The Fall of David

This English transcript is an automated translation of the original Greek lecture. It may contain errors; the original Greek audio recording is the authoritative source. Some passages are omitted per editorial policy.

The day before yesterday, we spoke about the Fall of man. We took the events from the Old Testament, where they are recorded. We saw how man was deceived by Satan, and how God waited for him—how, so to speak, He created the conditions in which man could put matters right, but man did not do so.

And through what I intend to present to your love this evening, I wish to remind you of this: God does not catch man red-handed in his sin and immediately condemn him. He bears with him, even though in various ways He tells him not to do it, without, of course, strangling his freedom. But man remains indifferent, continues, and commits the sin as though he were not committing it before God.

The way many people live proves that they do not believe God is present everywhere. Once they feel safe from the eyes of those around them, they sin—as though they were not sinning before God. God is forbearing; He waits and desires man's return. What I will bring before you this evening is something you already know, though perhaps not in all its details. It reminds every person to consider his responsibilities. Whether God has punished him for his sins up to this day, while he remains in his sin, or whether He has not, one day God will call him to account. With this thought in mind, I decided to bring before you from the Old Testament the fall of David—a man who was no ordinary man.

He was a prophet and a ruler, a prophet-king: both prophet and king, an educated man in religious as well as worldly matters. For a man to be king, he must certainly possess knowledge and abilities that often exceed our own. The story of this man—his fall and his brokenness—reminds us of many things. And God's love and compassion in seeking even this man's salvation also reveals and teaches us much.

The matter before us is the flesh. We turn our attention to it, nourish it, and pamper it, yet it never ceases to be the foremost enemy of the human soul. You cannot separate yourself from it, nor can you shut the door on it. Wherever we go, we carry it with us, and it is always whining and demanding its own way—things that are almost always contrary to what benefits the soul. The soul and the body are partners, yet they are like a dog and a cat. What the soul desires, the body does not desire; and what the body desires does not benefit the soul. Discernment and struggle are needed to persuade the body to do what benefits the soul. And many times...

We indulge the body; we give in and do what it wants, though these things are often unlawful, sinful, and lead us to perdition. Many people who surrendered to the appetites of their flesh have been lost forever. David suffered this brokenness, this humiliation, and this fear of Hell; he came to the very brink of the abyss because of the flesh. He saw a beautiful woman naked, disregarded the fact that she was married, swept everything aside, and devised every possible scheme. These were things that not even a common man of the streets would have done—yet a king and prophet did them.

He was not lacking women. He was not a man without a wife, someone who had no harbor for his flesh. He was a king and could have whatever he wanted. But he had no right to take another man's wife. And yet we fail to keep watch over this little beast called the flesh. As one contemporary Father used to say, ninety-five percent of those condemned to Hell are there because of their flesh. I am not saying that we should neglect the body; that would make no sense. The egg is not the shell—the contents are what give the egg its value—yet there can be no egg without a shell. The shell is also necessary and has its part to play.

Yet it remains a shell that will one day be broken and thrown into the ashes. So it is with the human flesh. The flesh, then, was David's undoing. Not because it was stronger than he was, but because he failed to be watchful. In the same way, we are often enticed by sin and lose not only eternity but also this temporal life. How many killings and murders, and how many other evils, occur over matters of erotic desire! In any case, let me come to the point. We find this in the Second Book of Kingdoms—you know that there are four Books of Kingdoms in the Old Testament—specifically in chapter eleven, at the verse...

Further down, we come to the moment when the flesh carried David away. It is written: “And it came to pass toward evening”—at dusk, as the daylight was fading—“that David arose from his bed.” He had risen in the afternoon from his midday sleep, “and he walked upon the roof of the king's house.” He was walking on the flat rooftop, as we call it in our homeland. “And from the roof he saw a woman bathing.” From where he stood, he saw across the way a woman bathing in a pool, “and this woman...”

“Was exceedingly beautiful in appearance.” Many times, we blame those who are poisoned by us, when we ought instead to blame ourselves for having poisoned them. What do you think? Should she not have been careful and considered that someone nearby might see her? Her lack of concern for those around her became the occasion of David's ruin.

“What can I do? If he is scandalized, it is not my fault.” Very well, madam: you are the poison, and the one who drinks it will bear responsibility. But do you and I, who serve the poison, bear no responsibility? Woe to us on the day of judgment if we have become the cause of another person's fall.

Thank you. Whether men or women, all these things hang like a hook around my neck. They are matters that have never even entered our minds, though we may have been going to confession for a thousand years, so that we might confess: “I caused that woman to be scandalized; I caused someone else to fall.” We have an obligation to guard others. Things are not simply whatever we choose to make of them. There are laws governing everything; are there no laws governing the eyes? We have even learned little sayings with which to justify our faults. No. In our clothing, our manner, our words, and everything we do, we have an obligation not to become a source of provocation and lead others astray, especially those who may be weak.

As for those who have the audacity, for commercial reasons, to place in magazines, newspapers, television, and elsewhere things that arouse people toward sin, a special Hell awaits them—a special one, not an ordinary one. These are not simple matters. We are responsible in every direction. Therefore, they are not without responsibility. If God counts you worthy to visit Israel one day, you will see the setting for yourselves: where David's palace stood, whose ruins remain to this day, and where Bathsheba's house stood nearby. She had even left the window open.

Within the enclosed garden there was a pool, and she was bathing naked—I do not know exactly where. The distance is about fifty meters, as it remains to this day. I have slides and photographs, and perhaps, when we begin showing Israel tomorrow evening, we will have time for me to show you this place and explain the events. In any case, through his eye David's heart was taken captive. The Satan of carnal desire entered through the eye and seized his heart. As the prophet says, the senses—the eye, the hand, the ear, taste, and smell—are openings, little doors and windows through which Satan enters and takes possession of the heart.

They are the five pairs of oxen in the parable: the two hands, the two eyes, the two ears, the two nostrils, and the two organs of taste. Whoever fails to guard these and uses them carelessly allows Satan to enter and seize his heart. Once Satan has taken possession of the heart, he begins to use the nous, the spiritual intellect, for scheming, deceit, lies, treachery, and so forth, in order to obtain what the heart has begun to desire. The important thing, then, is to be watchful so that he does not enter. But David did not close or guard his eyes, and through them Satan entered his heart. At once he set the whole mechanism in motion to bring this woman near him. David sent to inquire about the woman, and someone said: “Is this not Bathsheba, the daughter of Eliab, the wife of Uriah the Hittite?”

“Is she not such-and-such a woman?” Yes, she is. “And David sent messengers”—men to summon her—“and took her.” He brought her to the palace, “and he went in to her and lay with her.” Perhaps she considered it a great honor to be with the king, thinking she might bear a royal son. There are such cases: people consider it a great thing, as though human beings were animals and one selected a fine stallion to produce fine offspring. But that is not what is happening here. She is married. Where are you going? Why? Were there children or witnesses? Nothing. Did anyone put a pistol to your head? No. It happened as though nothing were wrong. This...

This forgetfulness occurs even today. The husband is away traveling; the wife is away working. Who imagines that this gives him the right to disregard everything and do whatever he thinks or whatever he can? Woe to us! Woe to those who, for one reason or another, have failed to guard themselves when desire begins to boil within them. Here we are speaking of adultery. She is married; she is not an unmarried girl, where someone might at least say, “I dishonored her, so I will take her as my wife and accept my responsibilities.” This is not such a case. In any event, as though nothing had happened, this woman lay with him, and afterward she departed and returned to her home.

“And the woman sent and told David, saying, ‘I am with child.’” She was pregnant, and she informed the king so that he could take whatever measures were needed. Society had not taught her to throw the child away; such things did not exist then. This cold-blooded killing of children is the product of the great modern beasts. However sinful people were in those days, they were not as beastly as people are today. For if the child within its mother's womb could find a voice and cry out, it would say: “Mother, why are you killing me? What have I done to you? Tell me. Read me the charges against me first...”

“Before you execute me—and you, wicked doctor, who...”

“You swore to protect life. How can you execute me in cold blood for a few drachmas? On what grounds? Why do you want to kill me? Give birth to me, baptize me so that I may go to Paradise, and then kill me. Give birth to me today and baptize me, even with an emergency baptism, as they call it, and then kill me. Let me go to Paradise; you will be judged for killing me. Do you not understand that you are depriving me of eternity? Why? What evil have I done to you?” And yet such thoughts do not occur to people. And you know that, according to statistics, in our homeland we have three hundred thousand abortions a year. Do you understand what Heaven beholds? A cesspool dressed in luxury...

People did not do such things then. David, being king, could very easily have sent her to his physician to have the child aborted, and she would have miscarried. But such a thought had no place in the human mind. He may have sinned—and it was adultery—and he may have risked having the officer come and blow his brains out, but he did not do that. It never crossed his mind to do such a thing. So he devised other means...

Satan suggested a way for him to conceal his sin and wrongdoing. “And David sent to Joab”—Joab, as I have said, was his general, and the husband of this woman was under his command. David devised the following plan, to put it simply from the outset: he would have the husband immediately sent home on leave for a few days. The man would go home and perhaps lie with his wife; then the child would appear to be his, rather than another man’s. By carefully managing the dates, they would conceal David’s misconduct. So David sent word to Joab: “Send me Uriah the Hittite.” Send him back to me.

So Joab sent him. The king had ordered that the officer be granted leave to return. Uriah arrived and entered the king’s presence. David asked him about Joab’s welfare, the welfare of the people, and the progress of the war: How are you? How is the general? How is the war going? How are the people there? Then David said to Uriah, “Go down to your house, wash your feet, and rest. I will let you know when you are to leave.” Uriah departed from the king’s house, and a gift of food from the king followed him.

It was food from the royal table, the king’s own delicacies, sent to the home of the woman and her officer husband. But “Uriah slept at the door of the king’s house with all the servants of his lord, and did not go down to his own house.” The officer did not go home to sleep, but slept in the king’s courtyard. Consequently, the plan fell apart. “And they told David, saying, ‘Uriah did not go down to his house.’” David said to Uriah, “Have you not just come from a journey?” You must be tired after coming so far.

“Why did you not go down to your house?” Go home, rest, and wash yourself. “How could I do that? How could my soul allow it, while the others are in tents and the others are in the trenches, while the Ark and all the people of Israel are encamped together? Could I sleep at home in my wife’s arms? My military and human conscience cannot accept such a thing.” He appears to have been a man of great integrity. But David’s concern in all this was something else.

He wanted Uriah to rest so that he could conceal the pregnancy. “As your soul lives, I will not do this thing.” Then David said to Uriah, “Remain here today also, and tomorrow I will send you away.” So Uriah remained in Jerusalem that day and the next. Stay here for a day or two, David told him, and then I will send you back. Yet once again Uriah did not go down to his house or approach his wife. David saw that his plan had failed, and Satan suggested a third course of action. What was it? The king himself wrote to Joab, his commander-in-chief, telling him to place Uriah at a dangerous part of the front, where he was likely to be killed, because Uriah now had to be removed at any cost.

David gave Uriah the letter, and Uriah himself carried to the commander-in-chief the very letter which ordered that he be removed. Our forefathers used to say, “When one evil begins, ten thousand follow.” It begins with a caress, with a smile, with what people imagine to be innocent flirting. But where can it lead? What lies behind that pear, as the saying goes? What a long tail it has, and how far can it reach? See how far a person can go once Satan draws him into one sin. He will lead him into a second sin to conceal the first, then into a third to conceal the other two, and so on. Thus a chain of sins is formed which binds the person in chains, disgraces him, and finally destroys him. And David summoned Uriah.

Uriah ate and drank before him, and David made him drunk. This was the second attempt: he invited Uriah to his table, they ate together, and David got him drunk and sent him home again. Yet once more, Uriah did not go home. “In the evening he went out to sleep on his bed with the servants of his lord, and he did not go down to his house. And in the morning David wrote a letter to Joab and sent it by the hand of Uriah.” He gave Uriah the letter to carry himself. “And he wrote in the letter, saying: ‘Set Uriah at the forefront of the fiercest battle’”—place him wherever the fighting is most dangerous—“‘then withdraw from behind him, so that he may be struck down and die.’”

And that is what happened. Within a few days Uriah was killed in a very fierce battle, at an extremely dangerous part of the front. “And Joab sent and reported to David all the events of the war”; that is, he informed the king that Uriah had been removed, so that David could now, as we would say, rest easy. “And the wife of Uriah heard that Uriah her husband was dead.” The woman did not know what had happened: that her husband had been summoned, that he had not gone home, and all the rest. She did not know that her own husband had carried the letter ordering his death.

She now learned it from the official list of the fallen, as happens in our own homeland during wartime, when the names of those killed are announced. They reported that Uriah had been slain, “and she mourned for her husband”—she wept for him. She had betrayed him, and that had seemed to mean nothing; but now that he was dead, she wept for him. “And when the mourning was over”—the mourning passed, because for us, it seems, periods of mourning end whenever we choose. Sometimes we observe them strictly and sometimes lightly. If we can put someone else in the deceased person’s place, mourning grows less intense and soon comes to an end. Otherwise, we wear black for as long as we can.

They say that mourning becomes lighter; I do not understand that. In any event, the mourning passed, “and David sent and brought her into his house.” She was now a widow. She had lost her husband, regardless of the circumstances, and no longer had one. Only God and David knew the truth. Neither the general nor her husband had known what had happened, or why the king had been so kind as to grant Uriah leave and all those favors which we would call special treatment. So David “brought her into his house, and she became his wife.” He now made her his wife officially and lawfully. Many times we too try to cover up a situation, but God knows whether such a union is truly lawful.

The text says, “But the thing David had done appeared evil before God.” Many times we imagine that we can make something look lawful outwardly and thus conceal it. He took her, yes—but she is his cousin, his aunt, his relative; he is her nephew or her uncle. What does it mean to say that he took her? We say that we must cover the matter up, that this permission must be issued, that this marriage must take place. Really? For whose sake? For the sinful person, so that the matter may be concealed from the eyes of the world. But does God cover it for you? Here, at the conclusion, the text says—as we have heard—“And the thing David had done was evil in the eyes of the Lord.” What matters is how He sees it, not how we see it.

We look for ways to patch things up and cover them over. But God does not sign His approval; He has not said, “Yes, this may be done.” Whatever method we may try to use to conceal our wrongdoing and misconduct, God does not approve it. He does not approve it. It was premeditated; yet God desires his salvation.

God brings about David’s salvation in the most dignified way. He sends another of His prophets, Nathan the Prophet, to meet him. The prophet went to the king and put this matter before him: “There were two men in one city, one rich and the other poor. The rich man had exceedingly many flocks and herds.” The rich man, it says, possessed many flocks and herds, many cattle. “But the poor man had nothing except one little ewe lamb.”

It was a little ewe lamb “which he had bought and kept alive. It grew up together with him and with his children; it ate from his own bread, drank from his own cup, slept in his arms, and was like a daughter to him.” This poor man had only one little female lamb. It was his companion; he had fed it from the time it was small, and it slept in his arms. The rich man, by contrast, had many animals. But one day “a traveler came to the rich man.” A guest arrived, “and the rich man was unwilling to take from his own flocks and herds to prepare a meal for the traveler who had come to him.”

He was unwilling to slaughter one of his own animals, though he had so many, for the traveler who had come to him. Instead, “he took the poor man’s ewe lamb and prepared it for the man who had come to him.” He took the poor man’s lamb to make a meal for his guest. What do you think of that? “Then David’s anger was greatly kindled against the man.” He became furious. Did he truly do such a thing? “And David said to Nathan, ‘As the Lord lives, the man who did this is a son of death. He shall repay the lamb sevenfold, because he did this thing and had no pity.’”

The man who did this deserves death, David said, and he must repay the lamb sevenfold to the man he wronged. “Then Nathan said to David, ‘You are the man who did this.’” You are the one who did it. Although you are king and could have had so many unmarried women, you went and took the poor soldier’s wife. You are the man. Nathan then told him what God was saying about him at that very moment: “Thus says the Lord God of Israel: ‘I anointed you king over Israel.’” I made you king over Israel, “and I delivered you.”

“I delivered you from the hand of Saul,” when he was pursuing you. “I gave you your lord’s house and your lord’s wives into your arms. I gave you the house of Israel and Judah; and if that had been too little, I would have added to you many more things like these.” I would have given you even more, He says. “Why have you despised the word of the Lord?” Why did you disregard and cast aside everything I had done for you? “Why did you do what is evil in His sight? You struck down Uriah the Hittite with the sword, took his wife to be your own wife, and killed him with the sword of the sons of Ammon.” And now He tells David what the consequences will be.

“Now therefore the sword shall never depart from your house, because you despised Me and took the wife of Uriah the Hittite to be your wife. Thus says the Lord: ‘Behold, I will raise up evil against you from your own house. I will take your wives before your eyes and give them to your neighbor, and he shall lie with your wives in the sight of this sun.’” I will give your wives to others, He says—not secretly, but openly, before your own eyes. “For you did it secretly, but I will do this thing before all Israel.” What you did in secret, He says, I will bring to pass before all the people. Then “David said to Nathan, ‘I have sinned against the Lord.’”

He admits it. It is a great remedy and a great achievement for a person to admit his fault. We, by contrast, reel off a million lies: Who is he? What sort of informer is that man? Do you know who I am? Do you know who I am? And so on. I wore another person’s wedding crown, although I had trampled upon it with two hundred others. Few people are honest enough to say, “Yes, I did it. I did it; it was I.” For even if I can hide from another person, I cannot hide from God. David speaks beautifully here. He does not say, “I have sinned against the Hittite, the woman’s husband,” or against anyone else. “I have sinned against the Lord.”

Whatever a person does, he does before the eyes of God. God sees all our sins, even the most shameful, the most abominable, and the most bestial; and our guardian angel also sees us committing them. Whether we are hidden away or alone, whether we sin against our own body or with others, the angel is there before us. There is only one sin at which the angel turns his face away: sexual relations between men. Sadly, this is the sin of Sodom and Gomorrah, which burned that city with its five million inhabitants; for this sin occurs even among married men. Woe to us on the day of judgment! “I have sinned against the Lord.” And the answer is: Do you admit it? Yes.

The Lord, I tell you, “has put away your sin; you shall not die.” In just a few words, immense crimes—premeditated adultery and premeditated murder—are wiped away by Heaven with a single stroke, through two words of confession: “I did it.” This is metanoia, repentance. Yet this man never ceased weeping until the day he died. As he writes in his Psalms, not one night did he sleep without drenching his bed with tears over those sins of adultery and murder—not one. Repentance that is not accompanied by a broken heart, sorrow, and tears...

...has not yet borne the fruit it should. It is said of the Apostle Peter: “Whenever he heard a rooster crow, he always wept.” Whenever he heard a rooster crow, that sound must have spoken many things to him connected with the night of his denial, and he always wept. So let us also question ourselves, and let our repentance not be dry, but watered with tears. I do not know whether I have told you before, or whether you have heard, of such a case. Once there was a robber who had committed many murders and other acts of violence. He heard that when a person repents, he is forgiven, and eventually, with someone else’s help, he decided to go to an ascetic and make his confession. What did he not tell him! He went on confessing for hours. The elder prayed: “My God, illumine me. How am I to deal with him? Should I forgive him? Should I read the prayer of absolution over him? Should I admit him to the Holy Chalice? How am I to deal with him?” The man had come in repentance. He truly was repentant, because if the spiritual father can discern that the repentance is sincere, he has the authority to forgive you everything, however many your sins may be, and immediately bring you to the fatted calf, just as the Father did with the Prodigal Son. He imposed no canon, no rule of prayer, upon him. After his confession, he brought him inside, changed his filthy rags for a new garment, and brought him to the fatted calf.

The elder still stood there, wondering what to say to him. At that moment he noticed a small barrel nearby. It held, let us say, about twenty liters. He told him, “Go and fill this with water from the little river below, where there is a spring. When you bring it back here, your sins will have been put in order.” “So little?” the man said. “Will one little barrel of water settle all of that?” He took it and flew down to fill it at the river. But although he placed it under the water, the barrel would not fill. He checked to see whether it had a hole. Nothing like this had ever happened to him before. Yet the barrel was sound. He examined it and found nothing wrong.

What was this? What did it mean? He could not explain it. He took the barrel farther down to another spring where the water flowed more strongly. He tried to fill it there, but he could not. Yet the elder had told him to bring it back full so that his sins might be forgiven. And so the man found himself back home with this barrel. Every day, wherever he found water, he would try to fill it so that he could take it back and receive forgiveness. But for many years he could not fill that barrel. One day he truly came to himself. “What is this problem? What is happening to me? What is this thing?” He stood before it, examined it, and looked it over. It was sound, in good condition, and undamaged.

Then at one point he said, “My God, am I so sinful that my sin will not even allow this barrel to be filled?” And there, tradition says, a single tear fell from his eye. The tear dropped into the barrel, and at once the barrel was filled. He seized it and hurried away, fearing that the elder might have died before he could forgive him. The barrel had been waiting for the tear of repentance. That is what cleanses a person. And so, do you know what Saint Gregory of Nyssa, the brother of Basil the Great, says about sincere repentance, when a person’s eyes fill with tears and he says, “Yes, I did it. As for how I came to do it, God knows”? “A single falling tear is equal to the laver.” It is as though you had been baptized anew.

One tear fell from him because of his repentance. Here, then, in this case, David admitted his sin with his whole soul. “I have sinned against the Lord,” he says, and God put away his sin. He would not die. But God told him what would happen: the child conceived through adultery would die, because the child could not live and have people saying, “The king’s illegitimate son—look at the prophet with an illegitimate child.” The child could not remain alive; he would be taken away. This fruit came from adultery, was not blessed, and would not be blessed, as the account goes on to say. But before we continue, whether you know this or not, you should learn it: today adultery stands at seventy percent.

Adultery means sexual relations committed by married men or women. We are not speaking about fornication; we are speaking about adultery. In our country today, a woman is considered old-fashioned if she does not also have someone with whom she flirts. I remember once seeing two older ladies shopping—not flighty young girls, but older women, about fifty-five, perhaps even older—and they were buying ties. One said to the other, speaking as freely as though they were at home, “How are things with you? Who is your new flirtation?” The other answered, “I have stayed with the old one.” Two old women talking about flirtations and shopping—pardon the expression. I do not mean to offend anyone; I esteem you all and bow before you all.

This is indignation speaking—and they were buying ties for their lovers. Do you understand? Do you understand? Our country has reached the rooftops, so to speak, in adultery. I do not know what happens here. God knows, and you know. But I do have one thing to tell you: this is a very grave sin in the eyes of Christ, because there is no excuse for it. A young man or young woman may be swept away by what they have seen; they did not know and were deceived. But where are you going? Where are you and I going? At this point I would like to share a few thoughts with you concerning adultery. They are not my thoughts, but God’s. Listen to what God has decreed concerning adultery.

“If a man commits adultery with another man’s wife, both the adulterer and the adulteress shall surely be put to death.” Both were killed. Secondly, “If a man is found lying with a woman married to a husband,” a woman who has her own husband, “you shall put them both to death.” Take both of them to the place of execution. “So you shall remove the evil from Israel,” so that they are taken away from the rest of the people. And concerning the children—for someone might ask, “What fault was it of that little child? Those two did it in their foolishness and madness, but why should the child die?” God did not allow the child to live. In His Old Testament, God said, “The children of adulterers shall not come to maturity.”

“The children of an unlawful bed shall vanish away.” That is, whatever is produced from an unlawful bed—the word means a bed—will be taken away. Now, of course, as you know, adultery is never committed for the sake of having children, though a child may sometimes be conceived unintentionally. Adultery is committed for pleasure and for no other reason. If people wanted children, a woman could have them with her husband, or a man with his wife. But adultery is solely for pleasure. If, however, a child is conceived, there will be painful consequences. In general, I would also like to remind you of a few facts from nature, from the animal kingdom, which supposedly show that God does not accept anything that comes from adultery.

He does not bless it. Take an example. We have mules. Where do they come from? From what the speaker calls adultery, from an unlawful crossbreeding of horses and donkeys. Does the mule reproduce? No. It has no seed. It is not blessed by God. God does not will it. We also have examples from the kingdom of trees. We have oranges and lemons without seeds. Where do they come from? From what the speaker calls adultery, from crossbreeding varieties. And whatever comes from such crossbreeding has no seed within it.

You take a lemon and cut it open, and it does not have its children inside—the seeds, its children—to remind us where its own children are. You are looking at me. How we dislike a lemon because it has seeds inside, or an orange because it has seeds! We choose a Merlin orange or some other variety without seeds. This, the speaker says, comes from what he calls adultery and has no seed within it because God does not bless it. God does not will what comes from adultery, and He has placed this before us as a lesson. In my homeland, there is a bird we call a gardeli, which some call a goldfinch, and another bird we call a canary. You know that when the canary and the goldfinch mate, they produce another bird called an atsarantos, which cannot reproduce. In this way too, he claims, it is shown that God does not will such a thing. God does not bless offspring that come from an unlawful crossing of creatures that are not of the same kind.

Moreover, in Basil the Great’s Hexaemeron you will find the following. He compares adulterous people to the viper and the moray eel. The viper mates with a sea fish called the moray. Did you know this? The viper goes to the shore and hisses at the edge of the sea; it hisses, and this fish comes out and mates with the viper. Listen to how Basil the Great puts it: “The union of the viper and the sea moray is a kind of adultery against nature.”

A union—this union, he says, is a kind of adultery against nature. “Let those who plot against the marriages of others learn, then, what sort of reptile they resemble.” You who intrude into another man’s or woman’s marriage, learn that when you enter another man’s or woman’s bed, you resemble those serpents. “Let the passions of the licentious be restrained and instructed by examples from wild creatures and creatures of the sea.” Yes, and I will tell you something else that is very grave concerning those who are not watchful, who commit incest and have relations with relatives, and so forth—things that have not disappeared from among people in the Church. If you open the First Epistle to the Corinthians, in the fifth chapter, you will find a son having relations with his stepmother.

Paul wrote to them, saying, “Excommunicate him; hand his body over to the devil to chastise it, so that his spirit may be saved,” and they cast him out. Then, in the Second Epistle to the Corinthians, in the second chapter, he tells them to receive him back again, lest Satan drive him to suicide because of his great sorrow. Such things existed then as well. More recently, when our troops were at El Alamein in Libya, they encountered the following incident. A camel driver had a white camel, and white camel hide sells for much more than ordinary hide. He wanted to make more money. But he could not get the animal to mate with its mother; it would not go near her. The animal respected its mother’s blood and their kinship. At last the man covered the mother and deceived the camel, and it mated with her. Afterward, he failed to take the camel far away before uncovering the mother. When the camel saw that it had mated with its mother, it charged the camel driver, knocked him down, and crushed him. They struck the animal with chairs and pieces of wood, but no one could free the man. The camel crushed him there beneath its blows. Wherever you turn, you see adultery condemned, yet we still refuse to take heed.

The conclusion, then, is that prayer is necessary. The account goes on to say that the child did indeed fall ill and died seven days later. When the child became ill, David gave a beautiful lesson for those who mourn and beat themselves in grief. For seven days he put nothing into his mouth. He sat in ashes and wept day and night in prayer. When he realized from those around him that the child had died, he asked, “Has the child died?” Who would dare tell him? They said, “If he was in such a state while the child was still alive, what will happen now that the child has died? He himself will die.” But David rose, washed himself, went to the Church, bathed, and then sat down. They were bewildered. “He has lost his mind,” they said, and they gathered around him to find out what had happened. Someone dared to ask him, “What is this we are seeing, O king?” “What do you see?”

“While the child was alive, you wept, beat yourself, mourned, and would not eat. Now the child has died, and you have washed yourself and done all these things.” “Yes,” he said, “it is true that this is what happened. For while the child was alive, I entreated God to overlook my sins and let him live. But now,” he said, “the child has died, because this had to happen; this is what God said. I shall go to him, but he will not return to me. So set food before me.” This is a beautiful answer for many. But when someone dies, we have learned to say, “Farewell, my Katina; farewell, my George.” No—may we meet again. You go on ahead; we shall live and remember you, as others tell us, “May you live to remember him.” Wait—am I simply to remain here remembering the person who died? And so, David also teaches us a way of understanding the Resurrection. To whom did he confess? To Nathan. A prophet hears the confession of a prophet, and through the prophet God forgives the prophet. He does not forgive himself.

What am I saying? It is God who forgives. In the same way, He sends us to the priests to confess our sins, and through the trustworthy lips of those who have been commissioned, our sins too will be forgiven. This is what I pray for one another and for everyone. Amen.

Προχθές, αναφορικώς με την πτώση του ανθρώπου. Τα περιστατικά τα πήραμε από την Παλαιά Διαθήκη, εκεί που άλλωστε αναφέρονται. Το πώς ο άνθρωπος επλανήθη από τον σατανά και το πώς ο Θεός τον άνθρωπο αυτόν τον περίμενε, του δημιούργησε δηλαδή, όπως θα λέγαμε, προϋποθέσεις να μπορέσει να το τακτοποιήσει αυτό, αλλά δεν υπήρξε.

Και με αυτό το οποίο έχω υπόψη μου απόψε να παρουσιάσω στην αγάπη σας, να υπενθυμίσω. Ο Θεός δεν συλλαμβάνει τον άνθρωπο επ' αυτοφώρω στην αμαρτία του, αλλά τον ανέχεται, παρότι του λέγει να μην το κάνει με διαφόρους τρόπους, χωρίς βέβαια να του στραγγαλίζει την ελευθερία του. Αλλά ο άνθρωπος αδιαφορεί και συνεχίζει και διαπράττει την αμαρτία, σαν να μην την κάνει αυτή την αμαρτία μπροστά στον Θεό.

Η πολιτεία πολλών ανθρώπων αποδεικνύει ότι δεν πιστεύουν στην απανταχού παρουσία του Θεού και, εφόσον εξασφαλίσουν κάποια ασφάλεια από τα μάτια των διπλανών, αμαρτάνουν. Να μην αμάρταναν μπροστά στον Θεό. Ο Θεός μακροθυμεί, περιμένει και θέλει την επιστροφή του ανθρώπου. Καλό γι' αυτό, γι' αυτό που θα σας φέρω υπόψη απόψε, το οποίο το ξέρετε και εσείς — πιθανόν τις λεπτομέρειές του να μην τις ξέρετε — είναι εκείνο που υπενθυμίζει σε κάθε άνθρωπο να αναλογιστεί τις ευθύνες του. Είτε ο Θεός τον τιμώρησε μέχρι σήμερα για τις αμαρτίες του, εφόσον παραμένει στην αμαρτία του, είτε όχι, κάποια μέρα ο Θεός θα του ζητήσει λόγο. Επάνω σε αυτή τη σκέψη νόμισα ότι μπορώ να ανασύρω από την Παλαιά Διαθήκη την πτώση του Δαβίδ. Ενός ανθρώπου που δεν είναι ο τυχαίος άνθρωπος.

Προφήτου και ενός άνακτος, προφητάνακτος, προφήτης και βασιλιάς, μορφωμένος άνθρωπος και από θρησκευτικής πλευράς και από κοσμικής πλευράς. Για να είναι ένας βασιλιάς, ασφαλώς ξέρει και έχει ικανότητες κάτι παραπάνω πολλές φορές από εμάς. Η υπόθεση αυτού του ανθρώπου, η πτώση αυτού του ανθρώπου, η συντριβή αυτού του ανθρώπου υπενθυμίζει πολλά σε εμάς, όπως και η αγάπη και η φιλανθρωπία του Θεού για τη σωτηρία και αυτού του ανθρώπου πληροφορεί και διδάσκει πολλά σε εμάς.

υπόθεση είναι η ΣΑΡΚΣ. Η ΣΑΡΚΣ θα ρώτει, στρέφετε και θάλπετε παριμήν. Δεν παύει να αποτελεί τον υπ' αριθμόν ένα εχθρόν της ψυχής του ανθρώπου. Δεν μπορείς να την αποχωριστείς, δεν μπορείς να της κλείσεις την πόρτα. Όπου και αν βρεθούμε, τη φέρουμε μαζί μας και πάντοτε αυτή κλαψουρίζει και ζητάει τα δικά της, τα οποία είναι πάντοτε σχεδόν αντίθετα με αυτά που συμφέρουν στην ψυχή. Η ψυχή και το σώμα είναι συνεταίροι, αλλά είναι ο σκύλος με τη γάτα. Ό,τι θέλει η ψυχή δεν το θέλει το σώμα και ό,τι θέλει το σώμα δεν συμφέρει στην ψυχή. Και χρειάζεται μία διάκριση και ένας αγών να πεισθεί το σώμα να κάνει ό,τι συμφέρει στην ψυχή. Και πολλές φορές...

Χαριζόμεθα τω σώματι, ενδίδουμε και κάνουμε αυτά που θέλει, τα οποία είναι παράνομα πολλές φορές, είναι αμαρτία, είναι αυτά τα οποία μας οδηγούν στην απώλεια. Πολλοί άνθρωποι, οι οποίοι υπέκυψαν στις ορέξεις της σαρκός των, χάθηκαν στο διηνεκές. Ο Δαβίδ υπέστη αυτήν τη συντριβή, αυτόν τον εξευτελισμό και αυτόν τον φόβο της κολάσεως, έφτασε μέχρι χείλους αβύσσου εξαιτίας της σαρκός. Διότι είδε γυμνή μια όμορφη γυναίκα, αδιαφόρησε αν ήταν παντρεμένη εκείνη, παραμέρισε τα πάντα, εμηχανεύθη τα πάντα. Πράγματα τα οποία δεν θα τα έκανε ούτε ένας άνθρωπος του πεζοδρομίου, παρά ένας βασιλιάς και προφήτης ταυτόχρονα.

Δεν του λείπανε οι γυναίκες, δεν ήτανε κανένας χωρίς γυναίκα, δεν ήταν κάποιος που δεν είχε λιμάνι για τη σάρκα του. Ήταν ένας βασιλεύς, μπορούσε να έχει ό,τι θέλει. Δεν έπρεπε όμως τη γυναίκα του αλλουνού να την πάρει και, εντούτοις, αυτό το θηριάκι που λέγεται σάρκα δεν το προσέχουμε. Και όπως έλεγε ένας σύγχρονος πατήρ, το 95% των κολαζομένων ανθρώπων είναι εξαιτίας της σαρκός των. Δεν λέγω να μην την προσέχουμε, διότι δεν εννοείται. Παρότι το αυγό δεν είναι το τσόφλι, αλλά είναι το περιεχόμενο που δίνει την αξία στο αυγό, εκ τούτου όμως δεν μπορεί να έχουμε αυγό χωρίς τσόφλι. Χρειάζεται και αυτό, παίζει τον ρόλο του.

Δεν παύει να είναι ένα τσόφλι που κάποτε θα το πετάξουμε στη στάχτη σπασμένο. Έτσι είναι και η σάρκα του ανθρώπου. Το θέμα λοιπόν περί σαρκός, αυτή τον πήρε στον λαιμό της. Όχι ότι είναι δυνατότερη, αλλά διότι αυτός δεν επρόσεξε, όπως εμείς πολλές φορές δελεαζόμεθα από την αμαρτία και χάνουμε όχι την αιωνιότητα μόνον, αλλά και την προσωρινότητα. Πόσοι φόνοι, πόσες δολοφονίες, πόσα δεν γίνονται γύρω από τα θέματα του έρωτος. Εν πάση περιπτώσει, ας έρθω στο προκείμενο. Ευρίσκουμε στη Β΄ Βασιλέων — ξέρετε, είναι τέσσερα βιβλία Βασιλέων στην Παλαιά Διαθήκη — συγκεκριμένως, το ενδέκατο κεφάλαιο, στίχος...

Και κατωτέρω, έρχομαι στη στιγμή εκείνη όπου, βέβαια, η σαρξ παρέσυρε τον Δαβίδ. «Καὶ ἐγένετο πρὸς ἑσπέραν», γράφει, ή το δειλινό, προς το σούρουπο, το απόγευμα, «καὶ ἀνέστη Δαβὶδ ἀπὸ τῆς κοίτης αὐτοῦ». Είχε σηκωθεί από τον μεσημβρινό του ύπνο το απόγευμα «καὶ περιεπάτει ἐπὶ τοῦ δώματος τοῦ οἴκου τοῦ βασιλέως» και περπατούσε επάνω στο λιακωτό, που λέμε στην πατρίδα μας, επάνω στην ταράτσα, «καὶ εἶδε γυναῖκα λουομένην ἀπὸ τοῦ δώματος». Από εκεί που ήτανε είδε απέναντι μια γυναίκα η οποία έπαιρνε το μπάνιο της σε κάποια λίμνη, «καὶ ἡ γυνὴ αὕτη...»

«Τῷ εἴδει σφόδρα ἦν ὡραιοτάτη». Πολλές φορές εμείς κατηγορούμε αυτούς οι οποίοι δηλητηριάζονται εξ ημών, παρότι θα έπρεπε να κατηγορούμε τον εαυτό μας που τους δηλητηριάσαμε. Τι έχετε τη γνώμη; Δεν θα έπρεπε αυτή να προσέξει και να λάβει υπόψη της γύρω ότι κάποιο μάτι μπορεί να τη βλέπει; Η αδιαφορία αυτή προς τα έξω έγινε αιτία της καταστροφής του Δαβίδ.

Τι να γίνει; Άμα σκανδαλίζεται, δεν του φταίω εγώ. Σωστά, κυρά, είστε εσείς δηλητήριο και εκείνος που το πίνει, αυτός θα έχει την ευθύνη. Εσείς και εγώ που το σερβίρουμε δεν έχουμε την ευθύνη; Αλλοίμονό μας, εν ημέρα κρίσεως, όσοι έχουμε γίνει αιτία.

Ευχαριστώ. Άντρες είτε γυναίκες. Όλα αυτά είναι κρεμασμένα με τον γάντζο στον λαιμό μου. Και είναι πράγματα τα οποία ουδέποτε ήρθανε στον νου μας, έστω και αν εξομολογούμεθα χιλιάδες χρόνια, να τα φέρουμε στην εξομολόγηση: ότι εγώ έγινα αιτία να σκανδαλιστεί εκείνη, εγώ έγινα αιτία να σκανδαλιστεί κάποιος άλλος. Έχουμε υποχρέωση εμείς να φυλάτουμε τους άλλους. Δεν είναι τα πράγματα όπως θα τοποθετηθούν. Σε όλα είναι νόμος, στα μάτια δεν είναι νόμος; Και μάθαμε και με δίστιχα να στερεώνουμε εμείς τα λάθη μας. Όχι, έχουμε υποχρέωση και στο ντύσιμό μας και στη στάση μας και στα λόγια μας και στα πάντα να μην γινόμεθα αιτία γαργαλιστική και να παρασύρουμε τους άλλους, οι οποίοι πιθανόν να είναι αδύνατοι.

Οι δε, οι οποίοι έχουν το θράσος, για λόγους εμπορικούς, να βάζουν σε περιοδικά, να βάζουν σε εφημερίδες, να βάζουν στην τηλεόραση κ.λπ. πράγματα που δημιουργούν τον ερεθισμό προς την αμαρτία, ειδική κόλαση τους περιμένει. Ειδική, όχι συνηθισμένη, ειδική κόλαση. Δεν είναι απλά τα πράγματα. Είμεθα υπεύθυνοι προς όλες τις κατευθύνσεις. Δεν είναι, επομένως, ανεύθυνοι αυτοί. Αν σας αξιώσει ο Θεός και πάτε καμιά φορά στο Ισραήλ, θα δείτε πώς έχει το θέμα, πού ήταν το παλάτι το δικό του, που υπάρχει το ανάκτορο μέχρι σήμερα ως ερείπιο, και πού δίπλα από εκεί ήταν της Βηρσαβεέ το σπίτι, η οποία είχε αφήσει μάλιστα το παράθυρο ανοιχτό.

Περίβολο μέσα στον κήπο, είχε λίμνη και έπαιρνε γυμνή, δεν ξέρω πού. Είναι σε μια απόσταση 50 μέτρων, όπως είναι μέχρι σήμερα. Εγώ θα έχω αυτά τα slides, θα έχω τραβήξει, και ίσως προλάβουμε, που θα αρχίσουμε από αύριο βράδυ να δείχνουμε το Ισραήλ, να σας δείξω αυτή τη γωνιά και τα περιστατικά. Εν πάση περιπτώσει, ο Δαβίδ από το μάτι υπέστη την κατάληψη της καρδίας. Εισήλθε ο σατανάς της σαρκός από το μάτι και του κατέλαβε την καρδία. Όταν από τας αισθήσεις, όπως λέγει ο προφήτης — διότι το μάτι, το χέρι, το αυτί, η γεύση, η όσφρηση είναι θυρίδες, είναι ντουλάπια, είναι παράθυρα — από τα οποία εισέρχεται ο σατανάς και καταλαμβάνει την καρδία.

Τα πέντε ζεύγη βοών της παραβολής. Δυο χέρια, δύο μάτια, δύο αυτιά, δύο αγκίστρους, δύο ατυχές. Και όποιος άνθρωπος δεν προσέξει και τα δουλεύει αυτά, επιτρέπει να καταλάβει ο σατανάς την καρδία και να του τη συλλάβει, την καρδία. Και από εκεί και έπειτα, όταν ο σατανάς καταλάβει την καρδία, αρχίζει και χρησιμοποιεί τον νου σε κομπίνα, σε απάτη, σε ψέμα, σε δολιότητα κ.λπ., για να επιτύχει εκείνο που άρχισε να επιθυμεί η καρδία. Το θέμα λοιπόν είναι προσοχή να μην εισέλθει. Όμως αυτός δεν έκλεισε τα μάτια του, δεν τα πρόσεξε και δι' αυτών εισήλθεν ο σατανάς στην καρδία και αμέσως βάζει σε ενέργεια τον μηχανισμό πώς αυτή η γυναίκα θα βρεθεί κοντά του. Και απέστειλε ο Δαβίδ και ζήτησε τη γυναίκα και είπε: «Οὐχὶ αὕτη Βηρσαβεέ, θυγάτηρ Ἐλιάβ, γυνὴ Οὐρίου τοῦ Χετταίου;»

Δεν είναι αυτή κι αυτή; Αυτή. «Καὶ ἀπέστειλε Δαβὶδ ἀγγέλους», αγγελιοφόρους, ανθρώπους, «καὶ ἔλαβεν αὐτήν», την έφερε στο παλάτι, «καὶ εἰσῆλθε πρὸς αὐτὴν καὶ ἐκοιμήθη μετ' αὐτῆς». Το θεώρησε μεγάλο πράγμα να συνέλθει με τον βασιλιά, θα γεννήσει τον βασιλόπουλο. Γιατί έχουμε και τέτοιες περιπτώσεις. Το θεωρούν μεγάλο πράγμα. Λες και είναι ζώα. Βάζουμε με έναν επιβήτορα καλό να βγάλουμε ένα άλλο καλό κ.λπ. Εδώ δεν συμβαίνει αυτό. Είναι έγγαμος. Πού πηγαίνεις; Γιατί; Παιδιά, μάρτυρες; Τίποτα, φωνή δεν υπάρχει, σου βγάλαν το πιστόλι; Όχι, σαν να μην συμβαίνει τίποτα. Αυτή η...

Λησμονιά συμβαίνει και σήμερα. Λείπει ο σύζυγος, ταξιδεύει. Λείπει η σύζυγος, εργάζεται. Ποιος νομίζει ότι έχει δικαίωμα να αδιαφορήσει και να κάνει ό,τι νομίζει και ό,τι μπορεί; Αλλοίμονό μας. Όσοι για τον άλφα βήτα λόγο δεν έχουν προσέξει τον βρασμό με το πράγμα. Γιατί εδώ πρόκειται περί μοιχείας. Είναι έγγαμος, δεν είναι μια κόρη. Ξέρω εγώ, στο κάτω κάτω της γραφής, την ατίμασα, την παίρνω, αναλαμβάνοντας ευθύνας μου. Δεν είναι αυτό. Εν πάση περιπτώσει, σαν να μην συμβαίνει τίποτα, εκοιμήθη μετ' αυτής η κυρία αυτή. Και απελθούσα έπειτα, πήγε ξανά στο σπίτι της.

«Καὶ ἀπέστειλεν ἡ γυνὴ καὶ ἀπήγγειλε τῷ Δαβὶδ καὶ εἶπεν· ἐγώ εἰμι ἐν γαστρὶ ἔχω», είμαι έγκυος, έμεινα έγκυος. Και το πληροφορεί στον βασιλέα, πάρε τα μέτρα. Δεν την έπιασε η κοινωνία να το πετάξει, δεν υπήρχαν τέτοια πράγματα τότε. Η παιδοκτονία αυτή εν ψυχρώ είναι των μεγάλων συγχρόνων θηρίων αποτέλεσμα. Πόσο αμαρτωλοί και αν ήσαν οι άνθρωποι τότε, δεν ήσαν τόσο θηρία όσο είναι σήμερα. Διότι εάν το παιδί αυτό που υπάρχει μέσα στην κοιλιά της μητέρας έπαιρνε φωνή και εφώναζε και έλεγε: «Μητέρα, γιατί με σκοτώνεις; Τι σου έκανα; Πες μου, διάβασέ μου το κατηγορητήριό μου πρώτα...»

Να με εκτελέσεις, εσύ γιατρέ κακούργε που...

Ορκίστηκες να βοηθήσεις τη ζωή. Πώς με εκτελείς εν ψυχρώ για λίγες δραχμές; Πού, πού το στηρίζεις; Άλλωστε θέλεις να με σκοτώσεις. Γέννησέ με, βάφτισέ με να πάω στον Παράδεισο και σκότωσέ με. Γέννησέ με σήμερα, βάφτισέ με, έστω και με αεροβάπτισμα που λέει, ακόμη, και σκότωσέ με. Να πάω στον Παράδεισο εγώ, εσύ για πόνο μου θα κριθείς. Δεν αντιλαμβάνεσαι γιατί εμένα μου στερείς την αιωνιότητα; Γιατί; Τι κακό σου έκαμα; Και εντούτοις δεν περνάνε τέτοιες σκέψεις. Και ξέρετε, στην πατρίδα, από στατιστικές, έχουμε 300.000 εκτρώσεις τον χρόνο. Καταλαβαίνετε τι βλέπει αυτός ο ουρανός. Βόθρος πολυτελείας...

Διάδοχος Παρουσία, Φωτικής, Ανάσταση, Ανάσταση, Αντίχριστος, Ευαγγέλιο, Ευαγγέλιο των Ουρανών, Γέννησις της Θεοτόκου, Δευτέρα Παρουσία, Διάδοξη, Ανάσταση, Ανάσταση, Ανάσταση, Δεν τα έκαναν αυτοί τότε, γιατί μπορούσε ευκαιρέστατα, βασιλιάς ήτανε, να τη στείλει στο γιατρό του, να το πετάξουν εκεί πέρα και να είχε χάσει. Δεν υπήρχε μέσα στο ανθρώπου το νου, τέτοια σκέψη. Μπορεί να ημάρτησε, που θα ήταν μυθός, να κινδύνευε να πάει ο αξιωματικός να του πετάξει τα μυαλά, αλλά αυτό δεν το έκανε. Περάει ποτέ από το νου του να κάνει τέτοιο πράγμα. Γι' αυτό άλλα μηχανεύτη...

Του υπέδειξε ο σατανάς για να μπορέσει να καλύψει την αμαρτία του και το λάθος του. «Καὶ ἀπέστειλε Δαβὶδ πρὸς Ιωάβ», λέγω, ο Ιωάβ είναι στρατηγός του, ο οποίος είχε υπό τας διαταγάς του τον άντρα της γυναικός αυτής, και εμηχανεύθη — να σας το πω εκ προοιμίου με απλά λόγια — να φέρει τις ημέρες εκείνες αμέσως τον άντρα πίσω με άδεια. Θα πήγαινε στο σπίτι του ο άντρας, ίσως συνήρχετο με τη γυναίκα του και έτσι θα φαινόταν το παιδί ότι είναι εκείνου και όχι ότι το έχει με κάποιον άλλον. Μέσα στις ημερομηνίες θα φρόντιζαν να κρύψουν την αταξία του. Απέστειλε λοιπόν, του λέει: «Πέμψον πρὸς με τὸν Οὐρίαν τὸν Χετταῖον». Στείλε τον μου πίσω.

τον απέφτειλε. Βασιλιάς διατάξει, άδεια στον αξιωματικό να γυριστούσε. Και παραγίνεται ο Ουρίας και εισήλθε προς αυτόν και ήρθε το βασιλάκι. Και περώτησε ο Δαβίδης, η σιρήνη μου Ιωάου και η σιρήνη του λαού και η σιρήνη του πολέμου, πώς είσαι, πώς είναι ο στρατηγός, πώς πάει ο πόλεμος, πώς είναι ο λαός εκεί πέρα. και είπες να δεις το ουρία, κατάβησες τον οίκον σου, νύψε τους πόδας σου και ησύχασε και θα σε ειδοποιήσω πόσο θα φύγει. Ο ουρίας και εξήλθεν ουρίας εξήκου του βασιλέως και εξήλθεν ο πίσω αυτού άρσης του βασιλέως. Ο Βασιλές έστειλε ταυτόχρονα το Παναπιάρχη του Βασιλέου

Εκείνη τη γλώσσα, από τα βασιλικά εδέσματα, φαγητά δικά του στο σπίτι της φιλενάδας του και του αξιωματικού. Όμως, «ἐκοιμήθη Οὐρίας παρὰ τὴν θύραν τοῦ βασιλέως μετὰ τῶν δούλων τοῦ κυρίου αὐτοῦ καὶ οὐ κατέβη εἰς τὸν οἶκον αὐτοῦ». Όμως ο αξιωματικός δεν πήγε στο σπίτι του να κοιμηθεί, παρά εκοιμήθη στην αυλή του βασιλέως. Κατά συνέπεια, το παιχνίδι χάλασε και «ἀνήγγειλαν τῷ Δαβὶδ λέγοντες ὅτι οὐ κατέβη Οὐρίας εἰς τὸν οἶκον αὐτοῦ». Και είπε ο Δαβίδ προς Ουρίαν: «Οὐχὶ ἐξ ὁδοῦ σὺ ἔρχῃ;» Θα είσαι κουρασμένος από μακριά.

«Διατί οὐ κατέβης εἰς τὸν οἶκόν σου;» Κατέβηθι στο σπίτι σου, κατέβηθι στον οίκο σου, να ξεκουραστείς, να πλυθείς λίγο. Γέννησις Θεοτόκου, της Δευτέρα Παρουσία, Διάδοχος Φωτικής, Ευαγγέλιο, Ευχή Έσχατα, Ανάσταση, Ανάσταση, Αποκάλυψη, Αποκάλυψη, Ανάσταση, Είναι δυνατόν να το κάνω εγώ, με κρατάει η ψυχή μου, και άλλοι να είναι στο αντίστοιχο, και άλλοι να είναι στο χαράκομα, όλοι και οικηβωτός τύπος της εκπλησίας μαζί και εγώ να κοιμάμαι σπίτι αγκαλιά με τη γυναίκα μου. Τον δεν μπορώ να το χωράει μέσα μου η στρατιωτική μου και η ανθρωπίνη συνείδηση. Φαίνεται ότι επρόκειτο περικαλού αν πρέπει. Αλλά αυτό το θέμα ήταν αυτό, ότι ενδιαφέρθη ο Δαβίδης.

Να τον βοηθήσει, να ξεκουραστεί, για να καλύψει τη σύλληψη. «Ζει η ψυχή σου, ει ποιήσω το ρήμα τούτο». Και είπε Δαβίδ προς τον Ουρία: «Τότε κάθισον ενταύθα και γαρ σήμερον και αύριον εξαποστελώ σε». Και κάθισε ο Ουρίας εν Ιερουσαλήμ εν τη ημέρα εκείνη και την επαύριον. Μείνε μια-δυο μέρες εδώ πέρα και θα σε στείλω. Πράγματι, και πάλι αυτός δεν κατέβηκε στο σπίτι, δεν επήγε στο σπίτι κοντά στη γυναίκα του. Ο Δαβίδ βλέπει ότι η υπόθεση είχε χαλάσει και ο Σατανάς του υποδεικνύει τρίτη κατάσταση. Ποια είναι η τρίτη κατάσταση; Γράφει μόνος του ο βασιλεύς στον αρχιστράτηγό του Ιωάβ, τον Ουρία να τον βάλει σε ένα επικίνδυνο μέτωπο, που υπάρχει εκδοχή να σκοτωθεί, γιατί πρέπει να φύγει οπωσδήποτε από τη μέση.

Του δίδει το γράμμα και το πηγαίνει ο ίδιος στον αρχιστράτηγο το γράμμα, το οποίο έγραφε μέσα ότι πρέπει οπωσδήποτε να φύγει από το πρόσωπο. Λέγανε οι αρχαίοι μας: «Ενός κακού προκειμένου, μύρια έπονται». Από ένα χάδι αρχίζει, από ένα χαμόγελο αρχίζει, από ένα άδολο φλερτ αρχίζει. Έτσι νομίζουν οι άνθρωποι. Αλλά πού φτάνει, τι έχει πίσω αυτό το αχλάδι, τι ουρά έχει πίσω αυτό το αχλάδι και πού μπορεί να φτάσει. Και πού μπορεί να φτάσει ο άνθρωπος όταν ο Σατανάς τον βάλει σε μία αμαρτία. Θα τον βάλει σε δεύτερη για να καλύψει την πρώτη, θα τον βάλει σε τρίτη για να καλύψει τις άλλες δύο και ούτω καθεξής. Και δημιουργείται μια αλυσίδα τέτοια αμαρτιών, που αλυσοδένει πλέον τον άνθρωπο και τον εξευτελίζει και στο τέλος τον εξοντώνει. Και κάλεσε αυτόν ο Δαβίδ.

Έφαγεν ενώπιον αυτού και έπιε και εμέθυσεν αυτόν. Δεύτερη επιχείρηση: τον κάλεσε στο τραπέζι, φάγανε μαζί και τον εμέθυσε και τον έστειλε ξανά στο σπίτι, αλλά αυτός και πάλι δεν πήγε στο σπίτι. «Και εξήλθεν εσπέρας κοιμηθήναι επί της στρωμνής αυτού μετά των δούλων του κυρίου αυτού και εις τον οίκον αυτού ου κατέβη. Και εγένετο το πρωί και έγραψε Δαβίδ βιβλίον προς Ιωάβ και απέστειλεν εν χειρί Ουρίου» και του το έδωσε να το πάει ο ίδιος. «Και έγραψεν εν βιβλίω λέγων: Εισάγαγε τον Ουρίαν εξ εναντίας του πολέμου του κραταιού», όπου είναι μέτωπο επίφοβο, εκεί να τον βάλεις, «και αποστραφήσεσθε από όπισθεν αυτού και πληγήσεται και αποθανείται».

Έτσι έγινε, με αποτέλεσμα ο Ουρίας σε λίγες μέρες να σκοτωθεί σε μια μάχη πολύ σκληρή, σε ένα μέτωπο που ήταν πολύ επίφοβο. «Και απέστειλεν ο Ιωάβ και απήγγειλε τω Δαβίδ πάντας τους λόγους του πολέμου», δηλαδή είπε προς τον βασιλέα ότι ο Ουρίας έφυγε από τη μέση, να μένεις, όπως θα λέγαμε, κατά τρόπον ήσυχος. «Και ήκουσεν η γυνή του Ουρίου ότι απέθανεν Ουρίας ο ανήρ αυτής». Η γυναίκα δεν ξέρει το τι είχε γίνει, ότι ο σύζυγος είχε κληθεί, ότι ο σύζυγος δεν πήγε σπίτι και λοιπά και τα λοιπά. Αυτή δεν ήξερε ότι ο σύζυγος επήγε το γράμμα του θανάτου του.

Και τώρα πληροφορείται από τα ανακοινωθέντα που θα έβγαιναν με βάση τους πεσόντας, όπως σε εμάς συμβαίνει στην πατρίδα μας σε καιρό πολέμου, αναφέρονται οι πεσόντες, έλεγαν ότι εφονεύθη ο Ουρίας, «και εκόψατο τον άνδρα αυτής» και έκλαψε τον άντρα αυτής. Τον κεράτωσε, αυτό δεν ήταν τίποτα. Τώρα που πέθανε, τον κλαίει τώρα. «Και διήλθε το πένθος» και πέρασε το πένθος, γιατί για εμάς, όπως θέλετε, τα πένθη περνούν όταν θέλουμε εμείς. Άλλοτε τα έχουμε βαριά και άλλοτε ελαφρά. Αν μπορούμε στη θέση του μακαρίτου να βάλουμε κανέναν άλλον, τα πένθη αραιώνουν και γρήγορα τελειώνουν. Αλλιώς φοράμε μαύρα όσο μπορούμε πιο πολύ.

Τα αραιώνουμε, λέει, αραιώνει το πένθος· αυτό δεν το καταλαβαίνω. Εν πάση περιπτώσει, διήλθε το πένθος «και απέστειλε Δαβίδ και συνήγαγεν αυτήν εις τον οίκον αυτού». Και έτσι τώρα, χήρα ούσα, μια που έχασε άντρα, αδιαφόρως κάτω από ποιες συνθήκες, δεν έχει άντρα. Αυτό το ξέρει μόνον ο Θεός και ο Δαβίδ. Ούτε ο στρατηγός το ξέρει ούτε ο δικός της το ξέρει, τι είχε γίνει και από πού η καλοσύνη του βασιλέως να του προσφέρεται, να του δοθεί άδεια και όλα αυτά που θεωρούνται από εμάς ότι είναι ρουσφέτια. «Και συνήγαγε» λοιπόν «αυτήν εις τον οίκον αυτού και εγενήθη αυτώ εις γυναίκα» και την έκανε πλέον επίσημα, νόμιμα γυναίκα του. Πολλές φορές κι εμείς κοιτάζουμε να καλύψουμε μια κατάσταση, αλλά ο Θεός ξέρει αν είναι νόμιμη γυναίκα.

Αυτό λέει: «Και εφάνη πονηρόν το ρήμα ενώπιον του Θεού, ο εποίησεν ο Δαβίδ». Πολλές φορές εμείς νομίζουμε ότι μπορούμε να καλύψουμε νομιμοφανώς εξωτερικά. Την πήρε, ναι, αλλά είναι εξαδέλφη του, είναι θεία του, είναι συγγένισσά του, είναι συγγενής, είναι ανιψιός, είναι θείος. Τι πάει να πει την πήρε; Πρέπει να τη σκεπάσουμε, πρέπει να βγει αυτή η άδεια, πρέπει να γίνει αυτός ο γάμος. Σοβαρά; Για ποιον; Για τον πονηρό άνθρωπο, να καλύπτεται στα μάτια του κόσμου. Ο Θεός σε καλύπτει; Εδώ λέγει στο τέλος, εν κατακλείδι, και έχετε και ένα αυτό γεγονός, όπως ακούσαμε: «Και πονηρόν εφάνη το ρήμα, ο εποίησε Δαβίδ, εν οφθαλμοίς Κυρίου». Αυτός πώς το βλέπει το θέμα, δεν είναι πώς το βλέπουμε εμείς.

Πώς κοιτάζουμε εμείς να το μπαλώσουμε και να το σκεπάσουμε. Ο Θεός δεν μονογράφει, δεν έχει πει «Ναι, μπορεί να γίνει αυτό». Οποιαδήποτε μέθοδο και αν θελήσουμε εμείς να χρησιμοποιήσουμε για να καλύψουμε το λάθος μας αυτό, την αταστασία μας αυτή, ο Θεός δεν τη μονογράφει, δεν τη μονογράφει. Ευαγγελισμός, Ανέφης, εκ προμελέτης, θέλει τη σωτηρία.

Τη σωτηρία του την ενεργεί αξιοπρεπέστατα. Στέλνει έναν άλλο του προφήτη, τον προφήτη Νάθαν, να πάει να τον συναντήσει. Και πήγε ο προφήτης και συνήντησε τον βασιλέα και του έθεσε το εξής ερώτημα: «Δύο ήσαν άνδρες εν πόλει μια, εις πλούσιος και εις πένης». Σε μια πόλη ήταν ένας φτωχός και ένας πλούσιος. «Και τω πλουσίω ην ποίμνια και βουκόλια πολλά σφόδρα». Και ο πλούσιος, λέει, είχε ποίμνια και βουκόλια, βόας τελικά, πολλά. «Και τω πένητι ουδέν αλλ’ ή αμνάς μία μικρά».

Αμνάδα μικρή, «ην εκτήσατο», την οποία κατόρθωσε να έχει, να πάρει, «και περιεποιήσατο και εξέθρεψεν αυτήν και ηδρύνθη μετ’ αυτού και μετά των υιών αυτού επί το αυτό· εκ του άρτου αυτού ήσθιε και εκ του ποτηρίου αυτού έπινε και εν τω κόλπω αυτού εκάθευδε και ην αυτώ ως θυγάτηρ». Ένα μοναδικό αρνάκι είχε, θηλυκό, αυτός ο πτωχός, που το είχε συντροφιά του, που το τάιζε από μικρό και κοιμόταν στην αγκαλιά του κλπ. Ο άλλος ο πλούσιος είχε πολλά. Κάποια μέρα όμως «ήλθε πάροδος προς τον άνδρα τον πλούσιον». Ήρθε ένας μουσαφίρης στον πλούσιο «και εφείσατο λαβείν εκ των ποιμνίων αυτού και εκ των βουκολίων αυτού του ποιήσαι τω ξένω οδοιπόρω».

Λυπήθηκε να σφάξει από τα δικά του, που είχε τόσα πολλά, για αυτόν τον οδοιπόρο, «τω ελθόντι προς αυτόν, και έλαβε την αμνάδα του πένητος» και πήρε του φτωχού το αρνάκι «και εποίησε τω ανδρί τω ελθόντι προς αυτόν», για να κάνει τραπέζι στον μουσαφίρη αυτόν. Πώς το βλέπεις αυτό; «Και εθυμώθη οργή Δαβίδ σφόδρα τω ανδρί». Θύμωσε: αλήθεια, έκαμε τέτοιο πράγμα; «Και είπε Δαβίδ προς Νάθαν: Ζει Κύριος, ότι υιός θανάτου ο ανήρ ο ποιήσας τούτο. Και την αμνάδα αποτίσει επταπλασίονα, ανθ’ ων ότι εποίησε το ρήμα τούτο και περί ου ουκ εφείσατο».

Άξιος θανάτου αυτός που έκανε αυτό. Θα δώσει και επταπλάσια την αμνάδα σ’ αυτόν που του έκανε αυτό. «Και είπε Νάθαν προς τον Δαβίδ: Συ ει ο ανήρ ο ποιήσας τούτο». Εσύ είσαι αυτός ο οποίος το έκαμε αυτό. Εγώ, παρότι είσαι βασιλιάς δηλαδή και μπορούσες να έχεις τόσες γυναίκες ελεύθερες, ξέρω εγώ, επήγες και πήρες του πτωχού στρατιωτικού τη γυναίκα. Συ είσαι. Και του λέγει τι λέει ο Θεός γι’ αυτόν αυτή την ώρα: «Τάδε λέγει Κύριος ο Θεός Ισραήλ. Εγώ ειμι ο χρίσας σε εις βασιλέα επί Ισραήλ». Εγώ σε έκανα βασιλιά επί Ισραήλ «και εγώ ειμι ο ερρυσάμην σε».

«Εκ χειρός Σαούλ» και εγώ σε γλίτωσα από τα χέρια του Σαούλ όταν σε έδιωκε. «Και έδωκά σοι τον οίκον του κυρίου σου και τας γυναίκας του κυρίου σου εν τω κόλπω σου. Και έδωκά σοι τον οίκον Ισραήλ και Ιούδα, και ει μικρόν εστι, προσθήσω σοι κατά ταύτα και άλλα», λέει, θα σου έδινα. «Τι ότι εφαύλισας τον λόγον Κυρίου;» Τι τα έγραψες, τα πέταξες όλα αυτά που έκανα για σένα; «Του ποιήσαι το πονηρόν εν οφθαλμοίς αυτού; Τον Ουρίαν τον Χετταίον επάταξας εν ρομφαία και την γυναίκα αυτού έλαβες σεαυτώ εις γυναίκα και αυτόν απέκτεινας εν ρομφαία υιών Αμμών». Και τώρα του φέρνει τα αποτελέσματα.

«Νυν ουκ αποστήσεται ρομφαία εκ του οίκου σου». Δεν θα φύγει το μαχαίρι, λέει, ποτέ από το σπίτι σου. «Έως αιώνος, ανθ’ ων ότι εξουδένωσάς με και έλαβες την γυναίκα του Ουρίου του Χετταίου του είναι σοι αυτήν εις γυναίκα. Τάδε λέγει Κύριος: Ιδού, εγώ εξεγείρω επί σε κακά εκ του οίκου σου και λήψομαι τας γυναίκας σου κατ’ οφθαλμούς σου και δώσω τω πλησίον σου και κοιμηθήσεται μετά των γυναικών σου εναντίον του ηλίου τούτου». Θα τις δώσω, λέει, τις γυναίκες σου, όχι κρυφά, φανερά, μπροστά στα μάτια σου, να κοιμούνται με άλλους. «Ότι συ εποίησας κρυβή, καγώ ποιήσω το ρήμα τούτο εναντίον παντός Ισραήλ». Αυτό που έκαμες εσύ κρυφά, θα το κάνω εγώ, λέει, ενώπιον όλων των ανθρώπων. Λοιπόν, «και είπε Δαβίδ τω Νάθαν: Ημάρτηκα τω Κυρίω».

Παραδέχεται. Μεγάλη συνταγή αυτή και μεγάλο κατόρθωμα ο άνθρωπος να παραδέχεται το σφάλμα του. Εμείς αραδιάζουμε ένα εκατομμύριο ψέματα: και ποιος είναι αυτός και ποιος ρουφιάνος είναι εκείνος, και ξέρεις ποιος είμαι εγώ και ξέρεις ποια είμαι εγώ, και λοιπά και λοιπά. Εγώ το στεφάνι του ανθρώπου το είχα πάνω, παρότι το είχα καταπατήσει με διακόσιους, και, Είναι λίγοι εκείνοι οι άνθρωποι, ειλικρινείς, οι οποίοι λένε: «Ναι, το έκανα. Εγώ το έκανα, το έκανα», διότι αν μπορώ να κρυφτώ από κάποιον άνθρωπο, από τον Θεό δεν μπορώ. Και ωραιότατα λέγει αυτός τώρα εδώ, δεν λέει «Ημάρτηκα ενώπιον του Χετταίου, του ανδρός της» ή ενώπιον άλλων. Ενώπιον του Κυρίου ημάρτηκα.

Ό,τι κάνει ο άνθρωπος, το κάνει μπροστά στα μάτια του Θεού. Όλες τις αμαρτίες μας, και τις πιο αισχρές και τις πιο βδελυρές και τις πιο κτηνώδεις, όλες τις βλέπει, και αυτός ο άγγελός μας, που τις κάνουμε. Ας είμαστε κρυφά ή μόνοι μας, αμαρτάνουμε στο ίδιο μας το σώμα ή με άλλους αμαρτάνουμε, είναι ο άγγελος μπροστά. Μόνο σε μία αμαρτία ο άγγελος αποστρέφει το πρόσωπό του: στην αρσενοκοιτία, η οποία, δυστυχώς, αυτή η αμαρτία των Σοδόμων και Γομόρρων, που έκαψε την πόλη αυτή με τα πέντε εκατομμύρια κόσμου, γιατί αυτή η αμαρτία συμβαίνει και μεταξύ ανδρογύνων. Αλίμονό μας εν ημέρα κρίσεως. «Ημάρτηκα τω Κυρίω». Απάντηση: το παραδέχεσαι; Έτσι.

Ο Κύριος σε πληροφορώ «παρεβίβασε το αμάρτημά σου· ου μη αποθάνης». Μέσα σε δυο λόγια, εγκλήματα τεράστια, μοιχεία εκ προμελέτης και φόνος εκ προμελέτης, μέσα σε δυο λόγια παραδοχής, με το «έκαμα», ο Ουρανός τα σβήνει μονοκοντυλιά. Μετάνοια. Αδιαφόρως αν ο άνθρωπος αυτός δεν έπαυσε μέχρι που απέθανε να κλαίει. Δεν εκοιμήθηκε, γράφει στους ψαλμούς του, κανένα βράδυ χωρίς να ποτίσει τη στρωμνή του για τα αμαρτήματα αυτά της μοιχίας και του φόνου από δάκρυα, κανένα. Μετάνοια η οποία πίσω δεν έχει συντριβή, δεν έχει λύπη, δάκρυα.

Δεν είναι ακόμη αξιοποιημένη όσο πρέπει. Λέγεται για τον Απόστολο Πέτρο: «Οσάκις ήκουε πετεινόν λαλούντα, πάντοτε έκλαιε». Οσάκις ήκουε πετεινόν λαλούντα, γι’ αυτόν μάλλον ο πετεινός έλεγε πολλά συνδεδεμένα με τη νύχτα της αρνήσεως, πάντοτε έκλαιε. Γι’ αυτό ας ρωτάμε κι εμείς τον εαυτό μας και μη μετανοούμε ξηρά αλλά χλωρά. Δεν ξέρω αν άλλοτε σας έχω πει ή αν έχετε ακούσει μια τέτοια περίπτωση. Είχε ακούσει κάποτε ένας ληστής, ο οποίος είχε κάνει πολλούς φόνους και άλλες πράξεις βίας, ότι όταν ο άνθρωπος μετανοήσει συγχωρείται και κάποτε αποφάσισε, με τη βοήθεια κάποιου άλλου, να πάει σε έναν ασκητή εκεί να εξομολογηθεί. Τι δεν του είπε! Κάθε ώραν αυτός εξομολογείτο. Ο γέρων προσηύχετο: «Θεέ μου, φώτισέ με πώς να του συμπεριφερθώ. Να τον συγχωρήσω; Να του διαβάσω ευχή; Να τον βάλω στο Άγιο Ποτήριο; Πώς να του συμπεριφερθώ;» Ο άνθρωπος έρχεται μετανοημένος. Είναι μετανοημένος, διότι αν μπορεί να διακρίνει ο πνευματικός ότι είναι ειλικρινής η μετάνοια, έχει την εξουσία να σου τα χαρίσει όλα, οσαδήποτε κι αν είναι, και να σε βάλει αμέσως στον μόσχο τον σιτευτό, όπως έκανε ο Πατήρ με τον Άσωτο Υιό. Δεν του έβαλε κανόνα, αλλά τον επέρασε μέσα μετά την εξομολόγησή του, του άλλαξε τη στολή της βρωμοκαλύβης και τον έβαλε στον μόσχο τον σιτευτό.

Αυτός και στάθηκε ακόμη, τι να του πει. Και εκείνη τη στιγμή του έρχεται στον νου, δίπλα εκεί, το ένα βαρελάκι. Θα έπαιρνε μέσα, να πούμε, είκοσι λίτρα. Του λέγει: «Πήγαινε να μου το γεμίσεις αυτό νερό κάτω στο ποταμάκι που περνάει, που είναι μια βρύση, και όταν φέρεις αυτό εδώ, οι αμαρτίες σου θα έχουν τακτοποιηθεί». «Τόσο», λέει, «λίγο; Με ένα βαρελάκι νερό θα τακτοποιήσω αυτά όλα;» Το πήρε λοιπόν και πετώντας επήγε κάτω να γεμίσει στο ποταμάκι. Όμως, παρότι το έβαλε να γεμίσει, το βαρελάκι αυτό δεν γέμιζε. Το κοίταγε μήπως είναι τρύπιο. Δεν του είχε συμβεί ποτέ αυτό. Το βαρελάκι ήταν όμως γερό. Το εξήταζε, τίποτα.

Τι είναι; Τι είναι αυτό; Δεν μπορούσε να το ερμηνεύσει. Το πήρε, πήγε πιο κάτω σε μια άλλη βρύση που έβγαζε περισσότερο. Πάει να το γεμίσει, δεν μπόρεσε να το γεμίσει. Όμως είπε ότι θα το φέρει γεμάτο για να συγχωρηθούν οι αμαρτίες. Κι έτσι ευρέθηκε ο άνθρωπος με το βαρέλι αυτό τώρα στο σπίτι και φρόντιζε καθημερινώς, όπου είχε νερό, να πάει να δοκιμάσει να το γεμίσει, για να το πάει, για να πάρει τη συγχώρησή του. Όμως για πολλά χρόνια αυτό το βαρέλι δεν μπόρεσε να το γεμίσει. Μια μέρα ήρθε στον εαυτόν του πραγματικά. «Τι τούτο το πρόβλημα; Τι μου συμβαίνει; Τι είναι αυτό το πράγμα;» Στάθηκε μπροστά του, το εξήταζε, το έβλεπε και λοιπά, γερό, καλό, άθικτο.

Και λέει μια στιγμή: «Θεέ μου», λέγει, «τόσο αμαρτωλός είμαι, ώστε η αμαρτία μου δεν αφήνει να γεμίσει αυτό το βαρέλι;» Και εκεί, λέγει η παράδοση, του έφυγε ένα δάκρυ και το δάκρυ έπεσε στο βαρέλι και το βαρέλι αμέσως εγέμισε. Και το αρπάζει και πηγαίνει, μήπως έχει πεθάνει ο γέροντας, για να τον συγχωρήσει. Περίμενε το δάκρυ της μετάνοιας. Είναι εκείνο το οποίο καθαρίζει τον άνθρωπο. Γι’ αυτό ο αδελφός του Μεγάλου Βασιλείου, ο Άγιος Γρηγόριος Νύσσης, ξέρετε τι λέει για τη μετάνοια την ειλικρινή, που βουρκώνουν τα μάτια του ανθρώπου και λέει: «Ναι, εγώ το έκανα. Τώρα πώς το έκανα, ο Θεός ξέρει». «Και δάκρυον στάξαν ισοδυναμεί λουτρώ». Είναι δηλαδή σαν να ξαναβαφτίστηκες.

του έφυγε ένα δάκρυ ως τη μετάνοιά του. Εδώ λοιπόν, εν προκειμένω, το παραδέχτηκε με την ψυχή του. «Ημάρτηκα τω Κυρίω», λέγει, και ο Θεός παρεβίβασε το αμάρτημά του. Δεν θα πεθάνει. Του είπε όμως τι θα γίνει: ότι θα πεθάνει το παιδί το οποίο ήρθε εκ της μοιχίας, διότι δεν μπορεί να ζει το παιδί και να λένε: «Ο νόθος του βασιλιά. Να σου ο προφήτης με νόθο παιδί». Δεν μπορεί να ζει αυτό, θα φύγει από τη μέση. Ο καρπός αυτός είναι μοιχείας και δεν είναι ευλογημένος και δεν θα είναι, όπως αναφέρει η συνέχεια. Αλλά πριν, ξέρετε, δεν ξέρω αν ξέρετε, μάθετέ το εν πάση περιπτώσει. Σήμερα έχουμε ένα 70% μοιχεία.

Μοιχεία, πάει να πει, την οποία επιτελούν άντρες ή γυναίκες, έγγαμοι. Δεν μιλούμε για πορνεία, μιλούμε για μοιχεία. Η πατρίδα μας σήμερα είναι οπισθοδρομικά η κυρία εάν δεν έχει και το φλερτ της. Θυμούμαι, βρέθηκα κάποτε που ψώνιζαν δύο ηλικιωμένες κυρίες, όχι τίποτα πεταλουδίτσες, ηλικιωμένες, πενηνταπεντάρες, θέλω να μην ήταν παραπάνω, και αγοράζανε γραβάτες. Και είπε η μία στην άλλη, συζητούσαν σαν να ήσαν στο σπίτι τους: «Πώς στέκεσαι; Ποιο είναι το νέο σου φλερ;» Και απαντάει η άλλη: «Εγώ έχω σταθεί στο παλιό». Δύο μπαμπόγριες να μιλάνε για φλερ και να αγοράζουνε, με συγχωρείτε για την έκφραση, δεν έχω σκοπό κανέναν να θίξω, όλους εκτιμώ και όλους σας προσκυνώ.

Είναι αγανάκτηση αυτή, και αγοράζανε γραβάτες για τους φίλους τους. Καταλάβατε! Καταλάβατε, η πατρίδα μας έχει φτάσει στα κεραμίδια στη μοιχεία. Εδώ δεν ξέρω τι γίνεται. Ο Θεός ξέρει και εσείς ξέρετε. Πάντως, ένα έχω να σας πω: ότι πρόκειται περί μιας πολύ βαριάς αμαρτίας στα μάτια του Χριστού, γιατί δεν υπάρχει καμιά δικαιολογία. Ένας νέος, μια νεάνις, παρεσύρθη από τα θεάματά της, δεν ήξερε, εξεγελάστηκε. Αλλά εσύ πού πας; Πού πας εσύ και εγώ, πού πηγαίνουμε; Θα ήθελα να σας μεταφέρω, εν προκειμένω, μερικές σκέψεις αναφορικώς με τη μοιχεία. Όχι οι δικές μου, του Θεού. Ακούτε πώς έχει αποφανθεί ο Θεός για τη μοιχεία.

Άνθρωπο Εάν μοιχεύσει γυναίκα ανδρός, θανάτω θανατούσθε, ο μοιχεύων και η μοιχευομένη. Και οι δύο εφονεύοντο. Δεύτερον, εάν ευρεθεί άνθρωπος κοιμώμενος μετά γυναικός συνοικισμένης ανδρί, η οποία έχει το δικό της άντρα, αποκτενείτε αμφότεροι. Και τους δύο να τους πάτε στη μάντρα. Και εξαιρείτε το πονηρόν εξ Ισραήλ, να φύγουν μέσα από τον υπόλοιπο κόσμο. Ακόμη δε για τα παιδιά, γιατί θα έλεγε κανείς, τι έφταιγε το παιδάκι αυτό; Το κάμανε αυτοί με τις τρέλες τους και με τα μυαλά τους. Αλλά το παιδάκι γιατί να πεθάνει; Δεν το άφησε να ζει. Έλεγε στην Παλαιά του Διαθήκη ο Θεός, «τέκνα μοιχών ατέλεστα έσται».

«ἐκ παρανόμου κοίτης τέκνα ἀφανισθήσονται», ότι δηλαδή παράγεται από παράνομο κρεβάτι, κοίτη είναι το κρεβάτι, από παράνομο κρεβάτι θα φεύγει από τη μέση. Τώρα βέβαια, όπως ξέρετε, η μοιχεία δεν γίνεται ποτέ για τεκνοποιία, αλλά αν κανένα γίνει κατά λάθος. Μοιχεία γίνεται για ηδονή, δεν γίνεται για κανέναν άλλο λόγο. Αν ήθελε να κάνει παιδιά, έκανε και με τον άντρα της ή έκανε με τη γυναίκα του ο άλλος. Αλλά είναι μόνο για ηδονή. Αν όμως κάποιος συλληφθεί, αυτό θα έχει άσχημα αποτελέσματα. Σε γενικές γραμμές, θα ήθελα να σας υπενθυμίσω ακόμη μερικά γεγονότα από τη φύση, από το βασίλειο των ζώων, που αποδεικνύεται ότι ο Θεός κάθε τι το οποίον απορρέει από μοιχεία δεν το δέχεται.

Δεν το ευλογεί. Πάρε ένα παράδειγμα. Έχουμε εμείς τους ημιόνους, τα μουλάρια. Πού προέρχονται αυτά; Από μοιχεία, από διασταύρωση παράνομων, από ίππων και από όνων έχουμε ημιόνους. Ο ημίονος πολλαπλασιάζεται; Όχι. Δεν έχει σπέρμα. Δεν είναι ευλογημένο από τον Θεό. Δεν το θέλει ο Θεός. Έχουμε από το βασίλειο των δέντρων. Έχουμε πορτοκάλια και λεμόνια που δεν έχουν κουκούτσια μέσα. Πού προέρχονται αυτά; Από μοιχεία, από ποικιλία. Και ό,τι προέρχεται από ποικιλία δεν έχει κουκούτσι μέσα.

Παίρνετε λεμόνι και το κόβετε και δεν έχει τα παιδιά του μέσα, τα κουκούτσια, τα παιδιά του, για να υπενθυμίζει σε εμάς πού είναι τα δικά του τα παιδιά. Με κοιτάτε. Πώς δεν μας αρέσει εμάς γιατί έχει κουκούτσια μέσα, ή το πορτοκάλι που έχει κουκούτσια μέσα, και εμείς θα πάρουμε το μέρλιν, θα πάρουμε κάτι τι άλλο που δεν έχει κουκούτσια μέσα. Αυτό είναι εκ μοιχείας και δεν έχει σπέρμα μέσα, γιατί ο Θεός δεν το ευλογεί. Το από μοιχεία προερχόμενο δεν το θέλει ο Θεός και το έχει για εμάς αυτό το πράγμα. Στην πατρίδα μου, ένα πουλί το λέμε γαρδέλι, που το λέμε καρδερίνα ορισμένοι, και το άλλο πουλί το λέμε κανάρι. Ξέρετε, το κανάρι με το γαρδέλι, όταν ζευγαρώσουν αυτά τα δύο, βγάζουν ένα άλλο πουλί που λέγεται ατσάραντος, το οποίο δεν πολλαπλασιάζεται, και δι’ αυτού του τρόπου ακόμη αποδεικνύει ότι ο Θεός δεν το θέλει αυτό το πράγμα. Το σπέρμα που προέρχεται από διασταύρωση παράνομων, όχι της ιδίας συγγενείας,

δεν το ευλογεί ο Θεός. Ακόμη, στην Εξαήμερο του Μεγάλου Βασιλείου θα βρείτε το εξής. Παρομοιάζει τους ανθρώπους του μοιχού με την οχιά, την έχιδνα, με τη σμύρνα. Η έχιδνα συνέρχεται με ένα ψάρι της θαλάσσης που λέγεται σμύρνα. Το ξέρετε αυτό το πράγμα; Πηγαίνει στην άκρη η έχιδνα και σφυρίζει στην άκρη της θαλάσσης και σφυρίζει και βγαίνει το ψάρι αυτό και συνέρχεται με την έχιδνα. Ακούστε πώς το έχει ο Μέγας Βασίλειος. «Μοιχεία τις ἐστὶ τῆς φύσεως ἡ τῆς ἐχίδνης καὶ θαλαττίας σμυραίνης ἐπιπλοκή».

Επιπλοκή. Αυτή η επιπλοκή είναι μια μοιχεία, λέει, της φύσεως. «Διδαχθήτωσαν οὖν οἱ τοῖς ἀλλοτρίοις ἐπιβουλεύοντες γάμοις». Εσύ που μπαίνεις στο γάμο του αλλουνού ή της αλληνής, μάθε «ποταπῷ εἶ ἑρπετῷ παραπλήσιος», ότι είστε περίπου σαν τα φίδια αυτά, όταν μπαίνετε στο κρεβάτι του αλλουνού ή της αλληνής. «Καταστελλέσθω τὰ πάθη τῶν ἀκολάστων καὶ ἀγρίοις καὶ θαλαττίοις διδάγμασι παιδευόμενα». Ναι, θα σου πω ένα άλλο πολύ τρομερό για αυτούς οι οποίοι δεν προσέχουν, οι οποίοι είναι αιμομίκτες, έχουν σχέση με συγγενείς κ.λπ., τα οποία δεν εξέλιπαν από την Εκκλησία, από τους ανθρώπους. Αν ανοίξετε την προς Κορινθίους επιστολή, την πρώτη, στο πέμπτο κεφάλαιο, θα βρείτε το γιο να πηγαίνει με τη μητριά του.

Έγραψε ο Παύλος, τους λέει, «αφορίστε τον, παραδώστε το σώμα του στον διάβολο να το ραπίσει, για να σωθεί το πνεύμα», και τον έδιωξαν. Και στη Δευτέρα Επιστολή προς Κορινθίους, στο δεύτερο κεφάλαιο, αναφέρει να ξανά τον πάρουν μέσα, για να μην τον βάλει ο Σατανάς και αυτοκτονήσει από τη λύπη του τη μεγάλη. Τότε υπήρχανε αυτά τα πράγματα. Όταν τελευταίως ήσαν τα στρατεύματά μας στο Ελ Αλαμέιν, κάτω στη Λιβύη, εκεί βρέθηκαν μπροστά στο εξής γεγονός. Ένας καμηλιέρης, ο οποίος είχε καμήλα λευκή, και το καμηλόδερμα το λευκό αγοράζεται πολύ ακριβότερα από το συνηθισμένο, Ανάληψης, Ευαγγελισμός, ήθελε για να κερδίσει πιο πολλά. Αλλά δεν κατόρθωνε να το βάλει, δεν πήγαινε αυτό προς τη μητέρα του. Το ζώο εσέβεται το αίμα της μητέρας, συγγένεια. Κάποτε το σκέπασε και το ξεγέλασε και πήγε με τη μητέρα του. Δεν είχε την πρόνοια έπειτα να το πάρει, να το απομακρύνει μακριά και να το αποκαλύψει, και όταν το απεκάλυψε και είδε ότι είχε πάει με τη μητέρα του, όρμησε επάνω στον καμηλιέρη, τον βάζει κάτω και τον έσκασε. Το χτυπήσανε με καρέκλες, το χτυπήσανε με ξύλα, κανένας δεν μπόρεσε να τον απαλλάξει. Τον έσκασε εκεί στα χτυπήματα. Όπου να γυρίσετε, τη μοιχεία τη βλέπετε καταδικασμένη, αλλά εμείς δεν θα προσέχουμε.

Αποτέλεσμα, λοιπόν, είναι ότι χρειάζεται προσευχή. Τώρα στη συνέχεια αναφέρει εδώ ότι πράγματι το παιδί σε επτά μέρες αρρώστησε και σε επτά μέρες πέθανε. Όταν αρρώστησε το παιδί, έχει ένα ωραίο μάθημα για αυτούς που πενθούν και χτυπιούνται. Παρότι αυτός σε επτά μέρες δεν έβαλε τίποτα στο στόμα του, ήταν μέσα στη στάχτη και έκλαιγε μέρα νύχτα προσευχόμενος. Όταν είδε ότι το παιδί πέθανε, από τα συμφραζόμενα ρώτησε: «Πέθανε το παιδί;» Ποιος να πάει να του το πει; Του λέει, αν ήταν σε τέτοια κατάσταση τώρα που ζούσε ακόμη, όταν πέθανε τι θα γίνει; Θα πεθάνει ο ίδιος. Αυτός σηκώθηκε, επλύθηκε, πήγε στην εκκλησία, ελούστηκε και πήγε να καθίσει. Τρελάθηκαν. «Έχασε τα λογικά του», είπαν, και τον έφεραν ένα βόλτα να δούμε πώς την έπαθε. Κάποιος ετόλμησε και τον ερώτησε: «Τι είναι αυτά που βλέπουμε εδώ, ω βασιλεύ;» «Τι βλέπετε;»

«Το παιδί ζούσε, έκλαιγες, χτυπιόσουνα, πενθούσες, δεν έτρωγες. Τώρα το παιδί πέθανε, εσύ πλύθηκες, έκανες και λοιπά». «Ναι», λέει, «είναι αλήθεια ότι έτσι έγινε. Διότι όσο ζούσε, παρακαλούσα τον Θεό να παραβλέψει και τις αμαρτίες μου και να ζήσει. Όμως τώρα», λέει, «πέθανε, γιατί έτσι θα έπρεπε, έτσι είπε ο Θεός. Εγώ», λέει, «θα πάω εκεί, αλλά αυτό δεν γυρίζει πίσω. Βάλτε μου, λοιπόν, να φάω». Είναι μια όμορφη απάντηση για πολλούς. Αλλά εμείς μάθαμε να λέμε, όταν πεθαίνει κανείς, «στο καλό, Κατίνα μου, στο καλό, Γιώργο μου». Όχι, καλή αντάμωση. Πας εσύ, εμείς θα ζήσουμε να σε θυμόμαστε, όπως μας λένε και άλλοι, «να ζήσετε να τον θυμάστε». Κάτσε, θα κάτσω εδώ να θυμάμαι εγώ τον άνθρωπο που πέθανε; Λοιπόν, ο Δαβίδ και τρόπος Αναστάσεως. Σε ποιον εξομολογήθηκε; Στον Νάθαν. Προφήτης εξομολογεί προφήτην και ο Θεός διά του προφήτου συγχωρεί τον προφήτην, δεν συγχωρείται μόνος του,

τι λέω, Θεός. Έτσι στέλνει και εμάς στους ιερείς να εξομολογηθούμε τις αμαρτίες μας και, να είναι τα βέβαια χείλη των εντεταλμένων, θα συγχωρεθούν και οι δικές μας. Πράγμα το οποίον εύχομαι εις αλλήλους και εις πάντας. Αμήν.