Η Ενάτη Ωδή της Θεοτόκου

Περίληψη

Ἑρμηνεύοντας τὸ Λουκ. 1,52-53, ὁ Παναγόπουλος βλέπει εἰς τὴν καθαίρεσιν τῶν δυναστῶν τὴν ἐκθρόνισιν τοῦ Σατανᾶ ἀπὸ τὴν ἀνθρωπίνην καρδίαν καὶ τὴν ἀνύψωσιν τῆς ὑποδουλωμένης ἀνθρωπότητος. Ἡ δύναμις τοῦ πονηροῦ δὲν μετεβλήθη καθ᾿ ἑαυτήν· ἡ νίκη ὅμως τοῦ Χριστοῦ καὶ ἡ ἀναγεννητικὴ χάρις δίδουν εἰς τὸν πιστὸν δύναμιν ἀντιστάσεως. Τὸ Βάπτισμα καὶ τὸ Χρῖσμα ἀποτάσσουν τὸν ἐχθρόν, ἐνθέτουν τὴν χάριν καὶ ὁπλίζουν κάθε δύναμιν τῆς ψυχῆς, ἀλλὰ ἡ ἐλευθερία παραμένει· διὰ τοῦτο τὸ βαπτισματικὸν δῶρον φυλάσσεται μὲ μετάνοιαν, νῆψιν, ταπείνωσιν καὶ ἀδιάλειπτον ἐπίκλησιν τοῦ ὀνόματος τοῦ Ἰησοῦ. Αἱ θεραπεῖαι καὶ οἱ ἐξορκισμοὶ ἀνήκουν εἰς τὴν δύναμιν τοῦ Ἐσταυρωμένου καὶ ὄχι εἰς προσωπικὴν ἰσχὺν τῶν διακόνων Του. Οἱ γραμματεῖς καὶ Φαρισαῖοι παραμερίζονται, ἐνῷ ταπεινοὶ ἐθνικοί, ὅπως ὁ Κορνήλιος, ὁ Λογγῖνος καὶ ὁ Εὐστάθιος, δέχονται τὸ Εὐαγγέλιον. Οἱ πεινῶντες γεμίζουν ἀπὸ θείαν ἀλήθειαν, ἐνῷ οἱ κάτοχοι τοῦ Νόμου ποὺ ἀπορρίπτουν τὸν Χριστὸν μένουν κενοί· ἡ σωτηρία προέρχεται ἀπὸ τὸν Κύριον, ἀλλὰ ἡ χάρις δύναται νὰ χαθῇ διὰ κακῆς χρήσεως τῆς ἐλευθερίας.