Η Ενάτη Ωδή της Θεοτόκου

Περίληψη

Εἰς τὸ «ἅγιον τὸ ὄνομα αὐτοῦ» τοῦ Λουκ. 1,49-50, ὁ Παναγόπουλος ἀκούει τὴν ὁμολογίαν ὅτι τὸ τέκνον τῆς Μαρίας δὲν εἶναι ἁπλῶς ἄνθρωπος, ἀλλὰ ὁ Θεάνθρωπος Χριστός. Ἡ κένωσις τοῦ Φιλιπ. 2,5-7 φανερώνει τὴν θείαν ταπείνωσιν: ὁ Υἱὸς δὲν ἀποβάλλει τὴν θεότητά Του, ἀλλὰ προσλαμβάνει τελείαν ἀνθρωπίνην φύσιν, ἐκδηλώνοντας ἀμφοτέρας τὰς φύσεις διὰ τῶν παθημάτων καὶ τῶν θαυμάτων. Τὸ Ἅγιον Πνεῦμα ἁγιάζει τὴν Παρθένον, ὥστε νὰ δεχθῇ τὸ μυστήριον τῆς Ἐνανθρωπήσεως χωρὶς φθοράν. Ὅπως ὁλόκληρος ἡ ζωή της ἐμεγάλυνε τὸ ὄνομα τοῦ Θεοῦ, ἔτσι καὶ οἱ χριστιανοὶ τὸ δοξάζουν μὲ ὀρθὴν πίστιν, δικαίαν πολιτείαν, ταπείνωσιν καὶ κρυφὰ ἔργα ἀγάπης. Τὸ ἔλεος τοῦ Θεοῦ φθάνει εἰς κάθε γενεάν, χωρὶς ὅμως νὰ παραβιάζῃ τὴν ἐλευθερίαν· ὁ Λώτ, ὁ Νῶε, ὁ Ἰώβ καὶ ὁ ἅγιος Ἀντώνιος δείχνουν τὴν δεκτικὴν καρδίαν. Ὁ φόβος τοῦ Θεοῦ, ἡ ἐλπίς, ἡ μετάνοια καὶ ἡ φυγὴ τῆς ἁμαρτίας προετοιμάζουν τὴν ψυχὴν διὰ συγχώρησιν καὶ σωτηρίαν.