On the World, Part A

This English transcript is an automated translation of the original Greek lecture. It may contain errors; the original Greek audio recording is the authoritative source. Some passages are omitted per editorial policy.

This evening, I would like to take my subject from the Apostle and Evangelist John, because, among his other teachings, he tells us what we must guard against in this world. For, as you yourselves know, since we are fleshly human beings living in an earthly, fleshly world, we face corresponding dangers. A person must know who his enemies are and guard himself against them, because if he does not know his enemies, he cannot protect himself. If we examine the temptations of our Lord...

which are recorded in the fourth chapter of Matthew and the fourth chapter of Luke, we shall see that our Christ took measures against the flesh, the world, and the ego. He fought the flesh with Holy Scripture and fasting; He fought the world likewise with Holy Scripture and humility; and again, He defeated the ego with Holy Scripture and humility. Many people today imagine that they can live according to the world and, at the same time, with Christ. But these two things are opposed to one another, as Christ Himself teaches when He speaks of the mindset of the world and the way the world behaves.

You will have noticed that a worldly person thinks in one way and a Christian in another—not someone who is a Christian only on paper, but one who is truly a Christian in life and conduct. Very often, this brings him into conflict and heated arguments. Because we live in the world, the Saints of God, knowing this through the Holy Spirit, left us their counsels. The Apostle Paul, foremost among them, also warns us in Holy Scripture that although we live in the world, we must not adopt the mindset of the world or follow the world.

The Beloved Disciple writes in his First Catholic Epistle, in the second chapter, verse 15: “Do not love the world or the things in the world. If anyone loves the world, the love of the Father is not in him.” If you love what the world teaches, do what the world does, and follow the world’s schemes, then know that the Father, God, does not love you—not because He has anything against you, but because the sinful things of the world that you do...

make it difficult for Him to show you His love, to give you grace, and to stand beside you, because you present yourself as His opponent. The world follows its own course. It has its own methods, its own ways, and its own plans. It does not offer the Christian way of life taught by the Gospel and lived by the Church. It does not want church attendance, fasting, prayer, confession, Holy Communion, almsgiving, virginity, or the plans and purposes of the Christian life. Indeed, it regards these things as outdated, as the works of people who are not modern.

And if someone wishes to stand firm in these chief and essential things, so as to live in accordance with the Gospel, the world will declare war on him. It will create a hostile environment and place him under tremendous pressure, so that he will find it difficult to stand firm and be saved. Because of fear, many abandon the true mindset of the Gospel and of Christ and follow the world, for they are afraid of it. They feel the need to keep up with the world and open their homes to it. As a result, things take place inside those homes that provoke the wrath of God.

Honor and good order in society may be destroyed, so long as the world does not call us backward and withdraw its favor from us. Many people even break the fast when they find themselves in a certain social setting, simply to avoid being labeled by the world. Our young women fear being considered backward, so they hurry to imitate worldly women and to have one, two, three, five, or ten boyfriends. Our young men likewise hurry to spend their strength in fornication and corruption, lest the modern youth of the world call them backward. The person who tells the truth is treated as though he belonged to another age and another world.

Ah, the world! There are three beasts that work deceitfully every day, or almost every day, seeking to devour the human soul. The first beast is the flesh, the second is the world, and the third is the ego together with self-interest.

The Christian today is the lamb endangered by these beasts, which daily seek a way to devour his immortal soul. If a person has not clearly recognized his enemies, he will not understand that even his own flesh is an enemy, because it demands things contrary to what the soul desires. It wants comfort and revelry; it dismisses the ancient appointed seasons, the fasts, and the prescribed days. It desires earthly things from beginning to end. Yet all these desires must be put away for the soul to be saved. You know what the flesh demands: indulge in amusements, gambling, smoking, and shameless exposure of the body.

Holy Scripture, the Apocalypse, the Apostle, the Annunciation—and the craving for amusement, our own need, and the person clothed in the works of the devil, who hungers for metanoia and turns back. We confess these things in this state of hunger. On another occasion, I heard the voluntary confession of a demon-possessed man concerning the emptiness of this work. When you heard what he had experienced and who was directing his path, you were astonished.

We call upon the Most Holy Theotokos, though some become agitated when this is said. The important thing is not merely to say it, but to fear lest you yourself be changed by the world. Some people were there making the sign of the Cross and exorcising him. He cried out: “Nothing affects me—not the Cross, not the Holy Trinity; nothing affects me.” That is not true. These realities certainly exist in our life. Yet today, as always, information about worldly life is presented to us as the height of culture, and worldly people are even regarded as enlightened. “I want to be part of this confused mass of the world, together with everyone else.” But this is no small matter. What else can you show to someone hardened like a rock? Whether you show it or not, following the crowd is nevertheless considered reasonable.

You must consider what you will do tomorrow when you go to work. Do not do whatever the world wants. Your friends will come to greet you. What will you take from the world? If it is a fasting day, what sweet will you offer them? We may say that we want God’s blessing, but that again requires a steadfast heart. A person must withstand the world and not be swept away by its passions. You must allow Christ to lead you, so that the world does not carry you away. You must remain close to the house of the Theotokos and to grace, so that you are not swept away by the world. By what world? One that does not think rightly, religiously, with fasting, honorably, or with eternity in view.

Here is a person who has been swept along and no longer knows what is happening to him, why he came, where he came from, or what he is seeking. Why should we be led astray by those who do not stand in what is right? Why should we not lead them toward what is right? Why must we always follow them? Why should we follow them in their weaknesses instead of drawing them toward the strength given to us? It is sorrowful to make Christ appear weak. When a Christian is swept away by the world, the flesh, the ego, or self-interest in general, he makes Christ and Christianity appear weak. He appears as someone driven to and fro, dependent on others, and not steadfast. Christianity then becomes a parody. Yet Paul says: “If Christ is in us, the body is dead because of sin.” A person does not go forward to sin if Christ truly dwells within him.

We are called Christians. We have a few outward Christian observances: we attend church, and perhaps we begin keeping the fasts, even if we begin late. We have icons and shrines in our homes, but we do not possess Christianity as life, lived experience, and praxis—the active ascetic life. We have prayer books, but when we are confronted with deeds, we are not what we ought to be. The flesh, then, is one such beast. Indeed, it is a beast that you cannot shut outside; you must take it everywhere with you, even into the Kingdom of Heaven. But you can shut the world outside when you enter your home. Yet today we have brought the world’s frantic pace into the house. We install the telephone...

The entertainer and the self-proclaimed expert each idly present their own theories. We should not have these things ruling us. What has imposed them upon us? Worldliness. What have we been compelled to keep within us and beside us? Worldly things. These are the things the world has imposed upon us.

The world raises itself up, seeking to settle inside the home and impose its methods, its fashions, and all its foolishness. It confuses the appointed time: when the family should be praying, the aunt sits watching the devil’s little box to see what is happening abroad. These devices can bring incomprehensible forces into the home when they are not handled by spiritually strong people who possess discernment and carefully choose what they watch and hear.

We absorb the spirit of the world through everything with which it surrounds us, presenting it all as beautiful, appealing, and safe. Yet beneath it lies a great deal of poison. Only spiritual people can discern the traps concealed behind the world’s spectacle.

I heard something in a film, and our girls should hear it too. A strangely dressed young woman was outside here. “My child,” an older woman said to her, “I am sitting right on your doorstep.” Again and again she warned her, but the girl would not listen. The world comes and speaks in this way, and if someone does not fit into its mold, that person becomes an outcast. Those who consider themselves progressive then mock and humiliate such a person. Thank you.

A younger person said mockingly, “A shorn pig—a shorn pig.” That was the fashionable type with the hair. Do you understand? He turned toward the other young man and called him “a shorn pig.” Can you endure such ridicule? You may be driven to strike back, to become enraged, or else to continue steadfastly. There is no other way. A priest must gain the child’s confidence, watch over him, help him mature, and, with God’s help, enable him to understand how the world rules over people. The world is a serious matter. Unfortunately, this is precisely where we failed to be watchful. And one of those friends used to say...

“Long live Christianity!” Even if they did not baptize you as an infant, you must exercise great self-control, because if you are baptized when you are older, you must belong wholly to Christ. As for me, I am in a sorry state: shall I make my life with the devil and live according to his ways?

He says, even if you turn away and then come back, you must be careful about one thing. The world is hostile toward you, not because you have stolen from people, abandoned them, or insulted them, but because you refuse to do what it wants. Once you refuse, you become its enemy. If you close your door to someone who comes bringing worldly ways, she will drag you through every kind of accusation, whether she is a niece, a sister, a relative, or a private acquaintance. You must have the strength to close that door and reflect seriously. Yet this does not mean that you should deliberately make enemies. But neither can you continue with the same companions, frequent the same places, and spend your time exactly as you did before.

What could we do? We came there, as Holy Scripture teaches, so that God might help us, that we might seek the heart of the Theotokos and come to the place of openness, where each person may struggle. You understand? Yes. So this holy man says, “Do not love the world.” That is, do not love the corrupt world which fights against the law of God, which treats Christian things, innocence, honor, and justice with contempt. He is not speaking about the world as God’s creation. He is warning you not to love this fallen way of life, but to guard yourself from it. If anyone loves the world...

If anyone loves the world of worldly people, the love of God is not in him. For everything in the world—the desire of the flesh, the desire of the eyes, and the pride of life—is not from the Father but from the world. These things are worldly. God did not bring them, nor did God teach them. Yet people follow such examples and say, “What else can we do? Whatever your community commands, that is what you must do.” So if our young woman is ordered to expose herself, are we to obey? Where, then, is our witness to Christ? We are not proud to belong to Christ; we will not suffer for Christ; we do not glory in Christ. Today I would desire Christ alone...

I would like our young women, our ladies, and our children—the very young among us—to cast off these indecent fashions and revealing clothes. The issue is not merely what they wear, but the spirit they have been taught to admire. They must reject what the world dictates. People must learn to think differently if they are to be free. But how free is a person in reality? He is not free. A person is free only to the point of choosing either the devil or Christ. From that point onward, he is either a servant of Jesus Christ or a servant of Satan. There are no neutral human beings. Therefore the desire of the eyes—the urge to expose ourselves, to dress in this way, or to do some other such thing—belongs to the world, as does the pride of life.

It is not from the Father, but from the world. And the world is passing away, together with its desire and its self-centered way of life. If Christ is not within you, so that you do whatever He tells you and obey His commandments, then the other one is there, deceiving you and saying, “One little thing does not matter. This is nothing; let it pass.” But when the decisive hour comes, Christ will weigh us with His own scales and measure us by His own standard—not by ours, nor by the compromises we make in everyday life. The heart alone will be brought to judgment. Then, my beloved, we shall see that we were deceived. And now, let me share a little more from the same Epistle. In the third chapter, verse one, Saint John says:

“Behold what manner of love the Father has given us, that we should be called children of God!” See, he says, what love He has shown us, that we should become children of God. For when a person is baptized in the name of Christ, he becomes by grace a brother of Christ and, consequently, a child of God by grace. And “as many of us as were baptized into Christ have put on Christ.” See, then, what love this is: you are immersed in the water and become a child of God. Saint John saw this and proclaimed it. “Therefore the world does not know us.” It cannot understand us.

We have put off the old man and become new people. We are children of God. We remain creatures and part of creation, yet we are children of God and may call Him Father. The world cannot understand us. It cannot comprehend how we live and how we speak. This is why Saint John says that the world does not know us: it did not know Him either. It refused obedience to God and would not receive Christ or the life in Christ; therefore, it cannot understand our way of life. Beloved, we now bear the name of Christ through our Baptism and our Christian life.

The children of God hasten to Him for help. “Beloved, now we are children of God, and it has not yet been revealed what we shall be.” We do not yet know the greatness for which we are destined in eternity. But we know that when Christ is revealed, we shall be like Him—provided, of course, that we do not abandon the path on which Baptism placed us. If we return, repent, and are cleansed, no one can know the glory being prepared for us. “We shall be like Him, for we shall see Him as He is.” Then we shall behold Him in all His majesty. “And everyone who has this hope in Him purifies himself.” Whoever has this hope, that one day he will be with Christ...

purifies himself. We make sure our clothes are clean, our hands are not soiled, and even that clean underclothes are put on us when we are laid in the grave. I say this by way of comparison. We must purify ourselves and our whole life. A person may dress entirely in white, but if he is sinful within, those white garments offer him no real security. A bride wears white, yet the bride may be living in fornication. Have the white garments made her pure? Brides come to Holy Matrimony holding lilies, a symbol of purity, even though they have left no park bench or rented room unexplored, have done all manner of things, and perhaps have even cast away children. Yet they carry lilies, the symbol of purity. Is she a virgin merely because...

she holds lilies or wears white? If I put on a white suit while I am a thief, what good will that white suit do me? It symbolizes purity, but I remain a thief. What, then, does Saint John mean? A person must purify his soul. He guards his eyes, his desires, his finances—where his money comes from, how it comes, and how he manages it—and he guards his tongue. With Christ and His Church, through confession and a spiritual father, he comes to Holy Communion, and Christ cleanses his soul with His blood, so that it may have neither spot nor wrinkle. Christ has withheld nothing from us. And all this is easy to obtain, because these means are available to everyone freely, without money.

Yesterday in the Church, while speaking about the parable of the Good Samaritan, I said that Jesus Christ even paid the inn to which He brought the wounded man. Christ not only gave His blood; He also placed the man upon His own beast, brought him to the Church—the inn—and paid everything besides. He left denarii and pledged His word: “When I return, whatever more you spend, I will repay you.” The wounded man paid nothing and contributed nothing. He did not pay for his transportation, his medicines, his treatment, or his stay. We could never pay for these things ourselves. Does it cost us anything to repent? Does it cost us anything to confess? Does it cost us anything to receive Holy Communion frequently, so that our corrupted blood may be changed and new blood may be placed within us...

the blood of Christ—so that we may become royal children fit for the Kingdom of Heaven? No. All these things are offered freely, without money or even a single coin. So there will be no excuse. What will strengthen my body and my soul when I can endure no longer? Christ comes to us sanctified and unseen. This is why Saint John, the disciple, says in the first chapter of his First Epistle: “The blood of Jesus Christ cleanses us from every sin.” This is what purifies us and makes us clean: the blood of Christ. It takes a person and makes him fit...

to be found in the Kingdom of Heaven. Therefore, a person takes care to purify himself. He purifies and guards his eyes. He purifies his mouth and permits nothing wicked or irreverent to defile it. We often say that the mouth is sanctified by taking the name of God upon it. Yet we defile that name. When we speak sinful words and utter such things, are not blasphemies against Christ and the Gospel found in our own mouths? What ascesis is needed to cleanse that mouth and make it worthy? For Saint John says that we shall become like Christ, as He is. And you understand: if I am filthy and remain the old man—a wretched man ruled by weaknesses and desires—how can I stand before Christ and behold Him? The angels bow their heads and cannot look upon Him, yet He tells us that we are granted the right to see Him as He is.

To behold Him, we must be purified. We must cleanse ourselves from every stain, however small, according to His law. “And everyone who has this hope in Him purifies himself, just as He is pure.” Christ is our model and example—not the man next door, not the woman next door, not some supposed righteous person, and not the excuse, “I am no worse than anyone else.” No. Christ is the model. Many people have declared themselves holy, while others have declared certain people holy. I once told you that four opinions exist about every person. The first is the opinion of the outside world, which judges in its own way. The second is...

the opinion of a person’s immediate circle and family. My family members know more about my life than you do, even if you see me every day, so they too have an opinion. I know myself better still, and I also have an opinion about myself—one different from yours and different from that of my immediate circle. That makes three opinions. You may say that I belong in Hell, but you cannot send me there. You may say that I belong in Paradise, but you cannot send me there either. Your opinion falls into the void. The opinion of those close to me falls into the void. Even my own opinion—that I deserve this or do not deserve that—also falls into the void.

The opinion of my surroundings and of those close to me is set aside. My own opinion is also set aside.

What does Christ say about me at this very hour? That is what matters—not witnesses, stories, money, or what people think. And what does Christ say about you? Christ’s eyes are impartial. All things concerning each person are naked and exposed before Him. He knows everyone, everything each person has done, and even the smallest detail. He knows what each of us has lived through. If you read the forty-ninth chapter of Isaiah, you will see the words: “Will she forget me?” A mother may abandon her child. But He says, “I will not forget you. Behold, I have inscribed your walls upon My hands.” This is Christ. It is with Him that we have to do.

We must free ourselves from human judgments and calculations. Christ sees where the stain lies. When the heavens are opened, no one will be able to resist. Then both the demons and those who confessed Christ will speak. What does the Annunciation mean within the history of our salvation? Then the garments and the purity of human beings will shine brilliantly, cleansed by the blood of Jesus Christ.

Sin multiplies, whether by word, deed, or thought. “And you know that He was revealed to take away our sins.” Christ came, Saint John says, to take away our sins, so that we might be clean. “And in Him there is no sin.” Once again, he presents Christ to us as the One who is without sin, showing that we too must cleanse ourselves from sin and be found pure when we depart this life—an hour unknown to each of us. In this same spirit, our Church prays every day.

The Church prays that the rest of our life may be peaceful and sinless, and that we may present ourselves before Christ in holiness and freedom. But can anyone boast that he has lived even one day without sin? Certainly not. Job says that even if a person’s life upon earth lasts only one day, he is still sinful. It is impossible for a human being, born of woman and bearing ancestral sin, to be entirely without sin, even for a single day.

This is true. And I ask again: who can put himself forward as the model? Among many wicked people someone may seem like an angel, yet among good people he may prove to be wicked. We have learned to compare ourselves and our own people with those who are worse, not with those who are better. We notice how we surpass the wicked, but we do not notice how far we fall short of the good. That is our mistake. We are like children who lag behind when it is time to put the ball into the basket. Do you understand? This is where we deceive ourselves. The measure by which a person must measure himself is Christ.

Not the person beside us, not our mother-in-law, not our husband or wife. Christ is the measure. We must grow toward Christ and follow the example He has left us, as the Apostles Paul and Peter teach us: Christ is the pattern set before us, and we must walk in His footsteps.

We have not yet drawn close enough. We do not know His heavenly paths and ways, and therefore we cannot imagine how far short we still fall. “Whoever abides in Him does not sin.” The one who remains with Christ, he says, does not sin; he cannot sin. To understand this better, place a piece of iron in the fire, and place another piece of iron outside it. You can take hold of the iron that has not been in the fire with a pair of tongs. But the other one...

What must happen first? You must wait for it to cool before you can take it in your hands. So too, a person must first be far from Christ, far from Holy Communion, far from the Church. Then the devil can seize him and devour him. There was once a rich man, known for his extravagant ways, who kept twelve dogs, all mastiffs. He cooked choice food for them and served it in special dishes set aside for the dogs. When the food was ready, he took a large ladle and poured what had been cooked into their bowls.

The dogs stood around watching for quite some time, until the food cooled. The moment it was cool, they rushed upon it and devoured it. No matter how much they wanted it before then, they could not eat it. This is the point. A person who remains close to the fire is like heated iron: he glows red, and no one can touch him. Once he is removed from the fire, he grows cold, and then anyone can seize him. So it is with man. When he is far from Christ and separated from Him, he takes on the properties of cold iron. He is frozen, and no one fears him. But when he remains close to Christ, then the saying applies: “Whoever abides in Him does not sin.” Have we understood and truly desired this? When we go to Church, why do we go? To develop some skill?

Do we go merely to take part in social gatherings? When we go to Church, how do we go—with the intention of looking at other people, or of praying? How can we claim to have a relationship with Christ and yet fear Satan? He cannot devour us when we are firm and steadfast. If you wish and are able, read the Life of Saint Cyprian and Saint Justina. See what was done against her, and what Satan employed to trouble her and hand her over to a man whom she did not wish to marry. The sorcerer even enlisted Satan himself and gave him authority to act. Yet he could do nothing to that young woman, because she had Christ with her.

Her Christian life was adorned with virtue and steadfastness, so that Cyprian came to understand that all the forces of Satan could not overcome a Christian. He gathered all his books, writings, and other materials, carried them into the public square, and burned them. Thus he became Saint Cyprian, who left us exorcisms and writings exposing the deceptions of Satan. Satan cannot overcome a person who has turned to Christ. He circles around him, but he cannot enter; he finds the door closed. Let us not leave any opening ourselves, and then he will have no way in. This is why Saint John writes so plainly: “Whoever abides in Him”—that is, with Christ—“does not sin. Whoever sins has neither seen Him nor known Him.”

Does someone persist in sin? Then Christ has not yet become the ruling power of his life; he was never truly united with Christ. For when a person has Christ with him, Christ is the true Shepherd who guards His flock. As Saint John says elsewhere, He does not want a single sheep to be endangered, but keeps His sheep safely within His flock. We, however, become Christians only when hardship strikes. Cancer comes, and then we begin holding Paraklesis services. Some other misfortune befalls us, and we run to the Most Holy Theotokos Gorgoepikoos, to Saint Nektarios, and elsewhere. Once relief comes, we are like the frog returning to the water. That is how we are. We have not remained continually with Christ in both the good days and the difficult days of life, so that He might take charge of us. Because we have not remained with Him, we do not possess this strength.

Many unfortunate people then complain about what has happened to their Christian children. But those children never truly abided in Christ in a sound and living way. They were dressed as Christians outwardly and took part in many religious observances. They went to Church, yet they also thought it good to go to the stadium, where whatever they built in the morning they tore down in the afternoon. In Church they chanted hymns to the Most Holy Theotokos, while at the stadium they blasphemed her. How can you expect God’s protection amid such conduct? Wanting our children to rise in life and advance, we drove them out of the village and the province and sent them to the city so that they might ‘become somebody.’ Yet they became like everyone else, indifferent to Christ and open to everything else.

A person must make a firm preparation within himself and remain watchful. Day and night he must guard what has been entrusted to him and keep it always close to Christ. Then you will see that he will not be corrupted. He may indeed suffer temptation and even stumble, but he will rise again. This is a serious matter, and it bears Christ’s own seal. Concerning Holy Communion, Christ Himself says: “He who eats My flesh and drinks My blood abides in Me, and I in him.” This is the word of the Gospel.

Christ desires fruit from us. It is not enough merely to exchange feast-day greetings or to receive Holy Communion once in a while. You must remain there, like gold in the fire, drawing strength from the holy and radiant Gifts—from the material that bears the Spirit—so that you may become strong and Satan may be unable to seize either you or me. Consider, then, what we have said up to this point.

God willing, I would like us to speak about one more matter and continue our instruction when we meet again.

Το βράδυ, το θέμα μου θα ήθελα να το πάρω από τον Απόστολο και Ευαγγελιστή Ιωάννη, επειδή, ως μέσα στα άλλα του, μας διδάσκει τι πρέπει να προσέχουμε στον κόσμο αυτόν. Διότι, όπως ξέρετε κι εσείς, εφόσον είμαστε σάρκινοι άνθρωποι και υπάρχουμε μέσα σε κόσμο γήινο, σαρκικό κόσμο, έχουμε και τους ανάλογους κινδύνους. Θα πρέπει ο άνθρωπος να γνωρίζει ποιοι είναι οι εχθροί του και να φυλάγεται από αυτούς, διότι, αν δεν γνωρίζει τους εχθρούς του, δεν μπορεί να φυλαχτεί. Αν κανείς παρακολουθήσει τους πειρασμούς του Κυρίου μας...

αναφέρονται στο τέταρτο κεφάλαιο του Ματθαίου και στο τέταρτο του Λουκά, θα δει εκεί ότι ο Χριστός μας πήρε μέτρα και για τη σάρκα και για τον κόσμο και για το εγώ. Και τη μεν σάρκα την πολέμησε με τη Γραφή και με τη νηστεία, και τον κόσμο επίσης με τη Γραφή και με την ταπείνωση, και ενίκησε το εγώ πάλι με τη Γραφή και με την ταπείνωση. Υπάρχουν πολλοί άνθρωποι σήμερα οι οποίοι νομίζουν ότι μπορούν να ζουν με τον κόσμο και ταυτόχρονα και με τον Χριστό. Είναι δύο πράγματα αντίθετα, όπως και ο Χριστός λέει για το φρόνημα του κόσμου και όπως φέρεται ο κόσμος.

Θα έχετε προσέξει ότι αλλιώς σκέφτεται ο κοσμικός και αλλιώς ο χριστιανός, δηλαδή ο χριστιανός όχι αυτός που είναι μόνο στα χαρτιά χριστιανός, αλλά στην πράξη, στην ουσία, και πολλές φορές συγκρούεται μάλιστα, έρχεται στα χέρια, όπως λέμε, στα χέρια του θυμού και με χειρίζεται σε λόγια. Διότι, λοιπόν, υπάρχουμε μέσα σε κόσμο και οι Άγιοι του Θεού το γνώριζαν διά Πνεύματος Αγίου, γι' αυτό έχουν αφήσει συμβουλές, εκτός του Αποστόλου Παύλου που προσημά στους κορυφαίους, στην Αγία Γραφή, στον κόσμο, και παρότι θα ζούμε μέσα στον κόσμο, να μην έχουμε το φρόνημα του κόσμου και να μην ακολουθούμε τον κόσμο.

Γράφει ο Αγαπητός, δηλαδή, ένας μαθητής πράγματι της ιδιότητας της Καθολικής Επιστολής, το δεύτερο κεφάλαιο, στίχο 15, τα εξής: «Μη αγαπάτε τον κόσμον, μηδέ τα εν τω κόσμω». Εάν τις αγαπά τον κόσμο, ουκ έστιν η αγάπη του Πατρός εν αυτώ. Αν αγαπάς, λέει, αυτά που λέει ο κόσμος και πράττεις αυτά που πράττει ο κόσμος και ακολουθείς τα τερτίπια του κόσμου, να γνωρίζεις ότι ο Πατέρας, ο Θεός, δε σε αγαπάει· όχι ότι έχει τίποτα μαζί σου, αλλά αυτά τα του κόσμου, τα αμαρτωλά που κάνει...

τον δυσκολεύουν να σε αγαπήσει, τον δυσκολεύουν να σου δώσει τη χάρη, τον δυσκολεύουν να σου παρασταθεί, διότι παρουσιάζεσαι ως αντίθετος. Ο κόσμος κατευθύνεται, έχει δικές του μεθόδους, έχει δικό του τρόπο, τα σχέδιά του. Τα θέματα τα χριστιανικά, αυτά που διδάσκονται από το Ευαγγέλιο και εφαρμόζονται από την Εκκλησία, δεν τα προσφέρει. Δεν θέλει τον εκκλησιασμό, δεν θέλει τη νηστεία, δεν θέλει την προσευχή, δεν θέλει την εξομολόγηση, δεν θέλει τη Θεία Κοινωνία, την ελεημοσύνη, την παρθενία, τη δημιουργία προχωρία και τα σχέδια αυτά. Τα θεωρεί μάλιστα πεπαλαιωμένα και έργα ανθρώπων...

συγχρονισμένος. Και αν κανείς θελήσει να σταθεί σε αυτά τα κύρια, τα ουσιαστικά, όπως λέμε, για να είναι σύμφωνος με το Ευαγγέλιο, ο κόσμος θα του κηρύξει τον πόλεμο, θα δημιουργήσει εχθρικό περιβάλλον και θα έρθει σε πολύ μεγάλη δυσκολία για να μπορέσει να σταθεί, για να μην μπορεί να σωθεί. Διότι πολλοί, εξαιτίας του φόβου, εγκαταλείπουν το σωστό φρόνημα του Ευαγγελίου και του Χριστού και ακολουθούν τον κόσμο, διότι φοβούνται τον κόσμο. Αισθάνονται την ανάγκη να έχουν τις πληροφορίες του κόσμου, ανοίγουν το σπίτι τους. Σε παραδείγματα λαμβάνουν χώρα πράγματα εκεί μέσα τα οποία είναι οργή του Θεού.

Να καταστραφεί η τιμή της κοινωνίας, υπάρχει εκπροσώπηση. Αρκεί ο κόσμος να μη μας πει οπισθοδρομικούς, διότι έτσι δεν θα έχουμε την εύνοιά του. Πολλοί ακόμη ευοδώνουν πολλές φορές να καταστρατηγήσουν τη νηστεία, όταν βρεθούν σε ένα περιβάλλον, να μη χαρακτηριστούν από τον κόσμο. Οι νέες μας φοβούνται μήπως βρεθούν οπισθοδρομικές και σπεύδουν κι αυτές να ακολουθήσουν τις κοσμικές, να έχουν κι αυτές ένα, δύο, τρεις, πέντε, δέκα φίλους. Οι νέοι μας επίσης σπεύδουν να καταθέσουν τη δύναμή τους στην πορνεία και τη διαφθορά, μην τυχόν χαρακτηριστούν από τους συγχρόνους νεαρούς του κόσμου ως οπισθοδρομικοί. Ο άνθρωπος που λέγει την αλήθεια στους Ισραηλιτικούς των Ευρωπαϊκών και πώς και τι.

Γέννησις της Θεοτόκου, Δευτέρα Παρουσία, Διάδοχος Φωτικής, Ευαγγέλιο, Ευαγγελισμός, Ανάσταση, Αντίχριστος, Α, για τον κόσμο. Υπάρχουν τρία θηρία, τα οποία καθημερινώς, αν όχι σχεδόν, εργάζονται ύπουλα για να κατασπαράξουν την ψυχή του ανθρώπου. Το πρώτο θηρίο είναι η σάρκα του, το δεύτερο θηρίο είναι ο κόσμος και το τρίτο είναι η κατάσταση με το εγώ και με το συμφέρον.

Άνθρωπος σήμερα... Ο Χριστιανός είναι ο αμνός ο οποίος κινδυνεύει από τα θηρία αυτά, τα οποία καθημερινώς φροντίζουν τον τρόπο που θα κατασπαράξουν την αθάνατον ψυχή. Εάν, λοιπόν, ο άνθρωπος δεν έχει εμπεδώσει τους εχθρούς του, έτσι και η σάρκα του είναι εχθρός, διότι ζητάει πράγματα τα οποία είναι αντίθετα από εκείνα που θέλει η ψυχή μας. Θέλει καλοπέραση, θέλει τα γλέντια, θα διευθύνεται όλα αυτά τα αρχαία περίοδες, νηστείες, ημέρες δημοσιογράφησης. Θέλει βέβαια και αρχικά τελικά τα πράγματα. Όλα αυτά καταστρέφονται, είναι χαριζήτερα για να σωθεί η ψυχή. Γιατί γνωρίζετε ότι θέλει κάτι: κάντε τη νότα, κάντε το χαρτί, κάντε το τσιγάρο, κάντε το ξεγύμνωμα.

Αγία Γραφή, Αποκάλυψη, Απόστολος, Ευαγγελισμός, και την πάρτιση για τη νόδα, η δική σας ανάγκη, ο οποίος βρίσκεται με ρούχα μήνα των καταβόλων, λιμώνει μετάνοια και είναι επιστέφη. Τα ομολογούμε σε αυτήν τη λιμώνεια. Με δεύτερη ευκαιρία τελεθώ εις την εκουσία μια ομολογία ενός δαιμονισμένου από κενά η δουλειά. Δευτέρα Πρεσβύτερος, σ' αφήξατε όταν το ακούσατε, το τι έζησε εσείς και ποιος χαρακτηρίζει τον δρόμο.

Ενδεδυμένοι, πιέζουμε για την Παναγία και είστε εκτεθουριστές όταν σε πω, δεν είναι σημαντικό να το πεις, αλλά πιέζουμε μήπως μεταρρυθμιστείς. Ήταν μερικοί εκεί που κάνανε την αγιασμένη και τον εξόρκιζαν. «Δεν με πιάνει τίποτα, ούτε Σταυρός, ούτε Αγία Τριάδα, τίποτα δεν με πιάνει εμένα». Δεν είναι αλήθεια αυτό το πράγμα. Βέβαια, είναι αυτά που υπάρχουν μέσα στη ζωή μας. Βλέπετε σήμερα, δε σήμερα και πάντα, κορυφάκια στο επάγγελμά μας είναι πληροφορία για τη ζωή μας, για τη ζωή μας. Είναι θεωρούν επίσης ουρανικούς. Θέλω να είμαι μέσα σε αυτό το συμφυρτό του κόσμου, με τους άλλους. Μα δεν είναι εδώ πολλό το έργο. Τι άλλο μπορεί να τη δείξεις στον βράχο; Θα τη δείξεις; Δεν θα τη δείξεις. Δεύτερος, αυτή η περίπτωση θεωρείται λογική. Εν πάση περιπτώσει, να ακολουθείς.

Έπρεπε να κοιτάξεις αύριο να πάρεις το Σεγγέννη, θα πας κι εσύ στη δουλειά. Ε, μην κάνεις αυτό που θέλει ο κόσμος. Θα έρθουν οι φίλοι σου να σε χαιρετήσουν. Τι παρατηρείς από τον κόσμο; Τι θα κάνεις στο νησισμά του, γλυκό; Τι θα προσφέρεις; Θα έχουμε ευλογία από τον ημερό. Να έχουμε ευλογία του Θεού, αλλά χρειάζεται πάλι καρδιά. Τι θα μπορέσει να αντέξει από τον κόσμο, να μην παρασυρθεί στους θυμούς. Θα εκτιμάς να σε παρασύρει ο Χριστός για να μην παρασυρθείς μας. Θα εκτιμάς να φύγει ο άνθρωπος από το σπίτι της Θεοτόκου και η χάρη σου, για να μην παρασυρθείς από τον κόσμο. Σε ποιον κόσμο; Που σκέφτεται σωστά, που σκέφτεται θρησκευτικά, που σκέφτεται νηστά, τίμια, αιώνια.

Έχω έναν άνθρωπο ο οποίος είναι παρασυρμένος και δεν γνωρίζει τι του γίνεται, ούτε γιατί ήρθε, ούτε πού το ήρθε, ούτε τι γυρεύει. Δεν παρασύρεται και γιατί άλλωστε να... παρασυρθούμε από αυτούς που δεν στέκονται στο σωστό; Και να μην παρασύρουμε εμείς αυτούς να έρθουν στο σωστό; Γιατί πάντοτε εμείς για ελπίδες; Γιατί να τους ακολουθήσουμε εμείς στις δικές τους αδυναμίες και να μην παρασύρουμε στη δικιά μας δύναμη; Είναι λυπηρό να βγάζουμε τον Χριστό εκείνον αδύνατο. Γιατί έτσι, όταν ο Χριστιανός παρασύρεται από τον δεύτερο θεό, παρασύρεται από τη σάρκα, παρασύρεται απ' το εγώ, απ' το συμφέρον γενικά, βγάζει τον Χριστό αδύνατο και τον Χριστιανό, ότι είναι κάποιος που άγεται και φέρεται και εξαρτάται, δεν είναι ακλόνητος. Ο Χριστός είναι παρωδία και ο Παύλος λέγει: «Εάν Χριστός εν ημίν, το σώμα νεκρόν διά την αμαρτίαν». Δεν έρχεται να αμαρτήσει, εάν υπάρχει ο Χριστός μέσα μας. Βασίλισμα, διαφέρον, Απόστολο, πολιτιστή, βασίλισμα.

Λεγόμεθα χριστιανοί. Έχουμε μερικές εκδηλώσεις εξωτερικές χριστιανικές, δηλαδή εκκλησιαζόμεθα. Ίσως και στις νηστείες να αρχόμαστε ακόμα, αν αρχόμαστε και αργά. Έχουμε προσκυνητάρια στο σπίτι, αλλά χριστιανισμό δεν έχουμε, ζωή, βίωμα, πράξη δεν έχουμε. Είναι τα ευχολόγια. Όταν βρεθούμε μπροστά στα έργα, εκεί δεν είμαστε αυτοί που θα πρέπει να είμαστε. Τέτοιο, λοιπόν, είναι ένα θηρίο. Η σάρκα είναι βέβαια θηρίο, διότι είναι τέτοιο θηρίο που δεν μπορείς να το κλείσεις έξω, όμως αυτήν θα την παίρνεις μαζί σου. Με καταστήριο του ισουρατών θα την παίρνεις μαζί σου. Όμως τον κόσμο μπορείς να τον κλείσεις έξω και να μπεις μέσα στο σπίτι, να τον κλείσεις έξω. Ότι και σήμερα την ταχύτητα του κόσμου την έχουμε μεταφέρει στο σπίτι. Βάζουμε το τηλέφωνο...

Διάδοχος Φωτικής, Ευαγγελισμός, Ευαγγέλιο, Ευαγγελισμός, Ο Ζηβάστορας, ο Πανεπιστήμονας, ο Ζηβάσταλος, να ρεμβάζει σε ιδιαίτερες φυσικές θεωρίες. Δεν πρέπει να έχουμε αυτό. Τι είναι αυτό που μας το επέβαλαν; Τα κοσμικά. Τι είναι αυτό που μας επέβαλαν να κρατούμε μέσα εμείς μαζί μας; Τα κοσμικά. Τι είναι αυτό που μας το επέβαλαν; Αυτά μας επέβαλαν.

Αγία Γραφή, Ανάσταση, Αποκάλυψη, Αποκάλυψη, Ανάσταση, Να σηκώσει τον καναπέ, ζητώντας να εγκατασταθεί στο σπίτι του και να επιβάλει τις μεθόδους του, τις μόδες του, τις λεμονιές του όλων. Να συγχέει την ώρα, εκεί που θα προσεύχεται η θεία κάθεται να κοιτάει το κουτάκι του διαβόλου που γίνεται στο εξωτερικό, για να κάνει τα πράγματα που καταλαβαίνονται στους δυνάμεις βρέγγων, όταν αυτά τα μηχανήματα δεν τα χειρίζονται δυνατοί άνθρωποι, με διάκριση να είναι εκλεκτικοί στην πεζόνα και στους αυτούς τους.

Πνευματιζόμεθα από τον κόσμο, από τα οποία περιβάλλει ο κόσμος, τόσο όμορφα, τόσο ευαγγελισμένα και τόσο ασφαλή. Δεν υπάρχει τόσο δηλητήριο από κάτω. Μόνο οι πνευματικοί άνθρωποι, σαν οι Ρώσοι, να διακρίνουν τις παγίδες της σκηνής του κόσμου. Σ'...

την ταινία μέσα άκουσα, και πρέπει να τ' ακούσουν οι κοπέλες. Κόμνα μία ευρώ τώρα. Ήταν μία δίμωνα μυρούσα, εδώ έξω. «Παιδί, εγώ κάθομαι», λέει, «στ' ασφυγάδι σου απάνω», λέει και λέει ο Κατερνάς, και μία κουζεπάρος, και ποιος το μέγελ δεν ακολούθησε. «Μέωροι, όχι μέωροι, παιδί, κάθομαι στ' ασφυγάδι σου απάνω». Ο κόσμος όμως έρχεται, λέει αυτό, και αν θα χωρέσει σε αυτό η χώρα, θα γίνει μια αποδιοπομπαία. Οι άλλοι που προχωρημένουν θα γυμπετιμερούν. Ευχαριστώ.

Μικρότερος τόσος, έλεγε μια πιθανή και είπε: «Κουρεμένο γουρούνι. Κουρεμένο γουρούνι». Αυτός ήταν ο τύπος με το μαλλί. Καταλάβατε; Τον στράφησε αυτός του φέτο του τηλεκτρονίου και είπε τον Ισάριο «κουρεμένο γουρούνι». Θα αντέξεις αυτοκτονισμού, θα αναγκαστείς να χειροδικήσεις, θα αναγκαστείς να αγριέψεις ή να συνεχίσεις. Δεν μπορείς να κάνεις διαφορετικά. Δευτέρα Πρεσβύτερος, να το κατακτήσει και να προσέξει, να βοηθήσει το παιδί του και να το αναπτύξει, με τη βοήθεια του Θεού να το καταλάβει, να κυριαρχεί ο κόσμος. Μεγάλη υπόθεση ο κόσμος. Εκεί, αν εμείς δυστυχούμε, δεν προσέξαμε να είμαι τα εκπλέκτης της. Και έλεγε ένας από αυτούς τους φίλους...

Να ζει η Χριστιανότητα. Αν και δεν σε βαφτίσανε, πρέπει να έχουμε τον έλεγχο μεγάλο, γιατί όταν σε βαφτίσανε και μεγάλος, θα είσαι του κρυφτού. Εγώ έχω σκάρτα. Θα φτιαχτώ με τον διάβολο και με τη ζωή του.

Λέει, γυρίζεις πέραν ο θάσοτος και ξαναέρχεσαι εκλεπτές, θα προσέξεις, λέει, ένα πράγμα. Δηλαδή, στέκεσαι χρήση να δημιουργήσεις. Έχει έχθρα γιατί τους έκλεψες, όχι έχθρα γιατί τους άφησες, έχει έχθρα γιατί τους έβρισες, αλλά δεν κάνει το δικό του. Και όταν δεν κάνεις το δικό σου, είσαι εχθρός πλέον. Αν κλείσεις την πόρτα στην παγελοφορούσα που θα έρθει, θα γίνεις εχθρός, θα σε περάσει από δεκατέσσερα τελώνια, κι αν είναι ανιψιά, κι αν είναι αδερφή, κι αν είναι ουσία, κι αν είναι ιδιωτόνητα. Έχεις τη δύναμη να κλείσεις αυτό ένα όντως και να έρθεις εκεί προς συλλογισμό. Αυτός λέγεται τέτοιος. Εκεί πρέπει να μη δημιουργήσεις εχθρούς και, αν εξακολουθείς να έχεις τις ίδιες παρέες που είχες, να πηγαίνεις στα ίδια μέρη, να καταναλώνεις την ώρα σου κατά τον ίδιο τρόπο που την κατανάλωνες τώρα.

Τι θα μπορούσαμε να κάνουμε; Ήρθαμε εκεί στο ένα δίσκο, όπως έφτιαξε η Αγία Γραφή, για να μπορέσει με σκόλψο χέρι και αναπτυσσάτερη μέλη του εμείς και να συμβουηθήσει ο Θεός, να ζητήσει την καρδιά του Θεοτόκου και να έρθει στον τόπο της ανοιχτής και να βρεθεί σου και να προσπαθήσει το σύνδρομο. Εσύ; Ναι. Λέγει, λοιπόν, αυτός ο άγιος άνθρωπος: «Μη αγαπάτε τον κόσμον». Δηλαδή, τον κόσμο, τον διεφθαρμένο κόσμο, αυτόν που αντιστρατεύεται στον νόμο του Θεού, που λέει μια αηδία για τα χριστιανικά πράγματα, λέει μια αηδία παιδική, λέει μια αηδία τιμιότητα, λέει μια αηδία δικαιοσύνη. Και δεν με λέει, προσέχω να μην με αγαπάτε. Τι λέτε αν τον κόσμο, η δημιουργία, ο κόσμος, καθ' η ώρα, καθ' η πάντα, καθ' η βάση, και θα σου λέω λες, ασφάλεια να τα φυλάξεις. Αν κανείς αγαπά τον κόσμο...

κοσμικών ανθρώπων, δεν τον αγαπάει ο Θεός. Έτσι πάντοτε ο κόσμος, διότι η επιθυμία της σαρκός και η επιθυμία των οφθαλμών και η αλαζονεία του βίου, αυτά είναι στον κόσμο όλα τα ίδια. Δεν είναι εκ του Πατρός, αλλά εκ του κόσμου είναι. Αυτά είναι κοσμικά, δεν τα έφερε ο Θεός, δεν τα υπέδειξε ο Θεός. Πρεσβύτερος. Αυτά τα υποδείγματα έκαναν και λένε, εγώ θεωρώ ότι όχι, είναι δύσκολο. Εμείς πώς θέλετε; Ό,τι διατάξει το χωριό σας, αυτό θα κάνεις. Άρα, αν η νεαρή μας διαταχθεί να ξεγυμνωθεί, θα πάρουμε επαγγέλοντες για Χριστί, για Χριστό που είσαι γένος. Δεν θα καμαρώνουμε για τον Χριστό, δεν θα κοιμηθείς για τον Χριστό, δεν θα καμαρώνουμε για τον Χριστό, δεν θα καμαρώνεις για τον Χριστό. Θα ήθελα μόνο Χριστό σήμερα, θα ήθελα μό...

τις νεαρές μας και τις κυρίες μας και τα παιδιά μας, τα νέα-νέα μέσα, να βγάλουν και το παντελονιάδικο που το βγάλανε, ενδύματα του χωριστά σκάνου. Δεν είναι θέμα ότι επέστρεψαν. Είναι να αντιπαθούν. Τους πρέπει να βγάλουν εκεί γραφή, ό,τι λέει ο Αλούσιας. Έτσι διαφορετικά πρέπει να σκέφτονται οι άνθρωποι για να είναι ελεύθεροι. Πόσο πραγματικά ο άνθρωπος είναι ελεύθερος; Ανελεύθερος, όμως. Ελεύθερος είναι ο άνθρωπος μέχρι του σημείου να εκλέξει ή τον διάβολο ή τον Χριστό. Από εκεί και κάτω είναι δούλος Ιησού Χριστού ή δούλος του σατανά. Δεν ξέρω τα αρνημένα στιγμή άνθρωποι. Ό,τι, λοιπόν, είναι η επιθυμία των οφθαλμών, να το γίνουμε γυμνό, να το γίνουμε έτσι, να το κάνουμε το άλλο, είναι του κόσμου, η αλαζονεία του βίου.

Δεν είναι εκ του Πατρός, αλλά εκ του κόσμου. Και ο κόσμος παράγεται, παρέρχεται ο κόσμος. Δηλαδή η επιθυμία αυτού, αυτή η αυτοσυριακή προσέγγιση. Αν ο Χριστός αυτός δεν υπάρχει μέσα, που ό,τι σου λέει πράττεις, θα σε εντολώσει, τότε είναι ο άλλος, λέτε, και αυτός σε ξεγελάει και σου λέει: «Δεν πειράζει το ένα, δεν είναι τίποτα αυτό, άφησέ το να κανολογεί». Όμως, όταν θα έρθουν τα πράγματα, θα ζητήσει ο Χριστός με το ζύγι το δικό Του και θα μετρήσει με το μέτρο το δικό Του. Όχι τα δικά μας, ούτε με τη διαπαράτησή μας για την καθημερινότητα· μόνο η καρδιά μας είναι προς το κριτήριο. Τότε θα δούμε ότι γελαστήκαμε, αγαπημένοι μου. Και, επ' ευκαιρία, να σας μεταφέρω λίγα ακόμη από την ίδια Επιστολή. Το Γ΄ κεφάλαιο, στίχο 1, του Ιωάννου λέει:

ποταπήν αγάπη δέδωσε νημίν ο πατήρ. Τέκνα Θεοῦ κληθῶμεν. Δείτε, λέει, τι αγάπη, ώστε να γίνουμε παιδιά του Θεού! Γιατί ο άνθρωπος, άμα βαπτιστεί στο όνομα του Χριστού, γίνεται αδελφός του Χριστού κατά χάρη και, κατ’ επέκταση, τέκνο Θεού κατά χάρη. Και «ὅσοι εἰς Χριστὸν ἐβαπτίσθημεν, Χριστὸν ἐνεδυσάμεθα». Είδε, λοιπόν, λέγει, τι αγάπη: να βουτιέσαι στο νερό και να γίνεσαι παιδί του Θεού. Το είδε και λέει αυτό το πράγμα. «Διὰ τοῦτο ὁ κόσμος οὐ γινώσκει ἡμᾶς». Δεν μπορεί να μας καταλάβει.

το σακανά, ο Αρατετήριος, δεκαθέσαμε τον παλιόν άνθρωπο, τον Κωνυζήτη, τους ζήταμε χιλούρια άνθρωποι. Είμαστε παιδιά του Θεού και τόσο μένα είμαστε πλάσματα και τόσο μένα είμαστε δημιουργία και είμαστε παιδιά του Θεού, μπορούμε να λέμε το Πατέρι μόνο. Ο κόσμος δεν μπορεί να μας καταλάβει. Δεν μπορεί να μας ξενοήσει πώς εμείς πολιτιζόμαστε και πώς συζητούμε. Γι' αυτό λέγει, για τούτο ο κόσμος μου ζηλώστημα, ότι ούτε γνωστό αφήνει και μη θέλεις να υπαρκούσεις του Θεού για να δεχθείς τον Χριστό και την Ευρά στον Χριστό, γι' αυτό δεν μπορεί να μας καταλαβαίνει η Θεία μας. Αγαπητοί, εμείς τώρα έχουμε θεούρεσμα για τον Χριστού λένε, για το βαπτίσμα του, για τη Χριστία.

Είναι ότι τα παιδιά του Θεού τρέχουν σε βοήθειες. Βοήθειες που εφανερώθησαν και δεν φοβούν εσάς. Ακόμη δεν ξέρουμε για ποια... μεγαλεία, γιατί αιωνιότητα προοριζόμεθα, είδαμε δε ότι εάν θα ανερωθεί όλοι αυτοί εσώμεθα όταν παρουσιαστεί ο Χριστός και εμείς βέβαια θα είμαστε σαν ταξιδιώτες, αν δεν γραμμήνουμε εκεί που μας έβαλαν οι κολυμπρίδρα, Βέβαια, αν έχουμε βέβαια και εκτυπωθούμε και μετανοηθούμε, δεν ξέρει κανείς τι δόξα του επιχειράζεται. Όμοιοι αυτό εστώμεθα ότι ο ποιόμεθα Αυτόν θα φως Εσύ, τότε θα τον δούμε και όλοι την τη μεγαλοπρέπεια. Και πα, ο έχων του γολπίδα ταύτη, έφαφτο αγνήδια Αυτόν, κι αυτός που έχει αυτή την ελκύδα ότι μια μέρα θα συνεχίσει με το Χριστέ

καθαρίζει, να έχει καθαρά ρούχα, για να μην είναι λερωμένα τα χέρια, για να μας αλλάξουν τα εσώρουχα όταν πρόκειται να μας βάλουν στον τάφο, έτσι το λέγω. Να αγνίζουμε τον εαυτό μας, τη ζωή μας, διότι όλα τα λευκά κι αν φορεί ο άνθρωπος, αν ο εσωτερικός είναι αμαρτωλός, τα λευκά δεν του δίνουν καμία πραγματική ασφάλεια. Η νύφη φοράει λευκά. Και είναι πόρνη η νύφη. Τα λευκά την κάνανε αγνή; Νυμφευόμενες έρχονται στον γάμο κρατώντας κρίνους, σύμβολο της αγνότητος, και δεν έχουν αφήσει ούτε παγκάκι ούτε γκαρσονιέρα απέραστη και ό,τι άλλο έχουν κάνει, πόσα παιδιά έχουν πετάξει, και φέρνουν κρίνους, σύμβολο της αγνότητος. Είναι παρθένος διότι...

Κρατάνε κρίνους ή φορούν λευκά; Αν εγώ φορέσω ένα λευκό κουστούμι, ταυτόχρονα είμαι λωποδύτης, θα προσφέρει τίποτα το λευκό κουστούμι; Συμβολίζει την αγνότητα, αλλά εγώ λωποδύτης όμως! Τι λέει αυτό; Αγνίζει την ψυχή του, προσέχει το μάτι του, προσέχει το θέλειν, προσέχει τα οικονομικά του, πού έρχονται και πώς έρχονται και πώς τα διαχειρίζεται, προσέχει τη γλώσσα του. Με τον Χριστό, με την Εκκλησία Του, χρησιμοποιεί την εξομολόγηση, πνευματικό, ολιγίτου, ώστε έρχεται στην ιστορική ασυνολία και καθαρίζει με το αίμα του Χριστού την ψυχή του, ώστε να μην υπάρχει μώμος ή ρυτίς. Τίποτα δεν έχει ο Χριστός. Και φαίνεται λίγο, διότι έχει αυτά τα μέσα εύκολα και χωρίς χρήματα να τα χρησιμοποιήσει ο άνθρωπος.

Είπα χθες στην εκκλησία, στην παραβολή του καλού Σαμαρείτου, το πανδοχείο που τον πήγε, τον περιπεσόντα, ο Ιησούς Χριστός έδωσε κι από πάνω. Ο Χριστός όχι μόνο το αίμα Του το έδωσε, όχι μόνο εκείνον, όχι, μπήκε απάνω Του και τον πήγε στην Εκκλησία, στο πανδοχείο, αλλά πλήρωσε και από πάνω. Άφησε δηνάρια και είχε υπογράψει για τον λόγο Του: «Όταν γυρίσω, ό,τι δαπανήσεις εγώ θα σου το δώσω». Τίποτα ο τραυματισμένος δεν πλήρωσε. Τίποτα δεν προσέφερε. Δεν πλήρωσε το μέσο να μεταφερθεί. Δεν πλήρωσε φάρμακα. Δεν πλήρωσε νοσήλια. Δεν πλήρωσε παραμονή. Δεν μπορούμε να τα κάνουμε. Χρειάζονται έξοδα να μετανοήσουμε; Χρειάζονται έξοδα για να εξομολογηθούμε; Ευχαριστούμε. Χρειάζεται έξοδο να κοινωνήσουμε συχνά, να αλλάξουμε το αίμα μας, το αλαίμακτο αυτό το πονηρό, να βάλουμε καινούργιο αίμα μέσα...

Χριστού, για να γίνουμε βασιλόπουλα για τη Βασιλεία των Ουρανών; Δεν χρειάζονται. Είναι όλα ανάργυρα, χωρίς χρήμα, δεκάρα. Γι’ αυτό δεν θα υπάρχουν. Ας τη μάθει, λέει, η συμπαραγωγή και η κοστολόγηση του Ματθαίου. Ας τη μάθει, εδώ να την είπε. Ρωτώ, ρωτώ στη στιγμή και τώρα: πού θα ενδυναμώσει το κορμί μου και πού είναι; Γιατί δεν αντέχω. Και εγώ οι δυνατοί μπορεί να τον βλέπω και να αφήσει την ψυχή και να μας τον πάρει και τον δικό μας. Όχι. Έρχεται αγιασμένος και αφανισμένος. Γι’ αυτό λέει αυτός, Α΄ Ιωάννου, μαθητής, γρηγορότερα, το πρώτο κεφάλαιο: «Τὸ αἷμα Ἰησοῦ Χριστοῦ καθαρίζει ἡμᾶς ἀπὸ πάσης ἁμαρτίας». Αυτό είναι που μας αγνίζει, αυτό είναι που μας καθαρίζει, το αίμα του Χριστού. Παίρνει τον άνθρωπο, τον κάνει λεπτό...

ό,τι μόνο θα βρεθεί στη Βασιλεία των Ουρανών. Προσέχει, λοιπόν, ο άνθρωπος να αγνίσει τον εαυτό του. Να αγνίσει τα μάτια του και να τα προσέχει. Να αγνίσει το στόμα του και να μην επιτρέπει τίποτα το πονηρό, τίποτα ανευλαβές να μη λερώνει αυτό το στόμα του. Τις πολλές φορές λέμε: είναι το στόμα του με αγιασμό να πιάνει το όνομα του Θεού. Μολύνεται το όνομά μας. Ανάληψη. Όταν εμείς λέμε τέτοιες αμαρτίες και τέτοια πράγματα, οι βλασφημίες του Χριστού και του Ευαγγελίου δεν είναι στο στόμα το δικό μας; Και τι χρήση χρειάζεται για να μπορέσει να αγνιστεί αυτό, ώστε να μπορέσει να γίνει; Γιατί λέγει, θα γίνουμε τον Χριστό όπως είναι. Και καταλαβαίνετε, αν είμαι βρομερός άνθρωπος, παλιός άνθρωπος, δηλαδή παλιάνθρωπος με τις αδυναμίες και με τις επιθυμίες του, να μπορέσει να σταθεί μπροστά στον Χριστό να Τον δει; Οι άγγελοι κλίνουν το κεφάλι τους κάτω, δεν μπορούν να Τον δούνε. Και μας λέει, μας δίνει το δικαίωμα να Τον δούμε όπως είναι.

Για να Τον δούμε, πρέπει να αγνιστούμε. Θα πρέπει να καθαρίσουμε κι αυτοί μας από πάσα, πάσα λίγο, στον νόμο. «Καὶ πᾶς ὁ ἔχων τὴν ἐλπίδα ταύτην ἐπ’ αὐτῷ ἁγνίζει ἑαυτόν, καθώς ἐκεῖνος ἁγνός ἐστι». Μοντέλο, παράδειγμα, ο Χριστός. Όχι γείτονα, όχι γειτόνισσα, όχι υποτιθέμενη, όχι «κι εγώ ποιος άλλος». Όχι, όχι, αυτό είναι το μοντέλο. Γιατί πολλοί άνθρωποι έχουν αγιασμένο τον εαυτόν ή άλλοι έχουν αγιασμένους ορισμένους. Και σας έλεγα μια φορά ότι για κάθε άνθρωπο υπάρχουν τέσσερις γνώμες. Η μία γνώμη είναι του κόσμου απ’ έξω, που κρίνει με τον δικό του τρόπο. Η άλλη γνώμη είναι...

του αμέσου περιβάλλοντος, του προσώπου, της οικογένειας. Ευχαριστώ. Ξέρουνε περισσότερο τη ζωή τη δική μου, επίσης, τα μέλη της οικογένειάς μου από ό,τι με ξέρετε εσείς και με βλέπετε κάθε μέρα. Έχουν κι αυτοί μια γνώμη. Εγώ, που ξέρω καλύτερα τον εαυτό μου, έχω κι εγώ μια γνώμη για τον εαυτό μου, που είναι διάφορος της δικής σας και διάφορος του στενού περιβάλλοντος. Τρεις γνώμες. Μπορείτε εσείς να λέγετε για την κόλαση, δεν μπορείτε να με στείλετε. Μπορείτε να λέγετε για τον Παράδεισο, ούτε εκεί μπορείτε να με στείλετε. Η γνώμη σας πέφτει στο κενό. Η γνώμη των ειδικών μας πέφτει στο κενό. Η γνώμη η δικιά μου, ότι αξίζω αυτό ή δεν αξίζω αυτό, ούτε αυτή.

Η γνώμη του περιβάλλοντός μου, του περιβάλλοντός μου, πήγε να λαμβάνεται η κόρτα. Μετά τη γνώμη λαμβάνεται η κόρτα.

Τι λέγει ο Χριστός για μένα αυτήν την ώρα; Ούτε μάρτυρες και αφηγήσεις, ούτε οικονομικό κόστος να θεωρείτε. Τι άλλο για εσάς; Ο Χριστός έχει οφθαλμούς αδεκάστους, γνωρίζει γυμνά και τετραχηλισμένα τα του καθενός, γνωρίζει τον κόσμο, όσα πρέπει να κάνει, και το κουμπί και να δακτυλολογείται. Γνωρίζει τον κόσμο, γνωρίζει όσα έζησε ίσως. Αν διαβάσεις το 58ο κεφάλαιο του Ησαΐου, θα δείτε: «Ἐπιλήσεταί μου», λέει, «σε ἐγκατέλιπε». Η μητέρα, λέει, μπορεί να εγκαταλείψει το τέκνο της, να πέσει στη φωτιά κουβεντιάζοντας την ημέρα ή να τρέχει απ’ το παράθυρο και παίζοντας τα βιβλία, όλα αυτά; «Ἐγὼ», λέει, «οὐκ ἐπιλήσομαί σου. Ἰδοὺ ἐπὶ τῶν χειρῶν μου κατεζωγράφησά σου τὰ τείχη». Αυτός είναι ο Χριστός. Με Αυτόν έχουμε να κάνουμε εμείς.

Να λυθείς από το δάκτυλο και από τις κεφάλαιες περιόδους μας. Ο Χριστός βλέπει πού είναι ο ρύπος. Γέννησις της Θεοτόκου, Διάδοχος Φωτικής, Ευαγγέλιο, Εισόδιο της Θεοτόκου, Ευχή Έσχατα, Αγία Γραφή, Ανάσταση, Ανάσταση, Αποκάλυψη, Αντίχριστος, Ευαγγέλιο, Βασιλεία των Ουρανών, Γέννησις της Θεοτόκου, Βασιλεία των Ουρανών, Γέννησις της Θεοτόκου, Βασιλεία των Ουρανών, Γέννησις της Θεοτόκου, Ευαγγελία των Ευαγγελίων, Πρεσβύτερος του Λαπέδου. Όταν εκεί συνεχίζουν οι Ουρανοί, δεν θέλει τότε να αντισταθούν, ούτε να αντισταθούν οι Ουρανοί. Θα πουν οι δαιμόνιοι και οι ομολόγοι. Τι κάνει ο Ευαγγελισμός μήνα, την ιστορία της κοινωνίας; Τότε γίνεται απαστράπτουσα η ενδυμασία και η αγνότητα των ανθρώπων από το αίμα του Ιησού Χριστού.

Τα στρατηγήματα των νόμων, όταν πλήθυνε η αμαρτία, είτε λόγω είτε έργω, είτε διανοία. «Οἴδατε ὅτι ἐκεῖνος ἐφανερώθη, ἵνα τὰς ἁμαρτίας ἡμῶν ἄρῃ». Αν ήρθε, λέει, εκείνος ο Χριστός, ήρθε να πάρει τις δικές μας αμαρτίες, ώστε να μπορούμε να είμαστε καθαροί εμείς. «Καὶ ἁμαρτία ἐν αὐτῷ οὐκ ἔστι». Πάλι Τον παρουσιάζει, πως Αυτός είναι χωρίς αμαρτία και ότι κι εμείς πρέπει να καθαρίσουμε την αμαρτία και να βρισκόμαστε την ώρα που θα φύγουμε από εδώ, που είναι άδηλος για τον καθένα, καθαροί. Η Εκκλησία μας, σ’ αυτό το πνεύμα επάνω, δέεται καθημερινώς.

λέγει ο Ψάκης διήμων, παράστηκε η Ρώση μας αυτή την ημέρα με ελευθερία, Αγία, ειρηνική και ανάμαρθενος. Μπορεί να πει κανείς, μπορεί να παραστηριστεί στους κόσμους, να πει και θα λέω ότι έκαναν μια μοίρα ανάμαρθενος εκεί. Δεν πάει. Ο Ιώβ λέγει «Έσαι και μία ημέρα αν η ζωή του ανθρώπου επιτυγείς, είναι αμαρτωλός» και ξαναδεξομολογήσει ώστε ποιος γνωρίζει. Είναι αδύνατον, λέει, άνθρωπος, ζεγελημένος σε τη γυναίκα, που ξέρει το προπατορικό αναμάρτημα και λίγο, να είναι αναμάρτως «έχω και μία ημέρα επιτυγείς, αν δεν με δεις».

Ίδιο, δεν έχω πει πολλή κακοποίηση. Είναι αλήθεια αυτό το πράγμα. Και πάλι λέγω: ποιος βγάζει τον εαυτό του μπροστά ως μοντέλο; Γιατί στην αλήθεια μεταξύ πολλών κακών είναι άγγελος, μεταξύ καλών όμως είναι πονηρός. Και εμείς μάθαμε να παραλληλίζουμε τον εαυτό μας και τους δικούς μας με τους κακούς τους άλλους, όχι με τους καλούς. Βλέπουμε ότι υπερέχουμε από τους κακούς. Δεν βλέπουμε εκείνους που λείπουμε από τους καλούς. Και εκεί είναι το λάθος. Μου θυμίζει σαν τώρα ότι είναι πολλοί αυτοί που έρχονται πίσω, παιδί, όταν είναι η φωνή να βάλουν στο καλάθι. Καταλαβαίνετε; Εκεί με γελάει. Το μέτρο, λοιπόν, που θα μετράει ο άνθρωπος είναι ο Χριστός.

Δίπλα μίσα, όχι πεθερά, σύζυγος, όχι σύζυγο. Ο Χριστός είναι το μέτρο για την αναπτώση με τον Χριστό, όσο πολύ πέφτει στον κόσμο να φτάσει και στη ζωή του υπογραμμών, όπως λέει ο Παύλος ο Πέτρος, υπογραμμών ο Ιβάνων, μιας ευχήσεως για αυτούς τα υπατήρια μας, να θεωρηθεί μικροδρόμος ροδικότητας που προσπαθούν να λέει για τον Χριστό ότι απέσκεται το νερό ή νεό

Ο Πρεσβύτερος λέει το ένα μαζί με ακόμη διγέννηση. Δεν έχουμε απομακρυνθεί. Δεν ξέρουμε ουρανικά τα μονοπάτια Του και τους δρόμους, γι’ αυτό δεν μπορούμε να είμαστε καταλήξεις, γιατί απομένουν πράγματα πολύ άδικα! «Πᾶς ὁ ἐν αὐτῷ μένων οὐχ ἁμαρτάνει». Αυτός ο οποίος μένει μαζί με τον Χριστό, λέει, δεν αμαρτάνει, δεν μπορεί να αμαρτήσει. Βάλτε, αν θέλετε να το καταλάβουμε πιο καλά, ένα σίδερο στη φωτιά. Βάζετε το ένα σίδερο και βάζετε κι ένα άλλο σίδερο να μην είναι βαλμένο στη φωτιά. Βάζετε, παραδείγματος χάριν, μια τανάλια μπορεί να πάει σε μια υποδοχή εκεί του σιδήρου που δεν έχει φωτιά. Το άλλο που θέλω...

Δεύτερον, πώς θα ήταν; Να περιμένει τον άνθρωπο να παγώσει, για να μπορέσει να τον βάλει στα χέρια. Να είναι μακριά από τον Χριστό. Να είναι μακριά από τη Θεία Κοινωνία. Να είναι μακριά από την Εκκλησία. Τότε τον βάζει στα χέρια και τον τρώει. Ένας πλούσιος, λέγεται, με τις φοβερές τρέλες του που έκανε, είχε και μια δωδεκάδα σκύλων, ολικά μαστίφ, και μαγείρευε εκλεκτά φαγητά για τους σκύλους, τους οποίους τους περιποιείτο μέσα σε ανάλογα πιάτα, διαλεγμένα για να τρώνε οι σκύλοι. Και όταν γινόταν, λέγει, το φαγητό, έπαιρνε μια κουτάλα μεγάλη, ό,τι είχε βρασμένο εκεί, και έριχνε μέσα στα πιάτα.

Γύρω γύρω τον εκοίταζαν αρκετή ώρα, μέχρι που πάγωνε το φαγητό. Μόλις πάγωνε το φαγητό, κι αυτοί ορμούσαν και το τρώγανε. Όσο και αν ήθελαν, δεν μπορούσαν να το φάνε. Αυτό είναι το πρόβλημα. Κι αυτός είναι ο πρόβλημας. Ο άνθρωπος, ας δούμε τι πρέπει, είναι ένα δεδομένο σίδερο κοντά στη φωτιά, κοκκινίζει και δεν μπορεί κανείς να τον πειράξει. Όταν το βγάζει από τη φωτιά, παγώνει και κοίτα ο καθένας να χωρίσει τους καρδιέφερους. Αυτός είναι ο άνθρωπος. Ο βρισκόμενος μακριά, βγαλμένος από τον Χριστό, έχει τις ιδιότητες του κρύου. Είναι παγωμένος. Δεν τον φοβάται κανένας. Όταν μένει κοντά στον Χριστό, γι’ αυτό λέει εκεί: «Ὁ μένων ἐν αὐτῷ οὐχ ἁμαρτάνει». Έχουμε χωνίσει και έχουμε επιθυμήσει. Όταν πρόκειται να πάμε στην Εκκλησία, πού πηγαίνουμε; Για ανάπτυξη τεχνικής;

Να συμμετάσχουμε μισών δείπνων; Όταν πρόκειται να πάμε στην Εκκλησία, πώς πηγαίνουμε; Για να βλέπουμε τους άλλους ή να προσευχηθούμε; Πώς θα μπορούμε να θεωρούμε ότι έχουμε σχέση με τον Χριστό και δεν φοβόμαστε τον σατανά; Δεν μπορεί να μας φάει, γιατί είμαστε στερεοί, είμαστε ειδικοί. Διαβάστε, αν θέλετε και αν έχετε και αν μπορείτε, τον βίο του Αγίου Κυπριανού και της Αγίας Ιουστίνης. Να δείτε τι της έκανε αυτός ο άνθρωπος, τι χρησιμοποίησε ο σατανάς για να την πειράξει, για να τη δώσει σε έναν που δεν ήθελε αυτή να παντρευτεί. Ενεδύθη και τον σατανά ούτως, και το μάγο το δικαίωμα. Δεν γνωρίζει αυτό η κοπελίτσα, γιατί είχε τον Χριστό μαζί της.

Η ζωή χριστιανική ελίχθη, κοσμήθηκε, θυμωνόταν, ώστε να καταλάβει ο Κυπριανός ότι όλα τα συνάγματα του σατανά δεν μπορούν έναν χριστιανό να τον καταβάλουν. Και μάζεψε όλα αυτά τα βιβλία και τα λοιπά και τα φυλλάδια και πήγε μέσα στην πλατεία και τα έκαψε. Και έγινε ο Άγιος Κυπριανός, που μας έχει αφήσει τέσσερις εξορκισμούς και τέσσερις Αποκαλύψεις για τα ξεγελάσματα του σατανά. Δεν μπορεί να είναι, και πόσο άνθρωπο στρέφεται και κουράζεται από αυτόν. Δεν μπορεί. Κάνει γύρω γύρω, δεν μπορεί. Θα βρει τη θύρα κλεισμένη. Ας μην αφήνουμε εμείς κενό. Και τότε σε κανάλι δεν μπορεί. Γι’ αυτό, επειδή γραμματικά σας εδώ λέγει, που είναι καθυμένος δημοσιοτής, ότι «ὁ μένων», λέγει, «ἐν αὐτῷ», μαζί με τον Χριστό, «οὐχ ἁμαρτάνει· πᾶς ὁ ἁμαρτάνων οὐχ ἑώρακεν αὐτόν, οὐδὲ ἔγνωκεν αὐτόν».

Αμαρτάνει; Έγινε ο Βασιλείδης δύναμος του Χριστού ακόμη. Ποτέ του δεν ήταν μαζί με τον Χριστό. Γιατί, όταν δείχνει ότι έχει τον Χριστό κάποιος μαζί, ο Χριστός είναι κανένας σωστάνος, ότι μια ποίμνη μας χρειάζεται. Είναι εκείνο που λέει αλλού ο Ιωάννης, ότι δεν θέλει κανένα πρόβατο να κινδυνεύσει και το φυλάει με την ποίμνη του το πρόβατό του. Εμείς όμως γίναμε χριστιανοί από τα στερηστάφη. Από τον καρκίνο αρχίσαμε και κάναμε παρακλήσεις. Ξέρω εγώ, πάθαμε μια ζημιά άλλη: να ’σαι στη Γρηγορούσα, να ’σαι στον Άγιο Νεκτάριο κ.λπ. Έχεις δανειστεί λήψεις, ξανά πάλι βάτραχος στο νερό. Είμαστε εμείς. Δεν μείναμε μονίμως και στις καλές ημέρες της ζωής και στις άσχημες ημέρες της ζωής μαζί Του, ώστε να μας αναλάβει. Δεν μείναμε μαζί Του, γι’ αυτό ακριβώς δεν έχουμε ούτε την ικανότητα. Σας ευχαριστώ.

Αυτό, και πολλοί παραπονούνται οι καημένοι για τα χριστιανικά τους που τους φτιάχθηκαν. Δεν διέμεναν ποτέ με τον Χριστό σωστά, σωστά, οργανικά, δεν διέμεναν. Τους ντύθηκαν, αλλά είδαν σε πολλά παρεκτροπά τα θεία, και αυτοί πήγαιναν στην εκκλησία, αλλά θεωρούσαν καλό να τα πάνε και στο γήπεδο, επειδή ό,τι το πρωί το χτίζανε, το απόγευμα θα το γκρεμίσουν. Θα πηγαίνω στην εκκλησία, καλώς, και να πάνε στο γήπεδο, κι από εδώ έψαλλαν την Παναγία και εκεί τη βλασφημούσαν την Παναγία. Πού να βρεις θεοφύλακτα, που λες τέτοια; Εμείς, για να ανέβουν, να πάνε ψηλά και λοιπά, τα διώξαμε από το χωριό, τα διώξαμε από την επαρχία, τα στείλαμε στην πόλη και θα γίνουν άνθρωποι, και όλοι οι άλλοι άνθρωποι, πάσα για τον Χριστό, πάσα για τα πάντα.

Ο άνθρωπος θέλει να κάνει μια ετοιμάσταση στον Σαββό του, με στάσιο στη δίκτυα του. Του υποδείχνει πλήρη μέρα νύχτα τους συμβούλους που έχει, να το φυλάξει και να το βάλει πάντοτε κοντά στο Χριστό. Τότε θα δεις ότι δεν θα έχει αλλοιώσει. Αλήθεια έχει, δεν πρέπει να συμβεί, αλλά θα παραστείλει. Και θέμα σοβαρός, και μάλιστα έχει την ταινία του επιφράγηση. Και εκείνο που λέγει για τη Θεία Κοινωνία ο Χριστός μας: «Ο τρώγων μου τη σάρκα και πίνων μου το αίμα εν εμοί μένει και εγώ εν αυτώ». Ο γενικής της Ευαγγελίας, όπως το χέρι, το καθαρμένιο και το καρμί και η αυγή από τα κορμιά. Ανάληψη, Ευαγγελία των Ουρανών, Γέννησις της Θεοτόκου, Δευτέρα Παρουσία, Διάδοχος Φωτικής, Γέννησης Ευαγγελία Ουρανών, της των Θεοτόκου, Ευαγγελία των Ουρανών, Γέννησης της Θεοτόκου, Ευαγγελία Ουρανών, των Γέννησης της Θεοτόκου, Ευαγγελία των Ουρανών, Γέννησης της Θεοτόκου, Ευαγγελία Ουρανών, των Γέννησης της Θεοτόκου, Ευαγγελία Ουρανών, των.

Καρπών θέλει, δεν μου λέτε μέρα για τα χρόνια πολλά για τον Χριστόρο να είσαι παρακοινωνηθείς. Να μείνεις εκεί, φωτιά στο χρυσό, να απομηνύσεις από τη ρεύση των άγιων φωτήριων, των ήλων και το πνεύμα, το υλόπνευμα αυτό, ώστε να μπορέσεις να εσπαστείς, για να μην μπορεί ο σατανάς να μας βάλει στο χέρι και να μας βάλει και να με βάλει στο χέρι. Κοιτάξτε, λοιπόν, τι έχουμε μέχρι εδώ.

Θα ήθελα, αν επιτρέψει, να μιλήσουμε κάτι ακόμα και να καθοδημένουμε, αν πάλι και εμείς να συναντηθούμε μαζί μας. Γεια σας, γεια σας.