Η Ενάτη Ωδή της Θεοτόκου

Περίληψη

Τὸ Μεγαλυνάριον φανερώνει ὅτι ἡ Θεοτόκος ἐπελέγη διὰ τὴν βαθεῖαν ταπείνωσίν της καὶ ὄχι διὰ κάποιον ἔργον τὸ ὁποῖον ἀπέδιδεν εἰς τὸν ἑαυτόν της. Ὁ Παναγόπουλος διακρίνει τὴν ἑκούσιον, ἐσωτερικὴν ταπείνωσιν ἀπὸ τὴν ταπείνωσιν ποὺ ἐπιβάλλουν ὁ φόβος, ἡ ἀσθένεια, αἱ θλίψεις ἢ οἱ ἐχθροί. Τὸ «Ἰδοὺ ἡ δούλη Κυρίου» τοῦ Λουκ. 1,38 δηλώνει ἐλευθέραν παράδοσιν, ἐνῷ ἡ σιωπὴ τῆς Μαρίας ἐνώπιον τῆς ὑποψίας τοῦ Ἰωσὴφ δέχεται τὴν ἀτίμωσιν χωρὶς ἐπίδειξιν θείας εὐνοίας. Ἡ ἀληθινὴ ταπείνωσις εἶναι τὸ ἔδαφος ὅλων τῶν ἀρετῶν: θέτει τὸν ἄνθρωπον κάτω ἀπὸ τοὺς ἄλλους, ἀποδίδει κάθε καλὸν εἰς τὸν Θεόν, ὑπακούει εἰς τὸν λόγον Του καὶ ἀναγνωρίζει τὴν ἀμοιβαίαν ἀνάγκην. Ἡ ἐξωτερικὴ μετριοφροσύνη δύναται νὰ κρύπτῃ φιλαυτίαν· ἀντιθέτως, τὸ κάλεσμα τοῦ Χριστοῦ εἰς Ματθ. 11,29 δείχνει ὅτι ἡ ἑκούσιος αὐταπάρνησις καθιστᾷ τὴν ψυχὴν κατοικητήριον τοῦ Ἁγίου Πνεύματος.