The World as an Obstacle to Christ

This English transcript is an automated translation of the original Greek lecture. It may contain errors; the original Greek audio recording is the authoritative source. Some passages are omitted per editorial policy.

Holy Scripture, for your benefit. I want to believe that all of us are influenced.

The world influences the Christian—or rather, let us put it the other way around: the Christian is influenced by the world. Many people are influenced by others, and because they are weak in faith, they do not advance spiritually. They try to remain both with the world and its anxieties, and with Christ. Christ has spoken to us quite clearly about the world. We all live in the world.

Thank you.

The Christian is in the world, but does not belong to the world; the Christian has another homeland. He has gone beyond the spirit of the world. He has become detached from the world. He is assailed by the world, but he does not listen to it and does not follow it.

Whoever remains of the world is the one who is spiritually burdened.

I want to tell you: beware of man; guard yourselves against man. When we are told, “Guard yourselves before the Lord,” we do not understand it; but guard yourselves against what is human, against the worldly spirit within man.

I want you to believe—and you too must put this into practice—that we must not lose the right path or be led astray onto other paths at the last moment. In Europe we follow certain ways, as we say in Greece: the world wants its messages, the world wants its own truths, the world wants its own ways; in general, the world wants the last word.

Weaknesses—and when the teacher recently spoke, he showed how difficult the world is for those who seek God. You will need to follow these things and make a proper beginning, according to the canons, while forgiving one another.

This is what the world is. And since we place our trust in the King, we too must remain faithful. A person must always take the necessary precautions. Thank you.

In other words, we often drag such difficulties along with us. We acknowledge this, yet we still encounter obstacles. Fathers and elders speak of such things. These are the fires that make love difficult. Such things, such things.

Thank you.

And when Christ is well pleased, at that open moment, at that opportunity presented all around them, such things prepare us for the Resurrection. All these entanglements, all these little worldly concerns of the past, must be cleansed from us.

and all the others, throughout the council’s proceedings. Do not let them turn these into issues; leave them until the council’s proceedings are complete.

If you had withdrawn into yourselves, it would have been imposed upon you. You know it, if you wish—but no. You will remain within the boundary; we will not depart from our boundary. We are not leaving our boundary. In other words, you must continue with this. Thank you. Bring it forth gloriously. I am not leaving my boundary, and I want you to see what else there is.

Be guides—men who are steadfast in hardship. Do not be overcome by all the directions in which the world is moving or by what the future may bring. You must look beyond such things. The other things do not matter; they do not matter.

The ground must remain firm beneath our feet. We may face the world whether it appears recent or ancient, deceived or powerful and dominant. Yet we do not place our trust in the world. Thousands will not change the world. We become agitated and anxious. What is needed is courage, for there are many dangers all around us.

I live amid these influences, and I must set my priorities in relation to the world. Many people speak about the world without understanding its ways. The world has power, and many forces are not recognized for what they are. We have no permanent model here.

When a person comes alive again in Christ, he longs to become spiritually sensitive. He longs again and again to acquire this spiritual sensitivity.

Let us take precautions against the multitude. The world will not tell us who our Christ is, nor what the people of former times possessed and what we possess today. I will show you only what the law is and who Christ is, and through this you will come to know Him. The struggle is difficult, of course, especially when you do not understand who He is and when you are carried away by your own impulses. You see, we do not have gold with us.

To answer this calling, we must recognize these opinions and these human influences—the people and all that is merely human.

If Christ were to come, the whole world would surround Him—the whole world. The powerful may try to cast us down and trample us underfoot because the Christian struggles onward. Yet even if all the powers of the world joined together, there are things they could never accomplish. This struggle will always remain, and I too must take part in it. Thank you.

The Evangelists tell us of a very serious incident. Once, somewhere near the outskirts of a town, there was a blind man. As our Christ passed by with His disciples and the other people following Him, the blind man heard them. He sat there, dependent upon God.

They told him that Jesus of Nazareth was passing by. But the blind man called to Him by His biblical title: “Son of David!” This is remarkable. Who had come? Even we, in the twenty-first century, may not understand how He came from the line of David—how, according to His humanity, He was descended from David, as the prophets had foretold. Perhaps this man had heard someone reading these prophecies beforehand. Perhaps he had attended the sermons being preached there, heard them, and understood.

He knew that the Messiah would be the son—the descendant—of David. This was the true foundation of his cry. And now Jesus was passing by. Do you know what happened? When the blind man cried out, those standing around him—the very people who had told him that Jesus of Nazareth was passing by—

—acted as though a man in his condition had no right to cry out. Yet they should have gone to Christ and said, “Teacher, as we pass by, there is a poor blind man here, scorched by the dry wind and chilled by the cold. He sits here all year long trying to gather enough for a loaf of bread. Will You not go to him? You perform so many miracles. Show him love; go over and help him.” But they did nothing of the kind.

No! This is the world; this is how the world behaves. A young woman decides to become a nun, or a young man decides to become a monk, and immediately a storm rises among the relatives—his mother, his father, his brothers and sisters. I do not know what else to say.

Those who should have helped the blind man were the very ones who hindered him. They showed neither care nor love. What did they do? They isolated the man as soon as he tried to approach. They told him, “Be quiet.” But he would not be silenced. Think about this carefully.

And we would have done the same at that moment. We have not become truly human. We are called human beings, but we lack true humanity—not merely courtesy or outward refinement, but spiritual humanity, love, and understanding. Why am I going? Why am I here? Where am I headed? What is my destination? Our shortsightedness keeps us occupied with trivial things, and then our understanding fails us when the decisive hour comes. This is what happened to them. They stopped the man and rebuked him. But he kept crying out.

Others may claim that men and women who follow this path are trying to become angels, and they may say all sorts of things. Never mind. If you have faith in Christ within you, if you want to escape those who hinder you, if you want to meet Christ and go toward Him, everything becomes possible. He Himself will undertake to remove the obstacles.

He Himself will open a path for you. The Lord stopped and said, “Bring Me the man who is crying out. I will not move from here; I am not going anywhere. Bring Me the one who is calling.” And then those who had been rebuking him and telling him to be silent changed their manner toward him.

In plain language, those same people who had told him to be quiet now said, “Take heart! He is calling you. He is calling you!” And do you know what he did then? Something remarkable. Saint Mark the Evangelist says—if I remember correctly, in chapter 10—that he threw off his cloak.

Blind though he was, he ran as best he could to reach Christ. He threw off his cloak; he took it off so that it would not hinder him, so that he might be freer and lighter and reach Christ more quickly.

So, you must go to Christ. Yes, the world remains an obstacle, but you are also burdened with many things. That is the point: you have loaded yourself down with so much. We have burdened ourselves with very many things. We carry so many foreign burdens on our backs. Money, the sweat and blood of others, land belonging to others—all these have been loaded onto our backs. We carry many things that are not ours but belong to other people. These make it difficult for us to go to Christ. Unless you go to Christ and find Him, you will be lost.

Once, when I came here, a taxi driver brought me from Pangrati. I noticed him making the sign of the Cross as we passed a church dedicated to Saint Nicholas.

In the course of our conversation, it came out that he had a mistress. Pay attention to what I am saying.

He told me, “There is a woman,” and insisted that it was not a sin. I said to him, “How did you come to believe that?” He gave me excuses. “Who told you that you may have another woman?” First, I told him that this had to end, that he had to separate from her. That bed had to be broken up, and he must never enter that house again. But I could see that the man was in no way willing to cast off that little quilt he had wrapped around himself. How could he go to Christ? Was it possible? So I gave him an example.

I tried, as best I could, to show him how difficult it is for a person to leave the world, carnal things, and sinful entanglements, and go to Christ. I gave him this example: once a ship lay at anchor, and the sailors and the others who worked aboard went ashore to enjoy themselves for the evening. They stayed out late, drank a great deal, and ate a great deal. Then they got into a small boat to return to the ship, which was anchored offshore. But daybreak came, and they were still beside the quay. In the morning, people passed by while the sailors kept pulling at the oars.

Because they were drunk, they had forgotten to cast off the mooring line. They kept pulling and pulling at the oars, but the boat remained tied to the quay. Every person has such a line. One is tied by gluttony, another by fornication, another by theft. He cannot leave; he cannot go to Christ. He remains bound there. How many such cases there are!

We imagine that we have gone to Christ, that we are going to Christ, and that we possess Christ. Yet our ropes are still fastened down there—to one thing or another, to some interest, attachment, possession, or person. Something is holding us back.

There was a Christian couple who appeared to be very devout Christians. From a brief conversation, I realized that they were not on good terms with someone—and indeed they were not. As we spoke, I do not know how the subject arose, but you know how a doctor sometimes examines us and presses here and there to find what hurts. So I began to probe a little. I said, “You do not seem spiritually well to me.” “Why?” she asked. I said, “Are you at peace with everyone?” “With everyone,” she replied. “Do you sleep well?” I asked.

She said nothing and blushed, while her husband sat opposite her. From the way she reacted, I understood that something was troubling her inwardly. I said, “I may be mistaken. I am only human; I do not know, and I am not a doctor.” Then her husband suddenly said, “Indeed, Mr. Panagopoulos, we have had a dispute for six years. Six years—and not even a good morning passes between us.” And yet you go to Church, confess, and receive Holy Communion? Does the priest simply absolve you, and then you receive Holy Communion? At this, the woman swallowed her tongue. I said, “I am speaking to you. Do you not understand? This sin hangs beneath your little dove of prayer and will not let it rise to the throne of God. I do not know what will become of it.”

Then she began to tell me resentfully that this had happened, and that had happened, and that there had been a misunderstanding. Even if you are right, even if the others are wrong and far from Christ, you who claim to be in Christ must humble yourself and make metanoia—repentance. You must bow down and say, “The fault is mine, and the wound is mine.” You must humble yourself so that love may be restored and peace may return between you. Then your works and prayers may bear fruit, and your prayers may accompany your children wherever they are. But if this bitterness remains, nothing can happen. I do not know whether she accepted this. I stayed for an hour, perhaps an hour and ten minutes. She did not come back that Saturday evening. But on Sunday evening she came with her husband.

A reconciliation had taken place. She came the following evening to greet me, accompanied by her husband. She embraced me and told me of the good that had come from our conversation. What did I know of what had happened? She went to the woman with whom she had not spoken for six whole years. She and her husband greeted her, and that poison burst and drained away. She humbled herself, but the other woman also wept and said, “I should have asked your forgiveness, not you mine.” That bitterness had been holding her fast. When something holds you there, do whatever else you please—you still remain bound.

You may speak to me about the Second Coming and do all sorts of outward religious works, but it is all in vain. You will remain trapped there. Do you know how many such things exist in the world? Very many—very many. You can now see how they poison a person’s life. So we must do what that blind man did. You may look it up if you wish; it is in the tenth chapter of Mark. He cast off his cloak and ran to Christ. Christ asked him, “What do you want Me to do for you?” He replied, “Rabboni, I want…” Of course, when he cried, “Have mercy on me,” some may have thought, “He only wants Christ to pass by and toss him a coin; all this talk about the Son of David is merely to gain alms.” But that was not the kind of mercy he sought.

He was asking for light. Certainly, as fleshly human beings, we may also ask God for material mercy: “Give me work; give me a piece of bread; give me clothing; give me a roof over my head so that I am not rained on and no one demands rent from me.” You may ask for these things. But that man also sought spiritual light. Christ gives both kinds of light. Many think that they can see without Christ simply because their eyes are open. They are mistaken! They are mistaken! They are like owls: they see at night but cannot see by day. Christ is the Light, the true Light, who came to enlighten every person coming into the world.

Help us!

“In Your light we shall see light; in Your light we shall see light.” Without Christ, a person cannot see. He may know many things and may have discovered many things. He did not create them; he merely discovered things that already existed—the laws governing them—and then used those discoveries to make other things. Great and subtle discoveries have been made. Yet how many things remain that humanity has not discovered? Man is not God. Therefore, God alone is everywhere present and all-knowing. Glory to God.

What have you truly found by your own light? Yet our pride does not allow us to listen. Christ asks, “What do you want Me to give you?” If we asked such things of God, our lives would be different. But we do not begin there. Do you remember when God came to Solomon at night and asked him, “What do you want Me to give you?” Do you remember?

What did Solomon ask Him to give? Wisdom. And Holy Scripture says that this pleased God greatly, because Solomon had not asked for money, glory, power, or the destruction of his enemies. So God gave him wisdom such as no one else possessed. Beyond that, He also gave him the other things he had not requested. Yet today we refuse to be guided. Pride says, “Surely I know for myself.” What do you know? What do you and I know? What does anyone know? Christ is the Light. He is the Truth. Glory to God.

Who will guide you? You may take your husband by the hand, you may work and provide what is needed; but if you want some sense of security as you pass through the darkness of this world, you rely on yourself and beat your breast. Yet our pride gives us no security. This pride, which lies beneath all our attachment to material things, hinders us; and the world encourages it, so that we make our pride our refuge. Holy Scripture assures us that this way has failed. We gain nothing from pride—nothing at all. Thank you.

Take care not to do what we have done. Look, the prospect before us is the light that never fades, not worldly glory, but the God-Man, Christ. I want us to sum up what we began to say, because we have ranged very widely. The point is that those who are not of God, who are not Christians, make up what we call the world. The world thinks in a worldly way, amid noise and confusion, calculating everything by gain and cost. It does not look beyond these passing days. It believes neither in another life nor in God, but only in itself and in the good things people can obtain from this world.

Yet there must be another life, and I may one day find myself facing the Last Judgment. So I do not know what circumstances each of you is in. What difficulties do you meet in your home, among your relatives, or at work? Some people suffer at work every day. They are treated as ridiculous and mocked by their colleagues and others. Every day they encounter obstacles as they struggle to keep this flame alive and not let it go out, praying to Christ: “Give me strength to remain united with Christ.” For not all of us have the strength simply to reject the world and leave it behind. Thank you. Remain steadfast.

Αγία Γραφή, για την ευκαιριασμό σας. Θέλω να πιστεύω ότι όλοι μας επηρεάζουν.

Ο κόσμος που επηρεάζει το χριστιανό, πιο μάλλον ανάπτυδα τρέχουμε να πούμε. Ο χριστιανός που επηρεάζεται από τον κόσμο. Υπάρχουν πολλοί άνθρωποι που επηρεάζονται από τους ανθρώπους και διότι είναι αδύνατοι οι πίσποι δεν προχωρούν εφησιανικά. Υπάρχονται μάλλον με τον κόσμο και με τους αγωνιούς του κόσμου αλλά και με τον Χριστό. Ο Χριστός μας έχει μιλήσει για τον κόσμο κάπως σιγκρά. Ευχαριστούμε ότι όλοι στον κόσμο.

Ευχαριστώ.

Στον κόσμο που δεν είναι ο χριστιανός, ο χριστιανός δεν είναι ο κόσμος, ο χριστιανός έχει μια άλλη παρτίδα. Έχει το περίοδο του κόσμου. Έχει απεγωσμευτεί από τον κόσμο. Βολοτιάζεται από τον κόσμο. Δεν ακούει τον κόσμο. Δεν ακολουθεί τον κόσμο.

Που έμεινε κόσμος, αυτός είναι ο Θεοπονδυρός.

Θέλω να σας λέγω, προσέχετε από τον ανθρώπινο, φυλάτεστε από τον ανθρώπινο. Όταν μας το λένε «φυλάτεστε από τον κύριο», αυτό δεν το καταλαβαίνουμε, αλλά φυλάτεστε από τον ανθρώπινο, μέσα στον ανθρώπινο. Βασιλεία των Ουρανών, Ευαγγελισμός, Βασιλεία των Ουρανών, Γέννησις Θεοτόκου, της Διάδοχος.

Θέλω να πιστεύουν, και εσείς θα το υλοποιήσετε αυτό, να δεν απολυθούν συγκεκριμένες δρόμες και να μην έχουν σημαντικά απέμφευση σε τελευταία δρόμες και τελευταία δρόμες. Στο Βόλιο της Ευρώπης απολυθούμε κάποιες δρόμες, ό,τι λεφτάμε στην Ελλάδα. Όπως θέλει ο κόσμος τους μήνους, όπως θέλει ο κόσμος τους αλήθειες, όπως θέλει ο κόσμος τους φορές, όπως θέλει ο κόσμος γενικά τους τελευταίους.

Της Θεοτόκου, Διάδοχος Φωτικής, Ανάσταση, Απόστολος, Ευαγγέλιο, Ευαγγελισμός, Ευαγγελία των Ουρανών, Γέννησις της Θεοτόκου, Ευαγγελία των Ουρανών, Γέννησις Ευαγγελία Θεοτόκου, της των Ουρανών, Γέννησις της Θεοτόκου, Ευαγγελία των Ουρανών, Αδυνότητες και ενώ όταν πρόσφετα δούλεται ο δάστης, παίζει με ρόλο δυσκόσμιο για τους θεοφαλμούντες, θα προτείνεις να τα αυτολουθείς και να χρειαστείς τελισμένα αρχίστρια, κανονιά, αλλά να συγχωρείτε σε αυτό το αλληλείο.

Παρουσία, Διάδοχος Φωτικής, Ευαγγέλιο, Ευαγγελισμός, Αντίχριστος, Αποκάλυψη, Αντίχριστος, Αντίχρι Βασιλεία των Ουρανών. Είναι εγώ που είναι ο κόσμος. Και εφόσον αφιστεύουμε στον βασιλευτή, εμείς πρέπει να αφιστευτούμε. Πρέπει ο άνθρωπος να παίρνει πάντα και τα μέτρα του. Ευχαριστώ.

Της Θεοτόκου, Διάδοχος Φωτικής, Εισόδιο της Θεοτόκου, Ευαγγέλιο, Εισόδιο της Θεοτόκου, Δηλαδή, τέτοια δυσκολογία που σέρνουμε πολλές φορές στο βιβλίο μου, το συμφώνουμε, αλλά βρίσκουμε δυσκολίες. Πατέρες, γόντες τέτοιες. Αυτές οι φωτιές που δυσκολεύουν αγάπη. Τέτοια, τέτοια.

Ευαγγελία Ουρανών, των Γέννησις της Θεοτόκου, Διάδοχος Φωτικής, Ευαγγελία των Ουρανών, Γέννησις της Θεοτόκου, Ευαγγελία των Ουρανών, Γέννησις της Θεοτόκου, Ευαγγελία των Ουρανών, Γέννησις της Θεοτόκου, Ευαγγελία των Ουρανών, Γέννησις της Θεοτόκου, Ευαγγελία των Ουρανών. Ευχαριστώ.

Μου, και όταν θα ευχαριστήσει ο Χριστός, να ρωτήσει τη Λυσσή Προσέχεια, με αυτήν την ανοιχτή στιγμή, με αυτήν την ευκαιρία που προβολούν οι γύρες τους, τέτοια πράγματα επικοιμαίνουν για Ανάσταση. Όλες αυτές τις κοπερνίδες, όλα αυτά τα πολιτάκια της περναζιού, θέλουν να μας καθαρίσουν.

Ανάληψη, Αγία Γραφή, Ανάσταση, Αντίχριστος, Αποκάλυψη, Άρτος, Ευαγγελισμός, Ησύχιος ο Πρεσβύτερος, Ευαγγέλιο, Ευαγγελισμός, και όλοι οι ίδιοι, μέχρι την διάρκεια της Επιτροπής. Να μην πάνε σαν σε θέματα, αφήστε, για την διάρκεια της Επιτροπής.

Αγία Γραφή, Ανάσταση, Αποκάλυψη, Ευαγγελισμός, Ησύχιος ο Πρεσβύτερος, Βασιλεία Γέννησις Ευαγγέλιο, Ευαγγελισμός, Ουρανών, της των Θεοτόκου, Διάδοχος Φωτικής, Ευαγγελισμός, της Θεότητας του Βόλου. Αν είχατε αυτοκλέψει, να σας επιβάλλει. Δα την ξέρετε, αν θέλετε, αλλά όχι. Θα είστε μέσα στο βόλιο, θα πάμε από το βόλιο μας. Δεν πάμε από το βόλιο μας. Δηλαδή, θα πρέπει να συνεχίσετε αυτό εδώ. Ευχαριστώ. Τρίφερτε ενδόξα. Δεν πάω από το βόλιο μου και θέλω να δείτε τι άλλο.

Να είστε οδηγοί, άνδρες και δυσκάμβρες. Δεν θα καταβιαφθούν στους όσους αν κατευθύνεται ο κόσμος να υπάρχει στο μέλλον, θα τούτωναν. Θα πρέπει να δείτε άλλων άλλων στις τέτοιες τέτοιες, δεν πειράζουν τα άλλα, δεν πειράζουν τα άλλα, δεν πειράζουν τα άλλα, δεν πειράζουν τα άλλα.

Πρέπει να φέρει η έδαφος κάτω από τα πόδια μας. Θα δυνατοποιούμε τον κόσμο, καν πρόσφετος, καν πλανημένος, καν δυνατός, καν ισχυμένος. Δεν προσπαθούμε όμως στον κόσμο. Τα χίλια δεν θα βάλουν στον κόσμο. Ζεστέραμε και ανησυχήμαστε. Λάρρυμα χρειάζεται. Είναι πολλά χίλια στο περιβάλλον μας.

Της Θεοτόκου, Έσχατα, Αγία Γραφή, Ανάσταση, Αποκάλυψη, Απόστολος, Ευαγγελισμός, Ευαγγέλιο, Ευαγγελισμός, Βασιλεία των Ουρανών, Γέννησις Έσχατα, Θεοτόκου, της Αγία Γραφή, Ανάσταση, Ανάσταση, Ανάσταση, Ευαγγελισμός, Είμαι μέσα στις Μουσείες αυτές και ορίζομαι για αρκετή μου προτεραιότητα, για τον κόσμο, που εγώ μιλούν τον κόσμο, πολλοί δεν κάνουν ταινία σε ποιες του κόσμου, δηλαδή ο κόσμος έχει την δύναμη να φύγει, πολλές δυνατές δεν γνωρίζονται αν είναι δυνατές σε προτεραιότητα του κόσμου, όχι τους Ρησιού, όχι τις Καναδίες, δεν έχουμε μόνιμα μοντάλα.

Εισόδια της Θεοτόκου, Αγία Γραφή, Ανάσταση, Αποκάλυψη, Απόστολος, Ευαγγελισμός, Όταν ξαναζεί το Χριστό, όταν θέλει να είναι αισθηματικοί, όταν θέλει να είναι αισθηματικοί, όταν θέλει να είναι αισθηματικοί, όταν θέλει είναι να αισθηματικοί, όταν θέλει να είναι αισθηματικοί, αισθηματικοί, είναι θέλει να όταν όταν θέλει να είναι αισθηματικοί, όταν θέλει να είναι αισθηματικοί, όταν θέλει να είναι αισθηματικοί, όταν θέλει να είναι αισθηματικοί, όταν θέλει είναι να αισθηματικοί, όταν θέλει να είναι αισθηματικοί, όταν θέλει να είναι αισθηματικοί, όταν θέλει να είναι αισθηματικοί.

Έσχατα, Αγία Γραφή, Ανάσταση, Ανάσταση, Αποκάλυψη, Αντίχριστος, Ευαγγελισμός, Πάρουμε μέτρα για το πληθύνμα. Δεν θα μας λέει ποιος είναι ο Χριστός μας ο Ευαγγελισμός, τι είχαν εκείνοι και εμείς, τι είχε του Άντα, τι είχε του Καζίκας. Αλλά μόνο θα σας δείξω ποιο είναι ο νόμος, αφινά, ποιος είναι. Και αυτό θα μας γνωστείτε. Είναι δύσκολος βέβαια ο αγώνας, για το ποιον δεν καταλάβετε και εγώ μου, όταν με το ρίσατε και οι φρέτοι σας. Βλέπεις, δεν έχουμε το χρυσό μαζί μας.

Για να δημιουργήσουμε αυτή την πρόσκληση, πρέπει να αυτοί οι γνώμενοι, αυτοί οι ανθρώπινοι, αυτοί οι ανθρώπινοι, οι ανθρώπινοι, ανθρώπινοι, οι αυτοί οι ανθρώπινοι, ανθρώπινοι, αυτοί οι ανθρώπινοι, αυτοί οι αυτοί οι ανθρώπινοι, αυτοί οι ανθρώπινοι, αυτοί οι ανθρώπινοι, αυτοί.

Εάν ήρθε ο Χριστός, όλο ο κόσμος θα το περιβάλλουμε, όλος ο κόσμος. Λένε οι δυνατόνες να μας καταπτύσσεται, να μας καταποδίσει, γιατί ο Χριστιανός προσπαγώνε, λέω, ότι όλη η θεοτιανία αν τα δυνατοντάμε, δηλαδή κάτι δεν γίνεται. Αυτή θα γίνει πάντα και εγώ. Ανάληψη, Ευαγγελισμός, Σας ευχαριστώ.

Εισόδια της Θεοτόκου, Ευαγγελισμός, Ανάσταση, Αντίχριστος, Αποκάλυψη, Αντίχριστος, τόσο σοβαρό δευτερολήφος όσο λένε τους ευαγγελιστές. Ήτο κάποτε, εντύπωση στα όρια της περίπου, ήτο κάποτε ένας τυφλός. Και καθ’ ην ώραν περνούσε ο Χριστός μας με πνευματικούς και άλλον κόσμο που πήγε μαζί Του, άκουσε αυτός. Κάθεται πάνω του Θεού.

Είπαν ότι ο Ιησούς ο Ναζωραίος περνούσε τότε. Αυτοί, αυτόν, τον φώναζαν με το βιβλικό Του όνομα, «Υιέ Δαβίδ». Είναι σημείο! Ποιος ήρθε, ρε! Εμείς τον 21ο αιώνα και εμείς δεν ξέρουμε πως ήρθε από τη μεριά του Δαβίδ και εμείς, προερχόμενος κατά το ανθρώπινο από τον Δαβίδ, γιατί αυτό ήταν αυτοί οι λαδιολευμένοι. Αυτές τις προφητείες δεν μπορούσα να μιλάω σαν τιμωρία απέναντίον μας μια ημέρα μου. Οπότε η Πέτρη ίσως να είπε ο Μογγάλος, όταν επιπλώθηκε, και να είπε, διαβάζοντας πρωτύτερα, ότι έφτιαξα λυθόν. Ίσως να πήγαινε εκεί στα κηρύγματα που γινόνταν και να άκουσε από εκεί και να έχει αισθηματίσει.

Γνώμη ότι ο Μεσσίας θα είναι ο γιος, ο απόγονος του Δαβίδ, ήταν αυτό το πραγματικό τρόνον μου. Τώρα, λοιπόν, ο Ιησούς έλαβε και λέει πάνω μου. Ξέρετε τι έγινε; Όταν φώναξε, αυτοί που ήσαν γύρω εκεί, οι οποίοι του είχαν πει ότι ο Ιησούς ο Ναζωραίος διέρχεται,

θέλετε να πω με αυτόν τον λόγο, και έπρεπε ένας άνθρωπος αυτού του σύγχρονου: «Δεν έχει το δικαίωμα αυτό να φωνάξει». «Και έρευε, τότε θα πάμε να το έχει κάνει αυτός». «Εσείς έπρεπε να πάτε εσείς και να του πείτε: “Δάσκαλε, εδώ που περνάμε είναι ένας, ο καημένος, τυφλός, που τον τρώει και ο ξεροβόρης και τον τρώει και τον νιοφύρι. Φίλοι, όλο τον χρόνο, για να μαζέψει κάτι, ένα καρβέλι ψωμί. Δεν πας από εκεί; Τόσα θαύματα κάνεις. Κάνε αγάπη και πήγαινε μέχρι εκεί να τον βοηθήσεις”». Αφήνω να το κάνω με αυτούς των εμπολιτών.

δε! Αυτός είναι ο κόσμος, αυτός είναι ο κόσμος. Αυτή, μια κοπέλα, θα πάει να γίνει μοναχή. Είναι ο νεαρός να πάει να γίνει μοναχός και να γίνει ρεύμα, να γίνει τι θα γίνει, από τη συγγένεια, από τη μάνα, από τον πατέρα, από τα αδέρφια. Δεν ξέρω, δεν, δεν ξέρω, ξέρω, δεν ξέρω.

Δεν θα πάει, ό,τι έγινε, αλλά πήγαν τα ό,τι έγιναν. Θα συμφωνεί και ο παρουσιαστής, και εδώ δεν θα πάει, θα ήθελε να διωχθεί. Αυτοί που έπρεπε να τον βοηθήσουνε, αυτόν τον εμπόδισαν. Ήταν φροντίδα και αγάπη και τίποτα, και ψηρία να είχανε, και ψηρία να είχανε. Ποια το έκανα αυτό; Τον απομόνωσα τον άνθρωπο, αμέσως μόλις πάνε στον τρόπο. Δεν είχα πόσοι. Αν η θηκή κανέναν, θα ξεκινήσει τα παιδιά. Είπε ο Χριστός: «Μην μιλάτε». «Δεν γίνεται». «Αλλά πώς περνάει τη δουλειά;» «Δεν έφευγε πώς;» «Πού μπορεί να ήρθε;» «Τι θα σας πάρει;» «Δεν κυβερνώνονται εσείς». «Ποια; Σκεφτείτε τώρα αυτό το πράγμα». «Αυτή είναι». Είχα.

Και θα ήμεθα τη στιγμή. Δεν γινόμαστε άνθρωποι εμείς. Λεγόμεθα άνθρωποι, άνθρωποι δεν είμαστε. Ανθρωπιά δεν έχουμε επάνω, όχι ανθρωπιά, ευγένεια και λοιπά που διαβάζουν· ανθρωπιά πνευματική, αγάπη, μυαλό. Γιατί πάω; Γιατί είμαι εδώ; Γιατί βρίσκομαι; Γιατί οδεύομαι; Ποιος ο προορισμός μου; Είχα να φάω τη μελιτζά, να φετιστώ, να είχα και εγώ πια στον Ευαγγελό. Η μορειομεϊνότητά μου το έκανε αυτό. Λείπε τώρα τα μυαλά μου να πήγω μια ώρα, δεν μπορούσα. Του δέχομαι αυτό. Αυτή η δουλειά μου πού θα είναι εγώ; Και σταμάτησε τον άνθρωπο, τον επετοίμησε τον άνθρωπο. Σταμάτησε αυτός του μου. Έχει έκραζε, λέει. Ευχαριστώ.

Εισόδια της Θεοτόκου, Ευαγγέλιο, Ευαγγελισμός, Ανάσταση, Αντίχριστος, Ευαγγελισμός, Θα είναι αυτό το στόχο, αν πάνε όλοι και γυναίκες και θα γίνουν οι άγγελοι και λοιπά. Χριστοπιστή εφέ, τίποτα. Έχεις μέσα σου εσύ, θέλεις να γλιτώσεις από αυτούς που σε εμποδίζουν, θέλεις να συναντήσεις τον Χριστόν, θέλεις να πας προς Αυτόν, όλα είναι εύκολα. Θα αναλάβει Αυτός να τα εκτομανεί.

Θα αναλάβει Αυτός να σου ανοίξει δρόμο. Εσταμάτησε ο Κύριος και λέγει: «Να μου τον φέρετε εμένα, αυτόν που φωνάζει. Δεν το κουνώ από εδώ, δεν πάω πουθενά. Θα μου φέρετε εμένα αυτόν που φωνάζει». Και τότε αυτοί οι οποίοι πονηθούσαν και του έλεγαν, Ευχαριστώ.

Βουλωτοκτά, που λέμε απλά λόγια τα δικά μας, λένε: «Σε φωνάζει και μιλάει. Σε φωνάζει!» Τη ίδια έποκα, του λένε: «Σε φωνάζει». Και ξέρετε τι έκανε τότε αυτός; Μια Ακεπτοτήθανη. Λέγει ο Ευαγγελιστής Μάρκος, αν καλώς τον θυμούμαι, στο 10ο κεφάλαιο, πέταξε το σακάκι του.

Όσο μπορούσε, τυφλός, ξέρω εγώ, έτρεξε να πάει στο βουτιό. Πέταξε το σακάκι του, έβγαλε το σακάκι του, για να μην τον εμποδίζει, να είναι ευκολότερος και ελαφρότερος, να πάει γρηγορότερα στο βουτιό.

Να πας, λοιπόν, στον Χριστό. Ναι, μένει και ο κόσμος εμπόδιο, αλλά είναι και πολλά που έχεις φορτωθεί. Αυτό είναι το σχέδιο. Πολλά που έχεις φορτωθεί. Και έχουμε πολλά, πάρα πολλά φορτωθεί. Πολλούς έχουμε φορτωθεί σένους στην πλάτη μας. Πολλές σένες έχουμε στην πλάτη μας. Πολλά χρήματα και ιδρώτες και αίματα και οικόπεδα ξένα τα έχουν φορτωθεί στην πλάτη μας. Πολλά πράγματα ξένα, που είναι αλλωνών, τα έχουν φορτωθεί στην πλάτη μας. Αυτά μας δυσκολεύουν να πάμε στον Χριστό. Αν δεν θα πάει στον Χριστό και να το βρεις, θα το καταφετάς. Και Ραπάθο Πριστέ, μαστά μας η δευτερόλεπτα.

Έρχομαι εδώ, το μηλό στην Περστισσέα παιδεμέχρη, και με πήγε ένας ταξιτζής από το Παγκράτι εκεί. Και τον είδα που έκανε τον σταυρό του, που περάσαμε από μια εκκλησία, τον Άγιο Νικόλαο, εγώ, που έπρεπε να γίνει. Ευχαριστώ που παρακολουθήθηκε η Ανάσταση.

Από τη συζήτηση βγήκε ότι έχει τη φιλενάδα του. Προσέχω αυτό που λέω, Κώστορ Γέννης.

Μου λέει: «Μια γυναίκα», και μου το λέει ότι αυτό δεν είναι, μου λέει, αμαρτία. Του λέω: «Πώς την έκανες αυτήν;» Λέει χαρίτια. Εγώ ήρθα, ήρθα με μια πάστα στην Ιωάννη, λέω, αλλά παστά χαρίτια. Ποιος σου είπε εσένα ότι μπορείς να έχεις μια γυναίκα; Πρώτα του είπα ότι αυτό θα το κόψει, μα αυτή θα χωρίσει. Το κρεβάτι αυτό θα γκρεμιστεί, το σπίτι αυτό δεν θα ξαναδεί. Ήρθα που δεν έπασες να το πεις. Δηλαδή, επ’ ουδενί λόγω τον είδα, ο τύπος, διατεθειμένος να αφήσει αυτό το παπλωματάκι από πάνω του. Πώς θα πάει στο πίσω; Μπορεί να πάει; Και του έφερα ένα παράδειγμα.

Όσο ήταν δυνατόν να του πω πόσο δύσκολο πράγμα είναι να φύγει ο άνθρωπος από τον κόσμο, από τα σαρκικά, από τα συνθροδροϊκά και να πάει στον Χριστό. Αυτό που έπαιρνα ένα παράδειγμα, ότι κάποτε είχε αγκυροβολήσει ένα σκάφος και βγήκαν έξω αυτοί που δουλεύαν μέσα, οι ναύτες κ.λπ., να γλεντήσουν ένα βράδυ. Μείνανε αργά, ήπιανε πολύ, φάγανε πολύ και μετά πήγανε και μπήκανε στη βάρκα για να μπούνε μέσα, που ήταν αρόδο το πλοίο, να μπούνε μέσα. Όμως εξημέρωσε και ήσανε ακόμη στο μουράγιο. Περνούσε το πρωί ο κόσμος να πάει στο Ιερό και το θέλουμε πρέπει. Που τραβούσανε τα κουπιά της Αυδρομένης.

Ξεχάσει, μεθυσμένοι όντες, να λύσουνε τον κάβο. Τραβάγανε εκεί. Τραβάγαν τα κουπιά. Έξινε κάθε άνθρωπός της. Ήταν δεμένος στον κάβο της νηστείας, πορνείας, χλωπής. βου Δεν μπορούσε να πάει από το παράδειγμα του εκεί. Δεν πάω. Και κλασσάει εκείνη. «Που σκέφτη;» μου λέγε. «Ένι δε σκέφτη;» «Ναι». «Βρες, αγαπητέ μου Κύριε», τη λέω, «ναι». Τα πιάνω της τώρα, κοινότατα ταυτά. Δεν ξέρει που μέχρι στρατιώθηκε η Θεοτόκος. Αυτός του να κατέβεται, πώς θα το πείτε του να κάθεται. Πέρα και πόσες τέτοιες περιπτώσεις είναι.

Νομίζουμε ότι έχουμε πάει στον Χριστό και ότι πάμε στον Χριστό και ότι εμείς έχουμε τον Χριστό. Σε αυτή τη στιγμή είναι τα καθήκοντά μας κάτω εκεί, μα η Καϊσάρ, μα η Θάρ, μα το Συνθέρον, μα το Αιγαίο, μα η Καϊσία, μα η Καλημέρα, που δεν έχουνε πει λαφώνες, μα το Βηλιαστήρι, μα ο Βερότης· κάτι μας κρατάει.

Προστιούμενοι των Χριστιανών και ήρθαν να γίνουν το μεγάλο χριστιανοαιμόνι, ας περιπτώσει. Από τη συζήτηση που έγινε έτσι στο φτερό, δηλαδή, διεπίστωσα ότι με κάποιον δεν τα έχουν καλά, και πράγματι δεν τα έχουν καλά. Γιατί σε μια συζήτηση, δεν ξέρω πώς έρχεται, είδα ότι... ότι πώς μας ψάχνει κάποια φορά ο γιατρός και μας πατάει. Τίποτα, όχι και οι γιατρές. Λοιπόν, έψαξε η κυρία. Και έψαξα εγώ εκεί. Λέω: «Δεν σας βλέπω, λέω, παθολογικά καλά». Λέω: «Γιατί; Τα έχετε, λέω, με όλο τον κόσμο καλά;» Λέει: «Με όλο τον κόσμο». «Κοιμάστε καλά;» λέω.

Δεν μιλούσε από εκεί, κοκκίνισε, αλλά ήταν απέναντι έτσι και κάτι. Λέω, που μιλούσα κατά αυτήν την έννοια, είδα ότι ήταν κάτι να γίνει μέσα του. Λέω: «Μπορεί να κάνω λάθος, άνθρωπος είμαι, λέω, δεν ξέρω, δεν είμαι γιατρός». Και πετάγεται αυτός και λέει: «Πράγματι, κύριε Παναγόπουλε, έχουμε μία υπόθεση έξι ετών. Έξι ετών. Δεν υπάρχει καλημέρα». Και πάτε στην Εκκλησία, εμ, και εξομολογείστε και κοινωνείτε; Θα φέχει αυτοίς ο παπάς και κοινωνάτε. Αυτή, λοιπόν, κατάπιε τη γλώσσα της. «Προς εσάς σας λέγω, δεν λαμβάνετε υπόψη; Αυτή η αμαρτία κρεμιέται από κάτω απ’ το περιστεράκι προς εσάς και δεν τ’ αφήνει να πάει επάνω, να φτάσει στον θρόνο του Θεού, να αντικαταστήσει την διαγάδα. Δεν ξέρω τι θα κάνει».

Άρχισε και τώρα να μου πει δυσολογικά ότι είναι τούτο, τ’ άλλο, και έχουμε βγει. Παρανόηση. Και δίκιο αν έχετε και έχουν εκείνοι άδικο και είναι μακριά από τον Χριστό, εσείς που είστε στον Χριστό θα πάρετε πρόβλημα να βάλετε μετάνοια. Και εσείς καθήκεψέτε: «Δικό μου το τραύμα, δικιά μου και η πληγή». Εσείς καθήκεψέτε, για να γίνει αγάπη, για να έρθει το έλλον στους πούς. Δοθείτε να αξιοποιήσουν τα έργα σας, τις προσευχές σας και τα παιδιά σας εκεί που είναι, να τα παρακολουθούν οι προσευχές τους. Και πως αν υπάρχει αυτή η πικρία συνέχεια, δεν γίνεται τίποτα. Δεν ξέρω αν έμεινε σε αυτή. Έμεινα μία ώρα, μία και δέκατο. Δεν έμεινε. Ζωντανή ήτανε; Πεθαμένη ήτανε; Δεν ξέρω. Δεν ήρθε. Και δεν χάσαμε. Δεν ήρθε το Σάββατο το βράδυ ξανά εκεί. Ήρθε, λοιπόν, την Κυριακή το βράδυ η Παρουσιά και με τον αντρόγυνο. Τώρα, η Ευθέστη Σομιλίας.

Έγινε συμφιλίωση, δεν ξέρω. Πάντως ήρθε, όσα παιδί είχε ξεκίνησε. Ήρθε, λοιπόν, χθες το βράδυ να με χαιρετήσει με πουθενή του. Ήρθε να με αγκαλιάσει με τη γη και το καλό που της έκανε. Τι ήξερα τώρα τι έγινε! Με αυτή που δεν μιλούσαν έξι ολόκληρα χρόνια. Και έφτασε μέχρι σ’ αυτή. Και πήγανε με τον σύζυγο και την χαιρετήσανε. Και έσκασε αυτό το δηλητήριο που ήτανε, κάμανε το μικρότερο, αλλά κι αυτή έκλαψε και είπε ότι: «Εγώ, λέει, έπρεπε να σας ζητήσω συγγνώμη, λέει, όχι εσύ». «Σας ευχαριστώ», λέει, «την ουραντική δύσκολα τίπερα». Σε κρατάει, λοιπόν, εκεί. Όταν σε κρατάει τρεις στα λεμόνια, ό,τι θέλεις κάνω. Όταν σε κρατάει εκεί, κακοί αυτοί του χώρου.

Μου λες εσύ, Δευτέρα Παρουσία, και κάνεις και φτιάχνεις ευθεράνη. Μην κάνεις τίποτα. Θα παγιδευτείς από εκεί. Ξέρετε πόσα τέτοια πράγματα υπάρχουν στον κόσμο; Πάρα πολλά. Πάρα πολλά. Τώρα τα βλέπετε από πάνω. Δηλητηριάζουν τη ζωή του ανθρώπου. Ναι, κατά τα άλλα, λοιπόν, όπως έκανε αυτός ο τυφλός. Εντάξει, λέει, βρέστε το, αν θέλετε, το δέκατο κεφάλαιο του Μάρκου είναι αυτό. Λέει, το ιμάτιό του, και έτρεξε να πάει στον Χριστό. Ρώτησε ο Χριστός: «Τι μπορώ να σου κάνω; Τι θέλεις;» του λέει. «Ραββουνί», του λέει, «θέλω...» Βέβαια, όταν λέει «ελέησέ με», ορισμένοι θα νόμιζαν: «Πέρασε να μου ρίξει κάνα φράγκο, και εμένα η ιστορία του Δαβίδ». Αν δεν ζητήσω ένα τέτοιο έλεος...

Ζητούσε φως. Βέβαια, εμείς μπορούμε να ζητούμε, σαν άνθρωποι σαρκικοί, έλεος υλικό από τον Θεό: «Δώσ' μου δουλειά, δώσ' μου ένα κομμάτι ψωμί, δώσ' μου ένα ρούχο, δώσ' μου ένα κεραμίδι να μπω από κάτω, να μην με βρέχει και να μην μου ζητάει λεφτά». Μπορείς να το ζητείς. Αυτός ζητούσε και πνευματικό φως. Έχει δύο, λοιπόν, φώτα ο Χριστός ο Πρεσβύτερος. Πολλοί νομίζουνε και χωρίς τον Χριστό βλέπουνε, να είναι τα μάτια τους. Λάθος κάνουν! Λάθος κάνουν! Κι είναι σαν τις κουκουβάγιες: βλέπουν τη νύχτα και δεν βλέπουν την ημέρα. Ο Χριστός είναι το φως, το φως το αληθινό, που ήρθε να φωτίσει κάθε άνθρωπο ερχόμενο στον κόσμο.

Βοηθήστε!

Εν τω φωτί σου οψόμεθα φως, εν τω φωτί σου οψόμεθα φως. Χωρίς τον Χριστό ο άνθρωπος δεν βλέπει. Ας γνωρίζει πολλά, ας ανακάλυψε πολλά· δεν έφτιαξε πολλά, ανακάλυψε υπάρχοντα πολλά, απλώς νόμους, και φτιάξει ό,τι άλλο, ανακάλυψε. Έγιναν ανακαλύψεις μεγάλες και λεπτές. Όσο ο Χριστός επετέθη, τόσο ο άνθρωπος ανακαλύφθηκε. Πώς θα είναι αυτό το ύφος, τα οποία δεν έχει ανακαλύψει ο άνθρωπος; Ο άνθρωπος είναι Θεός του Θεού. Κατά συνέπεια, ο Θεός είναι πανταχού παρών, ο Θεός είναι παντογνώστης· θα είναι ο Θεός. Ευχαριστώ.

Ανάσταση, Ευαγγελισμός, Ανάσταση, Ανάσταση, Αποκάλυψη, Ανάσταση, Βέβαια, τι θα βρήκες αυτά από τα φώτα σου; Δεν μας αφήνει όμως ο εγωισμός. Εποχώθης του αυτό να σ' ακούσεις. Τι θέλω να μου δώσεις; Κι εμείς, εάν ζητούσαμε τόσο από τον Θεό, τα πράγματα θα ήταν διαφορετικά. Δεν ξεκινάμε από εκεί. Θυμόσαστε όταν πήγε ο Θεός τη νύχτα στον Σολομώντα και τον ερώτησε: «Τι θέλεις να σου δώσω;» Θυμόσαστε;

Τι λέει να μου δώσει; Πώς δεν θα με δώσει; Μια λόγα μου. Και του άρεσε, λέει, τόσο πολύ του Θεού, που δεν του ζήτησε λεφτά, που δεν του ζήτησε δόξα, που δεν του ζήτησε δύναμη για αυτού του φαινότητας, του φαιναδίου του φαινότητας. Και του έδωσε, αυτού του τώρα, αυτουνού του έδωσε εξουσία να μην πρόκειται σε κάποιο τρόπο. Τόσα. Από πέρα του έδωσαν και αυτοί που τώρα βρήκαν τα τόσα, οι δρόμοι της Θεοτόκου και εις την τόσα. Δεν είχατε σήμερα, δεν παρουσιάζετε πράγματα, να αρνηθείτε στον άντρα. Αυτοί δείχνουν και εσείς. Τα εγωιστικά ήταν: «Γίνεται, μάλλον, εγώ και ξέρω εγώ». Τι ξέρεις εσύ; Τι ξέρεις εσύ και εγώ; Τι ξέρουν όλοι; Αυτός είναι το φως. Αυτός είναι η αλήθεια. Ευχαριστώ.

Καθοδηγήσω. Το χέρι σου να πάρεις τον σύζυγο, δεν θα βάλεις το χέρι σου να πάρεις τον σύζυγό, δεν θα τα έχεις κάνει, δεν θα δουλεύεις, δεν θα τα έχεις δώσει, αλλά εσύ στο στήθος, αν θέλεις να έχεις κάποια ασφάλεια, να καλύψεις λιγότερους των κόσμων τους, να περάσεις πιο πολλότερα στα σκοτάδια του κόσμου αυτού, εσύ στο στήθος. Αλλά ο εγωισμός μας δεν μας ασφαλίζει, γιατί αυτός ο εγωισμός, που είναι κάτω από όλα τα υλικά, μας εμποδίζει, και ο κόσμος μάς το προσπαθώνει και λέμε ότι αυτό είναι το εγωισμό μας. Μέσα στην εκπαιδευτική γραφή μας αποτύχανε, διαβεβαιώθηκαν. Εμείς δεν παίρνουμε τίποτα από τον εγωισμό. Εμείς δεν παίρνουμε τίποτα από τον εγωισμό. Ευχαριστώ.

Εσείς προσέξτε να μην το κάνετε κι εσείς αυτό που κάναμε εμείς. Κοιτάξτε, οι πρόσφυγες που έχουμε είναι του έντοσης φώτας. Όχι με δόξα η θεόνθρωπη. Θέλω να τα συνοψίσουμε αυτά που εκεί αρχίσαμε, γιατί ανοιχτήκαμε πολύ. Το θέμα είναι ότι οι άνθρωποι, οι μη του Θεού, οι μη χριστιανοί, είναι εκείνοι που αποτελούν τον λεγόμενο κόσμο. Ο κόσμος σκέφτεται κοσμικά, με φασαρία ή κάτι παράλληλα, μαζί με σταγλεδίκι και με κόστος αγροδίκης. Δεν θα περάσει τις ημέρες αυτές, δεν πιστεύεις σε τίποτα άλλο, ούτε στη ζωή του Ανατολούθου, ούτε στον Θεό, ούτε εγώ, ο Θεός και ο Θεός έχει. Και όλοι τους θείους του Ανατολούθου, όλοι που ζουν στους ανθρώπους οι οποίοι παίρνουν ορισμένα καλούδια του κόσμου τους,

πρέπει να υπάρχει άλλη ζωή, ότι υπάρχει εκδοχή να βρεθώ αντιμέτωπος μια μέρα με προσφαίρες κατασυγκρίσεις. Γι' αυτό δεν ξέρω σε ποια κατηγορία είστε εσείς. Ποιες δυσκολίες συναντάτε μέσα στο σπίτι σας, τι συναντάτε στη συγγένειά σας, τι συναντάτε στη δουλειά σας; Είναι και άνθρωποι που συναντούν στη δουλειά τους, πικραίνονται καθημερινώς, θεωρούνται αστείοι, τους ειρωνεύονται οι συνάδελφοι, οι άλλοι κ.λπ. Βρίσκουν εμπόδια καθημερινώς μέσα τους να διατηρούν τη φλόγα αυτή, να μην τη σβήσουν και να παρακαλούν τον Χριστό. «Δώσε μου δύναμη να κρατήσω την επαφή με τον Χριστό», γιατί δεν έχουμε όλοι τη δύναμη να φτύσουμε τον κόσμο και να βγούμε από τον κόσμο. Ευχαριστώ. Να είστε μέσα.