τρομερά μυστικά λόγια του κλειδιού του Σολομώντος. Τότε το πνεύμα θα ταραχτεί και θα πει: «Γιατί με βασανίζεις περισσότερο; Αν μου δώσεις την ψυχή σου, θα σου δώσω τον θησαυρόν που βρίσκεται πιο κοντά, υπό τον όρον να μου παραχωρείς ένα δωμάτιο κάθε εβδομάδα, την Δευτέρα, και να με φωνάζεις παρά μόνο μια φορά την εβδομάδα, να με καλείς από τις 10 το βράδυ έως τις 2 το πρωί. Πάρε τώρα το συμβόλαιό σου, που το υπέγραψα, και από τώρα ανήκεις σε μένα». Λέει ο διάβολος: «Από τώρα ανήκεις σε μένα». Και άλλα πολλά. Και τώρα, κάτι που γράφει ένας Γάλλος ξένος σε ένα βιβλιαράκι του.

Ιερώνυμος Αντουάν Ρονί, σε ένα βιβλιαράκι, μια μονογραφία περί μαγείας, γράφει ότι η μαγεία χρησιμοποιεί πολλά υλικά, όπως σας έλεγα, και όταν θέλει να εκδικηθεί ή να κάνει κακό είτε σε αντικείμενα, είτε σε ζώα, είτε στον άνθρωπο, αρκεί να επιτύχει να αποκτήσει ένα μέρος που ήρθε σε επαφή με το ζώο ή το αντικείμενο ή τον άνθρωπο. Έτσι, παραδείγματος χάριν, τα ρούχα μου, τα ρούχα μου έρχονται σε επαφή με το σώμα μου. Αν καταφέρει ο μάγος να μου κλέψει ένα κομμάτι ρούχο, τότε πετυχαίνει εκείνο που θέλει. Και τι;

Η αιμορροούσα του Ευαγγελίου, που ακούσαμε προχθές, είπε: «Αρκεί να αγγίξω το ιμάτιον του Κυρίου και θα γίνω καλά». Και έγινε καλά. Στην Έφεσο πήγαιναν οι χριστιανοί και έπαιρναν τις ποδιές του Αποστόλου Παύλου, που δούλευε στον αργαλειό, είναι γραμμένο στο βιβλίο των Πράξεων των Αποστόλων, σε αυτό το κεφάλαιο, αυτό, αυτό, τις εναπέθεταν επάνω εις τους αρρώστους και γίνοντο καλά. Και λέγει εκεί χαρακτηριστικά ότι αυτές οι μπροστέλες, οι ποδιές, ήρχοντο, και τα σημικίνθια, τα μαντίλια, εκ του χρωτός αυτού, ήρχοντο σε επαφή, λέει, με το δέρμα του. Σκουπιζόταν ο άνθρωπος εκεί πρώτα. Ενθυμείστε πέρυσι, θα το πούμε και φέτος όταν θα μιλήσουμε, αν θέλει ο Θεός, περί εικόνας, ότι κάποιος πιστός άνθρωπος γίνεται ευθεία, υλική...

ευθεία παρουσίας της Θείας Χάριτος. Υλική ευθεία παρουσίας της Θείας Χάριτος. Αντιστοίχως, αγαπητοί μου, και ο διάβολος χρησιμοποιεί υλικές ευθείες. Γι' αυτό, όταν ο μάγος πάρει ένα κομματάκι, ένα κουρελάκι από το θύμα, αυτό το κουρελάκι που πήρε δεν είναι ένα κουρέλι ανεξάρτητο από την ύπαρξη του θύματος, αλλά, προσέξτε τι θα πω, μία προέκταση του θύματος. Αυτή η λέξη θα αποκαλύψει τα όλα. Μία προέκταση του θύματος. Όπως και η δύναμις που εξήλθε εκ του Κυρίου, εξήλθε από τον Κύριον διαμέσου των ιματίων του. Έτσι λοιπόν, ο μάγος βλέπει το αντικείμενο, το λέει αυτό, θαυμάσια, αυτό που σας είπα, ο Ρονί, ο Γάλλος, βλέπει το αντικείμενο αυτό έτσι.

Το θύμα, προέκταση του θύματος. Το παίρνει τώρα, μπορεί να φτιάξει ομοίωμα του θύματος, μία κούκλα. Ενθυμείσθε την περασμένη φορά που είπα κούκλες; Λοιπόν, παίρνει μία κούκλα, όσο το δυνατόν ομοίωμα του θύματος, τη ντύνει, την περιποιείται, την αλείφει με μυρωδικά, την χαϊδεύει και βάζει και το κουρελάκι αυτό. Και αφού την περιποιηθεί την κούκλα όσο μπορεί καλύτερα, κατόπιν κοιτάζει με σατανικότητα την κούκλα αυτή και προσπαθεί ψυχολογικά να μεταφερθεί στο θύμα. Με κακία, με μίσος, όλη η συγκέντρωση του μίσους επί του θύματος, της κούκλας, που είναι προέκταση, σου είπαμε, του θύματος. Και αφού κοιτάξει, κοιτάξει ώρα πολλή, απαγγέλλοντας κάποιο τυπικό, με ευχές.

Γεμίζει το θύμα κατάρες και βλασφημίες και παίρνει μαχαίρι και αρχίζει και χτυπά το θύμα. Χτυπά, χτυπά, ξοδεύεται. Την ίδια στιγμή το θύμα αισθάνεται πόνο εκεί που βρίσκεται. Αυτό το έκαναν στον Μεσαίωνα, αγαπητοί μου, όταν ήθελαν να εκδικηθούν το θύμα τους. Κάνανε ένα ομοίωμα, το κρεμνούσαν στην πλατεία, του βάζαν φωτιά και τα λοιπά. Και εδώ στην Ελλάδα, όπως τα ξέρετε, το Πάσχα κάνουν ένα ομοίωμα του Ιούδα με άχυρο και το καίνε. Είναι η μέθοδος αυτή της προεκτάσεως του θύματος. Και τώρα γράφει αυτός εδώ ο Πισάνος, στην ελληνική αρχή Σολομωνικής. Διαβάζω: «Μία από τις τρομερές επινοήσεις των μάγων για να κάνουν κακό ήταν το περίφημο κάρφωμα».

Καρφίτσες στο σαπούνι που κάνουν, ξέρετε τι είναι; Είναι ακριβώς αυτό, καρφώνουν το θύμα. Εκείνο που σας ανέφερα με τα δύο κουριά, με τις δύο γυναίκες που τα έκαιγαν στον Άγιο Στυλιανό, που είχαν κουρέλια μέσα, είχαν προφανώς ρούχα από το θύμα. Κάρφωμα, η κακή δηλαδή επίδραση του μάγου εξ αποστάσεως. Με το κάρφωμα μπορούσαν οι μάγοι εκ του ασφαλούς, μέσα από το άντρο τους, να σκοτώσουν έναν άνθρωπο ή να του καταστρέψουν την υγεία. Είναι όμως ευτύχημα που το κάρφωμα δεν επιτυγχάνει πάντοτε, διότι οι δύο οργανισμοί, ο ενεργών και ο πάσχων, δεν συντονίζονται, δεν έχουν το ίδιο νευρικό σύστημα. Πάντως οι μάγοι ενεργούσαν ως ακολούθως. Έφτιαχναν ένα άγαλμα από κερί και...

έκαναν το πρόσωπό του να μοιάζει με το πρόσωπο του ανθρώπου τον οποίον ήθελαν να καρφώσουν. Το κέρινο αυτό ομοίωμα το εβάπτιζαν μέσα σε αρώματα και του έδιδαν το όνομα του θύματος. Το έντυναν με ρούχα που να έμοιαζαν όσο το δυνατόν με τα ρούχα που θα φορούσε ο ίδιος ο άνθρωπος, ο οποίος θα υφίστατο το κάρφωμα. Επάνω στο ομοίωμα έβαζαν ένα κουρέλι ή ένα οποιοδήποτε άλλο αντικείμενο που να ανήκε στο θύμα, όπως, λόγου χάριν, ένα μανδήλι, μια αλυσίδα, μερικές τρίχες του κλπ. Ύστερα συγκέντρωναν όλη τη δύναμη της θελήσεώς των και άρχιζαν τις πιο φοβερές κατάρες του ανθρώπου που ήθελαν να βλάψουν.

Την ίδια στιγμή, με ένα μικρό μαχαίρι, κατεξέσχιζαν το άγαλμα, το τρυπούσαν, το έδερναν, το κομμάτιαζαν, έχοντας στο νου τους ότι είχαν μπροστά τους τον πραγματικό άνθρωπο. Το θύμα τις περισσότερες φορές κατελαμβάνετο από πόνους και τελικά πέθαινε. Το πραγματικό τώρα θύμα, ε, ο άνθρωπος. Τη μέθοδο αυτή επεποίκιλλαν οι μάγοι με συμπληρωματικούς τρόπους, για να διεγείρουν σε μεγάλο βαθμό το νευρικό του σύστημα και να έχουν έτσι μεγαλύτερη επιτυχία. Με σχετικούς τρόπους μπορούσαν οι μάγοι να επιτύχουν και άλλης φύσεως αποτελέσματα, ιδιαίτερα ερωτικά. Σήμερα η επιστήμη —θα δούμε την ερχομένη φορά τι είναι αυτή η επιστήμη— έχω και ένα βιβλίο «επιστημονικό», εντός εισαγωγικών. Έχει γράψει ένας γιατρός, γιατρός στην Αθήνα, και μάλιστα εκεί έχει μια απάντηση προς μια επιστολή που έστειλε στην Ιεράν Σύνοδον. Η Ιερά Σύνοδος βέβαια απαξίωσε να του απαντήσει, και εκεί γράφει ότι είναι επιστήμη όλα αυτά τα πράγματα.

Θα δούμε ως τι είδους επιστήμη είναι, και θα εκθειάζει κυριολεκτικά και τη μαγεία και τον πνευματισμό. Υπάρχει και αυτός που το γράφει, γιατρός είναι, ο Πισάνος είναι γιατρός. Σήμερα η επιστήμη της εφαρμοσμένης ψυχολογίας εξηγεί το πείραμα του καρφώματος με την εκπομπή μαγνητικών ρευστών. Και αν δεν είχα —ακούσατε την προσωπική γνώμη του Πισάνου— και αν δεν είχα την εντύπωση ότι κανένας εγκληματίας θα χρησιμοποιούσε τους τρόπους αυτούς για να κάνει κανένα έγκλημα ή άλλο κακό, θα έδιδα ολόκληρη την περιγραφή και μάλιστα μια δική μου ανακάλυψη σχετικώς με την πιο αποτελεσματική χρησιμοποίηση των μαγνητικών ρευστών του ανθρώπου. Δηλαδή, ξέρω έναν τρόπο, λέει εδώ πέρα, που μπορεί κανείς να σκοτώνει έναν άνθρωπο από μακριά. Θα του φέρει κακό, να τον κάνει ένα αρρωστάκι, αλλά φοβάται μην το πάρει το σύγχρονο των τρόπων αυτών από τους εγκληματίες και κάνει κακό.

Δεν μπορώ όμως να αποκαλύψω το μυστικό αυτό, διότι θα μπορούσα, χωρίς να το θέλω, να δώσω όπλο φοβερόν και αποτελεσματικόν εις έναν οποιονδήποτε εγκληματία. Μόνον ότι υπάρχει το αντίδοτον σε αυτές τις περιπτώσεις και μπορεί κανείς να θεραπεύσει θύματα, εντός εισαγωγικών, που έχουν προσβληθεί από κακές μαγνητικές ενέργειες. Φοβερά πράγματα, αλήθεια, ε; Φοβερά πράγματα, αλλά πραγματικότητες, αγαπητοί μου, δεδομένου ότι ο Χριστιανισμός, όπως και οι παλαιοί πνευματικοί, τα δέχονται αυτά τα πράγματα, γι' αυτό και εξαπολύουν κανόνες. Και κανόνες, ο λόγος του Θεού εξαπολύει νόμους εναντίον όλων αυτών των φοβερών πραγμάτων. Και τώρα καλό είναι, για να έχουμε μία ιδέα,

να δούμε μερικές μορφές της μαγείας, για να μπορέσουμε να νιώσουμε ότι εκείνο που πολλές φορές κάνουμε και εμείς στο σπίτι μας ενδεχομένως να είναι και αυτό μια μαγεία.

Και μία φορά ο άνθρωπος στη ζωή του υπήρξε μάγος. Έστω και μία φορά. Εγώ, προσέχοντας τον εαυτό μου, υπήρξα πολλές φορές μάγος. Ένα παραδειγματάκι θα σας πω. Όταν πηγαίνετε για μια υπόθεση σπουδαία και ανεβαίνετε τα σκαλιά ενός κτηρίου και παρατηρείτε αν τελικά στο τελευταίο σκαλοπάτι ή στο πρώτο σκαλοπάτι ανέβηκε και το δεξί σας πόδι ή το αριστερό, και εξ αυτού βγάζετε ένα συμπέρασμα ότι θα είναι ευμενές το αποτέλεσμα ή δυσμενές, είσαστε μάγος εκείνη την ώρα. Αν κάποιος από εσάς μπορεί να μην υπήρξε ποτέ μάγος στη ζωή του, να σηκώσει το χέρι του. Αμφιβάλλω. Κανείς. Αν μπορείτε να πηγαίνετε σε μια δουλειά

σπουδαία και να ακούσετε μια κουκουβάγια να φωνάει ή να θέλετε να ξεκινήσετε μια σπουδαία υπόθεση ημέρα Τρίτη και να σας πιέσει ένας φόβος, έστω και ένας ελάχιστος φόβος, αν υπάρχει μικρή ζύμη, ένα κατακάθι, ένα υποσυνείδητο να υπάρχει, στοιχείον, αυτό είναι μία μορφή μαγείας. Σημαίνει ότι ο άνθρωπος κάπου πιστεύει και σε κάποιες άλλες δυνάμεις έξω από τον Θεό, σκοτεινές, ανεξέλεγκτες, υποσυνείδητες δυνάμεις. Επάνω ακριβώς σε αυτές τις δυνάμεις στηρίζονται όλες οι μορφές της μαγείας. Και όπως είδαμε την περασμένη φορά, οι δυνάμεις αυτές δεν είναι παρά αυτός ο διάβολος, ο οποίος θέλει να κάνει θρησκεία. Μια πρώτη και κυρία μορφή μαγείας είναι η μαντεία.

Εξάλλου, αν κανείς σταθεί στα σκαλοπάτια και δει αν το αριστερό ή το δεξί του ανέβηκε ή κατέβηκε, τι είναι; Μαντεία είναι. Προσπαθεί να μαντεύσει τι θα γίνει παρακάτω. Βιάζεται ο άνθρωπος. Βιάζεται να μάθει το μέλλον. Είναι περίεργος. Και όπως λέγαμε, ένα στοιχείο της μαγείας είναι η ευκολία. Προσπαθεί διά της ευκολωτέρας οδού να αποκτήσει, να κατακτήσει το μυστικό. Λοιπόν, πολλές μορφές μαντείας, μα πολλές μορφές. Θα αναφέρω τις κυριότερες. Πολλές φορές πηγαίνουμε σε ένα σπίτι, καθόμαστε, τα λέμε, και εκεί βλέπουμε κάποια κυρία ή κάποιον κύριον να παίρνει στα χέρια του το χέρι μας, ανύποπτοι εμείς, και να το κοιτάει.

Τι κάνει αυτός εκεί; Κοιτάζει το χέρι μου. Τι θα βγάλει από το χέρι μου; Είναι η γνωστή χειρομαντεία. Προσπαθεί από τις γραμμές της παλάμης, καταρχάς από τη μορφή του χεριού, από τη μορφή, τη μορφή του χεριού, τα δάχτυλα κλπ. Ύστερα από τις γραμμές της παλάμης, αν αυτό εδώ είναι ανοιχτό, είναι κλειστό, αν υπάρχει κάθετη γραμμή και το καθεξής. Υπάρχει ολόκληρη βιβλιογραφία, αγαπητοί μου, γύρω από το θέμα της χειρομαντείας. Έχω μπροστά μου ένα βιβλίο χειρομαντείας της Madame de Thèbes, διασήμου Γαλλίδας Παριζιάνας, που αυτή ήκμασε στις αρχές του αιώνα μας. Είναι διάσημη και έχει γράψει και βιβλίο. Είναι αυτό εδώ, χειρομαντεία. Και έχει μέσα πολλά σχήματα και εικόνες που δείχνουν...

Να δείτε τη μορφή των άκρων χειρών που εξετάζουμε, αν είναι λεπτά, αν είναι χοντρά δάχτυλα, αν έχουν κόμπους στα δάχτυλα, αν είναι μυτερά, πώς είναι τα νύχια και δεν ξέρω τι. Καταρχάς να δείτε τη μορφή των άκρων χειρών. Ύστερα δες τις γραμμές. Έχει πολλές φωτογραφίες. Ύστερα δες τις γραμμές. Αν αυτή η γραμμή είναι έτσι, εκείνη είναι έτσι, αυτή η γραμμή είναι ο Κρόνος, εκείνος είναι ο Δίας και δεν ξέρω τι. Είναι δηλαδή, όπως πιστεύουν —θα το δούμε λίγο πιο κάτω— είναι η προσπάθεια να ανακαλύψουν την επίδραση των άστρων επάνω του ανθρώπου και εξ αυτού να διαβάσουν το μέλλον. Αυτή λοιπόν μια μορφή είναι η χειρομαντεία, όπως είδατε. Άλλη μορφή είναι τα χαρτιά. Τα χαρτιά, όταν πρωτοεφευρέθηκαν, επινοήθηκαν ως παιχνίδι.

Ελέγοντο Ταρώ. Τα Ταρώ. Έτσι ελέγοντο. Επειδή βέβαια οι φιγούρες των χαρτιών μπήκανε μέσα στα μαγικά σύμβολα, σιγά-σιγά η Σολομονική ονομάστηκε Ταρώ. Το βιβλίο αυτό λέγεται Ταρώ. Το διάβασα από μέσα και θα το λέω.

Τα χαρτιά τώρα, οι χαρτορίχτρες που είναι εκεί προσπαθούν να βρουν, να ανακαλύψουν, να μαντεύσουν το μέλλον. Κατόπιν είναι η καφεομαντεία. Υπάρχουν πολλά υλικά που κανείς μπορεί να μαντεύσει, αλλά είπαμε, παίρνουμε τα κυριότερα. Πίνεις τον καφέ σου και ανύποπτα κάποιος κύριος ή κυρία δίπλα σου γυρίζει το κουπάκι και βλέπει μέσα τι γίνεται, τι γίνεται. Η μορφή των κατακαθιών του καφέ και ούτω καθεξής. Τώρα, αν είναι δυνατόν ποτέ να μπορεί ο καφές να πληροφορεί το μέλλον, τα κατακάθια του καφέ ή τα χαρτιά ή το χέρι, αλλά είπαμε, η προσπάθεια του ανθρώπου. Και εκεί πρέπει να σας πω ότι οι καφετζούδες κάνουν χρυσές δουλειές.

Που παρακολουθήσατε.

Ένας άνθρωπος στην Αθήνα ήθελε να πάει να συμβουλευτεί μία καφετζού και πήρε ένα φίλο του δημοσιογράφο και πήγαν σε μια διάσημη καφετζού να τη συμβουλευτεί, να εκθέσει τα ζητήματά του, για να πάρει την απάντηση. Έξυπνη αυτή, όπως και η αρχαία πρόγονή της, η Πυθία των Μαντείων των Δελφών, ήξερε να κάνει πολλούς συνδυασμούς και φυσικά ο κυριότερος ο εμπορικός. Λοιπόν, εκτός από το πενηντάρικο που έπαιρνε σε κάθε επίσκεψη, έπαιρνε και τη δόση του καφέ. Διότι όταν θα πήγαινες να σου πει τον καφέ, να τον πιεις και να τον κοιτάξει μετά, της πήγαινες εσύ καφέ. Καταλαβαίνετε όμως ότι δεν θα της πήγαινες και μια κουταλιά του καφέ μόνο, ε; Θα πήγαινες πενήντα δράμια καφέ.

Πόσο καφέ μάζευε η γραία και τον πουλούσε, άλλη δουλειά. Αφού ήπιε ο άνθρωπος τον καφέ, παίρνει το φλιτζάνι και αρχίζει να κοιτάζει. Κοιτούσε, κοιτούσε, κοιτούσε και με σοβαρότητα Πυθίας αρχίζει να εξαγγέλλει τα αποτελέσματα. Ωστόσο όμως δεν συμφωνούσανε με τα δεδομένα του πελάτου. Ξέρω εγώ, σαν να του τα έλεγε λίγα και ανάποδα, σαν να μην ταιριάζανε. Κοιτάει ο άνθρωπος τον δημοσιογράφο, τον φίλο του. «Δεν τα λέει καλά». Λέει ο δημοσιογράφος: «Δεν πάμε καλά, κυρία μου, ξέρω εγώ, δεν ταιριάζουνε». Αυτή βρέθηκε σε αμηχανία. Τι να κάνει τώρα; Πω! Του έρχεται μια έμπνευση του δημοσιογράφου. Λαϊκή.

«Είναι νοθευμένος ο καφές». Εμ, κύριε, πανέξυπνη αυτή, πανέξυπνη. «Εμ, κύριε», λέει στον πελάτη, «εάν μου φέρετε νοθευμένο καφέ, πώς θέλετε να σας πω την αλήθεια;» Για να δείτε, έξω δηλαδή από το τι μπορούν να λένε μαγικώς, και τι απάτες επικρατούν. Ακόμη είναι η ορνεοσκοπία. Όταν δηλαδή προσπαθούμε να δούμε το πέταγμα των πουλιών, πώς πετούν, τι σχηματισμούς δημιουργούν. Η σπλαχνομαντία μαστίζει κυριολεκτικά τους ποιμένες. Συνήθως, όταν θα σφάξουν αρνί, θα κοιτάξουν κατά κανόνα την πλάτη, να διαβάσουν το ριζικό, το

μέλλον, τα συμβάντα του σπιτιού. Ακόμη, τα ριζικά. Λέμε «καλορίζικο». Αυτό το «καλορίζικο» το ξέρετε ότι είναι μαγικό, παρακαλώ; Θεμελιώσαμε στο Αργυροπούλι καινούργιο ναό. Ο Δεσπότης, ήμουν δίπλα, και λέει κάποιος επίσημος: «Άντε, καλορίζικος». Όχι, κύριε, ο ναός δεν είναι καλορίζικος, προς Θεού! Και μάλιστα την ώρα που πετούσαν νομίσματα. Τα νομίσματα τα πετούσαν στον μάστορα που έκανε την πλάκα. Ένα. Και δεύτερον, που έβαζε και την πλάκα. Και δεύτερον, σε ένα κουτάκι βάλαν όλα τα νομίσματα, από μια δεκάρα μέχρι είκοσι δραχμές, κάτω από την πλάκα, ώστε όταν ποτέ, σε σεισμογκρεμίσεις, γίνουν τίποτα ανασκαφές,

να ξέρουν ότι την τάδε εποχή χτίστηκε ο ναός. Να βρουν τυχόν επιγραφές και λοιπά ιστορικά από διακόσια, τριακόσια, πεντακόσια χρόνια. Αυτό δεν είναι άσχημο. Το να πούμε ότι με τα χρήματα θεμελιώνουμε —το «θεμελιώνουμε» εντός εισαγωγικών— δημιουργούμε ριζικόν, είναι φοβερό. Ο κόκορας που σφάζουμε στην οικοδομή του σπιτιού μας τι είναι; Είναι μαγικό πράγμα αυτό. Είναι από τις αρχαίες ιεροτελεστίες προς θεμελίωσιν ενός έργου, να εξευμενίσουμε τις σκοτεινές, ανεξέλεγκτες δυνάμεις. Αυτά είναι τα ριζικά. Τα όνειρα. Προσπαθούμε από τα όνειρα να βγάλουμε συμπεράσματα. Και βεβαίως το όνειρο είναι ένα φαινόμενο, ένα φαινόμενο μυστηριώδες. Η επιστήμη, η ψυχολογία, ακόμη δεν μας είπαν την τελευταία λέξη του τι είναι όνειρο. Ωστόσο...

Οι ονειροκρίτες και οι άνθρωποι που ασχολούνται με τα όνειρα προσπαθούν όλως ιδιαιτέρως να ασχοληθούν με αυτά και να βγάλουν συμπεράσματα. Ίσως θα μου πείτε εδώ: και ο Ιωσήφ στην Αίγυπτο, που εξήγησε το όνειρο του Φαραώ, και ο Δανιήλ, που εξήγησε το όνειρο στον Ναβουχοδονόσορα —τα όνειρα μάλλον, δύο— θα σας έλεγα, ή ο Ιωσήφ, ο μνηστήρ της Θεοτόκου, που είδε στον ύπνο του άγγελο, να φύγει γρήγορα κλπ. Αγαπητοί μου, σπανίως και διά των ονείρων ο Θεός μπορεί να ομιλήσει. Αλλά όπως ακριβώς ο Θεός χρησιμοποιεί έναν τρόπο να επικοινωνήσει με τους ανθρώπους, και ο διάβολος χρησιμοποιεί τον τρόπο αυτόν να επικοινωνήσει με τους ανθρώπους.

Εκμεταλλεύεται τη μέθοδο, εκμεταλλεύεται τον τρόπο. Γι' αυτό, επειδή υπάρχει πολύς ο κίνδυνος, συμβουλεύει η Αγία Γραφή, η Παλαιά Διαθήκη, και λέει: «Μην πιστεύετε στα όνειρα, γιατί τα όνειρα πολλούς απεπλάνησαν». Θα σας έλεγα ότι, αν κανείς ασχολείται με τα όνειρα, δεν έχει παρά δύο-τρεις μέρες μόνο. Όταν ξυπνάει το πρωί, να προσπαθεί να μην θυμάται τίποτα και θα δει αμέσως, γρήγορα-γρήγορα, ότι δεν θα θυμάται πια τι είδε. Όλα θα ξεχνιούνται. Αν αντιθέτως ασχολείται, τότε θα είναι προκαταβολικά στεναχωρημένος. Κατόπιν, τα συναπαντήματα. Είδαμε ιερέα που πάει, είδαμε μαύρη γάτα, ξέρω εγώ, τούτο ή εκείνο, θα μας τύχει κακό. Στο χωριό του πατέρα μου ένας κυνηγός, όταν έβλεπε ιερέα στον δρόμο

πρωί, οπωσδήποτε γύριζε πίσω, δεν πήγαινε κυνήγι. Ήξερε ότι δεν θα πιάσει τίποτα, θεωρούσε ότι δεν θα πιάσει. Όλα αυτά είναι εκμετάλλευση καταστάσεων, προσώπων, εκ μέρους του διαβόλου. Δεύτερον είναι η επαοιδία, επαοιδός, επαοιδία. Είναι το κάλεσμα των δαιμόνων με επωδές, με τραγούδια. Οι φακίρηδες, παραδείγματι, λένε τραγούδια και προσπαθούν τα τραγούδια αυτά μαγικά να μαγεύσουν τα φίδια, τα οποία ακολουθούν το κεφάλι τους. Η οχιά έχει πάνω το κεφάλι έτσι και η οποία, τρόπον τινά, ναρκώνεται, υπνώνεται και ακολουθεί την κίνηση του τραγουδιού, τον ρυθμό του τραγουδιού του μάγου, του φακίρη. Ωστόσο, η επαοιδία

στον δικό μας τον χώρο έχει την εξής μορφή. Είναι κυρίως το δέσιμο των ανδρογύνων με ορισμένες ευχές, δηλαδή κατάρες, που δίδονται κατά την ώρα του γάμου. Αυτό είναι δυστυχώς πολύ διαδεδομένο. Κάποιος κακοποιός άνθρωπος με μαύρη ψυχή —θα μιλήσω όπως μιλάει ο Άγιος Νικόδημος ο Αγιορείτης, που κυριολεκτικά βρίζει τους ανθρώπους, τους λέει διαβόλους, αλητηρίους και άλλα πολλά κοσμητικά επίθετα— είναι πίσω από το ανδρόγυνο και κάνει μαγικά πράγματα την ώρα που γίνεται ο γάμος και προσβάλλει αυτό το ιερότατο μυστήριο. Γιατί; Συνηθισμένα πράγματα, αγαπητοί μου, ιδίως στα χωριά. Δεν πήρε αυτός εκείνην, πήρε κάποιαν άλλη.

Δεν πήρε αυτή αυτόν, πήρε κάποιον άλλον. «Να δεις, θα του κάνω», λένε οι ενδιαφερόμενοι που χάσαν την υπόθεση. Θα καταφύγουν στον μάγο, στη μάγισσα, και πηγαίνει από πίσω, ανεπαισθήτως, και τους δένει. Μου έλεγε κάποιος άνθρωπος και ιερεύς. Είχε έναν συμμαθητή σε μια εκκλησιαστική σχολή που ήταν. Καλός μαθητής, πρώτος μαθητής της σχολής. Τελείωσε τη σχολή, πήρε το πτυχίο του, βρήκε μια καλή κοπέλα, δεν πήρε μία άλλη που του λέγανε —δικαίωμά του δεν ήταν;— πήρε εκείνη που ήθελε. Και έρχεται η ώρα του γάμου, να παντρευτεί, για να γίνει ιερεύς μετά. Πήγε από πίσω, μάλιστα,

έδεσε το ανδρόγυνο με τα μαγικά. Το αποτέλεσμα ήταν, μόλις τελείωσε ο γάμος και πήγαν στο σπίτι —στα χωριά είναι γνωστό, γίνεται διασκέδαση, βιολιά, χορός, τραγούδια κτλ., τραπέζι— λέει, δηλώνει στο περιβάλλον του ότι κρυώνει. «Δεν ξέρω», λέει, «έχω κρυάδες άγριες, δεν μπορώ, δεν είμαι καλά». Δεν είναι παράξενο πράγμα να αρρωστήσει κανείς. Συγκίνησις υπερβολική. Τέλος πάντων, τον περιποιήθηκαν όσο μπορούσαν. Σε λίγο λέει στη γυναίκα του: «Εσύ ποια είσαι; Ποια είσαι εκεί; Ποια είναι η γυναίκα αυτή; Φύγε από εδώ, δεν είσαι η γυναίκα μου. Φύγε από εδώ, δεν είσαι η γυναίκα μου». Το αποτέλεσμα ήταν ο άνθρωπος αυτός σε λίγες ημέρες να πεθάνει.

Τι να σας πω; Είναι φοβερά πραγματικά.

Είναι η γοητεία, η γητειά, η γητιά. Να το αναλύσουμε λοιπόν στη λέξη. Γόης ή γόητας στην ελληνική γλώσσα σημαίνει μάγος. Αυτός ο οποίος γοητεύει, ο μάγος. Τι λέει ο Απόστολος Παύλος κάπου; «Γόητες προκόψουσιν επί το χείρον». Γόητες, μάγοι.

Λιγότερο μάγοι είναι αυτοί οι μάγοι, οι γόητες του κινηματογράφου ή οι μάγοι, οι γόητες της πένας, που με τα βιβλία τους, τη λογοτεχνία τους ή με την ομορφιά τους ή με την ηθοποιία τους μαγεύουν τις μάζες, τους ανθρώπους, το λαό, και τους οδηγούν εις τον Άδη ομαδικά. Λιγότερο μαγεία είναι αυτή, αλλά σε μια επιτραβηγμένη υποκατάσταση του πράγματος. Η γοητεία λοιπόν είναι η μαγεία και γοητεία, γητεία, γητιά είναι λοιπόν οι γνωστές μας γητιές που κάνουν και λένε οι γυναίκες, με ένα «Πάτερ ημών», λέμε, και από του Θεού τα λόγια. Βέβαια, αγαπητοί μου, ακούστε να δείτε, εδώ τώρα είναι μεγάλη παγίδα. Θα το δούμε την ερχομένη φορά, όταν θα διαβάσουμε μια περικοπή από την Καινή Διαθήκη με τη μαντευομένη των Φιλίππων, η οποία ομολογούσε Θεόν.

Ο διάβολος, για να μας απατά, βάζει στο στόμα των ανθρώπων αυτών θεία ονόματα. Το ίδιο είναι η Σολομωνική. «Θα σε βασανίσω», λέγει, «εις το όνομα του Υιού και του Πνεύματος του Αγίου». Αμέσως πετάει κάτι από τη θρησκεία. Ε, όταν χρησιμοποιεί λοιπόν εκείνος που ξεματιάζει ή που ματιάζει, χρησιμοποιεί παράξενα πράγματα και σχήματα και λόγια. Πολλές φορές μάλιστα ντρέπονται οι άνθρωποι των Φιλιππών να μου τα πουν, γιατί είναι αισχρά. Πολλές φορές είναι αισχρά. Ανακατεύουν το όνομα του Θεού, της Παναγίας, των Αγίων και, και, και. Κάποτε έχει μόνο, όπως λένε, θεϊκά. Και όταν τους πείτε «μην το ξανακάνετε αυτό», θα λένε «μα, πάτερ, είναι πολύ απλό πράγμα».

Λέω θεϊκά πράγματα. Καλό κάνω, δεν κάνω κακό. Και όμως, αγαπητοί μου, όταν βάζεις νερό και στάζεις μερικές σταγόνες λάδι και προσπαθείς να δεις τι θα γίνει παρακάτω, για να θεραπεύσεις τον ματιασμένο... Η βασκανία προσφέρεται, είναι... Όλα αυτά είναι γνωστά και παραδεκτά από τη θρησκεία, ναι. Η βασκανία είναι γνωστή. Λέει ο Απόστολος: «Περπατάτε στον δρόμο του Θεού, την αλήθεια, και σας μάτιαξε». Το μάτιασμα είναι η επίδραση του διαβόλου, του φθονούντος διαβόλου, μέσω των ματιών φθονούντος ανθρώπου. Ο άνθρωπος με τα μάτια του, όταν ζηλεύει κάτι, «τι ωραίο είναι αυτό» ή «τι ωραίο λουλούδι είναι αυτό» ή «τι ωραία γάτα είναι αυτή»... Ευχαριστώ που παρακολουθήσατε.

Το λουλούδι να ξεραθεί, το λουλούδι να ξεραθεί, αγαπητοί μου, να ξεραθεί. Δεν υπάρχει καμία άλλη οξυδερκής ποιότητα. Αυτός θαυμάζει, αλλά θαυμάζει φθονερά. Και εκεί είναι και, χωρίς να το καταλαβαίνει ή να το καταλαβαίνει ο ίδιος, δεν ξέρω, όργανον σκοτεινόν του διαβόλου, του φθονούντος διαβόλου, ο οποίος δημιουργεί κακό μέσα στη δημιουργία του. Αν λοιπόν βάζουμε στο νερό λίγες σταγόνες λάδι για να ξεματιάξουμε, ξέρετε τι κάνετε εδώ, αγαπητοί μου; Να το ακούσετε καλά. Κάνετε μία παρωδία του ευχελαίου. Το ευχέλαιο είναι ένα μυστήριο της Εκκλησίας και ο σκοπός του είναι να θεραπεύει τον άρρωστο. «Είτε προσκαλεσάσθω τους πρεσβυτέρους της Εκκλησίας», λέει ο αδερφόθεος Ιάκωβος,

«καλέσουν τους ιερείς της Εκκλησίας και να προσευχηθούν και με λάδι να αλείψουν τον ασθενή και να γίνει καλά. Και η ευχή», λέει, «του κάμνοντος, του ασθενούντος, θα τον σώσει, θα γίνει καλά». Εάν τώρα ο Θεός κρίνει να μην γίνει καλά ο ασθενής, υπάρχουν δύο εξηγήσεις, δύο σημεία. Ή δεν είχε πίστη ή ο Θεός κρίνει να μην γίνει καλά ο ασθενής, γιατί εκείνος ξέρει. Ο Παύλος, βλέπετε, δεν έγινε τόσο καλά· ο ίδιος υπέφερε και παρακαλεί τον Θεό να τον κάνει καλά. Και του λέει ο Θεός: «Ἀρκεῖ σοι ἡ χάρις μου· ἡ γὰρ δύναμίς μου ἐν ἀσθενείᾳ τελειοῦται». Μη μιλάς, ό,τι σου έχω είναι πολύ· η δική μου δύναμη θα φανερωθεί μέσω της δικής σου ασθενείας. Λοιπόν, θα έχεις τον σκόλοπα αυτόν, τον σκόλοπα που είχες, εν τη σαρκί, και θα πονάς. Λοιπόν, δεν θα σε κάνω καλά. Ο Θεός το ξέρει.

Θεός κρίνει, εάν λοιπόν δεν γίνω καλά με το θέλον, τι σημαίνει ότι είναι ανενέργητον, είτε άπιστος ήμουν να μπίστευσα, είτε ο Θεός εξπόκρινο. Τώρα, όταν ο Θεός με τα μαγικά σου δείχνει με τις αιτές της Θεότικα, βάζεις νερό και λάδι, κάνεις μια παροδία, καταλαβαίνετε τι σημαίνει παροδία, ένα κορόιδεμα, Μια παροδία η μυστηρίου του εξελέγω. Είναι εκβοβερό, θα δούμε. Δεν θες να πεις ότι ο διάβολος έχει τα κοιντικότητα και τα μυστηριά του και τη λατρεία του. Προσπαθεί εδώ να μιμηθεί με παροδίες τα μυστηρίες της αισθηίας του. Παρακάτω θα βρειμε μια άλλη παροδία. Η μυστηρίου της αισθηίας του εξελέγω. Επαιδείται με δεύτερη τάψη. Τέταρτον, είναι η χιλακτήριη.

Φυλακτά, φυλακτά φτιαγμένα από μεταξωτές κλωστές, τρίχες αρκούδας, μυστηρίδες, φιδόκοκαλο, πλυμένα κόκαλα νεκρών και λοιπά και λοιπά και λοιπά. Αγαπητοί μου, μου έλεγε ένας νεκροθάπτης του Α΄ Νεκροταφείου Λαρίσης: πήγε μια γυναίκα, ήθελε να κάνει μαγικά, και του λέει: «Σε παρακαλώ πολύ, θέλω να μου πλύνεις κόκαλα στη βρύση και εγώ θα έχω ένα μπουκάλι από κάτω να μαζέψω το νερό». Και εκεί έφτιαχνε και το ψυχικό του βεβαίως. Αυτός αντελήφθη ότι κάτι κακό είχε αυτή η πρόθεση να κάνει. «Όχι», του λέει, «δεν θα γίνει αυτό». Αυτή επέμενε: «Θα σε πληρώσω». «Όχι», λέει, «δεν θέλω», λέει, «θα...»

Έφτασε στο σημείο να του πει: «Θα σου παραδοθώ, να μου κάνεις μόνο αυτό που σου λέω». Καταλάβατε, καταλάβατε; Αυτά πραγματικότητα είναι.

Πέμπτον είναι η φαρμακεία. Φαρμακεία, στην ελληνική γλώσσα, σημαίνει ο μετερχόμενος φάρμακα προς δηλητηρίαση των άλλων. Συνεπώς, εδώ πια ο μάγος χρησιμοποιεί φάρμακα, βοτάνια, τούτα, εκείνα, τα οποία ποτίζει τους άλλους και δηλητηριάζουν τους ανθρώπους. Πάντως, ο σκοπός κατά κανόνα είναι κακός. Η φαρμακεία, το βιβλίο της Αποκαλύψεως, ενθυμείσθε από πέρσι που λέγαμε «ἔξω οἱ φαρμακοί». Δεν λέει «έξω οι φαρμακοποιοί», όπως θέλουμε. Οι φαρμακοί, αυτοί είναι οι μάγοι, αυτοί που κάνουν τη φαρμακεία. Θα ήθελα να σας έλεγα μόνο ένα-δύο περιστατικά φαρμακείας.

Ο σκοπός βέβαια είναι ή να πεθάνουμε τον άλλον ή να τον αρρωστήσουμε ή να του αλλάξουμε γνώμη. Στην περίπτωση, φίλτρα. Από το φιλώ, το αγαπώ. Να τον ποτίσω κάτι, να αλλάξει η καρδιά του αισθήματα. Και τα μαγικά που κάνουμε λέγονται φίλτρα. Από το φιλώ, το αγαπώ. Αγαπάει μια κοπέλα, δεν αγαπάει αυτήν, αγαπάει μια άλλη.

Τι έκανε μια μάνα; Κοίτα πόσα ακούω, πόσα ακούω κάθε μέρα από ανθρώπους που τα διηγούνται αυτά. Ίσως μια βδομάδα ολόκληρη θα πρέπει να τα διηγούμαι. Αυτά που σας λέω είναι εκ του φυσικού. Μια μάνα. Θα το πιστεύατε ποτέ ένα παιδί, ένα παλικάρι, ότι η μάνα του θα του έκανε μάγια; Κι όμως ναι. Κι όμως ναι. Επήρε αυγά. Τα πήγε στο νεκροταφείο και τα έθαψε τελείως σ’ έναν τάφο.

Έφταπτον, πάγανε με τα τάφη. Τάφης είχε κάμποσες μέρες, όσες λέει κατ' οικοτικότητες μαγείες, γιατί πριν μωρισμένα ήταν, τα ξέφαξε και τα έδωσε υγιονικά στο γιο της.

Άλλο παλικάρι, νεαρός, είχε χιονουμιασμό και μου είπε: πήγε σε ένα χωριό, ας μην πω εδώ της Μητροπόλεώς μας, και του έδωσε ένα φάρμακο, και παρακαλώ κυρά πρεσβυτέρα, πρεσβυτέρα κιόλας. Τι είπε; «Θα σου δώσω εδώ ένα φάρμακο και θα σου περάσει η αρρώστια». Τι είναι αυτό το φάρμακο; Να το, είπατε. Αναλήψεως, της Θεοτόκου, Δευτέρα Παρουσία, Ευαγγελισμός, θα γίνει η εκταφή των οστών.

Το μπουκάλι, και όποιος έχει τέτοιες αρρώστιες, τον ποτίζει με ένα κουταλάκι κρασί από αυτό. Θα σας ρωτώ: είναι ή δεν είναι παρωδία του μυστηρίου της Θείας Ευχαριστίας; Να, τώρα βλέπετε μια άλλη παρωδία ενός άλλου μυστηρίου.

Έκτον, πού είμαστε; Η αστρολογία. Η αστρολογία έχει μια εξαιρετικά διαδεδομένη μορφή. Είναι τα γνωστά ωροσκόπια και τα λοιπά. Οι εφημερίδες, για να έχουν κυκλοφορία, κάθε μέρα οπωσδήποτε θα δημοσιεύσουν το ωροσκόπιό μας. Και υπάρχουν οι αφελείς που πάνε και ψάχνουν εκεί να βρουν τη δική τους. Στα περιοδικά τα ίδια. Εδώ πέρα γνωρίζετε ότι είναι μαγεία και πράγματα, ομοίως χρησιμοποιούνται αστρολογικά στοιχεία προκειμένου να βρεθεί το μέλλον του, όπως εδώ.

Κριός: επίδραση της φύσεως του Άρεως δείχνει την παρόρμηση, την προσπάθεια, την πρωτοβουλία, την ενεργητικότητα. Ταύρος: της φύσεως της Αφροδίτης δείχνει τις αρχές, αργές, τις σκληρές και τακτικές εξελίξεις του ρεαλισμού. Δίδυμοι: της φύσεως του Ερμή δείχνει την πειθότητα, την ταλάντευση των προσδιορισμών, τον αναλυτικό τρόπο κτλ., κτλ. Αστρολογία. Οι μέρες αστρολογίας είναι παμπάλαιες, πανάρχαιες. Όλα αυτά είναι πολύ παλιά και σύγχρονα. Μην, παρακαλώ, αγαπητοί μου, κάποιος να ασχολείται με αυτές τις εφημερίδες, δηλαδή εννοούμε με τα αστρολογικά ωροσκόπια, εφημερίδα, και άρχονται εκεί να βρούμε την τύχη, να γνωρίζετε ή θα μας πείτε 24 ώρες. Όχι, παρακαλώ, είναι πολύ μεγάλη αμαρτία. Θα δείτε μετά τι γράφουν οι κανόνες για το θέμα αυτό.

Έβδομον είναι οι οραματιστές. Προσέξτε με λίγο. Κατηργήθησαν τον χρόνο σαν τα μανιτάρια προφήτες, ψευδοδιδάσκαλοι και ψευδοπροφήτες, που επαγγέλλονται ότι βλέπουν την Παναγία, ότι βλέπουν τον Χριστό και έχουν ειδικά μηνύματα που φέρνουν στους ανθρώπους χαρακτηριστικά. Στην Αθήνα, που καταταλαιπώρησαν κυριολεκτικά την περιοχή των Αθηνών, έλαμψε με την παρουσία της κάποια Αθανασία Κρικέτου, η οποία είχε βγάλει αφίσα. Έγραφε αυτή στην αφίσα που είχε βγάλει, δείχνει το εσωτερικό του σπιτιού της γεμάτο εικόνες, σαν εκκλησία, και από κάτω γράφει «Η Αγία Αθανασία», η οποία υποστηρίζει ότι στο στήθος της έγραψε ο Θεός γράμματα.

Αγγελίες και μηνύματα. Βεβαίως, εξέτασαν το στήθος της με μικροσκόπιο και είδανε ότι αυτά ήταν φτιαγμένα με ένα αμβλύ όργανο, που είχε μια ευπάθεια το δέρμα της να κοκκινίζει, να δημιουργεί μια γραμμή εκεί που περνούσε το όργανο αυτό. Ένας απογευματινός αγγελιοφόρος, πραγματικά, προς έλεγχον. Αυτό γιατί ήταν μικροσκοπικό. Ένα δεύτερο. Ωραία το γράφει εδώ ο πατήρ Βασίλειος: «Με ποιον», λέγει, «τα μηνύματα αυτά στο στήθος ήσαν γραμμένα ανορθόγραφα», και έλεγε αυτός βέβαια ότι «η Παναγία δεν θα τα παρουσίαζε αυτά· ε, τουλάχιστον», λέει, «η Παναγία θα ήξερε ορθογραφία».

Μυαλό, αυτή η κριτική του ακόμη δεν είναι; Μυαλό. Αυτή είναι η κριτική του, όχι εγώ. Μετά είναι μια άλλη, η οποία τυχόν σκέφτεται, Μαγουλά, και αυτοί κυριολεκτικά καταταλαιπώρησαν την περιοχή των Πατρών με αληθινά σατανικό μάτι. Τέλος, τα Φάρσαλα έλαμψαν με την παρουσία κάποιου Κώστα, ο οποίος αλώνισε τα χωριά της Λαρίσης και τη Λάρισα. Στο τι άνθρωπος ήταν, θα αναφέρω ένα θλιβερό περιστατικό. Δεν ξέρω αν εδώ υπάρχει ο συγγενής του ανθρώπου αυτού και με ακούει. Ημέρα Σαββάτου, βράδυ, κάπου εννιά. Έρχεται να κάνω το... στο σπίτι μου. Και μου λέει: «Έχω...»

έναν ανιψιό και ο καημένος υποφέρει, να του γεράσουμε τέλεια με την οφάνα του. Πέρα εγώ και τα λοιπά. Επήγε σε αυτόν τον Κώστα, τον μάγο, και του είπε: «Πέτα τα φάρμακα. Εσύ γίνε γιατρός και εγώ θα σε κάνω καλά». Και ο καημένος ο αφελής πέταξε τα φάρμακα.

έχει ροτέρος και κάθε νεκρή της λέει απανωτές το κρεβάτι απάνω, σαν πεθαμένο πείτε με. Την άλλη μέρα το πρωί, την Επιτυχία στον Άγιο Θανάση και πρώτοι διευθόν έκανα ένα σχεδόν χείρισμα γύρω από το θέμα αυτό. Ημέρα Πετάρτη, τρεις ώρες μετά, ήμουν αμένα που είχε βρώμα. Μου λέει, βλέπετε αυτή τη κατήθος, πέφτουμε και μετρώθουμε. Είναι εκείνο το νέο που μου λέγατε εγώ που το θα πει, θα το ανακήρυξα σας είπα, πέθανε ο ίδιος και όμως ο άντρας αυτός ο Κόρτας είχε υποσχεθεί ότι θα τον έκανε καλά και τον πέθανε πριν την ώρα που τον έκανε, σας παρακαλώ προσοχή είναι απαταιώνες, ακούμη μου υπόθηκε ότι είχαν μια λεκάνη και έπλαινε τα πόδια του, τα πήγαν ένα είδος, ένα αλημένο λάδι, ένα ειδικό δεν ξέρω κάτι είχαν πλέον τα πόδια του, και πληροσυνέλεκαν τα πόδια του

Πήγαιναν εκεί οι γυναίκες από τώρα να φεύγει ο αγιασμός, για να μη σας πω και άλλα τα οποία δεν επιτρέπει εδώ ο χώρος αυτός. Λοιπόν. Όταν η γυναίκα του έβαλε μια φωνή, αυτός εξαφανίστηκε. Ένας άλλος, ο οποίος κάνει χρυσές δουλειές, είναι επάνω στις Σέρρες. Αυτός λέγεται Χρήστος. Συγγνώμη ένα λεπτό, να σας πω.

Μένει σε ένα χωριό των Σερρών και λέγεται Γάζωρος. Γάζωρος. Κάνει τέρατα και θαύματα αυτός. Η Εταιρεία Ψυχικών Ερευνών των Αθηνών είπε ότι είναι ένα θαυμάσιο και σπάνιο μέντιουμ, μέντιουμ. Θα μιλήσουμε την ερχομένη φορά πρώτα για αυτά τα μέντιουμ. Αυτός μπορεί να βλέπει από πολύ μακριά πολλά πράγματα. Οραματιστής είναι. Εικόνες πολλές έχει στο σπίτι του. Θα σας πω ένα παράδειγμα όμως. Κάποιος γνωστός μου, δεν ξέρω αν με ακούει, μου είπε: όταν πήγε εκεί, του λέει, μόλις μπήκε μέσα για μια υπόθεση που είχαν εκεί, θεραπεία, λέει: «Εκείνο που κρύβεται στο λαιμό σου, βγάλ’ το».

Εσείς βλέπετε τίποτα να κρέμεται στο λαιμό μου; Φοράω τα ρούχα μου, το σακάκι μου, τη γραβάτα μου. Πού μπορούσε να ξέρει αυτός ή να διακινδυνεύσει το τι μπορούσε να κρέμεται στο λαιμό του αλλουνού; Κι όμως κάτι υπήρχε που κρεμόταν στο λαιμό του: ένας σταυρός. Τον έβλεπε τον σταυρό και τον ενοχλούσε ο σταυρός. «Ε, θα μου πείτε, είχε εικόνες μέσα στο δωμάτιό του». Θα σας το πω ευθύς το ίδιο: εκείνο είναι για παγίδα, ενώ αυτός είναι εμπόδιο, είναι εμπόδιο. Παράξενο. Αυτός ο άνθρωπος πού θα φέρνει ο διάβολος; Χρήστος λέγεται, Χρήστο τον λένε. Από τον Γάζωρο των Σερρών, Γαζωραίο, Ναζωραίο τον λένε. Γαζωραίο, Ναζωραίο. Βασιλεία των Ουρανών, Γέννησις της Θεοτόκου, Ευαγγελισμός,

του σατανά. Αυτός ο άνθρωπος είναι ο θρόνος του διαβόλου, ο θρόνος του σατανά. Σας παρακαλώ πολύ, ούτε να πάτε και να εμποδίσετε, και αν πήγατε, να εξομολογηθείτε. Είναι φοβερά πράγματα. Και εγώ στο Πουρνάρι, η Θήβα, ευτυχώς πέθανε και ησύχασε. Δεν υπήρχε γυναίκα που να μην είχε πάει σ’ αυτόν στο Πουρνάρι. Αυτός ήταν από τα ειρηνικά δαιμόνια. Έλεγε συνήθως: «Ε, πήγαινε, λέω, παιδί μου, να κάνεις προσευχές, προσφορές και τέτοια πράγματα». Και πάει τώρα η γυναίκα και λέει στον παπά: «Πάτερ μου, έλεγε ο Κώστας προ ημερών...»

μια νωρίδα μου, θέλω να μου κάνει μία παράκληση, αλλά θέλω να γίνει πιζόβετα τα νεφάλη. Ε, δεν θέλει φιλοσοφία μου τα πελάτη και εμείς, πρόκειται για τη Μάγος, περί συμβουλής μάγος. Είχαμε και εδώ στη Λάρισα μια κάποια Μαρία, εδώ στον Άγιο Κωνσταντίνο, οραματίστρια και αυτή. Ένας φίλος μου πήγε να δει τα πράγματα, ποια είναι αυτή η περιβόητη Μαρία και τι λέει και τι κάνει. Πέφτει σε ένα κρεβάτι και κοιμάται. Οι άλλοι γύρω λένε ευχές και προσευχές και κάθονται βέβαια πάνω από αυτήν τη Μαρία. Μια κάποια στιγμή, ύστερα από μισή ώρα, μία ώρα, ξέρω εγώ, αρχίζει κάτι να λέει, άναρθρα πράγματα να λέει. Και απ’ αυτά προσπαθούν να βγάλουν τώρα συμπεράσματα, φυσικά. Αυτή τη φορά, όταν πήγε, κάποιους έβλεπε, έβλεπε και έβλεπε. Όταν την είδε να λέει αυτά τα παράξενα λόγια.

Είναι δαιμονισμένοι. Τον άκουσαν αυτοί και άρχισαν να με βρίζουν με τα αισχρότερα λόγια. Ολοφάνερο ότι ήταν δαιμονισμένοι. Παρακαλώ, μην πηγαίνετε εις αυτήν, ούτε να την ακούτε, ούτε να την προσέχετε. Και όσοι δεν βρίσκονται εδώ και πηγαίνουν εκεί, να τους πείτε να μην πηγαίνουν. Είναι και αυτή ο θρόνος του διαβόλου.

Η πυρολατρία. Η φωτιά πάντοτε ελατρεύετο. Εδώ θα πω κάτι, θα φανεί παράξενο σε μερικούς και ίσως θα εκπλαγούν. Δεν θα ήθελα παρά να το διαβάσω και από αυτό το βιβλιαράκι του Ιερωνύμου Αντουάν Ρονί, «Η Μαγεία», που το γράφει ο μύστης αυτός. Η φωτιά είναι ένα πάρα πολύ σπουδαίο στοιχείο στη ζωή των ανθρώπων. Έχει ένα πολύ σπουδαίο ρόλο και πολύ φυσικό είναι να είναι ένα στοιχείο ομοίως μαγείας. Μου έλεγε κάποτε, σε ένα χωριό, δυστυχώς ιερεύς το έκανε αυτό, μετήρχετο μαύρη μαγεία, κυριολεκτώ σ’ αυτό. Ένα χωριό απομεμακρυσμένο από την Αθήνα, λιγάκι προς Βοιωτία.

Άνθρωποι χωρικοί, όταν καμιά φορά βρίσκονταν αργά το βράδυ έξω, για διασκέδαση, δεν ξέρω τι, και περνούσαν από το σπίτι του ιερέως, τον έβλεπαν να κάθεται σταυροπόδι έξω στην αυλή του, να έχει αναμμένη μία φωτιά και να την κοιτάζει εκεί, να του μιλούν και να μην μιλάει αυτός. Τι έκανε; Μαγική τελετή. Η φωτιά, λοιπόν, είναι ένα στοιχείο μαγείας. Μη σας παραξενέψει, εν πρώτοις, ότι η φωτιά — ξέρω τώρα, μερικοί θα αντιδράσουν, δικαιολογημένα, αλλά πρέπει να το εξηγήσουμε — η φωτιά, η πυρά, η τελετή της πυράς που μετέρχονται, που κάνουν οι πρόσκοποι, είναι μαγικό κατάλοιπο. Θα το ξαναπώ: η τελετή της πυράς, της βραδιάς που κάνουν οι πρόσκοποι, είναι μαγικό κατάλοιπο.

Θα μου πείτε, ο αρχηγός και οι πρόσκοποι το ξέρουν αυτό; Ασφαλώς όχι. Δεν το ξέρει, ούτε το καταλαβαίνει, ούτε το αντιλαμβάνεται. Όμως, αναλύοντας τα πράγματα, είναι μαγική τελετή. Είναι φοβερό πράγμα της Τραπέζης να πει να κάνουμε κάτι και να είναι έξω από την καλύτερη επίσημη σύγχρηση, που κινείται τον υπερχόμενο εναγνία.

Γύρω από την πυροβασία ήθελα και κάτι επάνω σ’ αυτό να πω. Θα το δούμε μετά στον νόμο του Θεού, στην Παλαιά Γραφή: το πέρασμα πάνω από τη φωτιά. «Μην περάσεις», λέει, «το παιδί σου πάνω από τη φωτιά». Εγώ μικρός περνούσα πάνω από τη φωτιά και είχαμε τον Μάιο, που τα γεννούσαν και γίνονταν, ε, και περνούσαμε από πάνω. Και μετά θυμάμαι, μαζεύανε τη στάχτη και τη βάζαν στο τζάκι και δεν ξέρω τι. Η φωτιά, λέγει, είναι η δύναμη. Η τελετή της πυράς, λέει εδώ ο Ρονί, είναι η δύναμη και η στάχτη είναι ο σπόρος της αρχέγονης βλάστησης, της καρποφορίας και της ευφορίας. Μαγικό πράγμα! Έχω δει στη Λάρισα, κανείς όμως δεν το αντιλαμβάνεται ότι είναι μαγικό, να καίνε πολλά πράγματα και να πηδούν πάνω από τις φωτιές. Μαγικό!

πέρα? Γνωστή μας πυροβασία με τα Αναστενάρια, σε Λαγκαδά και κάπου αλλού στη Θράκη. Το περπάτημα επάνω εις τα κάρβουνα, που διαβάζετε στον λόγο της εφημερίδας κάθε χρόνο, κρατώντας οι άνθρωποι αυτοί τις εικόνες των αγίων Κωνσταντίνου και Ελένης. Δεν καίονται τα πόδια τους, αν και χορεύουν ώρα πολλή μέσα σ’ εκείνο το σκάμμα, που είναι γεμάτο από αναμμένα κάρβουνα. Το φαινόμενο είναι καθαρά πνευματιστικόν, μαγικόν. Οι άνθρωποι αυτοί, αν διαβάσετε εκεί στην εγκυκλοπαίδεια — παρακαλώ, διαβάστε στη Μεγάλη Εγκυκλοπαίδεια του Πυρσού — θα δείτε πόσα λέει η ύλη για τους Αναστενάρηδες. Και Αναστενάρηδες λέγονται. Προετοιμασία κάνουν, θυσιάζουν ταύρο πίσω από το ιερό, στις 20 του μηνός, 20 Μαΐου. Μένουν πολλές μέρες σε κονάκια έξω από το σπίτι τους, τρέχουν μέσα στο δάσος

με έναν τρόπο μανιακό. Πέφτουν σε μια κατάσταση, αφήστε με να το πω, μανιακή, διότι σε μια τέτοια κατάσταση ήρθε και η Πυθία, όπως ξέρετε, μαζεύοντας τον καπνό, με τις αναθυμιάσεις του καπνού, ένα είδος πνευματικής καταστάσεως. Θα το δούμε στον πνευματισμό τι σημαίνει τώρα.

Δέκατον.

Δέκατον, είναι η νεκρομαντεία. Η νεκρομαντεία είναι ο πνευματισμός και ο πνευματισμός είναι ένα ολόκληρο κεφάλαιο. Αγαπητοί μου, μεγάλες προσωπικότητες έχουν ασχοληθεί με τον πνευματισμό, γι’ αυτό θα μας απασχολήσει ο πνευματισμός την ερχομένη φορά. Την ερχομένη φορά, μεγάλο χρόνο, ειδικά ο πνευματισμός. Θέλω να κλείσω όμως με κάτι άλλο από το δεύτερο. Εδώ, παρακαλώ, προσέξτε ιδιαίτερα. Ίσως δεν θα το υποψιαστείτε αυτό. Εάν καμιά φορά καλέσετε τον ιερέα να μας διαβάσει ένα ευχέλαιο, έναν αγιασμό, με παράκληση για να επιτύχουμε κάτι. Τι να επιτύχουμε; Για παράδειγμα, να μας παρουσιάσει ο Θεός και να μας πει ποιος μας έκλεψε τη σκόνη.

Εγώ δεν προσέχω το περιεχόμενο των ευχών κυρίως. Υποπτεύεστε ότι αυτό είναι μια μορφή μαγείας; Υποπτεύεστε αυτό; Υπάρχουν άνθρωποι που προσεύχονται να έχουν μια επιτυχία και μια καλή τους έκβαση σε περίπτωση μιας ανήθικης, ανήθικης επιστήμης τύχης. Βγαίνουν έξω και κάνουν προσευχή, ανάβουν κερί. Ανάβουν κερί, ανάβουν κερί, παρακαλώ, περνούν στην εκκλησία και ανάβουν κερί, να ευοδωθεί, να πάει καλά μια ανήθικη υπόθεσή τους, μία συνάντηση ή μια κομπίνα, ξέρω γω. Μόλις τα υποπτεύεστε ότι αυτό είναι μια μορφή μαγείας. Και για να το στηρίξω, θα σας αναφέρω δύο περιστατικά από την Παλαιά Διαθήκη, σχετικά με το θέμα μας, ταχύτατα.

Βρισκόμαστε κάπου στον 10ο αιώνα προ Χριστού.

Ευχαριστώ.

Αρχιερεύς είναι ο Ηλί. Πρέπει να σας πω, αυτό είναι γραμμένο στο Άλφα Βασιλειών, στην Παλαιά Διαθήκη. Αυτός είχε δυο παιδιά.

Ασεβή παιδιά, οι οποίοι νέοι άρπαζαν από τις θυσίες, πριν ακόμη θυσιαστούν, και έπαιρναν τα καλύτερα κρέατα. Ο πατέρας τους εξαίρετος άνθρωπος ήταν, αλλά πολύ μαλακός, δεν τα μάλωνε τα παιδιά. «Θυσία», της έλεγε το παιδί, έλεγε, «την οσφύν και τέλεσε αυτό το πράγμα, την οσφύν». Μην το ήθελες να πω από το τετράδιο. Αυθαδέστατα ο γιος έπαιρνε απ’ το καλύτερο κρέας πριν τη θεία χρήση του Θεού. Εξόργησαν τον Θεό με τη συμπεριφορά τους. Ήταν το σκάνδαλο του λαού αυτά τα δύο παιδιά. Είχαν παντρευτεί, είχαν κάνει οικογένεια κ.λπ. Και μαζί με τις αμαρτίες του λαού, ο Θεός επέτρεψε

να επιτεθούν εναντίον των Εβραίων. Γίνεται μία αψιμαχία και χάνουν επί του πεδίου της μάχης οι Εβραίοι. Χιλιάδες τραυματίες, υποχωρούν, πηγαίνουν πίσω που στρατοπέδευσαν, και πηγαίνουν τα παιδιά του Ηλί και παίρνουν την Κιβωτόν της Διαθήκης, που ο πατέρας τους δεν συμφωνούσε να την πάρουν. Ενώ συμφωνούσαν όχι μόνο οι δυο γιοι, αλλά και οι διοικητές των στρατευμάτων, παίρνουν την Κιβωτόν της Διαθήκης για να τη μεταφέρουν στο μέτωπο και, με την παρουσία της Κιβωτού, να νικήσουν τους Φιλισταίους. Εν τω μεταξύ, δεν επίστευαν στη δύναμη του Θεού, αλλά απλώς και μόνο στην παρουσία του Θεού. Βλέπετε τη διαφορά.

Στη δύναμη του Θεού, διότι δεν ήταν εξαίρετοι άνθρωποι, αλλά μόνο στην παρουσία της Κιβωτού, ότι η Κιβωτός, από τα ξύλα που αποτελείται και από τις πέτρες που είχε μέσα, τις πλάκες, θα επέφερε το αναμενόμενο αποτέλεσμα, μαγικό περίπου. Μόλις ήρθε η Κιβωτός στο μέτωπο, οι στρατιώτες εμβόησαν: «Ήρθε η Κιβωτός, θα τους νικήσουμε». Ακούν οι Φιλισταίοι, μετήλθαν τρία στάδια φόβου. Πρώτα είπαν: «Τι συμβαίνει;» Μετά: «Αλίμονό μας, ο Θεός είναι μαζί τους, ήρθε η Κιβωτός». Τρίτο στάδιο: «Άνδρες, έχετε θάρρος. Τεντώστε τις δυνάμεις σας να πολεμήσετε με τους Εβραίους». Τους πολεμούν, επί του πεδίου της μάχης πέφτουν τριάντα χιλιάδες νεκροί Εβραίοι.

Η Κιβωτός μεταφέρεται λάφυρο εις τα χέρια των Φιλισταίων. Άλλο τώρα, τελικά, παρακάτω, τι έγινε με την Κιβωτό και πώς δεινοπάθησαν τρομερά οι Φιλισταίοι με την υπόθεση αυτή. Διαβάστε Α΄ Βασιλειών, με φωνά, με την κεφάλαιο. Εδώ τι χρησιμοποίησαν, παρακαλώ; Χρησιμοποίησαν την Κιβωτό ως μαγικό μέσο. Στον 7ο αιώνα, ο Εζεκίας, ο βασιλεύς, βρήκε μέσα στο ιερό τον χάλκινον όφιν, ανάμνηση από τα χρόνια της ερήμου. Βέβαια, από το έργο εκείνο. Οι Εβραίοι τότε, βλέποντας τον χάλκινον όφιν, προφανώς δεν θανατώνονταν από τις θεϊές που ήταν μέσα στο στρατόπεδο. Είναι γνωστό. Πρόσεχε όμως: πίσω από τον χάλκινον όφιν, που ήταν ένα σύμβολο, σύμβολον του υπογραμμού, είπε αυτός

Ιησούς Χριστός, ο Υιός του Θεού, που θα γινόταν άνθρωπος και θα εκρεμάτο επί του Σταυρού, και ο προσβλέπων εις Αυτόν θα ελυτρώνετο από το θανατηφόρο φίδι της αμαρτίας. Γι’ αυτό, στο κατά Ιωάννην Ευαγγέλιο, 3ο κεφάλαιο, λέγει ο Κύριος: «Καθώς Μωυσής ύψωσε τον όφιν εν τη ερήμω, ούτω δει υψωθήναι τον Υιόν του ανθρώπου». Έτσι, λέει, πρέπει να υψωθεί και ο Υιός του ανθρώπου, εγώ, ο Ιησούς, όπως τότε ο Μωυσής. Τι ήταν, λοιπόν, το φίδι; Σύμβολο. Τον 7ο αιώνα, τι έκαναν οι φίλοι μας οι Εβραίοι; Κάπνιζαν το φίδι, το χάλκινο, και κάνανε μαγικές πράξεις για να πετύχουν κάτι. Μαγικές πράξεις. Το σύμβολο — γιατί και αν δεν ήταν σύμβολο, ήταν πραγματικόν αντικείμενον θεραπείας. Και ο Εζεκίας, πολύ σωστά, αν κοίτα να μάθει.

Όμορφος. Αντικείμενο αναμνήσεως, το κατακομμάτιασε και το πέταξε, για να μη μετέρχονται οι Εβραίοι τη μαγεία. Βλέπετε, δηλαδή, ότι όταν κάνουμε ή προσευχή ή αγιασμό ή λειτουργία ή οτιδήποτε, που δεν αποβλέπουμε εις αγαθόν σκοπόν, αυτό ακριβώς είναι μαγεία. Όλα πλήρες, κύριε Πρόεδρε. Η Αγία Γραφή τι λέει για όλα αυτά τα πράγματα τα φοβερά; Δευτερονόμιον, 18 κεφάλαιο, 10 έως 12: «Ουχ ευρεθήσεται εν σοι», μη βρεθεί ανάμεσά σου, ω λαέ ισραηλιτικέ, ω χριστιανικέ λαέ, «περικαθαίρων τον υιόν αυτού ή την θυγατέρα αυτού εν πυρί». Να περνάει και να καθαρίζει από τη φωτιά κανείς το γιο του ή την κόρη του.

«Μαντευόμενος μαντείαν», να μετέρχεται τη μαντεία, «κληδονιζόμενος», είναι ο γνωστός μας κλήδονας, κληδονιζόμενος, «και οιωνιζόμενος», αυτός που είχα εγώ στους οιωνούς. Πέρασαν τα πουλιά, καλώς οιωνώ· άσπρα πουλιά, μαύρα πουλιά, κακώς οιωνώ. «Φαρμακός», το είπαμε τι είναι η φαρμακεία. «Επαείδων επαοιδήν», που δεν έχω εξηγήσει. «Εγγαστρίμυθος», είναι αυτοί που μιλάνε, δήθεν, μέσα από το στόμα τους. Ο εγγαστρίμυθος, αυτός που μιλάει μέσα από την κοιλιά. Υπάρχουν τέτοιοι άνθρωποι. Και «τερατοσκόπος». Αυτός εξετάζει τέρατα, δηλαδή θαύματα ουράνια. Όπως θυμούμαι, το 1940 είχε κατέβει το Βόρειο Σέλας. Ήταν 14 Αυγούστου του 1940. Κατέβηκε το Βόρειο Σέλας μέχρι τα

λίγα μας κλίματα και έφτασε το Βόρειο Σέλας μέχρι την Κρήτη. Ένα φως ρόδινο, δεν είναι φυσικό, είναι ιονισμένη ατμόσφαιρα, ιόντα είναι. Και διατύπωσαν τις προφητείες της Πίνδου, οι μερομηνιάκηδες, και θυμούμαι, παραμονές του πολέμου. Έλεγαν, έλεγαν, έλεγαν: «Πόλεμος θα γίνει, έτσι ήρθε ένα φως». Αυτοί λέγονται τερατοσκόποι, αυτοί που εξετάζουν δηλαδή τέρατα και φαινόμενα. «Επερωτών τους νεκρούς». Μη βρεθεί, λέει, κανείς ανάμεσά σας που να επερωτά τους νεκρούς, δηλαδή να πηγαίνει στον πνευματισμό, στα τραπεζάκια, στα μέντιουμ, που θα πούμε την ερχομένη φορά, όλα αυτά. «Έστι γαρ βδέλυγμα Κυρίω τω Θεώ σου πας ποιών ταύτα». Όλα είναι βδέλυγμα μπροστά στα μάτια Κυρίου του Θεού. Βδέλυγμα.

οι κανόνες για την διάρκεια, ο εικοστός τέταρτος κανόνας της Αναγύρας Συνόδου, μας λέει, οι καταμαντευόμενοι και τις νηπίες των Εθνών εξακολουθούνται ή καλούνται σπινά στους εαυτών τύπους επί ανεβρέσεις φαρμακιών που επιμάγεται να μου βρει στις μούνες και μάγια, να τα λύσω ή να τα δέσω Καθάρθη υπό τον κανόνα την πέτωσαν στις πενταοδεία, πέντε χρόνια να μη κοινωνηθεί και ο εξειδωστός πρώτος καλμός της κανόνης στις πενσέξεις συνόδου επιβάλλει έξι χρόνια να μην μεταλλάβει τα νύχτα Μερικών συμπέρασμα επί της μαγείας για να το πλήσαμε καθάριζα να με συγχωρείτε δεν ήθελα να το αφήσω για ένα τέτοιο θέμα. Να μπούμε στον πνευματισμό πια, γιατί είναι η φορά προχωρημένη. Η μαγεία είναι η τέχνη του διαβόλου.

αισθάνεται ότι έπεθε στα δίκτυα αυτής της φοβερής διαβολικής τέχνης, μη μπορεί να αντιζήσει με ό ,τι είναι κάνει και την εξομολόγηση και ελευθερωθεί να γίνεις παιδί του ΚΕΙΖΑ.