Questions (Part 1)

This English transcript is an automated translation of the original Greek lecture. It may contain errors; the original Greek audio recording is the authoritative source. Some passages are omitted per editorial policy.

During these days that I have been with you, many brothers and several ladies have raised certain questions—some as objections to what we have said, and others simply as questions or difficulties, as we might call them. I answered some immediately, but others I did not answer, even though they were submitted in writing. My thought—as I usually do—was to gather them together and devote an evening to answering them; tomorrow evening will be one such occasion. I trust, however, that some of the questions have already been answered in the course of these talks, because the subjects happened to...

The talks themselves were such that they provided an answer to some of those questions. I have copied the others out clearly here, as best I could. You will now hear them, and a brief answer will be given to each. But I want to tell you beforehand that, whatever subject may be raised, you should not think it has been dealt with exhaustively. Matters of faith are immense. I have simply offered a few indications of how the Orthodox Church approaches everything that concerns the salvation of the human person.

The first item I have noted here comes from a written question. It says: “I heard someone on the radio say that a person must reach the age of thirty before being baptized. Is that true? He also said that we should not confess to human beings, but directly to God. What do you say?” As you yourselves know, we answered the second part concerning Holy Confession when we gave three talks on metanoia—repentance—and confession: how the matter is understood from the Orthodox standpoint and how it is presented by heterodox Christians. The question that remains now is...

The first part: the claim that a person must be thirty years old before being baptized. Obviously, the age of thirty is taken from the Baptism of Christ. This opinion is even found among some of us who are called Orthodox, although the idea itself is heterodox, not Orthodox. The Orthodox Church practices infant Baptism. This does not mean that she refuses to baptize adults, but, as you know, she begins with infant Baptism. This view is probably Protestant, or perhaps Jehovah’s Witness teaching; I do not know which of the two it is. What I do know is that we ourselves must have a correct understanding of the subject.

The Baptism of Christ is not the same as our Baptism. Christ received a baptism of repentance; ours is called Baptism unto salvation. This must be made clear in people’s minds, especially in the minds of parents who do not have their children baptized soon after birth. Have you ever considered the custom observed during the service of Baptism, that the mother is not present? Why should the woman who gave birth to the child not have the right to attend her child’s Baptism? Because children were always baptized before the first forty days had passed, while the mother was still regarded as ritually unclean. This fact alone is enough to give us the answer. A child may be baptized at once, because, as you know, there is no...

Guarantee that it will live. It may choke; an exhausted mother might roll over onto it and suffocate it; there may be a fire, or any number of other things. I certainly do not wish harm upon anyone. We are simply considering what can happen in human life, and a person must be made secure. Although an infant has committed no personal sins, it remains under the dominion and burden of ancestral sin and therefore needs to be cleansed.

Orthodox Christians often do not know this and become confused. We see their children remaining unbaptized at one, two, or three years old. In Cholargos, in fact, we knew a sixteen-year-old girl who was unbaptized and yet would go up to receive Holy Communion. On Great Thursday she would stand in line and receive with everyone else. They still called her “Beba”—“the baby”—and were waiting for her to marry so that she could be baptized together with her husband. This is ignorance. I do not know the reason; perhaps they too have been influenced by the teachings we hear. This slogan that a person must reach the age of thirty has even been heard on the radio. I repeat: Christ was baptized with John’s baptism of repentance. That baptism corresponds to our repentance and confession. We are not baptized with the Baptism Christ received; we are baptized into Christ’s death. We have been planted together with Him in the likeness of the death of Jesus. We enact the type of Christ’s three-day burial: we are buried, we die, and we rise again. This has nothing to do with John’s baptism. Moreover, the texts themselves show that John’s was a baptism accompanied by confession. If we open Mark and Matthew, we find that the people came and confessed their sins.

John evidently kept them in the water while they confessed their sins. But of Christ it is said that, after His divine exchange with John, when John finally consented to baptize Him, Christ entered the water and then “immediately came up from the water.” What does this mean? He had nothing to confess. He fulfilled the type and came up from the water at once. So let us not confuse the matter. Yet even this is not the principal point. The foundations of infant Baptism—and of our Baptism generally—lie elsewhere: in the command, “Go therefore and make disciples of all nations,” and in Mark’s words, “He who believes and is baptized will be saved.” There is nothing here that excludes infants. Was He supposed to say, “Go and preach to infants”? Infants could not understand. The Apostles preached to adults because there were no Christians before them.

Afterward, those who became Christians would naturally see to the Baptism of their children. Scripture speaks of adults who believed and were baptized, they and their households. You know this; have you ever read the Acts of the Apostles and noticed what is written there? It happened in three cases. At Philippi, the household of Lydia was baptized; the household of Stephanas was also baptized, and so was the household of the jailer, who was likewise in Philippi. Did none of those households contain young children? When Scripture says that the households were baptized, it means the people who lived in them. It certainly does not mean that their doors, walls, and balconies were painted!

It does not say, “Baptize the adults in the household,” but the entire household—Lydia’s whole household and the jailer’s whole household. Who can assure us that there were no small children among them? Besides, does a child not bear ancestral sin? Does it have no need of Baptism? What happened to young children under the old covenant? How did the child become a friend of God? Through circumcision. Did not Christ Himself receive circumcision when He was eight days old? Did He not receive His name at eight days old? You know that within the service of Baptism there is a short service called the Naming. The Church’s sequence of prayers for a child who comes into the world begins from the hour of birth.

The priest should be called immediately, and the appointed prayers of the Church are read for the mother. On the eighth day, the godparent brings the child—because the mother is still ritually unclean—and they come to the Church, where the child is given its name. There is a short service called the Naming. It is held on the eighth day because Christ was circumcised and received His name on the eighth day. Then, as soon as possible—and at the very latest when the forty days are completed, though preferably before then—the child must be baptized. The mother may consequently miss the beautiful service of her own child, but the child must be baptized at once so as to be united with Christ. Before Baptism it is under the influence of Satan; afterward it becomes receptive to sanctification.

As soon as the child is baptized, the priest immediately opens the tabernacle and gives it Holy Communion, thereby uniting it with Christ. If that child later departs this world, it is numbered among the righteous, among the saints, among those who have attained theosis. Let me also take this opportunity to tell you: if you have baptized children who died in infancy, write down their names. The same applies if they did not receive the complete Baptism of water and the Spirit in the font, but received an emergency Baptism by sprinkling.

This is a Baptism of necessity, by economy, as it is often called. What happens in such a case? You should write their names on your commemoration lists. They need communion with Christ through the Holy Eucharist. Do not say, “They are little and have no personal sins.” They too must commune; they must share in the Holy Chalice. Just as you include your departed loved ones—your parents, brothers, and sisters—include these little ones as well. They too commune and their souls are nourished by the Blood of Christ. The Divine Liturgy celebrated here is also offered for the departed. Christ is not the Christ of the living alone, but also of those who have fallen asleep. He reigns over both the dead and the living. On the holy diskos, as I told you the other day when we spoke at length about death and memorial services, the whole Church is present: both the Church militant and the Church triumphant. Christ is in the center of the holy diskos; to His right is the Most Holy Theotokos; elsewhere are the saints, and so forth. In front are placed smaller particles corresponding to the commemoration lists people submit for their loved ones, whether they bring a prosphoron, whether the names are kept in the Church’s diptychs, or whether they commemorate people who have fallen asleep and whose relatives remain at home. I say this because we do not realize how we may show mercy to our own departed and to others. When the Proskomide is being celebrated, a person should be in the Church.

One should be in the Church, and while the priest is laboring at the Proskomide, anyone outside the sanctuary may recite as many names as he wishes. Those people are included there; they are members of the body of the Church. A person who does this performs a great act of mercy. You may have no alms and no money to give, but come and show mercy spiritually in the Church at the hour of the Proskomide. In the early Church there was a small bell inside. The priest would ring it, and the faithful would call to mind everyone they wished: friends and enemies, people known and unknown, even those who had left no one behind to hold a memorial service or offer a commemoration for them. Today this custom has been preserved on the Holy Mountain. At a certain moment you hear the little bell ring, and everyone wakes to attention. All the fathers come down from their stalls, remove their monastic caps and hold them in their hands, and commemorate their parents, their friends, and anyone else they wish.

Thus, Christ is upon the holy diskos. The Theotokos is there in her particle—the portion marked with the letter theta that is cut from the prosphoron at the Prothesis. The saints are there, and before them are all the people commemorated through the love of the faithful and the kindness of the priest. The departed are there as well. Thus the whole Church is gathered there with Christ. After the consecration, when the priest takes these particles and places them in the Blood of Christ, there is no greater consolation for the human soul. We who are present will come forward directly to receive Holy Communion with fear of God. The departed commune indirectly, in this manner. Thank you.

Taking a prosphoron to the Church is not a matter of money. Giving the priest two drachmas to commemorate your departed is not a matter of money. You will understand this when you go to the other world and no one here commemorates you. Then you will understand what an Orthodox offering means, what the service of a sinful priest means, what sacrifice means, and what an offering means. You see these things every day in the Divine Liturgy. Not knowing their value is a grave mistake. I knew a very devout and faithful lady who always submitted the names of her departed loved ones. She also had a little brother named Antonis—I remember the name—but she did not include him because he had died as a small child.

In a dream, while she was giving something to all the others, he said to her, “You send me nothing.” Then she understood that she had not written that little child’s name on the commemoration list. To return to our subject: infant Baptism has existed in the Church from the very beginning, because there is no certainty that a person will live to the age of thirty. No one promises us that. What, then, of the current fashion by which people delay and children grow up unbaptized? A person may be free of personal sins, though it is hardly possible to live without sin until thirty, but what happens to ancestral sin? The Apostle Paul addresses this in the second chapter of Colossians. I do not know whether you have ever read Holy Scripture and noticed it.

He says that circumcision was replaced by Baptism—the very Baptism we receive. Listen: “Beware lest anyone carry you off through philosophy and empty deceit, according to human tradition, according to the elements of the world, and not according to Christ. For in Him dwells all the fullness of the Godhead bodily, and you have been filled in Him, who is the head of every principality and authority. In Him also you were circumcised with a circumcision made without hands, by putting off the body of the sins of the flesh, in the circumcision of Christ, having been buried with Him in Baptism, in which you were also raised with Him through faith in the divine uncreated energy of God...”

“...who raised Him from the dead.” Circumcision, he says, has now been replaced by Baptism. So how can I be saved if I die before the age of thirty? There is no other way for a person to be saved: he must enter the water and be buried, as Christ told that chosen man Nicodemus. The teaching that human salvation comes through water and the Spirit belongs to the Tradition of our Church. Today, after a hundred generations, children come to teach their grandmother—the mother who raised them—the Orthodox faith, telling her that she was wrong. Protestantism, as you know, appeared only fifteen hundred years later. If we count five generations in every hundred years, since each generation is about twenty years—and today even less—we arrive at...

Seventy-five generations. Seventy-five generations had passed during which the Church baptized infants—the great-grandmother, the mother, and the grandmother preserving Orthodoxy. And now the descendants come, not merely the grandchildren but these latest misguided children, and claim that the Church was wrong: “No, it is not so; infants should not be baptized.” This is a very serious error. It is not right for grandchildren to try to teach their grandparents the faith. I shall present witnesses from the Apostolic Fathers, so that you may see what they say about the necessity of Baptism for salvation. They wrote in those early days, before there were competing currents, advertisements, sophistries, or anything of the kind. They simply set forth things as they were. For example, there is an Apostolic Father by the name of Hermas.

I do not know whether you ever read patrology, but you will find him in the first volume, right at the beginning. In the sixth section he says: “Before a person receives the name of the Son of God, he is condemned to death.” Before he receives a name from God—that is, the name of the Saint that we receive at our Baptism—he is condemned to death; he is subject to death. “But when he receives that seal of water, he is delivered from death and handed over to life.” And what is that seal? It is the water. People descend into it subject to death, but they rise bearing the imprint of life, life sealed upon them. Therefore, that seal has been appointed for those who are to be baptized, so that we may enter the Kingdom of God.

It is now the seal of the Holy Spirit: we have been buried and raised, and we are counted worthy to enter the Kingdom of God. His contemporary, the apostolic Father Barnabas, likewise says the following about Baptism and the cleansing of sins: “And there was a river flowing from the right,” and beautiful trees grew up from it; and he saw beautiful trees coming forth from that river, “and whoever eats of them shall live forever.” This means, he says, that we descend into the water full of sins and defilement, burdened with sins and impurity, and we rise bearing fruit in the heart: the fear of God and hope in Jesus, which we possess in the Spirit. “And whoever eats of these shall live forever.”

This is what the Psalmist means: blessed are those who are called and who, having believed, enter the water. Theophilus of Antioch, another ancient Father of the Church, untouched by later heresies and sophistries, says that the things made from the waters were blessed by God. They were blessed within the water so that this might be a sign that, through water and the washing of regeneration, human beings would receive metanoia—repentance—and the forgiveness of sins. Protestantism does not signify rebirth, but here he speaks of regeneration: a new person is born again of water and the Spirit, just as Christ told that good man Nicodemus, as we read in the third chapter of John.

He said to him, “You must be born of water and the Spirit.” Nicodemus understood this literally and asked whether everyone had to enter his mother’s womb a second time. “Can I,” the elderly man asked, “enter again and be born?” Christ was not speaking of such a thing, but of birth from water and the Spirit. The baptismal font, as I have told you before, is not merely a matter of becoming godparents. It is the Mystery. If the child is lost without it, you will grieve. If the person is grown, the priest reads the catechetical prayers, he renounces Satan, confesses Christ with joy, and that is how it is done. Clement of Alexandria, an early Father, says the same thing. Clement of Alexandria has some beautiful words: “When we are baptized, we are illuminated. When we are illuminated, we are adopted as sons. When we are adopted, we are perfected. When we are perfected, we are made immortal.” “I have said, ‘You are gods and all of you sons of the Most High.’” Yet even today there are people who refuse to believe this.

They rely on human reasoning, as I told you earlier. Now, concerning the words, “Go, make disciples of all nations,” and, “He who believes and is baptized shall be saved,” some people fixate on these passages. But I have already explained that circumcision was replaced by our Baptism, and I have spoken to you about this. Saint Irenaeus, bishop of Lyons—listen to what he says: “Jesus Christ came to save all human beings, all who through Him are born again unto God: infants, children, young people, and the elderly.”

Whom, then, should I heed: Luther, who appeared in the sixteenth century, or Irenaeus? Irenaeus, writing around AD 185, says: “The Church received from the Apostles the tradition of baptizing infants as well.” Infants are baptized for the forgiveness of sins. Of course, they are cleansed from the defilement that belongs to our birth. My child, you are innocent of personal sins; that is not where the fault lies. The infant has committed no conscious sins, but it bears ancestral sin and needs to be grafted anew. What did I tell you one evening? We plant an olive seed, but a wild olive grows, and it needs grafting. We plant an orange seed, but a bitter orange grows, and it too needs grafting. In the same way, human seed needs this transformation. Saint Gregory the Theologian, advancing the same teaching in the fourth century, says:

“Make use of the right time.” Night or day, morning or evening—you may depart at any moment. Because there is danger that you may depart, that you may leave this world, seize the opportunity. Receive holy Baptism while still an infant, and let the Spirit consecrate you from your earliest years. These are the testimonies I have found, and this is how I would answer the brother who sent me this note. I would also like to tell you that the Fathers of the Council of Carthage, in Canon 121,

speak about infant baptism and say that anyone who refuses to baptize small children is to be deposed.

A clergyman may say, for example, “The little child has done nothing; leave it alone.” But anyone who refuses to accept infant Baptism is to be deposed—not because infants have committed deliberate sins, of course, but because of ancestral sin. “It has pleased the Council,” the Canon says, “that whoever denies that infants and newborn children from their mothers’ wombs are to be baptized, or says that although they are baptized for the forgiveness of sins they have inherited nothing of ancestral sin that needs cleansing in the washing of regeneration, let him be anathema.” This is Canon 121 of the Council of Carthage. Let us not, then, treat the matter lightly or rely on irresponsible claims founded on human reasoning rather than on...

the Spirit of the Church and of God. I do not have with me anything more with which to help you. I presented what I had readily at hand, since I had anticipated that such a question might arise among you. I draw this conclusion, and I do not know whether you draw it as well: a person should, if possible, be baptized from the very day of birth, so as to be united with Christ and to receive sanctification and communion with Him. Now, regarding the second part of this person’s note—that the same speaker on the radio also said that people...

should not confess to other people but directly to God—I say, as I mentioned beforehand, that I have already explained the teaching on this subject. The Apostles do not write to the unbaptized urging Confession, but Baptism; we have already discussed that. Holy Confession is for those who have been baptized, not for those who are preparing for Baptism. Those people needed Baptism, and so the Apostles urged them to be baptized. Baptism does not merely cover sins; it cleanses every sin. You do not first confess in order to be baptized. You believe in Christ and in the Cross, and you are baptized. Whatever sins you commit afterward are the sins you confess. Through Confession you will be reconciled with the Church. So much, then, for...

this first question. Another question in my notes reads as follows: “How can we call the mother of Jesus ‘Saint,’ and indeed the Most Holy Theotokos, when we know that only God is holy?” This is not merely a question raised by heterodox people, although it plainly comes from those who reject our Most Holy Theotokos. They are scandalized by the word “Saint,” and especially by “All-Holy,” because we speak in the superlative. We do not stop at “holy”; we say “All-Holy.” We do not merely say “Saint”; we call her the Most Holy Theotokos. We do not simply call her queen, but the queen of all; we do not simply call her immaculate, but wholly immaculate, as though we were ascribing to her every virtue of holiness. They are shaken whenever they hear such words about our Most Holy Theotokos. Remember the talks we gave in this series, how much we said about her, and how we justified all the beautiful things the Orthodox Church teaches about her. And I would tell you that these are nothing compared with what ought still to be said of this person, who stands immediately after God. But can we ourselves be called saints? How can we be called saints, my brethren? Is it not a command: “Become holy, as my Father in Heaven is holy”?

We can be called saints, yet the Most Holy Theotokos cannot be called Saint? What is it that scandalizes you? But this is nothing compared with what I am about to tell you. Their answer is, “Holy Scripture does not say it.” “Holy Scripture does not say it.” And they reject anything Holy Scripture does not mention, as though Holy Scripture contained everything. Yet I do not know whether you realize that Holy Scripture does not contain everything. John says that there are many other things Christ said, taught, and did, and that if each one were written down, the whole world itself could not contain the books that would be written. Does their book not say this? It is written at the very end of the Gospel of John, in chapter twenty-one. Furthermore, Christ remained on earth for forty days.

He spoke to His disciples about the Kingdom of Heaven. Where are those teachings written? He taught them for forty days; where has all of that been recorded? Furthermore, at the end of the Epistle to the Colossians, Paul says: “Have this epistle read in the Church of the Laodiceans, and you yourselves read the epistle from the Church of the Laodiceans.” Where is the Epistle to the Laodiceans? What subjects did Paul address in it? What did that epistle contain? Gentlemen—Protestants, Jehovah’s Witnesses, or whoever you may be—how can you claim that everything is written here? Not everything has been written down. It is not all contained within these pages. Only certain things Christ did are written here, and they are sufficient if a person is willing to accept salvation: what He preached and what we must do—to be baptized, to receive His Body in Holy Communion, and, if we sin, to confess our sins, and so forth.

Certain essential matters are presented briefly, and they are sufficient. But consider this as well. When Peter wishes to remind his own people, and more generally all those to whom his Catholic Epistles are addressed, he writes in his Second Epistle, in the first chapter—I shall read from verse sixteen onward: “For we did not follow cunningly devised myths when we made known to you the power and coming of our Lord.” What we are telling you, he says, is not a collection of myths. We did not merely hear these things secondhand through tradition; rather, “we became eyewitnesses of His majesty.” We experienced these things firsthand. And he gives the Transfiguration as an example.

“For He received from God the Father honor and glory, when such a voice came to Him from the Majestic Glory: ‘This is My beloved Son, in whom I am well pleased.’ And we ourselves heard this voice borne from Heaven.” I was there, Peter is saying. For Peter was the one who said to the Lord, “Lord, it is good for us to be here. Let us remain here on Mount Tabor and make three tabernacles: one for You, one for Moses, and one for Elijah.” Before he could finish speaking, a voice came from the cloud and said, as it were: “Peter, pay attention. This is My beloved Son, in whom I am well pleased. Hear Him.” In other words, never mind making tents so that He may stay here for the winter or spend the summer. He came to die. Woe to you if He does not die, Peter! Christ had already told him this before.

“Get behind Me, Satan.” Yet for a second time Peter put his own desire first. Perhaps he did not want the Lord to go back down and be killed by the others, if he foresaw what was coming. So he said, “It is better for us to remain here; let us settle here on the mountain.” Then he heard the voice say, “This is My beloved Son, in whom I am well pleased.” And Peter continues: “We heard this voice borne from Heaven when we were with Him on the holy mountain.” Pay attention: “on the holy mountain.” Mount Tabor, even its soil, is called a holy mountain. Yes, it is called a holy mountain. And if the mountain upon which Christ set His feet is holy, is the Theotokos, who carried Him in her womb for nine months, not holy? The stones are holy, but His Most Holy Mother is not holy? Do you understand where these modern scribes and Pharisees are led?

These are the things they say against our Most Holy Theotokos. I pray that no serious person will take them to heart, and that a way may be found to enlighten those who say them. But they are unwilling; in their obstinacy they have shut the door. Why and how they have put this seal upon themselves, I do not know. Perhaps it is sheer pride; I do not wish to say anything more. Yet may they be counted worthy to see the truth. As for us, let us not be carried away by such claims. Next there is another question that is not expressed very clearly. I spoke about this the day before yesterday, but allow me to answer it again for clarification, as far as I can: “Should we under no circumstances avoid the clergy, Mr. Panagopoulos?” This question clearly arises from what we discussed the other day about the clergy...

and about the place we should give within ourselves to the bishop or priest, even if he is sinful, and so forth. That seems to be the origin of this question: “Does he always possess grace?” The standard answer—the same answer every time—is this: he does not always possess grace personally, but he always transmits grace. An Orthodox priest has no grace of his own; rather, the Holy Spirit works through him, and through him grace is bestowed. I explained this to you plainly: it is not the priest himself who baptizes; it is not he himself who hears Holy Confession and grants forgiveness; it is not he himself who gives Holy Communion or blesses. It is the Holy Spirit—it is Christ—working through him.

Others say, “I hear your confession; I forgive you.” But the Orthodox priest says, “You, O Lord, who said, ‘Whatever you loose on earth shall be loosed, and whatever you bind shall be bound,’ loose this servant of Yours.” Likewise, at Baptism he does not say, “I baptize you,” but, “The servant of God is baptized in the name of the Father and of the Son and of the Holy Spirit.” Yet this was Christ’s command: “Go and make disciples of all nations, baptizing them in the name of the Father and of the Son and of the Holy Spirit.” Not in your own holiness. Baptize them in the Holy Spirit; you are to be the instruments. In Holy Matrimony, too, it is said, “The servant of God is crowned,” not, “I crown you.” “The servant of God, so-and-so, is crowned to the handmaid of God, so-and-so, in the name of the Father and of the Son and of the Holy Spirit.” Consequently, the clergyman does not always possess grace personally, but he always transmits grace. Someone may ask, “Always—even when he is sinful, even when he is wicked?”

Grace continues to work through him as long as he has not been deposed by the Church, on whose behalf he teaches, performs the Mysteries, and carries out his ministry. Whatever other sin he may commit, grace does not depart. The Church must cut him off and deprive him of the grace to perform the Mysteries and the other ministries of the Church. During the years of Ottoman rule, a man exhumed his brother’s remains and found the body swollen and undecomposed. You understand what happens among the relatives in such cases, when they see the person swollen and undecomposed, with blackened flesh and so forth. Let me take this opportunity to tell you that, in such cases—

—a bishop must be called. There is a special prayer for the body to be loosed and return to the earth. Christ permits this condition to become visible when the remains are exhumed. For this reason, our Church established the custom of exhumation after three years: if the person became entangled in something during his life and placed himself in opposition to the Church, to Christ, or to the clergy, the Church can act swiftly to loose his body and return it to the earth. At the same time, she helps him as much as possible through the Holy Eucharist, memorial services, and the other prayers, until the curtain falls at the Second Coming. When this man found his brother in such a condition, he sought advice about what he could do. They told him that he must go and explain the matter to the bishop. So he went and told the bishop, who asked him whether he knew—

—if his brother had come into conflict with the previous bishop. His brother had insulted him, and it appears that the bishop had pronounced a curse upon him. I do not know the exact reason, but he had fallen under a priestly curse. So the man went to the bishop and explained what had happened. The bishop asked him, “What do you attribute this to? What do you know about your brother?” He replied, “The older people have told me that he had come into conflict with the previous bishop.” “Then that bishop must read the prayer over him,” the bishop said. “Where is he?” The man replied, “He is no longer in the Orthodox Church. That bishop became a Turk and went over to Islam.” This took place during the years of Ottoman rule.

“I have been told that he became a Muslim,” the man said. “Even if he did,” the bishop replied, “I cannot read the prayer. My prayer will not be effective in this matter; the authority belongs to him.” The man could not understand this. How could it be so, if the former bishop had abandoned the faith and become a Muslim? Nevertheless, nothing could be done. The days passed, and you can understand the shock and anguish within him. At last they told him, “Go and find that former bishop, and speak to him about the matter.” So he set out and found him. “Are you such-and-such?” he asked. “Yes, I am.” “This is what has happened to me,” the man explained. “We exhumed my brother and found his body swollen and undecomposed. I have learned from the older people that he once came into conflict with you. Please come and read a prayer over him.” The former bishop answered, “Can you not see? Are you blind? I no longer belong to that Church. What could I possibly come and do?”

The man returned to the bishop, but the bishop told him, “There is nothing I can do while that man is still alive. I must wait for him to die, and then I will read the prayer for you.” The troubled man could not stop thinking about it, so he went back and began pleading with the former bishop: “Show some love; please come and help us somehow.” At last the man yielded and said, “Go secretly—and be careful, for my life is at stake. Find an epitrachelion, and come to the cemetery late at night. I will find some way to meet you there, and we shall see what happens.” The man found an epitrachelion somewhere and went to the cemetery at the appointed time. The bishop who had become a Muslim put on the epitrachelion and read the prayer over the remains. When he finished the reading—for the remains of the departed submit, if possible, before the bishop—

—because the bishop is a living icon of Christ. We may belittle him and value him at nothing, but the bishop remains a living icon of Christ. In any event, when he finished the prayer, nothing remained but earth and bones. When the bishop who had become a Muslim saw this, he turned to offer a prayer of his own and said, “My Christ, do You still endure me?” This became the cause of his return to Christianity and of his confession of the faith unto martyrdom. There is no other reason for grace to cease acting through a bishop or a priest, except when the Church herself—the Church that gave him the authority to perform the Mysteries and the other ministries—cuts him off and takes that authority away. That is why she declares him deposed: deposed.

The Church is saying, “I gave you this authority, and by virtue of it you perform the Mysteries and the other ministries; now I take it away from you.” That is all. Let us move on. This is the one matter a person must examine. Apart from this, whether the priest is corrupt, sinful, self-interested, or stubborn does not hinder grace. What must you examine in such a case? Whether he remains in communion with the Church. Has he been cut off? Has he been deposed? Some people give an easy answer here which, in perhaps one or two percent of cases, may have some appearance of truth, but generally it does not. They say, “How am I supposed to know what this man is, whether everything is in order or whether he is entangled in some ecclesiastical problem?”

Allow me to answer simply. If you intend to buy even a small plot of land, you hire a lawyer to investigate whether it is legally entangled or free and clear, whether the title is clean, and so forth. You have the lawyer untangle everything so that you can buy a piece of land which will remain here in this world. If nothing about the clergyman’s condition had reached your ears, you approached him in innocence, seeing in his person a servant and representative of God. God will arrange matters so that, in time, you learn that what you did was not correct. From that point onward, you must act and find a way to put in order the matters that truly concern you. But from the moment you are informed and learn how things stand, if you persist in doing as you please, you are responsible before God. Every person, especially in matters concerning the soul, must—

—take great care. If he loses anything else, it is nothing; but if he loses his soul, that is a serious matter. Christ sees how each person understands things and what moves him—zeal, sentimentality, malice, or whatever else—and He makes allowance for him accordingly. Therefore, there is no case in which grace does not act, except when the clergyman has been cut off and deposed by the Church. The authority granted to him by the Church has then been taken away. Here before me is another question, which also appears to arise from our recent discussion about memorial services: “Are kollyva and the customs observed in the Church, Mr. Panagopoulos, merely for the financial benefit of priests—for memorial services, Trisagia, and so forth? What meaning do kollyva have?” Thank you.

These things were not instituted so that priests and bishops could collect money, as some claim. They have a purpose. Kollyva are a confession of faith concerning the Resurrection. Christ told us that unless a grain of wheat falls into the earth and decays, it cannot spring up and bear abundant fruit. In the same way, we too must decay in the earth, and then we shall spring forth and rise again. By offering this wheat for the departed person, we are saying: although his body has decayed in the earth, one day he will rise, just as this wheat springs from the ground. It is a confession of faith in the Resurrection. And so we place the kollyva before the holy icons.

Indeed, the name “kollyva” was given to them by Saint Theodore the Recruit. You know that we observe a Soul Saturday associated with Saint Theodore. Besides the Soul Saturday before the Sunday on which the Gospel of the Last Judgment is read, there is another Soul Saturday during the week of Saint Theodore. During the reign of Julian the Apostate, the following took place. Julian ordered that all the food in the marketplace be defiled with blood from sacrifices offered to idols, so that the Orthodox Christians would eat it. Saint Theodore the Recruit appeared in a dream to the bishop of that place and told him, “Warn the faithful, the Christians, not to buy anything from the market tomorrow.”

“Everything there has been defiled with the blood of sacrifices offered to idols. Tell them not to buy anything, but to eat kollyva instead.” In the dream, the bishop asked Saint Theodore, “What are kollyva?” “Boiled wheat,” he replied. “That is what we call boiled wheat in Euchaita.” This is why we call it kollyva; the name was given by Saint Theodore the Recruit. There are several saints named Theodore, including Theodore the General and Theodore the Recruit, so this distinction is necessary. Now, is anyone forcing you to attend a memorial service? If you do not want to go, do not go. But do not claim that it was invented for the priest’s benefit. No priest or bishop came to your home and ordered you to hold a memorial service—

—in the most elaborate way, lighting many lamps, arranging one thing after another, and spending five or ten thousand drachmas. Take a small plate of wheat with a candle on it, bring the names of your departed and a small prosphora so that we may take out a particle for your loved one, and that is all. But then human pride enters. You want to show what an important person the departed was and how grandly you honor him. You bring elaborate kollyva and distribute them into everyone’s hands so that each person may say, “May God forgive him.” It is a way of prompting others to pray, “May God forgive him.” No one instituted this custom for financial gain, regardless of whether we have carried things to excess in our homeland, where a memorial service may cost fifty or even one hundred thousand drachmas. That is human vainglory. The priest will generally accept whatever you place in the envelope. If you put nothing in it, he receives nothing. But we—

—sometimes behave shamefully in the cemetery. If there are ten memorial services, someone pulls his own offering aside so that it will be read separately. Of course, this happens here too. I was speaking about our homeland and became carried away; perhaps you do not do it here. But I fear that the devil will come here as well, since he already has his ticket. You see all the kollyva placed together on one tray so that they will not be scattered, yet one decorated plate is kept separate. It is set apart because it has elaborate adornments, spices, mint, pomegranate seeds, and other things to make it beautiful. Therefore, it must not be mixed with the others! Be careful about this. Another question also arises. I do not remember whether it was here or in Montreal that someone asked me: when holding a memorial service for one person, may we include other names as well?

May we commemorate other departed people at a memorial service offered particularly for one person? Some imagine that if they include only one name, the prayer will be more effective—as though that person will receive the whole offering. They think that if they add two or three names, perhaps including their father who has also departed, the prayer will somehow be weakened. Do you understand how absurd this is? Let me give you an example that may sound amusing. It is as though a woman said, “Tomorrow I shall take my deceased husband outside to warm himself in the sun. No one else in the world must come outside, because my husband needs all the sunlight.” Would your husband receive less sunlight if someone else came outside? Even if every person on earth stood beneath the sun, would your husband receive less warmth? Such ideas are absurd.

How long will this devil keep making us dance to his tune? How long will we remain his victims, accepting so many foolish notions in matters of faith? We leave people’s names out—the names of those who may be enduring the scorching heat of Hell and waiting for the grace of Christ, which pursues us to the very last moment, until the Second Coming—and yet we deprive our own departed of this help. Those who concern themselves with souls, both the living and the departed, will find great mercy and compassion, especially when they care for that suffering company whom we call the departed. They have left their bodies here below. They can no longer run about and do anything for themselves; they wait for us. Some ask, “What can a memorial service do for a person who is in Hell, since he departed as a sinner?”

It can make his imprisonment more bearable. Suppose someone is in prison and you bring him two blankets. What have you done? You have made his imprisonment more bearable. He is still in prison, but instead of sleeping on the concrete floor, he sleeps on two blankets. Or you bring him a hot meal. Have you done him harm? Or perhaps you bring him a packet of cigarettes—as people say nowadays, cigarettes have become more important than bread. These are all human weaknesses. The point is that we make the imprisonment more bearable. Only the particle offered for a heretic is not accepted: an angel removes it and sets it aside. If a priest receives a slip of paper without knowing that those who wrote the name have listed a heretic—and perhaps they themselves do not know—

—the angel will remove that particle. The same applies to those who committed suicide deliberately and in full possession of themselves. They have shut the door once and for all, and no one can help them. There are, however, people who took their own lives because of illness or because they were in a state like demonic possession. They were not in control of themselves. In such cases, the Church applies economia: she buries and commemorates them and offers them help. But heretics who knowingly call white black and black white have closed the door behind themselves once and for all, and they cannot be helped. All the others can be helped. We should write their names with love and attention. Prepare two slips of paper, not one: on one, draw a cross and write the names of our departed; on the other, write the names of—

—the living: “George, Basil, children, and relatives.” With three simple words you include the whole family. Do the same for our departed. The priests also need many hours to perform this labor of love and to present before our Christ all these people who are in need.

Time does not permit me to continue, but there is one brief question here that I should answer: “I have heard that we must not kneel on Sunday. Is this true?” Yes, it is absolutely true. From Saturday evening, when the lamps are lit—that is, from the moment the priest comes out and “O Gladsome Light” is chanted—until Sunday evening, when “O Gladsome Light” is chanted again, kneeling is not permitted. There are six Canons concerning this, beginning with the First Ecumenical Council. Thank you.

Of course, we will still do as we please. But I am telling you that it carries no penalty of excommunication, because the Holy Spirit knew that people would do as they pleased; nevertheless, this is what pleased the Fathers. There are six Canons (ecclesiastical law). The question of kneeling occupied the Church from her earliest days. Around AD 150, Saint Justin Martyr and Philosopher was asked: “Why is it that you Christians, who say that prayer is offered better while kneeling, do not kneel on Sundays or during Pentecost?” And the holy martyr replied. Read question 115. That is all I had to say this evening. Tomorrow evening, God will have His own word to say.

ημέρες αυτές που βρίσκονται μαζί σας, πολλοί αδελφοί και ορισμένες κυρίες μου έφησαν ορισμένα ερωτήματα σαν ενστάσεις είπαμε σε αυτά τα οποία έχουμε πει και σαν ερωτήσεις, απορίες όπως θα λέγαμε και σε άλλες απήγησα ανέσως, σε άλλες όμως δεν απήγησα παρότι ήταν και γραπτές Με την σκέψη, μάλλον έτσι πάντοτε ενεργώ, κάποια βραδιά να τις μαζέψω αυτές και να απαντήσω και μια βραδιά από αυτές είναι η αποξινή. Ορισμένα όμως ερωτήματα μέσα στο διάστημα των ομιλιών θέλω να πιστεύω ότι ικανοποιήθηκαν διότι έτυχαν οι...

Ομιλίευνα είναι τέτοιες που ήταν και μια απάντηση σε ορισμένα εξ αυτών ερωτήματα. Τις άλλες τις καθαρόγραφτα κατά κάποιων τρόπων εδώ και θα τις ακούσετε κι εσείς τώρα και θα δοθεί και μια μικρή απάντηση. Κι ό ,τι θέλω εκ προημείου να σας πω ότι όποιο θέμα και αν επενύχθη Δεν έπετε ότι εξυπλήθη θέματα είναι περάστια κάτις πίστεως, απλώς ορισμένα συνθήματα εγώθησαν πως έχει από τον Ορθοβόκη του Πλευράς κάθε πράγμα που απασχολεί τη σωτηρία του ανθρώπου.

πρώτο που έχω εδώ στη σειρά όπως θα σημείωνα είναι από ένα σημείωμα που λέγει το εξής Άκουσα, λέγει στο ράδιο, έναν που είπε ότι ο άνθρωπος πρέπει να γίνει 30 χρονών για να βαφτιστεί. Είναι αλήθεια? Και ότι δεν πρέπει να εκτομολογούμεθα, είπε ακόμη σε ανθρώπους, αλλά απευθείας στο Θεό Εγώ, εσείς τι λέτε. Στο δεύτερο μέρος όπως ξέρετε και εσείς απαντήσαμε αναφορικώς με την εξομολόγηση όταν έκαναμε τρεις ομιλίες για το θέμα αυτό της μετανοίας και εξομολογήσεως πώς έχει από ορθοδόξου πλευράς και πώς παρουσιάζεται από εταιροδόξου πλευράς Εκείνο που μένει τώρα σαν ερώτημα είναι το

πρώτο μέρος, αυτό το ότι ο άνθρωπος πρέπει να γίνει 30 χρονών για να βαπτιστεί. Προφανώς το 30 χρονών βγαίνει από τη βάπτιση του Χριστού μας και είναι και σε εμάς τους λεγόμενους Ορθοδόκτως, διότι αυτή η σκέψη, αυτή η γνώμη είναι ετερόδοξος, δεν είναι Ορθόδοξος. Η Ορθόδοξη Εκκλησία έχει τον Υπείο Βαπτισμό, όχι ότι δεν δέχεται και τους μεγάλους, αλλά ξεκινάει από τον Υπείο Βαπτισμό, όπως ξέρετε. Είναι πρωτοστατικού περιεχομένου μάλλον ή εχωβητικού περιεχομένου όπως θα λέγαμε. Δεν ξέρω τι από τα δύο είναι, δεν το ξέρω εγώ αυτό. Κι ένα που ξέρω εγώ είναι ότι θα πρέπει να έχουμε κι εμείς μια ορφή γνώμη επάνω στο θέμα.

Χριστός μας δεν επαφτήσει και το βάτισμα το δικό μας. το βάσημα του Χριστού μας το βάπτισμα μετανοίας, το δικό μας λέγεται βάπτισμα σωτηρίας. Αυτό πρέπει να καθαρίσεις στο μυαλό του ανθρώπου και μάλιστα ας πουν γονείς εκείνους οι οποίοι τα παιδιά τους δεν πηγαίνουν αμέσως να τα βαφτίσουν όταν γεννηθούν. Σας έχει απασχολήσει ποτέ μια συνήθεια η οποία υπάρχει κατά την ακολουθία του βαπτίσματος Να μην παρευρίσκεται η μητέρα, γιατί εκείνη που το γέννησε δεν έχει δικαιώματα να είναι στη βάπτιση του παιδιού της. Γιατί η μητέρα, διότι πάντοτε τα παιδιά εβαπτίζονται ο πρώτος σαράντα ημερών και η μητέρα είναι το πάντοτε ακάθαρτο. Αυτό και μόνο, αυτό και μόνο, είναι αρκετό να δώσει την απάντηση, για μας, για μας, είναι αρκετό να δώσει την απάντηση. Το παιδί είναι δυνατόν να βαστιστεί την ίδια ώρα, διότι όπως ξέρετε δεν υπάρχει

εγγύηση στο τι θα ζει, μία αναρρόφωση. Ξέρω εγώ η μητέρα κουρασμένη έπεσε πάνω και το εφώνεψε. Μια πυρκαγιά, χίλια δυο πράγματα μπορεί να προκύψουν, εγώ δεν εύχομαι ποτέ να πάθει κανένας άνθρωπος ζημιά. Συζητούμε τώρα σαν άνθρωποι και πρέπει ο άνθρωπος να εξασφαληθεί διότι και αυτό το νήπιο δεν έχει υθενημένες αμαρτίες είναι υπό το κράτος και το βάρος του προπατορικού αμαρτήματος και είναι ανάγκη να καθεί.

Αυτό λοιπόν δεν το ξέρουν πολλές φορές οι Ορθόδοξοι και τα μπλέκουν και βλέπουμε τα παιδάκια τους και ενός ετών και δύο και τρίο, μάλιστα εκεί στο Χολαργού είχαμε μία η οποία ήταν 16 ετών και είτε ο Βαφ και πήγαινε και κοινωνούσε. Μεγάλη Πέμπτη έμπαινε στη σειρά και πήγε και κοινωνούσε μαζί με τους άλλους Και τη λέγανε Μπέμπα, Μπέμπα Περιμένου να πάει με τον άντρα της για να βασικεί Είναι άγνοια, δεν ξέρω για ποιο λόγο μπορεί και να είναι κερδισμένοι, επηρεασμένοι από τις δοξαστίες αυτές που ακούμε Επροκειμένου λέει και από ραδιοφώνου ακόμη ακούθηκε αυτό το σύνθημα Ότι πρέπει να γίνει 30 χρονών ο άνθρωπος Ο Χριστός επαναλαμβάνω εβαφτίθη βάχτων μετανοίας στο βάχτωμα του Ιωάννου Το οποίο βάχτωμα αυτό είναι η μετάνοια και η εξομολόγηση δικιά μου Εμείς δεν βαφιζόμαστε με το βάστημα του Χριστού, εμείς βαφιζόμαστε στον θάνατο του Χριστού, συνετάθημεν εν ομοιώματι το θανάτω του Ιησού, εμείς κάνουμε τον τύπο της τριημέρου ταφής του Χριστού, θαπτόμεθα νεκριώντες και ανιστάμεθα, δεν έχουμε καμία σέστη με το βάστημα του Ιωάννου, άλλωστε ότι ήταν βάστημα εξομολογήσεως του Ιωάννου, δε κείμενα, άμα ανοίξουμε και τον Μάρκο και τον Ματθαίο θα βρούμε ό ,τι ήρχονται και ισχύουν.

κρατούσε προφανώς μέσα στο νερό και εκεί εξομολογούνται τα θεμαρτία της. αναφέρει για τον Χριστό μας ότι μετά τη στιγμή θεία με τον Ιωάννη, όταν εν τέλει ενέδωσε ο Ιωάννης να τον βαπτίσει, εισήλθε ο Χριστός μας αλλά ευθέως λέει έξιλθε ανέβη εκ του ύδατος. Τι είπα να πει αυτό. Ότι δεν είχε τίποτα να εξομολογηθεί, έκαμε τον τύπο και ανήλθε ευθέως εκ του ύδατος. Μην μπλέκουμε λοιπόν εμείς το θέμα αυτό. Αλλά δεν είναι αυτό και σε αυτό. Οι βάσεις είναι αλλού του νηπιοβαπτισμού του δικού μας ή του βαπτισμού γενικότερα. Το κήρυγμα εκείνο που λέγει «Πορεφέντες, μαθητεύσετε πάντα τα έθνη» και που λέγει ο Μάρκος «Ο πιστεύσας και βατουστής σωθήσατε». Δεν έχει καμιά θέση που με αυτή την περίπτωση δεν αποκλείει τα νήπια. Μα τρέπε να τους πει «Να πάτε να κηρύξετε στα νήπια». Ήταν η οποία δεν καταλάβαινα, δεν σε μεγάλωσε κήρυξα, δεν είχανε χριστιανούς μπροστά τους.

Χριστιανοί έπειτα... αναλάβουν να τακτοποιήσουν το θέμα των παιδιών τους. Μίλησε πρόεδρος του Μεγάλου, οι οποίοι επίστευσαν, εβαφθήθηκαν αυτοί και η οίκη αυτών. Ξέρετε σχετικώς, έχετε διαβάσει ποτέ σας, οι σας πράξεις των Αποστόλων να ειδείτε κάτι εξωχήν εκεί. Τρεις περιπτώσεις που συνέβη. Ο οίκος της Λιβίας αναφέρει ότι την Αμφίπολη εκεί επάνω, Φιλίππος, ευάψησε τον οίκο της Λιβίας, επίσης ευάψησε τον οίκο Στεφανά, ευάψησε επίσης τον Δεσμεφύλακα, που ήταν πάλι στους Φιλίππους. Δεν είχαν τα σπίτια αυτά μέσα μικρά, ή βάψε τα γκονάρια, όταν λέει τους οίκους, ευάψησε τους ανθρώπους που βρίσκονται μέσα. Αυτό εννοείς, δεν όμως μη σκάνεσαι τις βάρτσες τα ίσαρια και τα μπαλκόνια, βάρτσες δεν είχαν εκεί.

δεν λέει βάψτε τους μεγάλους από εκεί, όλος ο οίκος αυτοί, όλος ο οίκος τους μοσύλακες, όλος ο οίκος που πέφανε Ποιος μπορεί λοιπόν να μας αποκλείσει ότι εκεί δεν υπήρχανε μικρά, άλλωστε το μικρό δεν φέρει προφατορικό αμάρτημα, δεν έχει ανάγκη βαπτισματός Τι γινότανε για τα μικρά, τι είναι τόσο το παιδί γινότανε το μικρό φίλος του Θεού, τι είναι τόσο Δια αυτής περιτομή Ο Χριστός μας δεν έδεχκε η περιτομή, οκτώ ημερώνες. Δεν πήρε το όνομά του ο Χριστό μας οκτώ ημερώνες. Ξέρετε ότι στην ακολουθία του βαπτίσματος υπάρχει μία μικρή ακολουθία που λέγεται της ονοματοδοσίας. Η αιραρχικότητα ευχές της Εκκλησίας σε ένα παιδί που έρχεται στον κόσμο είναι από την ώρα που θα γεννηθεί.

να καλείται αμέσως το ΙΕΡΕΣ. δίδεται σε κανονισμένα στευχά της Εκκλησίας του Συλλεφό. Τις οκτώ ημέρες αναφέρει, ποιονάει ο νονός με το παιδί για του μητέρα είναι ακάθαρτος, έρχονται στην Εκκλησία και δίδεται το όνομα του παιδιού. Υπάρχει μια μικρή ακολουθία που λέγεται της ονοματοδοσίας. Είναι η οκτώ ημέρα που ο Χριστός μας επερρετιμήθηκε και πήρε το όνομά του. Και έπειτα, μόλις τελειώσουν το πολύ οι 40 μέρες, αν θέλουν και πρώτον 40, πολύ, και γίνεται εκείνο που λέμε λείπει η μητέρα από την ωραία ακολουθία του παιδιού της, τουλάχιστον μόλις θα ραβίσει αμέσως πρέπει να βαπτιστεί για να ενωθεί με τον Χριστό, διότι γρηγορότερα είναι υπό την επίρρεια του σατανά, πόσον έπειτα γίνεται δεκτικόν αγιασμό.

δει μόλις το παιδί βαπτιστεί, αμέσως ανοίγει το αρτοφόριο μέσα και το κοινωνεί ο Ιερεύ, το ενώνει δηλαδή με το χρυσό. πλέον το παιδί, αν παραδεχτούμε για τον Άγιο Αγίου τα λόγω φίλοι από τον κόσμο αυτόν, είναι συναριστημένο μετά των δικαίων, μετά των αγίων, μετά των θεσοσμένων. Δράτω με βέβαια ακόμη την προσκυρία να σας πω, εάν έχετε παιδιά βαφτισμένα, μικρά, τα οποία έφυγαν, έχουν το όνομά τους, και αν δεν έχουν το τέλειο βάπτισμα, διήρετος και πνεύματος και κολυμπήτρα, έχουν αεροβάπτισμα, έχουν διαρατισμού.

Βάπτισμα ανάγκης, οικονομία, όπως λέγεται πολλές φορές, τι συμβαίνει αυτό το πράγμα, θα τα γράφετε στο χαρτί σας. Έχουν την ανάγκη της επικοινωνίας με το Χριστό δια της Θείας ευχαριστίας. Δεν είναι μικρά αυτά και δεν έχουν αμαρτήματα, πρέπει και αυτά να κοινωνούν, να επικοινωνούν δια του Αγίου Ποτηρίου Όπως βάζετε τους μεγάλους, τους προσφυλής σας, τους γονείς σας, τα αδέρφια σας, θα βάζετε και τα μικρά αυτά Διότι και αυτά κοινωνούν, τρέφονται, τρέφεται η ψηφή τους από το αίμα του Χριστού Θεία Ευχαριστία, η οποία γίνεται εδώ, γίνεται για τους νεκρούς. Ο Χριστός δεν είναι μόνος των ζώντων Χριστός, είναι και των κεκυνημένων. Όχι των νεκρών και ζώντων, την εξουσίαν έφωνο στα θάνατα του Βασιλεύου. Επάνω δε, το Άγιο Δησκάριο, όπως σας έλεγα προχθές που μιλούσαμε κατεπέκταση του θανάτου περί Μνημοσύνων, υπάρχει ολόκληρο στη Εκκλησία και οι στρατευομένοι και οι θριανδεύοντας. Μέσα στην εκκλησία είναι ο Χριστός επάνω στο Άγιο Δησκάριο, δεξιά του η Παναγία, από εδώ Άγιοι κλπ. Μπροστά βγαίνουν κάτι πιο μικρές, κατά αναλογία των σημειωμάτων που θα δώσει ο καθένας για τους προσφυλίστους να μελετηθούν, που θα φέρουν τον προσφορό της ή που υπάρχουν στα δίπτυχα της εκκλησίας ή αυτούς που θα μνημονεύσουν οι άνθρωποι που κοιμώνται σπίτι τους. Το λέγω αυτό γιατί δεν ξέρουμε τι τρόπο μπορούμε να ελεήσουμε τους κυκλοί μας και άλλους ανθρώπους. Όταν γίνεται η προσκομιβή ο άνθρωπος πρέπει να είναι στην εκκλησία.

να είναι στην εκκλησία και όταν ο ιερεύς εκεί πέρα παλεύει στην προσκομιδή, ο καθένας απ' έξω μπορεί να λέει όσα ονόματα θέλει. Την περιλαμβάνονται εκεί πέρα μέσα. Είναι σώμα της εκκλησίας αυτά. Και κάνει μεγάλο ελαιός ο άνθρωπος ο οποίος κάνει αυτή τη δουλειά. Δεν έχεις ελεημοσύνη, δεν έχεις χρήματα. Έλα να ελεήσεις πνευματικώς στην εκκλησία όταν γίνεται η ώρα της προσκομιδής. Στην πρώτη εκκλησία υπήρχε ένα κουδουνάκι μέσα και χτυπούσε ο ιερές και οι επιθείοι έφερναν υπόψη όλους τους ανθρώπους που ήθελαν. Φίλους, εχθρούς, γνωστούς και μη, ανθρώπους που δεν έχουν αφήσει κανέναν εδώ για να σου κάνει ένα μνημόσιο, ένα κυμνημονέτο. Σήμερα αυτό έχει περισταθεί στο Άγιον Όρος και σε μια στιγμή ακούς μέσα το κουλουνάκι πρέπει να ξυπάει Και κατεβαίνουν όλοι οι πατέρες από τα στασίδια τους, βγάζουν τους σκούφους και τον κρατούν και μνημονεύουν τους γονείς τους, τους φίλους τους, όσους θέλουν ανθρώπους

έτσι, επάνω στο Άγιο Δυσκάριο είναι ο Χριστός. Είναι η Θεοτόκος για τις μερίδωσες από εκεί. Ένα θήτα που έχει επάνω η Αγία, έχει πρασφορά στην προσέξη. Είναι οι Άγιοι και μπροστά όλοι οι άνθρωποι οι οποίοι εμνημονέφθηκαν από την αγάπη των ανθρώπων και από την καλοσύνη του ιερέως. Επίσης, εκεί επάνω είναι και οι κεκοιμημένοι. Και εκεί λοιπόν όλοι η Εκκλησία μαζί με το Χριστό. Όταν λοιπόν αυτό το πάρει ο ιερεύθετα και το ρίξει μέσα στο αίμα του Χριστού, όταν δίνει μετουσίωσης, μετά το σφαινούμε, μεγαλύτερα ανακούφιση δεν υπάρχει από αυτή για τον άνθρωπο. Εμείς οι άλλοι θα προστέλθουμε αμέσως να κοινωνήσουμε, στο μεταφόβο. Εκείνοι θα κοινωνήσουν εμέσως για του τρόπου αυτού. Σας ευχαριστώ.

είναι θέμα αργηρολογήματος να πας μια προσφορά στην εκκλησία, δεν είναι θέμα αργηρολογήματος να δώσεις δύο δραχμές στον ιερέα να μνημονευτεί τα πεθανένα σου, θα το καταλάβεις αυτό όταν μπας από εκεί και δεν σε μνημονεύουν από εδώ, τότε θα καταλάβεις τι είπα να πει ο Ορθόδος για τη θυσία, τι είπα να πει αμαρτωλός παπάς, τι είπα να πει θυσία, τι είπα να πει προσφορά, θα πει όλα αυτά όπως βλέπετε καθημερινά στις Η μύθα αυτή, να μην ξέρουμε την αξία αυτών των πραγμάτων είναι μεγάλο λάθος. Βλέπουμε μια πολύ σοβαρά κυρία και πολύ πιστή η οποία έβαζε πάντοτε τους προσφυλίχους. Έχει και ένα μικράκι, αδελφάκι μικρό, Αντώνη, θυμώ με το όνομα, το οποίο δεν το έβαζε ως ήταν μικρό αυτό

όλους τους άλλους, λέει, εμένα δεν μου στέλνεις τίποτα και κατάλαβες ότι δεν το έγραφε το χαρτάκι εκείνο εκεί το μικρό. Λοιπόν, για να επανέλθω μένω, ο νηπιοβαπτισμός είναι στην Εκκλησία από εσείς εξαρτούς διότι δεν υπάρχει τρόπος αν εδώ μεταξύ πεθάνει ο άνθρωπος πρώτον 30 ετών 30 ετών και δεν υπόσχεται κανείς πως μας εντολαιμοποίησε, μάθει πέρα στο κινητικό διφύγμα. Τι λοιπόν μάλιστα τώρα που έχουν και τη μόδα σε τρόποι που έχουν γίνει και φέρνουν καθημερινώς γέννημα ισολόγκυρες που ήταν υπάρχουσα κηρύζονται να είναι αδάφτες στους ανθρωπούς που θα παρουσιαστούν. Δεν έχει χαίρονται ένας αμαρτιωθέτης άγιος έτσι. 30 ετών είναι δυνατόν να ζεις άγιος. Αλλά είστε στο πατωτικό αμάρτημα τι θα πάει αυτό. Και το αναφέρει αυτό το πράγμα ο Π ο Παύλος, το δεύτερο κεφάλαιο προς πολλά θέματα, δεν ξέρω αν έχετε διαβάσει τη Γραφή ποτέ σας και αν το έχετε βρει αυτό.

πως το λέγει ότι αν δε κατεστάσει η περιτομή για του βαπτίσματος, του ίδιου βαπτίσματος, βλέπετε μήκηση μας έφερε ο Συλλαγαγός για τη φιλοσοφία της επιθυμητικής απάτης, Κατά την παράδοση των ανθρώπων, σύμφωνα με το μυαλό των ανθρώπων, κατά τα στοιχεία του κόσμου και ού κατά Χριστός. πάνω στο πλήρωμα του Θεού Χριστοματικός, το Χριστό και εφέ εν αυτό σε πληρωμένει ως εκεί η κεφαλή πάσης αρκής και εξουσίας δηλαδή ο Χριστός ενώ εν το οποίο και περιτμήθηκε περιτμήθηκε περιτομή αχυροποιητό εν τη απεκρίθηση του τόματος των αμαρτιών της αρχώς εν την περιτομή του Χριστού συνταπέντες αστρών εν το βασισμάτι Εγώ και συμβιέστηκε για τις πίστερες της ενεργείας του Θεού.

γύραν εδώ εκ των νεκρών. Περιτομή λέγει, δια του βαπτίσματος ετακτοποιηθεί σήμερα. Τι πάνω εγώ μπορώ να σωθώ, αν πεθάνω πρώτου τριάντα ετών, δεν υπάρχει άλλος τρόπος για να σωθεί ο άνθρωπος, πρέπει απαραίτητος να μπει στο νερό, πρέπει να ταφεί, όπως είπε σε εκείνον των εκλεκτών Νικόδημων ο Φρυστός μας. Οι υπόθεσεις της σωτηρίας του ανθρώπου διείδατος και πνεύματος είναι της εκκλησίας μας παράδοσης. Σήμερα έρχονται παιδιά, έπειτα από 100 γενναίες, να διδάξουν τη γιαγιά μάνα την ορθοδοξία ότι είχε κάνει λάθος. Διότι ο προτεστατισμός όπως ξέρετε ήρθε επί κοινής έπειτα από 1500 χρόνια. Εάν πολλαπλασιάσουμε 5 γενναίες σε κάθε 100 χρόνια, γιατί κάθε 20 χρόνια έχουμε γενναία, τώρα μάλιστα και γρηγορότερα, θα βάλουμε...

ή δεκαπέντε, εβδομήντα πέντε. Εβδομήντα πέντε γενναίες έχουν περάσει από τότε που η εκκλησία ευάφθιζε, η βρέα, η μητέρα, η γιαγιά, η ορθοδοχτία. Και έρχονται τώρα όχι τα εγγόνια, τα παλιόπαιδα, τα τελευταία αυτά και να συμβαίνει ότι έκαμε λάθος, δεν είναι έτσι, δεν πρέπει να βαφτίζει, αλλιώς είναι πολύ λάθος αυτό το πράγμα. Να δείχνουμε τα μπελοφόραφα των παππούς, τα εγγόνια. Δεν είναι σωστό αυτό το πράγμα. Θα σας μεταφέρω πλήρως απόστολικούς πατέρες. Να δείτε τι λένε ότι δεν υπάρχει σωτηρία στο να βάζεις το άνθρωπο. Από τις μέρες εκείνες που δεν υπήρχαν ούτε ρεύση, ούτε διακτιμισμοί, ούτε σοφιστείες, ούτε τίποτα. Αλλά απλά εξέθετον τα πράγματα πώς έχουν. Παραδείγματι υπάρχει ένας αποστολικός πατήρ ο οποίος ακούει το όνομα Ερμά

ξέρω αν διαβάζετε έτσι μπατρολογία ποτέ σας, τον πρώτο τόμο θα τον βρείτε πρώτο πρότωμα. Λέει λοιπόν το έξι. Πριν ο άνθρωπος παραλάβει ανθρώπινο όνομα του Υιού Θεού, είναι κατεγνωσμένος κατά αυτού θάνατος. Πριν πάρει λέει όνομα από το Θεό, δηλαδή το όνομα του Άγιου αυτό που παίρνουμε στο βασιλισμό μας, είναι δικασμένος λέει σε θάνατα. Είναι άφιος θανάτου. Αλλά όταν λάβει εκείνο το σημείο του νερού, ελευθερούνται τους θανάτους και παραδίδονται στην ζωή. Ποιό είναι το σημείο? Εκείνο δε το σημείο είναι το Ήλιο. Ης ο κατεβαίνωση άνθρωποι ένοχη θανάτου, κατεβαίνουν ένοχη, αλλά ανεβαίνωση εντετυπωμένη την ζωή, φραγισμένη ζωή. και εις εκείνους λοιπόν στους βαπτιστέντες είναι δεδηλωμένον εκείνο το σημείο να μεταχειρίσουμε να εισέλθουμε στην Βασιλεία του Θεού.

τη σφραγίλα πλέον του Αγίου Πνεύματος, ότι εσάφημεν και ανέστημεν και δικαιούμεσα να εισέλθουμε στο Βασιλεία του Θεού. Ο συνέκλημος αυτούς, ο Αποστόλος, πάλι ο Βαρνάβας, λέγει περί του βασίσματος και της καθάρισης των αμαρτιών τα εξής «Και είν ποταμών έλκων εκ δεξιών» υπάρχει ένα ποτάμι που κατεβαίνει δεξιά και ανέβαιναν εξ αυτού δέντρα ωραία, και είδε ότι έβγαιναν δέντρα ωραία από το ποτάμι αυτό, κι όσοι εάν φάγει εξ αυτών ζήθεται εις τον αιώνα. Τούτο λέγονται ότι εμείς κατεβαίνομεν εις το ύδωρ γέμοντες αμαρτιών και ρύπους, φορτωμένοι με αμαρτίες και με ρύπους, και αναβαίνουμε καρποφορούντες επικαρδία των φόβων και την ελπίδα εις τον Ιησού, έχοντες εν τω πνεύματος. Και όσαν φάγει από τούτου, ζήσετε τους πανεών.

το λέγει ο Σαμφουθείς αυτούς τους καλωμένων και πιστεύει δίχεται εις τον νεό. Ο δε Θεόφουλος Αντιοχίας, παλιός, πατήρ Δεκλησίας, ανεπηρείατος από τις περέσεις και τις οφητείες, λέγει έτσι μην και ευλογήθη υπό του Θεού στα εκ των ιδάτων γενόμενα ευλογημένα λέει ότι γίνονται μέσα στο νερό Όπως είχε τούτο, η δείγμα του Μέλιν λαμβάνει τους ανθρώπους μετάνοια και άφηση νομοποιών διείδατος και νουτρού παλιγενευτείας. Πρωταστάδεμα δεν είναι σημαίνει λέει την αναγέννηση, εδώ λέει παλιγενευτεία, καινούργιος άνθρωπος γεννιέται ξανά, εξήγατος και πνεύματος, όπως είπε τον ποτέ καλόν εκείνον υπόδημο Χριστός που διαβάζουμε στο γάμα κεφάλαιο του Ιωάννη.

Συμφώνημε εις ανάγκη απογέννηση εκτίλατος και πνεύματος Μα εισαρτώσαν όλους ότι πρέπει να μπεί στην κοιλιά της μάνας των δεξανήλιων Μπορώ, μου λέει ο γεροσάνθρωπος, τώρα ξαναμπόλεμη Δεν μιλάω για τέτοια πράγματα Εκτίλατος και πνεύματος Πολυβίθρα, όπως σας είπα κι άλλοτε, δεν είναι κουμπαριά Δεν είναι αμαρτία Η μυστήρια ωμέγα είναι τάστας Χάσετε το παιδί και ανοίξατε. Αν είναι μεγάλος φωτιεκτόρας του Ισοτυπιανισμού, με διάσημη χαρά του, και αυτό είναι. Κατά θηλέπεια, το ίδιο λέγει και ο κλείνης ο Αλεξανδρές, πρώτοι αυτούς. Μάλιστα έχει ωραία λόγια ο κλείνης Αλεξανδρές. Είναι γένοι από το βάπτισμα. Βαπτιζόμενοι λέει υποτιμένερα. Ποτιζόμενοι υιοποιούμεθα. Υιοποιούμενοι τελειούμεθα. Τελειούμενοι αποσανατιζόμεθα. Εγώ, Χριστήν, είπα Θεία Εσέ και Ιησύς του Πάνδερ. Και εν τούτης υπάρχουν άνθρωποι σήμερα που δεν θέλουν να το πιστέψουν αυτό το πράγμα και

στέκονται στη λογική, όπως σας είπα, και γρηγορότερα. Τώρα, αναφορικώς με το Βαπτιστέντερ, φορεσθένετε, μαθητεύσετε πάντα, έτσι ο Πιστέψας και ο Βαπτιστής το τίθεται, εδώ στέκονται ορισμένοι και σας είπα ότι αυτό αντεκατοστάθη, που ήταν η περιτομή, αντεκατοστάθη διατίμησης των βαπτινών μας και σας μιλήσα σχετικώς. Ο Εισύχιος Ιρηναίος, λογόνον επίστοπος, 5ο αιώνα τώρα αυτό που σας μιλώ, ακούσε τι λέει εμείς, ο Ιησούς Χριστός ήρθε να σώσει πάντα στους ανθρώπους, όσοι μεγάλωσαν πάντα στους ανθρώπους και τέτοιους τους δι' αυτού να γενομένουν και τα βρέθη, και τα παιδεία, και τους νέους και τους γερομένους.

θα ακούσω εγώ τώρα το Λούφυρο, θα ακούσω το 1500 ή θα ακούσω τον Ηρηναίο του 5ου αιώνα, πόσο σκέριο, δεύτερο Ο Ρηγαίος 185 μετά Χριστό, λέει ως η Εκκλησία παρέλαβε παρά των Αποστολών την παράδοση του βαπτίζην και τα νύθια Τα νυχεία βαπτίζονται διά την άφηση των αμαρτιών. Βέβαιως, αποκλίνονται επί γενεμολογικού ρήπου. Παιδάνα μου είσαι στην Ελληνική Αναμαρτίας, εκεί φταίμε μύτερ μου. Δεν έχει γνωστές αμαρτίες που να. Αλλά φέρει το προπατορικό αμάρτημα. Έχει ανάγκη αποκέντρωμα. Τι σας είπα ένα βράδυ. Παίρνουμε ελιά και βγαίνει αγριλιά και έχουμε ανάγκη να το κεντρώσουμε. Παίρνουμε πορτοκαλιά και βγαίνει νεράδια και έχει ανάγκη να το κεντρώσουμε. Έτσι και το σπέρμα του ανθρώπου έχει ανάγκη αυτού του μεταγωνισμού, έτσι. Ο δε Άγιος Γρηγόριος ο Θεόλοπος όπως φέρεται τρίτον προχωρέων από τον αιώνα λέει

στον καιρό εξήθειος. Παραφάσταση, νύχτα -μέρα, πρωί -βράδυ μπορείς να εξηγείς. Επειδή πας αναλύσεως, διότι μπορεί να φύγεις, να αναλύσεις, να φύγεις από τον κόσμο του. Λοιπίον εξήθει, μίλαβε το καιρόνικα Αγία, εκ βρέφους Αγίας Θήτω, έξω νύχων καθιερωθείται το πνεύμα της. Εγώ αυτά βρίσκω και αυτά θα μπορούσα να απαντήσω στον αδελφό αυτόν ο οποίος μου άσχολε το σημείο μου αυτό Εκείνο που θα ήθελα ακόμη να σας πω το εξής Ότι οι πατέρες της ενκαθαγέννης κοινόδου των 121 όροπους

περί του ειδεολασμού και λένε να καθαίρετε αυτός ο οποίος δεν βαφτίζει τα μικρά παιδιά.

πληρικότερ παραδείγματος, δεν έχει τίποτα το μικρό, άστο, να καθαίρεται όποιος δεν το δέχεται, όχι βέβαια για οι θελειμένες αμαρτίες, αλλά και το προπατωρικό αμαρτίο. Ήρεσεν, λέγει, ήρεσεν, ήθελε, θέλει, είναι Οσυσδήποτε τα μικρά και νεογέννητα εκ των γαστέρων των μητέρων βαπτιζόμενα Αρνείται ή λέγει εισάφησε ένα αμαρτιό να θα βαπτίζονται Μη δέν δε εξισουαδά μελ την προβολικής αμαρτίας Ότι δεν έχουν προβολική αμαρτία Και κατά σήμερα επειδή δεν έχουν κι άλλες περιμένες Δεν πρέπει να βαπτιθεί Τον φίλο καθαρθή με το λουτρό της παλιγενεσίας και Ανάθεμαης. Υπάρχει κανόν το 121 στις εγκαρθαγένειες συνόδους. Μην λοιπόν το θεωρούμε αστείως και στεκόμαστε σε λόγια ανεύθυνα τα οποία στηρίζονται στη λογική και όχι...

Πνεύμα της Εκκλησίας και του Θεού Δεν έχω μαζί μου τρόπον να βοηθήσω περισσότερο Αυτά που είχα ως εμπερίστατος του χώρου μεταξύ σας Είχα υπόψη να μπορέμουν να πέσει τέτοιο ερώτημα Σας τα παρουσίασα Βγάζω το συμπέρευμα, δεν ξέρω αν το βγάζετε κι εσείς Ότι είναι ανάγκη ο άνθρωπος ή δυνατόν από την ίδια ημέρα που είχα γεννηθεί να βαπτιστεί, για να ενωθεί με τον Χριστό, ώστε να έχει αγιασμό και συνάφεια με τον Χριστό. Τώρα, για το δεύτερο μέρος που είπε εδώ αυτή η ψυχή, ότι πάλιν σήκουσε από τον ίδιο μιλητή του ραδιοφώνου ότι οι άνθρωποι...

πρέπει να εκτομολογούμε κασταία ανθρώπους, αλλά παιχτείας στο Θεό. Λέγω, όπως είπα και προημείου, ότι αφήντησα πώς έχει το θέμα και ότι λοιπόν οι Απόστολοι δεν γράφουν και δεν προτρέπουν εκτομολόγηση αλλά βάπτιση και αυτό το είπαμε, όσο η εκτομολόγηση είναι για τους βαπτισμένους, δεν είναι για τους θαυματίσεις. για βάπτιση. Για βάπτιση, οι άνθρωποι είχαν ανάγκη βαπτίσεως, γι' αυτό το έτρεψε σε βάπτισμό. Το βάπτισμα δεν έχει τυπόψη, παθαρίζει όλα τα αμαρτήματα. Δεν εξομολογείται για να βαπτιστείς, πιστεύεις στο βάπτισμα και στο κρούτος και βαπτίζεσαι. Ό ,τι τώρα αμαρτήματα κάνεις εκ των υφών, αυτά θα εξομολογήσουν. Με εκείνα θα έχουν προβαριασμό με την Εκκλησία, διαμέσου δηλαδή Αυτά αναφορικώς

το πρώτο αυτό ερώτημα. Και ένα άλλο ερώτημα το οποίο υπάρχει εδώ στις σημειώσεις μου είναι το εξής, γράφει μια πτυχή Πώς μπορούμε να λέμε τη μητέρα του Ιησού Αγία και μάλιστα Παναγία Καθήν στιγμήν Άγιος ξέρουμε ότι είναι μόνον ο Θεός Δεν είναι μόνο αυτό ερώτημα των εθεροδόξων, που προφανώς και αυτό από εκεί προέρχεται, δηλαδή από τους ανθρώπους που απορρίπτουν την Παναγία μας. Σκανδαλίζεται από τη λέξη Αγία και μάλιστα Παναγία, γιατί εμείς μιλάμε σε υπερθετικό βασμό, δεν στεκόμαστε Άγιος, Αλλά λέμε Παναγίος, δεν λέμε Αγία, λέμε Παναγία, δεν λέμε Βασίλισσα, λέμε παν βασιλείς, θα δε λέμε άναστα, λέμε φάντα άναστα. Σαν όλες τις αρετές της Αγιότητος να τις δίνουμε σ' αυτή. Τι σκανδαλίζονται, ηλεκτρική εκκένωση γίνεται όταν ακούνε τέτοια λόγια για την Παναγία μας. Και θυμήστε πάλι και είναι γεγραμμένα στα στομιλίες που κάναμε στη σειρά πόσα είπαμε για την Παναγία μας και πως λυκαιολογήσαμε όλα αυτά τα ωραία που έχει για την Παναγία μας η Ορθόδοξη Κλησία και αν θα σας έλεγα ότι αυτά δεν είναι τίποτα μπροστά σε εκείνα που θα έπρεπε να έχει ακόμη γι' αυτό το πρόσωπο, το μετά Θεόν πρόσωπο. Αλλά εμείς μπορούμε να λεγόμεθα Άγιοι. Πώς θα λεγόμαστε Άγιοι αδελφοί. Δεν είναι εντολή Άγιοι γίνεσαι καθώς ο Πατήρ μου εμπισουρανής Άγιος Εσύ

εμείς μπορούμε να λεγόμαστε Άγιοι και η Παναγία δεν μπορεί να λέγεται Αγία, η Παναγία Τι είναι εκείνο που σε σκανδαλίζει Αλλά αυτό δεν είναι τίποτα εν σχέση με ένα θα σας πω Γιατί οι απάντητες λένε δεν το λέγει λέει η Γραφή Δεν το λέγει η Γραφή Και αυτοί ότι δεν λέγει η Γραφή το απορρίπτουν δείσεν Ότι δείσεν η Γραφή τα έχει όλα μέσα Πόσον η Γραφή δεν ξέρω αν ξέρετε δεν τα έχει όλα μέσα Ο Ιωάννης λέγει, υπάρχουν και άλλα που είπε και κήρυξε ο Χριστός και έκαμε που αν γραφούν καθέν ούτε ο κόσμος όλος πρόκειται να χωρέσει τα γραφόμενα βιβλία ή δεν το λέει το βιβλίο τους, το λέγει στο τέλος του Ευαγγελίου του Ιωάννου, στο 21ο, στο τέλος γράφει αυτά που σας λέγω. Εκτός αυτού ο Χριστός μας έμεινε 40 μέρες στη γη.

ομιλούσε με τους μαθητάς του τα της Βασιλείας των Ουρανών. Πού είναι γραμμένα αυτά, 40 μέρες έγλεγε, πού είναι γραμμένα αυτά, εκτός αυτού. Στο τέλος προσκολασαής επιστολής λέγει το εξής ο Παύλος, την επιστολή μου λέει αυτή να τη δώσετε λέει και στην Εκκλησία των Λαοδικαίων Και να πάρετε λέει και την επιστολή της Εκκλησίας των Λαοδικαίων να τη διαβάσετε εσείς. Πού είναι η επιστολή προς λαοδικής. Τι λέει τις θέματα ο Παύλος. Και τι έγραφε αυτή μέσα η επιστολή προς λαοδικής. Κύριοι, Προτεστάντε, Ιεχωβίτε, ξέρω εγώ. Πώς είναι γραμμένα όλα εδώ πέρα μέσα. Τίποτα δεν είναι γραμμένα. Στα βόρεια του ωκεανού είναι γραμμένα. Εδώ απλώς είναι ορισμένα πράγματα, το τι έκαμε ο Χρήστος και είναι με αρκετά αυτά αν ο άνθρωπος θα δεχτεί να σωθεί. Τι εκήρεξε, τι να κάνουμε, να βαφιστούμε, να κοινωνούμε το σώμα του, αν αμαρτάνομαι να λέμε τις αμαρτίες μας κλπ.

τους μέναν συγκεκριμένα πράγματα συνοπτικώς, τα οποία παρουσιάζει και είναι αρκετά. Αλλά υπάρχει το εξής. Ο Πέτρος όταν θέλει να υπενθυμίσει στους δικούς του και γενικά στους ανθρώπους που αποτείνεται δια των επιστολών του καθολικών, γράφει στη Δευτέρα του Επιστολή, στο πρώτο κεφάλαιο, θα διαβάζω από στίχο 16 εκατοτέρω. Ούγαρ σε σοφισμένης μύθης εξακολουθήσαντες εγνωρίσαμεν ημίντι του Κυρίου ημών. Αυτά που σας λέμε λέει δεν είναι παρά μύθια. Δεν τα ακούσαμε απλώς εκπαραδόσεως εμείς. Αλλά επόπτε γεννηθέντες της εκείνου μεγαλιότητος. Από κοντά λέει τα ζήσαμε αυτά τα πράγματα. Και φέρνει ένα παράδειγμα στη Μεταμόρφωση.

γάρ παρα Θεού Πατρό, τιμήν και δόξαν φωνήν, ενεχθύς εις αυτό και άστε υπό της μεγαλοδελπούς δόξης, ούτως εσύ είναι ο Υιός μου αγαπητός, εις ενώ εγώ ευδότησα. και τ' αυτήν την φωνή εμείς οικούσαμεν εξ ουρανού, ήμουνα εκεί θα να λέει, γιατί ο Πέτρος ήταν εκείνος ο οποίος είπε στον Κύριο «Κύριε καλόνες τι λέει μη νεώδε, να μείνουμε εδώ επάνω στο Θαβόρο, να κάνουμε τρεις κοινές, μια για θένα, μια με το Μωσή και μια τον Ηλία». Δεν πρόλαβε να τελειώσει μια χωνία από την Εφέλεια που αν του λέει, θα να λέγει στον Πέτρο Πέτρε, πρόσεξε, ούτως ευθύν ο Υιός μου αγαπητός, ενώ ειδόκεθα. Αυτού ακούεται. Δηλαδή, άσχετα, φτιάξουμε σκηνές να μείνει εδώ και να κάνει τι, να παραχυμάσει ή να ξεκαλοκαιριάζει. Αυτός ήρθε να αποθάνει. Καλή μονό σου αν δεν πεθάνει αυτός Πέτρε. Και που τα είχε πει και γρηγορότερα.

πίσω του σατανά, αλλά και πάλι για δεύτερη φορά βάζει το δικό του μπροστά Ίσως να μην ήθελε να κατέβει κάτω ο κύριος για να τον φωνεύσουν οι άλλοι αν τα έβλεπε Και λέει είναι καλύτερα να κάτσουμε εδώ, βασιστική εδώ επάνω Και ακούει τότε τη φωνή και λέει Ούτως εσύ ο Υιός μου αγαπητός, εισόν εγώ ευδόχησα και ταύτιμ λέει την φωνήν, ημείς κυκούσαμεν εξ ουρανού, ενεχθήθαν στην αυτό όντε που είμαστε μαζί εν το όρι του Αγίου, προσέξτε με, εν το όρι του Αγίου, ώστε το θαβόρ, το χώμα, λέγεται Άγιον Όρος, ναι, λέγεται Άγιον Όρος. Και αν αυτό που πάτησε ο Χριστός είναι όρος Άγιων, η Θεοτόκος που τον εκράτησε εννιά μήνες στην κοιλιά της δεν είναι Αγία αυτή. Τα λιθάρια είναι Άγια και η Παναγία Μητέρα του δεν είναι Αγία. Καταλαβαίνετε ε, πού πηγαίνουν οι γραμματίχτιοι φαρισαίοι αυτοί οι σύγχρονοι.

αυτά τα πράγματα τα οποία λένε κατά τις Παναγιές μας Εύχομαι να μην τα λάβει σοβαρός υπόψη και να βρει έναν τρόπο να τους διαφωτίσει Αλλά δεν θέλουνε, με πείσμα έχουν κλείσει την πόρτα προς τα εκεί Τώρα γιατί, πώς εβάλλανε βουλοκαίρι δεν ξέρω, δεν ξέρω Εγωισμός τίθος, δεν θέλω να πω τίποτα άλλο Όμως να εικόμεθα να τα δούνε αυτά Εμείς όμως μην παρακτηρώμεθα από αυτά Στη συνέχεια έχει ένα άλλο που είναι λίγο ακαθόδευ. Μιλήσα και προχθές, όμως να μου επιτρέψετε διαφωτιστικώς να απαντήσω και σε αυτό όσο μπορώ. Σε καμιά περίπτωση δεν πρέπει να αποφεύγουμε τον κλήρον κύριε Παναγόπουλε Είναι εξαιτίας προφανώς στο σημείο μου αυτό από αυτά που συζητούσαμε προχτές περί κλήρου

θέση πρέπει να δίνουμε μέσα μας στον Επίσκοπο, στον Κληρικό, έστω και αν είναι αμαρτωλός κλπ. Λοιπόν, φαίνεται από εκεί ξεκινάει αυτό. Πάντοτε έχει χάρη? Η απάντηση η στάνταρ, δηλαδή η μονότονη με μια απάντηση είναι Δεν έχει πάντοτε χάρη, αλλά μεταδίδει πάντοτε χάρη. Ο ορθόδοξος ιερεύ δεν έχει δικιά του χάρη αλλά το πνεύμα μεταδίδεται δια αυτού, μεταδίδει χάριν και σας έκανα λιανά όπως σας είπα ούτε βαφτίζει αυτός ούτε εξομολογεί και συγχωρεί αυτός ούτε κοινωνεί αυτός ούτε ευλογεί αυτός αλλά το πνεύμα το Άγιον ο Χριστός δι' αυτού

άλλοι λένε εγώ σε εκτομολογώ, εγώ σε συγχωρώ, αυτός λέγει σή κύριε όστις είπας, όσα λύσετε επιδηλείτε εγιμένα και όσαν δέσετε δεδεμένα λύσετε τους δούλους του τούτου. Άλλωστε τη βάπτιση λέει εγώ σε βαπτίζω, βαπτίζεται ο δούλος του Θεού στο όνομα του Πατρός και του Υιού και του Αγίου Πνεύματος. Αλλά αυτή ήταν η εντολή, εκ μέρους του Χριστού Πορευθέντες λέει μαθητεύστε πάντα τα έφνη, βαπτίζονται σε αυτούς Εις το όνομα του Πατρός και του Υιού και του Αγίου Πνεύματος Όχι την Αγιοστήμη σας, βαπτίζονται στο Άγιο Πνεύμα να τους βαπτίζετε Σείς θα είσαστε τα όργανα Στέφεται ο δούλος του Θεού, όχι εγώ σας εμφανώνω, στέφεται Τη δούλη του Θεού τάδες, το όνομα του Πατρός και του Υιού και του Αγίου Πνεύματος Κατά συνέπεια, όχι έχει πάντοτε χάρη, αλλά μεταδίδει πάντοτε τη χάρη. Θα πει κανείς πάντοτε εφόσον είναι αμαρτωλός, εφόσον είναι φαύλος.

χάρη, εφόσον δεν έχει καθαιρεθεί από την Εκκλησία για λογαριασμό της οποίας εδίδασκε, έκανε τα μυστήρια, ενεργούσε. Οποιοδήποτε άλλη αμαρτία και αγκάνει, δεν φεύγει χάρη. Πρέπει να τον αποκόψει η Εκκλησία, να θεριθεί της χάρητος, να μην μπορεί να ενεργήσει μυστήρια και τα υπόλοιπα της Εκκλησίας. Στα χρόνια της Τουρκοκρατίας ένας έκανε ανακομιδή του λιψάνου του αδελφού του και τον βρήκε τυμπανιέων, άλλοιωτον. Καταλαβαίνετε τι γίνεται σε αυτές τις περιπτώσεις μέσα στους συγγενείς όταν δουν τον ανθρωπότητα να είναι τυμπανιέος, άλλοιωτος, εκεί ή κομμάτια μαύρα, κρέας και ούτω κατεξής. Σε αυτές τις περιπτώσεις δράτωμε την ευκαιρία να σας πω ότι

πρέπει να κληθεί αρχιερές. Υπάρχει ειδική ευχή για να λυθεί το σώμα αυτό. Επιτρέπει ο Χριστός μας να φανεί κατά την ανακομιδή και γι' αυτό η Εκκλησία μας έχει χρεστεί στα τρία χρόνια ανακομιδή ώστε αν τυχόν τα έχει μπλέξει αυτό στη ζωή τους και έχει βρεθεί αντιμέτωπος με την Εκκλησία, με τον Χριστό, με τον Κλήρον και λοιπά, να σπεύδει, να τουλεί Αφενός το σώμα, να το παραδίδει στο χώμα, ταυτόχρονα να τον βοηθήσει διά της Θείας Ευχαριστίας, διά των Μημοσύνων και λοιπά, όσον μπορεί τον άνθρωπο αυτόν μέχρι που θα κλείσει η αυλαία της Δευτέρας Παρουσίας. Όταν λοιπόν ευρέθηκε μπροστά σε αυτό το γεγονός του αδελφού του, έφτασε να συμβουλευτεί τι μπορεί να κάνει. Του είπανε ότι πρέπει να πας να μιλήσεις στον αρχιερέα το γεγονός Πήγε λοιπόν και το είπε του αρχιερέο Του λέγει γιατί έμαθε ότι

έρθει στη ρήξη με τον Αρχιερέα των προηγούμενων. Τον είχε εκτιβρίσει, τον είχε, τον είχε και αυτός φαίνεται τον κατηράστη, δεν ξέρω γιατί λέει μια ευχή εκεί πέρα ή υποκατάραν ιερέως, υπέπεσε και Πηγαίνει λοιπόν στον Αρχιερέα και του λέει αυτό και αυτό συνδένει. Του λέει που το αποδίδεις, τι ξέρεις από τον αδελφό σου. Λοιπόν, είπε ότι ως πληροφορούμε από τους γεραντοτέρους ότι με των προηγούμενων επίσκοπων είχε έρθει σε ρήξη, τότε λέει πρέπει αυτός να του διαβάσει. Δηλαδή, πού είναι λέει αυτός. Αυτός λέει δεν είναι στην Ορθόδοφος Εκκλησία τώρα. Αυτός είχε Τουρκέτ, ο Επίσκοπος, και είχε περάσει προς τα εκεί, στον Ισλαμισμό. Ήταν στα χρόνια της Οικοκρατίας.

αυτός του λέει πληροφορήθηκα ότι ετούρκεψε. Εφόσον δει, έστω κι αν ετούρκεψε, εγώ δεν μπορώ να διαβάσω ευχή. Δεν πιάνει τη δικιά μου η ευχή. Η δικαιοδοσία είναι η δικιά μου. Δεν μπορούσε να το καταλάβει αυτό το πράγμα. Πως αν αυτός εγκατέλειψε, πως αν αυτός ετούρκεψε. Πώς περιπτώσει, δεν γίνεται τίποτα. Οι μέρες περνούσαν και καταλαβαίνετε τι σοκ είχε ο άνθρωπος μέσα του. Πήγαινε, του λέει, να τον βρεις και να το μιλήσεις στο θέμα. Πράγματι λοιπόν, αυτός ξεκίνησε και πήγε και τον βρήκε. Του λέει, εσείς είσαστε ο τάδε κλπ. Λέει, ναι εγώ είμαι. Αυτό κι αυτό λέει μου συμβαίνει. Βγαλάμε λέει τον αδερφό μου και τον βγάλαμε λέει την Πανιέων άλλοτο. Και μ' άρχαμε λέει από τους γεροντωτέρους ότι κάποτε είχε τέλει σε ρίξει, ξέρω εγώ. Έλα του λέει να του διαβάσεις μια ευχή. Δε βλέπεις τι λέει, τυφλός είσαι, λέει τι να δω, εγώ δεν ανήκω στην εκκλησία αυτή πλέον, τι να έρθω να κάνω

Ξαναγυρίζει ο Δεσπότης, ο Δεσπότης τίποτα του λέει, εγώ εφόσον ζει αυτός περιμένω να πεθάνει αυτός και εγώ θα σου διαβάσω Τα πράγματα δεν μας σκέφτεται πάλι, ξαναπηγαίνει και άρχισε να τον εκλυπαρεί Κάμε αγάπη, κάμε ξέρω εγώ τι, έλα ξέρω εγώ τίποτα Μας περιπτώσει έκανθη αυτός και του είπε το εξής Πήγαινε του λέει κρυφά όμως πρόσεξε για το κεφάλι μου κόπτετο Να βρεις ένα πετραχύλι και να έρθεις το βράδυ αργά στο νεκροταφείο. Και εγώ θα βρω έναν τρόπο να έρθω εκεί και θα δούμε τι θα γίνει. Πράγματι λοιπόν, αυτός πήγε, βρήκε κάποιο πετραχύλι εκεί, δεν ξέρω πού, δεν το βρήκε και πήγε σύμφωνα με το ραντεβού και πήγε εκεί πέρα. Βάζει το πετραχύλι ο Τουρκέφτας Αρχέρες και διαβάζει στο Λίψανο. Όταν ετελείωσε τη μελέτη, το διάβασμα αυτό, γιατί γονατίζουνε πάνω στον τάφο ή δυνατόν απάντως των νεκρών Γιατί ο αρχιερέτ

εικόν του Χριστού ζωντανή, ας του κατεβάζουμε εμείς και του κάνουμε μια δεκάρα, δεν έχει κανένα ρόλο, είναι εικόν ζωντανή του Χριστού ο Αρχιερέδος. Εμπάσχη περιπτώσει όταν τελείωσε έμεινε χώμα και κόκαλα. Όταν το είδε ο Τουρκεύτας Αρχιερεύτη αυτό γυρίζει τώρα να κάνει προσευχή δικιά του και λέει «Χριστέ μου, ακόμη με ανέχεσαι» και αυτό έγινε αιτία να ξαναγυρίσει και να μαρτυρήσει στο χριστιανισμό. Για καμιά αιτία δεν περιορίζεται η χάρης και δεν ενεργεί η χάρη από τον Αρχιερέα ή από τον Ιερέ εκτός ότι η ίδια Εκκλησία που του έδωσε αυτό το δικαίωμα να κάνει αυτά τα πράγματα, τα μυστήρια κλπ του το αποκόπτει, του το πάρει αυτό το δικαίωμα. Γι' αυτό λέει καθερίστο, καθερίστο.

που σου έδωσα το δικαίωμα και βάσει αυτού του δικαιώματος κάνεις μυστήρια πράγματα κλπ, εγώ σου το αφαιρώ. Μέχρι εδώ, παρακάτω. Αυτό το μόνο θέμα που πρέπει να προσέχει ο άνθρωπος. Κατά τα άλλα αν είναι φαύλος κλπ, αν είναι αμαρτωλός, αν είναι συμφεροντολόγος, αν είναι ξερογότη κλπ, αυτό δεν δυσκολεύει την χάρη. Τι είναι αυτό που σας λέγω να προσέξει την περίπτωση εάν έχει σχέση με την Εκκλησία ή όχι. Μήπως είναι αποκεκομένος, μήπως είναι κατερεμένος. Τώρα λένε ορισμένοι στην περίπτωση αυτή μια εύκολη απάντηση που μπορώ να πω σε ένα μικρό ποσοστό 1 -2 % μπορεί να έχει κάποια αλυθοφάνεια. Αλλά γενικότερα όμως δεν είναι. Και πού ξέρω εγώ λέει τι είναι αυτός, αν είναι εντάξει ή αν είναι μπλεγμένος ή αν είναι ξεμπλεγμένος. Τι

εγώ, θα μου επιτρέψετε να απαντήσω απλά. Πρόκειται να πάρεις ένα χωράφι 100 μέτρα και πας και βάλεις δικηγόρο να ελίζει πως είναι μπλεγμένο ή αν είναι ξεμπλεγμένο. Αν υπάρχουν καθαροί τίτλοι, αν, αν, αν, να στο ξεμπλέξει ο δικηγόρος για να πάρεις ένα χωράφι που θα μείνει εδώ. Αν λοιπόν δεν έφτασε στα αυτοί σου, από αφέλεια έφτασε στο πρόσωπο ήρθε αυτό. Το πρόσωπο του έβλεπες το Θεό και λοιπά. Ο Θεός θα τα φέρει έτσι τα πράγματα μελλοντικώς να πληροφορηθεί ότι αυτό που έκανες δεν το έκαμε σωστά. Από εκεί και κάτω ενεργήσε και βρες τον τρόπο να τακτοποιείς αυτά που ενδιαγνίασε πραγματικά. Από τη στιγμή όμως που πληροφορείσαι, που μαθαίνεις πώς έχουν τα πράγματα και εσύ εξακολουθείς να κάνεις το δικό σου είσαι υπεύθυνος ενώπιον του Θεού. Κάθε άνθρωπος, μάλιστα για ψυχή θέματα πρέπει

να κόψετε. Όλα τα άλλα αν τα χάσει δεν είναι τίποτα. Εάν χάσει την πληθύνση είναι σοβαρό θέμα. Και ο Χριστός ο οποίος βλέπει τον καθέναν πώς θα βλέπει τα πράγματα και από τι ελαττήρια κινείται, από ζήλο, από αισθονοφουλία, από κακία, δεν ξέρω τι, τον οικονομεί κατά αναλογία. Δεν υπάρχει λοιπόν καμία περίπτωση που να μην ενεργεί η χάρη ή μόνο αν είναι αποκεκομένος, Αν είναι καθαριμένος από την Εκκλησία. Του έχει αφαιρετεί η Χάρης που του εδόθηκε από την Εκκλησία. Στη συνέχεια εδώ μπροστά μου έχω ένα άλλο πράγμα, το οποίο και αυτό φαίνεται απορρέει από τη συζήτηση που κάναμε περί μνημοστήνων προχθές. Τα κόλληβα λέει. Πόσοι σύμφωνοι στην Εκκλησία κύριε Παναγόπλε δεν είναι θέμα συμφέροντος των ιερέων για μνημόσυνα, για τρισάγια κλπ. και τι είπα να πει κόλληβα, ευχαριστώ.

είναι βαλμένα για αργυρολόγημα όπως λέγουν των ιερέων και των αρχιεραίων. Έχουν και αυτά το λόγο τους που έχουν μπει. Το κόλληβο είναι μια ομολογία πίστεως αναφορικό με την υπόθεση της Αναστάσεως. Ο Χριστός μας είπε όταν ο κόκκος του σύτη πέσει στη γη και σαπίσει τότε θα φυτρώσει και θα φέρει καρπόν πολύ Δηλαδή απαραίτητος κι εμείς πρέπει να σαπίσουμε στη γη και τότε θα φυτρώσουμε, θα αναφυθούμε δηλαδή Και λέμε εμείς τώρα, για το πρόσωπο που προσέφερα το σιτάρι αυτό, παρότι εσάπησε στη γη, μια μέρα θα φυτρώσει όπως φυτρώνει και αυτό το σιτάρι. Είναι ομολογία πίστερα. Στην Ανάσταση. Και βάζουμε κόλλυβα κάτω έξω χείλη.

Και μάλιστα, τη λέξη κόλλυβα, την ονομασία κόλλυβα, την έδωσε ο Άγιος Θεόδωρος ο Τύρων. Δεν έχετε υπόψη σας που έχει προστεθεί ένα ψυχοσάββατο των Αγίων Θεοδώρων που λέμε εμείς. Και εκτός του ψυχοσαββάτου που γίνεται στην παραμονή που διαβάζεται το Ευαγγέλιο της Κρίσεως, έχουμε και ένα άλλο ψυχοσάββατο εκεί των Αγίων Θεοδώρων που πηγαίνουμε. Επί Ουλιανού παραβάτου έλαβε χώρα το εξής, ο Ιουλιανός έδωσε εντολή να μολυνθούνε όλα με αίματα αποειδωλώθητα στην αγορά τα τρόφιμα τα οποία θα έτρωγαν οι Ορθόδοσοι και πηγαίνει ο Άγιος Θεόδωρος ο Τύρον στον ύπνο του Αρχιερέως του τόπου εκείνου και του λέει Ειδοποίησε τους πιστούς, τους χριστιανούς να μην ψωνίσουν αύριο από την αγορά

έχουνε όλα λερωμένα, μολυσμένα από αίματα ιδωλοφύτων. Πέρσους να μην ψωνίσουνε, παρά να φάνε κόλλιβα. Και ρωτάει στον ύπνο του ο Αρχιερεύς των Θεοδωρων. Του λέγει τι είναι τα κόλλιβα. Είναι σιτάρι λέει βρασμένο. Έτσι το λέμε το σιτάρι το βρασμένο εμείς, τα ευχάητα. Γιατί θα λέμε από τα ευχάητα ο Άγιος Θεόδωρος ο Πείλος. Από εκεί λοιπόν λέγεται κόλλιβο, το ονόμαστε ο Άγιος ο Θεόδωρος ο Τύρων, είναι δύο ε και στρατιλάτης και τύρον και ασφουδίτες είναι πολλοί θεόδωροι, μπας παιδιά, γι' αυτό λέγεται, τώρα σε υποχρεώνει κανένας να πας, δεν θέλεις να πας, μην πηγαίνεις, μην το βάζεις όμως γιατί ο ιερέψης ή ο αρχιερέψης δεν ήρθε σπίτι σου να σου πει ότι έλα να κάνεις μνημόσυνο

να το κάνεις πολύ τελεύτατο και να αναψούν εκεί πολλοί έλεοι και να κάνουν και τούτο και τ' άλλο και να χαλάς πέντε δέκα χιλιάδες ρεχμέτρες. Πέρα ένα πιατάκι συντάρι, με ένα κεράκι επάνω και φέργε τα ονοματά σου και την προσφορούλα σου να βγάλουμε μερίδα για το προσφυλές του πρόσωπο και αυτό είναι όλο. Αλλά έλα εγωισμός ο νικός που δεν είναι να δείξεις ότι μεγάλο πράγμα για τον άνθρωπο που έχεις και τι μη μεγάλη είναι και το φέρεις στο κόλληγο αυτό να το μοιράσεις έπειτα στα χέρια του καθενός, να πει ο καθένας Θεός Χωρέστον. Είναι ένας τρόπος που τον προκαλείς να πει Θεός Χωρέστον. Δεν το έχει φτιάξει κανείς για λόγους συμφέροντος, αδιαφόροντας αν το έχουμε φτάσει εμείς στην Μάλισσα, στην Πατρίδα, 50 .000 να φτάνει, 100 .000 δραχμές να φτάνει ένα μνημόσυνο. Καινοδοξία των ανθρώπων όμως αυτή. Κυρικώς, ό ,τι του βάλεις στο φάκελο θα το πάρει. Και αν του βάλεις και τίποτα, δεν παίρνει και τίποτα. Αλλά εμείς...

στο κημητήριο οι παραδείγματοι και έχουν δέκα. Καρφί τώρα. Το τραβάει στην άκρη το μνημόσυν, να διαβαστεί ξεχωριστά. Βέβαια, κι εδώ γίνεται. Δεν ξέρω, λέω εδώ, εγώ λέω στην πατρίδα τώρα, παρεσύρθιν, μπορείς να μην το κάνετε. Αλλά θέλω να πιστεύω ότι ο διάβολος έρχεται γιατί το εισιτήριο το έχει λέει ρε του. Και θα έρχεται κι εδώ. Και βλέπεις πόσο όλοι ρίχνουν τα κόλληβα σε ένα καλάτι να μην σκροπισούν και λοιπά. Το πιάτο ένα είναι ξεχωριστό εκεί πέρα. Ξεχωριστό γιατί έχει ταφύδες επάνω, έχει φτιαγμένο, άλλα πράγματα μπαχαρικά και λοιπά. Έχει δυόσμο, έχει ρόλι για να φωτάει και το λοιπά. Λοιπόν, είναι ξεχωριστό αυτό. Να μην είναι με τους άλλους. Προσέξτετε εδώ αυτό το πράγμα. Ακόμη σε αυτό το πράγμα γίνεται το εξής. Δεν θυμάμαι αν εδώ ή στο Montreal μου έθεσαν το ερώτημα αυτό. Μπορούμε να βάζουμε κι άλλα ονόματα όταν πρόκειται

Πρόκειται για μνημόσυνο ενός. Μπορούμε να βάλουμε και άλλα μνημόσυνα. άλλα ονόματα, γιατί νομίζουν αν βάλουν ένα όνομα πιάνει πιο καλά θα το φάει όλο αυτός να πούμε. Αν βάλει δυο ονόματα, τρία, βάλει και τον πατέρα ξέρω εγώ που κι αυτός είναι εκεί επάνω πηγεμένος, ότι αυτό τώρα θα αδυνατήσει την προσθευτή. Ξέρετε τι αστεία είναι αυτά. Ακούστε να σας πω ένα παράδειγμα, ίσως θα δημιουργήσει λαρότητα. Είναι σαν να λες το εξής, αύριο θα βγάλω τον άντρα μου που είναι πεθαμένος στον ήλιο να ελιαστεί. Να μην βγει κανένας στον κόσμο για θα ελιαστεί ο δικός μου άντρας. Δηλαδή έβγαινε κι άλλος ο άντρας το δικό σου θα ελιαστεί λιγότερο. Και έβγαινε όλοι οι ανθρωπότες γρουστά στον ήλιο αυτών των υλικών. Ο άντρας το δικό σου θα πάρει λιγότερη θέμαση. Είναι αστία αυτά τα πράγματα.

πότε θα μας χορεύει αυτός ο διάβολος επιτέλους. που είμαστε ακιονίκηδες που τόσα πράγματα πιάνουμε, μέχρι πότε θα μας τα θέματα αυτά της πίστης Θεός μας και αφήνουνε ανθρώπους έξω να βάλει το ονοματάκι αυτού που περιμένει εκεί πέρα τη σαχάρα της κολάθεως και περιμένει να ξαγνατήσει πουθενά η χάριση του Χριστού που μας διώκει και μέχρι τελευταία ζωνίδος Μέχρι τη Δευτέρα Παρουσία, τρέχει κοντά να μας στάσει και εμείς θερούμε τους ανθρώπους μας. Μεγάλη Ελευμοστήνη και μεγάλο Έλεος θα βρούν οι άνθρωποι οι οποίοι καταπιάνονται με το θέμα των ψυχών, των ζώων των και των κεκοιμημένων και κατεξοχήν τις συμπαθούς αυτής τάξεως που λέγονται κεκοιμημένοι οι οποίοι έχουν αποφερωθεί, έχουν αφήσει κάτω εδώ το σώμα και δεν μπορούν να τρέξουν να κάνουν τίποτα για τον εαυτό τους και περιμένουν από εμάς. Λένε μάλιστα ορισμένοι και τι μπορεί να κάνει ένας ανθρώπου που είναι κολλασμένος ένα μνημόσυνο όσον έφυγε λέει αμαρτωλός.

του κάμεις ανετοτέραν την ερκτήνη. Είναι φυλακή, έτσι. Και του πας δύο κουβέρτες. Τι του κάνεις. Ανετοτέραν τη φυλακή σου. Τόσο κακή έχεις. Να μην κοιμάται στο τσιμεδοκάτω και κοιμάται πάνω στις δύο κουβέρτες. Είναι στη φυλακή. Και του πας ένα ζεστό φαγητό. Κακό του κάνεις. Ή του πας ένα πακέτο σιγάρα που λέμε γιατί σήμερα τα σιγάρα έχουν περάσει το ψωμί. Σιγάρο λέει δεν είχε, ψωμί αν είχε δεν είχε σιγάρο, πρώτη ηλία αυτή κατά λόγια. Τρέλες πολλές εδώ. Λοιπόν, του κάνουμε ανετοτέραν την υλκτή. Μόνο τον αιρετικόν η μερίδα δεν λαμβάνεται υπόψη, τη βγάζει άγγελος από εκεί και την πετάει και τη μεριάζει. Έχετε και αναγνία αν ο Ιερεύ δεχτεί ένα χαρτί που δεν ξέρει άλλοι τι το έχουν βάλει

και αυτοί δεν ξέρουν ότι είναι αιρετικός, ο άγγελος θα τη βγάλει αυτή τη μερίδα Και τον αυτοκτονισάντων εν ψυχρό Αυτοί κλείσανε μία διαπαντός τη φύρα, δεν μπορεί να του βοηθήσει κανένα Γιατί είναι και άνθρωποι οι οποίοι αυτοκτόνησαν λόγω ασθενείας, λόγω σαντε δαιμονισμένοι Δεν ήρθανται κυρίοι του εαυτού των Κάνει οικονομία η Εκκλησία αυτή, στην περίπτωση αυτή, και τους σκιδεύει και τους μνημονεύει, τους βοηθάει. Οι αιρετικοί όμως, οι οποίοι εν ψυχρών λένε το άσπρο μαύρο και το μαύρο άσπρο, έκλεισαν μια διαφαντός μόνοι τους πίσω την πόρτα και δεν μπορούν να βοηθηθούν. Όλοι οι άλλοι μπορούν να βοηθηθούν και να τους γράφουμε με πάθος, με προστοχή, λέγουν πάθος εννοώ, με προστοχή, δυο χαρτάκια, όχι ένα. Ένα σταυρό επάνω των κεκοιμημένων μας και από εκεί ένα άλλο χαρτάκι μικρό.

ανθρώπων που ζουν, Γεωργίου, Βασιλείου, Τέκνων και Συγγενών. Με τρία λογάκια πιάνεις ολόκληρη την υπόθεση μέσα. Το ίδιο και τους κεκοιμημένους μας. Διότι και αυτοί οι ιερείς χρειάζονται ώρες ολόκληρες να κάνουν την αγάπη αυτή και να παρουσιάσουν μπροστά στο Χριστό μας τους ανθρώπους αυτούς οι οποίοι έχουν ανάγκη.

ότι δεν με παίρνει η ώρα Όμως είναι ένα κουτσό εδώ να το πω Άκουσα λέει ότι δεν πρέπει να γονατίζουμε την Κυριακή Είναι αλήθεια Ναι μεγάλη αλήθεια Από το Σάββατο το βράδυ Άμα το λιχνικό Δηλαδή που θα βγει ο ιερέτης και θα πει το φως σιλαρών Μέχρι την Κυριακή το βράδυ που λέγεται το φως σιλαρών Δεν επιτρέπεται η γονικλησία Υπάρχουν έξι κανόνες αρχή διανομένης από τις πρώτες Οικουμενικής Συνόδου Ευχαριστώ.

βέβαια και πάλι θα κάνουμε το δικό μας Αλλά σας λέγω δεν έχει αφορισμό γιατί ήξερε ότι οι άνθρωποι θα κάνουν το δικό τους Το Πνεύμα του Άγιου αλλά λέει ήρευσεν της πατράς Υπάρχουν έξι κανόνας Ο θέμα δε της οικονοκλησίας, απασχόλησε την εκκλησία από τις πρώτες ημέρες Ο Ιουστίνος, ο Μάρτης και ο φιλόσοφος ερωτήθηκε το 150 μετά Χριστό Ευχαριστώ γιατί εσείς οι χριστιανοί που λέτε γονατιστεί προσφέρετε καλύτερα την προσευχή σας, δεν γονατίζετε τις Κυριακές και την Πεντηκοστή. Και απήντησε ο Άγιος Μάρτς. Γεβάστε την 115 ερώτηση. Αυτά είχα να πω και απόψε. Αύριο βράδυ ο Θεός θα πει τα δικά του.