The Transfiguration and the Feeding of the Five Thousand

This English transcript is an automated translation of the original Greek lecture. It may contain errors; the original Greek audio recording is the authoritative source. Some passages are omitted per editorial policy.

…one of the very bad habits that unfortunately exist among us Christians is what we call routine. In many things a person can and should get used to what he does; but there is one thing he must never get used to. He must never grow accustomed to divine things, never become casually familiar with them, because once that happens he is no longer edified, no matter what effort he makes. What is divine is always divine.

It must always stand in a place of eminence within our conscience, and we must always stand before it with awe. That is, if we want to be edified and not harmed.

So habit has deceived us, and we pay no attention to certain basic matters and basic lessons. A person does not need to know a great many things if he wants to be saved, if he really wants to succeed and to return to that longed-for homeland.

And that homeland is Paradise. If he attends to a few things and puts them into practice, and makes them the very experience of his life, then he has everything he needs to reach the goal he was made for while he is still here. A person's time on earth is short and uncertain. That is why he must always make good use of it. Let him never be fooled into thinking that tomorrow belongs to him; not even today belongs to him. So as long as the day lies before him, he must make good use of it. Is it necessary for a person to know every book of the Church? If he is able to know them, that is a good thing; but if he cannot, he can confine himself to certain basic matters and take care to apply them. Because it is not enough for a person to worship his God in his own way; he must worship Him as God wants.

This should always occupy him, and he should be asking himself: am I doing what He wants, or am I doing what I suppose? Because we always walk by our own 'I suppose', not by God's 'I will'. Within Holy Scripture there are certain details, and if a person is willing to pore over them and apply them, he can be certain that one day he will arrive where the Lord Jesus Christ has gone as forerunner on our behalf, and where He is waiting for us. Today this opportunity was given to me, because along with you I too heard certain things — because of the day, and because of the saints whom the Church has brought to our remembrance, we who came here to venerate and to receive. And my conscience convicts me, and I say: my God, these five words You spoke to me today, am I applying them? Have I built anything out of them? Or do I simply want to bring a candle into Your church, to bring a little oil, a loaf of offering bread, and things like that? These things You call blessed today out of Your Gospel law — do I have anything to do with them? Have I put any of them into practice? Because the saints who are venerated today applied that whole series of Your Beatitudes. That is an examination of conscience, if only we pay attention. We do not pay attention. The dogmatic troparia are chanted. We know nothing about any of it.

The epistle reading is read out and it preaches; they read the epistle, the Gospel is read, the Gospel is proclaimed — but what do they say? Who are they speaking about? And do we have any obligation, are we one of those to whom the words are addressed? Because of habit, this bad disposition of habit has deceived us, and we never go deep into these matters, and one day we will stand face to face with God. Because of the feast of another holy relic, Saint John the Russian, who is commemorated today at Prokopi in Euboea, this beautiful Gospel from our Lord's Sermon on the Mount has been appointed — because this man fulfilled in every respect

the whole string of the Beatitudes. Has this ever concerned you? Do you read the Gospel? Do you read, let's say, the Acts of the Apostles and the Apocalypse, the Book of Revelation? Do you read the Prophets? Be willing to read the fifth chapter of Matthew, and the sixth, and the seventh. Read the Sermon on the Mount of our Christ, and then sit down and apply it in your life as far as Christ allows you, and then you can be certain that you will obtain the promises. If these few words of these three chapters of the Gospel — which are the whole of the fine work that has to be done on the human soul — are not put into practice, then no churches, no chandeliers, no orphans fed, no widows sheltered,

no suffering people comforted in their tears — whatever else we may do, if we do not apply these things, the Kingdom of Heaven has nothing to do with us. 'Blessed are the poor in spirit.' Which of us is poor in spirit? Raise your hand. And who are the poor in spirit? Those who have a certain nakedness before God, those who mourn for their sins, because they grieved God. God was crucified for my sins and I go on sinning — that is the one who mourns. Not the one dressed in black; black is a fashion nowadays, that has nothing to do with it. The one who mourns is the one who mourns because God gave him time, brought him out of non-being into being, called him to become god by grace — that is, called him to theosis — and he did not become it, and worse, he despised the blood that was poured out in order to

bring him back and save him. 'Blessed are the peacemakers, for they shall be called sons of God.' Where else was such a thing ever heard, that the peacemaker will become a son of God? And why does He give them this title? Nowhere else did He say 'they shall be called', because He Himself is the great Peacemaker. And whoever resembles Him will himself be, by grace, a child of God. Have we made peace? Am I at peace with God? Am I at peace with my fellow men? Because there are two peaces: 'Again and again in peace let us pray to the Lord' — and it begins with the peace from above: 'In peace let us pray to the Lord', and 'Again and again in peace let us pray to the Lord.' A person lives in this struggle, that he must always be at peace with God

and with his neighbour. There are two commandments: you shall love the Lord your God, and your neighbour as yourself. Do we have anything to do with this? Am I at peace with God? 'But what is there between me and God? I don't know.' Or have you set up a partition again in between? That barrier existed in the Old Testament. Or rather, the sin that man had set up had separated him from God. Christ came, He opened the dividing wall, He was crucified, and He opened it — opened it so wide that even the greatest sinner can pass through. And yet we put this sin back in the middle again. When sin comes in between — whether in word, in deed, or in thought — you have been separated from God. There is no peace with God. And to make peace, you must admit it,

you must repent, you must go to Holy Confession, by the power of the One who gave His Holy Spirit after the Resurrection: 'Receive the Holy Spirit; whose sins you forgive, they are forgiven them; whose sins you retain, they are retained' — so that you may be cleansed and be at peace with God again. And make peace with your neighbour: a 'good morning', a kind word, instead of the courtroom, instead of the grudge and all the rest. And when these two peaces exist, then a person resembles Christ. But who cares about this? Who takes it up? Who else goes and makes himself a bridge, to reconcile a husband and wife, two friends, two neighbours, two people? Who takes that on? Who even lays out money of his own, many times over, so that two people can be reconciled over some small quarrel? Who does such a thing? Candles you light easily, with ten or twenty drachmas, with a coin — those things cost nothing, those things are painless.

But to go and ask forgiveness, and to say good morning to the other person who insulted you, who wronged you — that he will not do. You will not go to a man you consider a sinner and condemned. Then in what way do you resemble God? On what grounds can you say 'Our Father, who art in heaven', when you have no likeness to the Son? So if a person were willing to pay attention when he enters the Church, and not come to church out of habit, not come to church as a kind of pastime, not come to church for show, or to display his learning or his clothes and so on, then he would be greatly edified. My beloved, I did not come out here to do theology, only to remind you of the very thing that convicts my own conscience when we find ourselves in the Church of Christ, and especially at such moments and before such holy shrines. It is necessary…

my God, I beg You, wake me from this lethargy of habit. We are perishing, because everything is collapsing, and yet our Christ insists, through His Church, on reminding us of the truth that saves the world. Yes, a person always justifies himself; he always excuses himself and his own people, and those he sins with, and those he eats with, and those he revels with, and he hands out to each of them — and to himself and to the others — a certificate that he is all right. But that certificate will not pass up there. A person ought always to set himself the way he sets his watch by the observatory; that is how he must set the clock of his soul and of his nature —

by the observatory of Christ. The Church of Christ has great beacons, great luminaries, it has pole stars, so that people can take their bearings — not with reference to their life here in this world and their course through it, but with reference to their return to heaven. Every person believes something; the most unbelieving are in fact the most believing. There are no atheists in the world — never mind that they do not believe in the real God; they may have fashioned an idol of their own and believe in that. Some believe cows are God, others believe in the sun. There are no atheists. But the real God — who believes in Him? Who obeys Him? Who lives Him, so that from today he is registered in this world as a citizen of the other life? That is the question

that should occupy a person. Not: 'I'm fine, I go to church, I make the sign of the Cross' — and at the same time, on the way out of church, I'm discussing fashion. That is a habit, a bad habit; it deceives a person, and one day he will wake up. Something will shift beneath his feet, but it will be the last day — like the mole, who sees on his last day, but has nothing to gain from it. There are people who believe in their own way. Some believe in something higher, some believe in a higher power, some believe in God, some even believe in Christ. Not one of them is saved. Whoever believes in Jesus, the Crucified, the Nazarene — that is what is required. And whoever does what Jesus says — that is what is required. Just any Jesus does not save.

The Crucified One, the Nazarene, the One the angel spoke of: 'You seek Jesus the Nazarene, who was crucified. He is risen; He is not here.' That is the Jesus who comes to us — this religion, this faith, which has a Leader whose tomb is empty. We Orthodox above all have been shown mercy, because He has given us compasses, He has given us pole stars, He has left us this emptiness of the tomb so that we may believe in Him. All the founders of the so-called religious systems — not religions — lie fixed in their shrouds. Call him Buddha, call him Mohammed, call him Zoroaster, call him the Pope, call him Luther, call him Russell, call him whoever you like — he lies nailed in his shroud. Only Jesus, the Son of Mary, the Crucified, the Nazarene, the Head of the Orthodox Church, has an empty tomb. He is not here. The grave could not hold Him. He opened up death, God descended into the chambers of Hades, He pierced death through and set us free, and granted us eternal life and great mercy. And He has kept watch over us in various ways so that we may be helped. We are not called merely to believe blindly today; we are given knowledge as well. At this very moment, for instance, we stand before Saint Spyridon. Does that say nothing to you and nothing to me? Are people never brought to account for their faith?

It is a proof that our Christ does not accept just any faith. That not every road leads to heaven, but only one road. Does that not strike you? Does it not strike you that He has kept him here for sixteen hundred years, so that people may pass by and see and now, from knowledge itself, reconsider their faith? Is it not clear by now that God does not accept just any faith, or anything a person invents, or any opinion at all? And I insist on this, I would shed my blood for it: there is one truth, one religion, one faith. Does nothing stir in you in these days? Do you not feel the very ground of the faith going out from under your feet?

…that we should wake up the champions of Orthodoxy to stand beside us, so that we may be saved and may save others — because it is not only a question of our own salvation, but of saving others too, of helping those who have been deceived. 'I am not getting into your boat, because you are going to sink' — and tomorrow he will accuse me and say to me, 'Why did you not come in where I was, since I was not careful, and how were we to be saved one day?' We have a great obligation to Orthodoxy, a great obligation to Christianity, especially in these days, and above all when you stand before such holy shrines. Does it not strike you that along this whole ridge of the Ionian Islands, beginning from the peak at the top, from Corfu, all the way down to the far end of the chain, this line is a dividing line between two worlds?

Does it not strike you that He has set five lighthouses along it, so that people may see this dividing line? Do you know that there are two relics here? Do you know that there are two relics on Zakynthos? Do you know that there is another relic on Kefalonia? Why so many? He does this to help people — the people who are willing. A person passes through this earth once, and only once, and if he does not make good use of these years, that is the end of it. A person must understand that one day he will be evicted, because he is not the owner-occupier of the earth, he is a tenant on the earth. The great men speak about the 'inhabitants of the earth'; what inhabitant? Man is a tenant of the earth. He did not come to live in this world. He came to die, and he dies in order to live. The grave is not the end; it is the beginning of another life,

a life which has no end. And so this short time of our sojourning here ought to bring us to our senses — not to leave us in this bad habit, but to make us watchful, to make us search things out, and to make good use of the time we are given.

because tomorrow is not ours, today is ours -- and even today is not really ours. My beloved, there is no such thing as the present. There is a past and there is a future. Picture the present on an imaginary straight line: the present is the edge of a blade. Whatever I am saying is already in the past, and whatever I am about to say is still in the future. So who has promised us that in a fraction of a second we shall still be here, or that they shall still be here? That is why there is fear.

Today is not ours, not even this minute is ours. Just as our Christ hung suspended between heaven and earth to save us, so we too hang suspended between present, past and future -- we hang in the air, we hang in the air. Paul said, 'One thing I do: forgetting what lies behind, straining forward to what lies ahead.' He said nothing about a present. Is there a present? Tell me, where is the present? There is no present, and you hold nothing in your hand. Your past has gone from you, the future does not belong to you -- and yet you feel no need, you have no fear, there is no fear within you. No fear of this preparation, of this watchfulness, of going back over certain events of your life, or of making peace with God so that you can stand before Him on that day.

That is the fear. These are the things we must keep in mind, and we must always ask God, 'My God, we are close to You. You were crucified for me -- not because of who I am, but because I am Your own possession. I am the collateral of Your blood, which You have deposited in the bank of God's righteousness.' And for my part -- where do I stand, what am I at this moment? At the same time, when we find ourselves, as I said, standing before these great stars, we should put the question to them: why has He set you there? So that you may be guided, if you are willing; so that you may see that this is the road that leads to the Kingdom of Heaven. Not every faith saves, because the faiths that men invent and the religions that men invent have only Hell to offer. They have no Paradise.

Only the road of the Crucified One, the Nazarene. By His Cross and by His descent He quenched the power and the fire of that flaming sword which turned every way and had closed the road that leads to life, and by His Cross He opened it again. Only this road, only this faith, only this Person is the one who leads people rightly into Paradise. And so today I would like to remind myself of this, and to say a couple of words to all of us as well: take care, brothers and sisters. Let us stand aright, let us stand with fear, in the matters of our faith. Faith is the pupil of the eye; nothing at all can be allowed to touch it.

He drained the cup to the very bottom and poured out all His blood, down to the last drop, in order to set His seal on this truth and to give it to us. Surely it is not so hard for a person to be willing to set aside his own egotism and his own ambitions and to submit himself to Christ, who is the only guide, through these helpers of His, to carry us into the Kingdom of Heaven.

Today is, in a certain sense, the continuation of yesterday. It is closely bound up with the day of Pentecost. The Person who played the central role yesterday, the Holy Spirit who came down, is the very One whom we are celebrating today, and He is the One who gives us this opportunity

to celebrate. It is a joyful event, as joyful as the event of Pascha. For the Holy Spirit and our Lord Jesus Christ are of equal honour, and one could well imagine that we are keeping another Pascha. Our holy Church has framed this joyful event with a whole week of rejoicing, just as she framed Pascha with Bright Week, which was joyful from beginning to end. So from today until the Sunday of All Saints she keeps this too as a festal week, with no fasting at all -- abstinence only from sin. Even the Wednesdays and Fridays of this week are not days of mourning but days of joy; the fast is set aside.

And the Holy Spirit, to whom, along with God, we ought to be saying thank you again and again -- we do not say it as we should, because we know nothing about Him. Our Christians know about God, they know about our Lord Jesus Christ, about our Lady the Theotokos, about the saints -- but about the Paraclete, about the Holy Spirit, they know nothing. And yet He is the One who is present in the Church; He is the One who regenerates people from the very day of their baptism; He is the One who cleanses people from the sins they commit after baptism; He is the One who makes food for the soul upon the Holy Table; He is the One who cleanses us from our sicknesses;

who sanctifies the waters, who sanctifies the ends of the earth, who holds all things together -- and yet He has somehow managed to live unnoticed. People do not know about the Holy Spirit. There is a beautiful, all-embracing prayer that goes by the name 'O Heavenly King, O Comforter' -- and for today it is especially fitting. In it He says -- and this is a prayer addressed purely to the Holy Spirit, not to God the Father, nor to the second Person of the Holy Trinity, our Lord Jesus Christ. So then: 'who art everywhere present and fillest all things,' it says in one line, 'Treasury of good things and Giver of life: come and abide in us, and cleanse us from every stain, and save our souls, O Good One.'

All the work, all the care of the soul that makes it fit for the Kingdom of Heaven, is, as we might put it, in the hands of the Holy Spirit -- about whom a person knows nothing at all, nothing whatever. If a person really knew that the Holy Spirit is present everywhere, and that even if he hid inside a keyhole, even if he crawled into the horn of an ox, the Holy Spirit -- that is to say, God -- would still see him, then he would not sin, or he would sin only a little. But as our divine Christ says, a person sins above all from lack of the fear of God: he does not fear, he takes no account, he shows no reverence for God, he does not reckon with God at all. If a person did reckon with God,

and knew that God sees him at the very moment he is sinning, he would not sin, or he would sin only a little. Do you know what precautions people take in order to sin? Let no one see us, let no one hear us, let us tell no one, let us leave no fingerprints. Let it be dark, let it be deserted, let there be just the two of us, let there be only a few of us. And yet all of it happens, and is discussed, and is carried out in the presence of the Holy Spirit -- that is, in the presence of God. And so, if a person would only learn 'O Heavenly King' by heart for his whole life and actually put it into practice, he would not merely be saved, he would not merely return to Paradise; he would go and live in the very heart of Paradise. It is a prayer that is always said first. Whatever prayer, whatever service the Church undertakes,

she begins with 'O Heavenly King'; she calls upon the Holy Spirit to come and help. A person cannot even pray without the power and the grace of the Holy Spirit. When Paul writes his letter to the Romans, in the eighth chapter, he says: 'The Spirit itself maketh intercession for us with groanings which cannot be uttered.' It is the Spirit who tells the Father what is truly to our benefit, what our soul needs. We, meanwhile, pray away and fill the air with words. We pray for material things. We pray that little Katina may pass the examinations, for little George, for the journey, that father may get well, that grandfather may get well -- these are the things we bow down for, these are the things we pray about. For the soul we do not pray. But the Holy Spirit is the One who prays on behalf of every person, if only each person will let Him,

and He tells God what is truly to the benefit of a person's soul. It is as though He said to God the Father: do not pay attention to the seaweed this man is talking about; he is thoughtless, he does not know what he is asking for, he is asking for the sort of rubbish that washes up on the shore. He is talking about kernels of corn; he is not talking about pearls, he is not talking about his soul. And the Holy Spirit is the One who, when He sees a person's ignorance but also his good intention, prays to God that it may be given to that person in proportion, not to his material benefit, but to the benefit of his soul. For the Holy Spirit has no other purpose in this world than to prepare souls for the Kingdom of Heaven. And this quite apart from the fact that He also sustains

this material world of ours -- because if there were no Holy Spirit, the seas would putrefy, even though God has salted them. There would be no waters, there would be no life, no natural life; there would be no trees, there would be no birds, there would be nothing at all, for He is the One who makes all things deathless and gives life to all things. It is said in just a few words. When we make our prayer to God the Father and to Christ, we speak of the Holy Spirit as well. Holy God -- the Father. Holy Mighty -- the Son, through whom all things were made. Holy Immortal -- and the Immortal One is He who gives life and gives worth and sustains all these things that Christ has made. Have mercy on us.

Three Persons, one essence, one power. The Holy Spirit is God to exactly the same degree as the Father and the Son. The difference between them is that the Father is the cause both of the Son and of the Holy Spirit. He begets the Son and He causes the Spirit to proceed. God is without beginning, and since Christ comes forth from the Father who is without beginning, the Holy Spirit too is co-eternal with Him. If you count in years, you are counting Jesus as man, who became man; and if we, who believe, speak of one thousand nine hundred and eighty years of salvation, that is from Christ as man, not from Christ as God -- for Christ was God and is God. Before He came He always was, and He is, God. Of course, all this discussion around the subject of the Holy Trinity is something we cannot grasp. The heretics do not understand it at all. The Jehovah's Witnesses do not understand it at all.

And even the Orthodox, if they set out to understand it as it truly is, will not be able to, because it is a mystery. The word 'mystery' itself says it: my mouth is shut, I can say nothing. It comes from the word 'myo' -- my mouth is shut, I cannot put into words how it happens. Do you remember when the Archangel spoke to the Most Holy Theotokos and told her that she would conceive in a mysterious way? Our All-Holy Lady asked, 'How shall this be?' -- I cannot tell you. The how of it I do not know; what I can tell you is what will happen: 'The Holy Spirit shall come upon thee, and the power of the Highest shall overshadow thee.' How the Holy Spirit will do it, I do not know. I would have to be the Holy Spirit, or something greater than the Holy Spirit, in order to understand the works of the Holy Spirit and the Holy Spirit Himself. So people who set out to explain the mystery of the Holy Trinity are being ridiculous. Every one of them has stumbled;

that is how the Jehovah's Witnesses became heretics, and so it has been from Arius right down to our own day. Because they wanted to solve the mystery with their own logic. How am I in the Son and how is the Son in the Father? How can Christ say, 'I and the Father are one'? And how can Christ say that when we eat His flesh and drink His blood, He abides in us and we in Him? How? No one knows how. But so it is -- and there is a most beautiful word of counsel in the Gospel according to John, which says: 'In that day ye shall know that I am in my Father, and ye in me, and I in you.' In that day ye shall know -- when you lay aside the flesh, because the flesh cannot discern spiritual things. And so, when it comes to the Holy Trinity, we walk forward by faith.

We cannot see this Holy Spirit at this moment, and yet the Holy Spirit is here among us. If there were no Holy Spirit, I would not be able to speak and you would not be able to listen. The One who at this very moment is opening the nous, the spiritual intellect, of each person, who is searching the heart, who is bringing sins or other faults to mind, is the Holy Spirit. If the Holy Spirit withdraws, no one can move so much as a step toward anything good. The evil one will rise to the surface, and destruction is swift and certain. So we ought to be entreating this Holy Spirit, who abides in the Church -- this Paraclete, this other Paraclete. 'I will send you,' He says, 'another Paraclete' -- and this was not long after all these things -- and not ten days had passed before the other Paraclete came. The first Paraclete is Christ; He too is called Paraclete, and Paraclete means

Comforter. The One who comforts a person, who pays off his debts -- for the Holy Spirit is the One who cleanses us. If the Holy Spirit does not cleanse us, no one can be cleansed. As I was saying in the car on the way here, a person's good works do not pay off a person's sins. People must confess their sins if their good works are to count for anything. Otherwise they will be condemned, and their works will not be taken into account. When our Christ rose, on that same day in the evening, when He stood in their midst, the doors being shut and Thomas being absent, He said to them twice, 'Peace be unto you,' and then He said to them, 'Receive ye the Holy Spirit.' And what is it for? 'Whose soever sins ye remit, they are remitted unto them; and whose soever sins ye retain, they are retained.' So it is through the Holy Spirit that sins are forgiven, or not forgiven.

Consequently, if I have no relationship with the Church, no relationship with the workers of the Church, no relationship with those innkeepers to whom the commission and the authority have been given to care for those who have fallen among thieves -- if I have no relationship with them, if I do not make use of them, then how can I expect my sins to be cleansed? They are not cleansed. My beloved, just as there is a blood bank, and when we have an emergency we run to find the right blood group and buy it for our needs, for our family, for our friends and so on, in just the same way there is a bank of the Spirit. The bank of the Spirit is the Church, which puts the affairs of a person's soul in order. Woe to those who stand far away from the Mysteries. Woe to those who think the Church is for Pascha and for Theophany -- to take the light from out in the courtyard, and to take the blessed water, the Agiasmos, from out in the courtyard,

Woe to the people who think the Church is there to hand out antidoron, the blessed bread given after the Liturgy, and to hand out the artos as well, and to have candles burning inside. Woe to such people; it would have been better for them not to have been born, better for them not to have been born. People need to learn what work the Church actually does, what the Mysteries of the Church are, and above all the Holy Eucharist. What is this that is about to come out and give us His own Body and His own Blood? A short while ago the priest, while he was praying — while we out here were singing 'We praise Thee' — was inside praying to God the Father and saying: Send down Thy Holy Spirit upon us and upon these gifts here set forth, upon the bread and upon the wine, and make this bread the precious Body of Thy Christ, Amen; and that which is in this cup the precious Blood of Thy Christ, Amen; changing them by Thy Holy Spirit, Amen, Amen, Amen — so that for those who receive them they may be for the watchfulness, the nepsis, of the soul,

for the remission of sins, for the fullness of the Kingdom, for communion of the Holy Spirit, and a thousand other things. So the person who does not receive Holy Communion does not receive the Holy Spirit. The Spirit is not sold, the Spirit is not handed out as a favour. The Spirit is given by the Church above all in Holy Communion. Communion. That is why, if it were possible, Holy Communion should be daily. But because we are not willing to stop our sins even during the three great fasts of the year, then at the three great feasts — Pascha, Christmas, and the fifteenth of August — we do not come prepared for Holy Communion even then. And so the person who does not receive Communion does not have the grace of the Holy Spirit, and therefore his life is not put in order. And that petition which the Church says, that whatever stains of transgressions he bears, have compassion on Thine own creature, O Master —

he has not put that right, because here he never made use of what was said a moment ago, the prayer that asks God to cleanse us from every stain. Where am I to find you, so as to cleanse you? You do not come. You blaspheme Christ, you blaspheme the Most Holy Theotokos, you steal, you slander your neighbour, your eyes go chasing after other people's, and so on. You, you, you, you. Where am I to find you, so as to cleanse you? You remain unclean. And then the Church, even though it prays 'Blessed is the way,' finds that the way is not blessed at all, because the person refused to make use of the grace of the Holy Spirit. Listen to what the Apostle said. There are, he says, works of the flesh that it is shameful even to speak of. And indeed, if we were to name the things people do every day — and if it were possible one night to lift up that black veil that we call the night,

to take the roof tiles off and see what goes on inside the houses, what goes on inside the nightclubs, what goes on out in the streets, what goes on — you would hold your head in your hands, you would lose your mind, you would say: My God, how do You still put up with us? Why do You not shake this filthy plate and leave nothing standing? But He is long-suffering and full of mercy, and He waits for a person to repent, to turn back, to bring his sins and have them cleansed, and to be blessed for the Kingdom of Heaven. It is easy for Him to rain down fire and brimstone; it is easy for the deep to be opened again and the floodgates to open and for Him to send a new flood. But what would that accomplish? It would fill Hell all the sooner. That, however, is not the purpose of Christ's coming into the world. Christ is long-suffering, He is full of mercy, He is in no hurry, He waits. But blessed is the one who makes good use of repentance,

who makes good use of the kindness of God — that is, the one who will use this weapon that we call metanoia, repentance, that we call Holy Confession, in order to receive forgiveness through the Holy Spirit. So there are works, and there are also fruits. The works of the flesh are things it is shameful even to speak of. But the fruit of the Holy Spirit, as Paul writes in another of his letters — not to the Ephesians, but to the Galatians, chapter five, verse twenty-two — is love, gentleness, kindness, goodness, self-control, and so on and so on. Who would not want to have these things? But where is he to find them? They are not sold by the kilo. These are the produce of a tree, and that tree is called the Holy Spirit.

So if you do not have the tree, if you do not have the apple tree, how do you expect apples? You do not have the orange tree — how do you expect oranges? You do not have the olive tree — how do you expect olives? We are still wild olive trees; we have not been grafted in, so as to have the good fruits of the Holy Spirit. Do not ask people to cut off their faults as long as they have no relationship with the Church. And if the relationship is only formal and not living, then, my friends, they cannot even throw a cigarette, a bit of leaf, out of their hand. And they are called gentlemen — gentlemen who are slaves to a weed. And they are called ladies — ladies who are slaves to a weed. They cannot give up a single cigarette. That is how it is: the grace of the Holy Spirit does not come, and that is exactly why you cannot cut off anything — not your tongue, not your flesh, not your gluttony, nothing. Because only the grace of the Holy Spirit can change a person's nature, so that the things he loved yesterday and thought he would take with him into the grave, today he finds disgusting. For the grace of the Holy Spirit takes charge of a person and throws out the filth from within,

and it cleans a person's glasses so that he really sees. Take Paul — a colossus, a giant of learning — before Christ he had scales over his eyes. When he came face to face with Christ, the scales fell from his eyes, and when he ceased to be Saul and became Paul, he turned around and preached the very One he had been persecuting. But he stayed three days in darkness, and the scales fell from his eyes. That is what all those sharp-eyed people are like who are far from Christ: the ones who manage well, the ones who have arrived, the ones who have contrived to stay afloat, who have their flats and their savings and possessions and wonders, colour televisions and I do not know what other goods a person can easily come by. But they do not have Christ. They have scales over their eyes, and they still have not learned where they came from, why they came, and where they are going.

από τις πολύ κακές συνήθειες που υπάρχουν δυστυχώς σε εμάς τους χριστιανούς είναι η λεγωμένη συνήθεια. Ο άνθρωπος σε πολλά πράγματα μπορεί και πρέπει να συνηθίζει, σε ένα όμως δεν πρέπει να συνηθίζει. Δεν πρέπει να συνηθίζει και να εξηκιούται με το θείον, διότι τότε ο άνθρωπος δεν ωφελείται οποιαδήποτε προσπάθεια και αν κάνει. Το θείον είναι πάντοτε θείον.

πρέπει να στέκεται πάντοτε σε περιοπή μέσα στη συνείδησή μας και με δέος πάντοτε να στεκόμαστε μπροστά. Αν θέλουμε, να ωφελούμε θα, να μην ζημιώνουμε.

συνήθεια λοιπόν εμάς, μας έχει ξεγελάσει και δεν προσέχουμε ορισμένα βασικά θέματα και βασικά διδάγματα. Δεν είναι ανάγκη να ξέρει πολλά πράγματα ο άνθρωπος, εάν θέλει να σωθεί, εάν θέλει πράγματι να επιτύχει και να επιστρέψει στην ποθηνή πατρίδα.

Που είναι ο Παράδεισος. Λίγα πράγματα εάν προσέξει και τα εφαρμόσει, θα κάνει βιωμάτους στη ζωή του, δεν έχει παρά... επικύχει του προορισμού του εδώ. Ο χρόνος του ανθρώπου, τη γη είναι λίγος και αβέβαιος. Γι' αυτό πάντοτε πρέπει να τον εκμεταλλεύεται. Να μην ξεγελαστεί ποτέ ότι αύριο είναι δική του, ούτε η σήμερον δεν είναι δική του. Πρέπει λοιπόν εφόσον έχει η μέρα μπροστά του, να την εκμεταλλεύεται. Είναι ανάγκη να γνωρίζει ο άνθρωπος όλα τα βιβλία της εκκλησίας που αν τα μπορεί να τα γνωρίζει είναι αγαθόν, αλλά εάν δεν τα μπορεί να τα γνωρίζει θα μπορεί να περιοριστεί σε ορισμένα βασικά θέματα και να φροντίσει να τα εφαρμόσει, διότι δεν είναι αρκετό με τον τρόπο του άνθρωπος να λατρεύει το Θεό του, αλλά όπως ο Θεός θέλει.

πάντοτε να τον απασχολεί και να λέγει, άραγε κάνω αυτό που αυτός θέλει ή κάνω αυτό που εγώ νομίζω. Διότι πάντοτε εμείς βαδίζουμε με το νομίζω το δικό μας, όχι με το θέλω του Θεού. Μέσα στην Αγία Γραφή υπάρχουν ορισμένες λεπτομέρειες που αν ο άνθρωπος θέλει να εγγύψει και να εφαρμόσει θα πρέπει να είναι βέβαιος ότι θα φτάσει μια μέρα εκεί που πρόδρομος υπερημών έχει πάει ο Κύριος η μόνη του Χριστός και μας περιμένει. Σήμερα μου δόθηκε αυτή η ευκαιρία Διότι μαζί σας κι εγώ άκουσα ορισμένα πράγματα Λόγω της ημέρας και των Αγίων Που υπενθύμησε η Εκκλησία σε μας που ήρθαμε εδώ να προστινήσουμε και να πάρουμε Και ελέγχει, λέω Θεέ μου, αυτά τα πέντε λόγια που μου είπες σήμερα Εγώ τα εφαρμόζω, έχω τίποτα φτιάξει εγώ από αυτά Ή θέλουμε απλώς να φέρω ένα κερί στην εκκλησία σου Να φέρω λίγο λάδι, ένα πρόσφορο και τα τι αυτά Αυτά τα οποία εσύ μακαρίζεις σήμερα Από τον Ευαγγελικό Σου Νόμο, εγώ έχω τίποτα σχέση μαζί τους, έχω εφαρμόσει τίποτα εξ αυτών, διότι οι Άγιοι οι οποίοι προσκυνούνται σήμερα έχουν εφαρμόσει ολόκληρον αυτήν την σειρά των μακαρισμών Σου. του, έλεγχος, συνειδήσεως εάν προσέχουμε. Δεν προσέχουμε. Στάλλονται τα τροπάρια τα δογματικά. Εμείς δεν ξέρουμε τίποτα απ' αυτά.

ο Απόστολος και κηρύττει, τον Απόστολο λένε, λέγεται το Ευαγγέλιο, το Ευαγγέλιο λέγεται, μα τι λένε, για ποιον το λένε, κι αν έχουμε εμείς καμιά υποχρέωση, ένας από αυτούς των οποίων λέγονται, λόγω της συνηθίας, ο δοστροπήρα αυτός της συνηθίας μας έχει ξεγελάσει και δεν εμβαθύνουμε ποτέ τα θέματα και θα βρεθούμε αντιμέτωποι απέναντι του Θεού μίαν ημέρα. Εξαιτίας της εορτής ενός άλλου Αγίου Λιψάνου, του Αγίου Ιωάννου του Ρώστου, που σήμερα εορτάζει στο Προκόπιον της Ευείας, έχει τοποθετηθεί αυτό το ωραίο Ευαγγέλιο από την απετουόρουσο μιλία του Κυρίου μας, διότι ο άνθρωπος αυτός εφήρμοσε κατά πάντα

την αρμάθα των μακαρισμών Σας απασχόλησε ποτέ, ή διαβάζετε το Ευαγγέλιο Ή διαβάζετε, ξέρω εγώ, τα σπράκτης τους Αποστόλους και την Αποκάλυψη Ή διαβάζετε τους Προφήτες Θελήσετε να διαβάσετε το 5ο κεφάλαιο, το 6ο και το 7ο του Ματθαίου Να διαβάσετε την επιτουόρουσο μιλία του Χριστού μας και καθίσετε να εφαρμόσετε όσο σας επιτρέψει ο Χριστός στη ζωή και τότε να είσαστε βέβαιοι ότι θα επιτύχετε τις Ευαγγελίες. Εάν αυτά τα λίγα λόγια των τριών αυτών Ευαγγελίων που είναι όλη η ψηλή δουλειά επάνω στην ψυχή του ανθρώπου δεν εφαρμοστούν Όχι εκκλησίες, όχι πολυελαίους, όχι ορφανά να φρέψουμε, όχι κύριες να σκεπάσουμε

πονεμένους στα δακρυά τους, οτιδήποτε κι αν κάνουμε, εάν αυτά δεν τα εφαρμόσουμε, δεν έχει σχέση η Βασιλεία των Ουρανών. Μακάρι η πτωχή το πνεύμα της. Ποιος είναι πτωχός το πνεύμα της από εμάς. Ασχόστε το χέρι επάνω. Ποιο είναι η πτωχή το πνεύμα της, αυτοί οι οποίοι έχουν κάποια γυμνιά, αυτοί που πενσούν για τις αμαρτίες τους, γιατί ελείπησαν τον Θεό, ο Θεός εσαυρώσει για τις αμαρτίες μου και εγώ ξακολουθώ να αμαρτάνω, αυτός είναι ο πενθών, όχι ο μαύρο φορεμένος, τα μαύρα είναι μόδα σήμερα, δεν έχουν καμία σχέση αυτά, τόσο που πενσεί διότι ο Θεός του προσέφερθε χρόνον, τον έφερε εκ του με όντως εις το είναι, τον εβόησε να γίνει Θεός και αυτός δεν έγινε και μάλιστα ευλασκήνησε το αίμα του που εχήθηκε προκειμένου να

τον επαναφέρει και να τον σώσει. Μακάριοι οι ειρηνοποιοί, ότι αυτοί οι θεού κλειστήθονται. Που άλλο ακούστηκε αυτό το πράγμα, ότι ο ειρηνοποιός θα γίνει Υιός του Θεού. Και γιατί του δίνει αυτών των τίτλων. Δεν είπε πουθενά αλλού οι όσοι κλειστήθονται, διότι ο μέγας ειρηνοποιός είναι Αυτός. Και όποιος ομοιάζει Αυτού, θα είναι και Αυτός κατά χάριν παιδί του Θεού. Εμείς έχουμε ειρηνεύσει, είμαι θα ειρηνευμένη με τον Θεό, είμαι θα ειρηνευμένη με τους συνανθρώπους, διότι υπάρχουν δύο ειρήνες, υπερτισάνως εν ειρήνη του Κυρίου Δεϊθόμεν, λέγει υπερειρήνη στην αρχή αρχίζει, εν ειρήνη του Κυρίου Δεϊθόμεν και υπερτισάνως εν ειρήνη του Κυρίου Δεϊθόμεν. ο άνθρωπος είναι σε μια αγωνία που πρέπει πάντοτε να ειρηνεύει με τον Θεό

με τον πλησίον. Είναι δύο οι έντολες, αγαπήσεις των Θεών σου και των πλησίων σου ως εαυτόν. Εμείς έχουμε καμία σχέση με αυτά. Είμαι θαϊρινευμένη με τον Θεό. Μα τι έχω με τον Θεό, δεν ξέρω. Ή πως έχεις βάλει κάνα παραβάν ξανά στην έκτη. Αυτό το τέμπλεο ήταν στην Παλιά Διαθήκη. Ή το η αμαρτία που είχε βάλει ο άνθρωπος, είχε χωρίσει από τον Θεό. Ήρθε ο Χριστός, το άνοιξε το μεσότυχο, εσταυρώθηκε αυτός, άνοιξε και άνοιξε τόσο ώστε να χωράει και ο μεγαλύτερος αμαρτωλός Και εντούτοις όμως, εμείς ξανά την αμαρτία αυτή τη βάζουμε στη μέση Όταν μπει η αμαρτία στη μέση, είτε εν λόγω, είτε εν έργο, είτε εν λιανία, εχωρίσεις από τον Θεό Δεν υπάρχει ειρήνη με τον Θεό Και για να ειρηνεύσεις πρέπει να το παραδεχθείς

να μετανοήσεις, πρέπει να εξομολογηθείς, δυνάμει αυτόν που άφησε το Πνεύμα του Άγιον κατά την Ανάσταση, λάβετε Πνεύμα Άγιον, αντινοναστείτε αμαρτίες, αφήνεται αυτοίς, αντινοκρατείτε και κράτητε, να καθαριστείς και να ειρηνέσεις πάλι με τον Θεό. Να ειρηνεύσετε με το πληθείον, την καλημέρα, χάρη στο δικαστήριο, στο μύθος και όλα αυτά Και όταν υπάρξουν αυτές οι δύο ειρήνες τότε ομοιάζει στου Χριστού Ποιος το ενδιαφέρει αυτό, ποιος το επαγγέλλεται, ποιος άλλος πηγαίνει και μπαίνει η γέφυρα να ειρηνοποιήσει ένα ανδρόγενο, δύο φίλους, δύο γείτονας, δύο ανθρώπους Ποιος παίρνει τιμές, ποιος κληρώνει ορισμένα χρήματα πολλές φορές για ειρηνεύσουν δύο άνθρωποι για μία μικρό διαφορά, ποιος το κάνει αυτό το πράγμα, χεριά εύκολα ανάβεις με 10 -20 δραχμές και με ένα τάλυρο, ανέξοδα πράγματα αυτά, ανώδυνα πράγματα αυτά

πά να ζητήσεις συγνώμη και να πείς την καλημέρα του άλλου που σε έβρισε, που σε αδίκησε αυτό δεν το κάνει Για έναν άνθρωπο που τον θεωρήσεσαι αμαρτωλόν και κολλασμένον δεν πηγαίνεις Από που και που μοιάζεις του Θεού, από που και που μπορεί να λες Πάτερ ημών εν της ουρανής εφόσον δεν έχεις καμιά ομοιότητα με τον Υιόν Αν λοιπόν ήθελε ο άνθρωπος να προσέξει όταν μπαίνει στην Εκκλησία και να μην έρχεται από συνήθεια στην Εκκλησία, να μην έρχεται από σπόρ στην Εκκλησία, να μην έρχεται από νομισμό στην Εκκλησία ή να επιλήξει τις γνώσεις του ή τα ρούχα του κλπ, τότε θα είχε πολύ να ωφεληθεί. Αγαπητοί μου, δεν έβγηκα να θεολογήσω, απλώς να υπενθυμίσω αυτό που ελέγχει και τη δικιά μου συνείδηση όταν βρίσκουμε μέσα στην Εκκλησία του Χριστού και μάλιστα σε τέτοιες στιγμές, σε τέτοιους βομούς. Είναι ανάγκη...

μου, σε παρακαλώ, ξύπνησέ με από τον λίθαργο της εισηγητίας αυτή. Χανόμαστε, διότι τα πάντα στείονται και εντούτοις ο Χριστός μας επιμένει δια της εκκλησίας του να υπερθυμίζει την αλήθεια μισθών κόσμων. Ναι, ο άνθρωπος πάντοτε αυτοδικαιώνεται, δικαιολογεί τον εαυτό του πάντοτε και τους δικούς του και με αυτούς που αμαρτάνει μαζί και αυτούς που τα τρώει μαζί και αυτούς που γλεντάει μαζί, του Βίδη, του καθενός απ' αυτό και του εαυτού του και των άλλων από ένα πιστοποιητικό ότι είναι εντάξει. Αλλά το πιστοποιητικό αυτό δεν περνάει ξανά. Θα πρέπει πάντοτε ο άνθρωπος να βάζει όπως βάζει το ρολόι του με το αστεροσκοπείο έτσι θα πρέπει να βάζει και το ρολόι της ψυχής του και της φύσεώς του

το αστεροσκοπείο του Χριστού, η επιθεία του Χριστού έχει φωτήρας μεγάλους, μεγάλα σφαίρια, έχει πολυκούς αστέρες, να προσανατολίζονται οι άνθρωποι όχι αναφορικώς με τη ζωή τους εδώ εις τον κόσμο και την πορεία τους, αλλά με την επιστροφή της εις των ουρανών. Κάθε άνθρωπος πιστεύει, και οι πιο άπιστοι είναι οι μάλλον έσπιστοι, άφεοι δεν υπάρχουν στον κόσμο, αδιαφόρος αν δεν πιστεύουν στον πραγματικό Θεό, μπορεί να έχουν φτιάξει ένα στρίβι και να πιστεύουν ένα στρίβι, άλλοι πιστεύουν τις αγελάδες για Θεό, άλλοι πιστεύουν τον ήλιο, άφεοι δεν υπάρχουν, αλλά το πραγματικό Θεό, Ποιος τον πιστεύει, ποιος τον υπακούει, ποιος τον ζει ώστε να είναι επί κόσμου πολυτογραμμένος από σήμερα για την άλλη ζωή Αυτό είναι το θέμα

που απασχολεί τον άνθρωπο, όχι είμαι φρίσκος, εκκλησιάζομαι, κάνω ένα σταυρό και ταυτόχρονα συζητώ για τη μόδα περνώντας από την εκκλησία Αυτό είναι μια συνήθεια, κακή συνήθεια, σε γελά τον άνθρωπο και θα ξυπνήσει ο άνθρωπος μια στιγμή Θα γίνει κάποιο στισμός στα πόδια του, αλλά θα είναι η τελευταία ημέρα όπως το ασφάλακτος ο οποίος βλέπει την τελευταία ημέρα, αλλά δεν έχει να ωφεληθεί τίποτα. Υπάρχουν άνθρωποι που πιστεύουν με τον τρόπο τους. Άλλοι πιστεύουν σε ένα ανώτερο, άλλοι πιστεύουν σε μια ανωτέρα δύναμη, άλλοι πιστεύουν στο Θεό, άλλοι πιστεύουν και στο Χριστό ακόμη. Κανένας από αυτούς δεν σώζεται. Όποιος πιστεύει στον Ιησού, τον Εσαυρωμένον των Ναζαρινών, Αυτό θα πρέπει. Και πράξει αυτά που λέγει ο Ιησούς, αυτό θα πρέπει. Οποιοςδήποτε Ιησούς δεν φώζει.

Εσταυρωμένος, ο Ναζαρινός, Αυτός που εχρωματίσει από τον Άγγελο ήβη τα ατεώδε, η Ιησούν των Εσταυρωμένων, των Ναζαρινών, ούτε θειώδε. Εγεί έρχεται αυτός, τόντον η Ιησούν, αυτή τη θρησκεία, αυτή την πίστη που έχει έναν Αρχηγό, που έχει άδειο ντάφος. Εμείς, κατεξοχήν οι Ορθόδοξοι είμαστε ελεημένοι διότι μας έχει δώσει πυξίδες, μας έχει δώσει πολικούς αστέρες μας έχει αφήσει αυτό το κενό του μνημείου για να πιστεύουμε σε Αυτόν Όλοι οι αρχηγοί, οι λεγόμενοι των θρηστευμάτων όχι των θρησιών είναι καθυλωμένοι στο Σαββανό τους Μαμούδρας Λέγετ, Μαμουάμεθ Λέγετ, Μαζοροάστρες Λέγετ Πάπας λέγεται, μα Λούσιρος λέγεται, μα οποιοσδήποτε λέγεται, Ρώσε λέγεται, νεκαθυλωμένος στο Σαββανό του, μόνον ο Ιησούς Ο Υιός της Μαρίας, ο Εσταυρωμένος ο Ναζαρινός, ο Αρχηγός της Ορθοδόξου Εκκλησίας και έχει κενό μνημείο Ούτε φιόδε, δεν κατόρθωσε να τον κρατήσει ο τάφος αυτόν, τον ενοίξε των θάνατων Κατήρ Θεός Άδου Ταμείων και νύξε τον θάνατον και μας ελευθέρωσε και ο Εγώ και εμείς την αιώνια ζωή και μέγα έλεγχη. Μας φρούρισε δε κατά διαφόρους τρόπους ώστε να βοηθούμε. Δεν καλούμεθα εμείς να πισκέψουμε σήμερα, αλλά και δια γνώσεως ακόμη. Βρισκόμεθα για παραδείγματι αυτή την ώρα ενώπιον του Αγίου Σπυρίδωνος. Δε θα σε λένε και δεν με λένε και δεν ελέγχονται οι άνθρωποι για την πίστη τους

είναι μια απόδειξη ότι ο Χριστός μας δεν δέχεται οποιαδήποτε πίστη Ή ότι οποιοσδήποτε δρόμος δεν πηγαίνει στον ουρανό ή μία ένας δρόμος Δεν σας κάνει αίσθηση αυτό Δεν σας κάνει αίσθηση που τον κρατάει 1600 χρόνια εδώ Να περνούν άνθρωποι και να βλέπουν και διαγνώστεως πλέον Να αναθεωρούν την πίστη τους Δεν είναι πλέον ότι δεν δέχεται ο Θεός οποιαδήποτε πίστη και οτιδήποτε φτιάχνει ο άνθρωπος και ο οποιαδήποτε γνώστη Και επιμένει εγώ εκεί στα το αίμα μου για μια αλήθεια, για μια θρησκεία, για μια πίστη Δεν σας συμβινεί τίποτα αυτές τις ημέρες Δεν νιώθετε από κάτω από τα πόδια σας να φεύγει το υπέδαφος της πίσεως

να ξυπνήσουμε τους προμάχους της Ορθοδοσίας να μας συμπαρασταθούν, να σωθούμε και να σώσουμε, διότι δεν είναι μόνο το θέμα να σωθούμε εμείς, αλλά και να σώσουμε, να βοηθήσουμε και εκείνους οι οποίοι ξεγελάστηκαν. Δεν έρχομαι στη βάρκα σου μέσα για θα βυθιστείς και θα με κατηγορεί αύριο και θα μου λέει τι μπήκες μέσα εδώ που μπήκα εγώ που δεν πρόσεξα και καθώς το να απέκτω ή πως εμείς μπορούσαμε να σωθούμε κάποια ημέρα. Μεγάλη υποχρέωση στην Ορθοδοξία, μεγάλη υποχρέωση στο χριστιανισμό κατευθυν αυτές τις μέρες και μάλιστα όταν βρίσκεσαι σε τέτοια μνημεία μπροστά. Δεν σας κάνει αίσθηση ότι σε αυτή την οροσειρά των Ιωνίων Νήσων αρχής διενομένης από την κορυφή της Τυραμίδος, της Κερκύρας μέχρι κάτω της Αχίζου ότι αυτή η σειρά είναι μια διαχωριστική γραμμή μεταξύ δύο κόσμων.

σας κάνει αίσθηση ότι έχει βάλει πέντε φάρους επάνω εδώ να βλέπουν άνθρωποι τη διαχωριστική αυτή γραμμή. Ξέρετε ότι υπάρχουν δύο λείπτανα εδώ, ξέρετε ότι υπάρχουν δύο λείπτανα στη Ζάκηλφος, ξέρετε ότι υπάρχει άλλο λείπτανο στην Κεφαλίνια. Είναι διότι τόσοι άλλα νέοι άνθρωποι, τόσοι λέει αυτό, για να βοηθήσει τους ανθρώπους, τους θέλοντας ανθρώπους. Ο άνθρωπος μια φορά περνάει από τη γη, άλλοι μονός, εάν δεν εκμεταλλευτεί των χρόνων αυτών. Ο άνθρωπος πρέπει να το καταλάβει ότι κάποια μέρα θα του γίνει έκτωση, γιατί δεν είναι ο κάτοικος της γης, είναι ο ένικος της γης. Μιλούνε οι μεγάλοι μαδιά τους κατοίκους της γης, τι είναι ο κάτοικος της γης, ο άνθρωπος είναι ένικος της γης. Δεν ήρθε να ζήσει στον κόσμο τούτων. Ήρθε να πεθάνει και πεθαίνει για να ζήσει. Το τάφο δεν είναι τέρμα, είναι αρχή μιας άλλης ζωής.

οποίο και είστε τέλος. Γι' αυτό, ο λίγος χρόνος αυτός της παρικίας μας εδώ πρέπει να μας συνισχύσει όχι σε αυτή την κακή συνήθεια αλλά στο να προσέχουμε να ερευνούμε και να εκμεταλλευόμεθα των χρόνων χωρώνων.

διότι η αύριο δεν είναι η δική μας, η σήμερον είναι η δική μας κι αυτή μάλιστα δεν είναι. Παρών αγαπητοί μου δεν υπάρχει Παρελθόν υπάρχει και μέλλον υπάρχει Το παρόν ήστατε σε μια νοητή ευθεία επάνω Και ακμή λεπίδος το παρόν Ό ,τι λέγω είναι στο παρελθόν και ό ,τι θα πω είναι στο μέλλον Ποιος λοιπόν είπε ότι σε κλάσμα δευτερολέπτου θα υπάρχει ή θα υπάρχουν Γι' αυτό είναι φόβο

σήμερον δεν είναι η τύση, ούτε το λεπτό δεν είναι, όπως ο Χριστός μας μεταξύ ουρανού και γη θεωρήσει, για να μας σώσει, και ακριβώς κι εμείς βρισκόμεθα, μεταξύ παρόντος, παρελθόντος και μέλλοντος, αιωρούμεθα, αιωρούμεθα, ο Παύλος είπε εν πράττο, τα όφησεν επιλανθανόμενος, τα έμπρωσεν επεκτηνόμενος, δεν μίλησε για παρόν, υπάρχει παρόν, λέει υπάρχει παρόν. Πόσο δεν υπάρχει παρόν και δεν κρατάς τίποτα στο χέρι, το παρελθόν σου έφυγε, το μέλλον δεν του αρμόζει, δεν το επιχειάζεις, δεν φοβάσαι, δεν υπάρχει φόβος μέσα σου Της ετοιμασίας αυτής και της προσοχής και της αναθεωρήσεως ορισμένων περιστατικών της ζωής ή να ειρηνέσεις μετά του Θεού για να μπορέσεις να παρουσιαστείς και η μέρα εκείνη

είναι ο φόβος, αυτά πρέπει να έχουμε υπόψη μας και να ρωτάμε πάντοτε ο Θεός Θεέ μου, σε έχουμε κοντά Σου, Εσύ εξαυρώθαι για μένα, όχι γιατί είμαι εγώ, αλλά γιατί είμαι περιουσία Σου Είμαι αντίκρισμα αίμα τόσοι, έχεις καταθέσει στην τράπεζα τη δικαιοσύνη του Θεού Και για μένα, πώς έχουμε εγώ, πώς είμαι εγώ αυτή τη στιγμή, πότι θέμε ταυτόχρονα όταν βρισκόμεθα όπως είπα Σ' αυτούς μπροστά τους μεγάλους ασέρας Να τους ρωτήσουμε Γιατί σε έχει σένα εκεί Για να οδηγείσαι εσύ Εάν θέλεις Να βλέπεις ότι αυτός είναι ο δρόμος Που πηγαίνει για τη βασιλεία του ουρανών Οποιαδήποτε πίστη δεν σώζει Διότι οι πίστης των ανθρώπων Και οι θρησκείες των ανθρώπων Έχουν μόνο κόλαση Δεν έχουν παράδεισο

του Εσταυρωμένου του Ναζαρινού. του με το σταυρό του και τη ζητία του κατέσβεσε τη δύναμη και το πυρ της φλεγωμένης και περιστρεφωμένης ρομφέας που είχε κλείσει την οδόν την επάγουσαν εις την ζωή και άνοιξε δια της σταυρού του μόνον αυτός ο δρόμος, μόνον αυτή η τύχη, μόνον αυτό το πρόσωπο είναι εκείνο που οδηγεί τους ανθρώπους σωστά εις τον παράδεισο. Γι' αυτό θα ήθελα και στον εαυτό μου να υπενθυμίσω σήμερα, αλλά και σε εμάς να μιλήσω δύο λόγια και να πω ότι προσοχή αδελφοί, φτώμεν καλώς, φτώμεν με τα φόβη. Τα θέματα της πίστεως μας. Κόρη οφθαλμού είναι η πίστη, δεν επιλέχεται τίποτα.

σε είχε το ποτήριο κάτω-κάτω και έχετε όλο του το αίμα του με τελευταία σταλαγματιά, για να σφραγίσει την αλήθεια αυτή και να τη δώσει τόσο εύκολον ο άνθρωπος να θελήσει να παραμερίσει τους εγωισμούς του και τις δικές του φιλοδοξίες και να υποταχθεί στο Χριστό, ο οποίος είναι ο μόνος οδηγός δια των βοηθών του αυτών, για να μας μεταφέρει στη Βασιλεία των Ουρανών. Εύχομαι τον Άγιο Θεό, ο οποίος μας αξιώνει ενίοτε και ερχόμεθα εδώ και αντλούμε σαν άδειες μπαταρίες, σαν αδύναμη, για το υπόλοιπο της ζωής μας να μας διατηρήσει. Εύχομαι ακόμη από την ταπεινή αμαρτωλή ψυχή μου το καθίδρυμα αυτό να διατηρηθεί, για φέρεσ' αυτή εδώ να διατηρηθούν και να ευλογηθούν όλοι οι άνθρωποι οι οποίοι δίδουν ανθρώπους και διακονούν στο μέρος αυτό και όπου αλλού υπάρχει φάρος Ορθοδοξίας, διότι κι αυτοί προσφέρουν με την αγάπη τους, με τη θυσία τους,

τον πόνο τους, με τον κόπο τους. βρίσκουμε αυτή την άνεση εμείς εδώ και ερχόμεθα και λαμβάνομεν και ενθαρρυνόμεθα για το υπόλοιπο της ζωής μας. Είχε το όνομα και των κεκοιμημένων των και των ηγικόντων να γραφτεί σε βίβλο ζωής, με τις πρεσβείες του Αγίου Σπυρίδωνος και του Αγίου Ιωάννου του Ρώσου, εξής του λειψάνου Αγίου, του Κυρίου ημών του Χριστού, της Ορθοδόξου Εκκλησίας μας. Αμήν. Η ημέρα η σημερινή είναι κατά κάποιων τρόπων η συνέχεια της χθεσινής ημέρας. Είναι στενά συνδεδεμένη με την ημέρα της Πεντηκοστής. Το πρόσωπο που έπαιξε το σοβαρό ρόλο χθες, το Πνεύμα του Άγιον το οποίο εκατέβει, Αυτό είναι εκείνο που σήμερα εορτάζουμε και δίνει και την ευκαιρία σε μας.

εορτάσουμε. Είναι χαρμόσυνο το γεγονός, όσο είναι χαρμόσυνο και το γεγονός του Πάσχα. Διότι το Πνεύμα το Άγιον και ο Κύριος ημών Ιησούς Χριστός είναι ισότιμα και θα μπορεί κανείς να φαντάζεται ότι έχει ένα άλλο Πάσχα. Η Αγία μας Εκκλησία αυτό το χαρμόσυνο γεγονός το έχει πλαισιώσει και με μια εβδομάδα χαρμόσυνων, όπως το Πάσχα πλαισίωσε με την Διακαινήσιμο εβδομάδα, η οποία ήταν όλη χαρμόσυνος. Έτσι και από σήμερα μέχρι την Κυριακή των Αγίων Πάντων την έχει και αυτή ως χαρμόσυνον εβδομάδα, με καμία εγκράτεια εκτός της αμαρτίας. Και αυτές οι Τετάρτες και οι Παρασκευές είναι ημέρες όχι πένθιμες, αλλά χαρμόσυνες, καταλύονται.

το Πνεύμα το Άγιο, το οποίο θα έπρεπε να λέμε πολλά ευχαριστώ στο Θεό και σε αυτό, δεν λέμε όσο θα έπρεπε να λέμε, γιατί δεν ξέρουμε περί αυτού. Χριστιανοί μας ξέρουν περί του Θεού, ξέρουν περί του Κυρίου ημών Ιησού Χριστού, περί της Κυρίας Θεοτόκου, περί Αγίων, δεν ξέρουν όμως περί του Παρακλήτου, περί του Πνεύματος του Αγίου, δεν ξέρουν. Και έτσι αυτό είναι που υπάρχει στην Εκκλησία, αυτό είναι που αναγεννά τους ανθρώπους εντοίδατη την ημέρα του βαπτίσματός των, αυτό είναι που καθαρίζει τους ανθρώπους από τις αφιτελειμμένες αμαρτίες της μετά το βάπτισμα, αυτό είναι που φτιάχνει τροφήν δια την ψυχήν επί της Αγίας Τραπέζης, αυτό είναι που καθαρίζει εμάς από ασθενείας.

που αγιάζει τα ύδατα, που αγιάζει τα πέρατα, που διατηρεί τα πάντα και εντούτοις έχει κατορθωθεί να ζει στην αφάνεια. Δεν ξέρουν οι άνθρωποι περί Πνεύματος Αγίου. Υπάρχει μια ωραία περιεκτική προσευχή, η οποία ακούει στο Βασιλεύ Ουράνιε Παράκλητε, που για σήμερα ήτανε κατ' εξοχήν επισκηνής. Εκεί μέσα λέγει, που είναι μια προσευχή καθαρά για το Πνεύμα του Άγιον και όχι για τον Θεό Πατέρα, ούτε για το δεύτερο πρόσωπο της Αγίας Τριάδος, τον Κύριον ημών Ιησού Χριστόν. Λοιπόν, ο Πανταχού παρόν, λέγει σε μια στροφή, και τα πάντα πληρώνουν. Ο Θησαυρός των Αγαθών και Ζωής Χορηγός, Ελθέ και Κίνος Ρενιμίν και καθάριστον ημάς από πάση χιλίδος και σώστων αγαθέτας τυχά τιμών.

η εργασία, όλη η περιποίηση της ψυχής για να γίνει κατάλληλος δια την Βασιλεία των Ουρανών, είναι όπως θα λέγαμε στα χέρια του Πνεύματος του Αγίου, για το οποίο ο άνθρωπος δεν ξέρει τίποτα, μα τίποτα. Εάν ο άνθρωπος γνώριζε την απανταχού παρουσία του Πνεύματος του Αγίου και ό,τι στην κλειδαρότρυπα μέσα να κρυβότανε και στου βοδιού το κέρατο να πήγαινε, τον έβλεπε το Πνεύμα του Άγιον, δηλαδή ο Θεός, δεν θα αμάρτανε ο άνθρωπος ή θα αμάρτανε λίγο. Όπως λέγει ο Θείος Χριστός όμως, ο άνθρωπος αμαρτάνει κατεξοχήν από αθεοφοβίαν, δεν φοβείται, δεν λογαριάζει, δεν σέβεται τον Θεόν, δεν υπολογίζει τον Θεόν. Εάν ο άνθρωπος υπελόγιζε τον Θεόν...

τον βλέπει τη ώρα που αμαρτάνει, δεν θα αμάρτανε ή θα αμάρτανε λίγο. Γνωρίζετε τι μέτρα παίρνει ο άνθρωπος για να αμαρτήσει, ε; Να μην μας δούνε, να μην μας ακούσουνε, να μην το πούμε, να μην αφήσουμε αποτυπώματα. Να είναι σκοτάδι, να είναι έρημος, να είμαστε οι δυο μας, να είμαστε λίγοι. Και εντούτοις όλα αυτά γίνονται, συζητούνται και ενεργούνται ενώπιον του Πνεύματος του Αγίου. Ενώπιον του Θεού δηλαδή. Γι' αυτό, αν ήθελε να μάθει μόνον το Βασιλεύ Ουράνιε τη ζωή του και να το πράξει ο άνθρωπος, όχι απλώς θα εσώζεται, όχι απλώς θα επέστρεφε στον Παράδεισο, αλλά θα επήγαινε στην ομόνια του Παραδείσου. Είναι μια προσευχή που πάντοτε γίνεται πρώτης προσευχής. Οποιαδήποτε προσευχή, οποιαδήποτε ακολουθία η Εκκλησία εάν θα επιχειρήσει

ξεκινήσει από το Βασιλεύ Ουράνιε, θα καλέσει το Πνεύμα το Άγιο να έρθει για να βοηθήσει. Ούτε καν να προσευχηθεί δύναται ο άνθρωπος χωρίς την δύναμη και τη χάρη του Πνεύματος του Αγίου. Ο Παύλος όταν γράφει την προδρομέωση επιστολή, στο έβδομο κεφαλαίο του, λέγει: Αυτό το πνεύμα υπέρ την χάνη υπερημών στεναγμής αλλανίτης. Αυτό μιλάει στον Πατέρα τι είναι το συμφέρον το δικό μας, το ψυχικό. Προσευχόμεθα εμείς, γεμίζουμε τον αέρα λόγια. Προσευχόμεθα για υλικά πράγματα. Προσευχόμεθα να επιτύχει κατηνούλα στις εξετάσεις, στο γιοργάκι, στο ταξίδι, ο πατέρας να γίνει καλά, ο παππούς να γίνει καλά, τέτοια πράγματα εμείς προσκυνάμε, τέτοια πράγματα προσευχόμεθα. Για ψυχή δεν προσευχόμεθα, το Πνεύμα όμως το Άγιο είναι εκείνο που προσεύχεται για λογαριασμό κάθε άνθρωπο, εάν του επιτρέψει ο κάθε άνθρωπος...

Θεό τι είναι το συμφέρον της ψυχής του ανθρώπου, δηλαδή σαν να λέγεις στο Θεό Πατέρα: μην κοιτάζεις για τα φύκια που μιλάει αυτός, είναι άμυαλος, δεν ξέρει τι ζητάει, ζητάει πράγματα σαν αυτά που βγαίνουν στις ακρογιαλιές, ομιλεί για καλαμποκόσπυρα, δεν ομιλεί για μαργαριτάρια, δεν ομιλεί για την ψυχή του. Και το Πνεύμα το Άγιο είναι εκείνο που, όταν βλέπει την άγνοια του ανθρώπου αλλά την καλή του προαίρεση, προσεύχεται εις τον Θεό για να δοθεί εις τον άνθρωπο κατά αναλογία, όχι του υλικού συμφέροντος αλλά του ψυχικού συμφέροντος. Διότι το Πνεύμα το Άγιο δεν έχει κανέναν άλλον σκοπό εις τον κόσμο η μόνο να καταρτίζει ψυχάς δια την Βασιλεία των Ουρανών. Αδιαφόρος και αν συντηρεί

αυτών των υλικών κόσμων, διότι αν δεν υπήρχε Πνεύμα Άγιον, θάλασσες θα βρωμούσαν, ας τις έχει αλατίσει ο Θεός. Νερά δεν θα υπήρχαν, ζωή δεν θα υπήρχε, φυσική ζωή, δέντρα δεν θα υπήρχον, πτηνά δεν θα υπήρχον, τίποτα δεν θα υπήρχε, διότι είναι Αυτός που αθανατοποιεί και ζωοποιεί τα πάντα. Το λέγει μέσα σε δύο λόγια. Όταν κάνουμε εμείς την προσευχή μας στο Θεό Πατέρα, στο Χριστό, μιλούμε και για το Πνεύμα του Άγιον. Άγιος ο Θεός ο Πατήρ, Άγιος ισχυρός ο Υιός, Διού τα πάντα εγέναντο, Άγιος Αθάνατος. Ο Αθάνατος είναι αυτός ο οποίος ζωοποιεί και αξιοποιεί και συντηρεί όλα αυτά τα οποία έφτιαξε ο Χριστός. Ελέησον όμως ημάς

τρία πρόσωπα, μία ουσία, μία δύναμη. Είναι εξίσου Θεός το Πνεύμα του Άγιον. ο Πατήρ και ο Υιός, η διαφορά υπάρχει μεταξύ των ότι είναι η αιτία ο Πατήρ και του Υιού και του Πνεύματος του Αγίου. Γεννά τον Υιόν και εκπορεύει το Πνεύμα. Θεός είναι άναρχος, εφόσον ο Χριστός εκπορεύεται από του ανάρχου Πατρός, και είναι συναΐδιος και το Πνεύμα του Άγιον. Αν μετραίτε σε χρόνια, μετραίτε ως άνθρωπος Ιησούς που έγινε άνθρωπος, και αν εμείς ο πιστοβατικός πάμε 1980 χρόνια σωτήρια από Χριστού του ανθρώπου Χριστού, όχι του Θεού Χριστού του, διότι ο Χριστός ήτο και Θεός και είναι και Θεός. Πριν έρθει και πάντοτε υπήρξε και είναι Θεός. Είναι βέβαια για μας κάτι το ακατάληπτο αυτό που γίνεται συζήτηση γύρω από το θέμα της Αγίας Τριάδος. Οι αιρετικοί δεν το καταλαβαίνουν καθόλου. Οι Ιεχωβίτες δεν το καταλαβαίνουν καθόλου.

και οι Ορθόδοξοι, αν θελήσουν να το καταλάβουν όπως είναι, δεν θα μπορέσουν, γιατί είναι μυστήριον. Το μυστήριον πάνω απεί, έχω κλεισμένο το στόμα μου, δεν μπορώ να πω τίποτα, είναι από το μι-ο, έχω κλεισμένο το στόμα μου, δεν μπορώ να το διατυπώσω πώς γίνεται. Θυμόσαστε όταν ο Αρχάγγελος μίλησε στην Παναγία μας ότι μυστήριο δός θα συλλάβει. Ερώτησε η Παναγία μας πώς θα είστε με τούτο, δεν ξέρω να σου πω. Το πώς θα γίνει δεν ξέρω, ξέρω να σου πω τι θα γίνει. Ότι Πνεύμα Άγιον επελεύθεται επί σε και δύναμης υψής του επισκιάστηκε. Πώς θα τα κάνει το Πνεύμα το Άγιο, δεν ξέρω. Πρέπει να είμαι Πνεύμα Άγιο ή παραπάνω από το Πνεύμα το Άγιο για να καταλάβω τα έργα του Πνεύματος του Αγίου και το Πνεύμα το Άγιο. Είναι αστείοι λοιπόν οι άνθρωποι που ζητούν να ερμηνεύσουν το μυστήριο της Αγίας Τριάδος. Όλοι σκόνταψαν,

έγιναν οι Ιεχωβίτες αιρετικοί, γιατί από Αρείου, γιατί και μέχρι τις σήμερων. Διότι θέλησαν με τη λογική τους να λύσουν το μυστήριον. Πώς εγώ εν το Υιό και πώς ο Υιός εν το Πατρί. Πώς ο Χριστός λέγει εγώ και ο Πατέρας ένα είμαιθα. Και πώς ο Χριστός λέγει όταν τρώμε τη σάρκα του και πίνουμε το αίμα του, ε ναι μη μείνει κι εμείς εν αυτό. Πώς, ουδείς γνωρίζει πως. Έτσι όμως γίνεται, και έχει ωραιότατα μία συμβουλή η οποία υπάρχει στο κατά Ιωάννη Ευαγγέλιο, που λέγει: Ενεκίνητη ημέρα γνώσεστε πώς εγώ εν το πατρί σύς ενημεί καγώ ενημεί. Ενεκίνητη ημέρα γνώσεστε, όταν καταθέθετε τη σάρκα, διότι η σάρξ δεν μπορεί να διακρίνει τα πνευματικά πράγματα. Εμείς λοιπόν με πίστη βαδίζουμε μπροστά στο θέμα της Αγίας Τριάδος

αυτού του Πνεύματος του Αγίου δεν διακρίνουμε αυτή την ώρα και εντούτοις υπάρχει Πνεύμα Άγιον μεταξύ μας. Εάν δεν υπήρχε Πνεύμα Άγιον, εγώ δεν θα μπορούσα να μιλήσω, εσείς δεν μπορούσατε να ακούσετε. Αυτός ο οποίος διανοίγει τον νου του ανθρώπου αυτή τη στιγμή, ελέγχει την καρδία, υπενθυμίζει αμαρτίες ή άλλα παραπτώματα, είναι το Πνεύμα του Άγιον. Αν αποσυρθεί το Πνεύμα του Άγιου, δεν μπορεί κανένας να κινηθεί σε τίποτα του αγαθών. Θα επιπλέψει το πονηρό και η καταστροφή είναι σύντομος και βεβαία. Θα πρέπει λοιπόν να παρακαλούμε αυτό το Πνεύμα του Άγιου, το οποίο μένει στην Εκκλησία, αυτό τον παράκλητον, τον άλλο παράκλητον. Θα σας στείλω, λέει, άλλων παράκλητων, ούχι μετά από όλα αυτά αυτά σήμερα, και δεν πέρασαν δέκα ημέρες και ήρθε ο άλλος παράκλητος. Ο πρώτος παράκλητος είναι ο Χριστός, παράκλητος λέγεται και αυτός, παράκλητος ερμηνεύεται

παρηγορητής. Αυτός που παρηγορεί τον άνθρωπο, που του πληρώνει τα χρέη του, διότι το Πνεύμα το Άγιο καθαρίζει εμάς. Εάν το Πνεύμα το Άγιο δεν μας καθαρίσει, ουδείς δύναται να καθαριστεί. Όπως έλεγα στο αυτοκίνητο που ερχόμεθα, τα έργα του ανθρώπου δεν πληρώνουν τις αμαρτίες του ανθρώπου. Οι άνθρωποι πρέπει να εξομολογούνται στις αμαρτίες των για να βρούνε και τα έργα τους. Διαφορετικά θα κολλαστούνε και τα έργα τους δεν θα ληφθούν υπόψιν. Όταν ο Χριστός μας ανέστη, την ιδίανη μέρα το βράδυ που έστη εις το μέσον και κλεισμένο τον θερόν, ελίποντος του Θωμά, τους είπε δύο ειρήνη ημίν και στη συνέχεια του λέει λάβετε πνεύμα Άγιον. Τι να το κάνουμε; Αντινόν αφείτε αμαρτίες αφίεται αυτής, αντινόν κρατήτε και κράτηντε. Ώστε δια πνεύματος Αγίου συγχωρούνται ή μη συγχωρούνται οι αμαρτίες.

συνέπεια, εφόσον εγώ δεν έχω σχέση με την εκκλησία, έχω σχέση με τους εργάτες της Εκκλησίας, δεν έχω σχέση με τους πανδοχείς, εις τους οποίους έχει δοθεί η εντολή και η εξουσία να επιμελούνται τους περιπεσώντας εις τους ληστάς ανθρώπους. Εγώ δεν έχω σχέση, δεν τον χρησιμοποιώ. Πώς περιμένω οι αμαρτίες μου να καθαριστούν; Δεν καθαρίζονται οι αμαρτίες. Όπως υπάρχει, αγαπητοί μου, τράπεζα αίματος και για τας ανάγκας μας τας εκτάκτους τρέχουμε να βρούμε την ομάδα του αίματος, να αγοράσουμε για τας ανάγκες μας τις οικογενειακές, τις φιλικές και λοιπά, έτσι υπάρχει και τράπεζα πνεύματος. Τράπεζα πνεύματος είναι η Εκκλησία, που τακτοποιεί τα θέματα της ψυχής του ανθρώπου. Αλλοίμονο από τους ανθρώπους που στέκονται μακριά από τα μυστήρια. Αλλοίμονο από τους ανθρώπους που νομίζουν την Εκκλησία ότι είναι για το Πάσχα και για τα Φώτα, να πάρουν το φως έξω από την αυλή και να πάρουν και τον Αγιασμό έξω από την αυλή,

από τους ανθρώπους που νομίζουν ότι η Εκκλησία είναι να μοιράζει αντίδωρο και να μοιράζει και άρτο και να ανάβουνε κεριά μέσα. Αλλοίμονο στους ανθρώπους αυτούς, καλύτερα να μην είχαν γεννηθεί, καλύτερα να μην είχαν γεννηθεί. Είναι ανάγκη να μάθει ο άνθρωπος τι δουλειά κάνει η Εκκλησία, τι είναι τα μυστήρια της Εκκλησίας, κατεξοχήν η Θεία Ευχαριστία. Τι είναι αυτό το οποίο θα βγει τώρα να δώσει το ίδιο το σώμα του και το ίδιο το αίμα του. Γρηγορότερα ο ιερέ, όταν εδέετο, που λέγαμε εμείς έξω το σε υμνούμεν, αυτός μέσα εδέετο στο Θεό Πατέρα και έλεγε: Κατάπεμψον το πνεύμα Σου το Άγιον εθήμα και επί τα προκείμενα δώρα ταύτα, στων άρτων και στον ήνων, και πείσον τον μεν άρτων τούτον τίμιον σώμα του Χριστού Σου, αμήν, το δέντο ποτηρίο τούτο τίμιον αίμα του Χριστού, αμήν, μεταβαλών το πνευματί σου το Αγίο, αμήν, αμήν, αμήν, ώστε γενναίστε της μεταλαμβάνωσης, ώστε εκείνοι που θα μεταλάβουν να είναι εις νύτσιν ψυχής,

άθεσην αμαρτιών, εις βασιλείας πλήρωμα, εις Πνεύματος Αγίου κοινωνίαν και χιλιάδιο άλλα πράγματα. Ο άνθρωπος λοιπόν που δεν κοινωνεί, Πνεύμα Άγιο δεν παίρνει, δεν πουλιάται το Πνεύμα, δεν χαρίζεται το Πνεύμα. Το Πνεύμα δίδεται από την Εκκλησία κατ' εξοχήν εις την Θεία Κοινωνία. Κοινωνία. Γι' αυτό ει δυνατόν Θεία Κοινωνία να είναι καθημερινή. Αλλά διότι εμείς δεν θέλουμε να σταματήσουμε τις αμαρτίες μας ούτε στις τρεις μεγάλες τεσσαρακοστές του έτους, στις τρεις μεγάλες εορτές, Πάσχα, Χριστούγεννα και Δεκαπενταύγουστο, δεν ερχόμεθα και τότε καν η τιμασμένη για Θεία Κοινωνία. Κατά συνέπεια ο άνθρωπος που δεν κοινωνεί δεν έχει χάριν πνεύματος Αγίου, και κατά συνέπεια δεν είναι τακτοποιημένος. Και εκείνο το οποίο λέγει, είτε στίγματα φεροπτεσμάτων ή κτήρησον τόσο πλάσμα δέσποτα,

το έχει τακτοποιήσει, διότι εδώ δεν χρησιμοποίησε εκείνο που έλεγε γρηγορότερα, που λέγει να καθαρίσει ημάς από πάση σκυλίδος. Πού να σε βρω να σε καθαρίσω; Εσύ δεν έρχεσαι, εσύ βλαστημάς τον Χριστό, εσύ βλαστημάς την Παναγιά, εσύ κλέβεις, εσύ κατηγορείς την άλλη, εσύ βλέπεις τραβά τα μάτια σου των άλλων και λοιπά. Εσύ, εσύ, εσύ, εσύ. Πού να σε βρω να σε καθαρίσω; Μένεις ακάθαρτος. Και τότε η Εκκλησία, παρότι δέεται να είναι μακαρία η οδός, δεν είναι καθόλου μακαρία η οδός, διότι ο άνθρωπος δεν ήθελε να χρησιμοποιήσει την χάριν του πνεύματος του Αγίου. Ακούσατε τι είπε ο Απόστολος. Υπάρχουν, λέγει, έργα της σαρκός που εσχρώνεστη και λέγην, και πράγματι, αν ονομαστούν αυτά που γίνονται κάθε μέρα από τους ανθρώπους, κι αν ήταν δυνατό να σηκωθεί ένα βράδυ αυτό που λέγεται πέπλος μαύρος νύχτα,

να ξεσκεπαστούν τα κεραμίδια, τι γίνεται μέσα στα σπίτια, τι γίνονται μέσα στα κέντρα, τι γίνονται μέσα στους δρόμους, τι γίνεται, θα πιάσετε το κεφάλι σας, θα τρελαθείτε, θα πείτε Θεέ μου πως μας ανέχεστε ακόμη; Πως δεν τον κουνάς αυτό το βρωμόπιατο, να μην μείνει τίποτα όρθιο. Αλλά είναι μακρόθυμος και πολυέλεος και περιμένει τον άνθρωπο να μετανοήσει, να επιστρέψει, να φέρει τις αμαρτίες του, να τις καθαρίσει και να τον ευλογήσει για τη Βασιλεία των Ουρανών. Εύκολα είναι να ρίξει πύρι και θείον, εύκολα είναι να ξανανοίξουν η άβυση και να ανοίξουν οι καταρράκτες και να κάνει ένα νέο κατακλυσμό. Αλλά τι θα γίνει, θα γεμίσει μια ώρα γρηγορότερα την κόλαση. Ο σκοπός όμως δεν είναι αυτός του ερχομού του Χριστού εις τον κόσμο. Ο Χριστός είναι μακρόθυμος, είναι πολυέλεος, δεν βιάζεται, περιμένει. Αλλά κάθε άνθρωπος χαρά στον που θα κάνει καλή χρήση της μετανοίας

χρηστότητας του Θεού, δηλαδή που θα χρησιμοποιήσει το όπλον αυτό που λέγεται μετάνοια, που λέγεται εξομολόγηση, για να πάρει την άφεση δια του Πνεύματος του Αγίου. Υπάρχουν έργα λοιπόν, υπάρχουν όμως και καρποί. Τα έργα της σαρκός είναι εσχρόνες τι και λέγην. Ο καρπός όμως του Πνεύματος του Αγίου, όπως γράφει στην άλλη του επιστολή ο Παύλος, όχι προς το Θεσίους, αλλά προς Γαλάτα στα έψελον 22, είναι αγάπη, πραότης, χρηστότης, αγαθοσύνη, εγκράτεια και, και, και, και. Ποιος δεν τα ήθελε να τα έχει αυτά τα πράγματα, αλλά που να τα βρει, δεν πουλιώνται με το κιλό, αυτά είναι παράγωγα ενός δέντρου που λέγεται Πνεύμα Άγιον.

δεν έχεις λοιπόν το δέντρο, δεν έχεις τη μηλιά, πως περιμένεις μήλα; Δεν έχεις την πορτοκαλέα, πως περιμένεις πορτοκάλια; Δεν έχεις την ελιά, πως περιμένεις ελιές; Εσύ είμαστε αγριελέες ακόμη, δεν είναι κεντρίστημεν να έχουμε τα αγαθά αποτελέσματα του Πνεύματος του Αγίου. Μη ζητάτε από τους ανθρώπους να κόψουν τα ελαττώματά τους, εφόσον δεν έχουν σχέση με την Εκκλησία. Και αν έχουν τυπική, δεν έχουν οργανική, άνθρωποι, ένα τσιγάρο, ένα χόρτο δεν μπορούν να πετάξουν από το χέρι τους. Και λέγονται κύριοι, ποιοι, οι δούλοι ενός χόρτου, και λέγονται κυρίες, ποιες, οι δούλες ενός χόρτου. Του Αγίου. Δεν μπορούν να κόπτουν ένα τσιγάρο, ώστε έτσι είναι, χάρη Πνεύματος Αγίου δεν έρχεται, γι' αυτό ακριβώς δεν μπορείτε να κόψετε τίποτα, ούτε τη γλώσσα σας, ούτε τη σάρκα σας, ούτε τη γυλία σας, τίποτα, διότι μόνη η χάρη του Πνεύματος του Αγίου είναι αυτή η οποία αλλάζει την φύση του ανθρώπου, και πράγματα που αγαπούσε χτες και νόμιζε θα τα πάρει στον τάφο μαζί του, θα συχαίνεται σήμερα, διότι η σύνθεη χάρη του Πνεύματος του Αγίου είναι η κ Υποκειρά αυτή και άρχεται και πετάει τα βρώμικα από μέσα,

τα γυαλιά του ανθρώπου να βλέπει πραγματικά. Ένας Παύλος, ένας Κολοσσός, ένα τέρας μορφώσεως, πριν Χριστού είχε λέπια στα μάτια του. Όταν ήρθε σε συνάντηση με τον Χριστό έπεσαν λέπια από τα μάτια του, και όταν έπαυσε να είναι Σαύλος πλέον και να είναι Παύλος, γύρισε και κήρυξε αυτόν τον οποίον εδίωκε. Αλλά έμεινε τρεις μέρες στο σκοτάδι και πέσανε λέπια από τα μάτια του. Έτσι είναι όλοι οι ανοιχτομάτες που είναι μακριά από το Χριστό, αυτοί που τα καταφέρνουν, αυτοί που είναι φτασμένοι, αυτοί που κατόρθωσαν να επιπλέξουν, που να έχουν διαμερίσματα, καταθέσεις, πράγματα, θάματα, να έχουν τηλεοράσεις έγχρωμες και ξέρω εγώ τι άλλα αγαθά που μπορεί εύκολα να τα έχει ο άνθρωπος. Αλλά Χριστόν δεν έχουν, έχουν λέπια στα μάτια τους και δεν έμαθαν ακόμη πόθεν ήρθανε, γιατί ήρθανε και που υπάγουν. Εύχομαι στον Χριστό μαζί σας παράκλητος αυτός ο αγαθός