On Magic, Part 4

This English transcript is an automated translation of the original Greek lecture. It may contain errors; the original Greek audio recording is the authoritative source. Some passages are omitted per editorial policy.

We should speak about this subject as fully as possible. If, once again, we look at the daily press, as we did last time, we find a report from that congress I mentioned to you, held in England in 1960 and attended by two thousand spiritualists from twenty-nine countries. Among the many things written here, I will read a short excerpt. These words were spoken by the Swiss president of the congress, Karl Müller of Zurich: “In the past,” he said, “religious people thought of life after death as something entirely separate from modern science.”

“The whole question has now changed. At that time, matter was matter and spirit was spirit. Today, modern physicists have transformed everything into energy. Of course, people have been brought up with religious beliefs from early childhood, and the elderly do not change. We must wait for them to die. But spiritualism, by spreading knowledge of the spiritual world, will one day destroy the competing doctrines of the world’s various religions and unite them all into one.”

So here spiritualism openly proclaims that it will destroy all the doctrines of the religions and replace them with a single system: spiritualism itself will take their place. As you can see from the little I have read to you, spiritualism is not merely a display of phenomena; it is also a teaching. Indeed, it presents itself as a complete teaching, as far as possible. It comes to offer us a systematic account of every subject: the world, God, and man. Spiritualism claims nothing less.

It is a religion. I shall demonstrate this as we continue with our subject. Indeed, when it claims that it will destroy all the religions of the world and that spiritualism will take their place, you understand how truly religious it is at its core. To understand this, however, we must analyze spiritualism and examine it more closely. Today I will not speak for myself. I will let a spiritualist speak. Of course, I have not brought him here with me, nor do I have him in my bag, but I do have one of his books. It was written by a physician named Vasileios Tsinoukas,

a medical inspector for the Social Insurance Institute, formerly director of the Asvestochori Sanatorium and formerly a department head for Social Hygiene in the Ministry of Health. Here is the book. Its title is Scientific, Religious, and Materialistic Spiritualism and the Christian Churches. Beneath that it says: “A Reply to Professor Trembelas’s Book Spiritualism.” In this book he does indeed give a clear—quite clear—answer to the question of what spiritualism is, so that we too may properly learn what this religion of spiritualism is.

This physician, who is of course a spiritualist, makes a distinction here. He speaks with considerable passion, attacking the Holy Synod, Trembelas, and the Metropolitan of Florina, Kantiotis, who had also defended the faith. He speaks very passionately. Nevertheless, as I told you, he gives us a clear picture of the content of spiritualism. He says that spiritualism consists of three elements: materialistic spiritualism, scientific spiritualism, and religious spiritualism. What is materialistic spiritualism? He tells us that it is communication with lower, wicked spirits.

These are not the souls of good people, nor are they higher spirits. They are simply the souls of sinful, thoroughly wicked people and evil spirits, which converse with human beings through mediums, while those people seek purely material benefits. For example, we may want a medium to tell us how our business affairs will go, whether a sick person will live or die, whether things will turn out well or badly, where to find a lost treasure, and many other things. He says that this is materialistic spiritualism and that “we spiritualists regard this materialistic spiritualism as charlatanry and want nothing to do with it.” You understand, however.

This so-called materialistic spiritualism is precisely the kind most widespread among the general public: astrology, fortune-tellers who read coffee grounds, this thing or that, and every sort of divination. All these make up the spiritualism of the masses. Tsinoukas repudiates it, but not because he does not believe in it. This is a device intended to mislead the Holy Synod, to which he addresses himself, so that he may say, “We have nothing to do with that. Those things are frauds.” Yet in doing so, he merely exposes his own position. He effectively admits that there is charlatanry, deception, fraud, and communication with evil spirits through the various forms of so-called materialistic spiritualism.

Then there is scientific spiritualism, which he truly defends. What is scientific spiritualism? It is the attempt to place spiritualistic phenomena on an experimental footing. For example, there may be a communication of thought: telepathy. My thought passes into another person’s receptive brain, and I transmit my thought to him. Or there may be some other phenomenon, whatever it may be: a dematerialization or a materialization. The medium’s own bodily members are separated into pieces without bloodshed—without any blood being spilled, without bleeding at all. A leg is over there, an arm over here, and then they are joined together again.

Once they have been joined together again, some explanation is needed. How did the separation take place, and how were the members reunited? Scientific spiritualism attempts to give a scientific account of this—that is, to prove what caused it. Or, for example, it seeks to explain how a soul leaves a dead person and supposedly enters another body, and all such things, including the question of the soul itself. We shall speak about that shortly. Then there is religious spiritualism. Religious spiritualism, he says, has no other purpose than to console grieving people, especially those who have lost loved ones. When, for example, a member of a family has died, the relatives can...

communicate with that spirit, speak with it, and receive consolation. But let us examine these matters more carefully. Within these three categories—materialistic, scientific, and religious spiritualism—what is the actual teaching? First of all, what does it teach about God? At first glance, of course, they tell us that God exists in three hypostases, three persons. Tsinoukas attacks Trembelas and says, “We are religious people. Why does this professor tell us that we stand outside the garden of Christianity?”

If we read this book, we shall be horrified by the teaching of spiritualism. God in three hypostases, they say. But what do they mean when they say that God is in three hypostases? We say: the Father is God, the Son is God, the Holy Spirit is God; yet there is one God—three persons, one essence, one God. They say instead: God is the first person, Spirit the second person, and Matter the third person. God, Spirit, Matter. But what is this? Is not God spirit? Quite simply, according to the spiritualists, God is identified with the world. Everything within the world is God, and God is one with the world.

This is nothing less than a pantheistic conception. If the sun is within the world, then the sun is God, because it is a part of the deity. But these are plainly pantheistic or idolatrous fabrications, completely foreign to the spirit of Holy Scripture. Listen to what he writes. Because there is so much here, I copied it out so that I would not have to keep opening the book; I shall merely refer to the page. On page 29 he says: “Everything that exists in the universe or in nature is a particle of the deity.” Everything within the world is a piece, a part, of God. A tree is a piece of God, a fish is a piece of God, and the sun is a piece of God.

“It came from the essence of God Himself and will ultimately return to its Creator.” In other words, everything has come forth, departed, and emanated from God, and everything will return to God again. Then he continues with what he says was once described in one way and is described differently today. Listen now to these tales, which recall the ancient Gnostics of the second and third centuries.

Therefore, all these things come from a primordial matter, and this primordial matter, if you please, is none other than God Himself. Primordial matter! And so God is matter existing on the seventh plane, and this matter is threefold. They say that it consists of positive and negative forms of electricity called “ultimata.” I do not know what these ultimata are, but from them everything in creation is produced, both visible and invisible. These ultimata came from the essence of God, and everything will finally return to Him. Then he even inserts a phrase from Holy Scripture: “that God may be all in all.” He borrows from Holy Scripture as well. So what sort of invention are we constructing here?

God is within the universe; the universe is God. Everything we see is God. This is a pantheistic conception: everything we see is God. Therefore, if God is matter, can we speak of pure spirit? Certainly not. In reality, my beloved, as will become even clearer from the other subjects we shall examine, spiritualism—despite placing the word “spirit” at the very front of its name—is one hundred percent materialism, through and through. And what do they say about Jesus Christ, my beloved? Of course, they say that they believe in Jesus Christ. They believe in Him very much. But what do they understand Him to be? What do they mean by Jesus Christ?

Do they accept, of course, that He is the second person of the Holy Trinity? No. They simply say that He is a higher spirit who came to our earth and became a man—a higher spirit, nothing more. On page 9 it says: “At various intervals, Divine Providence sends to earth preeminent spirits, who become incarnate as human beings and, through their teachings, their example, and the lives they lead on earth, are to bring sinful people back to the path of virtue. Therefore, our Lord Jesus Christ is also one of these preeminent spirits who have appeared on earth.” In other words, they tell us that Christ is merely a higher spirit.

A man who came to tell us a few good things and then departed again, much like a number of other men who appeared in different places. In their view, the Buddha is more or less the same, Muhammad is the same, and so on. And to see what they ultimately say about the Trinitarian God, listen again to page 9. They speak of a “universal electrical center”—an electrical center, meaning electrons, like those that pass through a lamp and make its filament glow, producing light. This, they say, exists somewhere high in the universe. What materialists, initiates, and spiritualists describe in this way, they call “God in three hypostases, the All, and Spirit.” Who, then, is this God in three hypostases? An electron, an electrical center—in other words, materialism, pure and simple.

But when we hold such conceptions of God, what more can be said? Nevertheless, let us continue. What do they believe about the soul? He says that the soul is not spirit. It is not spirit. The soul is energy, and specifically energy governed by Einstein’s formula, as he writes twice in this book. Listen to how he puts it: “And since it is proved...” Proved! How easily they use such words! I am sorry that this man is a doctor who attended a university and therefore can supposedly be expected to know what proof means. Proof means that there can no longer be any objection to the claim being made and that it has been established as true.

But when an objection remains, there is no proof; what we have is only a theory. So when he speaks about the soul—a subject about which no one to this day has proved anything, nothing whatsoever—how can he say that it has been proved? This shows how unscientific he is, even though he is a man of science. And what does he say? “It is proved that the soul is energy that can be photographed”—we can photograph it—“that can be weighed”—we can weigh it—“and that is vibrational and pulsating in nature,” as all waves pulsate, “with a frequency of vibration greater than that of cosmic rays.”

Let me explain further. A radio wave, for example, is an oscillating motion. But the soul, he says, is something with a frequency far higher than even the ultra-high frequencies—an exceedingly high frequency, higher than the cosmic radiation that comes to us from the sun. “It must be investigated in laboratories of electrobiology, for it is an energetic entity mathematically subject to Einstein’s formula: energy equals mass multiplied by the square of the speed of light.” In other words, the soul is E = mc²: mass multiplied by the square of the speed of light. This is Einstein’s well-known formula. Forgive me; I do not want to confuse you with too many details. I wish to say only this: that famous formula opened the way for us to convert matter into energy.

And energy into matter. Atomic energy is well known. What is atomic energy? What is its release—or its conversion, if you prefer? What are matter and energy? So he claims that the soul follows the same path: it is energy. The body is matter and the soul is energy, just like a live electrical wire. The copper is matter, and electrical energy passes through it. Yet, as our century has taught us very clearly on the basis of Einstein’s famous relation, energy can become matter again. My good sir, it is simple: since matter becomes energy, energy becomes matter. Therefore, the soul can become matter. That is precisely why, they say, it can be weighed and photographed. Is this materialism or is it not? It is one hundred percent materialism.

On the one hand, he says, “I shall strike down materialism.” My God, what contradictions! On the other hand, spiritualism tells us with perfect clarity that the soul is energy and can be brought under Einstein’s law—Einstein’s relation. It even says that the soul has been weighed. Listen to the wording: “The American physicians Dugan and MacDougall, together with five colleagues, were the first to study the weight of the souls of six dying persons.” We shall read it, and then you will see more clearly. How do they measure the soul? How do they weigh it? They bring in a sick person who is near death, place him on a bed, and set the entire bed upon a highly sensitive scale. Then they begin measuring.

As we were saying, they measure the gross weight, because the soul is still inside the person. Of course, anyone familiar with scales would laugh; he could not help laughing. So they measure the gross weight and wait for the person to expire. The moment he dies, they subtract the tare, and what remains is the weight of the soul. My dear friends, this is on page 32. These are the very claims I have been telling you about. It is appalling. I have underlined them heavily here. There it is: the weight of the soul. Let me find the passage and read it directly: “They studied the weight of the souls of six dying persons, who were placed on a specially constructed bed fitted to an automatic balance, and concluded that its average weight is sixty grams.”

The soul, my dear friends, weighs sixty grams. Then the Dutch researchers Malta and Zaalberg, using a special instrument of their own, a dynamograph, found the average weight to be sixty-seven grams. Finally, Dr Durville, after supposedly isolating the soul of a living person by means of magnetism, found it to weigh only thirty grams. So, as you see, the soul—this supposed piece of matter—would surely be smaller in a person of smaller build. Or rather, no: what determines its weight? It is not whether the person is large or small. What myths and tales the human imagination invents! What do you suppose determines the weight of the soul?

The goodness or sinfulness of the person. And what do they tell us about whether Hell and Paradise exist? Listen to what Hell and Paradise are according to the spiritualists. When souls depart, they supposedly behave according to their weight, like material objects placed in a glass of water. A cork rises to the very top. Lead sinks to the very bottom. An egg remains somewhere in between. So, they say, if souls rise all the way up because they are light, that is called Paradise. If they sink all the way down because they are heavy, that is called Hell. Fine fairy tales indeed! Yet this is what so-called scientific spiritualism teaches. Take note: scientific! See what we have reduced the very idea of scientific knowledge to!

How much foolish nonsense can be spoken in the name of what is called science!

And what do we say about this Christ?

What do we say about religion? No, they have said that they will abolish religion and that spiritualism will take the place of all religions, above all Christianity. Spiritualism’s foremost enemy is not Buddhism or Islam; it is Christianity. Christianity is its great nightmare and its adversary. Since the devil was defeated beneath the Cross of Christ, he now regards every Christian cause as his risen enemy. This is precisely why spiritualism creates a religion of its own, as we said at the beginning, and declares that it will replace every religion and itself become the one religion. From a long chapter in this same book, I have selected a few individual passages

so as not to weary you with Tsinoukas’s many words. Let me add a few observations of my own, so that you may see that spiritualism is indeed a religion. My dear friends, just as someone who entered a Buddhist temple and offered sacrifice at the altar of Buddha could no longer call himself a Christian and would be committing a deadly sin, so too, when you, as a Christian, go to a medium to obtain some information you desire or to establish contact with your dead, you fall into that same sin: you offer the incense of worship to a foreign religion. And what a religion it is—a demonic one! Demonic, demonic! It is the devil himself, Beelzebub, who is worshipped there. And now, behold.

You will see every feature of a religion: worship, ritual, believers, and priests. You will see them all. I read from the book: “Those who come to communicate with spirits must always keep certain spiritualist requirements in mind, and fervent and sincere prayer is required from everyone present.” Prayer—yes, my dear friends—because prayer is communication with the Most High. In communication with spirits there are also functionaries on earth who are called mediums, or intermediaries, and who serve as guides for the spirits. In other words, they occupy the place of priests in spiritualism.

To strengthen the inner calm of those attending the séance, a favorable atmosphere is created. How? Through prayer, chanting, the burning of incense, candles in certain places, and, if available, a church organ. So there are prayers, hymns, incense, candles, and even an instrument like the organ used in the Western Church.

The prayers and hymns are to last approximately fifteen to twenty-five minutes—a brief service, in other words. Anyone wishing to communicate with a loved one must prepare himself spiritually, just as you and I fast and prepare ourselves before receiving Holy Communion. One must be prepared. On feasts of the Lord and feasts of the Theotokos, communication is forbidden. Which are the feasts of the Lord? Christmas, Pascha, and the Transfiguration are feasts of the Lord. Which are the feasts of the Theotokos? The Entry of the Theotokos into the Temple on November 21, the Annunciation on March 25, and the Dormition of the Theotokos on August 15. On these feasts, they say, communication with spirits is forbidden. Why is it forbidden?

Because the devil takes to his heels! The devil runs away. Once, my dear friends, a friend in Patras told me of something that happened while he was still a secondary-school student. A spiritualist had announced that he would conduct an experiment. He had rented one of the city’s theaters—let us say the Orpheus Theater—put tickets on sale, and set the day and hour. Curious people went to see the spiritualist perform his experiments. On the stage was a small table upon which he would do whatever he intended to do. My friend, who was then a schoolboy, took a copy of the New Testament and went and hid it

under the table, tucked away beneath one side, before anyone noticed him. The appointed hour came, the audience gathered, and the spiritualist went up onto the stage. He tried to perform his experiments, but nothing happened—complete failure. He tried again, but still nothing. He began to sweat, then sweat even more; he turned red, swallowed hard, and swallowed hard again. He looked at the audience waiting anxiously to see whether he would succeed or fail—and also thinking of the money they had paid for their tickets. At last he turned to them and said, “Please forgive me. I truly do not know what has happened to me. You may leave, and on your way out you may collect your money from the box office.” What was the cause? The Gospel hidden beneath the table.

The boy had secretly placed it there, and the experiment truly failed. In other words, wherever God is, the devil disappears. Father Charalambos Vasilopoulos tells another delightful story in a small book he published on this subject. A certain spiritualist used to summon spirits every night. They would make a commotion, overturn furniture and other objects in the familiar manner, and create all kinds of noises. One night he came home late and, out of habit, summoned the spirits again. Not a sound. “What has happened?” he wondered. He summoned them again and heard a voice say, “We are not coming, because that other one came here today.” “That other one came today.” He was terrified. “Who is this other one?” he asked. His mother was sleeping in the adjoining room.

He asked her, “Who came here today?” She replied, “I am not going to put up with you bringing devils into this house every night and keeping me awake with all their commotion.” “But whom did you bring here?” he asked. “I brought the priest to perform the blessing of water.” That, then, is why the book says that spiritualist séances are forbidden on feasts of the Lord and of the Theotokos.

It says that the mystagogy of the gathering begins as follows: “We begin with prayer. Everyone present stands upright and reverently, and the leader of the circle”—you see, there is a circle there too, not only here; theirs is the devil’s circle—“begins the prayer as follows.” Now do not be alarmed by the prayer you are about to hear. You may say to me, “But earlier you told us that the Gospel drove the devil away.” Do not be alarmed: “In the name of the Father and of the Son and of the Holy Spirit. Amen. O Heavenly King, the Comforter...” and so forth. “O Most High Lord Jesus Christ...” I did not copy it all, because there was so much of it. This is on page 60.

“O Lord Jesus Christ, who holds and governs the universe, who condescended willingly to be raised upon the Cross in order to save mankind from sin, receive us sinners also, gathered here, and have mercy on us, O Lord, according to the multitude of Your mercy. For we have sinned and acted lawlessly; we have forsaken the path of Your righteousness and walked according to the desires of our hearts. Forgive our transgressions and save us, O Lord, according to the multitude of Your mercy.” This has been taken, take note, from our Orthodox Christian service books. Farther on, amid many other things, it says: “O Lord, permit us this evening to communicate with good spirits, so that those gathered may hear the voices of their departed loved ones and be confirmed in the truth of Your teachings: that the deceased has passed from death into eternal life.” So now they ask the Lord to grant that they may communicate with spirits that very evening.

The prayer continues. “After this, all those present begin to chant as follows: ‘God is the Lord and has revealed Himself to us; blessed is he who comes in the name of the Lord,’ four times,” just as we find it in the Paraklesis. Then they chant three or four troparia to the Theotokos from the Small Paraklesis Canon, followed by the dismissal hymn of the Saint of the day or of Sunday. The full typikon is observed. You see, it is the same arrangement found in the Church calendars: the full typikon. After all this, they sit around the table and communicate with the spirits. The book then says: “We sit in a circle around the table, and communication with the spirits takes place. Communication with the spirits must not continue for more than one hour.”

When the communication is over, another prayer of thanksgiving is offered—the one given below. I will not read it; it is of the same character. And at the end: “Through the prayers of our Holy Fathers, Lord Jesus Christ our God, have mercy on us and save us. Amen.”

Does that seem strange to you? And now this gentleman, Tsinoukas, replies to the Synod and says, “There you are, gentlemen. Why do you call us atheists? We too use the prayers of the Church.” My dear friends, as for why they use the prayers of the Church—

There is one thing I want us to understand: spiritualism is one hundred percent a religion, even down to the candles and incense. It is one hundred percent a religion.

You may tell me, “When I go to a medium, I do not see such things.” These things are found further within; you do not see them. But if you enter more deeply and become an initiate of spiritualism, then you will encounter them and see them. Fifth, it terribly distorts Holy Scripture. They make extensive use of Holy Scripture—except, of course, for most of the Old Testament, which they call myth; they do not even accept Moses. They try to base themselves on Holy Scripture in order to support their dreadful false teachings. You understand, then, that to interpret Holy Scripture in this way is to distort it. It is upon this distortion that they base reincarnation.

They claim that souls depart and then return, and they base everything on Holy Scripture. If someone did not know Holy Scripture, he might say, “What good Christians they are! What wonderful, virtuous people, since they even use the Word of God!” Yet this is demonic. The devil does not hesitate to use Scripture. What did the devil say to the Lord—to Christ Himself—with such audacity? “Cast Yourself down from the pinnacle, for it is written: ‘He shall give His angels charge concerning You, to preserve You, lest You dash Your foot against a stone.’” In other words: “Holy Scripture says this about You. If You fall from up there, the angels will come and catch You below.”

They will bear You gently and safely, so that You will not strike Yourself even against a stone. And Christ answers him, “It is written again”—it is also written in Holy Scripture—“You shall not tempt the Lord your God.” Do not put God to the test. Now one quotes Holy Scripture, and the other quotes Holy Scripture. Christ speaks from Holy Scripture, and the devil also speaks from Holy Scripture—but he remains the devil. And you understand that the devil takes Scripture into his hands, my dear friends. When we do not take it into our own homes, the devil takes it and learns it very well. Then he comes to deceive us by exploiting precisely our ignorance of Holy Scripture.

What answer could we give?

Concerning the three kinds of spiritualism he describes here—or, rather, which spiritualists claim exist—he says that true spiritualism is only the scientific and religious kind, while materialistic spiritualism is utterly unacceptable and belongs only to charlatans. We could answer with a reply sent by the Holy Synod of the Church of Greece to this very man. He has taken the trouble to publish it here himself, of course intending to attack the Synod. I shall now read it to you, my dear friends: “To Mr. Tsinoukas, Nea Sfageia, Piraeus.”

“Athens, 16 December 1953.”

“At its session on the third day of the current month and year, the Holy Synod took cognizance of your memoranda dated 31 August and 15 October concerning the question of spiritualism, and resolved to inform you that—” He had submitted two reports to the Synod, attacking Kantiotis and Trembelas. And now the Synod replies. He even prints in large, bold letters precisely what it tells him and what it tells us: “The Orthodox Christian Church makes no distinction whatsoever between—”

“—scientific and religious spiritualism.” This is the distinction he himself had introduced. The Synod then reminds him once again of its well-known decision against spiritualism, which was also published in the official journal of the Church of Greece, called Ekklesia, on 15 May 1951. In other words: “Mr. Tsinoukas, Mr. Spiritualist, you are trying to distance yourself from spiritualism by appearing under another mask. You claim not to concern yourself with those lower forms of materialistic spiritualism, but speak instead of scientific spiritualism, which includes telepathy, strange phenomena, ectoplasm, and materializations—the things we discussed last time—and of religious spiritualism.” I shall never forget a certain widow in Athens, whose name I will not mention.

She held a prominent position and was highly educated. She said that she communicated very often with the spirit of her husband and found great consolation in it—great consolation. Well then, ladies and gentlemen, you should know what the Synod says: for us, for the Church, there is no distinction between scientific, utilitarian, and materialistic spiritualism. For us, it is all spiritualism. What else did you say? Secondly, what can we answer concerning the spirits with whom spiritualists claim to communicate? Are they truly the souls of the departed? Father Vasilopoulos gives another example.

Once in Patras, a circle of spiritualists summoned the spirit of Jesus Christ, and “Christ,” in quotation marks, came. They asked what they should do now that it was Great Lent, and “Christ”—always in quotation marks—answered them: “I want you to keep a very strict fast. Eat only dry food once a day.” They obeyed immediately and fasted until Pascha. Then they summoned the spirit of Christ again and asked whether He was satisfied. “Christ” answered, “Not yet. I want you to continue eating dry food once a day until Pentecost.” Forty days before Pascha and fifty afterward: ninety days—three months, my dear friends. What would the result have been? Those people would have wasted away and died of hunger. Then they began to grow suspicious, as the saying goes, and prick up their ears. “But at Pascha Christians eat meat, and now ‘Christ’ has told us to continue a strict dry fast!” They went to Father Eusebius Matthopoulos, the founder of Zoe, who was still alive then, and told him what had happened. “My poor children,” he said, “have you not understood that this is the devil deceiving you?” So let us see whether these are truly the souls of the dead. If I call upon the departed Kostas or Peter, will they really come? John Chrysostom gives a beautiful answer.

It is most beautiful and perfectly clear, and it also touches on another subject: magic, which we discussed the time before last. I have the text with me, but I shall read it in translation so that we may understand it better: “What wonder is it, then, if demons deceive and destroy the many who believe that the souls of the dead have become demons? We must not even entertain such a thought. But you will ask: How is it, then, that sorcerers slaughter children and afterward claim to work together with their souls?” You see, as I told you, that black magic goes so far as to commit crimes. John Chrysostom mentions this too. You see why they did it.

They slaughtered mainly children, because an adult is not so easily trapped. Very often, when newspapers report missing children, a proportion of those disappearances involve children who have become victims of black magic within international circles. On the one hand, they use the child’s blood for various magical rites; on the other, they claim to use the child’s soul in committing the various crimes conceived by the sorcerer. But the text says: “Tell me, how do you know this? Many say that sorcerers slaughter children.”

“But how do you know that the souls of those children become the sorcerers’ accomplices? Very well, we know that sorcerers slaughter children and claim that their souls work with them. We know of the slaughter—but how do you know that the children’s souls truly become their accomplices?” He continues: “The demons themselves cry out and say, ‘I am the soul of such-and-such a person.’” You call, for example, upon the departed Peter, and someone comes and says, “I am Peter; I have come.” Saul called Samuel, and a voice said, “I am Samuel; I have come.” But it was not Samuel. This is only a diabolical trick and deception. It is not the soul of the dead person speaking, but the devil pretending to be that person in order to deceive those who hear. All such claims—that the souls return—are the words of drunken old women.

They are tales used to frighten children. Listen carefully: there is no soul which, after being separated from the body, wanders here upon the earth. John Chrysostom says this because many believe that a soul spends three days wandering around the house where the departed person lived, or wanders through the cemetery, or that during the Paschal season the souls come to the cemetery and at Pentecost depart for their appointed place. These things are, to use John Chrysostom’s own phrase, the words of drunken old women. They are not real. He then explains:

Holy Scripture says, “The souls of the righteous are in the hand of God.” The souls of the righteous and devout are in God’s hand, and the souls of sinners also depart from here immediately. The souls of sinners depart; they do not become ghosts. As I told you last time about so-called haunted houses, it is not the souls of people violently killed in a house or thrown from a cliff that linger there as ghosts, appearing, making noises, dragging chains, groaning, and uttering mournful cries. Those are demons. The souls even of sinful people, he says, depart from here. This is clear from the parable of the Rich Man and Lazarus.

The parable of the Rich Man and Lazarus shows us this. The soul of righteous Lazarus departed: “The beggar died and was carried by the angels to Abraham’s bosom.” The Rich Man also died and was buried, and then the dialogue in Hades begins. Neither the sinful Rich Man’s soul nor the righteous man’s soul wanders here upon the earth. Each goes to its own place. The demons roam about like vagrants throughout the world, deceiving the faithful so as to draw them into their own worship and tear them away from the true worship of God. We therefore reach a third conclusion: spiritualism, my dear friends, is a religion.

As I have said for the third or fourth time, it seeks to replace every religion, and above all Christianity, against which it directs an undying hatred. I believe you now understand that it is the religion of the devil, possessing every element of a religion: worship, ritual, revelation, faith, priests, and followers. What is Satan’s method? It is well known: counterfeiting. Ever since the devil was trampled and crushed beneath the Cross of Christ, he has had no true power, and from that time onward he has resorted to counterfeiting. Now you will understand why I mentioned this earlier, and why they use these prayers.

Spiritualism says, “In the name of the Father, and of the Son, and of the Holy Spirit.” But who is this Trinitarian God? Did he not tell us earlier that the Trinitarian God is the center—how did he put it here?—the center of the electrons? “This universal electronic center of the materialists, we metapsychists call God: a person in three hypostases, spirit.” And yet they speak of the Trinitarian God. Then they use “O Heavenly King,” “O Comforter, the Spirit,” the Trisagion, and a prayer copied word for word from the service books, a prayer made with the sign of the Cross. Then troparia and the Paraklesis. What is all this? Incense, compunction, silence—what is all this, my beloved? Is it counterfeit religion or is it not?

Spiritualism did not dare to pray openly to the devil, saying “Beelzebub,” as we saw in that contract in the Solomonic book of magic. Instead, it says, “Lord Jesus Christ.” Please, let us pay very close attention to this. Magic and spiritualism are like magic spells dressed in religious words. I tell you, it is counterfeit religion; it is sleight of hand by which the devil tries to deceive the faithful. Magic and spiritualism are sisters nursed on the same milk, with the same devil as their father. But let us not be afraid. Let us not be afraid. The devil does not have as much power as he appears to have.

What he does before our eyes may seem astonishing, but it is not. I will give you a simple example. If I were to stand up now, take this table, and lift it one meter into the air, would you say I had done anything astonishing? No; you could do that yourselves. But if, at that same moment, I became invisible to your eyes while continuing to hold the table, would that seem astonishing? You would say yes. Why? Because you could not see me. Yet I would still be holding the table in the same way. So when a little table rises during a spiritualist séance, the devil is holding it. Of course he cannot be seen, because the devil is a spirit.

He holds it; he has the power to hold it, just as I have the power to lift this table. That is what astonishes us and makes us imagine that the devil possesses such great power. Do you know how much power the devil has, my beloved? You heard it in the Gospel, as John Chrysostom reminds us. When he came out of the demoniac of the Gergesenes, he had to ask Christ for permission even to enter the pigs—forgive the blunt expression, the swine. The devil does not even have the right to enter swine without permission. That is the extent of his power. He merely frightens people; he is a maker of noise. He is like someone banging empty tins together. If someone outside were dragging ten large milk cans along the road,

there would be a terrible uproar. “What is happening outside? The whole world must be falling apart!” Yet there would not be a crowd out there, brothers. Whom, then, are we afraid of? I say this because some people become frightened. The devil? Do not be afraid. One of the devil’s devices is to provoke fear in the faithful. A believer is never afraid of the devil; he simply takes him seriously. Pay attention: he takes him seriously. The devil is an enemy who must be reckoned with, but never feared. Why? Because the believer has Christ with him. What, then, was our purpose in discussing these subjects—and, God willing, others to follow, as you will see? Our purpose, my beloved, is to identify the enemy’s position. We must understand that the devil is my enemy and that, through the systems he creates, he is the enemy of the Church, whether he comes under the mantle of spiritualism,

under the mantle of magic, under the mantle of Theosophy—which I will not discuss; I mention it only by name—or under the mantle of Freemasonry. The devil has many suits in his wardrobe and appears in whichever one suits the occasion. When dealing with educated people, he comes dressed as Freemasonry. When dealing with simpler people, he comes as magic. But beneath it all, it is always the devil. That is precisely why I say that we must expose him. There is a fable of Aesop in which that patient four-legged creature put on a lion’s skin and approached the other animals. They all ran away in terror. “A lion, everyone!” the animals cried. “A lion!” But then someone looked more carefully and said, “Those look like rather large ears to me.”

It was our friend, the patient four-legged creature—the donkey. They pulled away the lion’s skin, and there stood the donkey in all his glory. Then the animals ran over and gave him a good thrashing, so to speak. In the same way, my beloved—I speak like this so that we may understand—we too must expose the devil and his positions and give him a good thrashing. “So it is you hiding here! Now we see you, understand you, and know your method. You cannot deceive us.” This is what the Apostle Paul says to the Ephesians, in chapter 4, verse 14, and chapter 6, verse 11: “That we should no longer be children.” Let us no longer be infants.

“Tossed by waves and carried about by every wind of doctrine.” A ship tossed this way and that is driven by the waves and carried here and there by every wind—by every doctrine we happen to hear in life. Let us not be weather vanes. Someone comes along who is a Baptist, a fakir, a Freemason, a magician, or who knows what else, and we exclaim, “Oh, what is this?” No; we should know what all these things are. Let us not be led and carried about “by the trickery of men.” Do you see? “By the trickery of men.” If we are naive, people gamble with us as though we were dice, “by craftiness in deceitful scheming.” But “put on the whole armor of God, that you may be able to stand against the schemes of the devil.” That is the point: “against the schemes of the devil.” These are calculated methods.

The devil uses them to deceive us. We must identify precisely these positions of the enemy and know how we are to walk through life. We must also understand clearly that spiritualism and magic are utterly hostile to Christianity. There is no point of contact whatsoever between them and Christianity. Once we know this, let us heed what the Prophet Elijah said: “How long will you limp on both knees?” How long will you go limping, now on one leg and now on the other—now with Christ and now with the devil? And God warns us especially through the Prophet Isaiah:

“If they say to you, ‘Seek those who speak from their bellies and those who call out from the earth, those who babble empty words and speak from the belly.’” And if they tell you—as so often happens—“Your child is not doing well; he is ill. There have been failures and ‘bad luck’ in the house. Things are going badly; there are illnesses,” some neighbor or relative will certainly rush forward and say, “Someone must have cast a spell on you.” “And what should I do, Maria?” “Go and have the spell broken.” Go and have it broken. But God says here: “If they say to you, ‘Seek those who speak from their bellies’”—go to the spiritualists,

those who “call out from the earth,” supposedly summoning a spirit as Saul did—that is, the dead, the spirits of the dead—“those who babble empty words,” and “those who speak from the belly.” Those who speak from the belly are ventriloquists. Such people speak as though from the belly. This is what I explained last time: spiritualism—forgive me, I mean the devil—is an “I,” just as I am an “I.” Each of us is a person. My own “I” is pushed aside; I fall into a hypnotic state, and the devil’s “I” speaks. Therefore, it is not I who speak; the devil speaks through me. The ancient term for this—forgive me—is “one who speaks from the belly.” This is ventriloquism. What will you say if someone tells you, “Why do you not go to them for help?” You will answer, “Should not a people seek their God?”

Can “the people of God”—the Christians, as we would say—not ask God for whatever they need? Did you hear that? “Should not a people seek their God?” Will the people of God not seek from God whatever they need? “Why do they seek the dead on behalf of the living?” Yet people sit there asking the dead about matters concerning the living. This is Isaiah, chapter 8, verse 19. And so, my beloved, let us conclude. Spells have no hold over a believer. Spiritualism, with its hypnosis—and hypnosis is one means used by spiritualism—has no hold over a believer. But even if

God should permit—pay attention to this detail—someone to come under the influence of an evil spirit, Saint Nikodemos of the Holy Mountain says that he should prefer to suffer, even prefer to die. Do not go to the devil to be healed. You will receive a martyr’s crown, just as the ancient martyrs did when they were told, “Throw a handful of incense upon the altar of Zeus or Caesar, and not only will we spare your life, but we will also raise you to a very high position.” Do not do it. Prefer to die. We have our Church. We have Holy Unction. We also have exorcisms. Do we not drive out the devil through prayer? Do you not have a priest nearby? Make the sign of the Cross over your child or your loved one

three times. Say the Our Father. I tell you to say the Our Father because we all know it and it is safe. Do not say some other prayer—that is, do not mix in other words. Do not say, “As it came, so let it depart,” or any of those things used in spells. Nothing of the kind. Just the Our Father. Do you have a little oil from your vigil lamp? Anoint the person with it and pray inwardly: “My God, heal my child; heal my loved one.” The person will recover; you will see. And if God permits that he does not recover, one should prefer to suffer rather than submit to the influence of the devil. Thus, my beloved, when we truly live a life in Christ, we will possess both the true faith and a true spiritual life, while the devil will stand far away, raging against us.

“If God is for us, who can be against us?” If God is with us, then who—even the devil himself—can do us harm?

Αυτό το λόγο θα πρέπει, όσο είναι δυνατόν, να μιλήσουμε γι' αυτόν. Εάν πάλι κοιτάξει με τον καθημερινό τύπο, όπως και την περασμένη φορά, από εκείνο το συνέδριο που σας είχα αναφέρει ότι είχε γίνει το 1960 στην Αγγλία και απετελείτο από 2.000 πνευματιστές από 29 χώρες, μεταξύ των άλλων πολλών που γράφει εδώ, διαβάζω ένα μικρό απόσπασμα. Το είπε αυτό ο Ελβετός πρόεδρος του συνεδρίου. Λέγεται ο Καρλ Μίλλερ από τη Ζυρίχη. «Προηγουμένως», είπε, «οι θρησκευόμενοι άνθρωποι εσκέπτοντο διά την μετά θάνατον ζωήν ως να επρόκειτο διά κάτι τελείως χωριστόν από την σύγχρονον επιστήμην».

Όλο το ζήτημα άλλαξε μορφή. Τότε η ύλη ήτο ύλη και το πνεύμα πνεύμα. Σήμερον οι σύγχρονοι φυσικοί τα μετέτρεψαν όλα εις ενέργειαν. Φυσικά, οι άνθρωποι έχουν ανατραφεί με τας θρησκευτικάς πεποιθήσεις από μικρά παιδιά και οι γέροι δεν αλλάζουν. Πρέπει να περιμένουμε να πεθάνουν. Αλλ' ο πνευματισμός, διαδίδων την γνώση του πνευματικού κόσμου, θα καταστρέψει μίαν ημέρα τα ανταγωνιζόμενα δόγματα των διαφόρων θρησκειών του κόσμου και θα τα ενώσει όλα εις εν.

Ότι εδώ διακηρύσσει ο πνευματισμός ότι θα καταστρέψει όλα τα δόγματα των θρησκειών και, αντ' αυτών, αυτό που λέει ο Τανταϊνώστης, και ένα, αντ' αυτών θα καταλάβει ο πνευματισμός τη θέση τους. Όπως βλέπετε, ο πνευματισμός, από αυτό το λίγο που σας διάβασα, δεν είναι απλώς μία παρουσία φαινομένων, αλλά είναι και μία διδασκαλία. Μάλιστα, μία διδασκαλία και, όσο είναι δυνατόν, και όλη την πληρότητά της· έρχεται να μας κάνει μίαν συστηματική αναφορά επί όλων των θεμάτων, περί κόσμου, περί Θεού, περί ανθρώπου. Ούτε λίγο ούτε πολύ. Ο πνευματισμός

είναι μία θρησκεία. Θα το αποδείξω με αυτό στη συνέχεια του θέματός μας. Όταν, μάλιστα, διατείνεται ότι θα καταστρέψει όλες τις θρησκείες του κόσμου και ότι στη θέση αυτών θα μπει ο πνευματισμός, καταλαβαίνετε πόσο είναι στο βάθος αυτός μία πραγματική θρησκεία. Για να το καταλάβουμε, όμως, αυτό, θα πρέπει να αναλύσουμε τον πνευματισμό και να τον δούμε από πιο κοντά. Δεν θα μιλήσω εγώ σήμερα. Θα αφήσω να μιλήσει ένας πνευματιστής. Βεβαίως, δεν τον έχω μαζί μου, ούτε στην τσάντα μου τον έχω, αλλά έχω ένα βιβλίο του. Είναι κάποιου ιατρού, Βασιλείου Τσινούκα,

ελεγκτού ιατρού ΙΚΑ, τέως διευθυντού του Σανατορίου Ασβεστοχωρίου και τέως τμηματάρχου της Κοινωνικής Υγιεινής εν τω Υπουργείω Υγιεινής. Είναι αυτό εδώ το βιβλίο. Λέει: «Ο πνευματισμός επιστημονικός, θρησκευτικός, υλιστικός και αι χριστιανικαί εκκλησίαι». Από κάτω: «Απάντηση στο βιβλίο του καθηγητή κ. Τρεμπέλα “Ο πνευματισμός”». Και εδώ, στο βιβλίο αυτό, πράγματι δίνει μία απάντηση στο τι είναι ο πνευματισμός, σαφή, αρκετά σαφή, ώστε να μάθουμε και εμείς τι είναι, καλώς πάντως, αυτή η θρησκεία του πνευματισμού.

Μίαν διάκριση εδώ αυτός ο ιατρός, πνευματιστής βεβαίως, με αρκετό πάθος το μιλεί μέσα, καταφέρεται εναντίον της Ιεράς Συνόδου και του Τρεμπέλα και του Φλωρίνης, του Καντιώτη, που είχε υπερασπιστεί την πίστη του και αυτός. Μιλάει με αρκετό πάθος. Ωστόσο, όμως, όπως σας είπα, μας δίνει μίαν σαφή εικόνα του περιεχομένου του πνευματισμού και μας λέγει ότι ο πνευματισμός αποτελείται από τρία στοιχεία. Είναι ο υλιστικός πνευματισμός, ο επιστημονικός πνευματισμός και ο θρησκευτικός πνευματισμός. Τι είναι ο υλιστικός πνευματισμός; Είναι, μας λέγει, η επικοινωνία με τα πνεύματα τα κατώτερα, τα πονηρά.

Ψυχαί αγαθών ανθρώπων, ούτε ανώτερα πνεύματα· είναι απλώς ψυχές αμαρτωλών, πολύ κακούργων ανθρώπων, και πονηρά πνεύματα, τα οποία συνδιαλέγονται μετά των ανθρώπων μέσω των μέντιουμ, και οι άνθρωποι επιζητούν καθαρώς υλιστικάς απολαβάς. Παραδείγματι, θέλουμε να μας πει το μέντιουμ πώς θα πάνε οι εμπορικές μας επιχειρήσεις, αν θα ζήσει ή θα αποθάνει ένας άρρωστος, εάν τα πράγματα θα πάνε καλά ή όχι, να βρούμε ένα χαμένο θησαυρό και άλλα πολλά. Λοιπόν, λέει ότι αυτός αποτελεί τον υλιστικόν πνευματισμόν και εμείς, λέγει, οι πνευματιστές, τον θεωρούμε αγυρτεία, αυτόν τον υλιστικόν πνευματισμόν, και δεν θέλουμε να έχουμε σχέσεις μαζί του. Καταλαβαίνετε, όμως.

Αυτός ο λεγόμενος υλιστικός πνευματισμός είναι εκείνος που και επικρατεί μέσα στον πολύ μας λαό. Κάτι αστρολογίες, κάτι καφετζούδες, κάτι, ξέρω γω, τούτα ή εκείνα, κάτι μαντείες από εδώ και από εκεί, όλα αυτά αποτελούν τον πνευματισμό του πολύ, πολύ λαού. Τον αποκηρύσσει ο Τσινούκας. Τον αποκηρύσσει όχι διότι δεν τον πιστεύει. Είναι τέχνασμα αυτό. Είναι για να παραπλανήσει την Ιεράν Σύνοδο, προς την οποίαν αποτείνεται. Για να πει ότι εμείς δεν έχουμε σχέση με αυτόν. Αυτά είναι αγυρτείες. Και δεν κάνει τίποτα άλλο με τον τρόπον αυτόν παρά να αυτοσυστήνεται. Να λέγει, δηλαδή, όντως ότι υπάρχει αγυρτεία και απάτη και δόλος και επικοινωνία με πνεύματα πονηρά διά των λεγομένων υλιστικών πνευματισμών.

Είναι ο επιστημονικός πνευματισμός, υπέρ του οποίου πραγματικά υπεραμύνεται. Τι είναι ο επιστημονικός πνευματισμός; Είναι η προσπάθεια να γίνει μία πειραματική τοποθέτηση των πνευματιστικών φαινομένων. Επί παραδείγματι, γίνεται μία επικοινωνία σκέψεως. Η σκέψη δική μου, τηλεπάθεια, η σκέψη δική μου πηγαίνει σε έναν δέκτην εγκέφαλον κάποιου άλλου και του μεταβιβάζω τη σκέψη μου. Ή ακόμη κάποιο άλλο φαινόμενο, οποιοδήποτε: γίνεται μία εξαΰλωση ή μία υλοποίηση. Στον ίδιο τον μέντιουμ γίνονται κομμάτια-κομμάτια τα μέλη του αναιμάκτως, χωρίς να χυθεί αίμα, αιμορραγία, τίποτε· ένα πόδι εκεί, ένα χέρι εκεί, και μετά ενώνονται, ενώνονται αυτά.

Ενούμενα, ενούμενα, χρειάζεται κάποια εξήγηση. Πώς έγινε ο χωρισμός, πώς ενώθηκαν; Και προσπαθεί να κάνει μια επιστημονική τοποθέτηση. Δηλαδή, να αποδείξει πού οφείλεται αυτό. Αυτός λέγεται επιστημονικός πνευματισμός. Όπως επί παραδείγματι, πώς μία ψυχή φεύγει από τον πεθαμένο, πώς πάει σε άλλο σώμα, δήθεν όλα αυτά τα πράγματα, και όπως ακόμα το ζήτημα της ψυχής. Θα το πούμε λίγο πιο κάτω. Κατόπιν είναι ο θρησκευτικός πνευματισμός. Ο θρησκευτικός πνευματισμός δεν έχει, λέγει, άλλον σκοπόν παρά την παρηγορία των θλιβερών ανθρώπων, κυρίως διά την απώλειαν προσφιλών προσώπων. Όταν, για παράδειγμα, πέθανε ένα πρόσωπο από την οικογένεια, οι συγγενείς του μπορούν...

να έρθουν σε επικοινωνία με το πνεύμα αυτό, να μιλήσουν και να παρηγορηθούν. Αλλά ας τα δούμε λίγο καλύτερα τα πράγματα. Μέσα σ' αυτές τις κατηγορίες του πνευματισμού, του υλιστικού, επιστημονικού και θρησκευτικού, ποια είναι η καθεαυτού διδασκαλία; Και πρώτα περί Θεού. Τι λέμε περί του Θεού; Βέβαια, εκ πρώτης όψεως μας λέγουν ότι ο Θεός είναι τρεις υποστάσεις. Αυτός ο Τσινούκας καταφέρεται εναντίον του Τρεμπέλα και λέει ότι εμείς είμαστε θρησκευτικοί άνθρωποι. Γιατί αυτός ο κύριος καθηγητής μάς λέει ότι είμαστε έξω από το περιβόλι του χριστιανισμού;

Αν διαβάσουμε αυτό το βιβλίο, θα μας πιάσει φρίκη διά την διδασκαλία του πνευματισμού. Ο Θεός τρισυπόστατος, μάλιστα. Αλλά όταν λέμε τρισυπόστατος ο Θεός, τι εννοούν; Εμείς λέμε: Πατήρ, Θεός· Υιός, Θεός· Πνεύμα Άγιον, Θεός. Ένας ο Θεός. Τρία πρόσωπα, μια ουσία, ένας ο Θεός. Αυτοί λένε: Θεός το πρώτο πρόσωπο, Πνεύμα το δεύτερο πρόσωπο, Ύλη το τρίτο πρόσωπο. Θεός, Πνεύμα, Ύλη. Μα τι είναι αυτό; Το Πνεύμα, ο Θεός, δεν είναι πνεύμα; Απλούστατα, ο Θεός κατά τους πνευματιστές ταυτίζεται με τον κόσμο. Είναι πως ό,τι είναι μέσα στον κόσμο είναι Θεός και ο Θεός είναι με τον κόσμο.

Αυτό ούτε λίγο ούτε πολύ είναι μια πανθεϊστική αντίληψη. Εάν, δηλαδή, ο ήλιος είναι μέσα στον κόσμο, ο ήλιος είναι Θεός, διότι είναι μέρος της θεότητος. Αυτά, όμως, είναι καθαρά πανθεϊστικά ή ειδωλολατρικά κατασκευάσματα, έξω, δηλαδή, από το πνεύμα ολότελα της Αγίας Γραφής. Και διαβάστε. Επειδή έχει πολλά εδώ, τα έχω αντιγράψει για να μην ανοίγω εγώ. Θα βλέπω μόνο τη σελίδα. Σελίς 29. Λέει: «Παν ό,τι υπάρχει στο σύμπαν ή στην φύση είναι μόριον της θεότητος». Ό,τι υπάρχει μέσα στον κόσμο είναι ένα κομμάτι, ένα μέρος από τον Θεό. Ένα δέντρο είναι ένα κομμάτι από τον Θεό, ένα ψάρι είναι ένα κομμάτι από τον Θεό, ο ήλιος κομμάτι του Θεού.

Προήλθεν εκ της ουσίας αυτού του Θεού και τελικώς θα επιστρέψει εις τον δημιουργόντα. Ότι, δηλαδή, τα πάντα έχουν έλθει, φύγει, απορρεύσει από τον Θεό και θα ξαναγυρίσουν πάλι εις τον Θεό. Ότι οι λεγόμενοι άλλοτε ποτέ ήλοι σήμερον... Ακούστε τώρα κάποια παραμύθια που θυμίζουν τους παλαιούς γνωστικούς του 2ου-3ου αιώνα.

Επομένως, όλα αυτά προέρχονται από μία αρχική ύλη, από μία αρχική ύλη, και αυτή η αρχική ύλη, παρακαλώ, δεν είναι τίποτε άλλο παρά αυτός ο Θεός. Αρχική ύλη. Και, λοιπόν, ο Θεός είναι ύλη η οποία βρίσκεται στο 7ο επίπεδο, και αυτή είναι τα τρισυπόστατα. Αυτή η ύλη, λένε, τα τρισυπόστατα, δηλαδή και θετικών και αρνητικών ηλεκτρισμών, ουλτιμάτα. Τι είναι αυτά τα ουλτιμάτα δεν ξέρω, από τα οποία δημιουργείται παν ό,τι υπάρχει στην κτίση, ορατών και αοράτων αντικειμένων. Αυτά τα ουλτιμάτα προήλθον εκ της ουσίας του Θεού και εις Αυτόν τα πάντα θα καταλήξουν. Ίνα, βάζει τώρα και μια φράση από την Αγία Γραφή, «ή είναι ο Θεός τα πάντα εν πάσι», κάνει και από την Αγία Γραφή. Ώστε, λοιπόν, τι πλάθουμε εδώ!

Ο Θεός είναι μέσα στο σύμπαν, είναι το σύμπαν ο Θεός. Ό,τι βλέπουμε είναι Θεός. Πανθεϊστική αντίληψη. Ό,τι βλέπουμε είναι Θεός. Άρα, αν ο Θεός είναι ύλη, τότε, παρακαλώ, μπορούμε να μιλάμε για πνεύμα καθαρόν; Όχι ασφαλώς. Στην πραγματικότητα, αγαπητοί μου, θα το έχετε και πιο κάτω από τα άλλα θέματα, στην πραγματικότητα ο πνευματισμός, ας έχει και το όνομα που βάζει μπροστά, το πνεύμα, είναι καθαρός εκατό τοις εκατόν υλισμός. Υλισμός, πέρα για πέρα. Τι λέγουν διά τον Ιησούν Χριστόν, αγαπητοί; Βεβαίως, λένε ότι πιστεύουν στον Ιησού Χριστό. Πολύ πιστεύουν. Αλλά πώς τον εννοούν; Τον Ιησού Χριστό.

Τον δέχονται, βέβαια, ότι είναι το δεύτερο πρόσωπο της Αγίας Τριάδος; Απλώς λέγουν ότι είναι ένα ανώτερο πνεύμα, το οποίο ήρθε στη γη μας και έγινε άνθρωπος. Ένα ανώτερο πνεύμα, τίποτε άλλο. Και στη σελίδα 9 λέει τα εξής: «Η Θεία Πρόνοια, κατά άλλοτε άλλα χρονικά διαστήματα, αποστέλλει στην γη ανώτατα πνεύματα πρόνομα, τα οποία ενσαρκούμενα ως άνθρωποι, διά των διδασκαλιών των και του παραδείγματός των, της επί γης διαβιώσεώς των, πρέπει να επαναφέρουν τους αμαρτωλούς ανθρώπους εις τον δρόμον της αρετής. Επομένως και ο Κύριος ημών Ιησούς Χριστός είναι ένα από τα ανώτατα αυτά επί της γης εμφανισμένα πνεύματα». Ούτε λίγο ούτε πολύ μας λέγουν ότι ο Χριστός είναι ένα ανώτερο πνεύμα.

Άνθρωπος, και ήρθε να μας πει μερικά καλά λόγια. Και ξανάφυγε πάλι, για να αρχίσει από λίγο γύρω κάποιους άνδρες. Και ούτε λίγο ούτε πολύ, και ο Βούδας κάτι τέτοιο είναι, και ο Μωάμεθ κάτι τέτοιο είναι, κ.λπ. Για να δείτε δε, στα ύστερα, στη σελίδα 9 πάλι, τι λέγουν διά του τριαδικού Θεού. Αυτό το παγκόσμιο ηλεκτρικόν κέντρον, ηλεκτρικόν κέντρον, ηλεκτρόνια δηλαδή, να, αυτά που περνάνε μέσα από τη λάμπα και την ερυθροπυρώνουν, το νήμα το ερυθροπυρώνουν, και έχουμε το φαινόμενο του φωτισμού. Αυτό, λέει, κάπου ψηλά, λέει, είναι στο σύμπαν, των υλιστών. Αυτό που λένε οι υλιστές, οι μύσται, οι πνευματιστές, αποκαλούμε Θεόν τρισυπόστατον, παν και πνεύμα. Ποιος είναι, λοιπόν, αυτός ο τρισυπόστατος Θεός; Είναι ένα ηλεκτρόνιο, είναι ένα ηλεκτρικό κέντρο, δηλαδή υλισμός. Καθαρά.

Αλλά, επόμενον είναι, όταν έχουμε τέτοιου είδους αντιλήψεις περί Θεού, τι να πει κανείς παρακάτω; Ωστόσο, όμως, ας πούμε κάτι παρακάτω. Τι πιστεύουν για την ψυχή; Η ψυχή, λέγει, η ψυχή δεν είναι πνεύμα. Δεν είναι πνεύμα. Η ψυχή είναι ενέργεια και μάλιστα κατά τον τύπον του Αϊνστάιν, που το γράφει στο βιβλίο του αυτό δυο φορές. Ακούστε πώς το γράφει. «Και εφόσον αποδεικνύεται...» Αποδεικνύεται! Πόσο εύκολα μπορούν να λένε... Και λυπούμαι που είναι γιατρός και πέρασε από πανεπιστήμιο και μπορεί και υποτίθεται ότι ξέρει τι σημαίνει η απόδειξη. Απόδειξη δεν σημαίνει τίποτε άλλο παρά ότι δεν υπάρχει πλέον

μία αντίρρηση για κάτι που προβάλλεται και είναι πλέον αλήθεια. Όταν, όμως, υπάρχει αντίρρηση, σημαίνει ότι δεν υπάρχει απόδειξη και αυτό δεν είναι τότε παρά μια θεωρία. Όταν, λοιπόν, λέγει για την ψυχή, που κανείς μέχρι σήμερα δεν έχει αποδείξει τίποτα για την ψυχή, τίποτε, απολύτως τίποτε, μπορεί να λέγει ότι είναι αποδεδειγμένο; Φανερώνει πόσο ανεπιστήμων είναι, αν και επιστήμων. Και πώς λέγει; «Αποδεικνύεται ότι η ψυχή είναι ενέργεια, φωτογραφουμένη», την οποία μπορούμε να φωτογραφίζουμε, «ζυγιζομένη», μπορούμε να τη ζυγίσουμε, «και φύσεως κραδασμικής, παλμικής», όπως είναι όλα τα κύματα, είναι παλμικά, «με συχνότητα δονήσεως μεγαλυτέρας της των κοσμικών ακτίνων».

Να σας εξηγήσω πιο πολλά. Όπως έχουμε ραδιοφωνικό κύμα, είναι μια παλμική κίνηση. Αλλά η ψυχή, λέει, είναι κάτι πολύ υψηλότερο από την υπερυψηλή συχνότητα. Πάρα πολύ υψηλή συχνότητα. Πιο πάνω από την κοσμική ακτινοβολία που μας έρχεται από τον ήλιο. «Επιβάλλεται η έρευνα εις τα εργαστήρια ηλεκτροβιολογίας και ήτις είναι ενεργειακή οντότης, υπαγομένη μαθηματικώς εις τον τύπο του Αϊνστάιν: ενέργεια ίσον με τη μάζα επί το τετράγωνο της ταχύτητας του φωτός». Δηλαδή, η ψυχή είναι E ίσον mc τετράγωνο, μάζα επί ταχύτητας του φωτός. Είναι ο γνωστός τύπος του Einstein. Θα με συγχωρείτε τώρα, δεν θέλω να σας μπερδέψω με πολλά πράγματα, παρά μόνο τούτο: ότι αυτός ο γνωστός τύπος είναι εκείνος που μας άνοιξε τον δρόμο να κάνουμε την ύλη ενέργεια.

Την ενέργεια ύλη. Είναι γνωστή η ατομική ενέργεια. Τι είναι η ατομική ενέργεια; Τι είναι η απελευθέρωση ή η μετατροπή, αν θέλετε; Τι είναι η ύλη και η ενέργεια; Είναι, λοιπόν, αυτός ότι και η ψυχή ακολουθεί την ίδια οδόν, είναι ενέργεια. Το σώμα είναι ύλη, η ψυχή είναι ενέργεια, όπως ακριβώς ένα ηλεκτροφόρον σύρμα. Είναι ο χαλκός, ο οποίος είναι ύλη, και που περνάει από μέσα η ενέργεια, ηλεκτρική. Αλλά η ενέργεια, αυτό θα το καταλάβουμε πάρα πολύ καλά στον αιώνα μας, με βάση την περίφημη σχέση του Αϊνστάιν, η ενέργεια γίνεται πάλι ύλη. Καλέ κύριε, εύκολο είναι. Αφού η ύλη γίνεται ενέργεια, η ενέργεια γίνεται ύλη. Άρα, λοιπόν, η ψυχή μπορεί να γίνει ύλη. Γι' αυτό ακριβώς και μπορεί να ζυγιστεί και να φωτογραφηθεί. Είναι ή δεν είναι, παρακαλώ, υλισμός; Εκατό τοις εκατόν υλισμός.

Από τη μια μεριά λέει ότι θα χτυπήσω τον υλισμόν. Τι αντιφάσεις, Θεέ μου, υπάρχουν! Από την άλλη, με τόση διαύγεια και ενάργεια και καθαρότητα, μας λέγει ο πνευματισμός ότι η ψυχή είναι ενέργεια και δύναται να υπαχθεί στον νόμο του Αϊνστάιν, της σχέσεως του Αϊνστάιν. Ότι η ψυχή εζυγίσθη. Ακούστε τη φράση. Ήταν εκεί, μου... Ότι η ψυχή εζυγίσθη, ακούστε: «Πρώτοι οι Αμερικανοί ιατροί Ντούγκαν και Μακ Ντούγκαλ, μετά πέντε συνεργατών των, εμελέτησαν επί έξι ατόμων το βάρος της ψυχής των θνησκόντων». Εμείς θα το διαβάσουμε, θα σας δείξει πιο καλύτερα. Πώς τώρα μετράνε την ψυχή, πώς τη ζυγίζουν; Φέρνουν τον άρρωστο, τον ετοιμοθάνατο, και τον βάζουν σε ένα κρεβάτι. Και με το κρεβάτι όπως είναι, τον βάζουν επάνω σε μια πολύ ευαίσθητη ζυγαριά. Μετράνε, λοιπόν.

Λέγαμε, μετράνε το μεικτόν βάρος, γιατί ακόμα η ψυχή είναι μέσα. Βέβαια, αν κανείς έχει τώρα δουλειά, δηλαδή, με τις ζυγαριές, θα γελάσει· δεν μπορεί να μη γελάσει. Θα μετρούν το μεικτόν βάρος. Περιμένουν, πρέπει να ξεψυχήσει ο άνθρωπος. Μόλις ξεψυχήσει, παίρνουν την τάρα και το υπόλοιπο είναι το βάρος της ψυχής. Αγαπητοί μου, είναι στη σελίδα 32. Είναι τα δύο αυτά που σας λέω. Είναι φοβερό. Τα έχω εδώ καταϋπογραμμίσει. Ορίστε, το βάρος της ψυχής, εδώ πέρα. Εδώ το βρω. Διαβάζω από μέσα. Τώρα ό,τι σας είπα: «Επί έξι ατόμων εμελέτησαν το βάρος της ψυχής των θνησκόντων, τοποθετουμένων στην κλίνη ειδικής κατασκευής αυτομάτου πλάστιγγος, και κατέληξαν στο συμπέρασμα ότι κατά μέσον όρον έχει βάρος 60 γραμμαρίων».

Η ψυχή, αγαπητοί μου, έχει βάρος 60 γραμμάρια, δηλαδή 20 γραμμάρια. Έπειτα οι Ολλανδοί Μάλτσα και Ζάαλμπεργκ, δι' ειδικού μηχανήματος, ειδικής των ΕΜΕ, του δυναμογράφου, εύρον το βάρος κατά μέσον όρον 67 γραμμάρια. Τέλος, ο γιατρός Ντουρβίλ, επί απομονώσεως διά μαγνητισμού ψυχής ζώντος ατόμου, εύρεν μόνον 30 γραμμάρια. Οπότε, όπως βλέπετε, η ψυχή, η ύλη, ε, βέβαια, σε ένα μικρό πυρήθα είναι μικρότερη ασφαλώς, ή μάλλον όχι. Το βάρος πού οφείλεται; Όχι αν είναι το άτομο μικρό ή μεγάλο. Τι μύθοι, τι ρήματα φτιάχνουν οι ανθρώπινες φαντασίες! Από τι λέτε εξαρτάται το βάρος της ψυχής;

Από την αγαθότητα ή από την αμαρτωλότητα του ανθρώπου. Και τι μας λένε αν υπάρχει κόλαση ή παράδεισος; Ακούστε τι είναι η κόλαση και ο παράδεισος κατά τους πνευματιστές. Όταν οι ψυχές φύγουν, βεβαίως, αναλόγως του βάρους τους, έχουν όπως τα υλικά, θα λέγαμε, σε ένα ποτήρι νερού. Ο φελλός θα πάει πάνω-πάνω. Το μολύβι θα πάει κάτω-κάτω. Αυγό, ένα αυγό, ούτε πάνω ούτε κάτω. Ε, λοιπόν, εάν, λέει, οι ψυχές πάνε πάνω-πάνω γιατί είναι ελαφρές, αυτό λέγεται παράδεισος. Αν πάνε κάτω-κάτω γιατί είναι βαριές, αυτό λέγεται κόλαση. Ωραία παραμύθια, αλήθεια. Κι όμως αυτά λέει, παρακαλώ, ο λεγόμενος επιστημονικός πνευματισμός. Προσέξτε: επιστημονικός. Πού καταντήσαμε αυτήν την έννοια της επιστημονικότητας, ε!

Πόση ελαφρολογία μπορούμε να μιλάμε γι' αυτό που λέγεται επιστήμη.

Αυτόν τον Χριστόν τι λέμε;

Η θρησκεία, τι λέμε; Όχι, είπαμε ότι θα καταργήσουμε τη θρησκεία και θα μπει στη θέση πάντων των θρησκειών, κατεξοχήν δε του χριστιανισμού. Ο υπ' αριθμόν ένα εχθρός του πνευματισμού δεν είναι ο βουδισμός, δεν είναι ο μωαμεθανισμός, είναι ο χριστιανισμός. Είναι ο μεγάλος του εφιάλτης, είναι ο πολέμιός του. Όταν ο διάβολος νικήθηκε κάτω από τον σταυρό του Χριστού, να βλέπει πλέον κάθε υπόθεση χριστιανική ως τον δεύτερον αναστημένον εχθρόν του. Γι' αυτό ακριβώς δημιουργεί ο πνευματισμός ιδιαίτερη θρησκεία, όπως το είπαμε στην αρχή, και λέγει ότι θα αντικαταστήσει κάθε θρησκεία και θα αποτελέσει αυτός θρησκεία. Πάλι από το βιβλίο αυτό, από ένα μακρύ κεφάλαιο, πήρα μεμονωμένες φράσεις

να μην σας κουράσω με την πολυλογία του Τσινούκα. τη δική μου Ζωσυμπληρωματικά και να σας πω, να δείτε ότι είναι ο πνευματισμός θρησκεία, αγαπητοί, όπως ακριβώς αν θα πήγαινε σε έναν βουδιστικό νεό και θα θυσίαζε στον βωμό του Βούδα, δεν θα μπορούσε να λέγεσαι χριστιανά και θα ήταν ο θανάσιμος αμάρτηνας. Είναι γνωστό ότι το χειρότερο αμάρθημα είναι η δολοφρία. Έτσι λοιπόν, όταν σαν χριστιανός πηγαίνεις να πληροφορηθείς από το Μέβγιουμ κάτι που θέλεις ή να έλυσες επικοινωνία με τους νεκρούς σου, υποπίπτεις σε αυτό το αμάρθημα, ότι ρίχνεις λιβάνι λατρείας σε ξένη θρησκεία. Και τι θρησκεία! Διαβολική! Διαβολική, διαβολική, αυτός ο διάβολος λατρεύεται, ο Βελιτεβούλος, και ειδού.

δείτε όλα τα χαρακτηριστικά της θρησκείας, λατρεία, τυπικών, πιστούς, ιερείς, θα τα δείτε όλα τα χαρακτηριστικά. Οι προσερχόμενοι προς επικοινωνία μετά των πνευμάτων, διαβάζω από το βιβλίο, πρέπει να έχουν φάντοτε υπόψη και ορισμένα πνευματιστικά θεληθεία και απαιτείται και θερμή και ειλικρινής προσευχή από όλους τους παριφθαμένους. Προσευχή, ναι, αγαπητοί μου, διότι και η προσευχή είναι μια επικοινωνία προς τον ύψιστον. Διατί μετά των πνευμάτων επικοινωνίαν υπάρχουν και ούτε οι υπάλληλοι οι οποίοι καλούνται μέγκιον ή διάμεσα επί της γης, οδηγοί για τα πνεύματα. Δηλαδή ό ,τι είναι ιερή εις τον φυσιολογισμό.

Προσεδίσχυση της ψυχικής ηρεμίας των παρευρισκομένων ή συνεδρίαν ατόμων δημιουργείται στο ευνοϊκό κορυβάλλον. Πώς? Διά της προσευχής, ψαλμοδιών, κάψιος λιβανοτού, εις δέτα μέρη αν θα υπάρχει και διά του εκκλησιαστικού αρμονίου. δηλαδή προσευχές, ψαλμωδίες, λιβάνι, κεριά και αν υπάρχει πιο όργανον όπως η Δυτική Εκκλησία και το αρμόνιον.

διάρκεια της προσευχής και των ψαλμών να διαρκεί περίπου 15 έως 25 λεπτά. Λίγες ακολουθίες, δηλαδή. Ο επιθυμόν να προσέλθει προς επικοινωνία με τα προσφυλού του προσώπου οφείλει να προπαραστευαστεί πτυχικός. Όπως άμα θα κοινωνήσεις, θα νηστέψεις, εγώ και εσύ, για να πας να κοινωνήσεις. Πρέπει να προετοιμαστείς. Είσαι ακινήτη για σποτικά. και θεομητορικά θεορτάς, η επικοινωνία απαγορεύεται. Ποιες είναι οι δεσποτικές θεορτές? Χριστουγένα, Πάστα, Μεταμόρφαση, είναι δεσποτικές θεορτές. Ποιες είναι οι θεομητορικές θεορτές? 21 Νοεμβρίου και λίγες μέρες, 25 Μαρτίου, 15 Αυγούστου, θεομητορικές θεορτές. Αυτές λέτε θεορτές, η επικοινωνία με τα πνεύματα απαγορεύεται. Γιατί απαγορεύεται.

βάζει στα πόδια ο διάβολος, το βάζει στα πόδια ο διάβολος Μια φορά αγαπητή μου στην Πάτρα μου έλεγε ένας φίλος, ήτο εκεί, μαθητής γυμνασίου Είχε δηλώσει κάποιος στην ευβατική ότι θα έκανε πειράματο Και πράγματι είχε νοικιάσει ένα κοινωματοθέατρο της πόλης, ας πούμε τον Αρφέα και έβγαλε η Συντήρια, όρισε η μέρα και η ώρα, περίεργος ο κόσμος, πήγαινε να δει αυτόν τον Πνεύμα της Φύλλης που θα έκανε τα πειράματά της Νέας Θεής εκείνο το τρέχον. Επάνω στην Κοιμήν είχε ένα τραπεζάκι αυτό, επί του οποίου θα έκανε ό ,τι θα έκανε. Αυτός ο φίλος ή το τότε μαθητής γυμνασίου και παίρνει μια καινή διαθήκη και πηγαίνει και τη βάζει

από εδώ ένα, απ' την κεραίωση, κάτω απ' το τραπέζι, πριν τον πάρει και νησί. Ήρθε η ώρα, μαδεύτηκε ο κόσμος, κι ανεβαίνει ο Πνευματιστής επάνω εκείνη τη στιγμή. Προσπαθεί να κάνει εκεί τα πειραματά του, τίποτα, αποτελεί θάνατο. και αναπροσπαθεί τίποτα. Ήδρωσε, σε ήδρωσε, κοκκίδησε, ξεροκατάπιε, ξαναξεροκατάπιε, βλέπει το ακροατήριόν του που κάθεται με αγωνία, άραγε με αγωνία για την επιτυχή αποτυχία του, δεν βατιστούει και τα λεφτά που δώσανε για το εστικυρίο και στρέφεται και λέει στο ακροατήριον, να με συμφορείτε πάρα πολύ, δεν ξέρω τι έπαθα. Βέβαια, μπορείτε να πηγαίνετε και περνώντας να πάρετε χειριά σας από το ταμείο. Τι ήταν η αιτία του Ευαγγέλιου που ήταν κάτω από το τραπεζάκι.

μικρός έκρυβε τα χέρια του και είναι πραγματικά μια δική της επιτυχία. Δηλαδή, όπου είναι ο Θεός, ο διάβολος εξαφανίζεται. Και λέει και ένα χαριτωμένο πατήρ Σαράναμπος Βασιλόπουλος σε ένα βιβλιαράκι που έχει εκδοθεί σχετικό, ότι μια φορά να σπνευματιστείς κάθε βράδυ καλούσε τα πνεύματα που φτύγουν. Κάνουν φασαρία αυτά, ανατροπή αντικειμένων επίπλων στα γνωστά τρόπου, πορύβους. του. Μια κάποια φορά αργά πήγε σπίτι του και από την θυμηθειά του εκάλεσε πάλι τα πνεύματα, ψιμουδιά. Καλή τύπος, θα μπει απάνω. Ξανακαλεί κι ακούει μια φωνή. Δεν ερχόμαστε. Γιατί ήρθε εκείνος ο άλλος σήμερα. Ήρθε εκείνος ο άλλος σήμερα. Αυτός τρόμος. Ποιος είναι αυτός ο άλλος πει, η μητέρα του κοιμόταν στον παρακείμενο δωμάτιο.

και της λέει, ποιος ήρθε σήμερα, ναι όχι θα σε έχω εσένα, λέει στο γιώτη, να μου κουβαλάς εδώ τους διαβόλους κάθε βράδυ, να μην με αφήνουν να κοιμηθώ με τις φασερίες που κάνουν. Ε ποιον έφερα, έφερα τον παπά για καναγιασμό. Γι' αυτό λοιπόν λέει ότι στις δεσποτικές και αρχαιομετωρικές έορτες απαγορεύεται να γίνεται πνεύμα της Φυσικής Κέντρος. Ευχαριστώ.

λέει, να συναυτούμε θα αρχίσει ως εξής η μυθαγωγία. Αρχίζουμε με προσευχή. Όλοι οι παριστάμενοι εγείρονται όρθιοι, ενθιοποίητοι και ο διαφθήνων των κύκλων, βλέπετε και εκεί υπάρχει κύκλος, έ, όχι μόνο εδώ, υπάρχει εκεί, κύκλος του διαβόλου. Και ο διαφθήνων των κύκλων αρχίζει την προσευχή ως έπεδε. Μη τρομάξετε τώρα για την προσεκτή που θα ακούστε, γιατί θα μου πείτε, θα μου πείτε, μα προηγουμένως για το Ευαγγέλιο μας είπε διαδιασμό, μας είπες και ο διάβολος φόβγει. Μην τρομάξετε. Εις το όνομα του Πατρός και του Υιού και του Αγίου Πνεύματος, αμήν. Βασιλεύου ουράνιε παράκλησε κλπ. Ήψητε Κύριε Ιησού Χριστέ. Αλλά να σου πω ότι με λύσκεια δεν τα γραψώ όλα γιατί βαριόμουν ήταν πολλά. Τελίδα 60. Ευχαριστώ.

στον Κύριο Ιησού Χριστέ, ο κατέχων που κυβερνών τα σύμπαντα, ο καταδεκτής η ψωθή είναι το σταυρό εκουσίως, είναι να σώσει τον άνθρωπο από τα αμαρτίες. Πρόσδεξε και ημών των αμαρτωλών, τα συγκεκριούς αυτά ζητή Και φύσε ημών, Κύριε, κατά το πλήθος του ελέου Σου Διότι ημάρτωμεν και ηνομίσαμεν Και κατελείπομεν την οδόν της δικαιοσύνης Σου Και επωρέπτημεν εν τη θελή μας των ακαρδιών ημών Άφες τα αμαρτήματα ημών Και σώσον ημάς, Κύριε, κατά το πλήθος του ελέου Αυτοίτε, πρέπει να προσεχθεί από τα Ορθόδοξα Χριστηνικά μας Ευκολόγια. Και λέει παρακάτω μια φράση γιατί έχει πολλά. Κύριε, επίτρεψον την μεταπνευμάτων αγαθών επικοινωνίαν μας εν τη εσφέρα τ' αυτή. Προς να ακούχηστι τον τενθούν των οικείων των ή να και ούτε πιστεύσουν την αλήθεια των διδυμάτων σου ότι ο Θανόν μεταβέβηκε από το θανάτου η χρήνη ζωή. Τώρα σε κύριε την ευδοχεία σου, απόψε να επικοινωνήσουμε με τα πνεύματα.

συνεχίζει η προσευχή Μετά ταύτα, αρχίζομεν ψάλλοντες όλοι οι παριστάμενοι ως έπεθε Θεός Κύριος και έπαθαν οι μη νευλογημένοι να ψαρθόμεν σε όνομα του Κυρίου, τετράκι, όπως το βρίσκουμε στην παράκληση Μετά, εκ του μικρού παρακλητικού κανόνου, εις την Θεοτόκων, τρία έως τέσσερα τροπάρια Το απολυτίκιο του Αγίου της ημέρας ή της Κυριακής Τυπικών, πλήρες. Έτσι θα δείτε το ίδιο πράγμα μέχρι στους ημερολόγιους της Κεκλησίας. Το τυπικό πλήρες. Με αυτό κάθενται γύρω από τη τραπέζη και επικοινωνούμε με τα πνεύματα. Ύστερα από αυτό λέει, καθαίμαστε γύρω -γύρω από την τραπέζη και γίνεται η επικοινωνία με τα πνεύματα. Η επικοινωνία με τα πνεύματα δεν πρέπει να παραταθεί πλέον της μίας ώρας.

από πέρας της επικοινωνίας, γίνεται πάλι με ευχαριστήριος προσευχή, η κάτω αυτή, αλλά να μην θα τη διαβάσω, και αυτής της ίδιας ποιότητας. Και στο τέλος, δι' ευθών των Αγίων Πατέρων μας, Κύριε Ιησού Χριστέ ο Θεός, ελέεσον εξώ στον εμάς, αμήν.

σας κάνετε παράξενο. Και αυτός ο κύριος, η Νούκας, απαντάει τώρα στην Σύνδοδα και λέει «Ωρίστε κύριε, γιατί μας αποκαλείτε ότι είμαι θαάθεοι και εμείς τις ευχές της εκκλητίας χρησιμοποιούμε». Αγαπητοί μου, το γιατί χρησιμοποιούν τις ευχές της εκκλητίας

Ευχαριστώ. Ένα θέλω να καταλάβουμε, ότι ο πνευματισμός είναι θρησκεία 100 % μέχρι καιρή και λιβάνι. Θρησκεία 100%.

μου πείτε όταν πηγαίνω εγώ στο Medium, δεν βλέπω τέτοια πράγματα. Αυτά υπάρχουν πιο μέσα. Εσύ δεν τα βλέπεις. Άμα μπεις όμως και γίνεις μίστης του πνευματισμού, τότε θα τα αντιμετωπίσεις και θα τα δεις. Και πέμπτον, διαστρέφει φοβερά την Αγία Γραφή. Τι χρησιμοποιούν ολόκληροι την Αγία Γραφή. Βέβαια, εκτός της Παλαιάς Διαθήκης, τα πιο πολλά μέρη, τα οποία αποκαλούν μύθον, τον δε, Μωυθή, ούτε καν τον παραδέχονται. Προσπαθούν να στηριχτούν στην Αγία Γραφή για να υποστηρίξουν τις κακοδοξίες τους, τις φοβερές. Καταλαβαίνετε λοιπόν, για να κάνουν μια τέτοια τοποθέτηση της Αγίας Γραφής, η διαστροφή της Αγίας Γραφής γίνεται. Επάνω εκεί στηρίζουν την μετεμψήφωση.

οι ψυχές χρεύουν και ξαναγυρίζουν, στηρίζουν τα πάντα επάνω στην Αγία Γραφή Έτοιοι που θα έλεγε κανένας άμα δεν ήξερε την Αγία Γραφή, πόσο καλοί χριστιανοί είναι, τι υπεροχοί άνθρωποι είναι, τι αγαθοί άνθρωποι είναι, αυτοί που χρησιμοποιούν και το Λόγο του Θεού και όμως είναι δαίμονος, ο διάβολος δεν μισθάζει να χρησιμοποιήσει την γραφή, τι είπε εις τον Κύριον, τράσος, εις αυτόν τον Χριστόν, ο διάβολος, τράσος, του λέγει, ρίξε τον εαυτό σου από το αέτεμα κάτω, γεγραπτεγά, της Αγγέλης αυτού εντελείται το Ιησού, του διαφυλάκτουθε ή να μην προσκόψεις προς λίθρον τον πόδας. Για σένα λέει είναι γραμμένο στην Αγία Γραφή, για έγραψε γάτ Ότι αν πες από εκεί πάνω θα φούν οι άγγελοι να σε πιάσουν από κάτω σαν σε αναδείχθηκαν

απαλά και όμορφα, ώστε να μην χτυπήσεις ούτε στο πετραβάρι ακόμη τον παράδειγμα. Και ο Χριστός του λέει, γέγραπτε! Πάλι στην Αγία Γραφή είναι γραμμένο, που έχει εκπειράσει στήριον των Θεών. Μη θες την υποδοκιμασία των Θεών. Τώρα, κι ο ένας παίρνει από την Αγία Γραφή, κι ο άλλος παίρνει από την Αγία Γραφή. Ο Χριστός από την Αγία Γραφή ομιλεί και ο διάβολος από την Αγία Γραφή ομιλεί, αλλά είναι ο διάβολος Και καταλαβαίνετε ότι είναι ο διάβολος, παίρνει στα χέρια του τη γραφή και την παίρνει αγαπητοί μου Όταν εμείς δεν την παίρνουμε στο σπίτι μας, την παίρνει ο διάβολος και την κερδίζει πολύ καλά Έρχεται να μας πλανήσει εκμεταλλευόμενος ακριβώς την άγνοιά μας επί της Αγίας Γραφής Ευχαριστώ που παρακολουθήσατε.

θα είχαμε να απαντήσουμε?

τα τρία είδη του πνευματισμού που διατείνεται, όπως συγγραφέψει εδώ, ή διατείνονται οι πνεύματιστοι όπως έλεγε, ότι ο αληθής πνευματισμός είναι μόνον ο επιθυμονικός και ο θρησκευτικός, ενώ ο ηλιστικός πνευματισμός είναι απόλυτος, είναι απορριπτέως, δεν είναι αυτοί οι αγύρθες. Θα είχαμε να απαντήσουμε με μία αναπάντηση που έστειλε η Ιερά Σύνδοδος της Εκκλησίας της Ελλάδας εις τον ίδιο αυτόν τον άνθρωπο και που κάνει τον κόπο να τη δημοσιεύσει ο ίδιος εδώ μέσα με σκοπό βεβαίως να χτυπήσει την Σύνδοδο και από την οποία εγώ τώρα αγαπητοί μου θα σας διαβάσω. Προς τον κύριο Τινούκεν, νέα σφαγεία εντάσταση σήμερα.

σήμερα. Επανήσιο 61, Δεχειοδρομικός ΤΕΝΕΠ 804, την ίδια φυσική. Αθήνα, 16 Δεκεμβρίου 1953.

Ιερά Σύντοδος κατά την συνεδρία αυτή της τρίτης τρέχοντας μήνος, ενεστώτους έτους, λαβούσα γνώστιν τον από 31 Αυγούστου και δεκάτην πέμπτην Οκτωβρίου, του Ενεθότος έτσι, υπομνημάτων ημών προς αυτήν και τικός με το ζήτημα του πνευματισμού ήχθη στην απόφαση να γνωρίσει ειμήν ότι, ότι, αυτός έκανε δύο αναφορές και στον Σύνοδο χτυπούσε τον Καντιώτη και τον Τρεμπέλα. Και τώρα απαντάει ο Σύνοδος, ότι η καθημάς και τα βάζει με μεγάλα μαύρα γράμματα ακριβώς αυτό που τους λέγεται και εμάς, η η καθήμας Ορθόδοξος Χριστιανική Εκκλησία, ουδέ μίαν διάκρισιν ποιείται μεταξύ

επιστημονικού και θρησκευτικού πνευματισμού, ο οποίος διάκριζε εμείς που ήρθαμε Και υπενθυμίζει εμείς και αυτοί, πάλιν, την γνώστησαν Οι σημάδες κατά του πνευματισμού απόφαση να αυτής την δημοσιευθήσαν Επίσης, στο επίσημο περιοδικό της Εκκλησίας της Ελλάδας Εκκλησία, έτσι λέγεται το περιοδικό, τις 15 .05 .1951 Δηλαδή, κύριε Τσινούκα, κύριε Πνευματιστά, θέλετε να γλιτώσετε από τον πνευματισμό δίθεν να μας παρουσιαστείτε με άλλων προσωπείων ότι εσείς δεν ασχολείστε με αυτά τα παρακατιανά, με τον ημιστικό πνευματισμό και μας ομιλείτε περί επιστημονικού πνευματισμού που περιέχει μέσα τηλεπάθειες, πράγματα, θάματα, εκτοπλάσματα, υλοποιήσεις, αυτά που λέγαμε την περασμένη φορά. Και περί θρησκευτικού πνευματισμού θα ξεχάσω μία η κυρία Χίρα, δεν θα πω το όνομά της, στην Αθήνα.

μια υψηλή θέση, διότι ήταν πάρα πολύ μορφωμένη η κυρία αυτή, που έλεγε ότι επεκοινώνει πολύ συχνά με το πνεύμα του ανδρόφης και έβρισκε πολλή παρηγορία. Πολύ παρηγορία. Ε, λοιπόν, κυρίες και κύριοι, να το μάθετε, λέει η σύνοδος. Για μας, την εκκλησία, δεν υπάρχει διάκριση μεταξύ επιστημονικού, χρησιστικού και υλιστικού πνευματισμού. Για μας είναι ο πνευματισμός Τι είπατε άλλο Δεύτερο Πώς προς τα πνεύματα που διακίνονται οι πνευματιστές ό ,τι επικοινωνούν Τι θα μπορούσαμε να απαντήσουμε διότι πραγματικά είναι οι ψυχές των λεκτών Αναφέρει πάλι ο πατήρ Βασιλόπουλος Ευχαριστώ.

φορά στην Πάτρα, ένας κύκλος πνεύματιστών είχανε καλέσει το πνεύμα του Ιησού Χριστού και ήρθε ο Χριστός εντός αγωγικών, ήρθε ο Χριστός. Τον ρώτησαν τι πρέπει να κάνουν τώρα που είναι μεγάλη η Σαρακοστή και τους απήνδησε ο Χριστός εντός αγωγικών πάντοτε. Θέλω να μου νηστεύσετε πολύ αυστηρή νηστεία. Θα τρώτε ξηροφαγεία μια φορά την ημέρα. Αμέσως αυτή η υπακοή. Νηστεία μέχρι το πάθος. Ξανακαλούν το πνεύμα του Χριστού. Αν έμεινε ευχαριστημένο και απαντάει ο Χριστός, Όχι ακόμα, θέλω να μου νηστεύσετε με ξυροφαγία μία φορά την ημέρα την Πεντηκορτή. Σαράντα μέρες από εδώ και πενήντα από εκεί, ενενήντα, τρεις μήνες αγαπητοί μου. Το αποτέλεσμα ποιο θα ήταν, οι άνθρωποι αυτοί να πνευρέψουν, να πεθάνουν, να πεθάνουν, από την πείνα. Τότε άρχισαν να ψιλάζονται κατά το διλεγόμενον, να τένουν ψίλις τα αυτιά. Μα ο Χριστός το Πάσχα τρώνε κρέο. Μας είπε τώρα ο Χριστός να νηστεύσουμε ξηροφαγία Είχαν πάει τότε στον πατέρα Ευσέβιο Ματθόπουλο, τον Ιδρυτή της ζωής ζούσε τότε Και του λένε το και το, ο καημένης της λέει Δεν το καταλάβατε ότι είναι ο διάβολος και σας πλάνα Ε, λοιπόν, για να ειδούμε Όντως είναι η ψυχαία των πεθαμένων Αν καλώσω εγώ τον Κώθα, τον Πέτρο, τον Μακαρίτη Θα έρθουν αυτοί Μια ωραία απάντηση δίδει ο Ιερός Χρυσόφωνος

Ωρεοτάτη, Σαφεστάτη και μάλιστα άπτεται κι ενός άλλου θέματος, της μαγείας που λέγαμε προπερασμένη φορά. Έχω το κείμενο μαζί μου, το έχω γραμμένο αλλά θα σας το διαβάσω μετάφραση, θα αποκαταλάβαινουμε καλύτερα. Άρα, τι λοιπόν το περίεργο, αν οι δαίμονες τρυφώνουν και εις τους στάθους, πείς τη ολεκτρία για τους πολλούς που πιστεύουν ότι οι ψυχές των νεκρών έγιναν δαίμονες, που δεν πρέπει ούτε καν να το σκεφτούμε, αλλά θα πεις, πώς γίνεται τότε ώστε οι μάγοι να σφάζουν τα παιδιά και να συνεργάζονται κατοπινά με αυτή την πτυχή τους. Είδατε, παρακαλώ, που σας είπα ότι η μαύρη μαγεία ακόμη οντιγείται και στα εμπλήματα. Να το αναφέρει και ο Ιερός Χρυσόσταμας. Είδατε, γιατί το έκαναν αυτό.

Έσπαζαν κυρίως παιδιά, γιατί ο μεγάλος έκολα δεν παγιδεύεται. Πάρα πολλές φορές που οι εφημερίδες αναφέρουν εξαφάνιση παιδιών, ένα ποσοστό της εξαφανίσεων των παιδιών είναι θύματα, τα παιδιά αυτά, της μαύρης μαγείας, σε διεθνή κλίματα. και αφενός δεν χρησιμοποιούν το αίμα του παιδιού για διάφορες μαγικές θέλετε, αφετέρου δεν χρησιμοποιούν την ψυχή του παιδιού για να συμπράττουν με αυτή τα διάφορα κακουργήματα που σκέφτεται ο μάγος να κάνει. Λέει λοιπόν εδώ. Αλλά για πες μου, από πού το ξέρεις αυτό? Και ότι οι μάγοι σπάζουν τα παιδιά, πολλοί το λένε αυτό.

ότι η ψυχή των παιδιών γίνεται των μάγων συνεργάτης από που το ξέρεις Εντάξει οι μάγοι σχάζουν τα παιδιά και λένε ότι ψυχή είναι στην εργάτη των μάγων, εντάξει, τη σφαγή την ξέρουμε, αλλά από πού ξέρεις όμως ότι οπωσδήποτε οι ψυχές των παιδιών γίνονται στην εργάτη των μάγων και λέγει παρακάτω, αυτοί οι ίδιοι οι δαίμονες φωνάζουν και λέγουν ότι εγώ είμαι η ψυχή του τ' άδε Αδέ, καλείς Φερυπίνη τον Πέτρο τον Μακαρίτη και έρθει και σου λέει εγώ είμαι ο Πέτρος ήρθα, καλείς τον Σαμουήλ, εσύ ο Σαούλ, λέει ο Σαμουήλ ήρθα αλλά δεν είναι ο Σαμουήλ, πλην όμως τέχνασμα και απάτη διαβολική είναι τούτο Γιατί δεν είναι η ψυχή του πεθαμένου αυτή που φωνάζει, αλλά του διαβόλου που υποκρίνεται τον πεθαμένο για να εξαπατήσει τους ακούοντας Τούτα όλα τα λόγια είναι λόγια μεθυσμένων γραϊδίων, το ότι δηλαδή έχονται οι ψυχές

μπαμπούλες παιδιών, μορμολίκια παιδεία, μπαμπούλες παιδιών. Δεν υπάρχει ψυχή, ακούστε παρακαλώ αυτό, δεν υπάρχει ψυχή που όταν χωριστεί από το σώμα να πλανιέται εδώ στη γη. Το λέω αυτό, λέει σε συνέχεια κι άλλα ο Ιερός Κρυσόστονος, γιατί πολλοί πιστεύουν ότι οι ψυχές τρεις μέρες διρίζουν γύρω -γύρω από το σπίτι του που έμενε, που έμεινε ο πεθαμένος, ε, ή ότι στο νεκροταφείο τριγυρίζουν, ή ότι την περίοδο του Πάσχα έρχονται στο νεκροταφείο και την πεντηκοστή πια χεύγουν οι ψυχές και πάνε στον τόπο που είναι. Αυτά είναι παρακαλώ, θα χρησιμοποιήσω τη φράση του Ιερού Χρυσού, με θιόντων γραϊδίων ρήματα. Λόγια με θισμένων γριών. Δεν είναι πραγματικότητα αυτά τα πράγματα. Και λέει στη σημασία

Γράφει η Γραφή, «δικαίων ψυχαί εν χειρί Θεού». Των δικαίων, των ευσεβών, οι ψυχές είναι στο χέρι του Θεού, και των αμαρτωλών οι ψυχές κι αυτές αμέσως απέρχονται από εδώ. Και των αμαρτωλών οι ψυχές φεύγουν, δεν βρικολακιάζουν. Εκείνο που σας έλεγα, στα στοιχειωμένα τα σπίτια, την περασμένη φορά, δεν είναι οι ψυχές εκείνων των ανθρώπων που σκοτώθηκαν βιαίως από το κρημνό μέσα στο ένα σπίτι και ότι βρυκολακιάζουν, που λέει ο λαός, βρικολακιάζουν και εμφανίζονται και δημιουργούν κρότους, αλυσίδες σέρνουν και αναστεναγμούς βγάζουν και γοερές φωνές. Οι δαίμονες είναι. Οι ψυχές και των αμαρτωλών ανθρώπων, λέει, απέρχονται από εδώ, και τούτο είναι φανερό από την παραβολή του Πλουσίου και του Λαζάρου.

Μας δείχνει η παραβολή του Πλουσίου και του Λαζάρου. Έφυγε η ψυχή του δικαίου Λαζάρου, «εγένετο αποθανείν τον Λάζαρον και απενεχθήναι υπό των Αγγέλων εις τους κόλπους του Αβραάμ». Απέθανε και ο Πλούσιος και ετάφη. Και τότε αρχίζει ο διάλογος στον Άδη. Ούτε ο Πλούσιος, ο αμαρτωλός, εδώ στην γη αυτή η ψυχή του περιφέρεται, ούτε η ψυχή του δικαίου περιφέρεται. Η καθεμιά πάει στον τόπο της. Οι δαίμονες περιφέρονται σαν παγκόσμιοι αλήτες και πλανούν τους πιστούς, για να τους προσελκύσουν στη δική τους λατρεία και να τους αποσπάσουν από την αληθινή λατρεία του Θεού. Τρίτον, συμπέρασμα βγάζουμε. Ο πνευματισμός, αγαπητοί μου, είπαμε, είναι μια θρησκεία.

Ζητά, το λέω για τρίτη-τέταρτη φορά, να αντικαταστήσει όλες τις θρησκείες και προπαντός τον Χριστιανισμό, προς τον οποίο στρέφει μίσος άσβεστον. Καταλάβατε, πιστεύω, ότι είναι η θρησκεία του Διαβόλου, με όλα τα στοιχεία μιας θρησκείας: λατρεία, τυπικόν, αποκάλυψη, πίστη, ιερείς, οπαδούς. Η μέθοδος του σατανά ποια είναι; Είναι γνωστή. Είναι η νοθεία. Από τον καιρό που επατήθηκε πλέον εις τον Σταυρόν του Χριστού, συνετρίβη ο διάβολος, δεν έχει πλέον ισχύ, και από τότε μετέρχεται την μέθοδο της νοθείας. Τώρα θα καταλάβετε γιατί σας το είπα πριν, θα το πούμε τώρα, γιατί χρησιμοποιούν τις προσευχές αυτές.

Πνευματισμός: «Εις το όνομα του Πατρός και του Υιού και του Αγίου Πνεύματος». Μα ποιος είναι αυτός ο Τριαδικός Θεός; Δεν είπε προηγουμένως, δεν μας είπε ο ίδιος, ότι ο Τριαδικός Θεός είναι το κέντρο, πώς το είπε εδώ πέρα, το κέντρο, λέει, των ηλεκτρονίων; «Αυτό το παγκόσμιο ηλεκτρονικό κέντρον των υλιστών, εμείς οι μεταψυχικοί αποκαλούμε Θεόν, τρισυπόστατον πρόσωπον, πνεύμα». Εν τούτοις, Τριαδικόν Θεόν. Μετά, «Βασιλεύ Ουράνιε», «Παράκλητον Πνεύμα», Τρισάγιον, προσευχή που θα ήταν απαράλλακτος, παρμένη από τα ευχολόγια, σταυροειδής προσευχή. Μετά τροπάρια, Παράκληση. Όλα αυτά τι είναι; Λιβάνι, ξέρω εγώ, κατάνυξη, σιωπή. Όλα αυτά τι είναι, αγαπητοί μου; Είναι ή δεν είναι νοθεία;

Είχε το θάρρος ο πνευματισμός να προσευχηθεί στον διάβολο, όπως είδαμε εκείνο το συμβόλαιο εκεί στη Σολομωνική, «Βεελζεβούλ» να πει, αλλά λέει «Κύριε Ιησού Χριστέ». Και αυτό, παρακαλώ, ας προσέξουμε, να προσέξουμε πάρα πολύ. Μαγεία και πνευματισμός, όπως η μαγεία με τα ξόρκια και τα θρησκευτικά λόγια, λέω, νοθεία είναι, ταχυδακτυλουργικά είναι, που προσπαθεί να ξεγελάσει ο άνθρωπος τους πιστούς. Μαγεία και πνευματισμός είναι ομογάλακτες αδελφούλες, ενός διαβόλου πατέρας. Μην φοβηθούμε όμως, μην φοβηθούμε. Ο διάβολος δεν έχει τόση δύναμη όση φαίνεται ότι έχει.

Φαίνονται ίσως καταπληκτικά αυτά τα οποία εργάζεται μπροστά στα μάτια μας, αλλά δεν είναι. Ένα μικρό παράδειγμα θα σας πω. Εάν σηκωθώ αυτή τη στιγμή και πάρω το τραπέζι αυτό και το σηκώσω ένα μέτρο πάνω, θα μου πείτε ότι έκανα τίποτα το καταπληκτικόν; Όχι, το κάνετε κι εσείς αυτό. Εάν την ίδιαν ώρα εγώ εξαφανιζόμουνα, δηλαδή δεν φαινόμουν στα μάτια σας, αλλά συνέχιζα να κρατώ το τραπέζι, θα σας φαινόταν καταπληκτικό αυτό; Θα μου πείτε ναι. Γιατί; Επειδή δεν φαίνομαι. Εγώ πάλι το κρατώ το τραπέζι έτσι. Ε, λοιπόν, όταν το τραπεζάκι κατά μια πνευματιστική συνεδρίαση ανέρχεται επάνω, ο διάβολος το κρατάει. Δεν φαίνεται, βεβαίως δεν φαίνεται, γιατί είναι πνεύμα ο διάβολος.

Το κρατά, έχει τη δύναμη να το κρατά, όπως έχω τη δύναμη να σηκώνω το τραπέζι. Αυτό λοιπόν μας καταπλήσσει, αυτό μας κάνει να νομίζουμε ότι ο διάβολος έχει τόση δύναμη. Ξέρετε πόση δύναμη έχει ο διάβολος, αγαπητοί μου; Ακούσατε την από το Ευαγγέλιο, την θυμίζει ο Ιερός Χρυσόστομος. Τόση δύναμη, ώστε για να μπει στα γουρούνια, να με συγχωρείτε και το λέτε χοντρικά, φυσικά, για να μπει στους χοίρους, όταν έβγηκε από τον δαιμονιζόμενον των Γεργεσηνών, εζήτησε την άδεια από τον Χριστόν. Ούτε εις τους χοίρους δεν έχει το δικαίωμα να μπει ο διάβολος. Αυτή είναι η δύναμη του διαβόλου. Αλλά απλώς τρομάζει, είναι θορυβοποιός. Είναι εκείνος που κρατάει άδειους τενεκέδες και τους χτυπά. Αν κάποιος τώρα απ' έξω έχει καμιά δεκαριά γαλατοτενεκέδες και τους σέρνει στον δρόμο,

πανδαιμονία θα γίνει. Τι γίνεται έξω; Κόσμος χαλάει. Άνθρωποι δεν είναι εκεί, αδερφοί. Ποιον φοβόμαστε λοιπόν; Το λέω αυτό γιατί μερικοί τρομάζουν. Διάβολος, μη φοβού. Ο διάβολος, ένα από τα τεχνάσματά του είναι να προκαλεί τον φόβον εις τους πιστούς. Ο πιστός άνθρωπος ουδέποτε φοβείται τον διάβολο, μόνο τον υπολογίζει. Προσέξτε, μόνο τον υπολογίζει. Είναι ένας υπολογίσιμος εχθρός, αλλά ουδέποτε τον φοβείται. Γιατί; Γιατί έχει τον Χριστό μαζί του. Ποιος λοιπόν ήταν ο σκοπός για τον οποίον κάναμε αυτά τα θέματα; Και κατά Θεόν και άλλα στη συνέχεια, όπως θα δείτε. Ο σκοπός μας, αγαπητοί μου, είναι να επισημάνουμε τη θέση του εχθρού. Πρέπει να αντιληφθούμε ότι ο διάβολος είναι εχθρός μου και, με τα συστήματα που δημιουργεί, είναι εχθρός της Εκκλησίας, είτε υπό τον μανδύαν του πνευματισμού,

υπό τον μανδύα της μαγείας, είτε υπό τον μανδύα της Θεοσοφίας — δεν θα σας μιλήσω γι' αυτό, μόνο ονομαστικά το λέω — είτε υπό τον μανδύα της Μασονίας. Παρακαλώ, ο διάβολος έχει πολλά κουστούμια στην γκαρνταρόμπα του και αναλόγως εμφανίζεται. Έχει μορφωμένους, πηγαίνει με το κουστούμι του μασονισμού. Έχει πιο απλούς ανθρώπους, πηγαίνει με τη μαγεία. Αλλά από μέσα είναι πάντοτε ο διάβολος. Γι' αυτό ακριβώς το λέγω. Πρέπει να τον ανακαλύψουμε. Κατά τον μύθον του Αισώπου, που κάποτε το τετράποδο το υπομονετικό έβαλε μια λεοντή και πήγε μπροστά στα άλλα ζώα, και τα άλλα ζώα το έβαλαν στα πόδια και τρόμαξαν. «Λιοντάρι, παιδιά», φωνάζουν τα ζώα, «λιοντάρι!». Και τότε, ποιος είχε εκεί την περιέργεια, κάτι έλεγε, «Σαν μεγάλα αυτιά να βλέπω».

Ο φίλος μου, το τετράποδο το υπομονετικό, το γάιδαρο, και τραβάει την προβιά του λιονταριού και αποκαλύπτεται μεγαλοπρεπώς το γάιδαρο. Και τρέχουν τα ζώα και τον καρπαζώνουν να πούμε. Έτσι κι εμείς, αγαπητοί μου, θα λέω έτσι για να το καταλάβουμε, έτσι κι εμείς πρέπει να αποκαλύψουμε τον διάβολο και τις θέσεις του και να τον καρπαζώσουμε. Εσύ είσαι τώρα εδώ και σε βλέπουμε, σε καταλαβαίνουμε, ξέρουμε την μέθοδό σου. Δεν μας ξεγελάς. Είναι αυτό που λέγει ο Απόστολος Παύλος στους Εφεσίους. Είναι «ίνα μηκέτι ώμεν», Εφεσίους δέλτα κεφάλαιο 14, και έκτα κεφάλαιο 11. Είναι «ίνα μηκέτι ώμεν νήπιοι». Μην είμαστε πια μωρά.

«Κλυδωνιζόμενοι και περιφερόμενοι παντί ανέμω της διδασκαλίας». Κλυδωνίζομαι. Το πλοίο που πάει έτσι, κλυδωνίζεται, «και περιφερόμενοι» από εδώ και από εκεί, «παντί ανέμω», με κάθε άνεμο της όποιας διδασκαλίας που ακούμε στη ζωή μας. Μην είμαστε ανεμόδεικτοι. Έρχεται κάποιος που είναι βαπτιστής, κάποιος φακίρης, κάποιος μασόνος, κάποιος δεν ξέρω τι και, λέμε, κάποιος μάγος, λέμε «Α, τι;». Α, να ξέρουμε τι είναι όλοι αυτοί. «Μην αγόμεθα και φερόμεθα». «Εν τη κυβεία των ανθρώπων». Είδατε; «Εν τη κυβεία των ανθρώπων». Οι άνθρωποι μας παίζουν στα ζάρια εάν είμεθα αφελείς. «Εν πανουργία προς την μεθοδείαν της πλάνης». «Αλλά ενδύσασθε την πανοπλίαν του Θεού, προς το δύνασθαι υμάς στήναι προς τας μεθοδείας του διαβόλου». Ιδού για τούτο. «Προς τας μεθοδείας του διαβόλου». Είναι μέθοδοι αυτοί.

Ο διάβολος χρησιμοποιεί για να μας πλανά. Αυτές ακριβώς τις θέσεις του εχθρού πρέπει να επισημάνουμε και να γνωρίζουμε πώς βαδίζουμε εις τη ζωή μας. Να εννοήσουμε ακόμη καλά ότι ο πνευματισμός και η μαγεία διάκεινται εχθρικότατα προς τον Χριστιανισμό. Δεν υπάρχει κανένα σημείο επαφής μεταξύ εκείνων και του Χριστιανισμού. Και όταν το μάθουμε αυτό, μη λέμε αυτό που είπε ο προφήτης Ηλίας: «Έως πότε χωλανείτε επ' αμφοτέραις ταις ιγνύαις υμών;». Έως πότε, λέει, θα κουτσαίνετε, πότε από το ένα πόδι από εδώ και πότε από το άλλο πόδι από εκεί; Πότε με τον Χριστόν και πότε με τον Διάβολον; Για να μας επιστήσει ιδιαίτερα την προσοχή ο Θεός διά του προφήτου Ησαΐου:

«Εάν είπωσι προς υμάς, ζητήσατε τους εγγαστριμύθους και τους από της γης φωνούντας, τους κενολογούντας ή οι εκ της κοιλίας φωνούσιν». Κι αν σας πουν — συνηθισμένο αυτό το «κι αν σας πουν» — δεν πάει το παιδί σου καλά, είναι άρρωστο, αποτυχίες, γρουσουζιά μες στο σπίτι, εντός εισαγωγικών «γρουσουζιά», δεν πάνε καλά τα πράγματα, αρρώστιες, θα τρέξει οπωσδήποτε, θα προθυμοποιηθεί κάποια γειτόνισσα, κάποια συγγενής. «Μάγια θα σε έκανε». Και τι πρέπει να κάνω, κυρία Μαρία; «Να πάω να τα λύσεις». Να πάω να τα λύσεις. Και λέει τώρα εδώ ο Θεός: «Και αν είπωσι προς υμάς», και αν σας πουν, «ζητήσατε», λέει, «τους εγγαστριμύθους». Πηγαίνετε εις τους πνευματιστάς,

αυτούς που φωνάζουν από τη γη, «και τους από της γης φωνούντας», όπως ο Σαούλ το πνεύμα δήθεν, δηλαδή οι νεκροί, τα πνεύματα των νεκρών, «τους κενολογούντας», αυτοί που ματαιολογούν, «ή οι οποίοι εκ της κοιλίας φωνούσιν». Οι εγγαστρίμυθοι, εγγαστρίμυθοι, τέτοιοι μιλούν από την κοιλιά. Είναι αυτό που σας έλεγα την περασμένη φορά, ότι ο πνευματισμός — συγγνώμη — ο διάβολος είναι ένα εγώ, εγώ είμαι ένα εγώ. Ο καθένας είναι ένα πρόσωπο. Παραμερίζει το εγώ μου, πέφτω σε κατάσταση υπνωτιστική και μιλάει το εγώ του διαβόλου. Συνεπώς, δεν μιλώ εγώ, μιλάει ο διάβολος από μένα. Αυτό λέγεται, αρχαία έκφραση, με συγχωρείτε, εγγαστρίμυθος. Αυτό είναι η εγγαστριμυθία. Εσείς τι θα πείτε, αν θα σας το πουν αυτό; «Γιατί δεν πας σ' αυτούς να σε βοηθήσουν;». Εσείς θα πείτε: «Ουχί έθνος προς Θεόν αυτού εκζητήσουσιν;».

«Ο λαός του Θεού», οι χριστιανοί θα λέγαμε, δεν μπορούν να ζητήσουν ό,τι θέλουν από τον Θεό; Ακούσατε; «Ουχί έθνος προς Θεόν αυτού εκζητήσουσιν;». Ο λαός του Θεού δεν θα ζητήσει από τον Θεό ό,τι θέλει; «Τι εκζητούσι περί των ζώντων τους νεκρούς;». Και κάθονται και ρωτάνε και ζητάνε πράγματα των ζωντανών από τους νεκρούς. Ησαΐας 8, κεφάλαιον 19, χωρίον. Συνεπώς, αγαπητοί μου, ας τελειώνουμε. Τα μάγια τον πιστό δεν τον πιάνουν. Ο πνευματισμός με τον υπνωτισμό του — ο υπνωτισμός είναι ένα μέσον προς πνευματισμόν — τον πιστόν δεν τον πιάνουν. Αλλά κι αν ακόμη

ο Θεός επιτρέψει, προσέξτε αυτή τη λεπτομέρεια, επιτρέψει καμιά φορά να βρεθεί κανείς κάτω από την επίδραση πονηρού πνεύματος, λέγει ο Άγιος Νικόδημος ο Αγιορείτης, να προτιμήσει να υποφέρει, να προτιμήσει να πεθάνει. Στον διάβολο μην πας για να σε κάνει καλά. Θα έχεις στέφανον μαρτυρίου, ό,τι συνέβαινε με τους αρχαίους μάρτυρες, που τους έλεγαν: «Ρίχτε μια φούχτα λιβάνι εις το βωμό του Διός ή του Καίσαρος και όχι μόνο θα σας χαρίσουμε τη ζωή, αλλά θα σας ανεβάσουμε και πολύ υψηλά». Μην το κάνετε αυτό. Προτιμήστε να πεθάνετε. Έχουμε την Εκκλησία μας. Έχουμε το ευχέλαιο. Ευχαριστούμε. Έχουμε και εξορκισμούς. Δεν διώχνουμε τον διάβολο με την ευχή; Δεν έχετε τον ιερέα κοντά σας; Σταυρώστε το παιδί σας, τον άνθρωπό σας,

τρεις φορές. Πείτε το Πάτερ ημών. Σας λέγω το Πάτερ ημών, διότι είναι κάτι που και όλοι το ξέρουμε και υπάρχει ασφάλεια. Μην πείτε άλλη προσευχή, δηλαδή άλλα πράγματα, μην ανακατέψετε, μην πείτε «όπως ήρθε να φύγει» και κάτι τέτοια που λένε εκεί στα ξόρκια, τίποτε. Ένα το Πάτερ ημών. Έχετε λίγο λάδι από το καντήλι σας; Αλείψατε έτσι και κάντε προσευχή από μέσα σας: «Θεέ μου, κάνε καλά το παιδί, τον άνθρωπό μου». Θα γίνει καλά, θα το δείτε αυτό. Και αν ο Θεός επιτρέψει να μην γίνει καλά, να προτιμήσει κανείς να υποφέρει παρά να υποκύψει στην ενέργεια του διαβόλου. Έτσι, όταν, αγαπητοί μου, ζούμε αληθινά και κατά Χριστόν ζωή, τότε και την ορθήν πίστη θα έχουμε και τα ορθά βιώματα θα έχουμε και ο διάβολος θα στέκεται από μακριά, θα λυσσομανά εναντίον μας.

«Ει ο Θεός υπέρ ημών, τις καθ' ημών;». Εάν ο Θεός είναι μαζί μας, τότε ποιος μπορεί, ούτε και αυτός ο διάβολος, να μας κάνει κακό;