On Prayer (Questions and Answers)

This English transcript is an automated translation of the original Greek lecture. It may contain errors; the original Greek audio recording is the authoritative source. Some passages are omitted per editorial policy.

In our previous talk, we spoke about noetic prayer.

Noetic prayer is very sweet. It has many different flavors, and from within it still more arise, while others are added through theoria, divine contemplation. It is the most beautiful treasure a monk can possess in his life.

We shall say a few words about this blessed prayer, and if any of the fathers has a further question or needs clarification, we shall address it.

I insist and I implore you: help yourselves. Nothing is more beautiful or can give greater beauty and loveliness to your soul. Every effort, every act of forcing oneself, is difficult at first. Or rather,

it is not truly difficult; the enemy of prayer may frighten us. That enemy is the devil, who does not want, cannot tolerate, and cannot endure hearing the name of Christ—hearing His name.

This is what we chiefly call out when we rise for prayer, with the intention of settling ourselves into prayer. What does this mean? Even by itself, it brings calm and gives us a new breath of life. But you cannot imagine what riches lie within this prayer!

Do you want awareness of your sins? You will find it. Do you want intimacy with God? You will attain it. Do you want peace? Whatever you ask God to grant you will begin to take root and become a reality. What more can I say? I insist, and I beg you. When our elder used to tell us one thing after another about prayer and say,

“Strive earnestly,” I found it difficult at first. I could not pronounce the name of Christ. The inner word seemed to say, “This simply cannot be done. “Mother, mother, mother,” I would say. “Yiannas is calling me. Do not be distressed, my dear father; persevere here. ” [The remainder of this passage is unclear in the Greek transcript.]

[The opening words are unclear.] We must somehow bring the

mind down into the heart. “No, blessed one, ” he

would say; he simply stressed this necessity: we need prayer

in order to attain prayer. It rests upon the gift

of God, the remembrance of imprisonment, and the guarding of

ourselves from all these various logismoi, these intrusive thoughts.

The monk must begin with tears, and afterward be taught noetic prayer.

It begins, of course, with a sincere disposition and a longing for salvation: the desire to find a way to become better. As I am purified from the passions through prayer or through some other virtue that serves as its bearer, I continue moving forward. Since I am responsible, I too must become something, just as when a person enters a school. I apply myself because I must receive my diploma, so that I can work somewhere, obtain some position,

possess a certain dignity in society, and earn enough to live a comfortable life. After so many labors, should I fail to attain

the goal? Should I make all this effort and still

have to say that I never even laid a beginning?

Forgive me—this is like the account in the Gerontikon that

we heard a few days ago, when Abba Menas was

asked a question. [Part of the account is unclear in

the Greek transcript.] At the moment of death there is

no longer time for metanoia, for repentance. Yet blessed indeed

is the person who recognizes this and seeks forgiveness. And I do not know how many beatitudes we would need to add in

order to give this case the emphasis and expression it deserves. We know that a person comes to the smallest details of this life. Certainly, this is a sign and proof of a good nous, a sound

spiritual intellect, and of spiritual discernment. It shows where salvation is to be found: in attuning oneself to

this peace as a gift born from the word of prayer, as Macarius the Great used to say. My children, perhaps we have gone a little further than necessary. Someone says, “Geronta, I wanted to say something.

” We shall finish now, my dear one, because it cannot be otherwise: this is the allotted time, and my own little discourse must also come to an end. Continue attending the other lectures. Hold on to whatever questions you have, so that we may have a dialogue. Diadochos of Photike will confirm many things for us, and we shall enter more deeply into this spiritual state. [The final phrase is unclear in the Greek transcript.]

Στην προηγούμενη μιλή μας είπαμε για την νοερά προσευχή.

Η νοερά προσευχή είναι

πολύ γευστό, έχει πολλές γεύσεις

και από μέσα της εξπηγάζουν και

από τη θεωρία προσθήκενται και άλλες γεύσεις. Είναι το πιο ωραιότερο πράγμα που μπορεί να έχει ο μοναχός στη ζωή του. Θα

πούμε λίγα πράγματα απευθύνσεις για αυτή την ευλογημένη και αν κανένας πατέρα έχει καμιά ερώτηση συμπληρωματική ή να διαφωτιστεί, να το κάνουμε.

Επιμένω και

δέομαι, βοηθήστε τον εαυτό σας, δεν

υπάρχει πιο ομορφότερο πράγμα να δώσει ομοσφιά και κάλος στην ψυχή σας. Κάθε προσπάθεια, κάθε βία, την αρχή είναι δύσκολα, όχι δύσκολα, μπορεί να μας φαντάσει ο εχθρός της προσευχής,

ο εχθρός είναι ο διάβολος, ο οποίος δεν θέλει, δεν ανέχεται, δεν μπορεί να υπομείνει στο άκουσμα του ονόματος του Χριστού, του

ονόματοι του. Εμείς αυτοφωνάζουμε, δηλαδή κυρίως να ασχοληθούν όταν σηκωνόμαστε για την προσευχή, με

την έννοια ότι μπορούμε να καθίσουμε στην προσευχή, τι

έννοια και μόνο, ο καθησυχάζει και δίνει μια άλλη πνοή. Μα

μέσα σε αυτή την προσευχή δεν ξέρετε τι πλούτο θέλεις η γνώμη αμαρτημάτων, θα την βρεις, θέλεις οικειότητα μετά του Θεού, θα την κερδίσεις, ηρεμία, ό ,τι και αν ζητήσεις να

σας χαρίσει ο Θεός, θα

αρχίζουν να υπάρχουν, να είναι τι θέλουν, επιμένω και παρακαλώ. Και εγώ, όταν μας έλεγε ο Γιάννας αυτό και εκείνο για την προσευχή, βιαστείτε, κύριο, στην αρχή δυσκολία. Δεν μπορούσα να προφέρω το όνομα του Χριστού. Νομίζει ο ιδιάθετος λόγος δεν γίνεται με τίποτε. Μάνα, μάνα, μάνα, έλεγα, ο

Γιάννας με λέει, μη στεναχωριέσαι, μπαμπούλη μου, επέμεινε εδώ, χτύπηκε

φυτρόνιο αυτό, έκταφη του.

Υποχωρήσει το ε, υποχωρήσει το με από το ήθρο, το

κεφάλι να πάρουμε κάπως την καρδιά, όχι,

ευλογημένη,

έτσι και μόνο, έθετε την ανάγκη,

προσευχή για να πετύχουμε την προσευχή,

επάνω στο δίο του

Θεού, στη μνήμη της φουλάς, από αυτά, όλες

τις μερικές λογίσμενες.

Πρέπει να αρχίσω τα δάγκια και μετά να διδαχθεί ο μοναχός, νοερά προσευχή.

Ξεκινάει, βέβαια, από

την καλή διάθεση, από τον πόδο της σωτηρίας. Να βρω να

καλυτερέσω τον εαυτό μου, εφόσον καθαρίζομαι από τα πάθη της προσευχής ή του φοιτή του τάλης αρετής, κάνω αυτό και μπροστά. Εφόσον ευθενώ, πρέπει κάτι κι εγώ να γίνω, όπως πας σε ένα σχολείο μέσα. Δεν βιαστώ ότι πρέπει να πάρω το πτυχίο μου για να εργαστώ εκεί, τέλος πάντων να πάω κάποια θέση, Να έχω κάποια αξιοπράτεια στην κοινωνία, να βγάζω τελος πάντων αρκετά για να ζήσω μια άνετη ζωή Μετά από τόσους σκόπους να μην πετύχω, κάνω την προσπάθεια αυτή

και να λέω ότι δεν έβαλα απαρχή

Την συγχνώ με, είτε

στο γεροτικό, αυτό που ακούσαμε και προημερών, που έγινε η ερώτηση στον Αδάφη Μένα Και

μου φάρανε καλά, αλλά πολύ γίνανε φάραν,

έκαναν πάντα καθόλου, έγινε Δεν υπάρχει χρόνος μετανεία, δηλαδή, την συγνώμη των

θανατών, όχι

στον

σημείο και το γνωρίζει, την συγνώμη του έτσι, όχι μακάριος είναι αυτός ο άνθρωπος. Και εγώ δεν ξέρω πόσες μακαριότητες πρέπει να βάλουμε για να κάπως να δώσουμε κάποια έμοια και έφραση στην περίπτωση. Είναι γνωρίζουμε ότι ο άνθρωπος έρχεται στη βάση λεπτομέρεια από αυτή τη ζωή. Βέβαια, αυτό είναι σημείο και απόδειξης του αγαπώνου και γεύσης. Να

πού είναι ότι τα σωθούν, να τη κουδίσουν αυτή την ειρήνη,

σαν δωρεά το λόγο της προσευχής, που έλεγε ο Μακράτης ο Αιγύπτιας. Τα παιδιά τώρα, μπορεί να ξεχείλουμε και λίγο παραπάνω από ότι χρειάζονται, είναι ότι... Γέροντα ήθελα να πω κάτι. Τώρα θα τελειώσουμε με χαλάκι μου, γιατί δεν γίνεται, η θερασική ώρα και το δικό μου λογοράς. και να συνεχίσετε στις άλλες λάξεις, κρατήστε ό ,τι έχετε για να μπορέσουμε έτσι να κάνουμε διάνο και ο Διάδος θα μας βεβαιώσει σε πολλά πράγματα, θα ευηφύσουμε την κατάσταση,

δεν θα το δικαιωθεί.