Η Ενάτη Ωδή της Θεοτόκου

Περίληψη

Μέσα εἰς τὸ Μεγαλυνάριον, ἡ Θεοτόκος ὁμολογεῖ προφητικῶς τὸ κυοφορούμενον τέκνον ὡς Κύριον, Θεὸν καὶ Σωτῆρά της, προαναγγέλλουσα τὸ ὄνομα Ἰησοῦς τοῦ Λουκ. 1,31 πρὶν ἀκόμη ἀπὸ τὴν περιτομήν. Ὁ Παναγόπουλος συνδέει τὴν κατὰ σάρκα γέννησιν τοῦ Χριστοῦ χωρὶς ἀνθρώπινον πατέρα καὶ τὴν θείαν ὕπαρξίν Του χωρὶς μητέρα μὲ τὸν Μελχισεδέκ τοῦ Γεν. 14, προτύπωσιν τῆς αἰωνίου ἱερωσύνης. Διὰ τοῦ Ἁγίου Πνεύματος ὁ Υἱὸς προσέλαβε σάρκα καὶ αἷμα, διὰ νὰ καταλύσῃ τὸν διάβολον καὶ τὸν θάνατον. Ἡ παρουσία Του γνωρίζεται ἐσωτερικῶς ἀπὸ τὴν κατάνυξιν, τὴν εὐχαριστίαν, τὴν χαρὰν καὶ τὴν μεταμόρφωσιν τοῦ βίου. Ἀπέναντι εἰς τὸν σαρκικὸν καὶ τὸν ψυχικὸν ἄνθρωπον τίθεται ὁ πνευματικός, ὁ ὁποῖος ἀπαντᾷ εἰς τὴν ἀδικίαν μὲ εὐλογίαν. Ἡ Μαρία εἶναι ἡ γυνὴ τοῦ Γεν. 3,15, ἡ Κιβωτός, ἡ κλίμαξ καὶ ἡ βάτος· ὅμως, λέγουσα «Σωτήρ μου», ὁμολογεῖ ὅτι καὶ ἡ ἰδία εἶχε χρείαν λυτρώσεως ἀπὸ τὸ προπατορικὸν ἁμάρτημα.