Being a Good Person Is Not Enough

This English transcript is an automated translation of the original Greek lecture. It may contain errors; the original Greek audio recording is the authoritative source. Some passages are omitted per editorial policy.

By the grace of God, I would like to say something in answer to a question that is always with us, because unfortunately every age has the same slogan: the slogan of “good people.” If you gathered a hundred people and asked what they thought of themselves, I dare say that perhaps only one would admit that he was not as he should be. All the rest would say they were fine. And if others were asked about them, they too would call them good, because they celebrate together, eat together, sin together, and also do good works together.

They would say, “If only there were more people like them!” But if you asked, “Do they have any relationship with Christ?” perhaps they would have no answer. Basil the Great says, “The good, if it is not done in a good way, is not good.” Yesterday I found myself in a difficult situation. Where I was staying, I rode in the priest’s car with a woman whose thirty-eight-year-old husband had undergone a serious operation forty days earlier. His condition remained grave, and the doctor said that things were not going well.

I asked, “Madam, how is he feeling?” A Paraklesis had been offered, and everything that could be done had been done. But then there is the matter of the Church. I asked her, “What relationship did this man have with the Church?” Now his wife is showing her faith: she offers supplicatory canons in the Church, she brought sacred things to the hospital, and she has a relationship with the Church. Society at large may confess that it wants Christ, may ask things of Christ—and you do well to pray. But does the man himself want Christ? “That is a delicate subject,” she told me. “It is difficult for me to discuss it.”

They want to search deeply within the man himself; they want to consult one another. How many questions arise? What will he take with him from this experience? Is he certified? No one can tell me that he is certified.

“Does he receive Holy Communion?” they ask me. I say, “We receive the Holy Gifts from the One in whom we believe.” Then I ask, “But have you even spoken to him about it?” and I receive the usual refrain: “He is one of our own. He is a Christian.” Do you know what perhaps eighty percent of Christians are? They are the so-called good people. And who issues this certificate of goodness? Either the person himself or his own family. Is that certificate of any use? None at all. You could not even obtain a school-leaving certificate with it—much less the Kingdom of Heaven.

We were saying, “If only…” But Heaven does not issue such certificates. Christ gives the true certificate, and everything is brought to completion in Christ. One must pass through Jesus Christ and receive the special document from Christ: baptized, a communicant, living the ascetic life, confessing—and so on, until the person is made complete and sealed.

So what help is there for people today, amid so much knowledge, so much indulgence, so many opinions, and still so many needs, if they continue doing as they please and refuse to conform to what is required in order to enter the Kingdom of Heaven? Let us see how many things are brought to light this final evening, because tomorrow we shall move on definitively.

You must go deeply into it, study it, descend into its depths, and see what it truly says. That is the point. So tonight I shall base what I want to show you on the tenth chapter of the Acts of the Apostles. It concerns a certain centurion.

He was in Caesarea, and his name was Cornelius. “There was a certain man in Caesarea called Cornelius, a centurion of what was called the Italian Cohort.” He was devout and reverent toward God, together with his whole household. Such people may possess some awareness and some knowledge of God. Certainly, he was devout.

Can we deny it when Holy Scripture calls him devout? He feared God. What does that mean? What does it reveal? It means that he took God seriously.

“I fear God” means, “I believe in God. I take God into account; I reckon with God.” In the same way, when a wife fears her husband, it means that she respects him, takes him seriously, and considers him. This is the ordinary human meaning.

The Ascension of the Theotokos, the Kingdom of Heaven, the Nativity of the Theotokos, the Gospel, the Annunciation, Hesychios the Priest, the Annunciation, Hesychios the Priest, the Annunciation—all were to fear God, to respect God, and to walk in the paths of God.

What is this? If you find such a disposition, that is a rare treasure, because people like this scarcely exist. “He gave many alms to the people.” Who taught him to do that? How did he know what Moses taught—that to give from what little you have, or from your abundance, to those in need is an obligation and a duty? Do you understand? He was not one of the people of Israel, and so the ordinances of the Creator were not familiar to him. The Gospels and the Scriptures had not yet become known to him.

There was goodness within him. God does not place evil within a person; He places what is good. But the person may refuse to cultivate it and make it bear fruit. No one is born blaspheming. When he is a child, he runs to kiss the priest’s hand and reaches up toward it. Yet when he grows older, he may become insolent. Though as a little child he was like an angel, afterward he becomes like a demon—through society, the home, the school, and so forth. Human beings sow these seeds within him. “He gave many alms to the people and prayed to God continually.” And he was a centurion. Consider what that means.

He commanded a hundred soldiers. How could he find time to pray continually? Yet I cannot call false what the Holy Spirit has written upon the page. These words were not written merely to fill pages or to make money. Every particle of Holy Scripture, every particle of the Word of God, has meaning. “He prayed to God continually.” In other words, he always found time, even amid the demanding hours of his day, to bow his head and say a few words of prayer. If someone possessed these virtues today, what else would he seem to lack? Yet Cornelius possessed them. A centurion possessed them. A Gentile possessed them. He had all these virtues. What a good and civilized man he was!

He loved God so greatly—what more could this good man possibly need? We would think that such a man deserved not merely to enter Paradise, but to enter the very heart of Paradise, right into its midst. And yet, as he was, he was not fit for Paradise. You will ask me why. Let me explain it plainly.

Is this man destined for Paradise? All kinds of people are in Hell, and we must be careful not to go there. Let us set aside all these word games and evasions. There are no true Christians in Hell. All merely “good people,” as well as all wicked people, are in Hell; true Christians are not in Hell. You may ask, “How can a good person be lost?” These are only words: he is not a Christian. A Christian should indeed be a good person, but merely being called a good person does not make someone a Christian.

We thank God for everything. Let us continue. Someone like Nicodemus heard about Christ, but he still had to come to Him. There is an entrance, and that entrance is through Jesus. He holds the keys. He opens the way. No one enters there by his own judgment. Listen to what follows. This man, then—so good, possessing so many virtues and constant prayer—still needed one virtue that is not written here explicitly. His later deeds reveal it, and I shall mention it when we come to them. “He saw clearly in a vision”—an angel appeared to him.

It was in a vision, not vaguely or obscurely, but clearly. It happened about the ninth hour of the day, three o’clock in the afternoon. We do not know whether our prayers reach Heaven, because so many sins and obstacles may prevent them from rising. But this man received assurance from Heaven that his prayers had arrived: they had ascended as a memorial before God and were speaking on his behalf before God.

God said, in effect, “I have noticed your good works. Your alms and your prayers have reached the throne of God.” So what else did he need? I shall tell you now. “Send men to Joppa, and summon Simon who is called Peter.”

They went; the men went. We have finished this part, so that Cornelius might receive the message.

If you follow the account, you will see that this man of God never neglected the appointed hours of prayer. Someone else may be reading the newspaper, chatting, or playing with his grandchild; but the most serious matter to which you must always attend is prayer. Prayer says everything, makes all things possible, and sheds light upon everything.

Here Peter was in Joppa. At the sixth hour—that is, at noon—the food was not yet ready, and he wanted to eat. We should not pass over these words, if we wish to understand them properly. While they were preparing the meal, he withdrew to pray, so that he would not lose that hour of prayer. Then he saw a vision. In the midst of that hour, he saw something like a great sheet descending from heaven, held by its four corners. The sheet was filled with every kind of animal, and a voice said to him, “Rise, Peter; kill and eat.”

Let us pause here briefly to distinguish the animals contained in it and understand why it appeared in this way. The animals were divided into clean animals, which people were permitted to eat, and unclean animals. Clean animals were those that chew the cud and have divided hooves. Unclean animals were those that do not chew the cud and do not have divided hooves. There are also other cases that we shall examine separately.

As the food was being prepared and Peter was hungry and wished to eat, Holy Scripture tells us that he fell into a trance. He saw heaven opened and something like a great sheet descending toward him, lowered to the earth by its four corners. In it were all kinds of four-footed animals, wild beasts, creeping things, and birds of the air. Then a voice came to him: “Rise, Peter; kill and eat.”

But Peter said, “By no means, Lord, for I have never eaten anything common or unclean.” Here he is being given a sign beforehand, because Christ was going to call the nations of the earth as well. The Gentiles would come in great numbers and be united to Christ and to God. Peter was about to be approached by Gentiles who were seeking him, and this vision prepared him for that encounter. The voice said to him, in effect, “Why do you call these creatures unclean?” Peter replied, “By no means, Lord, for I have never eaten anything common or unclean.” Then the voice came to him again a second time.

“What God has cleansed, you must not call common.” In other words, if God has cleansed them, how can you continue to treat them as unclean?

This happened three times. Three times the same command was given to him, and three times he answered. Then the vessel was taken up again into heaven. But this is not my main subject. Notice what happened in the meantime, because it explains how the men came to him in this particular circumstance. While Peter was inwardly perplexed about what the vision might mean—what he had just seen and what its purpose was—behold, the men sent by Cornelius had asked where Simon’s house was and were standing at the gate.

They came to Simon’s house and asked whether a man named Simon was staying there: “Is Simon, who is called Peter, lodging here?” While Peter was still reflecting on the vision he had seen just before, what happened next was joined immediately to it. As Peter was considering the vision, the Spirit spoke—the Holy Spirit Himself spoke: “Behold, three men are looking for you. Rise and go down.”

“Go with them without hesitation,” without saying, “I will not go to Gentiles,” “for I have sent them.” Peter went down to the men and said, “Behold, I am the one you are seeking. What is the reason for your coming?” In other words: “I am the man you seek, but tell me why you have come.” They answered, “Cornelius the centurion, a righteous man who fears God and is well spoken of by the whole nation of the Jews...” Who was this man? This was the man we have been speaking about.

“He was instructed by a holy angel to summon you to his house and to hear words from you.” An angel had come and told him to invite Peter into his home so that he might hear from him.

Peter invited them in and gave them lodging. He received them into the house as guests. Evidently they arrived there in the evening. They could not set out again on foot immediately and return that same night. So he invited them in and lodged them.

At daybreak, he set out with some of the brethren from Joppa.

“Having called together his relatives and close friends,” because he expected that this man would speak to him by revelation and disclose what he needed to know. Cornelius had not seen Peter before and did not yet know him. I have known people who responded much more quickly when God called them.

They did not know beforehand. And so there was reason for cooperation from the very beginning. At one time, a priest was being sought to go and hear someone’s confession in a difficult place. Some would not go because they were afraid. Others said, “I am not a priest; I have no epitrachelion.” Yet, through such cooperation and such circumstances, the word of God reached those people. Something similar happens here. There are people whom God prepares beforehand, through a vision or in some other way.

They themselves are to be benefited and edified, both directly and indirectly, and in various circumstances they will make use of their position and responsibility. Here it says that Cornelius was waiting for Peter and had called together his relatives and close friends—that is, other friends as well. When we are about to receive some spiritual benefit, let us bring others with us, so that we are not the only ones benefited and edified. Let others be benefited and edified too. Cornelius was a man of standing and influence; people respected him and took him seriously. So he made use of all that he possessed.

A person must love God with all his strength. He did not want to be the only one benefited and edified; he wanted others to be benefited and edified as well. He was a man of influence, whom people respected and held in esteem.

He loved God with all his strength: with all the wisdom and understanding he possessed, but also by using his position in the service of love. Suppose he had subordinate officers. He could say, “Please, Lieutenant, come with me to the house.” Since he was their commanding officer, they would naturally go with him. Yet he did not exploit his rank or compel anyone. He invited them as friends, preserving their freedom and giving no one cause for offense.

They kiss our hands, they give us standing in European society, and they have helped us enter into the world.

He had no fine clothes or shoes—only simple sandals on his bare feet, a staff in his hand, and so forth. Yet he possessed this dignity from God. And Cornelius, when he saw him, fell at his feet—even though he himself had seen an angel. Things are not always as they appear. Thank you.

Peter said to him, “I too am only a man. I am not an angel; I am no angel at all.” And as they conversed together about what had happened earlier, Peter entered the house and found many people gathered there. There was a great crowd.

“You yourselves know that it is unlawful for a Jewish man to associate with or visit a foreigner.” He is confirming what has already been said: among the Jews, it was unlawful to associate with or visit people of another nation. “But God has shown me that I should call no person common or unclean.” If people held on to this verse today, amid all the disputes over what is right and wrong, what is sanctified and what is not, the facts themselves would give them their answer. Yet the Gospel leaves no one out, whether great or small. People must seek the truth and become rooted in it, because today everyone has come forward claiming to possess it, while only some actually live it in their deeds.

He remained as though perplexed. Yet when people pray and speak warmly about what is right, there comes a moment when you must tell them, “This is the right path.” Then they may receive you, and you will see the answer God gives, an answer that reaches into eternity. Second point.

“Therefore I came without objection when I was summoned.” That is why I raised no further objection; when you called me, I came. “I ask, then, why you sent for me.” I am waiting for you to tell me why you called me. Cornelius now takes the floor. Cornelius said, “Four days ago, up to this very hour, I was fasting.” Listen: this was a man who had no connection with Christ or with the Gospel, yet for four days he had been fasting. Where did he learn to fast? And we say that fasting is nothing, or ask why anyone should fast today! “I was fasting,” he says. Where did he learn to fast?

Things had grown rusty and difficult; look at what stood opposite him.

“For four days, until today, I had been fasting; and at the ninth hour I was praying in my house—three o’clock in the afternoon. And behold, a man stood before me in shining garments and said, ‘Cornelius, your prayer has been heard, and your almsgiving has been remembered before God. Therefore send to Joppa and summon Simon, who is called Peter. He is staying in the house of Simon the tanner. When he comes, he will tell you what you must do to be saved.’” Up to this point, you still do not have salvation.

Do these things save a person by themselves? “Therefore I sent for you at once.” That was the reason, my dear brother: I immediately sent and called you to tell us. Then Peter opened his mouth and began to preach to them. In the end, they received his words and embraced the Gospel.

Both Cornelius and his household became Christians so that they might be saved. What, then, do we learn from this? What should we hold on to? Can we find some way of our own to approach God? Can a person be saved apart from Jesus? A person may possess every virtue. I often hear someone say, “I work with a Jewish man, and many times he is better than I am.” Why should he not sometimes be better than you? Are you to conclude that he will be lost and that this excuses you? That is not for me to decide. I do not wish to judge; I have nothing of my own by which to save anyone, nor can I decide what others must do. I am not your judge. I am a servant.

Let us see, then, what is required of me and what I must prepare myself to give.

Let his own people do their work. Yet from the notes left here, I see that no matter how good a person may be—and I do not think there was a better man than Cornelius—he cannot save himself apart from Jesus. And Jesus is not merely a lifeless idea: “Just believe in Christ now,” as the Protestants say, “and you will be saved.” Really? Who does not claim to believe in Christ? A person may become emotional and say that he believes, yet reject everything Christ tells him to do. One is not baptized and refuses Baptism. Christ tells him to confess, but he does not go to Holy Confession; he merely says it before an icon. Christ tells him to receive Holy Communion, but he does not. Christ tells him to fast; people without Christ fast for four days, while I, who claim to have Christ, do not fast. How can any of this be right?

I know what condition you are in, and whether the things we have said this evening fall on barren ground or not. I know only one thing to say...

Take care not to rest content with yourselves or with the certificate of goodness you issue to yourselves. Do not listen to the world or to acquaintances who admire you, praise you, and say the finest things about you. If you remain far from Christ and from your Church, understand this: the Church received you when you were born. The Church strives to preserve you, if you come to her throughout your life. And the Church is the one who will one day commit you to the grave, saying, “Blessed is the way...”

Today a grave is prepared for the one who has departed. But for that grave to become a grave of resurrection, a person must begin the work here, before entering the tomb. If he does not labor here, he will not somehow become ready by himself in the grave. A person begins to establish the conditions for salvation from the moment he is united with Christ. Two wills are needed, just as flint and steel are needed to kindle a fire. Salvation comes precisely at the point where they meet...

The human will, which must remain steadfast, meets the will of God. From that meeting, salvation springs forth.

Without the human will, it cannot happen; without a person’s consent, it cannot happen. God never coerces anyone. He creates the conditions and gives warning signs—red lights and green lights—through the conscience. No matter how much you may want to turn its red light into green, you cannot. However wrongly you act, it will still show red and continually reprove you. It is the voice of God within you, always crying out, “Do not go any further. This is not right.” I do not care what the world says, what the prevailing trend says, what fashion says, or what the ego, self-interest, or Satan says. What does Christ say? That is the question you must always ask...

Is what they are doing right? Someone tells you, “Do it, because others do it; most people do it.” That makes no difference. Always be among the few, not among the many. The easy road is the road to destruction. The narrow and afflicted way—when we say “afflicted,” we do not mean gloomy, sorrowful, or dressed in black. It means a constricted road. A person walking along it must remain alert at every moment, lest he collide with something or encounter some danger or obstacle. You must always be an overseer of yourself. That is what “bishop” means: an overseer, one who keeps constant watch. Keep your nous, your spiritual intellect, fixed there. Do not let your eye, your hand, or your ear deceive you...

Do not let anything deceive you, because that is how Satan enters and harms the soul. If a person does not take care to have mercy on his own soul, even God cannot have mercy on him. Once, some people went to Saint Anthony the Great and begged him to have mercy on them. “Abba, have mercy on us.” “I cannot, my children,” he replied. “Abba,” they said, “how can you be unable, when you have shown mercy to the whole world?” He answered, “Not even God can have mercy on you.” “Why, Abba?” “Because you will not have mercy on yourselves.” If a person does not have mercy on himself—through his own will, through humility, and through his free choice—not even God can have mercy on him. This is the classic saying I have repeated to you so often that you must be tired of hearing it: “He who made you without you...”

He who made you without asking you cannot save you without your cooperation. He can help you, but He asks: “Do you want Me to save you?” And a person says no whenever he insists on doing whatever he himself wants. It is like going to a doctor with a stomach ailment and saying, “I am in pain; this is what is wrong with me.” The doctor replies, “Very well, I will heal you. Do you want to get well?” “Of course I do.” “Then listen: you must do this, this, and this.” “I will not do it.” Then you will continue to suffer. What can the doctor do for you? You must cooperate in order to recover. He will give you the prescription and heal you, but if you refuse to follow that prescription, how will you get well? Yet some imagine that, without changing their lives, they will become great Christians and inherit the Kingdom of Heaven. Thank you.

You expect someone else to do everything for you, as though you were a little child. But can you claim to love someone if you never go to see that person? No. That is empty talk. You may repeat fine words every morning, but they will not accomplish anything by themselves. Many people gather around me and ask why even the doctor’s skill cannot move or heal the heart. Why? Because we do not have the necessary disposition. There is much to be done—very much. How will you cooperate? In human hands you may find help, but in the hands of God your healing is assured. Saint Basil the Great once spoke with a Jewish physician.

That Jewish physician often discussed many matters with Saint Basil the Great. One day he told him, “Today is your last day.” Saint Basil replied, “We shall see. Unless something unexpected happens, it will indeed be my last day.” Saint Basil then went up into the pulpit and delivered his final homily and exhortation, because he was to die that day. While he was speaking, someone came and brought him a letter from a certain bishop. He opened it there and said, “Do you understand? It says that I shall die next week, yet you say today!” The physician was deeply shaken by what happened. Thank you.

Then, after a series of wonders surrounding his death, the Jewish physician said to him, “What, then, prevents me from becoming a Christian?” He asked Saint Basil the Great, “What prevents me too from becoming a Christian?” Saint Basil did not tell him that his sins prevented him. The decisive thing was his free choice. In effect, he said, “What can prevent you if you truly desire it? Become a Christian: you will be baptized and receive everything God offers.” Can you persuade yourself to desire it? Everything depends upon that. Sin is never an insurmountable obstacle. Do I have sins? However many sins I may have, I can repent. “Why, then, do I not want to be baptized?” That is the real problem: the will refuses to repent. Thank you.

Holy Scripture, the Resurrection, the Annunciation, the Nativity—what does the third passage say? It will lead you to humble yourself so that you may receive forgiveness. What did the account of the Nativity teach? To fear God and bring forth spiritual fruit. Thus, the salvation of a person truly depends upon his free choice. When a person desires salvation, no one can prevent him; when he does not desire it, no one can force him. Thank you.

I said this today, and someone misunderstood it. Does this make the Holy Trinity any less powerful? If I refuse, does that somehow diminish God? Of course not. Could I be stronger than the Holy Trinity? That is impossible. Yet because I have been created free, I can say, “I do not want this; I do not want it.” God is full of grace and desires my good, but if I refuse Him, He will not force me. He cannot help me against my freely chosen will or compel me to become a Christian.

Do not flatter yourselves or others, and do not speak vaguely as though you were already worthy people, saints, and good Christians. Do not remain absorbed in worldly affairs, information, work, and trivial details. I say this so that you will not deceive yourselves. Come into the Church. Come into the Church.

Seek the Lord. Seek the Lord. It is within the Church that the human soul is fashioned and purified. A person’s salvation is found within the Church; it is with the Church that we shall journey toward the Kingdom of Heaven. Christ accomplishes human salvation within the Church. Do not imagine that you can remain outside and still be safely united to the Church. That is a mistake. Can you find shelter while remaining outside the inn? No. You must enter the ark. If you do not enter, the flood will sweep you away, however much you imagine that you can be saved in your own way. Christ Himself showed us this way. We are not greater than Cornelius. Even he could not have entered salvation had he refused to respond. This is why, when we meet people along the road—whether Orthodox or heterodox, whoever they may be—we must tell them the truth.

As for your prayer, we do not know whether it truly reached God. As for your almsgiving, we do not know whether it was accepted. As for your fasting, we do not know whether it was accepted. For even when we give alms, what may be hidden within us? We may use the deed to exalt our supposed moral standing or to display our generosity: we give one piece of bread and proclaim it to the whole world.

Then I say, “Look at what I have given you.” Why? Did you create what you distributed? You already received your reward. You did not make those things yourself. Divine providence placed them in your hands, and you were merely a vessel through which a piece of bread or a roof tile reached someone in need. God made you prosperous, foolish man; you did not accomplish it by yourself. Unfortunately, people do not understand this. They even blaspheme God while living however they please. And fasting—what kind of fasting do we keep that could be pleasing in the sight of God? What kind of fasting?

Can I boast about my fasting while spending my evenings undoing everything that fasting should accomplish? Can such fasting reach the sight of God and obtain grace from Him? Do we possess anything like the fasting of Cornelius? This is a difficult matter, because the Kingdom of Heaven, which Christ purchased for us with His blood, requires that we also struggle and offer ourselves to Christ.

If a person had only a few minutes left, God would still want him to learn and listen. Do not say, “There is plenty of time.” We often see people depart suddenly. Many times death comes amid confusion and without warning. We do not know when we shall go there. If we are unprepared, we shall suffer in eternity. It is not a five-year prison sentence that will pass, nor even a hundred-year sentence. Every earthly imprisonment ends someday, but the Kingdom never passes away, and neither does Hell. By God’s grace, may you understand precisely what the Kingdom is and what Hell is. Thank you.

We have set forth many positions and enough examples, and you can see the matter here. Tonight you have heard what God asks of you and what you should carry away from this gathering. What fruit will even a little effort produce? What fruit will the rest produce? That depends upon how you use what you have heard. Am I to do whatever I please? No. Perhaps I cannot do everything, but I can do three things, or twenty things—I can do something. I must do something.

Some people object, “Even if I speak, I have no one to tell.” I cannot accept that. You can tell one person, and that person can tell another, and another, and another. In this way one person may eventually reach ten, dozens, or even hundreds, and they may be spiritually strengthened. Do not keep anything hidden within. Take what you hear in the inner room and proclaim it from the housetop, as Holy Scripture says. We have an obligation to preserve it in our minds, in a book, or by whatever means we can. Today especially, we have an obligation both to proclaim the Gospel and to receive it ourselves. All the so-called religions proclaim their own teaching...

...both to you and among their own followers. Yet we possess the true life, and it was not given only for us. We must not remain silent. When someone comes before us asking to hear, we must answer and help that person return and find true life. If you believe these things are right and true, then say a few words about them to others. Thank you.

Με τη χάρη του Θεού να έλεγα κάτι που θα ήταν μια απάντηση που χρειάζεται πάντοτε, διότι δυστυχώς όλες οι εποχές έχουν αυτό το σύνθημα, το σύνθημα των καλών ανθρώπων. Αν βάλεις 100 ανθρώπους και ας τους ρωτήσεις τι γνώμη έχουν για τους εαυτούς των, τολμώ να πω, ένας αν βγει θα πει ότι δεν είναι εντάξει. Όλοι οι άλλοι θα πούνε ότι είναι εντάξει. Και αν ρωτηθούν άλλοι περί αυτών, διότι γλεντούν μαζί, διότι τα τρώνε μαζί, διότι αμαρτάνουν μαζί, διότι κάνουν καλά έργα.

Πούνε «μακάρι να 'σαν κι άλλοι άνθρωποι έτσι, σαν κι αυτούς». Αν τους ρωτήσεις όμως, αυτοί έχουνε καμιά σχέση με τον Χριστό; Εκεί ίσως να μην απαντήσουν. Ο Μέγας Βασίλειος λέγει: «Το καλό, λέει, αλλά γίνει καλός, δεν είναι καλό». Χτες βρέθηκα σε μια δύσκολη σκηνή. Εκεί στο Πόστον που ήμουν, βρέθηκα μέσα στο αυτοκίνητο το ίδιο του ιερέως με μια γυναίκα που ο σύζυγός της είχε υποστεί προ 40 ημερών μια ετήρηση μεταβιβάσεως νοτού. Η μητέρα του τον είχε βαθμίσει μετά. Μανιχαρό, 38 ετών. Το παραμένετε σοβαρό θέμα είναι και ο ιατρός είπε ότι δεν πάμε καλά. Σας ευχαριστώ.

«Κυρία, πώς αισθάνεται;» Λοιπόν, ήτος, τότε έγινε μια παράκληση, έγινε μια αποκλειστή, αυτά που μπορούσε να γίνουν. Έχουμε όμως τις εκκλησίες. «Τώρα τι θα είχατε», του λέγω, «ο άνθρωπος τα εκκλησίες με την Εκκλησία;» Τώρα, η γυναίκα του στο μολοφαινεί, κάνει παρακλήσεις στην Εκκλησία, αυτό έφερε στο νοσοκομείο, αυτό τα εκκλησίες με την Εκκλησία. Ε, ομολογείται η κοινωνία ότι τον θέλει τον Χριστό και τον παρακαλεί από τον Χριστό, και καλά κάνετε. Αλλά αυτός τον θέλει τον Χριστό; «Λεπτό», μου λέει, «το θέμα, για σκούρα να το συζητήσω εγώ».

Θέλουν να σκάψουν ζήτηση μέσα στο ίδιο πέραν, θέλουν να συμβουλευθούν. Πόσοι δημιουργούνται; Τι θα πάει με αυτό το εμπειρίο; Είναι πιστοποιημένο; Δεν μου λέει πιστοποιημένο.

«Κοινωνεί;» μου λένε. Λέω, «στον παραγωγητέ που κοινωνούμε, γιατί πολύ πιστευόμαστε να δείξουμε το Μολοβούλδο». Λέω, «μα του είπατε ακόμα;», για να μ' απαντήσει ένα θένα τροπάρι. Τα δικόμενα. Αυτός είναι ο πρώτος χριστιανός. Ξέρετε πως κάτι είναι το 80% των χριστιανών; Είναι οι λεγόμενοι καλοί άνθρωποι. Και ποιος το εκδίδει αυτό το πιστοποιητικό; Ή ο ίδιος ή οι δικοί του. Χρησιμεύει πουθενά αυτό το πιστοποιητικό; Πουθενά. Ούτε απολυτήριο δεν μπορούν να πάρουν με αυτό το πιστοποιητικό. Πότε να πάρει τη Βασιλεία των Ουρανών;

Που λέγαμε αυτονέκτηση, μακάρι, μακ... Ο Ουρανός δύση γεννήθη, ο Χριστός δύση γεννήθη και ο Χριστός τελετοποιεί. Από εκεί θα περάσει, λέει, το Ιησού Χριστό, το ειδικό χαρτί από τον Χριστό: Σεβακτισμένος, κοινωνημένος, ανταλλέγωσας, εξομολογημένος και, και, και, και, ολοκληρωθεί και σφραγίζεται.

Εγώ βοηθούνται, λοιπόν, οι μέσα σήμερα σε τόσες γνώσεις, σε τόσες συγγνώσεις, σε τόσες γνώσεις και πάλι πολλές ανάγκες. Οι οποίοι εξακολουθούν να κάνουν το δικό τους και να μη θέλουν να συμμορφωθούν, ώστε να περάσουν για τη Βασιλεία των Ουρανών. Να πόσοι δικαιώνονται για τελευταία βραδιά, γιατί αύριο οριστικά πλέον θα προχωρήσουμε.

Εμβαθύνεις μέσα, να το μελετήσεις, να κατέβεις κάτω, να δεις τι λέγει αυτό το πράγμα. Αυτό είναι το θέμα. Λοιπόν, γανίζουμε αυτό που θέλω να υποστηρίξω απόψε από το 10ο κεφάλαιο των Πράξεων. Πρόκειται για έναν εκατόνταρχο, τον υπόλοιπο εκείνον.

ήταν στην Κεσάρια και λέγεται ο Κορνίλιος. Ανήρλω, ειδέτες, εν Κεσαρία ευκατοντάχει σ' ονόματι Κορνίλιος, εξ πείρη της κανομένης συντακτήρου. Ο Ευσεβής θεότανε στον Θεό και είχαμε το εικό αυτές και όλα δημοσίδα σχολά, σχολά και γνώθανε από τον Θεό την απάντηση. Αυτούς οι άνθρωποι μπορεί να έχουν καμιά σκέψη και καμιά γνώση περί Θεού Βέβαια, είτε ο Ευσεβής

Μπορούμε να το αρνηθούμε όταν είναι το ευσέβημα; Φοβούμενος τον Θεό. Τι με το χτυπήσει, τι με το αντήρει; Τον κάνουμε πατά.

Φοβούμαι τον Θεό, που θα πει πιστεύω στον Θεό. Λογαριάζω τον Θεό, υπολογίζω τον Θεό. Και ο κοινής να φοβείται τον άντρα, να σέβεται τον άντρα, να λογαριάζει τον άντρα, να υπολογίζει τον άντρα. Κοινού του ανθρώπου.

Ανάληψη της Θεοτόκου, Βασιλεία των Ουρανών, Γέννησις της Θεοτόκου, Ευαγγέλιο, Ευαγγελισμός, Ησύχιος ο Πρεσβύτερος, Ευαγγελισμός, Ησύχιος ο Πρεσβύτερος, Ευαγγελισμός, ολοκληρωμένες να φοβούνται τον Θεό, να σέβονται τον Θεό και να πατρεύουν στην κυμαδά χώροι των θεών.

Τι είναι αυτό; Αν βρεις μια συστήμη, αυτό είναι ο τσέπης που κανόν είναι και δεν υπάρχουν τέτοιοι άνθρωποι. «Ποιῶν τε ἐλεημοσύνας πολλὰς τῷ λαῷ». Αυτό ποιος το θέλει; Πού ξέρει αυτός ό,τι έλεγε ο Μωυσής, η ίδια που λέμε, το να δώσεις από το υστέρημά σου ή από το περίσσευμά σου, στις αρραβίες του, στις αρχές του, είναι υποχρέωσή του και καθήκον του. Το ξέρετε; Ο Πρεσβύτερος δεν είναι ξένος, επομένως οι διασπέδια του Δημιουργού είναι γνωστοί. Ευαγγέλια και Γραφές δεν έχουν γνωσθεί. Ευχαριστώ που παρακολουθήσατε.

Καλό μέσα του. Δεν του βάζει το κακό μέσα ο Θεός. Του βάζει το καλό. Αλλά δε θέλει ο άνθρωπος να το καλλιεργήσει και να αποδώσει. Δεν γεννιέται ο άνθρωπος από που γελάει. Και όταν πεθαίνει βλασφημάει. Ανάληψη. Όταν είναι παιδί, τρέχει να φιλήσει του παπά το χέρι και το σηκώνει. Ήταν μεγάλος το μουτζόνι. Κι αν μικρός είναι άγγελος, ύστερα γίνεται δαίμονας. Μες στην κοινωνία, μέσα στο σπίτι, μέσα στο σχολείο κλπ. Ρίχνει μέσα τα σπέρματα ο άνθρωπος. «Ποιῶν τε ἐλεημοσύνας πολλὰς τῷ λαῷ καὶ δεόμενος τοῦ Θεοῦ διὰ παντός». Είναι εκατόνταρχος. Κοιτάξτε το μαρικώδιο, δηλαδή.

Εκατό στρατιώτες. Πώς θα βρεις τον καιρό να προσεύχεται πάντοτε ο ίδιος; Δεν μπορώ να πω ότι είναι ψέμα, το οποίο έχει γράψει στο χαρτί το Πνεύμα το Άγιο. Δεν έκανε τα χέρια να γεμίσουνε τα χαρτιά για να κοπήσουνε, να κερδίσουνε χρήματα. Υπάρχει μόριος στη Γραφή και μόριος στον Λόγο του Θεού. «Δεόμενος τοῦ Θεοῦ διὰ παντός». Δηλαδή, πάντοτε έβρισκε καιρό, πάλι, λέγαμε, εις περιπερούμερες ώρες, να δώρεσαι το κεφάλαιο, δυο φάγκες. Αν ένας στάσει αυτά τα προτερήματα σήμερα, τι άλλο του λείπει; Αλλά αυτά τα προτερήματα τα είχε ένας Κορνήλιος. Τα είχε ένας Συντονομάτρης. Τα είχε ένας Θέλος. Τα είχε, τα είχε, τα είχε. Πόσο είναι τόσο καλό, πόσο είναι τόσο πολιτικό.

Τόσο αγαπάει τον Θεό, πόσο τόσο, τι άλλο μπορεί να φτιάξει αυτός ο Χρισμένος μόνος; Η λύπη από αυτόν τον άνθρωπο, όχι απλώς να πάει στον Παράδεισο, αλλά να πάει στην ομόνοια του Παραδείσου, να πάει μέσα στη μέση του Παραδείσου. Και εντός, για τον Παράδεισο δεν κάνεις. Θα μου πείτε γιατί; Γιατί να απλώσεις, καλώς να πεις, και ο Παπάνης.

Είναι αυτός ο Πρεσβύτερος, τον Παράδεισο. Όλοι και όλοι οι άνθρωποι είναι στην κόλαση. Εμείς πρέπει να μην πάμε πάντα. Να δημιουργήσουμε όλους αυτούς τους παιχνίδες, αυτούς τους παιχνίδες. Χριστιανοί δεν υπάρχουν στην κόλαση. Όλοι οι καλοί άνθρωποι, όλοι οι κακοί άνθρωποι είναι στην κόλαση. Χριστιανοί δεν υπάρχουν στην κόλαση. Θα πείτε τώρα, πώς ο καλός άνθρωπος θα εξαφανίσει; Λόγια, δεν είναι χριστιανός. Μα ο χριστιανός λέει ότι ο καλός άνθρωπος θεωρείται ο χριστιανός μετά, όταν είπε τον καλό άνθρωπο, αλλά ο καλός άνθρωπος. Ευχαριστώ.

Ευχαριστούμε για τα πάντα. Εμπρός. Πάντα καταληπτικός, κατά πάντα ανακτισιάζεται. Μίλησε για τον Χριστό κάποιος Νικόδημος και δεν μιλάει ούτε στην τρούπα του περίοδος. Πέρα έχει η είσοδος. Η είσοδος είναι δια του Ιησού. Αυτός κρατάει τα κλειδιά. Αυτός εκπαιδεύει τα στουτόδια. Ο Ισοδιογνωμιστής δε γέρεται εκεί πρέπει. Άκουσε τη συνέχεια. Θέλει, λοιπόν, ο τόσο καλός άνθρωπος, με τις τέτοιες προτεραιότητες, με την προσευχή, και θέλει μια αρετή την οποία εδώ δεν τη γράφει. Τη λέει ό,τι τα πιόχα του. Αυτός θα πω το γνώριο, θα ξαναθυμώσει όταν. «Εἶδεν ἐν ὁράματι φανερῶς», παρουσιάστηκε τον Στάνη.

Εν ονάματι, όχι πατώναν, με τον υπότιτλον, πανερώνει. Τως τη ώρα δεν άτλει της ημέρας, της πίεσης του απόγελου. Αγία Γραφή, Ευαγγελισμός, Αντίχριστος, Αποκάλυψη, Αντίχριστος, Αντίχριστος, Αντίχριστος, Αγία Γραφή, Αντίχριστος, Αγία Γραφή, Αντίχριστος, Αγία Γραφή, Αγία Γραφή, Αγία Γραφή, ενώπιον του Θεού. Εμείς δεν ξέρουμε αν οι προσευχές μας πάνε από τον ουρανό, διότι υπάρχουν τόσες αμαρτίες, κλητές και παλαιμύτες που παλιούν, δεν θέλουν να τους κοιτάξουν να πάνε από τον ουρανό. Αυτός όμως με διαβεβαίωση από το ουράνιο μέσα ότι έφτασαν, ανέβησαν μνημόσυνο ενώπιον του Θεού, μιλούνε για σένα μπροστά στον Θεό. Ευχαριστώ.

Πρόσεξε, λέει, ο Θεός αυτά σου τα καλά έργα, οι ελεημοσύνες σου και οι προσευχές σου φτάσανε στον θρόνο του Θεού. Λοιπόν, τι άλλο μου χρειάζεται; Θα σου πω τώρα. Τώρα «πέμψον εἰς Ἰόππην καὶ μετάπεμψαι Σίμωνα τὸν ἐπικαλούμενον Πέτρον». Ο Πρεσβύτερος, Βασιλεία Ουρανών, Γέννησις της Θεοτόκου, Ευαγγέλιο, Ευαγγελισμός, Ησύχιος ο Πρεσβύτερος, Ευαγγελισμός, Βασιλεία Ουρανών, Γέννησις της Θεοτόκου, Ευαγγελισμός, Ευαγγελισμός, Ευαγγελισμός.

Πήγε, πήγανε άνθρωποι. Το τελειώσαμε για να πάρει τον Κορνήλιο. Θεοτόκου, Διάδοχος Φωτικής, Ευαγγελισμός, Αντίχριστος, Άρτος, Βασιλεία των Ουρανών του Βυρσίου Υψηλισμού και Ανάληψη, Ανασταθήκης της Θεοτόκου, Δευτέρα Παρουσία, Διάδοχος, Βασιλεία των Ουρανών, Γέννησις της Θεοτόκου, Ευαγγέλιο, Ευαγγελισμός, Ησύχιος ο Πρεσβύτερος, Ευαγγελισμός,

Τα παρακολουθήσετε, θα δείτε ότι ο άνθρωπος του Θεού δεν άφηνε ορισμένες ώρες να προσεύχεται. Είναι κάποιος που θα διαβάζει εφημερίδα ή να μιλάει, δεν έχει παιχνίδι με το εγγόνι του. Το σοβαρότερο θέμα που θα παρακολουθήσετε πάντοτε είναι το θέμα της προσευχής. Τα ποιοι λέουν τα πάντα, τα ποιοι τα αξιωμούν τα πάντα, διαφωτίζουν τα πάντα.

Εδώ ο Πέτρος, αυτό δε ήταν στην Ιόππη, στη δωδεκάτη, ήτοι το μεσημέρι, και δεν είχε γίνει το φαγητό. Και ήθελε να φάει. Δεν θα πάρθουν αυτές τις λέξεις, αν καλώς τα ζητάμε. Και δουλεύοντας να βάλουμε τα εδέσματα, αυτούς που εφαίρεσαν, τέλος, νιώθαμε να προσευχηθούμε, να μην χάσουμε την ώρα αυτή. Και από εκείνη την ώρα, μετά από εκείνη την ώρα, είδε ένα όραμα και σε αυτή τη μέση της ώρας είδε ένα σεντόνι να κατεβαίνει από τον ουρανό και το κρατήσανε από τα τέσσερα σημεία. Και αυτό το σεντόνι θα είχε γεμάτο από όλα τα ζώα του ουρανού, που σημειώσεις σε εμένα, «Ἀναστάς, Πέτρε, θῦσον καὶ φάγε». Πέθαρα δι' αυτή την ατυπίναση που έχετε μεταξύ σας, φοίστε σίγουρον, χρήστε πάσα.

Το δικό του λίγο εδώ πέρα, για να λέει διασκόπια τα ζώα μέσα, γιατί πήρε εδώ έτσι. Δηλαδή, όταν κυκλήσαν τα ζώα, καθαρά που εκτενήκονται, τρώγουν άνθρωποι, και μη καθαρά. Καθαρά ήσαν εκείνα που μηρυκάζουν την τροφή τους και που έχουν και το πόδι στις φτώχες. Και ακάθαρτα ευκαλτήρα που δεν μηρυκάζουν και δεν έχουν και το πόδι, όπως είναι το μηπάρι μου, όπως είναι ο Λίμος κλπ. Έχουμε κι άλλα που θα τα δούμε σκέφτερα και θα τους δείμε σκέφτερα, όπως είναι ο Αγίος, ο οποίος δεν μηρυκάζει αλλά δεν έχει το πόδι τύχη με.

Το άνθρωπο έλεγε το δε πρόσποινος και ήθελε γεύση, έλεγε κάπου να πάει, παρασκευαντώντας με εκείνον. Ετοιμάζοντας το κίνητρο της Αγίας Γραφή, υπέθασαν οι φαστόνοι έξτραστοι και θεωρήθηκαν ναιμόν ανανεώμενοι και καταδύοναν οι φαστόνοι και βουσκοί ως το πόλινο γάρι, σαν ασκετούλιο γάρι. Ήρθαν εκεί αρκετές δαιμόνες και κάτι έβαλε εκεί και πανεύηκε τουλάχισμα σε αυτή τη στιγμή. Ανώ υπήρχε πάντα, εις το αρθείο υπήρχε τα μουλιά, τα κετρά που ραστηθήκαν και τα θηρία που έκανα πετάει και τα φετιλά που ρέχονται και γένετον φωνή προς αυτόν, Αναστάς Πέτρος, σύγχρονος, Φίσιον Φάκης, Φάκης πετάει από τέτοιους νέους.

ο Πέτρος είπε, τη γαμώσκη, ότι ουδέκοτε αφαγόν αν κοινώνει την κατάσταση. Εδώ του κάνει... Προμήνυμα του κόσμου, διότι ο Χριστός θα καλούσε και τα έθνη της γης και θα προσερχόταν ευρέως και μονοπωλείται στον Χριστό και τον Θεό. Δεν θα ενδέχεται να πάει τώρα που επήγαιναν οι άλλοι να Τον ζητήσουν οι ειδωλολάτρες. Αυτό, καμιά προπέμβηνα, και του λέει εκεί και έξω: «Τι πεις ότι είναι ακάθαρτη αυτή η ζωγονάτα και εδώ βγαίνεις;» Ο δε Πέτρος είπε: «Μηδαμώς, Κύριε, ότι ουδέποτε έφαγον παν κοινόν ή ακάθαρτον». Και φωνή πάλιν εκ δευτέρου προς αυτόν.

ο Θεός δεν καθορίζει, τι μήκη, αυτά που ο Θεός δεν καθορίζει να εγγράφει, τι μήνες ότι να τα έφαγε. Και απάντησε και σήμερα. Αλλά μου πονεί ο Φύγης πως αν ο Θεός δεν εγγράφει, τι θα κάνω με αυτά που έχω κάνει.

Λένε άχαρα, δεν γεννάκουν αφθάριο. Κι ακούγεται εκείνο ο αφθάριος. Τούτο δε εγένετο επί τρεις. Τρεις φορές του το είπε αυτό και τρεις φορές πάλι. Και πάλι ανελήφθη το σκεύος εις τον ουρανό. Το θέμα μου δεν είναι αυτό. Βλέπετε τώρα τι έγινε μεταξύ του. Αλλά κι αυτό το ενδιάμεσο που συνέβη ενδιαφέρει, για πώς έρχονται στην περίπτωση αυτή. Εν αυτώ δε ο Πέτρος διηπόρει εν εαυτώ τι αν είη το όραμα. Τι ήταν λοιπόν τώρα, τι ήταν αυτό που μόλις είδε, ποιος είναι ο σκοπός; Και ιδού οι άντρες οι απεσταλμένοι από του Κορνηλίου, διερωτήσαντες την οικίαν του Σίμωνος, επέστησαν επί τον πυλώνα. Σας ευχαριστώ.

θα Του Σίμωνος και του Κυρίου λόγος, πώς ήταν οι άνθρωποι, και ρωτούν αν φιλοξενείται εκεί πέρα μέσα ένας ονόματι Σίμων. Οι άνθρωποι πήγαν και ερώτησαν: «Σίμων, ο επικαλούμενος Πέτρος, ενθάδε ξενίζεται; Εδώ μήπως φιλοξενείται ένας Σίμων ονόματι;» Του δε Πέτρου διενθυμουμένου περί του οράματος, αυτό που είχε γίνει λίγο πρώτα, το συνδύασε με εκείνο που συμβαίνει τώρα αμέσως. Του δε Πέτρου διενθυμουμένου περί του οράματος, είπε το Πνεύμα, μιλάει το Άγιο Πνεύμα: «Ιδού άνδρες τρεις ζητούσι σε». Στη μετάφραση, τρεις άντρες. «Αναστάς κατάβηθι». Ανάληψη, Αποκάλυψη, Αντίχριστος, Βασιλεία των Ουρανών, των.

Από αυτούς που είναι αυτοί, που πήγαινε μαζί τους, «μηδέν διακρινόμενος», για να πείτε ότι δεν πάω στον Πάτρα Σεβότη, με μονοπώλιο διπλών σοφειών, «διότι εγώ απέσταλκα αυτούς». Κατέβηκε ο Πέτρος προς τους άνδρες. «Ιδού εγώ ειμι ον ζητείτε· τις η αιτία δι’ ην πάρεστε;» Αυτός που ζητάτε είμαι εγώ, αλλά μπορείτε να μου πείτε ποια είναι η αιτία που ήρθατε; Τι δε είπαν; «Κορνήλιος εκατοντάρχης, ανήρ δίκαιος και φοβούμενος τον Θεόν, μαρτυρούμενός τε υπό όλου του έθνους των Ιουδαίων». Ποιος είναι αυτός ο παιδιός μας, ποιος είναι αυτός ο παιδιός μας, ποιος είναι αυτός ο παιδιός; Αυτός είναι μας, ο ποιος παιδιός μας.

Εφηματίστη υπό Αγγέλου, Ήδε δηλαδή, εφηματίστη υπό Αγγέλου, Αγίου, με καθήξες θέθελ της θήκων αυτού και ακούσε ρήματα παρασύλου. Ήρθε άγγελος και του είπε να σε καλέσει στο σπίτι του, να ακούσει από σένα.

Προσκαλεσάμενος αυτούς εξένισε. Τους έβαλε μέσα και τους πήρε ξένους. Ήρθαν προφανώς το βράδυ εκεί, για να φέρουν τα καραβόλια και τα γραμμάκια. Δεν προλάβαιναν να γυρίσουν με τα πόδια ξανά, για να πάνε και πάνε. Προσκαλεσάμενος αυτούς εξένισε.

Στην αυγή και τη Βασιλεία των Μαδελφών των Ναπολιώπης, την Λίμφον.

Ευαγγελισμός, Ανάσταση, Ανάσταση, Αποκάλυψη, Αντίχριστος, Ευαγγελισμός, Βασιλεία των Ουρανών, Γέννησις της Θεοτόκου, Δευτέρα Παρουσία, Διάδοχος Φωτικής, Ευαγγελισμός, Υπότιτλος. «Συγκαλεσάμενος τους συγγενείς αυτού και τους αναγκαίους φίλους», επειδή προσήψε ότι θα μιλήσει αυτός ο άνθρωπος της Αποκαλύψεως, διότι θα του έπρεπε να αποκαλύψει. Όταν τον γνωρίζει τώρα ο Πέτρος, αυτό δεν το είχε δει. Εμένα από στους παιδιά αυτό που σημαίνει τον Πέτρο τώρα. Έχω γνωρίσει ανθρώπους, είναι πολύ γρηγορότερα και χρόνο γρηγορότερα.

Εσείς δεν ήξεραν. Και έτσι είχαμε το λόγο να συνεργάσουμε αρχή και πάνω. Κάπου το ζητούσα η ιερέα, για να πάει να εξομολογήσει στη σκοτειρία. Στη σκοτειρία, λοιπόν, δεν πήγαιναν οι ορίστεροι, διότι ήταν αφηματικοί εκεί πέρα κι αυτοί· «Είμαι εγώ εδώ», δεν πήγαιναν. Άλλοι διότι είχαν οικοδιώνει όλες τις κάττες και είχαν πηγαίνει άνθρωποι. «Εγώ δεν είμαι ιερεύς, εγώ δεν έχω πετραχήλι», και αυτό έδειξε πως θα κρυφθούν όλοι οι θεολογικοί. Και πάνω από αυτούς τους ανθρώπους που έδειξαν, ήρθε η επιστήμη του λόγου με τέτοιες συνεργασίες, με τέτοιες περιπτώσεις. Κάτι παρόμοιο γίνεται και στην περίπτωση αυτή, και άλλοι άνθρωποι έχουν δει ανθρώπους προκαταβολικούς και ο οποίος τους θερμαίνει ο Θεός,

κατά τον ίδιο οράματος ή κατά κάποιον άλλον τρόπο, και έχουν... Έχουν να ωφεληθούν και τους φοβελίδους δηλαδή, και απευθείας και πλαγίως, σε διάφορες περιπτώσεις, κατεξοχήν θα χρησιμοποιήσουμε την ευθύνη τους. Εδώ λέγει, είναι προσδοκών αυτό, και κάλεσε και τους συγγενείς του και άλλους αναγκαίους φίλους, δηλαδή κι άλλους φίλους. Όσο τα κάνουμε ένα διεκτέλεο, αλλού με κι άλλους, ξέρω εγώ, να μην ωφεληθεί μόνον αυτός. Να ωφεληθούν και άλλοι. Γιατί αυτός ο άνθρωπος περιοχής, άνθρωπος που είχε ακτινοβολία και τον εσέβοντο οι άνθρωποι και τον υπολόγιζαν σε σημαντικότητα υφισταμένων, κάνει χρήση του όλου του, όπως λέμε.

Ο Κωνσταντίνος, πως να αγαπάει τον Θεό ο άνθρωπος και εξ όλης της ισχύος του. Δευτέρα Παρουσία, Ανάληψη, Ανάσταση, Ευαγγέλιο, Ευαγγέλιο των Ουρανών, Γέννησις της Θεοτόκου, Δευτέρα Παρουσία, Ανάσταση, Ανάσταση, Ανάσταση, Ανάσταση, Ευαγγέλιο των Ουρανών, Γέννησις της Θεοτόκου, Δευτέρα Ανάσταση, Ανάσταση, Παρουσία, Ανάσταση, Ευαγγέλιο των Γέννησις Ουρανών, της Θεοτόκου, Δευτέρα Παρουσία. Να μην ωφεληθεί μόνον αυτός, να ωφεληθούνε κι άλλοι. Και διότι ο άνθρωπος θεωριοποιεί, άνθρωπος που είχε ακτινοβολία και τον εσέβοντο οι άνθρωποι και τον υπελόγιζαν. Ευχαριστώ.

Εξ όλης της ισχύος του, ό,τι σκόνιζε η σοφία του, τη διάνοιά του κλπ., αλλά και εξ όλης της ισχύος του, τη θέση του να τη χρησιμοποιεί για την αγάπη. Έχει, ας πούμε, κατωτέρους αξιωματικούς. «Σε παρακαλώ, κύριε υπολοχαγέ, θα πάω για μανάρτες σπίτι». Έχει τον Ικανέα, έχει τον Μοχή, έρχεται. Πως εξωτερικοί όσοι τα έχουν, υποχρεωμένοι αυτοί θα πήγαιναν, γιατί ήταν ο στρατηγός, γιατί ήταν ο ταγματάρχης τους, θα πήγαιναν γι’ αυτούς τους φίλους. Και καθώς δηλαδή χρήστηκαν το αξίωμα στη θυσία τους, που λέμε, όχι. Οι φίλοι μας κρατάνε τα προσχήματα, να μην εκδράσουν κανένα, να μην υποφανώσουν.

Μας φιλούν τα χέρια, θα μας δημιουργούν στην Ευρωπαϊκή Αθήκα, θα έχουν βοηθήσει και να μπουν στον κόσμο.

Γέννησις της Θεοτόκου, Δευτέρα Παρουσία, Διάδοχος Φωτικής, Ευαγγέλιο, Ευαγγελισμός, Ησύχιος ο Πρεσβύτερος, Ευαγγελισμός, Δεν είχε τίποτα παλιορούχα και τίποτα παλιοτσάρουχα, είχε ξυπόλυτα σανδάλια και λοιπά και ένα ραβδί στο χέρι. Αυτή η αξιογονία Θεού είχε. Και λέει αυτός ο Αναστατιώργιος, το γονάκι στην πρωτάτη, το γονάκι που είδε, και άγγελο είδε. Παραδείγματι, δεν είναι τα πράγματα τόσο πολλά. Ευχαριστώ.

Του λέει: «Κι εγώ αυτός άνθρωπος είμαι. Δεν είμαι άγγελος, δεν είμαι άγγελος κανένας». Και συνομιλών αυτώ, μιλούσαν και οι δυο μαζί τώρα για τον προηγούμενο κύριο, συνομιλών αυτώ εισήλθε, εισήλθε στον οίκο και βρίσκει συνεληλυθότας πολλούς. Ο κόσμος ήταν πολύς.

«Υμείς επίστασθε ως αθέμιτόν εστιν ανδρί Ιουδαίω κολλάσθαι ή προσέρχεσθαι αλλοφύλω». Μας βεβαιώνει και ο λεγόμενος. Στους Ιουδαίους, να έχουμε σχέση ή να προσερχόμαστε με ανθρώπους. «Και εμοί ο Θεός έδειξε μηδένα κοινόν ή ακάθαρτον λέγειν άνθρωπον». Αυτό το εδάφιο, αν το κρατούσαν σήμερα σε τόσες διαμάχες που γίνονται, πού είναι το σωστό και πού δεν είναι το σωστό, πού είναι αγιασμένο και πού δεν είναι αγιασμένο, θα είχαν απάντηση από τα πράγματα. Αλλά ο Ευαγγελισμός δεν αφήνει ούτε μεγάλους και μικρούς. Να ζητήσουν και να ριζώνουν ότι είναι ίδιος ο πράγμας και έχουν βγει όλοι σήμερα και στα έργα και μόνο κάποιοι είναι.

Έμενε σαν να είναι παραπάντητος, όμως τόσοι ως προσευχηθείς, όσοι θερμούν λόγια με το σωστό, υπάρχουν εκείνες εδώ σε πρώτη ώρα να τους πεις «αυτό θα είναι το σωστό», θα σε δεχτώ και τότε να δεις απάντηση, δυσκολίζοντας τον Θεό εντύπηρο στο αιώνιο. Δύο.

«Αναντιρρήτως ούν ήλθον μεταπεμφθείς». Γι’ αυτό δεν έφερα άλλη αντίρρηση και, προσκαλεσάμενος, ήλθον. «Πυνθάνομαι ούν τίνι λόγω μετεπέμψασθέ με;» Περιμένω να μου πείτε για ποιον λόγο με καλέσατε. Παίρνει το λόγο τώρα ο Κορνήλιος. Και ο Κορνήλιος έφη: «Από τετάρτης ημέρας», ακούστε, άνθρωπος μη έχοντας σχέση με τον Χριστό και με το Ευαγγέλιο, τέσσερις ημέρες, «από τετάρτης ημέρας μέχρι ταύτης της ώρας ήμην νηστεύων». Πού τη βρήκες τη νηστεία; Που εμείς λέμε να είναι τίποτα η νηστεία και να νηστεύει κανένας σήμερα; «Ήμην νηστεύων», λέει. Πού τη βρήκες τη νηστεία;

Σκουριασμένα και θέλανε, ο Μαύρος απέναντι, να δείτε.

τετάρτις μέρες μέχρι τη σήμερα είμαι νηστός και την ενάτην ώρα προσευχόμενος σε το οίκο μου πλείσ' το απόγευμα προσευχόμενος σε το οίκο μου ειδού ανοίρ εστί ενοποιών μου, ενεστί τη λαμπρά να σου λέει ένας άντρας σε στάθμη μπροστά μου, μου λέει και θυθεί και μου λέει Βορνήλιο, η θυκούση σου η προσευχή και ελεημοσύνη σου εμνήσεις ενενόπιων του Θεού Όμως, πέμψον εισιώπην και με δεκάλετε Σίμωνα ως επικαλείτε τέτοι Ούτως ξενίζεται εν οικία Τσίμωνο Δηλθέος Παρατάλατας και ο Παραγεννόμενος ο οποίος θα έρθει να λύστηση. Αυτός θα σου πει τι να κάνεις για να στωθείς. Μέχρι εδώ δεν έχεις όχι.

Σώζουν αυτά μόνα τους, εξάρτησούν έπεμ στα πρόσθεση. Αυτή ήταν η αιτία, αγαπητέ μου αδελφέ. Παραδείγματι, έστειλα και σε κάλεσα. Ανάληψη της Θεοτόκου, Βασιλεία των Ουρανών, Γέννησις της Θεοτόκου, Ευαγγέλιο, Ευαγγελισμός, Ησύχιος ο Πρεσβύτερος, Ευαγγελισμός, Ευαγγελιστή της Θεοτόκου, Ευαγγελιστή της Θεοτόκου, Ευαγγελισμός, Ευαγγελιστή της Θεοτόκου, Ευαγγελιστή της Θεοτόκου, Ευαγγελιστή της Θεοτόκου, να μας πει. Και ανοίξας ο Πέτρος το στόμα του, άρχισε να κλειδυνάστηκε και απέρριζε να ζορεύει. Μου στο τέλος τους σεβάστηκαν, έλα πων στην Ευμάγνη.

Έγιναν Χριστιανοί και αυτός και ο οίκος, για να σωθούν. Τι πιάνετε, λοιπόν, τώρα από αυτό; Τι κρατάμε από αυτό τώρα; Πού θα βρεθούμε εμείς με έναν τρόπο δικό μας της Θείας; Μπορεί ο άνθρωπος να σωθεί έξω του Ιησού; Όλα μπορεί να τα έχει ο άνθρωπος, γιατί ακούω πολλές φορές που λένε: «Εγώ δουλεύω με έναν Εβραίο και είναι αυτός πολλές φορές καλύτερος από εμένα». Γιατί να είναι πολλές φορές καλύτερος από εσένα; Θα χαθεί αυτός, δεν πρέπει να υπηρετήσεις εσένα. Σήμερα δεν μου το αφόρεσες. Δεν θέλω εγώ, δεν θέλω εγώ. Δεν έχω τι να κάνω εγώ για να σώσω. Δεν έχω ούτε τι να κάνουν οι άλλοι. Δεν έχετε κριτή εμένα. Εγώ είμαι δούλος.

Ας δούμε τι τάζει να ετοιμαστώ να δώσω, λοιπόν.

Να κάνουν οι δικοί του δουλειά. Βρίσκω, όμως, εγώ από τα χαρτιά που μου άφησε εδώ ότι ο άνθρωπος, όσο καλός και αν είναι, που δεν νομίζω να υπήρξε καλύτερος άνθρωπος από αυτόν, δεν σώζεται μοναχός έξω του Ιησού. Και ο Ιησούς δεν στέκεται σαν μια ξερή ιδέα: «Πίστευσε τώρα στον Χριστό», που λένε οι Προτεστάντες, «και θα σωθείς». Σοβαρά; Ποιος δεν πιστεύει στον Χριστό; Ανεβαισθώνεται και πιστεύει και φρύβεται όλα όταν ο Χριστός λέει ναι, ανεβαισθώνεται, διότι δεν κάνει εκείνα που του λέει ο Χριστός. Αυτός δεν είναι βαπτιστός ο άλλος, αυτός δεν βαπτίζεται. Αν του λέει να εξομολογηθεί, αυτός δεν εξομολογείται, τα λέει στην εικόνα. Του λέει να κοινωνήσει, αυτός δεν κοινωνεί. Του λέει να νηστέψει, όλοι νηστεύουν τέσσερις ημέρες χωρίς Χριστό και εγώ με Χριστό δεν νηστεύω. Πώς θα γίνουν όλα αυτά τα πράγματα;

Ξέρω σε ποια κατηγορία είστε και αν αυτά τα οποία λέμε από αυτό το βράδυ πέφτουν στο κενό ή δεν πέφτουν. Ένα μόνο ξέρω να πω, ότι...

Προσέξουμε, διότι μη μένετε στον εαυτό σας και στο πιστοποιητικό που εκδίδετε στον εαυτό σας. Μην ακούτε τον κόσμο, μην ακούτε τους γνωστούς σας, οι οποίοι σας θαυμάζουν, οι οποίοι σας επαινούν, οι οποίοι λένε τα καλύτερα λόγια για εσάς. Εφόσον στέκεστε μακριά από τον Χριστό και την Εκκλησία σας, μάθετε ότι η Εκκλησία σάς παρέλαβε όταν γεννηθήκατε. Η Εκκλησία φροντίζει να σας διατηρήσει, εάν πηγαίνετε σ’ αυτή κατά το διάστημα της ζωής σας. Η Εκκλησία είναι εκείνη η οποία θα σας παραδώσει κάποια μέρα, λέγοντάς σας: «Μακαρία η οδός...»

Σήμερα ότι η ετοιμάστηση τάφος αναπάρθει. Για να ετοιμαστεί αυτός ο τάφος της αναπάρθεως, πρέπει ο άνθρωπος να εργαστεί από εδώ, από τον τάφο. Άμα δεν εργαστεί από εδώ, από τον τάφο, ο άνθρωπος δεν ετοιμάζεται μόνος του αστείο εδώ. Ο άνθρωπος δημιουργεί προϋποθέσεις σωτηρίας από τη στιγμή που θα ενωθεί με τον Χριστό. Χρειάζονται δύο θελήσεις, όπως χρειάζεται ίσκα και πυριόβολος για να βγει φωτιά. Έρχεται ακριβώς εκεί που συναντάται...

Το θέλω του ανθρώπου, το οποίο είναι πάντοτε μόνιμο, με το θέλω του Θεού. Από εκεί ξεπηδά πλέον στον κυβερνήτη μου.

Άνευ του πλάτια σε δύναται, άνευ του θέτου. Δεν εκβιάζει ποτέ ο Θεός τον άνθρωπο. Του δημιουργεί προϋποθέσεις. Του ανάβει κόκκινο, του ανάβει πράσινο. Με τη συνείδηση. Συνείδηση, όσο και να θελήσεις να τη μετατρέψεις σε πράσινο, δεν μπορεί. Με πόσον εργάσεις άσχημα, αυτή θα έχει κόκκινο και θα σε ελέγχει πάντοτε. Αυτή είναι η φωνή του Θεού μέσα σου, που θα σου φωνάζει πάντοτε: «Ούτω εξής. Αυτό δεν είναι σωστό». Δεν ξέρω τι λέγει ο κόσμος, δεν ξέρω τι λέγει η τάση, δεν ξέρω τι λέγει η μόδα, δεν ξέρω τι λέγει το εγώ, το συμφέρον, ο σατανάς. Τι λέγει ο Χριστός; Αυτό είναι το θέμα. Να ρωτάτε πάντοτε...

Σωστό αυτό που κάνουν; Ο άλλος σου λέγει: «Κάνε το, γιατί το κάνει κι ο άλλος, το κάνουν οι πολλοί». Δεν παίζει κανένα ρόλο. Να είσαι πάντοτε με τους λίγους, να μην είσαι με τους πολλούς. Ο εύκολος δρόμος είναι ο δρόμος της απωλείας. Ο δρόμος ο στενός και τεθλιμμένος, όταν λέμε τεθλιμμένος δεν εννοούμε λυπημένος, μαυροφορεμένος. Τεθλιμμένος παραπεί, αυτός που πηγαίνει είναι ευθύ να τον βλέπεις από μακριά και αναγκάζεται όλη την ώρα να είσαι προσοχή, μην συγκρουστεί, ότι κάτι μπορεί να σου δει, κάτι μπορεί να γίνει, κάτι μπορεί ανώμαλο να δει σου, και υποχρεωμένοι να είστε πάντοτε επίσκοπος. Επίσκοπος, αυτό πάντα πει, επίσκοπος, επίσκοποι, πάντοτε το νου σου εκεί. Να μη σε γελάσουν το μάτι σου, το χέρι σου, το αυτί...

Σε γελάσει τίποτα και από εκεί εισέρχεται ο σατανάς και του κάνει ζημιά. Εάν ο ίδιος δεν φροντίζει να ελεήσει την ψυχή του, δεν μπορεί να ελεήσει ούτε αυτόν ο Θεός. Κάποτε πήγανε μερικοί και ζητούσαν από τον Μέγα Αντώνιο να τους ελεήσει. «Αββά, ελέησέ μας». «Δεν μπορώ», λέει, «παιδιά». «Αββά», λένε, «εσένας που δεν μπορείς, εσύ που ελέησες τον κόσμο;» «Ούτε ο Θεός δεν δύναται να σας ελεήσει». «Γιατί, αββά;» «Αν δεν ελεήσετε», λέει, «εσείς τον εαυτό σας». Αν ο άνθρωπος δεν ελεήσει τον εαυτό του, με θέλω, με ταπείνωση, με προαίρεση, ούτε ο Θεός δεν μπορεί να ελεήσει τον άνθρωπο. Είναι κλασικό εδάφιο, αυτό που σας έχω πει πολλές φορές και έχετε κουραστεί να το ακούτε. «Ὁ ποιήσας σε ἄνευ σοῦ...»

Που σε έφτιαξε χωρίς να σε ρωτήσει, δεν μπορεί να σε σώσει χωρίς εσένα. Μπορεί να σε βοηθήσει και το ρωτάει τον άνθρωπο: «Θέλεις να σε σώσω;» Και ο άνθρωπος λέει όχι, γιατί όταν τι θέλω ας τι κάνω αυτό. Είναι σαν να πας στον γιατρό, είσαι άρρωστος από το στομάχι και του λες: «Είμαι με πόνο, έχω αυτό». «Μάλιστα, εγώ θα σε κάνω καλά. Θέλεις να γίνεις καλά;» «Βεβαίως και θέλω». «Λοιπόν, θέλω να καταλήξω. Θα κάνεις αυτό και αυτό και αυτό». «Δεν το κάνω». «Θα πονάς. Ποιο σκοπό να σε κάμω εγώ; Θα βοηθήσεις εσύ για να γίνεις καλά. Εγώ θα σου δώσω συνταγή. Θα σε κάμω καλά, δεν θα πάρουμε. Αλλά εφόσον εσύ δεν θέλεις να εφαρμόσεις τη συνταγή, πώς θα γίνεις καλά;» Τα Ισμένη υπονομίζουν ότι δια του αλλαγουφάς θα γίνεις μεγάλη χριστιανή και θα πάρεις τη Βασιλεία των Ουρανών. Ευχαριστώ.

Περιμένεις από τον άνθρωπο να κάνει κι αυτό, σαν ένα μικρό εγγόνι. Να σε ρυζνεί και να τρώγει σημερικά βρεβόμενα καρμούδια για την θάκασμα. Να της πήγαινε μια φορά; Όχι! Δεν θα υποστηρίζεις ότι μάλιστα έχατε αγάπη για την θάκασμα. Αυτό είναι χώρο. Και κάθε τόσο πρωί, μπορείς να κάνεις αυτή η φμήνη του κι αυτή την ανάληψη, και θα φύγουν; Δεν θα φύγουν ούτε στιγμές. Πολύ πολλοί άνθρωποι μου κάνουν στεφάνι και οι ίδιοι ρεβάζουν, λέει, για τέχνη του ιατρός να μη συγκινούνται από την καρδιά. Γιατί; Δεν έχουμε τέτοια στιγμή. Πολλά, πολλά, πολλά. Εσύ πώς θα συνεργήσεις; Για τα χέρια του ανθρώπου είσαι ο φίλος, για τα χέρια του Θεού που είναι ορισμένος. Μιλούσε κάποτε ο Μέγας Βασίλειος με έναν Εβραίο ιατρό.

Ο Εβραίος ιατρός πολλές θέματα στον Μέγα Βασίλειο. Μάλιστα, μια μέρα του είχε πει ότι σήμερα είναι η τελευταία του ημέρα. Λέει: «Θα ιδούμε. Άμα δεν τύχει τίποτα», του λέει, «θα είναι η τελευταία ημέρα». Και είχε ανέβει στον άμβωνα ο Μέγας Βασίλειος και έλεγε την τελευταία του ομιλία και την τελευταία του παραίνεση, διότι την ημέρα εκείνη θα πέθαινε. Αυτό δεν λέει. Ήταν η ώρα που μιλούσε, έρχεται ένας και του φέρνει ένα έγγραφο από κάποιον επίσκοπο και το άνοιξε εκεί πάνω στην κοιτοβουλία μας και λέει: «Θα πεθάνω την άλλη βδομάδα, αντιλαμβάνεσαι; Άκου ρε, σήμερα!» Ο άνθρωπος το πήρε απάνω του, έβριζε, απάντησε, εμμύριζε και καταλαβαίνει. Ευχαριστώ.

Λοιπόν, μια σειρά θαυμάτων, ότι γι’ αυτά ο θάνατος είναι όταν ο θάνατος πεθαίνει. Και του λέει τότε: «Τότε, λέει, εμένα τι με εμποδίζει, δηλαδή, να γίνω Χριστιανός;» Ρωτάει τον Μέγα Βασίλειο ο Εβραίος: «Τι με εμποδίζει, δηλαδή, και εμένα να γίνω Χριστιανός;» Και δεν του απέμφερε όχι οι αμαρτίες του και τους παραπάντων η προαίρεσή του, που λέει: «Σε εμποδίζει αν εσύ θελήσεις; Γίνεσαι, Θεέ μου, αμαρτιόνται τίτλοι, θα βαπτιστείς και θα τα λάβεις». Μπορείς να πείσεις τον εαυτό σου να θελήσει; Όλα αυτά μετακτοποιούνται. Νύχτε δε πρέπει, γιατί ποτέ η αμαρτία ούτε ουσιαστή ποτέ αμαρτίας δεν υπάρχει. Έχω τίποτα αμαρτήματα; Ούτε πάντα τέτοια αμαρτήματα δεν υπάρχουν στην Ελλάδα. Μετανοείς. «Γιατί, όμως, δεν θέλω να βαπτιστώ;» Ήταν το άσχημο που έκανα στην Ελλάδα, και εμάς είναι οι μεθανοι αρχιστοί μας λόγοι, όσοι συμφωνούν σήμερα σαν γου. Ευχαριστώ.

Γραφή, Ανάσταση, Ευαγγελισμός, Αυτός ο Γέννησης. Τι λέει ο Τρίτης; Θα μετατύχει εκεί που έχει πει, θα σε στελίξει τον εαυτό σου να ταπειρωθείς, για να πάρεις την άδευση. Τι έλεγε ο Γέννησης; Για να φοβηθείς, για να δίνεις γέννηση. Από την προαίρεση, λοιπόν, του ανθρώπου, πράγματι, η σωτηρία του ανθρώπου. Όταν ο άνθρωπος θέλει, εμείς το εμποδίζουμε, και όταν ο άνθρωπος δεν θέλει, εμείς το δυνάμε. Ευχαριστώ.

Είπα σήμερα αυτό και παρεσφυγεί το πατριβί του. Ακούει η Αγία Τριάδα, την έκανε μικρότερη; Άμα εγώ δεν θέλω, μικρότερη για τον Ιωάννη. Θα μου τουρέψουν αλλιώς. Αλλά σήμερα, όμως, που είναι ελεύθερος, δεν θέλω να θυμώ τον τρόπο, δεν θέλω. Γιατί είμαι εγώ δυνατότερος από την Αγία Τριάδα; Δεν γίνεται. Αλλά για τον Ιναιώνα που είναι όλος χάριτος, θα έρθω και πολύ καλά κι εγώ. Κι αυτός εδώ δεν μπορεί να μου κάνει τίποτα. Δεν με κλειάζει να με δείτε αυτή τη μέρα της Χριστίας.

Αγία Γραφή, Ανάσταση, Ανάσταση, Αποκάλυψη, Αποκάλυψη, Βασιλεία των Ουρανών, Γέννηση της Θεοτόκου, Ευαγγέλιο, Ευαγγελία των Ουρανών, Γέννηση της Θεοτόκου, Ευαγγελία των Ουρανών, Γέννηση της Θεοτόκου, Ευαγγελία των Ουρανών, Γέννηση της Θεοτόκου, Ευαγγελία των Ουρανών, Γέννηση της Θεοτόκου, Ευαγγελία των Ουρανών, Γ... Και όχι να κολακεύετε τον εαυτό σας ή να κολακεύετε άλλους ή να συζητείτε γενικά ότι είσαστε ικανοί άνθρωποι. Είστε άγιοι και καλοί Χριστιανοί, δεν υπαναρκήσετε να κλαίωστε. Είστε μάλλον στη μάρα μου, στις πληροφορίες, στις δουλειές μας, στις λεπτόνες. Δεν είπατε τίποτα άλλο. Λέγω, όμως, μην είστε φώστας και ίδιοι. Προχωρήστε στην Εκκλησία. Προχωρήστε στην Εκκλησία.

Θεωρήστε τον Κύριο. Θεωρήστε τον Κύριο. Που γίνεται η κατεργασία της ψυχής του ανθρώπου. Η σωτηρία του ανθρώπου είναι μέσα στην Εκκλησία. Δηλαδή, με την Εκκλησία θα πάμε για τη Βασιλεία των Ουρανών. Περιμένως, να χτίσει ο Χριστός τη σωτηρία του ανθρώπου μέσα στην Εκκλησία. Μην φανταστείτε αυτό που εννοείται απεξοδιστά σας, εσείς οι θεσμενοι απεξοδισμένοι στην Εκκλησία. Είναι λάθος! Μέσα στο πανδοχείο θα πας για ναύση; Δεν υπάρχει. Μέσα στην κιβωτό θα μπεις, για να... Εάν δεν μπεις μέσα, θα σε πάει ο λίπος απ’ έξω, γιατί νομίζεις ότι με τον τρόπο σου μπορείς να πεις. Αυτόν τον τρόπο υπέδειξε ο Χριστός. Εμείς δεν έχουμε τέρα τέσσερ Κορνηλίου. Άρα, και αν δεν σήκωνε, και πάλι δεν θα εισοδομούνται. Γι’ αυτό λέγω σε αυτούς τους κατασκευούς που συναντούμε στον δρόμο, είτε Ορθόδοξοι είναι είτε ετερόδοξοι είναι, δεν ξέρω ποιοι είναι, θα τους πούμε.

Αγία Γραφή, Ανάσταση, Ανάσταση, Αποκάλυψη, Αντίχριστος, Ανάσταση, Αυτή η προσευχή σου επάνω, δεν ξέρουμε αν έπιασε. Η πράξη της ελεημοσύνης σου επάνω, δεν ξέρουμε αν έπιασε. Η πράξη της νηστείας σου επάνω, δεν ξέρουμε αν έπιασε. Διότι και την ελεημοσύνη που κάνουμε, μέσα μας τι θα ’χαμε; Να την εκμεταλλευτούμε, τη λάθη της ηθικής υποστάσεως πάλις ή της ελευθερίας, γιατί δίνουμε ένα κομμάτι ψωμί και το φωνάζουν όλα τα ακουμένια.

Τώρα, εγώ λοιπόν, εγώ που θα δω, δηλαδή, δεν μου τα έβαλες εσύ. Γιατί; Το ποιος πώς μου μοίρασε; Εσύ είχες τον μισθό σου, δεν μου τα έφτιαξες εσύ. Η τάξη είναι εκείνη, εσύ ήσουν ένα σκεύος, που μου κατέβατε ζυγίζωτα ένα κεραμίδι και μου έδωσαν ένα κομμάτι ψωμί και μου έδωσαν ένα κεραμίδι. Είναι άντρες που σε έφτιαξε ο Ρώνας, άμυαλε άνθρωπε, δεν υπέφερε εσύ. Αλλά, δυστυχώς, δεν τα αισθάνεται ο άνθρωπος. Έχει και βλασφημεί τον Θεό, ο ίδιος κάνει τη ζωή του. Νηστεία. Τι νηστεία κάνουμε εμείς που μπορούμε να φτάσουμε στα μάτια του Θεού; Τι νηστεία;

Παρεπιχείρα, Κορυφανό, Κοινωνικοποβλήτα, Φυγητέρουσα, Συνάδροφο κ.λπ. Κάνω στη νηστεία επάνω και να έχω τα βράδια πέρα από τη νηστεία. Να φτάσει στα μάτια του Θεού και ως καθόλου του Θεού να ζητήσει χάρη. Έχουμε εμείς τέτοιο πράγμα; Ο Θεός έχει το δύσκολο πράγμα, γιατί η Βασιλεία των Ουρανών, η οποία μας πλαγμάνει με αίμα του Χριστού, χρειάζεται αίμα Χριστού για να τα έφερμε.

Τα χέρια του είχε και αρκούσε για δύο λεπτά. Ποτέ δεν θα του έτρεπε ο Θεός να μαθαίνουμε και να ακούμε. Θα τα λέγετε, δεν θα τα εκλειπώτες. Είπε: «Δεν ξέρω αν έχεις ο Μαϊμόν». Κρυφούσε, λέει η Θεσσαμενότητα. Και βλέπετε κάποιες μέρες, τέτοια βλέπουν ανθρώπους. Πολλές φορές τρέχουν, θα είναι ανακατωτό από πέραν. Δεν βγαίνει η σκληρά που βγαίνουμε εμείς, όπως έβλεπε κάποιες μέρες. Είναι βέβαια γιάννη πρωτοτάρευση, όπως λένε οι νεαροί. Αλλά κάποιοι θα έρθουν στον αγώνα τους και με κάνουν να μπλέξουν. Και δεν ξέρουμε πότε θα πάμε προς τα εκεί. Και αν είμαστε απροετοίμαστοι, θα τιμωρηθούμε, θα τιμωρηθούμε στην αιωνιότητα. Δεν είναι πέντε χρόνια φυλακή να περάσει, δεν είναι εκατό χρόνια φυλακή να περάσει. Όσες είναι φυλακές θα τελειώσουν κάποτε, αλλά η Βασιλεία εκείνων δεν περνάει ποτέ και στις φορές τους σε εκείνους δεν περνάει ποτέ ο Θεός. Στις φορές του Θεού να σας προσήκει τι ακριβώς λέγεται Βασιλεία και τι λέγεται κόλαση. Ευχαριστώ.

Τόσα παραδειγμένα θέσεις και αρκετά παραδείγματα. Και το βλέπετε εδώ. Αλλά εσάς σε βλέπανε όσοι σου λέγανε διάφορα, οι γνώριες της θεοτόκησης και το άξιο του Βεελζεβούλ και των άλλων πραγμάτων. Λοιπόν, θα γνωρίζουμε και από αυτό το βράδυ τι ακούνε στον Άγιο Θεό αυτά τα οποία θέλετε να ελευθύν από αυτό που γεννήθημε να μαζί σας. Εδώ, τι να αποβάσουν ένα μικρό εργαστό; Τι θα αποβάσουν τα άλλα; Κατά αναλογία που θα τα χρησιμοποιήσετε. Πώς θα έκανα από την πλευρά της; Ό,τι θέλω; Όχι, δεν έχω τίποτα καλύτερα, είναι σε σέμα. Δεν μπορώ τόσα να τα κάνω, θα κάνω τρία, θα κάνω είκοσι, θα κάνω κάτι, κάτι να κάνω.

Αφούν μερικοί φούλοι. Μα και αν μιλούν, δεν έχουν έναν άλλον. Εγώ δεν το μπορώ να πω. Αυτό είναι άλλο. Μπορεί να το πει ένας. Και εκείνος ο άλλος μπορεί να το πει σε έναν άλλον, σ’ έναν άλλον, σ’ έναν άλλον. Και πώς θα λέτε εσείς για την ώρα να κάποιος κάνει δέκα, δεκάδες, δυνάμεις και να οπλιστούν. Μην κρύβετε τίποτα μέσα. Πάρτε ό,τι ακούτε στο υπόγειο και μεταφέρετέ το στο δώμα, όπως λέγει η Γραφή. Έχουμε υποχρέωση, είτε στο μυαλό σας είτε στο βιβλίο είτε στην καθένα είτε δεν ξέρω πώς είτε... Έχουμε υποχρέωση σήμερα, κατ’ εξοχήν, να ευαγγελίσουμε και να ευαγγελιζόμαστε. Όλες οι λεγόμενες θρησκείες κηρύττουν τη διευθυντία...

Εσένα και στον εαυτό του εισαγωγή. Και εμείς έχουμε τη ζωή που δεν θα βρίσκεται λόγια μόνο για εμάς. Δεν θα πούμε σε τίποτε άλλο. Διότι παρουσιάστηκε μπροστά μας και λέει να χαριστήσουν, να τους απαντήσουμε και να τους πούμε ότι έχουν ελέγχο θυάζοντας, να γυρίσουν να βρούνε τη ζωή τους. Αν νομίζετε ότι είναι σωστά και αλήθεια, να πείτε πέντε πράγματα. Ευχαριστώ.