On Magic, Part 1

This English transcript is an automated translation of the original Greek lecture. It may contain errors; the original Greek audio recording is the authoritative source. Some passages are omitted per editorial policy.

“So, being sent out by the Holy Spirit, they went down to Seleucia, and from there they sailed to Cyprus. When they arrived at Salamis, they proclaimed the Word of God in the synagogues of the Jews. Elymas the magician—for that is how his name is translated—sought to turn the proconsul away from the faith. But Saul, who is also called Paul, filled with the Holy Spirit, looked intently at him and said, ‘You who are full of every kind of deceit and fraud, you son of the devil, you enemy of all righteousness, will you not cease perverting the straight ways of the Lord? And now, behold, the hand of the Lord is upon you, and you shall be blind, unable to see the sun for a time.’ Immediately a mist and darkness fell upon him, and he went about seeking someone to lead him by the hand. Then the proconsul, seeing what had happened, believed, astonished at the teaching of the Lord.” Let us take this to heart.

These men, sent by the Holy Spirit, went down to Seleucia, and from there they sailed to Cyprus. When they reached Salamis in Cyprus, they preached the Word of God in the synagogues of the Jews. They also had John with them as their assistant. After traveling across the whole island as far as Paphos, they encountered a certain magician, a Jewish false prophet named Bar-Jesus. He was with Sergius Paulus, the proconsul, an intelligent man who summoned Barnabas and Saul because he wished to hear the Word of God. But Elymas the magician—for that is how his name is translated—opposed them and sought to turn the proconsul away from the faith.

Saul, also known as Paul, filled with the Holy Spirit, fixed his gaze upon him and said, “You who are full of every kind of deceit and fraud, you son of the devil, you enemy of everything good, will you not cease perverting the straight ways of the Lord? And now, behold, the hand of the Lord will strike you. You shall be blind and unable to see the sun for a time.” Immediately a mist and darkness fell upon him, and he wandered here and there, seeking someone to lead him by the hand. When the proconsul saw what had happened, he believed and was astonished at the teaching of the Lord. Thank you.

In short, my beloved, the Apostle Paul and Barnabas crossed over to Cyprus and began preaching the Gospel in its cities and villages, from one end of the island to the other, from Salamis to Paphos. Paphos was the seat of the proconsul, the Roman governor Sergius Paulus. This man was intelligent, sensible, and wise, and apparently very well educated. At his court he had a certain Jewish magician. The name Elymas is not a translation of the Hebrew Bar-Jesus, meaning “son of Jesus.” Rather, Elymas is...

...a Hellenized word meaning “magician,” probably with a Hebrew, or more likely an Arabic, root. This man performed wonders and signs there at the court of Sergius Paulus, and naturally he exercised a certain influence over him. When the Apostle Paul and Barnabas appeared, Sergius Paulus heard that many people were following them and that they were teaching something new and astonishing, so he summoned them to hear what they had to say. As the Apostle Paul spoke to Sergius Paulus, the magician beside him kept objecting: “No, that is not so! That is not so!” He did this in a terribly disruptive manner, trying to draw Sergius Paulus away from Christian teaching. At that moment, significantly, the sacred text tells us that the Apostle Paul was filled with the Holy Spirit. The word “looked intently” means that he looked him directly in the eyes with a deep and penetrating gaze, and said to him: “You son of the devil, full of deceit—of every kind of deceit and every kind of fraud—and enemy of all righteousness.” Notice those words: “son of the devil.” How long will you continue to pervert the straight ways of God and speak perversely? And then he inflicted temporary blindness upon him.

He says, “The hand of God will fall upon you, heavy and punishing,” and immediately the man was struck blind. The proconsul saw what had happened and, being an intelligent man with a well-disposed heart, believed in God. This very passage that we have read sheds light on an extremely important subject, one which, we must admit, is prevalent in our own age, as it has been in every age: the subject of magic, which we announced last time that we would discuss. Very well. Magic is as ancient as mankind. Indeed, we encounter many incidents in both the Old Testament and the New Testament that cast considerable light on this very important subject. I must tell you from the outset that magic is no trivial matter. We might imagine that perhaps it does not truly exist—that somewhere here in our city there are merely a few witches, as people call them, some coffee-cup readers, some card readers, and whatever else—and therefore say, “Never mind; the subject is not worth discussing.” But magic is a reality. It is another matter that some of those involved are frauds...

...who pretend to practice magic in order to make money from the gullible—that is, from foolish people who resort to these men or women, these so-called witches. That is a separate matter. The fact remains that magic is a reality: a dreadful reality, as ancient as mankind itself, as I have said, and Holy Scripture, I repeat, speaks of it in many episodes. It is a serious matter. From the analysis we shall undertake—though we will not exhaust the subject today—you will understand how profound this subject truly is. In the New Testament, apart from the incident we have just read and examined...

...there are others. The Apostle Peter went to Samaria. There he encountered a certain Simon Magus. The sacred text tells us that everyone, from the least to the greatest, paid close attention to this man’s words and to the wonders and signs he performed. Simon Magus eventually acknowledged the power manifested through Philip the deacon and, afterward, through the Apostle Peter. He then offered money in order to acquire for himself an even greater power. Thinking according to the logic of magic, he regarded both the Apostle Peter and Philip as magicians. The Apostle Peter confronted him directly with the harshest words, just as the Apostle Paul did. Imagine being called a son of the devil...

...an enemy of all righteousness, and a man full of every kind of deceit and fraud. The repeated expressions “every kind of deceit,” “every kind of fraud,” and “all righteousness”—every, every, all—serve to emphasize one thing: magicians stand in complete hostility to the faith. Again, when many people came to believe in Ephesus—a city where, we might say, magic ran rampant—there survived even into modern times a great many magical papyri known as the “Ephesian Letters.” The Book of Acts tells us that those who had believed brought these Ephesian writings, their parchments and books, into a public square and burned them. Their value was calculated at fifty thousand silver coins—an enormous sum. There is also another incident in Philippi, involving the slave girl who practiced divination, which we shall examine in detail at the proper time. The New Testament gives us yet another incident involving the seven sons of a certain chief priest named Sceva, who practiced the profession of exorcists, and so forth. And in the Old Testament we find many more such incidents. I shall mention only one, a very characteristic example.

At God’s command, Moses appeared at Pharaoh’s court to demand that Pharaoh release the people of Israel from the land of Egypt. Moses persisted, while Pharaoh remained unyielding. God had told Moses, “You will perform two miracles before him.” Earlier, while Moses was still in the land of Midian before the bush that burned without being consumed, God had asked him, “What is that in your hand?” Moses replied, “My staff, Lord.” It was there that this dialogue took place. “You shall cast down this walking stick of yours, this staff, before Pharaoh...

...and it will become a serpent, a dragon—a great snake.” And then, to demonstrate this to him—pardon me—God said, “Throw your staff to the ground.” Moses threw it down, and it became a serpent. He was frightened and drew back. “Take hold of it by the tail,” God told him. Moses grasped the serpent by the tail and lifted it up, and it became a staff once again. For the other sign, God told him to put his hand here inside his garment and then draw it out. It became white as snow—that is, leprous, covered with leprosy. He put his hand back inside his garment, drew it out again, and the skin of his hand was healthy once more. And because Moses refused to...

...appear before Pharaoh, saying that he was slow of speech and weak of voice—that his voice was very low and that he had a speech impediment, as we would say...

...God granted that Aaron, his brother, should perform these miracles. When they appeared before Pharaoh, the following took place, according to the account. Pharaoh was naturally astonished when he saw these things. Yet he summoned his own magicians, the wise men of his court—the sacred text calls them enchanters and the like—and they did the same thing. They cast their staffs to the ground, and the staffs became serpents. But the sacred text tells us that Aaron’s serpent swallowed all the other serpents. And at first, when Moses and Aaron...

...brought the well-known plagues upon the land of Egypt—the water that turned red like blood and became foul, the frogs, the gnats, the darkness, and so forth—the magicians did the same things. For this reason Pharaoh’s heart was hardened, and he did not believe Moses. Of course, the magicians were unable to reproduce some of the ten plagues. And there was another difference: they could not reverse the destructive force they had brought about, whereas Moses could. For example, Moses would command the water of the Nile to be restored, and it was restored; but whatever the magicians did, they could not undo. Indeed, the tradition...

...of the Hebrews has preserved the names of two of the most prominent magicians. The Old Testament itself tells us nothing about their names, but tradition preserved them, and the Apostle Paul mentions them in one of his two epistles to Timothy. They were called Jannes and Jambres—Jannes and Jambres. These two men were the leaders of the magicians in Pharaoh’s palace. As you have seen from the very few examples we have mentioned, magic is a reality. Magic is indeed a reality, and naturally we must pay careful attention to it, since it is not merely an issue belonging to some bygone age.

Unfortunately, it is a burning and urgent issue in our own time.

Indeed. I do not have them with me, but I shall read some clippings from magazines and newspapers.

From the magazine Zoe, dated September 7, 1967: “There are more than twelve thousand known male and female practitioners of magic in West Germany, and they cannot even keep up with all those who come to visit them.” In West Germany alone there are twelve thousand such men and women. Listen: in West Germany alone—even though we might say that Germany, France, and England are civilized countries, countries of enlightenment and culture. And yet this sounds more like the Dark Middle Ages, which people accused of being dark and full of sorcerers and witches.

In 1968, the same magazine reported: “It is said that in Paris there is one priest for every five thousand inhabitants—five thousand Parisians to one priest—one physician for every five hundred and fourteen Parisians, and one practitioner of magic for every one hundred and twenty Parisians.” One magician for every 120 Parisians.

The magazine Sotir also published another excerpt in its July 1968 issue, originally dated January 1, 1968: “A recent survey has shown that two million drachmas are spent every month—every month—in Athens on professional or self-proclaimed mediums and astrologers.” Two million drachmas are spent on practitioners of magic in Athens, if you please. In Athens alone there are already two thousand such people. Athens does not have two thousand intellectuals, nor does it have two thousand physicians. We may therefore say that, although this proportion in Paris astonishes us, Athens is not far behind.

There are prominent people, my dear friends—people who hold high positions in politics, science, technology, and finance—who turn to sorcerers and witches. I shall never forget a certain politician who had served as prime minister, though of course I will not mention his name. I once happened to be at his table, where I heard one of the guests, a lady, saying that she communicated very often with the soul of her deceased husband. We shall speak about this subject separately in the chapter on spiritualism. She said that in this way...

...she found consolation. What I want to tell you is that very many people resort to spiritualism, astrology, card readers, and coffee-cup readings. They do so either to find consolation, to receive a message from their dead, to learn something they do not know, to locate a lost object, to bind someone—as people say—or to undo a spell, to inflict harm, or to remove it. Since all this is so widespread, you understand that it is worth discussing what magic actually is. What, then, is magic?

Would I want to treat this subject superficially? No, I would like us to go deeply into it. I would like us to make a study of it, not merely deliver a sermon. Our purpose here is not simply to preach, but, as far as possible, to study every subject we take up. Pay attention. Nature, creation, the universe in which we human beings live, clearly conceals tremendous secrets and powers. If man succeeds in uncovering the secrets of creation and in mastering these immense powers, taking them into his own hands, then he becomes not merely their master but also, in his own view, happy. He places all these secrets and forces of nature at his service. Yet the way he would like to gain mastery over the powers of nature is usually the easy way. To help you understand this, we have three things to consider.

Magic, science, and religion. Magic, science, and religion. For the moment, let us compare science with magic; we shall consider religion a little later. What does science do? Science tries to discover the secrets of creation. It tries to harness its powers and place them at the service of mankind. When, for example, it harnesses electricity, what does it make from it? It uses it to power railways, electric stoves, lighting, and everything else that can serve human civilisation. The same is true of atomic energy, and so forth. But is the way science seeks to master nature easy or difficult? My dear friends, it is difficult, laborious, and costly in human suffering, because mankind struggles for years and years.

From the time when man first saw fire and fled in fear whenever lightning set a forest ablaze, through the invention of the wheel—which is regarded as mankind’s greatest invention—and on to the atomic energy of our own age, with no knowing what he may discover tomorrow, man has passed through a long and painful struggle. Not a few people have been sacrificed upon this very altar of science in the effort to wrest the secrets from creation. Science, then, seeks to acquire the secrets of creation. Magic seeks the same thing, but with this difference: magic tries to acquire...

...the secrets of creation—and pay close attention, for I underline this—by an easy and rapid means. An easy and rapid means. But, as you understand, this easy and rapid path is not human. It is not natural. Nor, if you will, is it the way God intended man on earth to discover the secrets of creation. Man was also called here on earth to become like God. He was called to become a god by grace.

This is the well-known theosis, or divinisation, of which we spoke last year. Our first-created parents were made for this very purpose. But the suggestion that they could attain it by an easy and painless path came, as you can surely guess, from the devil. Pay close attention: the subject of magic thus acquires theological depth—profound theological depth. And so the devil comes and says, ‘The matter is very simple.’

‘You can become gods.’ Yet this was precisely God’s purpose: that our first-created parents should become gods by grace. ‘I said, you are gods.’ Do you want to become gods? Do you want to acquire knowledge? Do you want to become all-knowing? Do you want to rule over creation and the world? Do you want to be happy? The matter is very simple. Take the fruit from that tree—the fruit I told you not to take. Eat it, and at once you will become gods and wise. And indeed, it is very easy to pick a fruit and eat it.

The devil’s proposal, then, is what today we call, in a single word, magic. By a magical means—that is, by an easy means—our first-created parents would supposedly become both gods and all-knowing. Here is another theological aspect of magic. When the Lord, the God-Man (Christ), Jesus, was in the wilderness, the devil appeared and made three proposals to Him. He told Him to turn the stones into bread.

He told Him to throw Himself down from the pinnacle of Solomon’s Temple, whose courtyard below was always crowded. If the angels caught Him like a net, or if He simply fell and suffered no harm, then the people in the courtyard, seeing someone fall from such a height and remain unharmed, standing on His feet, would regard it as a marvellous wonder. Thirdly, the devil told Him to worship him, and he would give Him all the riches and kingdoms of this world. What do we see here? In the first temptation, easy satisfaction. In the second, easy glory. In the third, easy wealth. This very promise of ease is magic. It is the method of magic: the easy and the quick.

Christ fed five thousand people in the wilderness, yet He rejected the devil’s proposal because it was the method of magic. Christ was glorified. ‘Now glorify Your Son, Father,’ and, ‘Now the Son of Man is glorified,’ Christ said of Himself, and so forth. But that glory would first pass through the Cross, not come by the easy path proposed by the devil. And what of wealth? God alone is truly rich. Everything belongs to God. Does God need the kingdoms of this world? Yet see what the devil proposes. Magic, therefore, has a theological depth. It is not a simple matter. It is a subject we must approach with great seriousness and responsibility.

What does magic introduce? First, as you will have seen from the examples we have given, it offers ease—the easy and the quick. Second, it brings separation from God and egocentrism. When the devil suggested that our first-created parents should become gods, he meant gods without God, with man as the centre of the universe. Do not forget that this tendency has prevailed throughout every age. Sadly, this is ancestral sin: human egocentrism. In our modern technological civilisation, this is precisely what we seek—to make man the master of creation without God, casting God aside. Thus, in this second point, we see man moving away from God...

...in the most egocentric way. And the third point is the worship of and submission to the devil. The devil took Jesus Christ up and said to Him, ‘I will give You all these things if You fall down and worship me.’ And the Lord answered him, ‘Get behind Me, Satan.’ You see, then, that magic is in reality something dreadful. Nevertheless, magic exists alongside religion. Earlier we compared it with science; now we see it alongside religion. And magic...

...is religion’s great rival. Why is it the great rival? Quite simply, because behind true religion stands God, while behind magic stands the devil. True religion seeks to raise man up to God, whereas magic seeks to cut man off from God. True religion creates a world centred on God; magic creates a world supposedly centred on man and, ultimately, on the devil. In other words, my dear friends, magic is the religion of the devil. Neither more nor less—I say it again—it is the religion of the devil.

Indeed, the devil has his own priests through magic. Magic has its initiates: sorcerers and witches. This is why the Apostle Paul is uncompromising in the face of magic. He speaks plainly so that the opposition may be made clear, because the devil can perform wonders, but those wonders are not from God. Does not the Apocalypse tell us that the Antichrist will perform wonders, enter the Temple of God, and be believed by the people? This is why the sacred text tells us that Paul was filled with the Holy Spirit: to show that the Apostle Paul had nothing to do with magic. Quite the contrary!

He received power from God to punish magic and its visible expression in Elymas. What does he call him? ‘Full of all deceit and all fraud, a son of the devil, an enemy of all righteousness,’ one who perverts ‘the straight ways of the Lord.’ We have therefore reached our conclusion: magic is entirely a work of the devil. It is the fruit of diabolical pride. If we were to go a little further back than the history of our first-created parents, we would reach this same conclusion. For the devil sought to set himself against the throne of God, to become a god according to his own will.

He wanted to cast God aside and set himself up as equal to God. Listen to what the book of Isaiah says: ‘How has Lucifer fallen from heaven? But you said in your mind...’ This phrase from Isaiah—‘How has Lucifer fallen from heaven? But you said in your mind...’—means: because you said within your mind, in your thoughts, ‘I will ascend into heaven; above the stars of heaven I will set my throne.’ I shall ascend into heaven, above the stars of heaven, and there I shall establish my throne. ‘I will ascend above the clouds.’ These, of course, are what we might call anthropomorphic expressions. An aeroplane can fly above the clouds. If I climb to the summit of a high mountain, the clouds may sometimes lie below the peak.

Yet the expression is used to signify the height and majesty of God: God is He ‘who walks upon the wings of the winds,’ ‘who walks upon the clouds of heaven,’ and so forth. These are expressions of divine majesty. Here, then, we see the devil, the fallen angel, seeking to ascend above the clouds. ‘I will be like the Most High’—I shall be like God. But immediately and abruptly the book of Isaiah declares: ‘Yet now you shall descend into Hades, into the foundations of the earth.’ He had only conceived these thoughts, and at once—without even a full stop, as it were—the same sentence tells of his fall, showing how sudden it was. The very moment Lucifer conceived this thought, he fell. Where did he fall? He descended as far as Hades.

That is what is meant by ‘the foundations of the earth.’ This reflects the Hebrew understanding of the cosmos at that time: the foundations of the earth were placed at the opposite extreme from heaven. The devil, then, became fixed in evil. For the devil, my dear friends, did not fall into fornication, gluttony, or love of money. As a spirit, he could not fall into these things. He fell into a purely spiritual sin: pride, the deadly sin. From that time onward he became fixed in this pride, in his sin, and within the world he seeks...

...to establish, as God’s rival, a religion of his own—to acquire priests, followers, believers, and worshippers. And dreadful though the truth is, he does succeed. Of course, in the end he and all his followers will be led into the fire of Hell. Yet sadly, for now, he succeeds. At various times there have been people who worshipped the devil: the Cainites, a sect from the first Christian centuries, and the Satanists of more recent times. Indeed, listen to the justification these Satanists offer.

And please, shudder when you hear their reasoning. They say that God has no need of worship, because, being good, He does not need us to appease Him or pray to Him. But the devil, being evil, must be appeased. Therefore, they say, we must attend to him and worship him. These are the Satanists. You understand, then, that magic has theological depth. It is not merely a matter of charlatanism, as it may appear in the neighborhood magicians of our towns and cities; there is something deeper behind it. Magic is divided into two branches: white magic and black magic.

I believe you have heard of black magic. When we wish to describe someone as deeply immersed in sin, or as using very dark methods to achieve something, we say, “That man is involved in black magic.” White magic supposedly tries to provide people with something beneficial, whether spiritual or material. Black magic, by contrast, seeks to satisfy the insatiable passions, and the magician will resort even to crime.

He will resort even to crime. Therefore, the difference between black and white magic is that black magic does not hesitate to resort even to crime—that is, to murder. Of course, the boundaries between black and white magic are not always clear, but this is one characteristic that distinguishes them. Here is a clipping from the newspaper Vradyni, dated December 16, 1967. I shall read you only the headline: “Infant Murdered and Its Heart Eaten—Parents Among the Accomplices. Body of Three-Year-Old Child Discovered, Murdered During a Religious Ceremony”—that is, a magical ceremony—“in a Village Five Hundred Kilometers North of Lomé.”

The report was published by a newspaper in Coprés. According to the paper’s local correspondent, the killers—including the victim’s parents—confessed that they had opened the slaughtered child’s body and removed its heart. The newspaper adds that the killers smeared the Agal fetish with the young victim’s blood and then ate the heart after cooking it together with the ignam plant. So magic is divided into these two forms, these two categories. Let us go a little further and gain some idea of how a person formally becomes a magician.

Of course, not everyone can become a magician.

There are, we might say, particular kinds of people suited to this work: neurotic people, people with a morbid imagination, people who are vulnerable. These are the ones selected as victims who may eventually become magicians. A poor villager once came from a village—apparently one of our own nearby villages—and told us at the Metropolis that he was seeing dreams and visions.

He said that the Most Holy Theotokos had told him this and that, and so on and so forth. This man was under demonic influence. He was a suitable candidate; that is, he was also susceptible to magic. Whether or not he had yet practiced magic was another matter. In any case, he was a man dominated by demons. Whatever you told him, he understood nothing; he would simply repeat his own claims. That was the end of it. Every magician, then, is a victim of the devil, a person dominated by demons. The magician’s dedication to formal magic is horrifying. Magic has an extremely elaborate ritual. This too shows us that it is a religion: it has a ritual, just as every religion has its ritual. In worship, for example, during the Divine Liturgy I shall presently come out through the north door holding the Gospel, make the Little Entrance, and go back into the sanctuary. What is that? It is ritual. Today we shall chant one thing, tomorrow another; that too is ritual.

Magic likewise has its own ritual. Listen to how someone becomes a magician through an extremely elaborate rite. He must remain in a pit for several days, bound to the corpse of a person whom he himself has murdered. He must be tied face-to-face with the corpse, body against body and mouth against mouth. Naturally, after such an ordeal, the man emerges in a state of ecstasy.

Such a person has an extremely diseased imagination; he is not mentally sound. Anyone else would certainly go mad. Under the influence of these experiences, this magician is now ready to come into contact with the devil.

We should also say a few words about how a magical ceremony is performed. First the time is determined, and then the place. The chosen time is usually one when all profane activity has ceased. What does it mean for all profane activity to cease? When people are working and moving here and there, that is regarded as profane activity. There must therefore be a moment of complete quiet.

When is this deep quiet found? Most particularly at midnight, but also at dawn or on certain winter nights. The places usually chosen are cemeteries, dry riverbeds, rubbish heaps, ruined buildings, forests, or the open countryside in general. I shall tell you what a magician or sorceress then does, using an incident recounted by Father Vasilopoulos in a small book.

The book is entitled Magic. I recommend that you read it, and you will be horrified when you do; it contains dreadful things. Father Vasilopoulos relates that a man once came to him for Holy Confession and told him that he had visited a sorceress and spoken to her about a personal matter. She agreed to help him and said that she would perform her magic at midnight. The man was skeptical and told her that he wanted to accompany her. At first she resisted, but then said, “Very well, come.” At midnight they went to a certain place. She drew a circle and performed certain actions. This circle is called a consecration: the chosen space is set apart because all the surrounding ground is regarded as profane.

The space, consecrated in a diabolical manner, now belongs to the devil. It is there that the meeting between the human being and the devil will take place. The sorceress undressed completely, stepped inside the circle, and began making various movements, magical gestures, and the like. The man stood farther away, laughing at her madness. Suddenly, he said, he saw black shapes falling from above into the circle. He was utterly terrified. At that moment, Father Vasilopoulos says, the man recited every Our Father and every other prayer he knew, begging to escape from the situation, and he promised never again to visit a magician or sorceress.

Another incident was related to me by a soldier in a ward of the 404 Military Hospital. He was an Athenian, apparently from one of the settlements or suburbs of Athens. His family had rented the upper floor of their house to a German who had lived in Greece since before the war, before 1940, and spoke Greek very well. This German practiced magic. He told the Greek soldier quite a few things, grew fond of him, and wanted to introduce him to the spirit of magic. One night, however, he took him along to what we might call a magical gathering. They went beyond the outskirts of the suburb.

They came to a dry streambed. The German was carrying a book of magic. I too have had such a magical book come into my hands, and I shall speak about it later. The German held his book as they went down to the bank of the dry streambed to read from it. There was moonlight. He opened the book and began to read. Not a sound could be heard—absolute silence, not even a breath of wind. After a little while he said to the soldier, “Can’t you see those who are coming?” “Who?” the soldier replied. “I don’t see anyone.” “Very well, stay here,” the German said. He got up and went farther away. A short while later he returned and said, “Let’s go.”

They returned home. That night the German said nothing about it and gave no further details. They went to sleep. The next morning the German called him: “Come here.” He rose and said, “Look at my back. Do you see it?” His back was covered with whip marks. “Do you want to know what this is? I received these lashes because of you. Last night, after we left, my master—the devil, my master—said to me, ‘Why did you bring that man with you?’ And he beat me.”

One last thing.

My beloved, these are not fairy tales. Did Christ not ask the demon-possessed man, “What is your name?” And the man answered, “Legion.” He said, “Legion.” That demon-possessed man was completely under the devil’s control. Completely under his control. What, then, are we to understand? We see that a magical gathering, a magical ceremony, is horrifying and dreadful. Sometimes orgies also take place. But let me say a few words about the materials magic uses: hair, nail clippings, excrement, honey, wax, glue, plaster, earth from graves, filth, nails and needles, the head of a bat, human or animal blood, the bone of a wild beast, the hide of a wild beast,

frogs, and many other things. I mentioned this last year in another gathering, but since the subject has arisen, I shall repeat it. A young woman once brought me an icon at Saint Stylianos. I have told you this before, haven’t I? She wanted us to place it in the sanctuary during the Divine Liturgy. It was a small paper icon of Saint Panteleimon, an oil-print in a frame under glass, with the usual backing paper firmly attached as framers do. Since I was busy and it was not yet the proper time, I said, “Leave it on the chanter’s stand. I will put the icon in the sanctuary later.”

After she had left, when I was free, I picked up the icon to place it in the sanctuary. As I took hold of it, I felt a lump behind it. To tell you the truth, I became suspicious, because I had seen many such things hidden behind icons, including filth. I tore the backing paper and found a handkerchief containing a dried bat, together with blood. The blood was clearly not from the bat; who knows where it had come from. The woman wanted me to place the icon in the sanctuary so that it would remain there during the Divine Liturgy. You may ask what would have happened next. After the icon had remained there for forty Liturgies, she would have taken the bat back. That was what interested her: that it should have “had Liturgies served over it.” The icon was merely the means by which the bat would enter the sanctuary. She would then retrieve the bat and evidently use it in magic. Another incident also occurred at Saint Stylianos.

I have told you this before, but perhaps I did not tell everyone. It was last year—I did not keep the date, and I do not remember it. I went again to hear confessions and found two women holding two lit candles with great superstition, somewhere near the iconostasis.

A piece from a shirt or from a pair of trousers—who knows? In any case, it was some kind of cloth, and she began burning it with the candles. It burned and burned. It was a coarse, handmade thing, and it blazed like a torch, like resinous wood, giving off all that smoke. Would you like to know what they were burning? Evidently it was a piece of cloth belonging to some victim. To put it plainly: just as the candle burns and melts, and just as the piece of cloth they had cut away was now burning—and quite a few people find pieces cut from their clothing—so may you yourself, George or Mary, Kostas or Peter, burn and melt away. These things happen; yes, they do. We may speak about magic again next time, but let us say one more thing about organized magic.

I would ask two young men to bring the board over quickly. Two young men. There is a tall chair here, which may be more suitable, if you like. What I am holding is a book entitled Occult Sciences. The author of Occult Sciences is Paul Jagot. I should tell you that many books by Paul Jagot are on the market, speaking about strengthening the will and I do not know what else. This man is an occultist; I must tell you, he is a magician. This is one of his books. As you can see, there is a skeleton on one side, a magician in his laboratory on the other, and in the middle the familiar inverted pentagram. It is a five-pointed star, called a pentagram, turned upside down.

This pentagram has the form of a goat. It is Hebrew, and it is the international symbol of occultism and of black Satanism. Every other dark creation that exists in this world uses this pentagram as its symbol—this pentagram.

The goat—its horns and its legs. What does it mean? Forgive me, forgive me. Here is the goat with its horns, signifying the dominion of the animal nature, of the instincts, and of the powers of darkness. I am not lying to you; you can see the goat there on the cover. That is what it is.

There are many secret organizations, societies, and so forth. The police always seek to uncover them, because they have often had a revolutionary character. And I repeat that Germany was not yet united; it consisted of small states. At one point, then, the police came upon one such secret organization, which apparently even had connections with universities.

Its activities included university professors, and in the leader’s house the police discovered, among many other strange things, a room painted completely black—entirely black, with black paint. On the wall of this black room there was a sword and a torch.

I am strict. Yes, very well. Now, beneath them were the following letters. Draw this—the cuneiform character. The police could make nothing at all of these letters. What sort of occult organization was this? Everyone kept his mouth firmly shut. Nothing. No one revealed anything. Years later, an occultist and magician obtained the key for interpreting these strange letters, and the mystery was solved.

And love for Lucifer: glory and love for Lucifer; hatred for God, a curse—hatred and a curse against God; glory and love for Lucifer.

But, as you understand, this subject is very interesting, and we shall have to continue next time. Next time, as we continue, we shall speak about how a pact is made.

It was done, then, as described for us in this book called the Solomonic. You see where I found these books, do you not? I found them—yes, I found them. And I shall read you a few things from this book. Then we shall examine many other matters which, I believe, are of great concern, because many people practice magic, my brethren. And I must tell you that magic is such a grave sin that it is regarded as outright unbelief and blasphemy against the true God. If only we had a little more time. We shall continue next time.

Οὗτοι μὲν οὖν ἐκπεμφθέντες ὑπὸ τοῦ Πνεύματος τοῦ Ἁγίου, κατῆλθον εἰς τὴν Σελεύκειαν, ἐκεῖθέν τε ἀπέπλευσαν εἰς τὴν Κύπρον καὶ γενόμενοι ἐν Σαλαμῖνι, κατήγγελλον τὸν Λόγον τοῦ Θεοῦ ἐν ταῖς συναγωγαῖς τῶν Ἰουδαίων. Ἐλύμας ὁ μάγος, οὕτω γὰρ μεθερμηνεύεται τὸ ὄνομα αὐτοῦ, ζητῶν διαστρέψαι τὸν ἀνθύπατον ἀπὸ τῆς πίστεως. Σαῦλος δέ, ὁ καὶ Παῦλος, Πνεύματος Ἁγίου καὶ ἀτενίσας εἰς αὐτὸν εἶπε· «Ὦ πλήρης παντὸς δόλου καὶ πάσης ῥᾳδιουργίας, υἱὲ διαβόλου, ἐχθρὲ πάσης δικαιοσύνης, οὐ παύσῃ διαστρέφων τὰς ὁδοὺς Κυρίου τὰς εὐθείας; Καὶ νῦν, ἰδοὺ χεὶρ Κυρίου ἐπὶ σέ, καὶ ἔσῃ τυφλός, μὴ βλέπων τὸν ἥλιον ἄχρι καιροῦ». Παραχρῆμα δὲ ἔπεσεν ἐπ’ αὐτὸν ἀχλὺς καὶ σκότος, καὶ περιάγων ἐζήτει χειραγωγούς. Τότε ἰδὼν ὁ ἀνθύπατος τὸ γεγονὸς ἐπίστευσεν, ἐκπλησσόμενος ἐπὶ τῇ διδαχῇ τοῦ Κυρίου. Να το αποδέχουμε.

Οι απεσταλμένοι αυτοί του Πνεύματος του Αγίου κατέβηκαν στην Σελεύκεια και από εκεί έπλευσαν εις την Κύπρο. Όταν έφτασαν εις την Σαλαμίνα της Κύπρου, εκήρυτταν τον Λόγο του Θεού εις τας συναγωγάς των Ιουδαίων. Είχαν δε και τον Ιωάννη βοηθόν. Όταν είχαν διέλθει όλη την νήσο μέχρι της Πάφου, συνήντησαν κάποιον μάγον, Ιουδαίον ψευδοπροφήτην, ονομαζόμενον Βαριησούν. Αυτός ήταν μαζί με τον Σέργιο Παύλον, τον ανθύπατον, άνθρωπον συνετόν, ο οποίος προσεκάλεσε τον Βαρνάβαν και τον Σαύλον και εζήτησε να ακούσει τον Λόγο του Θεού. Αλλ’ ο Ελύμας, ο μάγος — έτσι μεταφράζεται το όνομά του — αντιστεκόταν και ζητούσε να αποτρέψει τον ανθύπατον από την πίστη.

Ο Σαύλος, ο γνωστός και ως Παύλος, γεμάτος Πνεύμα Άγιον, έστρεψε το βλέμμα προς αυτόν και είπε: «Συ που είσαι γεμάτος από κάθε δόλον και ραδιουργίαν, υιέ του διαβόλου, που εχθρεύεσαι κάθε τι καλό, δεν θα πάψεις να διαστρέφεις τους ίσιους δρόμους του Κυρίου; Και τώρα, να, το χέρι του Κυρίου θα σε χτυπήσει. Θα είσαι τυφλός και δεν θα βλέπεις τον ήλιον επί ένα διάστημα». Αμέσως δε έπεσε πάνω του θαμπάδα και σκοτάδι και περιεφέρετο εδώ και εκεί, ζητώντας να τον οδηγήσουν από το χέρι. Όταν ο ανθύπατος είδε το γεγονός, επίστεψε και ήταν κατάπληκτος διά την διδασκαλία του Κυρίου. Ευχαριστώ.

Με λίγα λόγια, αγαπητοί μου, ο Απόστολος Παύλος με τον Βαρνάβαν πέρασαν απέναντι στην Κύπρο και ήδη ευαγγελίζονται πόλεις και χωριά, από το ένα άκρο έως το άλλο, από την Σαλαμίνα έως την Πάφο. Πάφος. Εκεί ήτο η έδρα του ανθύπατου, Ρωμαίου διοικητού, του Σεργίου Παύλου. Ο άνθρωπος αυτός, συνετός, μυαλωμένος, σοφός άνθρωπος, φαίνεται δε και πολύ μορφωμένος άνθρωπος, είχε στην αυλή του κάποιον Ιουδαίον μάγον. Αυτό το Ελύμας είναι όχι απόδοσις του εβραϊκού Βαριησούς, δηλαδή υιέ του Ιησού, αλλά Ελύμας...

ελληνικοποιημένη λέξη που σημαίνει μάγος, με μάλλον εβραϊκή και πιο πολύ μάλλον αραβική ρίζα. Ο άνθρωπος αυτός έκανε εκεί, στην αυλή του Σεργίου Παύλου, τέρατα και σημεία. Και φυσικά είχε μια επιρροή επί του Σεργίου Παύλου. Όταν ενεφανίσθη ο Απόστολος Παύλος και ο Βαρνάβας και άκουσε ο Σέργιος Παύλος ότι πολύς κόσμος τούς ακολουθεί και ότι διδάσκουν κάτι καινούριο και καταπληκτικό, τους εκάλεσε να τους ακούσει. Και ενώ μίλει ο Απόστολος Παύλος εις τον Σέργιο Παύλο, ο μάγος δίπλα του αντιδρούσε. «Όχι έτσι, όχι έτσι», κατά τρόπον δηλαδή τρομερά ενοχλητικόν, και προσπαθούσε να αποσπάσει από την χριστιανική διδασκαλία τον Σέργιο Παύλο. Και τότε χαρακτηριστικό είναι που μας λέγει αυτό το ιερό κείμενο ότι ο Απόστολος Παύλος εγέμισε από Πνεύμα Άγιο. Εκείνο το «ἀτενίσας» σημαίνει ότι τον κοίταξε κατάματα, με μια ματιά βαθιά, διαπεραστική, και του είπε: «Υἱὲ διαβόλου, που είσαι γεμάτος από δολιότητα, από κάθε δολιότητα και από κάθε ραδιουργία, και είσαι εχθρός πάσης δικαιοσύνης». Κοιτάξτε: «υἱὲ διαβόλου». Έως πότε θα διαστρέφεις τους ίσιους δρόμους του Θεού και θα μιλάς διεστραμμένα; Και επέφερε προσωρινή τύφλωση.

Λέει: «Το χέρι του Θεού θα πέσει επάνω σου βαρύ και τιμωρόν», κι αμέσως ετυφλώθη. Είδε πράγματι ο ανθύπατος το γεγονός και, σαν συνετός άνθρωπος που ήταν και είχε καρδιά καλοπροαίρετη, επίστευσε εις τον Θεό. Αυτό ακριβώς που διαβάσαμε, αυτή η περικοπή, έρχεται να μας διαφωτίσει ένα σπουδαιότατο θέμα, το οποίο πρέπει να ομολογήσουμε επικρατεί και στην εποχή μας, σε κάθε εποχή: το θέμα της μαγείας, όπως εξάλλου το είχαμε και εξαγγείλει από την περασμένη φορά. Ωραία. Η μαγεία είναι τόσο αρχαία όσο και ο άνθρωπος. Μάλιστα μπορούμε να πούμε συναντούμε αρκετά περιστατικά και στην Παλαιά Διαθήκη και στην Καινή Διαθήκη, ώστε να μας ρίπτεται αρκετό φως πάνω εις αυτό το τόσο σπουδαίο θέμα. Πρέπει να σας πω εξ αρχής ότι η μαγεία δεν είναι μία υπόθεση. Θα νομίζαμε, ή τυχόν να μην υπάρχει, ότι κάπου εδώ μες στην πόλη μας υπάρχουν κάποιες μάγισσες, μαγίστρες όπως τις λέει ο κόσμος, κάποιες καφετζούδες, κάποιες χαρτορίχτρες και δεν ξέρω τι, και συνεπώς, δεν βαριέστε, είναι ανάξιο λόγου το θέμα. Η περίπτωση της μαγείας είναι μια πραγματικότητα. Άλλο τώρα εάν υπάρχει ένα ποσοστό που υπάρχουν άνθρωποι απατεώνες,

οι οποίοι μετέρχονται δήθεν την μαγείαν διά να προσπορίζονται χρήματα από τους αφελείς, δηλαδή από τους κουτούς ανθρώπους που καταφεύγουν εις αυτούς ή αυτές, οι μάγισσες. Άλλη παράγραφος αυτό. Το γεγονός είναι ότι η μαγεία είναι μια πραγματικότητα, μια πραγματικότητα φρικτή, αρχαιοτάτη όσο και ο άνθρωπος, όπως σας είπα, που η Αγία Γραφή, επαναλαμβάνω, μας το αναφέρει με πολλά περιστατικά. Είναι μία σοβαρά υπόθεση. Από την ανάλυση που θα κάνουμε, και που δεν θα εξαντλήσουμε επίσης το θέμα μας σήμερα, θα το αντιληφθείτε πόσο βάθος έχει το θέμα αυτό. Στην Καινή Διαθήκη, εκτός από το περιστατικό το οποίο διαβάσαμε, που μελετήσαμε,

Άντου. Ο Απόστολος Πέτρος επήγε στην Σαμάρεια. Εκεί συνήντησε κάποιον Σίμωνα μάγον, που προσείχαν, μας λέγει το ιερό κείμενο, από μικρού έως μεγάλου εις τα λόγια αυτού του ανθρώπου και εις τα τέρατα και σημεία που έκανε. Άλλο τώρα ότι τελικά παρεδέχθη ο Σίμων ο μάγος την δύναμη του Φιλίππου, του διακόνου, και εν συνεχεία του Αποστόλου Πέτρου, και ζήτησε με χρήματα να αποκτήσει και αυτός την ικανότητα κάποιων περισσότερων. Με τη λογική της μαγείας είχε εκλάβει και τον Απόστολο Πέτρο και τον Φίλιππο ως μάγους, και τον χτύπησε, τον εκτύπησε ο Απόστολος Πέτρος, όπως και ο Απόστολος Παύλος, κατά πρόσωπον με σκληρότατες φράσεις. Να σε πει υιόν του διαβόλου,

να σε πει εχθρόν πάσης δικαιοσύνης, να σε πει ότι είσαι γεμάτος από παντός δόλου και από πάσα ραδιουργία. Αυτό το «παντὸς δόλου», «πάσης ῥᾳδιουργίας» και «πάσης δικαιοσύνης», παντός, πάσης, πάσης, αυτό το επαναλαμβανόμενο στο κείμενο δεν σημαίνει τίποτε άλλο παρά έναν τονισμό ότι οι μάγοι έρχονται σε εντελώς εχθρική κατάσταση με την πίστη. Ακόμη, όταν πίστεψαν πολλοί στην Έφεσο, που ήταν, θα λέγαμε, μία πόλις που οργίαζε η μαγεία — μέχρι σήμερα έχουν διασωθεί πάρα πολλοί πάπυροι μαγικοί, τα λεγόμενα Εφέσια Γράμματα, έτσι λέγονται, Εφέσια Γράμματα — λέγει το βιβλίο των Πράξεων των Αποστόλων ότι έφεραν οι πιστεύσαντες αυτά τα εφεσιακά γράμματα, τις περγαμηνές, τα βιβλία, τα έφεραν σε μια πλατεία και τα έκαψαν. Και λογαριάστηκε η τιμή τους πενήντα χιλιάδες αργυρά νομίσματα. Σε φοβερή αξία. Ακόμη ένα άλλο περιστατικό, εις τους Φιλίππους, το οποίο θα μας απασχολήσει ιδιαίτερα εν ευθέτω, με την μαντευομένη εκείνη παιδίσκη. Ακόμη ένα άλλο περιστατικό έχουμε στην Καινή Διαθήκη, με τα παιδιά εκείνα τα επτά του κάποιου αρχιερέως Σκευά, που μετήρχοντο το επάγγελμα του εξορκιστού και λοιπά. Και στην Παλαιά Διαθήκη έχουμε πάρα πολλά περιστατικά. Ένα μόνο θα αναφέρω, πολύ χαρακτηριστικό.

Ο Μωυσής, κατ’ εντολή του Θεού, ευρέθηκε στην αυλή του Φαραώ να ζητήσει από το χέρι του Φαραώ να αφήσει τον ισραηλιτικό λαό να φύγει από την χώρα της Αιγύπτου. Ο Μωυσής επέμενε, ενώ ο Φαραώ ήτο ανένδοτος, και ο Θεός τον ειδοποίησε: «Μπροστά του θα κάνεις δύο θαύματα». «Τι είναι αυτό που κρατάς στα χέρια σου;» λέει στον Μωυσή. «Ραβδί μου, Κύριε». Ο διάλογος εγένετο εκεί στην γη Μαδιάμ, προ της φλεγομένης και μη καιομένης βάτου. Εκεί είχε γίνει ο διάλογος. «Αυτό το μπαστούνι σου, το ραβδί σου, θα το ρίξεις μπροστά εις τον Φαραώ.

Θα γίνει φίδι, δράκων, μεγάλο φίδι». Και, «αν το πιάσεις» — συγγνώμη, για να του το αποδείξει αυτό — λέει: «Ρίξε το ραβδί σου κάτω». Και το έριξε κάτω και έγινε φίδι. Τρόμαξε, οπισθοχώρησε. «Πιάσε την ουρά του», λέει αυτός. Πιάνει την ουρά του φιδιού, σηκώνει, και έγινε πάλι ραβδί. Και το άλλο, του είπε να βάλει το χέρι του εις τον κόλπον του εδώ και να το βγάλει, και έγινε λευκό σαν το χιόνι, δηλαδή λεπρόν, λεπρόν. Το ξαναβάζει πάλι το χέρι του μέσα στον κόλπο του, το ξαναβγάζει και έγινε πάλι υγιές χέρι, η επιδερμίδα. Και επειδή ηρνείτο ο Μωυσής να

παρουσιαστεί στον Φαραώ, επειδή, λέγει, ήτο βραδύγλωσσος και ισχνόφωνος, είχε πολύ χαμηλή φωνή και ήτο ψευδός, όπως λέμε.

Αυτό, ο Θεός παραχωρεί τα θαύματα αυτά να τα κάνει ο Ααρών, ο αδελφός του. Όταν εμφανίστηκαν προς τον Φαραώ, τότε σημειώθηκε το εξής κατά την διήγηση. Εξεπλάγη φυσικά ο Φαραώ μόλις είδε αυτά. Εκάλεσε όμως τους μάγους τους δικούς του, τους σοφούς της αυλής του, επαοιδούς λέει εκεί το ιερό κείμενο κλπ., τους μάγους της αυλής του, και έκαναν και αυτοί το ίδιο. Έριξαν τα ραβδιά τους κάτω και γίνανε φίδια. Λέγει όμως εκεί το ιερό κείμενο ότι το φίδι του Ααρών κατάπιε όλα τα άλλα φίδια. Και στην αρχή, όταν ο Μωυσής και ο Ααρών...

δημιουργούσαν τις γνωστές πληγές στη χώρα της Αιγύπτου, με το νερό που έγινε κόκκινο σαν το αίμα, που βρώμιζε, τα βατράχια, η σκνίπα και λοιπά και λοιπά, το σκότος και τα λοιπά, το ίδιο πράγμα έκαναν και οι μάγοι. Γι’ αυτό εσκληρύνετο η καρδία του Φαραώ και δεν επίστευε εις τον Μωυσή. Βεβαίως, από τις δέκα πληγές μερικές δεν μπόρεσαν να τις κάνουν οι μάγοι. Και ακόμη κάτι άλλο: δεν μπορούσαν να ανακαλέσουν την καταστρεπτική δύναμη την οποία επέφεραν, ενώ ο Μωυσής ανακαλούσε την καταστρεπτική δύναμη. Έλεγε, επί παραδείγματι, το νερό του Νείλου να διορθωθεί πάλι, και διορθώνεται, ενώ οι μάγοι ό,τι έκαναν δεν μπορούσαν να το ανακαλέσουν. Μάλιστα, η παράδοσις

των Εβραίων μάς διασώζει και τα ονόματα δύο εκ των σπουδαιοτέρων μάγων. Η Παλαιά Διαθήκη δεν μας λέει τίποτε, αλλά τα διασώζει η παράδοσις και τα αναφέρει ο Απόστολος Παύλος σε μια από τις δυο επιστολές προς τον Τιμόθεον. Ελέγοντο Ιαννής και Ιαμβρής. Ιαννής και Ιαμβρής. Αυτοί οι δύο άνθρωποι ήσαν οι αρχηγοί των μάγων μέσα εις το παλάτι του Φαραώ. Όπως είδατε από αυτά τα πολύ ολίγα που αναφέραμε, η μαγεία είναι μια πραγματικότης. Είναι μια πραγματικότης η μαγεία. Και πρέπει φυσικά να την προσέξουμε, εφόσον δεν στέκεται μόνο ένα θέμα της μιας κάποιας παρελθούσης εποχής.

Δυστυχώς είναι ένα θέμα φλέγον, κατεπείγον στην εποχή μας.

Πράγματι. Δεν έχω, αλλά θα διαβάσω αποκόμματα περιοδικών και εφημερίδων.

«Ζωή», 7η Σεπτεμβρίου 1967: «Δώδεκα και πλέον χιλιάδες γνωστοί μάγοι και μάγισσες υπάρχουν στην Δυτική Γερμανία, χωρίς και να προλαβαίνουν να δέχονται τους επισκέπτες των». Μόνο στην Δυτική Γερμανία υπάρχουν δώδεκα χιλιάδες μάγοι και μάγισσες. Ακούστε, μόνο στη Δυτική Γερμανία, που μπορούμε να πούμε ότι η Γερμανία, η Γαλλία, η Αγγλία είναι οι πολιτισμένες χώρες, είναι οι χώρες του φωτός, του πολιτισμού. Και όμως αυτό θυμίζει κάτι πιο πολύ από έναν σκοτεινό Μεσαίωνα, που κατηγορούσαν τον Μεσαίωνα ότι ήταν σκοτεινός, γεμάτος από μάγους και μάγισσες.

1968, το αυτό περιοδικό: «Λέγεται ότι στο Παρίσι αντιστοιχεί ανά πέντε χιλιάδες κατοίκους ένας ιερεύς — πέντε χιλιάδες Παρισινοί, ένας ιερεύς —, ανά πεντακοσίους δεκατέσσερις Παρισινούς ένας ιατρός και ανά εκατόν είκοσι Παρισινούς ένας μάγος». Ένας μάγος κάθε 120 Παρισινούς.

Δημοσιεύει και ο «Σωτήρ», του εβδόμου του ’68, ένα άλλο απόσπασμα, πρώτης πρώτου ’68: «Μία πρόσφατη έρευνα απέδειξε πως δαπανώνται δύο εκατομμύρια δραχμές κάθε μήνα, κάθε μήνα, μέσα στην Αθήνα, σε επιτηδείους ή αυτοονομαζομένους μέντιουμ ή αστρολόγους». Δύο εκατομμύρια δραχμές ξοδεύονται μέσα στην Αθήνα στους μάγους, παρακαλώ. Ήδη στην Αθήνα μόνον υπάρχουν δύο χιλιάδες τέτοιοι άνθρωποι. Δεν έχει η Αθήνα δύο χιλιάδες θεωρητικούς, ούτε δύο χιλιάδες γιατρούς. Συνεπώς μπορούμε να πούμε ότι, ενώ μας καταπλήσσει μεν αυτή η αναλογία για το Παρίσι, αλλά και η Αθήνα ομοίως δεν πηγαίνει πίσω.

Άνθρωποι, υπάρχουν άνθρωποι σπουδαίοι, αγαπητοί μου, που κατέχουν μεγάλα αξιώματα και εις την πολιτική και εις την επιστήμη και εις την τεχνική και εις τον πλούτον, που καταφεύγουν σε μάγους και μάγισσες. Δεν θα ξεχάσω — δεν θα αναφέρω βέβαια όνομα — κάποτε έναν πολιτικό που στάθηκε πρωθυπουργός. Ο άνθρωπος αυτός, στο τραπέζι του — είχα βρεθεί κάπως εκεί — άκουσα που διηγείτο μία συνδαιτυμών, το ’λεγε αυτή η συνδαιτυμών στην τράπεζα αυτού του ανθρώπου, κυρία αυτή, που έλεγε ότι πολύ συχνά επικοινωνούσε με την ψυχή του ανδρός της. Αν και θα μιλήσουμε για το θέμα αυτό ιδιαίτερα στο κεφάλαιο «πνευματισμός», και ότι με τον τρόπον αυτόν

παρηγορείτο. Θέλω να σας πω ότι πάρα πολλοί άνθρωποι καταφεύγουν στον πνευματισμό, στην αστρολογία, στις χαρτορίχτρες, στα φλιτζάνια του καφέ, με σκοπό ή την παρηγορία να βρουν ή ένα μήνυμα από τους νεκρούς των ή ακόμη να μάθουν για ένα πράγμα που αυτοί αγνοούν ή για ένα χαμένο αντικείμενο ή να δέσουν, όπως το λέει ο λαός, ή να λύσουν μάγια ή να κάνουν κακό ή να λύσουν το κακό. Και επειδή είναι πάρα πολύ διαδεδομένη αυτή η υπόθεση, γι’ αυτό, όπως καταλαβαίνετε, αξίζει τον κόπο να μιλήσουμε και να αναφέρουμε το τι είναι η μαγεία. Τι είναι λοιπόν η μαγεία;

Θα ήθελα να το πάρω το θέμα λίγο επιπόλαια; Θα ήθελα να εμβαθύνουμε σε αυτό. Θα ήθελα να κάνουμε μία μελέτη, όχι ένα κήρυγμα. Σκοπός εδώ δεν είναι να κάνουμε κήρυγμα· σκοπός είναι να κάνουμε μία μελέτη όλων των θεμάτων που πιάνουμε, όσο είναι δυνατόν. Προσέξτε. Η φύσις, η δημιουργία, το σύμπαν μέσα στο οποίο βρισκόμαστε εμείς οι άνθρωποι, κρύπτει προφανώς μυστικά και δυνάμεις τεράστιες. Αν τώρα ο άνθρωπος καταφέρει να αποσπάσει τα μυστικά της δημιουργίας και να κερδίσει, να χαλιναγωγήσει, βάλει στα χέρια του τις δυνάμεις αυτές, τις τεράστιες, της δημιουργίας, τότε καταφέρνει να γίνεται όχι μόνο απλώς κύριος, αλλά και ευτυχής. Θέτει υπό την υπηρεσία του όλα αυτά τα μυστικά της φύσεως και τις δυνάμεις της. Αλλά ο τρόπος με τον οποίο θα ήθελε να επιτύχει την κυριαρχία επί των δυνάμεων της φύσεως είναι ένας τρόπος μάλλον εύκολος. Δηλαδή, για να το καταλάβετε αυτό, έχουμε τρία φαινόμενα.

Μαγεία, την Επιστήμη και την Θρησκεία. Μαγεία, Επιστήμη και Θρησκεία. Ας πάρω για μια στιγμή την επιστήμη ως προς την μαγεία. Προς την θρησκεία θα το δούμε λίγο πιο κάτω. Η επιστήμη τι κάνει; Η επιστήμη προσπαθεί να ανακαλύψει τα μυστικά της δημιουργίας. Προσπαθεί να δαμάσει τις δυνάμεις της και να τις θέσει κάτω από την ωφέλεια του ανθρώπου. Όταν, επί παραδείγματι, δαμάζει τον ηλεκτρισμό, τι τον κάνει όταν τον δαμάζει; Προφανώς, τον κάνει σιδηρόδρομο, τον κάνει ηλεκτρική κουζίνα, τον κάνει φως και ό,τι άλλο που μπορεί να υπηρετεί στον πολιτισμό. Ατομική ενέργεια, το ίδιο, και το καθεξής. Ο τρόπος όμως που η επιστήμη προσπαθεί να δαμάσει την φύση είναι εύκολος ή δύσκολος; Αγαπητοί μου, είναι δύσκολος, είναι επίπονος, είναι αιματηρός. Διότι χρόνια και χρόνια ο άνθρωπος αγωνίζεται.

Τον καιρό που είδε τη φωτιά και μπορούσε να παίρνει δρόμο όταν ένας κεραυνός άναβε φωτιά σε ένα δάσος και από το φόβο του έφευγε, μέχρι που εφεύρε τον τροχόν, που θεωρείται η μεγαλύτερα εφεύρεσις του ανθρώπου, ο τροχός, μέχρι την ατομική ενέργεια της εποχής μας, και αύριο δεν ξέρουμε τι άλλο ακόμη θα βρει, επέρασε ο άνθρωπος σε ένα στάδιο αιμάτηρου αγώνα. Και πάνω ακριβώς εις τον βωμόν αυτόν της επιστήμης εθυσιάστηκαν όχι λίγοι άνθρωποι, προκειμένου να επιτύχουν την απόσπαση των μυστικών της δημιουργίας. Και η επιστήμη, λοιπόν, προσπαθεί να αποκτήσει τα μυστικά της δημιουργίας. Και η μαγεία από την άλλη μεριά, με την εξής διαφορά, ότι η μαγεία προσπαθεί να αποκτήσει

τα μυστικά της δημιουργίας, προσέξτε και το υπογραμμίζω, με εύκολον και γρήγορον τρόπο. Με εύκολον και γρήγορον τρόπο. Αλλά, όπως καταλαβαίνετε, ο τρόπος αυτός, ο εύκολος και γρήγορος, δεν είναι ανθρώπινος. Δεν είναι φυσικός. Ακόμη, αν θέλετε, δεν είναι όπως ο Θεός θα ήθελε ο άνθρωπος πάνω στη γη να ανακαλύπτει τα μυστικά της δημιουργίας. Ακόμη, ο άνθρωπος επάνω εις τη γη μας κλήθηκε να γίνει όμοιος με το Θεό. Κλήθηκε να γίνει ένας Θεός.

Γνωστή θέωσις που λέγαμε πέρυσι. Οι πρωτόπλαστοι αυτό το σκοπό ήρθαν να Δευτέρα Παρουσία, Ευαγγελισμός, Ανάληψη, Αποκάλυψη, Αποκάλυψη, Ευαγγελισμός, Υπότιτλος Αθήθης Εύκολου και Ανοδίνου Οδού Κνεθόντου. Η σιγητής ποιοστάφηκε, θα το μαντεύετε ασφαλώς, ο διάβολος. Προσέξτε τέτοιο, το θέμα της μαγείας παίρνει και θεολογικών βάθος, παίρνει και θεολογικών βάθος. Και ειδού, έρχεται ο διάβολος και λέγει, το πράγμα είναι πολύ απλό.

Να γίνετε θεοί. Ενώ ο σκοπός του Θεού ακριβώς αυτός ήταν, οι πρωτόπλαστοι να γίνουν θεοί. «Εγώ είπα, θεοί εστέ». Θέλετε να γίνετε θεοί; Θέλετε να αποκτήσετε την γνώση; Θέλετε να γίνετε παντογνώσται; Θέλετε να γίνετε κυρίαρχοι της δημιουργίας και του κόσμου; Θέλετε να είσαστε οι ευτυχισμένοι άνθρωποι; Είναι πολύ απλό το πράγμα. Κόψτε αυτόν τον καρπό από το δέντρο αυτό που σας είπα να μην τον κόψετε. Φάτε τον και αμέσως θα γίνετε θεοί και σοφοί. Είναι όμως πάρα πολύ εύκολο πράγμα να κόψει κανείς έναν καρπό και να τον φάει.

Η εισήγηση, λοιπόν, του διαβόλου, είναι η εισήγηση που σήμερα τη λέμε με μία λέξη: μαγεία. Δηλαδή, με έναν μαγικό τρόπο, δηλαδή με έναν εύκολο τρόπο, οι πρωτόπλαστοι θα γίνονταν και θεοί και παντογνώστες. Ιδού, θέλετε ακόμη ένα άλλο σημείο θεολογικόν επί της μαγείας. Όταν ο Κύριος, ο Θεάνθρωπος, ο Ιησούς, ήταν στην έρημο, εμφανίζεται ο διάβολος και του αναφέρει τρία πράγματα, τρεις προτάσεις. Του είπε να κάνει τις πέτρες ψωμιά.

Να πέσει από το αέτωμα του ναού του Σολομώντος, που η αυλή κάτω του ναού ήταν πάντα γεμάτη, και με τον τρόπον αυτόν, λέει, αν οι άγγελοι τον έπιαναν από κάτω σαν ένα δίχτυ ή, τέλος πάντων, έπεφτε και δεν πάθαινε τίποτε, τότε οι άνθρωποι που θα ήταν στην αυλή και έβλεπαν κάποιον να πέφτει από εκεί πάνω και να μην παθαίνει τίποτε, να στέκεται στα πόδια του, θα ήταν κάτι θαυμαστό. Και το τρίτο, όταν του είπε να τον προσκυνήσει, τον διάβολο, και θα του έδινε όλα τα πλούτη και τις βασιλείες του κόσμου τούτου. Τι βλέπουμε εδώ; Στον πρώτο πειρασμό, εύκολος χορτασμός. Στον δεύτερο πειρασμό, εύκολη δόξα. Στον τρίτο πειρασμό, εύκολος πλουτισμός. Δηλαδή αυτό το εύκολο είναι ακριβώς η μαγεία. Είναι η μέθοδος της μαγείας. Το εύκολο, το γρήγορο.

Ο Χριστός έθρεψε πέντε χιλιάδες ανθρώπους στην έρημο. Αλλά αρνείται την πρόταση του διαβόλου. Γιατί είναι μέθοδος μαγείας. Ο Χριστός εδοξάστη. «Νυν δόξασόν σου τον Υιόν», Κύριε, «Πάτερ μου». «Νυν εδοξάσθη ο Υιός του ανθρώπου», είπε ο Χριστός για τον εαυτό του κτλ. Αλλά η δόξα θα περνούσε από το σταυρό προηγουμένως, όχι με εύκολον τρόπο που προτείνει ο διάβολος. Και ο πλουτισμός; Μα ο Θεός είναι ο αληθινά πλούσιος. Τα πάντα ανήκουν εις τον Θεό. Έχει ανάγκη ο Θεός από τις βασιλείες του κόσμου τούτου; Κοιτάτε όμως τι προτείνει ο διάβολος. Ώστε, λοιπόν, η μαγεία έχει ένα θεολογικό βάθος. Δεν είναι τόσο απλώς το θέμα μαγεία. Είναι ένα θέμα το οποίο πρέπει να προσέξουμε με πολλή ευθύνη.

Τι εισάγει η μαγεία; Το πρώτο, όπως θα είδατε από τα παραδείγματα που αναφέραμε, είναι η ευκολία, το εύκολο, το γρήγορο. Δεύτερον, την απομάκρυνση από το Θεό και τον εγωκεντρισμό. Όταν ο διάβολος εισηγείται στους πρωτοπλάστους να γίνουν θεοί, θεοί χωρίς το Θεό, και το κέντρο του σύμπαντος θα είναι ο άνθρωπος. Και μην ξεχνάτε ότι αυτό το στοιχείο ήδη επικρατεί σε όλους τους αιώνες. Δυστυχώς, το προπατορικό αμάρτημα αυτό είναι: ο ανθρώπινος εγωκεντρισμός. Στον σύγχρονο τεχνικό μας πολιτισμό αυτό ακριβώς προσπαθούμε: να γίνει ο άνθρωπος ο κύριος της δημιουργίας χωρίς τον Θεό, να τον πετάξει τον Θεό. Έτσι, στο δεύτερο αυτό σημείο βλέπουμε τον άνθρωπο να απομακρύνεται του Θεού.

Εγωκεντρικότατα. Και το τρίτο σημείο: την λατρεία και την υποταγή εις τον διάβολο. Ο διάβολος, ανεβάσας αυτόν, τον Ιησού Χριστόν, του είπε: «Θα σου τα δώσω όλα, αν πέσεις και με προσκυνήσεις». Και ο Κύριος του είπε: «Ύπαγε οπίσω μου, σατανά». Βλέπετε, λοιπόν, ότι η μαγεία είναι κάτι φοβερό στην πραγματικότητα. Εντούτοις, έχετε παράλληλα με την θρησκεία τη μαγεία. Όπως αναφέραμε προηγουμένως σε σχέση με την επιστήμη, τώρα τη βλέπουμε παράλληλα με τη θρησκεία. Και η μαγεία

είναι η μεγάλη αντίζηλος της θρησκείας. Γιατί είναι η μεγάλη αντίζηλος; Διότι, απλούστατα, ενώ πίσω από την θρησκεία υπάρχει ο Θεός, πίσω από την μαγεία υπάρχει ο διάβολος. Και ενώ η θρησκεία προσπαθεί να ανεβάσει τον άνθρωπο εις τον Θεό, η μαγεία προσπαθεί να αποκόψει τον άνθρωπο από τον Θεό. Ενώ η θρησκεία δημιουργεί έναν κόσμο με κέντρο το Θεό, η μαγεία δημιουργεί έναν κόσμο με κέντρο δήθεν τον άνθρωπο και, εν συνεχεία, τον διάβολο. Με άλλα λόγια, η μαγεία, αγαπητοί μου, είναι η θρησκεία του διαβόλου. Ούτε λίγο ούτε πολύ, θα το ξαναπώ, είναι η θρησκεία του διαβόλου.

Μάλιστα έχει και τους ιερείς του ο διάβολος: η μαγεία. Έχει τους μύστας της η μαγεία. Είναι οι μάγοι και οι μάγισσες. Γι' αυτό ο Απόστολος Παύλος είναι αμείλικτος μπροστά εις το φαινόμενο της μαγείας και μας λέγει καθαρά, για να φανεί ακριβώς η αντίθεση, διότι μπορεί να κάνει θαύματα ο διάβολος, αλλά δεν είναι από το Θεό τα θαύματα. Δεν μας μιλάει το βιβλίο της Αποκαλύψεως ότι ο Αντίχριστος θα κάνει θαύματα και θα μπει εις αυτόν τον Ναό του Θεού και οι άνθρωποι θα πιστέψουν εις αυτόν; Ε, λοιπόν, γι' αυτό μας λέγει ότι επλήσθη Πνεύματος Αγίου, για να δείχνει ότι ο Απόστολος Παύλος δεν έχει σχέση με τη μαγεία. Αντιθέτως!

Από το Θεό να τιμωρήσει τη μαγεία και τη λαϊκή της έκφραση στον Ελύμα. Πώς τον αποκαλεί; «Πλήρη παντός δόλου και πάσης ραδιουργίας, υιόν διαβόλου, εχθρόν πάσης δικαιοσύνης» και διαστρέφοντα «τας οδούς Κυρίου τας ευθείας». Ώστε, το βγάλαμε το συμπέρασμα: η μαγεία είναι εξ ολοκλήρου κατασκεύασμα διαβολικόν. Είναι προϊόν της διαβολικής αλαζονείας. Γιατί, αν θα θέλαμε να προχωρήσουμε λίγο πιο πέρα από την ιστορία των πρωτοπλάστων, θα βγάζαμε αυτό που είπαμε, το συμπέρασμα. Διότι ο διάβολος εζήτησε να σταθεί απέναντι στον θρόνο του Θεού. Να γίνει ένας Θεός με το ό,τι θέλω.

Να παραμερίσει τον Θεό και να σταθεί αυτός ίσος με τον Θεό. Ακούστε τι λέγει το βιβλίο του Ησαΐου: «Πώς εξέπεσεν εκ του ουρανού ο Εωσφόρος; Συ δε είπας εν τη διανοία σου». Αυτή η φράση του Ησαΐου: «Πώς εξέπεσεν εκ του ουρανού ο Εωσφόρος; Συ δε είπας εν τη διανοία σου». Γιατί, λέει, εσύ είπες στο μυαλό σου, στις σκέψεις σου: «Εις τον ουρανόν αναβήσομαι, επάνω των αστέρων του ουρανού θήσω τον θρόνον μου». Θα ανεβώ εις τον ουρανόν, επάνω, πάνω απ' τα αστέρια του ουρανού, και εκεί πάνω θα στήσω το θρόνο μου. «Αναβήσομαι επάνω των νεφών». Είναι γνωστό ότι ο Θεός είναι εκφράσεις αυτές, θα λέγαμε, ανθρωπομορφικές. Ένα αεροπλάνο πάει πάνω απ' τα σύννεφα. Άμα ανεβώ σε ένα βουνό

κορυφή υψηλή, τα σύννεφα κάποτε μπορούν να είναι πιο κάτω από την κορυφή. Πάντως, έκφραση για να δειχθεί το ύψος του Θεού, ότι ο Θεός είναι «ο περιπατών επί πτερύγων ανέμων», «ο περιπατών επί των νεφελών του ουρανού» και λοιπά. Είναι εκφράσεις της Θείας Μεγαλοπρεπείας. Εδώ, λοιπόν, βλέπουμε ότι ο διάβολος ζητά, ο εκπεσών άγγελος, να ανεβεί επάνω εις τα νέφη. «Έσομαι όμοιος τω Υψίστω»· και θα είμαι, λέει, όμοιος με τον Θεό. Αμέσως δε, κοφτά, λέγει το βιβλίο του Ησαΐου: «Νυν δε εις άδην καταβήση και εις τα θεμέλια της γης». Αυτά που σκέφτηκε, ε, λοιπόν, τώρα, μάλιστα ούτε τελεία δεν βάζει. Στην αυτή φράση το θέτει το θέμα, για να δειχθεί το απότομον, ότι μόνο που το σκέφθηκε ο Εωσφόρος ξέπεσε. Πού ξέπεσε; Κατέβηκε μέχρι τον Άδη.

Λέει, σε αυτά τα θεμέλια της γης. Είναι, θα λέγαμε, η εβραϊκή αστρονομία της εποχής εκείνης και βάζανε όλα τα θεμέλια της γης, δηλαδή στους αντίποδες του ουρανού, στους αντίποδες του ουρανού. Εφόσον, λοιπόν, ο διάβολος παγιώθηκε πλέον στην κακία... Διότι ο διάβολος, αγαπητοί μου, ούτε στην πορνεία έπεσε, ούτε εις την γαστριμαργία έπεσε, ούτε εις την φιλαργυρία έπεσε. Σαν πνεύμα δεν είναι δυνατό να πέσει σε αυτά. Έπεσε σε ένα αμάρτημα καθαρά πνευματικό: την υπερηφάνεια. Και από τότε παγιώθηκε εις αυτήν την υπερηφάνειά του, την αμαρτία του, και μέσα στον κόσμο προσπαθεί

να επιτύχει, ως αντίζηλος του Θεού, μίαν θρησκεία, να αποκτήσει ιερείς, να αποκτήσει και οπαδούς, πιστούς, λάτρεις. Και εδώ που τα λέμε, φρικτή η αλήθεια, επιτυγχάνει, αλήθεια. Άλλο το ότι τελικά μαζί με όλους τους οπαδούς του θα οδηγηθεί εις την κόλαση του πυρός. Όμως, δυστυχώς, επιτυγχάνει. Υπήρχαν κατά καιρούς άνθρωποι που ελάτρευσαν τον Διάβολο. Οι Καϊνίτες, μία αίρεση της εποχής εκείνης των πρώτων χριστιανικών χρόνων. Οι σατανιστές των τελευταίων ετών. Μάλιστα, ακούστε τι δικαιολογία έχουν οι σατανιστές.

Και φρίξατε, παρακαλώ. Λέγουν ότι ο Θεός δεν έχει ανάγκη λατρείας. Γιατί, σαν αγαθός που είναι, δεν έχει ανάγκη να τον εξευμενίζομε ή να προσευχόμεθα εις αυτόν. Ο διάβολος, ως κακός, πρέπει να εξευμενισθεί. Γι' αυτό πρέπει, λοιπόν, να τον προσέξουμε, να τον λατρεύσουμε. Και είναι οι σατανιστές. Καταλαβαίνετε, λοιπόν, ότι η μαγεία έχει αυτό, και άλλο, ότι έχει ένα θεολογικό βάθος. Δεν είναι απλώς μια κατάσταση σαρλατανισμού, όπως εμφανίζεται σε μερικούς μάγους της γειτονιάς μας ή της πόλεώς μας, αλλά έχει ένα βάθος. Η μαγεία διακρίνεται σε δύο κλάδους, στη λευκή μαγεία και στην μαύρη μαγεία.

Πιστεύω θα έχετε ακούσει περί μαύρης μαγείας. Όταν θέλουμε να χαρακτηρίσουμε κάποιον βουτηγμένον πολύ στην αμαρτία ή μετερχόμενον πολύ σκοτεινάς μεθόδους, προκειμένου να επιτύχει κάτι, λέμε: ο άνθρωπος αυτός είναι της μαύρης μαγείας. Η λευκή μαγεία, δήθεν, προσπαθεί να δώσει κάτι το ωφέλιμο εις τους ανθρώπους, είτε πνευματικόν είτε υλικόν. Η μαύρη μαγεία, αντιθέτως, μέσα σε μια προσπάθειά της να κορέσει τα ακόρεστα πάθη, ο μάγος μετέρχεται και αυτό ακόμη το έγκλημα.

Μετέρχεται και αυτό ακόμη το έγκλημα. Συνεπώς. Η διαφορά της μαύρης από την λευκή μαγεία είναι ότι η μαύρη μετέρχεται αδιστάκτως και αυτό το έγκλημα, τον φόνον δηλαδή, το έγκλημα. Βέβαια, τα όρια μεταξύ μαύρης και λευκής μαγείας δεν είναι πάντοτε σαφή, ωστόσο είναι ένα χαρακτηριστικό που τις διακρίνει. Ένα απόκομμα από την εφημερίδα «Βραδυνή», 16-12 του 1967. Θα σας διαβάσω μόνο τον τίτλο: «Εδολοφόνησαν νήπιον και έφαγον την καρδίαν του. Συνεργοί και οι γονείς του. Ανεκαλύφθη το πτώμα τριετούς παιδίου, δολοφονηθέντος κατά την διάρκεια θρησκευτικής τελετής», δηλαδή μαγικής, «εις το χωρίον κείμενον εις απόστασιν 500 χιλιομέτρων βορείως του Λομέ».

Την είδηση δημοσίευσε η εφημερίς των Κοπρές. Κατά τον τοπικόν ανταποκριτή της εφημερίδος, οι δολοφόνοι, μετά των οποίων συγκαταλέγονται και οι γονείς του θύματος, ομολόγησαν ότι ήνοιξαν το πτώμα του σφαγέντος παιδίου και αφήρεσαν την καρδία του. Η εφημερίς προσθέτει ότι οι δολοφόνοι άλειψαν με το αίμα του νεαρού θύματος το φετίχ Αγκαλ, εν συνεχεία δε έφαγον την καρδίαν, αφού την έψησαν ομού με το φυτόν ίγναμον. Λοιπόν. Και η μαγεία διακρίνεται σε αυτά τα δύο στάδιά της, σε αυτές τις δύο κατηγορίες. Και να προχωρήσουμε λίγο, να πάρουμε μια ιδέα πώς κανείς γίνεται επισήμως ένας μάγος.

Βεβαίως, όλοι οι άνθρωποι δεν μπορούν να γίνουν μάγοι.

Υπάρχουν... Υπάρχουν, θα λέγαμε, ειδικοί άνθρωποι για τη δουλειά αυτή, κάποια νευρωτικά άτομα, κάποια άτομα με νοσηρή φαντασία, ευάλωτα, είναι εκείνοι που διαλέγονται ως θύματα του να γίνουν κάποτε μάγοι. Έρχεται ένας δυστυχισμένος χωριάτης από κάποιο χωριό, μάλλον από εδώ δικό μας χωριό, δυστυχισμένος, και έρχεται και μας λέει στη Μητρόπολη ότι βλέπει ενύπνια και οράματα.

ότι η Παναγία του είπε αυτό, του είπε εκείνο και τα λοιπά και τα λοιπά και τα λοιπά. Ο άνθρωπος αυτός είναι δαιμονισμένος άνθρωπος. Ο άνθρωπος αυτός είναι κατάλληλος. Προσφέρεται δηλαδή και δια μαγεία. Εάν βέβαια ακόμη δεν μετήλθε τη μαγεία, είναι άλλο πράγμα. Πάντως όμως, είναι ένας δαιμονοκρατούμενος άνθρωπος. Ό,τι να του πείτε, δεν καταλαβαίνει. Θα πει εκείνα τα οποία αυτός λέει. Τέλος. Κάθε λοιπόν μάγος είναι ένα θύμα του διαβόλου. Ένας δαιμονοκρατούμενος άνθρωπος. Η αφιέρωση του μάγου στην επίσημη μαγεία είναι φρικώδης. Η μαγεία έχει ένα πολυπλοκότατο τυπικό. Ότι είναι θρησκεία το βλέπουμε και από αυτό το σημείο, ότι έχει τυπικό, όπως κάθε θρησκεία έχει τυπικό. Λατρεία, ε, ότι σε λειτουργία αυτή τη στιγμή θα βγω από τη βόρεια πύλη, θα κρατώ το Ευαγγέλιο, θα κάνω τη μικρή είσοδο, θα μπω μέσα. Αυτό τι είναι; Τυπικό είναι. Ότι σήμερα θα ψάλλουμε αυτό, αύριο θα ψάλλουμε εκείνο, τυπικό είναι αυτό.

Λοιπόν και η μαγεία έχει το τυπικό της. Μέσα σε ένα πολυπλοκότατο λοιπόν τυπικό, ακούτε πώς ένας γίνεται μάγος. Πρέπει να μείνει σε ένα λάκκο αρκετές μέρες, δεμένος με το πτώμα ενός ανθρώπου που θα έχει ο ίδιος δολοφονήσει. Και πρέπει να είναι δεμένος απέναντι, σώμα με σώμα και στόμα με στόμα. Φυσικά, ύστερα από τη δοκιμασία αυτή, ο άνθρωπος αυτός βγαίνει με εκστασιασμούς.

Μια πολύ αρρωστημένη φαντασία, δεν είναι δηλαδή ένας άνθρωπος υγιής, θα τρελαινόταν οπωσδήποτε. Κάτω από την επίδραση αυτών των καταστάσεων, ο μάγος αυτός πια είναι έτοιμος να έλθει σε επαφή με τον διάβολο.

Ακόμη... Ακόμη, πρέπει να πούμε δύο λόγια πώς γίνεται μια μαγική τελετή. Καταρχάς μεν καθορίζεται ο χρόνος, ύστερα ο τόπος. Ο χρόνος συνήθως είναι μια κατάπαυση πάσης βεβήλου δραστηριότητος. Ποια είναι αυτή η κατάπαυση πάσης βεβήλου δραστηριότητος; Όταν δουλεύουν οι άνθρωποι, όταν κινούνται από εδώ από εκεί, αυτό θεωρείται βέβηλος δραστηριότης. Πρέπει λοιπόν να υπάρξει μια στιγμή ησυχίας.

Ποια είναι αυτή η ισχυρή ησυχία; Ειδικά και ειδικότερα τα μεσάνυχτα. Ή ακόμη οι αυγές. Ή ακόμη κάποιες ορισμένες χειμωνιάτικες βραδιές. Ως τόποι συνήθως διαλέγονται τα νεκροταφεία, γυμνά από νερά, μάχες σκουπιδιών, ερειπωμένα κτίρια, το δάσος ή γενικότερα το ύπαιθρο. Θα αναφέρω τι κάνει στη συνέχεια ένας μάγος ή μια μάγισσα. Μάλιστα ένα περιστατικό που αναφέρει ο πατήρ Βασιλόπουλος, ένα βιβλιαράκι.

«Μάγια», αυτός είναι ο τίτλος, που σας συνιστώ να το διαβάσετε και θα τρομάξετε όταν το διαβάσετε. Έχει φοβερά πράγματα εκεί μέσα. Αναφέρει ότι κάποτε ένας που είχε πάει σε αυτόν να εξομολογηθεί και του το είχε πει, πήγε σε μια μάγισσα. Και της είπε για μια υπόθεσή του. Αυτή εδέχθη βεβαίως και ότι θα πήγαινε τα μεσάνυχτα να κάνει τα μαγικά της. Αυτός, δύσπιστος, της είπε ότι θα ήθελε να είναι και αυτός μαζί. Αυτή επέμενε. «Καλά», του λέει, «έλα». Πήγανε σε ένα μέρος εκεί, νύχτα μεσάνυχτα. Έκανε έναν κύκλο, κάτι. Αυτός ο κύκλος λέγεται καθαγιασμός, δηλαδή περιορίζεται ο τόπος εκείνος, διότι όλος ο άλλος τόπος θεωρείται βέβηλος.

Ο τόπος ο καθαγιασμένος, κατά διαβολικό τρόπο, είναι για τον διάβολο τώρα αυτός ο τόπος. Εκεί θα γίνει τώρα η συνάντηση του ανθρώπου με τον διάβολο. Βγήκε τελείως και μπήκε μέσα στον κύκλο και άρχισε να κάνει διάφορες κινήσεις και μαγικές χειρονομίες και τα τοιαύτα. Αυτός ήταν πιο πέρα και γελούσε με την παλαβομάρα του. Οπότε ξαφνικά βλέπει, λέει, κάτι μαύρα σαν αγαθιά να πέφτουν από πάνω μέσα στον κύκλο. Ετρόμαξε τόσο πολύ ο άνθρωπος. Μάλιστα, εκεί κάπου, εκεί το στιγμιότυπο λέγει ο πατήρ Βασιλόπουλος, ότι είπε ο άνθρωπος όλα τα Πάτερ ημών του, όλες τις προσευχές που ήξερε, να γλιτώσει από την ιστορία αυτή, και υποσχέθηκε ποτέ άλλοτε να μην ξαναπάει σε μάγο ή μάγισσα.

Άλλο περιστατικό που μου το διηγήθηκε ένας στρατιώτης μέσα στο θάλαμο του 404 Νοσοκομείου. Αθηναίος αυτός, μάλλον σε κάποιο συνοικισμό των Αθηνών, προάστιο των Αθηνών, είχαν νοικιάσει το επάνω πάτωμα του σπιτιού τους σε έναν Γερμανό, ο οποίος ζούσε στην Ελλάδα από προπολεμικώς, προ του '40. Ήξερε πολύ καλά τα ελληνικά. Ασχολείτο με τη μαγεία ο Γερμανός. Μάλιστα αρκετά πράγματα είπε και στον Έλληνα στρατιώτη. Τον συμπάθησε και ήθελε να τον εισαγάγει και στο πνεύμα της μαγείας. Ωστόσο ένα βράδυ τον πήρε μαζί του σε μια μαγική, θα λέγαμε, συνάντηση. Βγήκαν έξω από το προάστιο.

Μια ξερορεματιά. Ο Γερμανός κρατούσε και το μαγικό βιβλίο στα χέρια του. Μάλιστα, μια που το κρατώ, το έχω και εγώ, μαγικό είναι αυτό που πήγα και στα χέρια μου, θα το φυλάξω μετά. Το κρατούσε στα χέρια του και πήγαν εκεί στην ξερορεματιά, στην όχθη, να το διαβάσει. Είχε φεγγάρι. Το άνοιξε και διάβαζε, ούτε τι να ακούγεται. Απόλυτη σιγή. Πνοή ανέμου, τίποτε. Σε λίγο του λέγει: «Δεν βλέπεις ποιοι έρχονται;» «Ποιοι;» λέει ο στρατιώτης. «Δεν βλέπω κανέναν». «Καλά, κάθισε εδώ», σηκώθηκε και πήγε πιο πέρα. Λίγη ώρα και ξαναγύρισε πάλι. «Πάμε να φύγουμε».

Γύρισαν σπίτι. Κουβέντα την άλλη νύχτα, τίποτα, άλλες λεπτομέρειες. Αποκοιμήθηκαν. Την άλλη μέρα το πρωί τον φωνάζει ο Γερμανός: «Έλα, πάμε». Σηκώνεται ο Γερμανός και λέει: «Βλέπεις την πλάτη μου από πίσω;» Ήταν βουρδουλιασμένη η πλάτη του. «Θέλεις να το δεις; Για χάρη σου έφαγα αυτές τις βουρδουλιές. Εχθές το βράδυ, όταν φύγαμε, εκεί που σου είπα, μου είπε ο κύριός μου —μου είπε ο κύριός μου, ο διάβολος— “Αυτόν τι τον έφερες μαζί σου;” και με έδειρε».

Τελευταία.

Αγαπητοί μου, δεν είναι παραμύθια. «Ποιο είναι το όνομά σου;» δεν είπε ο Χριστός εις τον δαιμονιζόμενον; Και απήντησε ο δαιμονιζόμενος: «Λεγεών». Λέει «λεγεών». Ο δαιμονιζόμενος ήταν υποχείριος του διαβόλου. Υποχείριος. Πώς είναι λοιπόν; Βλέπουμε ότι μία μαγική συνάντηση, μία μαγική τελετή, είναι φρικώδης, είναι φοβερή. Κάποτε γίνονται και όργια. Ωστόσο, να σας πω και δύο λόγια από τα υλικά που χρησιμοποιεί η μαγεία. Παρουσία, νύχια κομμένα, περιττώματα, μέλι, κερί, κόλλα, γύψος, χώμα από νεκρούς, ακαθαρσίες, καρφιά και βελόνες, το κεφάλι νυχτερίδας, αίμα ανθρώπου ή ζώου, κόκκαλο θηρίου, δέρμα θηρίου,

βατράχια και βάλετε. Το έλεγα, ήταν και πέρσι σε κύκλο πάλι. Αλλά θα το επαναλάβω, μια που ήρθε και το θέμα. Που μου έφερε μια κοπέλα στον Άγιο Στυλιανό μια εικόνα. Σας το είχα, σας το έχω πει, ε; Μια εικόνα να τη λειτουργήσουμε. Ήταν ο Άγιος Παντελεήμων, μικρή, χάρτινη, χαρτί ελαιογραφική, κορνίζα, τζάμι, από πίσω καλά καλά το χαρτί, όπως το βάζουν οι κορνιζάδες. Και επειδή ήμουν απασχολημένος, επειδή δεν έπρεπε, λέγω: «Άφησέ το επάνω στο ψαλτήρι. Θα το βάλω εγώ αργότερα στο ιερό, το εικόνισμα».

Όταν έφυγε ο νοικημολογός, μετά που με σάνιξα, πήρα. Την εικόνα να τη βάλω μέσα στο ιερό. Όπως την έπιασα, έπιασα και έναν γρόμπο από πίσω. Και επειδή, να σας το πω, πονηρεύτηκα με όλα αυτά τα πράγματα, έχω πολλά πράγματα δει με το πίσω, με ακαθαρσίες μέσα, ακαθαρσίες, και σχίζω το χαρτί και βρήκα ένα μαντιλάκι που είχε μέσα τυλιγμένη μία αποξηραμένη νυχτερίδα και αίμα υπήρχε. Όχι απ' τη νυχτερίδα προφανώς, ποιος ξέρει την προέλευση αυτή του αίματος. Και άμα το πράγμα... Ζητούσε τώρα αυτή να το βάλω μέσα στο ιερό, να λειτουργηθεί η εικόνα. Θα μου πείτε τι θα γινόταν παρακάτω. Ε, όταν θα λειτουργείτο η εικόνα σαράντα μέρες, θα έπαιρνε μετά αυτή τη νυχτερίδα. Γιατί αυτό που την ενδιέφερε, «έχουν λειτουργήσει». Η εικόνα θα ήταν το μέσο για να μπει η νυχτερίδα στο ιερό. Θα έπαιρνε τη νυχτερίδα και προφανώς θα την έκανε μάγια. Και ένα άλλο συνέβη στον Άγιο Στυλιανό.

Αυτό σας το είπα, αλλά επειδή ίσως δεν το είπα σε όλους, πέρσι, ε, δεν κράτησα την ημερομηνία, δεν θυμούμαι. Πήγα πάλι για εξομολόγηση και βρήκα δύο γυναίκες που κρατούσανε δύο κεριά με πολλή δεισιδαιμονία, αναμμένα, κάπου εκεί κοντά στο τέμπλο. Ανάληψη, Ευαγγελία των Ουρανών, Γέννηση της Θεοτόκου, Δευτέρα Παρουσία, Ευαγγελία των Ουρανών, Ευαγγελία των Ουρανών, Ευαγγελία, Ευαγγελία Ουρανών, Ουρανών, των των Ευαγγελία των Ουρανών, Ευαγγελία Ουρανών, των Ευαγγελία των Ουρανών, Ευαγγελία των Ουρανών, Ευαγγελία.

Το κάμισο, από το παντελόνι, ποιος ξέρει, πάντως είχαμε από πιστάνι και το έκανε... Άρχισε με κεριά, έκαιγε αυτό το πράγμα, έκαιγε, έκαιγε. Με τα χέρια ήταν ένα χοντροκομμένο πράγμα και άναβε δίκην δαυλού, δαδιού, και έβγαζε αυτή την κάπνα. Θέλετε να μάθετε τι ήταν αυτό που καίγανε; Προφανώς κάποιο ύφασμα, το ύφασμα κάποιου θύματος. Δηλαδή, εδώ που τα λέμε καθαρά, όπως καίγεται και λιώνει η λαμπάδα και καίγεται τώρα το ύφασμα από εκείνο που κόψαν, δεν είναι λίγοι άνθρωποι που βρίσκουν κομμένα από τα ρούχα τους κάτι. Έτσι να καίγεσαι και να λιώνεις εσύ, ο Γιώργος ή η Μαρία, ο Κώστας, ο Πέτρος κλπ. Γίνονται αυτά, ε, γίνονται. Βεβαίως, γι' αυτό το θέμα της μαγείας θα μιλήσουμε ίσως την ερχόμενη φορά, αλλά να πούμε ακόμη κάτι γύρω από την οργανωμένη μαγεία.

Θα παρακαλούσα δύο παιδιά να έφερναν λίγο σύντομα τον πίνακα. Δύο παιδιά. Έχω, μάλλον γιατί προσφέρεται εδώ, μια ψηλή καρέκλα, αν ήθελε. Αυτό που κρατώ στα χέρια μου είναι ένα βιβλίο, λέγει «Απόκρυφες Επιστήμες». Ε! Οι «Απόκρυφες Επιστήμες» είναι του Πωλ Ζαγκό. Πρέπει να σας πω ότι πολλά βιβλία του Πωλ Ζαγκό κυκλοφορούν στο παζάρι, εκεί που μιλάνε για το δυνάμωμα της θελήσεως και δεν ξέρω τι. Αυτός είναι αποκρυφιστής, πρέπει να σας το πω, είναι μάγος. Ένα του λοιπόν βιβλίο είναι και αυτό εδώ. Όπως θα βλέπετε, έχει από εδώ ένα σκελετό, από εδώ έχει έναν μάγο στο εργαστήριό του και στη μέση έχει τη γνωστή πεντάλφα ανεστραμμένη. Είναι το πεντάγωνο αστέρι, πεντάλφα λέγεται, ανεστραμμένη.

Ένα τραγίσιο, αυτή η πεντάλφα, η οποία είναι εβραϊκή και είναι το διεθνές σύμβολο του αποκρυφισμού αλλά και του μαύρου σατανισμού και ό,τι άλλο σκοτεινό κατασκεύασμα υπάρχει στον κόσμο αυτόν έχει ως σύμβολο αυτή την πεντάλφα. Αυτή η πεντάλφα.

Το τραγί, τα κέρατά του και τα πόδια. Τι σημαίνει; Συγγνώμη, συγγνώμη. Εδώ είναι το τραγί με τα κέρατά του, που σημαίνει η επικράτηση του ζώου, των ενστίκτων, των σκοτεινών δυνάμεων. Δεν σας λέω ψέματα, απ' έξω θα το βλέπετε, το τραγί. Αυτό είναι.

Αντίχριστος ο Πρεσβύτερος, Ευαγγελισμός, Να υπάρχουν πολλές μυστικές οργανώσεις, σωματεία κτλ. Η αστυνομία πάντα τους θέλει να εξιχνιάσει, διότι είχαν πολλές φορές επαναστατικό χαρακτήρα. Και ακόμη, επαναλαμβάνω, δεν ήταν ενοχλημένη η Γερμανία, ήταν μικρά κρατίδια. Κάποτε λοιπόν έπεσε σε μία τέτοια οργάνωση μυστική, που ήταν μάλιστα και ίσως πανεπιστήμια.

Πανεπιστημιακούς εκεί περιελάμβανε η δράση της, και ανεκάλυψε στο σπίτι του αρχηγού, μεταξύ των άλλων πολλών περίεργων πραγμάτων, και μία αίθουσα βαμμένη κατάμαυρη. Τελείως μαύρη. Μαύρη μπογιά. Στον τοίχο της μαύρης αυτής αιθούσης υπήρχε ένα ξίφος, υπήρχε μία δάδα.

Εγώ είμαι αυστηρός. Ναι, καλά. Τώρα. Από κάτω υπήρχαν τα εξής γράμματα. Να βρεις αυτό. Το σφηνοειδές γράμμα. Η αστυνομία δεν μπορούσε να ανακαλύψει τίποτα από αυτά τα γράμματα. Ποια ήταν κάπως αυτή η αποκρυφιστική οργάνωση. Όλοι βουλωμένο το στόμα τους. Τίποτα. Δεν μαρτυρούσε κανείς. Ύστερα από χρόνια, ένας αποκρυφιστής μάγος, παίρνοντας το κλειδί της ερμηνείας αυτών των περίεργων γραμμάτων, δηλαδή ο αμφίς ελύθη. Δευτέρα Παρουσία, Διάδοχος Φωτικής, Ευαγγελισμός,

Και αγάπη στον Εωσφόρο, δόξα και αγάπη στον Εωσφόρο, μίσος, άγγελ στο Θεό, κατάρα, μίσος, κατάρα στο Θεό, δόξα και αγάπη στον Εωσφόρο.

Αλλά, όπως καταλαβαίνετε, το θέμα είναι πολύ μεν ενδιαφέρον και θα πρέπει να συνεχίσουμε και την ερχομένη φορά. Την ερχομένη φορά θα μιλήσουμε, με τη συνέχεια, πώς δίνεται ένα συμβόλαιο.

Ήταν, λοιπόν, όπως μας το περιγράφει αυτό το βιβλίο που λέγεται Σολομωνική. Βλέπετε τώρα πού τα βρήκα τα βιβλία αυτά, ε; Τα βρήκα. Μα, βρήκα. Και θα σας διαβάσω από εδώ μέσα μερικά πράγματα. Και στη συνέχεια θα δούμε και άλλα πολλά που πιστεύω ότι πλέον ενδιαφέρουν αυτό, διότι πολλοί μαγίζουν, αδελφοί μου. Και πρέπει να σας πω ότι είναι τόσο βαρύ αμάρτημα η μαγεία, ώστε να θεωρείται καθαρή απιστία και βλασφημία κατά αυτού του αληθινού Θεού. Να είχαμε λίγο χρόνο, λοιπόν. Πρώτη φορά θα συνεχίσω.