Counsels from Sinai

This English transcript is an automated translation of the original Greek lecture. It may contain errors; the original Greek audio recording is the authoritative source. Some passages are omitted per editorial policy.

Welcome, welcome, welcome to you all. Welcome, welcome. So we have been speaking about hesychia, about inner stillness, about prayer, and about tears. Now there is something else the saint sets before us, and it is very interesting. One of these counsels is this: attend to the memorials of the saints.

That is, go to the feasts of the saints. For through them, he says, communion with God is established. Through these contacts, through this relationship with the Church and with the saints, you too take part, you enter into a kind of union with God, just as we were saying.

"For through them communion with God comes about." This is how you will be able to achieve real communion with God. "Tread the church as heaven, and reckon nothing fleshly or earthly in it." Consider that everything there is above the earth, that it belongs to heaven.

So here is a passage, and he says: attend to the memorials of the saints. We ourselves have divided them into small feasts and great feasts. Today is a small feast, we say, and that other one was a great feast. But if a person could be in church every single day...

We, whenever we look at the calendar, check to see whether it is a great feast. Of course the persons of the saints do differ, as Paul has said: star differs from star in glory. And indeed, one is the glory of the moon and another the glory of the sun. So there is one honour for the feast of the Honourable Forerunner tomorrow, and another honour and another feast for Saint Nicholas, or Saint George, or some other saint, or Saint Agrippina, whose feast falls today. You see, even in this spiritual theatre of God, each one has his own works.

Yet if a person could be present every single day at a liturgy for the memory of some saint, he would gain great benefit. And you should know that saints who are strangers to us, whom most of us have never heard of, are for some particular region very well known indeed. They are known through their miracles. Take, for example, Saint Nicholas of Vounena. Look how it is! Such saints work miracles. And so people come from the ends of the earth to their feast.

We do not see him, but the fact remains that every saint, once he becomes known, is known in his own region, and this creates interest in people, and a person comes and takes part. On the day each saint is commemorated, that saint, by his martyrdom and by his life, has a corresponding boldness before God. And a person is helped, because through the martyrdoms of the saints, and in general through the feast of some saint, you are given the opportunity for a liturgy to be served, and that liturgy leads you toward the Holy Communion that will follow. It is the Divine Liturgy that is the centre of everything, and through Holy Communion a person is sanctified. One kind of spiritual progress belongs to the person who...

...comes to church often, communes often, and often has the saints of God in his thoughts. And quite another grace and spiritual advancement belongs to the person who only looks out for the great feasts in order to come to church. And many stay outside the precinct, just to receive the light of the Resurrection, or to take the blessed water at Theophany, and so on. The one differs from the other. Here he says: through them communion with God comes about. In this way you communicate with God and you complete His thought within you. Because many of us go to the festivals and the feasts of the saints...

...without any fear of God. We go the way Mary of Egypt once went. Even on the boat, while she was travelling to venerate the Honourable Cross, she was selling her body, using it for sin, and so she went on to the festival. She went to the feast of the Cross in Jerusalem, but there she found the door shut. She could not go in. Nothing worked. She simply stood there. And you know what happened then, what she felt, what took place inside her. She entreated our Most Holy Theotokos, who was there in an icon inside, saying: let me come in, and I will change. And there she did change. And instead of going back to the place where the others, her companions, were waiting for her, she left for the desert, and she became Saint Mary of Egypt.

This lack of the fear of God, sadly, keeps God far from us. And that is why the devil fights us so fiercely on this point, because he knows that this communication, this contact, this union of man with God takes place above all in the church, through churchgoing, through the liturgy of the Church. He goes on to say, listen: "Tread the church as heaven, and reckon nothing fleshly or earthly in it." When you set your foot inside the church, consider that you have set your foot in heaven. If only a person could understand this.

A person thinks, when he goes to church, that he is walking into some sort of priest's shop, into some organised business, where there is the sacristan, where the cantor is coming in and out, going in and out of the sanctuary as if it were an election headquarters, where various people have installed themselves, the familiar faces and so on, sacristans, parish councillors and the like, the ones who have connections with the sanctuary and with the priest. No, he says. When you set your foot there, consider that you have stepped into heaven. And what matters is not the people you see in there now, the cantor, the sacristan, the parish committee, or anyone else, or even the priest. It is Christ who is in the church. It is the Theotokos who is in the church.

The angels are there, and the saint himself in whose honour the feast is kept. Saint John, Saint Nicholas, Saint George is present indeed. Therefore, take up the corresponding attitude, make the corresponding preparation, and only then set your foot inside. Otherwise it is a mere formality. It is not simply a matter of going to light a candle with the newspaper still in my hand. No. Nor of going after I have had my breakfast, just to take the antidoron, the blessed bread, and keep it for the next day. No. "Tread the church," he says, "as heaven, and reckon nothing fleshly or earthly in it." Everything in there, where you are going, is spiritual.

That vestment you see, that bread you see, that wine you see, the words that are spoken, the things that are heard, the things that are symbolised, all of them have a spiritual and divine meaning. And all of them are for the restoration of human nature. Do you understand now with what preparation, and with what fear of God, a person ought to enter the temple? John Chrysostom has a beautiful passage on this point. He says: "When you enter the temple, examine yourself and confess yourself first." That is, you have sat down, you have thought it over, you have found that you are in order, and only then do you go in. But we go because it is Sunday, and I do not know where you and I have been all week long, and what we have been doing.

How many times we have slipped, how many lies we have told, how many schemes we have worked, and I do not know what else. But because it is Sunday and we have the habit, off we go to church. And what comes of that? If you have the habit of preparing yourself for church, then blessed be. But if you have no habit of preparing for church, and you imagine that because you have put on your good clothes and are outwardly clean, in body, you are therefore fit for church, then you are deceiving yourself. It is not so. If anyone reads...

...the Sermon on the Mount, you will find a passage there where He says: when you are about to offer your gift, and there you remember that someone has something against you, not that you have something against him, but that he has something against you, leave, He says, the gift there. Go and find him, talk it over with him, be reconciled with him, and then come back and offer your gift. Otherwise it does not count.

The other person has something against us. Because many times others do have something against us, and they have good reason to. And just because we have nothing against them, we imagine that we are free to go ahead. And we think our offering will be accepted, our prayer, and I do not know what else. No. The matter is a very delicate one. Nor is that crush of people we see at the great feasts what it should be. Suddenly everyone is worthy to commune, and the next day they are worthy no longer. How was a man worthy on Holy Thursday and not worthy the day after? It is not possible for it to happen once a year, one single time, and for that to make him worthy. It is not possible. If he was worthy on the other days, then he is worthy today as well. Unless he has made a change, and reached that change. Metanoia, repentance, means exactly that: a change of mind, a turning of the nous, changing your road. But if he is going to do the same things all over again, and does them knowingly, then he did not truly commune even then. He is like those we spoke of earlier, who sin knowingly, saying that next week they will go and confess. And Satan answers back and says: and who told you that what you did with deliberate forethought will be forgiven?

Who told you it is forgiven? Where do you get your assurance from, since you did this thing with deliberate forethought? "I will sin, and then I will go and confess." It is one thing to fall because someone laid a hand on you and you were overcome, and quite another to sin against a person deliberately, planning it out and adding that in as well. Who told you, he says, that this is forgiven? And so it becomes a tangle. You understand, and there is no way out of it. This, then, is the point I would like us to be careful about, seeing how useful it is for a person, and of course, if a person takes into account that the mercy of God is prepared, and that he must prepare himself, then he will place his hope in this, and immediately the question of putting his life in order presents itself.

The preparation for entering the temple, because in the morning at the Doxology and in the evening at Vespers we say these very words: "Let Thy mercy, O Lord, be upon us, according as we have hoped in Thee." As much as we have prepared, that is how much You will give us. Exactly that much He will give. Do not expect anything more than that. That much we prepared, and many of us prepared nothing at all, of course. We did not cleanse ourselves at all, we did not love, we did not forgive, we did not do the things we ought to have done, and these are the very things regarded as the preconditions for a person to receive. We have said it before: think of the preparation a person makes just in order to go shopping. Look at housewives when they are about to go to the market.

The cart is ready, and the right container for the potatoes, and the can for the oil. Correspondingly, we take the appropriate vessels, liquid containers for liquids and solid containers for solids. They smell them, they wash them, they clean them, they inspect them, they get them ready, so as to bring things back for the household. So the corresponding preparation is made, cleanliness and so forth, in order to go to the market and bring something back from there. But where are you going to put this thing? Did the Samaritan woman not hear it from our Christ, or did she not? What did He say to her? Where are you going to put it? To draw this water, you brought your vessel to take it from the well. And to give you My grace, this living water...

What will you draw it with? That is what goes down into the well. There is the well, and there is the water. She had had one man after another, and they kept coming to her. Where is she going to put it? Or how is she going to come here, get herself clean, and be given this gift? It takes preparation. First she has to put her life in order. First she has to confess that yes, the man she is with now is a sixth. That is the point. It is not simply that it is Sunday, not simply that it is Pascha, or a great feast of the Most Holy Theotokos, and so I will go to church and walk in. How will you light that candle at the candle-stand, at the manoualion, and set it there for the saint? Why? Because it is the day of the feast, and some people have gotten themselves ready.

Think about the person who has a nameday. Doesn't he get everything ready? He has it all ready — the tables set, the drinks, everything — because he is expecting friends and people he knows to come and wish him many years. And why? So that you will do the same for him, so that he can come to you and do the same. Now, what preparation did you make when you were going to go to church, to honor the saint and to ask through his intercessions for Christ's mercy on you and on your family? So the whole matter turns on preparation, and on what you are aiming at. And here you have to understand that the devil is cunning, and he sets three traps for a person. The first trap is that you should not go to church at all. The second trap is that, if you do go, you should go late to the service.

And the third trap is this: if he cannot catch you with the first two, then you should not go with a clean conscience, not go prepared. And most people are caught in one of the three. Some do not go at all, some go late, some go completely unprepared. There are only a few people who think it out and start the night before — because the Liturgy begins the night before, from Vespers. It does not begin in the morning after the third bell, as we say. Those few are ready both in the evening and in the morning. They are careful, they keep watch over themselves, they hold back from food and from fleshly things, so that they may come fasting, and come in the morning with a clear head.

When you see a church, know what is inside it: Paradise is inside. Tread the church as heaven, and reckon nothing fleshly or earthly in it. That is why this holy man says it — so that a person, from the moment he sets foot inside, may say, "Lord, count me worthy to enter this church worthily, and count me worthy to come to the heavenly one as well." That should be his aim, and that is the meaning of the candle we light at the candle-stand. That candle-stand is the Church on earth, the Church militant, and we pray that God will count us worthy one day to go up to the great chandelier, the polyeleos, and to be one little light ourselves there in God's chandelier, hanging beneath the Pantocrator. Tread the church, he says, as heaven. And reckon nothing fleshly in it — leave all of that outside. Know it and set it all aside. Everything you are walking into in there is spirit.

So pay attention to everything that heals you, everything spiritual, and take part there as fully as you can, so that your participation really means communion with Christ in the Divine Liturgy. However good a person may be, that goodness does not come to anything outside the church. Not at the coffee shop, not on a stroll, not anywhere else. A person is not saved anywhere apart from Christ, and if all the good he does outside is going to be counted for him, he has to come to the Divine Liturgy. Remember the man who fell among robbers, and what Christ did for him. And where did he finally leave him? He shut him up in the inn.

"My inn," the inn that receives all, the one that takes everyone in — that is the Church of Christ. That is my inn. It is in there that a person is carefully healed, the person who has fallen among robbers. Outside — in the market, at home, at work, at the shore, out on a walk — the devil will bite you. He will bite you with the eye, with the ear, with your way of living, with your illness, he will bite you. He will do damage to you, to your soul, and you have to come back to the inn, because that is your inn, that is your shelter. Come back and be safe there.

So preparation is a responsibility, and so is going to church, because it is there that a person is healed. Be whatever you like out in the world, take whatever fine positions you like — none of it works for heaven. Only in the church will you find rest and refreshment and healing. There is where the grace of the Holy Spirit tends to you, and salvation comes, however wounded you are, however bruised you are, however much you have fallen among robbers — which is what happens to every one of us out there. And the church is not only what I have described up to now. More generally, when a person really sees what is inside the church — because God is present there and everything there is spiritual — he is amazed, he sees how different it is.

He becomes a different person.

Even the man who had his breakfast and came, even the man who came in casually, lit a candle and glanced at something — even he will get something out of it. Think how rested the body feels when you come out of a hot bath. How many times are we tired, in body and in soul, and you take a bath, or a shower, or whatever it is each of us can manage, and afterward you feel light, you feel somehow different, just from the water. And now think what it is to go into the spiritual bath-house of the church, with everything that is chanted there, everything that is said there, and everything that comes down there from heaven.

A person is lifted up and made new when he stands inside the church.

Someone wrote a small book about two visions, one for laypeople and one for clergy — two visions, that is. One of a certain Sultan Amurat, who came to receive in the church, and one of John Chrysostom's, which he saw constantly and which he had solemnly charged his disciples not to write down and not to speak of until after his death. If a person could have that spiritual picture, if he could see what goes on inside the church and especially inside the altar, he would not even dare come in. We would be terrified. And here on the Holy Mountain fathers do see the angels who serve inside the altar. A discerning Athonite father cried out once —

— he had stumbled, he bumped into the angel and fell against him, as he was passing behind the Holy Table. He fell right against the angel. And how are we going to grasp these things? How are we going to feel them, we who stand inside the altar and carry on conversations about all sorts of things? When the priest says "Blessed is the Kingdom" in the morning, as John Chrysostom says, immediately angels come down from heaven. The moment he says "Blessed is the Kingdom," before anything else begins, immediately the angels come down. Look at the little book, at the cases it records, and see what this holy father says. And we have no idea what is happening to us. And it is not only that. We know nothing at all about the Divine Liturgy. Years ago, by God's grace, as those of you who were with me will remember —

— twenty-six homilies interpreting the Divine Liturgy. Twenty-six homilies interpreting the Divine Liturgy, from "Blessed is the Kingdom" all the way to the dismissal. And do you realize, I said nothing compared to what I could have said, or should have said. Nothing. Twenty-six homilies of interpretation of the Divine Liturgy. We believe, but we do not act on it. Something comes into my mind and I have to say it, since it comes, because it may help someone. Many people keep namedays — and here the text is speaking about the memorials of the saints. There is still a good custom that has not yet died out: a woman brings a prosphoron, an offering loaf, to the church on that day. Unfortunately, women today —

— with their fingernails, they will not stoop to knead a prosphoron. They order it from the bakery, and it comes out a shapeless thing, a lump you cannot do anything with. The knife will not even cut it; you have to soak it before you can cut it up into antidoron, the blessed bread handed out after the Liturgy. And then you see it: she brings it after the Holy Gifts have already been prepared, and brings the name along with the loaf. At the Creed, the loaf and the name. At the dismissal, the loaf and the name, for whoever has the nameday. It is a bad thing, and we would have spared ourselves a great deal if the Church had not accepted it, or if the Church had printed up some little slips of paper —

— so that every woman who does not know these basic things, when she handed over her offering, would be given that slip and would read it: "Your name will not be commemorated, because the proskomidi, the preparation of the gifts, is already finished. Take care: if you love your people, whether they have died or are still living, next time bring it the evening before, or in the morning while the proskomidi is being done." The harm would have been contained, and the body of the faithful would have been enlightened a little — people who bear the name of Christ, but who in this respect are not Christ's at all. Because they have not learned that they need to do this properly and to come to church at the right time. Many people bring an offering for their father, and on Saint Nicholas's day they bring a prosphoron, and take it up at the dismissal.

The priest commemorates the names out loud, if he is conscientious, and I have nothing against that — but no portion goes in, nothing is placed in the Holy Chalice. So there is some comfort in it, half of it is there, fine, but the thing was not done as it should have been. That is why a person needs to know these things. He does not know them, and so he makes no preparation at all. Many people also think, as I said, that they will be saved outside the church, because they are good people, and they take no account of the church. This is where the weight lies. A person out in this open sea, tossed about and battered by the waves, is wounded in his life, he sins, he is bruised, he is knocked about again and again. That is why our Lord gave us the church.

For all the blows a person takes out in the world, he needs somewhere to run, somewhere to escape the fire. Listen to what John Chrysostom thinks about the church, the church we do not consider necessary for every day, but only for Pascha and the great feasts, the Resurrection, the Nativity. He says: just as a man caught in a storm at sea, drenched by the waves, runs for the harbor —

— so those who take refuge in the church escape the storm and the assault, and no longer fear the blows. That is what he wants to show. There is no attack of evildoers, no violence of the spirits, no plot of Satan that can harm you there, no scheming of your enemies can touch you. So, he says, since it is free of all these things, the church is truly a harbor of souls. For everything is given through it: the waves are stilled, and whoever comes in and hears the Scriptures read is changed within, he is made compunctionate and set right, and everything in him is transformed.

So, with all the fearful trials that pursue a person, once he comes to church all those blows and all those spiritual attacks are driven far from him, and he comes to stillness and is at peace. And concerning the Holy Table, the same father says: this altar is a heavenly table — which fits exactly with what I told you, that the church is the threshold of heaven. So the altar is the table of heaven's own sanctuary. It receives what comes from the earth and sends it up to heaven. "Thine own of Thine own we offer unto Thee, in all and for all" — the wheat is Yours, the wine is Yours, and we ask You to bless them and to send them back down to us with Your divine grace. It receives what comes from the earth and sends it up to heaven; it receives what comes from heaven and gives it to the earth. Everything is carried up so that God may bless it, and then sent back down, so that we may receive it and be sanctified.

You look at an earthly altar, he says, and you are lifted up to what stands above — to that awesome and fearful Table, fearful even to the angels, set higher than the arches of heaven. So if it is a fearful thing even for the angels, you can imagine what it must be for the rest of us. And the third counsel of this holy father is this: do not stay away from the churches, do not keep your distance from the churches. Nothing is equal to the Church. It is firmer than rock, it is higher than heaven, it is broader than the earth.

...above and below, and nothing was ever contained apart from these things. The things you cannot contain, he says, will pass before you at this very moment, today. You see them beforehand as through glass; they are always cared for, yet always... For this reason Scripture called her by this name, and for this reason it called her so, and such good things, for that purpose. And all this concerns the Church, the Church which this holy man sets before us, saying that nothing fleshly or earthly is to be reckoned in it. Do not think in that way. Consider it holy, and find your portion there. There is another responsibility, and this one too goes unnoticed. We have our demands.

We want that, when we come to church, the church should be ready, beautifully kept, and that the people who work in the church should be ready to offer us whatever they can, to wash our feet, to kiss our hands, and I don't know what else they should do for us. And it has never once crossed our minds that we too have an obligation in this. There is a particular prayer in the church, and in fact yesterday, as we were coming back from Corfu, someone asked me at that moment what this prayer means that says: "those who love the beauty of Your house." What is that? Why is it there? It is not only for the sacristans. Nor for the church wardens.

Nor for the priest alone, but for all of us. We too ought to care about the good order of the church. We ought to care and to give our very best in the church, to have concern for the church. It should have a warden, it should have a sacristan, it should have a priest, it should have everything that goes with it. Some people would have arranged for there to be an office and for everything to be in place; but the things you would expect to be genuine, you can't be sure of. Now and then, out of some need, we make our bargains. "Saint George, make my husband well and I'll have your icon made, I'll have your icon plated for you." Some people don't even fall ill...

And if Saint George doesn't work the miracle, then I give you nothing. Give to me, and I'll bring something to you. And if you go and look at the icon stands, you will find vainglory written all around them: so-and-so gave this. Often they even put the surnames. The surnames. And later the Panagopouloses. The world has to know the name Panagopoulos too, apparently. There is no humble person, there is no one who knows...

Let me take the opportunity to tell you this. Humility is truly a great subject. Vainglory strips you bare. But once you confess it, first of all, it no longer gets a grip on you. It vanishes. It vanishes. You are humble. But the moment you say that you are humble, it turns against you and brings forth its own games again; it is a high grammar, this. Listen to what people say. Which of us has taken an interest, out of love, that the church should be cared for, that it should be made beautiful, that those who serve should be paid enough and not have to go out to work, since most of them...

They are forced to take another job as well. A family cannot live on five, or seven, or four, or five, or ten thousand. They have to have some other work. And you see, I don't accept that a parish, especially one in Athens, with thousands of people in it, cannot put twenty thousand into the fund, and that there cannot be services there every day. Care about the church. And when someone comes freely into the church and finds things in a bad state, dirty, and it upsets you inside because nothing is in order. And then you say, "Look here, sir" — where did you get that right? What have you ever contributed, what interest have you taken in this church existing, in this temple being kept up? How could anyone possibly maintain what is inside it?

And then you turn round and want everything to be beautifully kept, and want people to be there and to make a fuss over you. You never took the slightest interest. "Those who love the beauty of Your house," then — this needs to be sustained. It needs offering. And first of all not money, but blood. Because the Church gives blood and asks for blood. I am writing today to Kefalonia, and a woman there writes to me that in our village we are five hundred people, eighty children in primary school, forty in high school, and they have nothing at all.

Why don't you place an order in Germany for them to send you a priest in a box? They send coffins, but they won't send you a priest. How is it that this village, which produced sea captains, which produced generals, which produced lawyers, which produced midwives, which produced microbiologists, which produced scientists, did not produce even one priest? Why should it not produce one? God gives a talent to this one and calls him from childhood and brings him out on the road: this one is a surgeon, that one is a builder, this other one with his little knife, another one opens up your mother's machines and everything, he is a mechanic; and another one takes a milk tin and puts coals in it and spreads a tablecloth in front of your mother, and he becomes a priest, and he does his priestly work. Who makes these things happen? Who gives the talents? God gives them.

So in that village too — either there never was such a talent, or there was, but it was torn up by the roots. The godmother uprooted it, the woman next door uprooted it, the uncle uprooted it, and my own father: "I'm going to make my child a priest" — take the telephone, ring Athens so they can send you one; and tomorrow they collapse and they are left like dogs. And, Lord, will there even be a priest to read a trisagion over you? Then you will understand what harm you did, that your village took no interest at all and you never gave your children. That is what he is like, that is what happens in such cases. We don't hesitate to give money to make a chandelier — and what for? So they can put names on it. Or to build a church — but let him first give the foundation...

People, how many good homes, how many educated children could be given to their church, and are not given. They are not given!

They are not handed over, and these people make no sacrifice for it, because it is a great thing to become a priest. Not prime minister, not president of the republic, not king — the priest is higher. Not an angel, not an archangel — the priest is higher. But how does this come about? Have you ever read Saint Cosmas of Aetolia? He gives this counsel: if you have a single coin, he says, and before you stand a priest and a king, you will give it to the priest before the king; and if you have a single coin and before you stand an angel and a priest, you will give it to the priest before the angel. The rank of the priest is higher, and people ought to understand this.

And what I once told you I will repeat. When the English came down here to Piraeus after the liberation, an English general came, and at that time the late Papandreou was head of the government here, and he went down to receive him. Papandreou knew the family of the English admiral, and he addressed him. He had a tongue on him, that man; he honored him and called him blessed, because, he said, fortune had granted it to him. Fortune had appointed him — for Papandreou did not believe, or perhaps he did believe — fortune had appointed him to come to such a country of light, with its history, as the first man after the liberation. He ought, he said, to consider himself...

...a fortunate man, that fortune had bestowed this honor on his family. Something along those lines, more or less, in the simplest terms. "Mr. President, thank you very much for the kind things you have said about me; but know that the honor and the first place in our family do not belong to me, nor to the other one — they had a lord as well, a great figure — but to a younger brother of mine, who is a priest. And what a priest! A Presbyterian minister! A Presbyterian minister! What a priest! A priest who breaks the bread and shouts out! A Presbyterian minister!

They had two glasses of wine and a little bread, in remembrance — merely, in remembrance, merely. Where did you find that word "merely," sir? Does the Gospel say "merely in remembrance," or does it say "in remembrance," telling us where the body was and where the blood was? And Paul says that whoever does not discern that the bread and the cup are the body and the blood, you also, and many of you. Doesn't Paul say it? Let them examine themselves. So it is the real body and the real blood of Christ. And this man says: it is only in remembrance. And they fill their houses and they come down to Jesus Christ. And we treat it as though it were nothing. You should have gone and become one yourself. Tomorrow, when they lay hold of you and snatch away the vestments and drag you off, then you will understand what it means to be a priest, then you will understand what the Church means.

You will understand what it means to be criticized from morning till night, and to be devoured by that tongue of yours, so that this whole game I am caught up in should keep turning — and we have need of it. So here the man is marked out who considers all this to be necessary and takes an interest. He was asking me, then, what it means, "those who love the beauty of Your house": it means the people who take an interest. Not only in your own house, but in the common house, where Christ dwells. And that I would rather never have a house of my own, if the house of Christ is there; I would not want it. Each one of us is able to build not one house, but a second for the daughter, and a third for the son, and a fourth, and a fifth, and a sixth house.

But we give only a few pennies for the one house we all share together, which is God's house, where we go to meet Him, where our grandchild is baptized, and where all that I have been saying is done for the rest of our life here. All those who do not care about the beauty of the house neither pay attention, nor help, nor take any trouble. But those who offer themselves and make their offerings, those who take an interest in general — all these have a special blessing in the Church. And that is why it says: "those who love the beauty of Your house."

That is how it is; their offerings are not made. What is it that those heretics have? They have it, and they don't hesitate — this church of mine, that I may not be ashamed of it, a church where the rain doesn't come down on us from above, where things don't fall apart on us, so that people may greet God there. What are they doing less than we are? And they criticize us, and some of us as well, and they have to listen to these things and take them seriously, and so it is with the word. Who remembers when He went into the typological temple of Solomon and found people there in the courtyard selling and buying, and He made a whip and raised it and drove them out and scattered them? And then they understood that this passage applies to Him: "the zeal for Your house has consumed me." What a thing that is!

You and I, we ought to be zealous for the Church. The Church could have better days, and better people serving her, if those of us who supposedly are dying for the Church actually offered what we ought to offer. But we do not offer what we ought. We do not treat it as necessary, we do not consider it our concern, we do not carry it as our care. And all those who want to have something better, we simply wish for it, and we suppose...

...that the money will change hands and the words will do the rest. There was someone like that who said to me that he was ashamed to admit that he had nothing to give, and yet it costs him so many drachmas, and I smoke so many cigarettes a day, so much a day and more besides. They never think about any of these things. But God, who knows what the church means, who knows what is being accomplished in there and what takes place there, for that reason He always shows mercy and helps, so that people should come into the Church even without their own effort, and should persevere, and so that other people should come to help as well.

The priest himself will have to answer for it, even if he is a sinner. Christ tells him this Himself. The priest's sin is charged to the priest, even when he stands there for a moment and hands out the blessed bread, the antidoron, and distributes what belongs to God. His sin stays with him, in his own conscience. But you cannot be cut off from the antidoron because of the priest's sin.

We do not measure Holy Communion by the sin of the bishop or the sin of the priest. We do not judge it that way, and neither the bishop's stole nor his office is bound up with his sin. The sin will remain with him, and it is the priest who will answer for it.

ήρθατε, καλώς ήρθατε, ήρθατε, ήρθατε, καλώς καλώς καλώς ήρθατε, ήρθατε, ήρθατε, καλώς καλώς καλώς ήρθατε, ήρθατε, καλώς καλώς ήρθατε, καλώς ήρθατε, καλώς ήρθατε, καλώς ήρθατε, κα και αναφορικός με την ησυχία, με την Προσευχή και με τα δάκρυα. Τώρα έχει κάτι άλλο σκεφτείς που είναι εξής οι ενδιαφέρτες. Μία από αυτών είναι η εξής. Σεσμιές λόγοι των Αγίων Κοινών.

θεορθές των Αγίων να πηγαίνει. Δια αυτών, Γραφή, και η προθεόν κοινωνία, Δια αυτών των επαφών, των σχέσεων με την Εκκλησία και με τους Αγίους Συμμετέχεις κι εσύ, κάνεις κάποια ένωση όπως τα λέγαμε

αυτόν γάρθι και η προ Θεόν κοινωνία γίνεται. Έτσι θα μπορέσεις να επιτύχεις μια επικοινωνία με τον Θεόν. Την εκκλησίαν ως ουρανών πάτης και μηδένες αρχικών ή γύρνων εν αυτή λογίζει. Αναγέα νόμιζε την υπερκούτης μέροναν.

λοιπόν μία αποστασία και λέγει πρόσεχε ηρμή των Αγίων. Εμείς έχουμε χωρίσει σε μικρούς και σε μεγάλους κουφαλιούς. Μικροί εόρτοι σήμερα, ένινε μεγάλη εόρτη. Αν μπορούσε ο άνθρωπος κάθε μέρα να ήταν στην εκκλησία

εμείς, όποτε βλέπω, κοιτάζουμε αν είναι μεγάλη η εορτή. Βέβαια τα πρόσωπα διαφέρουν τα Άγια, όπως έχει πει και ο Παύλος, αστήρ αστέρος διαφέρει. Και βέβαια άλλη δόξα της σελήνης, άλλη δόξα του Ηλίου, άλλη τιμή σε ευθύν του Τιμίου Προδρόμου αύριο, άλλη τιμή και ρωγώ του Αγίου Νικολάου, του Αγίου Γεωργίου ή κάποιου άλλου Αγίου και Αγίας Αγριππίνης και παραδείγματοι που έορταζε σήμερα. Βλέπετε και στο θέατρο αυτό το πνευματικό του Θεού υπάρχουνε του καθενός τους έργους.

όμως μπορούσε ο άνθρωπος κάθε ημέρα να βρίσκεται κοντά σε λειτουργία τη μνήμη ενός Αγίου θα είχε μεγάλη ωφέλεια και θα γνωρίζετε ότι οι Άγιοι που για μας είναι ξένοι, τα όσα μας δεν ξέρουν, για κάποια περιοχή αποτελούν επανήκηροι. Με θαύματα, πάρτε παράδειγμα τον Άγιο Νικόλαο των Εμβουνέλης. Τόσο βλέπεις! Και αυτούς επιθελούν θαύματα. Στη ζωή του κόσμου μια από τα πέρατα ξηκουμένη πηγαίνει.

δεν τον βλέπουμε, κατά συνέπεια που κάθε Άγιος όταν γίνει γνωστός είναι γνωστό στην περιοχή του, δημιουργείται ενδιαφέρον του ανθρώπου και ερχόμενος ο άνθρωπος σε επαρκεί. Την ημέρα που εορτάζει ο κάθε Άγιος, ούτε αυτός με το μαρτυριό του, με τη ζωή του, έχει την ανάλογο παρησία ενώπιον του Θεού, ο Σελήφαιος ο Άνθρωπος, γιατί σου δίδεται η ευκαιρία εξαιτίας των μαρτυρίων των Αγίων και γενικά της περιότητας κάποιου Αγίου να γίνει λειτουργία και βοηθή λειτουργία για τη Θεία Κοινωνία που θα επακολουθήσει κάτι την Θεία Λειτουργία που είναι το κέντρο της όλης υποσχέσης της Θείας Κοινωνίας χειρονομία, ο άνθρωπος αγιάζεται. Άλλη πρόοδο πνευματική έχει ο άνθρωπος το οποίο...

εκκλησιάζεται, συχνά κοινωνεί και συχνά έχει σκέψη με τους Αγίους του Θεού. Κι άλλη χάρη και προκοπή πνευματική έχει ο άνθρωπος ο οποίος βλέπει τις μεγάλες εορτές να εκκλησιαστεί. Και πολλά και απέξω από τον περίβολον να πάρει περίπτω φως καναστάσεως. Να πάρει τον αγιασμό των φώτων και ούτε καθεστής. Διαφέρει ο ένας από τον άλλον. Εδώ λέγει, δι' αυτόν, αρχή η προθεών κοινωνία γίνεται. Δι' αυτού του τρόπου επικοινωνείς με τον Θεό και συμπληρώνεις τη σκέψη Του, γιατί πολλοί πηγαίνουμε στα πανηγύρια και στις εορτές των Αγίων

α Θεό φοβά, πηγαίνουμε όπως πήγε κάποτε η οσία Μαρία η Αιγυπτία, που και το καΐκι μέσα πηγαίνοντας να προσκυνήσει τον Τίμιο Σταυρό, εξέλιζε το σώμα της, τη στήλη της, και δουλει και πήγαινε στο Πανεγγύρι, πήγαινε του Σταυρού στα Ιεροσόλυμα, αλλά εκεί βρίσκεται η πόρτα κλεισμένη. Δεν μπορούσε να μπει. Ναι, τίποτα, έμεινε έτσι και γνωρίζεσαι τότε το τι αγγελίχη, το τι έγινε μέσα της. Παρακάλεσε την Παναγία μας που ήταν από μέσα σε εικόνα, τι τρεφτέ μου να μπω και θα αλλάξω εγώ. Και εκεί, τι άλλαξα εγώ. Και αντί να γυρίσω εκεί του και την περίμεναν οι άλλοι η φίλη, έφυγε για την έρημο και έγινε η οσία Μαρία η Αιγυπτία. Αυτοί

η αθεοφογία δυστυχώς της Θεοπετέρουσε από εμάς στ' άλλη, για αυτό συμβεί ρωματικά διότι γνωρίζει ότι αυτή η επικοινωνία, αυτή η επαχθή, αυτή η ένωση του ανθρώπου μετά του Θεού γίνεται κατεξοσύνη στην εκκλησία, κατά των εκκλησιασμών και κατακλησία λειτουργίας. Λέγει στη συνέχεια, πρόσεξε, την εκκλησία ως των ουρανών πάτη και μηδέν σαρκικών ή γύρινων εν αυτή λογής. Πάτησε στο ποδάρι σου μέσα στην εκκλησία να νομίσεις ότι πάτησε στο πόδι σου στον ουρανό. Τι να το καταλάβει ο άνθρωπος αυτό.

άνθρωπος έχει τη γνώμη, όταν πηγαίνει στην εκκλησία, ότι μπαίνει σε κάποιο παπαδομάγαζο, σε κάποια οργανωμένη αρτάγη, που εκεί είναι ο νεοκόρος, που είναι ο ψάκις που μπαινοβγαίνει, λέει και μπαινοβγαίνει στο εκλογικό κέντρο μέσα στο ιερό, που είναι η διάφορη εγκατεστημένη εκεί η γνωστή και λοιπά, νεοκόροι σύμβουλοι και τα πιαύτα που έχουν τα μέσα με το ιερό ο παπάς και λοιπά. Όχι λέει έτσι να νομίζεις ότι το ποδάρισε, πάτησε στον ουρανό και δεν είναι αυτοί που βλέπεις τώρα μέσα εκεί ή ο Στάχης ή ο Νεοκόρος ή η Επιτροπή ή άλλοι και λοιπά ο Πάτερ, αλλά είναι ο Χριστός στην Εκκλησία. Είναι η Θεοτόκος στην Εκκλησία.

άγγελη η θρησκεία, είναι το πρόσωπο το οποίο θεμίνεται η εθνικία. Ο Άγιος Ιωάννης, ο Άγιος Νικόλαος, ο Άγιος Γιώργιος είναι παρόν βέβαια. Κατά συνέπεια πάρε την ανάλογο στάση, κάνε την ανάλογο προετοιμασία και τότε να πατήσει το ποδάρι της θρησκείας. Διαφορετικά κάποιες τύπεις. Δεν είναι απλώς να πάω να ανάψω ένα κερί και να έχω και την Ακρόπολη στο χέρι. Όχι. Ούτε να πάω να έχω πάρει το πρωινό μου και να πάρω το αντίδωρο να το φυλάξω για την άλλη μέρα. Όχι. Θα πάσουμε στην Θεία, λέει, ως των ουρανών πάτη και μηδέν σαρκικών ή γήινον εν αυτή λογίζει. Όλα είναι πνευματικά εκεί πέρα μέσα που πηγαίνεις.

αυτό το αμφίβρεο που βλέπεις, και αυτό το ενάρτο που βλέπεις, και αυτό το κρασί που βλέπεις, και αυτά που λέγονται, και αυτά που ακούγονται, και αυτά που συμβολίζονται, όλα έχουν πνευματική θεία. Και είναι προς τον καταρχισμό της φυσής του ανθρώπου. Τι αντιλαμβάνεσαι τώρα; Με τι προετοιμασία ο άνθρωπος και πόπον Θεού θα πρέπει να εισέρχεται εις τον ναόν. Ο θείος της Θεός όμως έχει ένα ωραίο απόσπευμα σε σημείο αυτό. Λέει «Ης το ναόνικην χέλη, εαυτόν αφιονομολογήθα». Δηλαδή, επάθηκες, το σκέφτηκες, βρήκες ότι είσαι εντάξει και έτσι επιβίωκε την Επιστήμη. Εμείς διότι είναι Κυριακή, δεν ξέρω πού είμαστε εσείς, πού είμαστε όλη τη βδομάδα και τι κάνουμε.

πλέψαμε, πόσα ψέματα είπαμε, πόσες κομπίνες, πότα άλλα δεν ξερωτείς, διότι είναι Κυριακή και εγώ έχουν συνήθεια και πάμε στην Εκκλησία. Και τι βγαίνει από αυτόν; Προετοιμασία, έχετε συνήθεια να κάνετε για την Εκκλησία. Τότε ευλογημένο να είναι. Αν όμως δεν έχεις συνήθεια να προετοιμάζεις για την Εκκλησία και αν ομιλείς διότι άλλα και σκουστούν είτε που κάνεις, όχι εσένα ο Χαρακώνης και είσαι καθαρός, σωματικός, ότι είσαι και κατάλληλο για την Εκκλησία, έχεις γελαστεί. Δεν είναι έτσι! Αν διαβάσει κανείς...

επί του όρους ομιλίας θα βρεις σε μια στροφή που λέγει. Όταν πρόκειται, λέει, να προσφέρεις το δώρο σου. Και εκεί νηστείς ότι κάποιος έχει κατάστη. Όχι ότι εσύ καταστού. Έχει αυτό που καταστη. Ας, λέει, το δώρο απέτυχε. Ή να το βρεις, να τα συζητήσεις, να συνδιαλλαγείς. Και τότε να επιστρέψεις να δώσεις το δώρο σου. Διαφορετικά δεν γίνεται αυτό

ο άλλος εναντίον μας. Γιατί πολλές φορές έχουν και άλλοι εναντίον μας και έχουν λόγο που έχουν εναντίον μας. Και διότι εμείς δεν έχουμε εναντίον τους νομίζουμε ότι εμείς είναι τα ελεύθεροι να πάμε. Και θα γίνει λεπτή η προσφορά μας, η προσεκτή μας, δεν ξέρω τι άλλο. Όχι. Είναι πολύ λεπτό το πράγμα. Ούτε αυτός ο συνωστισμός θα επαρατηρείται στις μεγάλες εορτές. Σας γίνονται όλοι άξιοι για να κοινωνήσουν και την άλλη μέρα είναι άξιοι. Πώς έγινε τη μεγάλη Πέμπτη άξιος και την άλλη ήταν άξιος; Δεν είναι δυνατό να έγινε για μια μέρα το χρόνο και γίνεται άπαξ και είναι αυτού άξιος. Δεν είναι δυνατό. Και τις άλλες ημέρες ήσαν άξιες και σήμερα λοιπόν ήσαν άξιες. Επότε δεν έκαμε μεταβολή και να φτάσει τη μεταβολή. Μετά νοό, μετά φωνή, αλλάζει το δρόμο, τόσο θα ξανακάνει τα ίδια και θα να τα κάνει τα ίδια ένι γνώση. Άρα ούτε τότε εκκοινώνησες. Είναι σαν εκείνους που λέγαμε και πριν, οι οποίοι εγγνώσει αμαρτάνον ότι τις προώθηκες θα εξομολογηθούν. Και απαντάω, σατανάς, και λέει, και ποιος την υποτιχοχάλησε αυτό το οποίο εκ προμελέτης έκανε.

είχε αυτό συγχώρησε, από πού έχεις γυροφορία, εφόσον εκ προμελέτης και έκανες αυτό το πράγμα. Εγώ θα αμαρτήσω ή τι θα πάω να εξομολογηθώ, άλλο το να αμαρτήσει γιατί έβαλε το χέρι και νίκησε και άλλο να αμαρτήσεις κάποιον που πρέπει να πάει στο μοναδί σου, να τον βάλω κι αυτό μέσα, ποιος είχε λέει ότι αυτός το συγχώρησε και πάει να μπούνται τα κατούλια και λέει. Καταλαβαίνετε, άντε τώρα δεν βγάζετε. Το θέμα λοιπόν στις επιχείρειες θα ήθελα να το προσέξουμε, λέγοντας να το προσέξουμε ενώ το επίσης το πόσο χρήσιμο είναι για τον άνθρωπο και βέβαια αν θα λάβει υπόψη το άνθρωπο το ότι το έλεος του Θεού γίνεται έτοιμος, ετοιμάσει, θα θα πελπίσανε επ' αυτό και αμέσως Παρουσιάζει το θέμα της τακτοποίησεως.

προετοιμασίες για να πεις στο Ναό, διότι και το πρωί η οκτωλογία και το βράδυ, στον εσπερινό, του λέμε αυτά τα λόγια. Γένοιτο, κύριο, το ελαιό σου, έτοιμα, καθάφεροι πίστα μενεπίστα. Όσο ετοιμάσαμε, τόσο να μας δώσετε. Αντριβώς τόσο θα τη δώσετε. Μη βλανάσετε στη δίδα παραπάνω. Τόσο ετοίμαστε και πολλοί δεν ετοιμάσαμε καθόλου, φυσικά, δεν καθαρίσαμε καθόλου, δεν αγαπητήσαμε, δεν συγχωρήσαμε, δεν έκαναμε εκείνα τα οποία έπρεπε να κάνουμε που αυτά θεωρούνται προϋποτέθη για να λάβει ένας άνθρωπος. Το έχουμε πει και άλλωτε, τι προετοιμασία κάνει ο άνθρωπος προκειμένου να ψωνεί. Κοιτάξτε δευτείλια και τι λαϊκή πρόκειται να πάνε.

το καρόσι, αμέσως το ανάλογο που θα βάλουν στις πατάτες, αμέσως το μπιτόνι που θα βάλουν στο λάδι. Κατ' αναλογίαν, παίρνουμε τα ανάλογα δοκία, τα ρευστά για τα ρευστά και τα στερεά για τα στερεά, τα μυρίζονται, τα πλένουν, τα καθαρίζουν, τα κοιτάνε, τα φτιάχνουν για να πάρουν εσύ για την δουλειά πράγματα. Γίνεται η ανάλογος προετοιμασία, καθαριώτης και λοιπά, προκειμένου να πρέπει επιχείρηση για να πάρεις από εκεί. Πού θα το βάλει αυτό το πράγμα. Εβίπησε υποτέσα Μαρίτης από τον Χριστό μας ή δεν βίπησε η Βορζώνη. Πώς μου λέει τι είναι, πού θα το βάλει. Για να πάρεις το νερό αυτό, πέφερες το σαμί για να πάρεις από το πηγάκι. Για να σου δώσω εγώ το Ιδωρτός Δόν την χάρη μου.

ποιος ανήλιο θα το βάλει. Αυτό μπαίνει στην πληγή. Να η πληγή συνευρώνει. Τέσσερις άντρες έρχονται και έρχονται εκεί το ανήλιο. Πού θα το βάλουν. Ή ένα του γονατίου να έρθει εδώ, να καθαρίσει με το φταμί και να το δώσει αυτό το είδος ορθοζώνης. Θέλει στόδοση. Πριν που να τακτοποιήσει. Πριν ομολογήσει ότι ναι, έχει σχέση με τον έκτον άντρα ήδη τώρα. Αυτό είναι. Δεν είναι απλώς είναι Κυριακή, απλώς είναι Πάσχα, είναι μια μεγάλη ορτή της Παναγίας μας και θα πάω στην εκκλησία και θα μπεί στην εκκλησία. Πως θα θανάψει αυτό το χέρι για το ποιά θα το βάλεις εκεί του Άγιου Θαπόδημα. Γιατί. Είχε την ημέρα της ορτής γιατί ορισμένοι έχουν παστερητώσει.

ποιος είναι ο Δεύτερος, δηλαδή δεν τα αυτοποιεί, όλα τα έχει να αυτοποιήσει, τραπεζαρίες, ποτά, πράγματα, περιμένεις φίλους γνωστούς να έρθουν να σου πουν χρόνια πολλά γιατί, για να κάνεις τα ίδια, να ζήσεις εδώ να κάνεις τα ίδια. Ποια προετοιμασία έκανες που θα πας στην εκκλησία να τιμήσεις τον Αγιός και να ζητήσεις δια των πρεβιών του από τον Χρυσόν Έλεος, και με αυτός και την οικογένειά της, δράζεται λοιπόν η θετική προετοιμασία και ο σκόπος αυτού. Πρέπει όταν αυτός ο διάβολος είναι τεχνής και του ανθρώπου τους στείλει τρεις παγίδες. Η πρώτη παγίδα είναι να μην πάει καθόλου στην εκκλησία. Η δεύτερη παγίδα είναι εάν βάει να πάει αρβότυρα στην επίσημη.

τρίτη παγίδα είναι, εάν δεν μπορείς να το πιάσεις, να μην πάει καθαρό της συνεπιστοί. Και σε μία από τις τρεις παγίδες φτιάχνονται οι περισσότεροι. Άλλοι δεν πάνε καθόλου, άλλοι πάνε στο διευκόν, άλλοι πάνε τελείως στον τακτοποίημα. Είναι λίγοι άνθρωποι εκείνοι που μελετημένα και από βραδύ, διότι η λειτουργία αρχίζει από τον βράδυ, από τον εσπερινό, ενώ δεν αρχίζει από το πρωί μετά την τρίτη καμπάνα που λέμε εμείς. Πού και το βράδυ, πού και το πρωί είναι ετοιμασμένοι να φάνε και φυλάγονται και προσέχονται και βρωματικές και σαρκικές και φρέτες για να βρεθούν τα στοχνημένη να φάνε και πρωί με σκέφαλα πατήρια.

μούσικο, τι μούσικο όταν βλέπεις σε σκλησία να γνωρίζεις ότι είναι μέσα ο τρόπος, ο παράδεισος. σας! πατήσει η Εκκλησία, γι' αυτό εγώ ο άγγελος αυτός το ανθρώπινο λέγει η Εκκλησία ώστε ο Ρανάλης αρχικά να πατάει το κομμάτι του, αξιώς ήθελα να πω, την Εκκλησία της Ρεφταλής αξίως θέλω να έρθω και στην Ουρανία της Ρεφταλής, αυτό τον σκοπό να έχει άλλωστε και αυτή την ομολογία, αν έχει και το ειπερί που ανάβουμε στο Μανάλη είναι η στρατευμένη εκκλησία της Γης που να μας αξιώσει κάποια μέρα να ανεβούμε στον Πολυέλεο, να απαρτίζουμε κι εμείς ένα φωτάκι και εκεί στον Πολυέλεο του Θεού, από το κρεμασμένο από τον Πατουχρά τώρα. Στην Εκκλησία λέει, ως ο Ουρανήν πάθει. Και μην δίνεις αρχικά την Λύση με αυτήν τη λογίδη, εσύ να τα αφήσεις όλα. Να τα ξέρεις, να τα παραμελήσεις όλα. Όλα που θα πας πέρας μέσα είναι πνεύμα. Ευχαριστώ.

προσέξει όλα τα θεραπευτικά και τα πνευματικά ήδη και να προσέξει εκεί να μετασχεωθεί στις δυνατές ώστε να έχει στη συμμετοχή την έννοια της κοινωνίας με τον Χριστό, κατά τη Βέρα Θεία. Πόσο καλό είναι ο άνθρωπος δεν φαίνεται έξω της εκκλησίας. Ούτε από το καφενείο, ούτε από τη βόρεια, ούτε από το εγκαθολογείο. Από τίποτα ζητώζεται ο άνθρωπος μέχρι το Χριστό, για να του λογιστούν και όλα τα καλά που κάνει έξω, θα πρέπει να ελπίζουμε την Ευκαιρία της Θείας. Συμφωνώσαστε με περιπετώντα του Βουστάς τι τον έκανε ο Χριστός. Και τώρα περιμένουμε ξέρας με πού τον κλείνει το πανδοχείο.

το Πανδοχείο μου, που τους πάντες δέχονται, αυτοί που δέχεται τους πάντες, η Επιτυχία του Χριστίου. Αυτό είναι το Πανδοχείο μου. Εκεί μέσα γίνεται η επιμελή ατιστηθής του ανθρώπου, του περιπεφώντας έξω ή στους λιθούντων, θα κερδιώσεις έτσι. Έκτος στην αγορά, στο σπίτι, στη βουλιά, στο ταχύνι, στο περίπατο και έτσι και ρούδι λέει το διάβολο, θα σε δαγκώσει. Μα με το μάτι, μα με το σπέρι, μα με την αζωή, μα με τη νόση, θα σε δαγκώσει. Θα του δημιουργήσεις την ευθύνη, την ψυχή σου και ουσιανάκι να επιστρέψεις να έρθεις στο φανταχείο του που είναι ο φανταχείος σου. Που είναι ο χλύρος σου. Να είσαι διευθυντή, να είσαι ευθύνης, να είσαι ευθύνης, να είσαι ευθύνης, να είσαι ευθύνης.

ευθύνημα της προετοιμασίας, η επεκτελεσία, το τι δίνεται η ίδια συστηθήση του ανθρώπου, κάμε ό,τι θέλεις έτσι από τον κόσμο, γίνου ό,τι καλές θέσεις, γιατί τον ουρανό δεν κάνει. Μόνο στην επιστήμη, εκεί θα βρεις αναπτύχηση, ανάταυση, ίδια συστηθήση. Εκεί επιμελήθη ο Θάρης του Πνεύματος του Αγίου, η Σωτηρία της Ισλάμ, όπως και ατιμώθες, και με τα γλωσσέρα ανδρέφτες και των περιπρεκόντες, που είναι ο κάθε άνθρωπος όπως φεύγει. Η εκκλησία δεν είναι μόνο αυτό που είπα μέχρι εδώ. Γενικότερα ο άνθρωπος όταν δει μέσα στην εκκλησία, διότι ο Θεός στον εκκλησία είναι πνευματικός, ο άγγελος πόσο αταραμβεί και ποια είναι η διάφορετικότητα.

γίνει διαφορετικό.

αυτός που πήρε το πρωινό του και ήρθε και αυτός που πήρε την Ακρόπολη και ήρθε στην εκκλησία, ανάψε ένα κερί και να δει κάμια γυμνή σκούρα, αυτός θα έχει κάποια κοινά αλλήλωση. Πώς νιώθει ξεκούρασο το σώμα όταν βγει από ένα χαμάμ. Πόσες φορές δεν είμαστε κουρασμένοι, ε, φυσικά και σωματικά, και κάνεις ένα λουτρό, ένα χιλιάρο, πάει ένα ντους, πάει ένα δεν ξέρω τι αντέχει ο καθένας, σκέφτηκα νιώθει ανάλαφρα, νιώθει κάπως διαφορετικά, με το νερό. Και αυτοί δε τώρα να μπεις μέσα σε πνευματικό αυτό χαμάμ της εκκλησίας, που τόσο αξάλονται, που τόσο λέγονται, που τόσο κατεβαίνουν από τον ουρανό,

ανεβλεπτεί ο άνθρωπος θα τρόπονται να πει μέσα στην εκκλησία.

γράψει ένα μικρό βιβλιαράκι που λέγεται «Διαστασεύοντας Λαϊκούς και Κληρικούς», δυο οπτασίες δηλαδή, μία ενός Σουλτάνου Αμμουράτ, ο οποίος πήγε να την μετάλογομε στην εκκλησία, και μία του θείου Χρυσοστόμου, την οποία έβλεπε πάντοτε και είχε εξορκίσει τους μαθητές του να μην τη γράψουν και να μην την πούνε μέχρι που θα πεθάγει. Εάν ο άνθρωπος μπορούσε να έχει αυτή την πνευματική εικόνα, το τι γίνεται μέσα στην εκκλησία για κατεστοχή μέσα στο ιερό, δεν θα έρθανε καν μέσα στην εκκλησία. Θα τρώμαστε. Κι εδώ αγιορείτες βλέπουν τους αγγέλους τους οι οποίοι διακονούν μέσα στο ιερό. Διακριτικός αγιορείτης πατήρ φώναξε.

είχε πέσει, πρόσφυξε και πέθηκε πάνω στον άγγελο, όπως περνούσε πίσω από την Αγία Τράπεζα αυτός και λοιπόν, έπεθε πάνω στον άγγελο. Και να τα καταλάβουμε εμείς αυτά τα πράγματα, που να νιώσουν εμείς, που λέτε η Παιναβουλία είναι μέσα το ιερό, συζητήσεις πράγματα. Τα βάλει ευλογητός το πρωί ο ιερεύς, όπως λέει ο κύριος Χρυσόστομος, αμέσως κατεβαίνουν από του ουρανού άγγελοι, μόλις βάλει ευλογητός, πριν αρχίζει εξάρθαρμο και λοιπά, μόλις βάλει ευλογητός, αμέσως κατεβαίνουν οι άγγελοι, και βάζετε εδώ ένα μικρό βιβλιαράκι για κάποιες περίπτωσεις, να είδε τι λέει ο Άγιος αυτός πατή, και εμείς δεν ξέρουμε τι μας συμβαίνει, όχι δεν ξέρουμε μόνο αυτό. Αυτό δεν ξέρουμε τίποτα από τη Θεία Λειτουργιέλη! Παλαιότερο με τη Χάρη του Θεού, όπως θέλετε όσοι μέθα μαζί...

26 ομιλίες ερμηνεύοντας τη Θεία Λειτουργία. 26 ομιλίες ερμηνεύοντας τη Θεία Λειτουργία από το Ευλογημένο μέχρι τον Δι' ευχών. Καταλαβαίνετε και δεν είπα τίποτα με εκείνα τα οποία αν μπορούσα να πω ή έπρεπε να πω. Δεν είπα τίποτα. 26 ομιλίες ερμηνείας της Θείας Λειτουργίας. Εμείς πιστεύουμε, μην πράττουν. Έρχεται κάτι στο νου μου και πρέπει να το πω μια και έρχεται γιατί μπορεί να ωφελήσει κανέναν. Εορτάζονται πολλοί άνθρωποι, γιατί εδώ μιλάει για μνήμες Αγίων κλπ. Ήχισε υπάρχει μια καλή παράδοση που δεν εξαλείψει ακόμα. Μια γεννή με προσφορά την ημέρα με εκείνη την εκκλησία. Δυστυχώς οι γυναίκες σημερινές...

τα νύχια τους, δεν καταδέχονται να ζυμώσουν ένα πρόσφορο, το παραγγέλνουν στον φούρνο και είναι ένα πράγμα αμάφα, ένα βουγγάρι που δεν μπορεί να βγάλει, δεν το κόβει ούτε το μαχαίρι, μπορούν να το κόψουνε, θα το κάνεις πεσπιστό να το κόψεις αντίδωρο. Και βλέπετε, είναι μετά τα Άγια και φέρει το όνομα και το πρόσφορο και το δίδυ. Το πιστεύω πρόσφορο και το όνομα. Στο Δι' ευχών πρόσφορο και το όνομα. Για τον εορτάζοντα, σοβαρά τον Άγια Θεστοραπτέφρεται. Βέβαια είναι ένα κακό πράγμα, θα είχαμε προλάβει πολλά πράγματα, εάν η εκκλησία δεν το εδέχεται ή αν η εκκλησία είχε φτιάξει μερικά χαρτάκια

σε κάθε μια τέτοια που αγνοεί τα θέματα, τα βασικά της ύφερ, όταν έδινε το δώρον αυτό, να τη δει το χαρτάκι αυτό και να τη λέει. Δεν πρόκειται να μνημονευτείς, διότι έγινε η προσκομιδή. Πρόσεχε αν τον αγαπάς τον άνθρωπό σου ή των πεθανέων ή των ζωντανών, άλλοτε να το φέρνεις και από βραδύ ή πρωί όταν γίνεται η προσκομιδή. Θα είχε περιοριστεί το κακό, θα είχε διαφωτιστεί κατά κάποιον τρόπο και πλήρωμα των Χριστεπώνυμων, το οποίο δεν είναι καθόλου Χριστόν, είναι Άχριστον. Διότις δεν έχουν ρίξει, πρέπει ακριβώς να κάνει και ταυτόντων εκκλησιασμών και ταυτόντων εκκλησιασμών. Πολλοί άνθρωποι φάνε για τον πατέρα τους, που λέγεται Αδικηθώνα. Και την ημέρα του Αγίου Ιχολού φάνε μια προσφορά, Άγιο Καλό, το πάνε στο Δι' ευχών.

αμνημονεύει απ' έξω ο ιερεύς αν είναι ευσυνείδητος, και δεν έχω κανένα λόγο, αλλά με ρίβα δε θα μπει, να μπει μέσα να πέσει μέσα το Άγιο Ποτήριο, που θα νιώσει να ανακούσει, θα πει μισή χείρη του αυτού, καλώς, αλλά εκείνο το σωστές δεν έγινε, για αυτό πρέπει ο άνθρωπος να τα ξέρει, δεν τα ξέρει, δεν κάνει καμιά προετοιμασία. Πολλοί έχουν τη γνώμη επίσης, όπως σας είπα, ότι θα σωθούνε έξω της εκκλησίας γιατί είναι καλοί άνθρωποι και την εκκλησία δεν την πιάνονται. Σε αυτό το βάρος. Ο άνθρωπος μέσα στο πέλαγος αυτός, περιοδόμενος και βρούμιστος στο πέλαγος, βρίζεται ζωή, αμαρτώνει, τυπηρώνεται, θαυματίζεται πολλές φορές. Ευαγγελίου. Γι' αυτό ο κύριός μας έχει τεχνική εστιάστηση.

από τα σχήματα αυτά που χτυπιέται στον κόσμο εσείς, συγκεκριώνεται η τραυματικότητα να πηγαίνεις και φωτιά και να το αποφύγεις. Ακούσετε του θείου Χρυσοστόμου μια γνώμη για το θέμα της εκικίας. Τι αξία έχει αυτή η εκικία, την οποία εμείς δεν τη θεωρούμε απαραίτητο για κάθε μέρα, και Πασχεριμένες Μεγάλες Εποχήκαν Γεωργία των Ορθένων, Γέννησις. Κατάτερ γυμμένος εν τελάιδη, εποχής δειμάνια σε πέλεγος, λούται τα σοφιστούρα εν θέλους και φορείς έτσι και τόσο.

αρκιμάτων εσύ εντάστα καταφεγόντες, γης και καταδρομή, δε φοβάσαι τα χτύματα, θέλω να δείξει η Επιστροφία. Ου κακούργο μέσολον, ούτε από αυτό συντηρεύεις, ου πνεύματος βίας, ού το σαχανάς μπορεί να σε χρειαστεί, ου κυρίων επιβουλάς, δεν δουλεύεις. Άρα εσύ, λυμήν ούτως πάντων απειλασμένος, λυμήν άρα εσύ ψυχόν η Εκκλησία, πάντα γάρο διατάστη, κατεσπάρει τα κερδιά, κατάφερ σκύλας κοινώς και φοβής, Ισορθεί ο Γραφών Ακροάτ, μεταγωρίζει κάσου πρεσιντική ηθιούση και προμιλήσει κάποια άλλα όλα πάντα. Έπως λέει ένας άνθρωπος, όταν δείχνει τον μάνα,

για όλα τα πειρατικά, τα φοβερά που τον διώκουν και και και και, έχουμε και τον γύρω άνθρωπο συνεχίσει όλα τα σημεία, τα πνευματικά και μακρύνονται από αυτόν και ο άνθρωπος ησυχάζει και γίνεται. Αναφορικός δε με το θείον της Θείας Κύριος, με την Αγία Τραπέζα, ο ίδιος ακείν, λέει το εσύ ασύριο, ουράνιος εστί τράπεζα, εμφυλιασμένο από αυτό που σας είπα ότι είναι βήμα του ουρανού, η επιχείρηση του ουρανού, ευχή ασύριο είναι η τράπεζα του βήματος του ουρανού, τα από τη γη δεχόμενο και ο ουρανού παραπέμπων, τα πέρκει από τη γη λέει και τα στέλνει στο νερό. Πασά εκ των θεών προσφέρουμε, κατά πάντα και για πάντα, τα δικά, το στάρι το δικό σου, το κρασί το δικό σου και θα θέλουμε να τα ευλογήσεις και να αντικαταπτώσεις δι' αυτόν την Θεία Χάρη. Άρη. Τα από της γης δεχόμεν, στους δικτυασίδας σας, και όσων παραπέμπων. Τα από κουρανού δεχόμεν, και τη γη χορηγούν. Θα φέρει επάνω, να τα ευλογήσει ο Θεός, και να τα στείλει ξανακάτω, να τα μεταλάβουμε εμείς και να αγιαστούμε. Σας ευχαριστώ πολύ.

Επιγείς όρυν ερευνημένος, με το άνω προκύμενο χρόνο της Χειραστήρων γάλαστης φοβερής της Αγγέλης, της Ουρανών υπερθετωμένης αψίδας. Δηλαδή και για τους Αγγέλους φοβερό πράγμα το της Χειραστήρης, δεν καταληβαίνετε πόσο θα πρέπει να έγινε για μας τους λοιπούς. Και η τρίτη του συμβουλή του Αγίου αυτού είναι η λεξή, μη απέχου από τις εκκλησίες, μη απομακρύνεσαι από τις εκκλησίες, ουδέν εκκλησία της χειρότερον, της πέτρας της χειροτέρα εστι, του ουρανού υψηλοτέρα εστι, της γης πλατηθέρα εστι, Ευχαριστώ.

πάνω και κάτω ούτε θεοχωρήθη χωρίς αυτά. Αυτά που δεν τα χώρεσαι λέει τίποτα, θα περάγουν για σένα αυτή τη στιγμή σήμερα. Πριν βλέπετε γυαλιά, είναι πάντοτε νοιάζοντα, αλλά πάντα ασμάδιοι. Δι' αυτέν έρωσε κάλεσεν αυτήν η Γραφή, και δι' αυτήν εκάλεσε, δι' αυτέν περίπτωσης πώς, και τέτοια καλή αυτοί, για το άφορο. Και γι' αυτά, για την Εκκλησία, αυτήν την οποία μας προφερθεί ο Άγιος αυτός άνθρωπος, ότι που δεν υπάρχει κόμμα ή βίνον εν αυτοί λογίζουν. Να μη σκέφτεσαι, Αναγία νόμιζε και θα αυτού της μέρους να βρει. Άλλη ευθύνη, η οποία κι αυτή περνάει απαρατήρησης. Εμείς έχουμε την αξίωση.

βρεθούμε στην Εκκλησία, η Εκκλησία να είναι ετοιμη, ευπρεπισμένη, αυτοί που εργάζονται στην Εκκλησία να είναι έτοιμοι να μας παρουσιάσουν οι δυνατών όπλα, να μας πλύνουν τα ποδάρια, να μας φιλήσουν τα χέρια και δεν ξέρω τι άλλο να μας κάνουν. Και εμείς ουδάκοτε σκεφτήκαμε ότι και εμείς έχουμε υποχρέωση ένας για αυτό. Υπάρχει μία ειδική ευχή μέσα στην Εκκλησία η οποία λέγει και μάλιστα χθες πουρχόμαστε από την Κέρκυρα κάποιος απ' τη στιγμή ρώτησε τι πάνε να πει αυτή η ευχή που λέγει τους αγαπώντας την ευπρέπεια του οίκου σου. Τι είναι αυτό, γιατί αυτό; Δεν είναι μόνο για τους καντηλανάφτες. Ούτε για τις επιτρόπεις

για τον ιερέα μόνος, αλλά για όλους, ημάς, ότι και εμείς θα πρέπει να ενδιαφερόμαστε δια την ευθέτειά της Εκκλησίας. Αναγκαία να ενδιαφέρουμε την υπερτάτη μέρη μας στην Εκκλησία, να μεριμνάς δια την Εκκλησία. Περτάτη να έχει και νεοκόρο να έχει και πατά να έχει και τα ανάλογα να έχει. Πρεσβετισμένοι κάποιοι θα είχαν το γραφείο να είναι ή να είναι και τα πάντια να είναι, έλεγες που να θεωρείται πραγματικές, δεν είναι σίγουροι. Εμείς καμιά φορά, από καμιά ανάγκη, πέδιουμε. Θα θέτει η Μαγιώργη να γίνει καλά με άντρες μου και εγώ θα σου κάνω την εικόνα, θα σου κλειστώσω την εικόνα. Κάποιοι άνθρωποι δεν αρρώστε με.

αν ο Αγιώρης δεν κάνει το θαύμα, τίποτε δεν σου περνώ. Σε χέρι. Θα μου κάνεις να σου φέρω. Και αν θα πάτε στα σεκινητήρες, θα βρείτε την κενοδοξία γύρω-γύρω βρεμμένη κάτι. Αν έδωσε κανείς κάτι. Βάζουν και τα επίθετα πολλές φορές. Τα επίθετα. Οι μύτερες Παναγόπηλες. Έχει πρέπει και το Παναγόπηλο να ξέρει ο κόσμος και αυτό. Δευτέρα Παρουσία, Διάδοχος Φωτικής, Ευαγγελισμός, Ησύχιος ο Πρεσβύτερος, Ευαγγελισμός, Δεν υπάρχει ταπεινός, δεν υπάρχει γνώστο

μου, γράφω με την ευκαιρία να σας πω. Μεγάλη θέμα αλήθεια είναι η ταπείνωση. Όπου σε γυμνάει η διοτροφία. Όταν την ομολογήσεις καταρχήν την Αγία, δεν σε πάχει. Χάνεται. Χάνεται. Είσαι ταπεινός. Όταν το πείς όμως ότι είσαι ταπεινός, σε βιαστητρέπεται και φέρει και γέννησε τα παιχνίδια, είναι ψηλή γραμματική ο Χριστουέλης μηνός, ακούτε τι λέει ο κόσμος, ποιος από εμάς ενδιαφέρθηκε από την αγάπη να γίνει παιδιός στο ναό, να ευπρεπισθεί, να πληρώνεται φτάσεις και να μην δουλεύει, γιατί περισσότεροι φτάζε.

Παραγκάζονται να έχουν και μια δουλειά η άνθρωπος. Δεν μπορούν να ζήσουν με 5, και με 7, και με 4, και με 5, και με 10 χιλιάδες μια οικογένεια. Έχει να έχουν και κάποια άλλη δουλειά. Βλέπετε τη γνώμη ότι δεν μπορεί μια ενορία, και μάλιστα των Αθηνών, με παραδείγματι, χιλιάδων πάνω στο πίσω, να βάλουν 20 χιλιάδες μέσα στον τζάζι. Και να υπάρχουν κάθε μέρα επιστάσεις εκεί πέρα. Ενδιαφέρει την εκκλησία. Και όταν πάρθει, πάρθει ως ελευθερή στην εκκλησία, να βρει τα κακό σημαίνα, να ειλίπτει και σε κουνεί τη μέσα και αντάχοντακτοποιημένα. Βλέπετε κύριε, εσείς το πού το βρήκατε αυτό το δικαίωμα. Τι παραγράφονται ενδιαφέρει για την ύπαρξη αυτής της εκκλησίας, για την υπερατήρηση αυτού του ναού. Πώς θα τρεπούσε γενικά της φοράς που υπάρχει μέσα.

να γυρίσεις να είναι ευπρεπείς, να υπάρχουνε, να κάνουν και να σου κάνουν δεμενάδες εσένα. Παροδιαφέρθηκες. Τους αγαπώντας λοιπόν την ευπρέπειαν του οίκου σου, έχει η βυθή με στήνη. Να συμφέρω. Και πρώτα όχι χρήματα, αίμα. Διότι η Επιθύα αίμα δίδει και αίμα θέλει. Θα αναγράψω σήμερα την Κεφαληνία και μου γράφει μια αυτοίχη εκεί ότι το χωριό μας είμαστε 500 άνθρωποι, 80 παιδιά του δημοτικού, 40 του γυμνασίου και τα πάντα δεν έχουν.

δεν κάνετε μια παραγγελία στην Γερμανία να τα στείλουνε σε ένα κούτι μέσα έναν παπά. Έχουν σε κωφέρδες, τώρα παπά δεν το στείλουνε. Πώς αυτό το χωριό που έβγαλε καπεταναίου, που έβγαλε στρατηγού, που έβγαλε δικηγόρου, που έβγαλε μαμά, που έβγαλε μικροβιολόγου, που έβγαλε επιστήμονα, δεν έβγαλε και έναν παπά. Γιατί να μην βγάλει. Πώς ο Θεός δίνει ταλαντός στον Αλφα και τον λέει σαν μικρόν και του βγάλει στον δρόμο τους χειρουργούς άλλους, λέει έτοιος, έτοιος, ποιοματικός αυτός, τον άλλον με το κασαβίνι κλπ, ανοίγει τις μηχανές της μάνας σου τα πάντα, μηχανικός αυτός, τον άλλον με ένα γαλακτοκούτι και βάζει μέσα κάρβουνα και βάζει ένα τραπεζομάτιλο στη μάνα σου και γίνεται παπάς και κάνει, παπάς αυτός, ποιος θα κάνει αυτά, ποιος θα δίνει ταλαντά, θα δίνει διοχλώσεις.

λοιπόν δεν υπήρξε και το χωριό εκείνο, άμα δεν υπήρξε τέτοιο τάλαντο που θα υπήρξε, αλλά το ξερίζωσε, το ξερίζωσε η νονά, το ξερίζωσε η καδέντη, το ξερίζωσε ο θείος, εμένα ο πατέρας, παπά θα το κάνω το παιδί μου, πάρε την τηλετώρα στην Αυγητινία να σου στείλουν και πέσανε αύριο και θα τα αφήσαν σκύλως. Κύριε θα υπάρχει άνθρωπος παπάς να σου διαβάσει ένα τρισάγιο, το οποίο καταλάβεις τι ζημιά έκανες, του δεν ενδιαφέρθηκε το χωριό σου κατ' όλους και δεν έδωσες πίτες παιδιών, τόσο είναι αυτός, τέτοια γίνεται για αυτούς τους περιπτώσεις. Δεν δυνάει να δώσουμε χρήματα να φτιάξουμε ένα πολυέλαιο, τι να το κάνουν, να κάνουν τεμνίες επάνω, τι να το κάνουν, να φτιάξουμε μια εκκλησία, αν μπορεί να δώσει θέμα πρώτα,

άνθρωποι, πόσια καλά σπίτια, πόσια μορφωμένα παιδιά δεν μπορούν να δωστούν στην εκκλησία τους. Δεν δίνονται!

διδοτεύει και αυτούς κάνουν μια θυσία για τον εαυτόν, που είναι μεγάλη υπόθεση για να γίνεις παπάς, όχι πρωθυπουργός, όχι δημοκρατίας πρόεδρος, όχι βασιλιάς, ο παπάς είναι ανέτερος, όχι άγγελος, όχι αρχάγγελος, ο παπάς είναι ανώπερος. Πώς το κάνει όμως αυτό το πράγμα. Διαβάζεται ποτέ στον Άγιο Κοσμά τον Αιτωλό λέγει συντονίστευση αυτή, εάν λέγεις έχεις μία αμφέτη και έχεις έναν ιερέα και ένα βασιλέα θα δοθεί και στον ιερέα και στο βασιλέα, αν έχεις μία αμφέτη και έχεις έναν άγγελο και έναν ιερέα θα δοθεί και στον ιερέα και στον άγγελο. Ο Αγγελοσυνητήρας της του Ιερέως είναι ανώτερος και ο κόσμος να το καταλάβει αυτό το πράγμα.

και κάποτε που σας έλεγα το επαναλαμβάνω, όταν ήρθαν οι Αγγλέζοι κάτω εδώ στον Πειραιά μετά την απελευθέρωση, ήρθε ένας στρατηγός Αγγλέζος, τότε ήταν ο Μακαρίτης ο Παπανδρέου πρόεδρος εδώ της κυβερνήσεως και κατέβη κάτω να τον υποδεχθεί. Ο Παπανδρέου ήξερε το οικογενειακό ναυτού του Ναυάρχου του Εγκλέζου και τον προσεφόρησε. Γλώσσα είχε αυτός όσοι τον ερθιμήθηκε και τον εμακάρισε διότι του δίνεται λέει η μοίρα. Τον έταξε η μοίρα, για τον Παπανδρέας δεν πίστευες, τον πιστεύεις, η μοίρα να έρθει σε ένα τέτοιο κράτος του φωτόκου με τις ιστορίες πρώτος μετά την απελευθέρωση. Θα πρέπει να θεωρεί τον εαυτόν του λέγη...

ευτυχισμένον που του επισκέδαξε η μοίρα αυτή την τιμή στην οικογένειά του. Κάπου το εμπλέδος αυτά έτσι είχε, με το απλή της ουσικής. Κύριε Πρόεδρε, ευχαριστώ πάρα πολύ για τα κανένα μόνο που είπε για μένα, όμως γνώριζε ότι την τιμή και την πρώτη θέση στην οικογένειά μας δεν την έχω εγώ, ούτε ο άλλος, είχαν και ένα λόρδο άλλων μεγάλο πρόσωπος ελλήν, αλλά και ένας αγαπώσματος μεγέτερος που είναι ιερέτης. Και τι ιερέτης! Πρεπεσκάδης ιερέτης! Πρεπεσκάδης ιερέτης! Τι ιερέτης! Ιερέτης να σπάζει το χρυστό και να φωνάζει ο Θατανάσης! Πρέπεσκαδης ιερέτης!

είχαν δυο ποτήρια κρασί και μερικό ψωμί, εις ανάμνηση, απλώς, εις ανάμνηση, απλώς. Τι βρήκες τη λέξη απλώς, κύριε; Λέγει το Ευαγγέλιο απλώς εις ανάμνηση ή εις ανάμνηση, ότι πού το είχε το σώμα και πού το είχε το αίμα. Και λέει ο Παύλος ότι δεν διακρίνει ότι η ευρωποτηρία είναι το σώμα, το αίμα και εσείς και μάρτων. Αυτός, δεν το λέει ο Παύλος. Κατακτήρησαν εαυτούς τους. Άρα είναι θέμα πραγματικό και αίμα πραγματικό του Χριστού. Και αυτός βλέπω, αυτός λέει εαυτοί. Και γεμίζουν στο σπίτι μας και κατάφτιαν στον Ιησού Χριστό. Και εμείς το θεωρούμε υποτήρησης. Θα πιάσε πήγες να γίνεις. Αύριο όταν θα κυρίσεις και θα αρπάξουνε τα συντάγματα οι λαβόλοι και σε πηγαίνουν, τότε θα καταλάβεις τι είπα να πει παπά, τότε θα καταλάβεις τι είπα να εκκληθεί

θα καταλάβεις τι είπα να πει, να κατηγορείς από το πρωί μέχρι το βράδυ και να τρως με αυτή τη γλώσσα σου ώστε να τροχθώ όλο αυτό το παιχνίδι που εγπλέξω εγώ έχουμε ανάγκη. Εδώ λοιπόν χαράζεται τον άνθρωπο που θεωρεί αναγκαία με ρημνά του διαφόρηση. Με ρωτούσε λοιπόν λέγει, τι είπα να πει λέει τους αγαπώντας την ευπρέπεια του οίκου, για τους ανθρώπους που ενδιαφέρονται. Όχι μόνο για το δικό σου το σπίτι, αλλά και για το γενικό σπίτι που είναι ο Χριστός που μένει. Και ότι ποτέ να μην έχω σπίτι δικό μου, εάν υπάρχει το σπίτι του Χριστού, δεν θα το θελονούνται. Εμείς πρέπει να μας μπορούμε να φτιάξουμε ο καθένας μας, όχι ένα, και δεύτερο της κόρης, και τρίτο του γιου, και τέταρτο, και πέμπτο, και έκτος σπίτι

δίνουμε λίγα δεκάρα όμως, που καθένας μοναστάσουμε ένα, που να είναι του Θεού το στήθι, να πηγαίνουμε να τον συναντούμε εκεί, να δένει το εγγόνο μας και να μαζί το έλεγα όσοι για το υπόλοιπο τη ζωή μας εδώ. Όλα αυτά που ενδιαφέρονται για την ευπρέπεια του οίκου, ούτε προσέχουν, ούτε βοηθούν, ούτε φροντίζουν. Που προσφέρονται και προσφέρουν, που ενδιαφέρονται γενικά, όλοι αυτοί έχουν η δική ευλογία στην Εκκλησία. Και λέει για τους αγαπώντας την ευπρέπεια του οίκου

είναι αυτά, δεν γίνονται οι πληθυσίες τους, τι έχουν αυτοί οι Ιταροί, έχουνε, δεν χειρίζονται εγώ, μη γνωρίζομαι το ναό μου αυτόν, ναός από κάτω να μην βρεχώσει και να μην μας τρελούνται και λοιπόν να χαιρετινάνε τον Θεό, τι λιγότερο κάνετε από εμάς και μας κατηγορούν και ορισμένοι από εμάς, και γίνονται να ακούνε και να θεωρούν δυνατικά αυτά τα πράγματα και έτσι με τη λέξη. Ποιος μας θυμάτωσε όταν πήγε στον τυπικό ναό του Σολομώντος και βρήκε εκεί πέρα στην αυλή πουλέντας και αγοράζοντας και έκανε ασιαγγέλιο και το σήκωσε και τους απίληξε και τους διέλυσε. Και τότε με κατάλαβα πως αυτή η περιπτώση εφαρμόζεται από το ίδιο στιγμή και προσθήκη ως ζήλος του οίκου σου κάποιες αγένειες. Μια δολύνη πως!

εσείς και εγώ, να ζηλώσουμε για την Εκκλησία. Η Εκκλησία θα μπορούσε να έχει καλύτερες ημέρες και με καλύτερο προσωπικό. Εάν εμείς που λήθεν κοψέμεσα δια την Εκκλησία προσφέραμε αυτά που πρέπει, αλλά δεν προσφέρουμε αυτά που πρέπει. Δεν το έχουμε εμείς ως αναγκαίο, δεν το θεωρούμε ως παιδίδα μας, δεν το έχουμε ως μεριμνά μας. Ευχόμαστε όλοι αυτοί που θέλουν να έχουν κάτι σε καλύτερο, θεωρούμε,

μεταβίδουν οι κυκλικά και τα στάνδα του λόγου. Είμαι τέτοιο κανένας που μου λέει ότι εσέχω να πιστεύω ότι δεν έχω φτιανότητα και με δραχμίζω και κυγάρω την ημέρα, μένα κυγάρω την ημέρα από τα περισσότερη μετερικότητα. Τα σκεφτούνται όλα αυτά τα πράγματα. Αλλά ο Θεός, ο οποίος ξέρει τι πάει να πει η εκκλησία, ο οποίος γνωρίζει τι τεκταίνεται εκεί μέσα και τι γίνεται εκεί, γιατί αφαίνει αυτό και είναι πάντα λύθο και βοηθάει ώστε και ανακόλουση να εισέρχονται στην Εκκλησία και επιμένουν και άλλοι βοηθητικοί άνθρωποι.

θα αναφύγει η Ιερή, και αυτό και αν είναι αμαρτυρός. Ο Θεός Χριστός όμως το λέγει σ' αυτόν. Την αμαρτελέται η Ιερή, όταν ο Λέκης κάνει ένα λεπτόν, που μοιράζει τη θρησκεία. Και κουπάρε από το κέντρο του την θρησκεία και άσχησε στη θηλίδα του. Δεν μπορεί να είσαι αντίδωρο από την αμαρτία του παπά.

γνωρίζουμε την κοινωνία από την αμαρτία του Αρχιερέου και του Παπαθήκης. Δεν γνωρίζουμε και ούτε έχουν δένει και πετραχή του Αρχιερέου και του Αρχιερέου από την αμαρτία του. Η αμαρτία θα μείνει σ' αυτό και θα φετάει ο Παπαθήκης.