On Love

This English transcript is an automated translation of the original Greek lecture. It may contain errors; the original Greek audio recording is the authoritative source. Some passages are omitted per editorial policy.

A Homily on Love, delivered at the Holy Monastery of Philotheou. My friends, there is something from our Holy Gospel, from Great and Holy Thursday, from the Mystical Supper, and from that most beautiful night when the

disciples were gathered together with their Teacher and Lord. Thank you. Because, according to the divine plan, He foresaw that His earthly life was coming to an end and that great and wondrous events—the divine drama—were about to unfold,

as we know from our All-Holy Gospel, our Christ felt such love, such self-giving love, that, as the Gospel says, He says this out of his very great love for His disciples, for those who had remained close to Him and shared in His tribulations. Wishing to entrust to them the

great Mystery of the Holy Eucharist, and to leave them His All-Holy Body and His All-Holy Blood, at that supper He poured out all His love and trust. it overflowed toward them. Therefore, He did not speak to them in parables, but directly, as His friends and His children.

He spoke to them about the great love and union He shares with His Father. Comparing His love for the Father with the Father’s love for Him, He wished through this parallel to impart, teach, and implant in them love for one another: “Just as I and My Father are one in nature, so you also must be one among yourselves.

And after He had handed down the Mystery, He gave thanks. Then He rose, laid aside His outer garment, took a towel and wrapped it around Himself. He poured water into a basin and began to wash His disciples’ feet. Peter, of course, said what he said. Then the Lord took off the towel, put His outer garment back on, sat down again, and said,

“Do you understand what I have done? You call Me Teacher and Lord, and rightly so, for I am your Teacher and Lord. But what I have done, you also ought to do for one another. In your life, each of you must wash away the other’s sins and passions. Cover one another and speak in one another’s defense.

Let us not soil our neighbor with our words, with condemnation, slander, or lies. Let us not disgrace our brother with lies or ruin his reputation. Let us not sin against him, but take the blame upon ourselves and justify our brother. And when we do this,

then you will be My disciples. For you ought to do what I have done for you, as an example: to put Christ’s commandments into practice. Thank you. Christ does nothing other than uproot from the heart of every person ruled by the passions the evil

roots of the passions and of every sin, so that the heart may become pure; for “blessed are the pure in heart, for they shall see God. ” Not the person ruled by the passions, not the one who refuses to humble himself, who does not gird himself with the towel used for wiping, and who does not pour water into the basin to wash the feet of his brother—of his brothers.

Those who exalt themselves above their brothers do not have a pure heart, because they do not keep the Word, the commandment, and the will of Christ. He left this to us as an example; He taught it to us by His deeds; He spoke it to us with His divine mouth—He who will one day judge each of us. “Out of your own mouth I will judge you, you wicked servant.

” He judges us by what we express, by what we say, whether openly or in secret, whether in private or within our own hearts. From the heart come forth unclean and wicked logismoi—intrusive thoughts. Unless a heart is purified by the medicine of putting the commandment into practice, it will never perceive the mystery of the revelation of the truth. “What is truth?

” Pilate asked. But because he was not worthy to hear the truth, he left Christ and went outside. And the truth was that God was manifested in the flesh. God became man and came to bear witness to the truth. He descended into the world and became man in order to make man divine

by grace and participation. That is why our Christ gave us this powerful medicine of purification—His own divine example: to kneel down and wash our brothers’ feet, not to soil them, and not to put our brothers’ nakedness on public display.

One of Noah’s three sons publicly exposed his father Noah when he had become drunk. Noah had not intended to become drunk. He had pressed grapes for the first time and drank the wine without knowing that it would make him dizzy. He became dizzy and drunk. As naturally happens when a person is intoxicated and overcome by excess,

he no longer knows what he is doing and loses control of himself. In his drunkenness, Noah became naked and took off his clothes. Two of his three sons became aware of it, saw their father, and immediately... The Ascension of the Theotokos, the Annunciation, Hesychios the Priest,

the Annunciation, Hesychios the Priest, the Annunciation. But the third began spreading the news of his father’s drunkenness and nakedness. When Noah became sober and learned what the two sons had done and what the other had done, he blessed the two but pronounced a curse upon

the other—something that son had not expected.

Noah was deeply grieved by him and deprived him of every blessing; consequently, he experienced the very opposite of blessing.

The father truly was naked. He had not intended it—but how had it happened?

If that son had possessed reverence, if he had cherished love, and if he had considered that this was truly his father, to whom by every rule of nature he owed reverence and honor, he would not have publicly exposed him. His other two sons did something most beautiful, revealing through their deed what they carried within themselves.

They carried reverence, love, and honor in their hearts. Therefore, they received their father’s blessing.

And yet Noah was only their father according to the flesh. Christ—the Son of God, our Father, our Brother, and our Friend—left us the commandment of love and humility.

I kneel and implore God; I implore Christ to grant me His katanyxis, His compunction, so that I may believe in Him with boundless faith, with faith as firm as granite, and that He may grant me His love. I know that I have not offered even the widow’s two small coins, I have not offered Him even two worthless coins. I know myself: apart from my enslavement to the

passions and a life full of faults, I truly have nothing. Yet I implore Him freely, relying solely on His free gift, because Christ asks for no payment in advance. He came to save that which was lost, the lost sheep. At every moment we must keep our Model before our eyes: What did Christ do? Let me do the

same—even though I fail. I try once, twice, five times, ten times, a hundred times, a thousand times, fifteen hundred times—and still I have not overcome.

Yet I must keep striving, by His grace, to fulfill His commandments. “Who is the one who loves Me? The one who keeps My commandments”; and whoever keeps My commandments will become a dwelling place of the Holy Trinity. His heart will be cleansed; all the thorny roots will be drawn out, and tribulations and temptations will break forth. Every temptation, every tribulation, and every pain endured for Christ uproots one thorny root. The heart aches and bleeds, but the root comes out.

Yet because we do not patiently endure the pain, and because we fear the bleeding, we try to find some indirect way of escaping. Through excuses and evasions, almost without realizing it, we try to avoid bleeding and pain. And so we remain enslaved to our passions, with all their roots and all the pus lying deep within each root; and thus the soul remains

deprived of the Mystery of God. We have not touched our God; we do not know Him. I am the first to admit it. There is a spiritual faculty within the human soul that is unknown to most people and known only to a chosen few from generation to generation. This mystery, this spiritual faculty, reaches out and touches God; it knows Him and is known by Him.

It cannot be purified or made capable and ready for this great encounter with God unless it undergoes surgery of the heart, through bitter medicines and the scalpel that it must, from time to time, receive from the Great Physician, Christ. Here, however, we see our Jesus, our beloved Lord,

accepting—not in His divinity, but in His humanity, as our prototype, example, and model—the full depth of this surgical wound. That is why He went so far as to wash our feet. He would not have gone so far unless He had to teach us that only in this way can we attain

the state and grace of theosis, of divinisation. The Neptic Fathers—those great teachers of the Desert, those remarkable men—found the way and the method to approach and attain the purification of the nous, the spiritual intellect, and of the heart, and then, as a natural consequence, of the body as well. Through this purification, they came to this divine and tangible encounter with God. To us today,

these things seem strange and incomprehensible, and in my view we cannot grasp them spiritually, because our minds are closed, like those of the Apostles before Pentecost.

They saw their Teacher, the God-Man, yet they did not know with whom they were speaking. The Apostle Peter said, “You are the Son of God”; but how deeply, and to what degree, he believed in Him was shown by what happened afterward. But at that moment the Holy Spirit descended and opened their minds to understand the Scriptures. Then they knew that their Teacher and Lord was the Son and Word of God,

the Creator of the universe. And so the great Apostle, the Son of Thunder, John the Evangelist, proclaimed like thunder: “In the beginning was the Word, and the Word was with God, and the Word was God. All things were made through Him, and without Him nothing was made that was made.

The Apostles did not speak this way before Christ’s Resurrection, because their nous was closed and blinded. The Mysteries were revealed afterward. In the same way, our own nous is tightly bolted and barred by our enslavement to the passions, because we have neglected the commandment to love our neighbor. And upon this also depends the measure of our love for God.

Therefore, through the example of the sacred Foot Washing, Christ gave us the means to attend to our purification. We do this when we wash one another’s feet spiritually—when we wash away one another’s faults, bear with one another, and each of us shelters, excuses, covers, and beautifies what is unsightly in our brother. How beautifully women adorn themselves with various colors and powders and all the rest, so that they may appear more beautiful before others and attract attention,

honor, praise, and so forth. In the same way, we too should beautify the face of our fellow human being with good thoughts. By covering, perhaps, our brother’s disfigurement, we put into practice the command to “wash one another’s feet. ” And then, when our Christ sees this good disposition and this good deed, He will send us divine grace.

Little by little, we will be freed from the roots of evil and acquire purity; and through that purity, we will behold His divine countenance. And when we behold it, then we will love Him. Then the awesome beauty of His divine countenance will dazzle us, and we will count everything else as nothing. We cannot cease loving—or rather, come to disdain—anything beautiful in this earthly life unless the beauty of Christ draws us to Him. And now we are approaching Great Lent.

We have already begun with the first Compline, Great Compline, and the season of metanoia is coming, the time for tears: to repent, to weep, to mourn for our sins, to be purified, and to cleanse our consciences, so that we may behold the light of the Resurrection.

We must fast not only from food, but also from our thoughts. We must make our five senses fast as well. We must not set them loose or allow them to rule us; rather, we must govern them through the ruling nous, and seek to have the nous of Christ. For only through divine illumination and the rule of Christ—which means His commandments—will we be able to govern them in a way that leads to salvation and bears spiritual benefit. We must devote ourselves to prayer and struggle.

We remain on the outside, because when fasting is joined with prayer, the soul—and especially the soul of a monk—gains strength, takes courage, and moves forward. God willing, I will speak about prayer in another talk later on, because,

as we know, prayer is the light, the life, the way, and the truth of the soul. The light bestowed through prayer according to God is absolutely essential if we are to offer help in the right way. God’s forbearance

has no limits. The Lord Jesus Christ shows forbearance toward us in everything we do. One would become dizzy at all He sees, at all that His sleepless eyes behold,

at all the things committed against humanity in the space of a single moment.

Yet we poor creatures are shaken by the slightest cause. At once we open our mouths wide and begin to speak. But God continually sees our own offenses and does not condemn us. The Lord said, “I did not come to judge the world, but to save the world. Our Christ came and condemned no one, as we saw in the case of the woman who was caught in the very act of adultery and brought before Him as the accused. The old law said that such women should be stoned,

but our Christ said to them, “Let him who is without sin among you be the first to cast a stone at her. Though we ourselves are not without sin, we cast the stone of condemnation and judge one another. Judging others is an easy sin, a gratifying one, something that seems so cheap—but how grave it is! We have not truly grasped just how grave it is. A word leaves our mouth and travels onward, but we do not know where it will end.

Let me give you an example concerning a good spiritual father. There was a man who went to this good spiritual father for confession, and he said to him, “My spiritual father, I have judged someone and spoken against him to a great many people.

I have badly tarnished his name and greatly damaged his reputation. Forgive me. “All right, my child, I will forgive you, on the condition that you fulfill a certain canon, a rule of prayer. ” “Gladly; I will do it. The spiritual father said, “After you fulfill this canon, I will permit you to receive Holy Communion. ” The man answered wholeheartedly, “Yes, my spiritual father. ” He said, “Go now, take a sack,

and gather feathers from the chicken coops. When you have filled it, climb to the top of the mountain and shake them all out. And once you have shaken them out, come back here with the bag empty, with the sack empty, so that I may read the prayer of absolution over you; then I will give you permission to receive Holy Communion. “All right,” he said, “I will do it. ” So the man who had come to confession went and gathered the feathers.

He visited the various nearby poultry farms and filled a bag—a whole sack. Then he went up the mountain, scattered the feathers from its summit, and came back down, thinking that he would now receive forgiveness. So he returned to the spiritual father. “My spiritual father, I did it. I completed the penance you gave me. ” “Did you scatter them all? ” “All of them, Father. ” “Come now, my good man,” he said, “do me one more favor. ” “What is it?

” “Go and gather them up again. “And once you have gathered them into the sack, bring them to me, and I will immediately give you absolution for your sins. ” “My spiritual father, can they possibly be gathered up? ” the man said. “I can collect whatever was caught nearby on the holly-oak bushes, but the rest has been carried away by the four winds. ” “Yes, my child, what you have said is true: they cannot be gathered up.

In the same way, all the slanders, accusations, and condemnations you spread about your brothers and the people around you have ruined the reputations of so many and lowered them in the eyes of others. Can you now tell all those people that you were wrong? And can you tell them that everything you said was false? Even if it had all been true, how could you undo the harm? So he gave him a new rule of repentance and tears, and as a penance imposed on him a set period of abstinence from Holy Communion.

One little seed, a single grain, produces an ear of wheat with how many grains? A hundred, even two hundred.

According to how much a person sows, so many hundreds will he reap. We human beings think nothing of scattering such words. But when the harvest comes, and all these remarks are gathered together on the Day of Judgment, when we shall be judged for them all, what will become of us? Where shall we find them and gather them back, so that we may ask forgiveness? We scattered them, and they are gone.

We struck our neighbor, injured him, wounded him, and made him bleed. Now run and find all those people, and heal them. And Scripture says that whatever wound we inflict on our neighbor, we will receive it back from God with interest—and the same is true of both good deeds and evil ones. Today we sow; tomorrow we will reap. Can any of us measure, over the course of our life, what we have sown for our neighbor?

No. Let us repent and weep. Great Lent is approaching; the season of metanoia, of repentance, is coming. Let us repent, make a new beginning, ask forgiveness, and confess openly and sincerely. Let us not bury these things in the depths of our soul, in the subconscious, pushing them behind us so that we do not have to see them. Let us place them before us and

look them straight in the face. Let us suffer and even bleed, so long as we repent. Death often comes suddenly, as we saw in the recent plane crash. Those people set out from one airport for another—a flight of only half an hour—and in an instant sixty-three people were dead, sixty-three aviators.

And how many other such things have happened! A few days ago there was an earthquake in Pakistan and Afghanistan. More than a thousand people were killed, and thousands more were injured, besides so many other calamities. Do we know how death lies in wait for us? We do not. In our minds we make many plans: we shall do this, and then that. But, O man, have you reckoned whether the span of your life is in your own hands?

And since you have no guarantee of time, how can you plan your future as though you did? Behold the error; behold the vanity. “Vanity of vanities, all is vanity and a striving after wind. ” Vanity! Let us take heed, my children. Let us watch over ourselves as much as we can—and I begin with myself. Let us strive to cleanse ourselves both from the sins of the

past and from those that may confront us in the days ahead. Let us take heed and not forget, because death and Hell are not a game. Hell and death are the most certain realities in our story, among all the things that will befall us. Everything else lies outside our authority and possession. None of it is certain.

What is certain is death, the judgment seat of Christ, and Hell. And if we keep these things in mind—if we take these pills, these medicines, because it is true— death, judgment, and Hell are realities—if we take these realities to heart, meditate upon these things, and live with them before us, we shall not suffer them. We shall undergo physical death, yes, but not the death of the soul. We shall not suffer the eternal separation of the soul from God. Rather, through physical death we shall pass into life, into eternal life—the life of blessedness and joy,

of Paradise and the Jerusalem above.

Let us stand aright; let us stand with fear. The days are difficult, and the prophecies are being fulfilled. Let us keep our eyes open, lest the devil devour us. The demons have come out of hell, and they are so hungry, so thirsty, so ravenous. They are searching, seeking, and running about, looking for someone to swallow up, someone they can find.

They seek to find him negligent, sluggish, idle, distracted by worldly cares, and confident in many things, so that they may swallow him, tear him apart, devour him, and consign him to Hell—to the bottom, to emptiness, to the waters. However much we may wish to prove this truth, it is the truth. Can we make the sun shine? Can we cover it with anything when it stands at high noon? Even in broad daylight they rage without restraint, and they are not afraid at all.

This is what I wished to tell you this evening in this poor talk. May God count us worthy; may He illumine our darkness, and may the Son of God, God the Word (Logos), grant us the words to speak His words, for they are truth and light, so that by this light we may journey toward eternal life.

And of course, you were expecting me to speak to you about our own personal matter, our human concerns, and the rest. I pray that prayer—humble prayer—may give each of you inner assurance.

As I told you in the other two talks, I desire to devote myself to spiritual labor, helping both you and the other children in the love of Christ. For this reason alone, I wish to transfer the burden of the abbacy onto the shoulders of another child, whom Christ will choose through us. And, humbly and by the grace of God, I want this to take place now,

during Great Lent—a time of fasting, hesychia and inner stillness, katanyxis and compunction, and tranquility. Perhaps on Clean Monday I will submit my resignation from the abbacy, and within a very few days we will go down and elect one of the two priestly candidates, whichever God wills. For both are servants of God, equal in virtue and spiritual gifts,

each humbling himself before the other; and this is the beautiful quality for which God chooses them. Each would rather see the other take the place of the Cross, the place of Golgotha, for the sake of the great crown. They vie with one another in the spiritual struggle, each seeking to give the honor to the other. The virtue of such all-embracing love and humility is a wonder to behold.

Ομιλία περί Αγάπης έγινε στην Ιερά Μονή Φιλοθέου

Παιδεία πρόβλεπε, βάσει θείο σχεδίο ό

,τι θα πάρει τέλος η

επηγή, η επηγήσιμη ζωή του και θα γίνονται μεγάλα και θαυμαστά, το θείο δράμα τόσο όπως γνωρίζουμε από το Πανάγιο Ευαγγέλιο μας, ο Χριστός μας ένιωθε τόση αγάπη που ήταν η Αυτόγραφη δηλαδή και όπως το λέγει του να ξεχειλήσουν. Γι' αυτό δεν τους μίλησε με παραπονές, αλλά κατευθείαν ως φίλους και

ως παιδιά του τους μίλησε για την ογάλη αγάπη και την ένωση με τον Πατέρα του και ότι κάνοντας παρεμβλησμό με τη δική του προς τον Πατέρα και τον Πατέρα προς τον ίδιο, τι ανέλαση και αγάπη. Με αυτόν τον παραλυσμό ήθελε να μεταδώσει και να τους διδάξει και τους εφητεύσει την

ισαλήλως αγάπη, όπως

εγώ και ο Πατέρας μου είμαστε ένα με τα φύση, έτσι να είστε κι εσείς μεταξύ σας. και αφού παρέδωσε το μυστήριο, δίασε ευχαριστία, μετά σηκώθηκε, έβγαλε το ένδυμά του και φόρεσε λέντιο, διαζώσα το λέντιο και πήρε στα νεπτήρα νερό και άρχισε να γύρει τους πόδες των μαθητών του. του. Και ο Πέτρος βέβαια είπε τι είπε και συνεχεία έβγαλε το λέντιο και φόρεσε πάλι τον θυμάτο και κάθισε και είπε,

είδατε τι έκανα εγώ, με

φωνάζετε ο διδάσκαλος και ο Κύριος και καλά κάνετε, διότι είμαι ο διδάσκαλος και ο Κύριός σας, αλλά αυτό που έκανα οφείλετε να το κάνετε ο ένας ή στον άλλον. Στη ζωή σας, ο ένας να πλένει το άλλο τα αμαρτήματα, τα πάθη, να σκεπάζει ο ένας τον άλλον, να δικαιώνει ο ένας τον άλλον, να

μην λερώνουμε τον Λυσίος μας με τα λόγια, με κατακρίσεις, με συμποφαντίες, με ψέματα,

ο Χριστός, δεν κάνει τίποτα άλλο παρά να εξεριζώσει από την καρδιά κάθε εμπαθούς ανθρώπου τις κακές ρίζες των παθών και κάθε αμαρτίας και να καταστεί καθαρός διότι μακάρι η καθαρή την καρδία ότι αυτή τον Θεό όχι εμπαθής όχι αυτή που δεν Δεν τα ριζώνει το λέμβιο αυτό που σκουπίζει, δεν βάζουν νερό στον κλητήρα να πλύνουν τα πόδια του αδερφού του, των αδερφών του, όχι αυτοί

που αναφτάνονται στους αδερφούς, αυτοί δεν έχουν καρδιά καθαροί, διότι δεν τηρούν τον Λόγο, την Εντολή, το Θέλημα του Χριστού. Μας το άφησε παράδειγμα, μας το δίταξε με πράξη,

μας το μίλησε με το θεϊκό του στόμα, αυτός που θα κρίνει αύριο τον καθένα μας. Εκ το λόγος σου κρινώ σε πονηρέτουλε, μας

κρίνει από ατι εκφρασόμεθα, από ατι λέμε, είτε φανερά, είτε ακριβά, είτε καταδιάνεια, είτε μες την καρδιά μας. Ακτής καρδίας θα εξέχονται λογισμοί ακάθαρτοι και πανωτοί. Και όταν μια καρδιά δεν καθαριστεί με το θάρμακο της εφαρμογής, της εντολής, δεν πρόκειται αυτή η καρδιά να νιώσει το μυστήριο της αποκαλύψεως, της αλήθειας. Γιατί εστιν αλήθεια, είπε ο Πιλάτος,

αλλά επειδή δεν ήταν άξιος να ακούσει την αλήθεια, γι' αυτό και άφησε τον Χριστό και βγήκε έξω. και η αλήθεια ήταν ότι ο Θεός εφανερώθη εξαρκεί. Ότι ο Θεός έγινε άνθρωπος και ήρθε να μαρτυρήσει τη αληθία. Ότι κατέβηκε στον κόσμο και έγινε ένα άνθρωπος και είναι τον άνθρωπο θεοποιήσει κατά χάρη και μέθοξη. Γι'

αυτό μας έδωσε ο Χριστός μας αυτό το δραστικό φάρμακο της κατάρσης του Αγίου Παραδείγματος του να γονατίζουμε και να πλένουμε τα πόδια των αδελφών μας, όχι να ταλερώνουμε,

όχι να θεατρίζουμε την γυμνότητα των αδελφών

Ένα από τα παιδιά, ένα από τα τρία παιδιά του Λοτ, εθεάπρισε τον πατέρα του, τον Λοτ, όταν είχε μεθύσει. Δεν είχε μεθύσει γιατί ήθελε να μεθύσει, αλλά για πρώτη φορά είχε στύψει σταφίλια και έβγαιε χωρίς να ξέρει ότι θα εζαλίζεται. του. Εζαλίστηκε, μέθησε. Και όπως είναι φυσικό, στη μέθη ο άνθρωπος και στην κρεπάτη του, δεν ξέρετε κανείς, βγαίνει εκτός αυτού.

Και αυτός ο λόγος, στη μέθη του ξεγυμνώθηκε, έβγαλε τα ρούχα του. Το αντιλήφθησα τα δύο παιδιά μου από τα τρία και είδα τον πατέρα τους και αμέσως Ανάληψης της Θεοτόκου, Ευαγγελισμός, Ησύχιος ο Πρεσβύτερος, Ευαγγελισμός, Ησύχιος ο Πρεσβύτερος, Ευαγγελισμός, Ο τρίτος δε άρχισε και διέβηδε τη μέθη και την γύμνωση του πατέρα του. Όταν ξεμέθυσε ο λόγος και αντιλήφθηκε το τι κάναν οι δύο και ο ένας, τους με ευλόγησε, τον

δε το

κατέφερε, εκείνο

το οποίο δεν περίμενε.

Λυπήθηκε σφόδρα μαζί του και τον υστέρησε κάθε απλογία και επομένως το αντίστοιχο της ευλογίας τον γνώριζε.

Πράγματι ήταν γυμνός ο πατέρας, δεν το ήθελε, αλλά πώς το έκανε.

Εάν είχε τότε παιδί το ένα, αν είχε σεβασμό, αν έτρεφε αγάπη, Εάν

ελογίζεται ο πραγματικός πατέρας του, που όφιλε κατά κανόνα και φυσικότητα, σεβασμό και τιμή, δεν θα τον θεάτρωσε. Τα άλλα δύο παιδιά τους

έκαναν την ωραιότερη πράξη, εκφράζοντας έτσι το τι έκρυβαν μέσα τους με την πράξη. Έκρυβαν σεβασμό, αγάπη, τιμή. Εξού και έλαβαν την ευλογία του πατέρα τους.

και όμως ήταν ο Σαχικός Πατέρας, ο

Χριστός, ο Υιός του Θεού, ο Πατέρας μας, ο Αδελφός μας, ο Φίλος μας άφησε την εντολή της αγάπης, της ταπεινότητας.

Βονατίζω και δέομαι του Θεού, δέομαι του Χριστού, να μου χαρίσει την καθήνωσή Του, να Τον πιστεύω με

αμέτρητη πίστη, με γρανιτόδη πίστη, να μου χαρίσει την αγάπη Του. Ξέρω ότι δεν κατέβαλα μήτε το δίλευτο της χείλης, ούτε δύο δεκάρες τρίπιας που δεν έχω κατεθέσει προς Τον. Γνωρίζω τον εαυτό μου, πέρα από μία εμπάρκεια και μία ζωή γεμάτης φάλματα, τίποτε πράγματος και όμως τον παρακαλώ δωρεάν και μόνο δω, διότι δεν έχει ανάγκη προκαταβολής ο Χριστός μας, διότι ήρθε να σώσει το απολωλός, το χαμένο πρόβατο. Θα

πρέπει να έχουμε το πρότυπο, προθαρμό μας, μπροστά στα μάτια μας, σε κάθε στιγμή, τι

έκανε ο Χριστός. Να κάνω κι εγώ, μα δεν τον καταφέρνω. Μία προσπάθεια, δύο, πέντε, δέκα, εκατό, χίλιες, πεντακόσιας φορές, δεν είναι νίκοντα. Προστάθεια να εφαρμόσουν με τη χάρη Του τις εντολές τους. Τις εσείς την αγαπούσατε, ότι ρώτασε τον Άσμα, και ότι ρώτασε τον Άσμα θα γίνει κατοικητήριο της Αγίας Κριάδας, θα καθαριστεί η καρδιά του, θα βγάλει όλες τις αγκαθόδεις ρυζίκες, θα ξανασπάσουν οι θλίψεις και οι πειρασμοί.

Κάθε πειρασμός, κάθε θλίψη, κάθε πόνος για τον Χριστό είναι και το ξερίζωμα μιας ρίζας με αγκάθια. Πονάει η καρδιά, εμορραγεί, ματώνει, αλλά η ρίζα βγαίνει. Εμείς μη κάνοντας υπομονή στον πόνο και φοβούμενοι το μάτωμα προσπαθούμε πλάγια να ξεφύγουμε. Προσπαθούμε με παρασυνείδηση, με υπεκφυγές, να μην ματώσουμε, να μην πονέσουμε. Και έτσι μένουμε, εμπαθείς, με όλες τις ρίζες, με όλο το πίο που

έχεις στο βάθος της κάθε ρίζα, αξιού και η πόνη, κι ούτω πώς είμαι θα, εστερημένη του Μυστηρίου της Θεός. Θεός. Δεν έχουμε ψηλαθίσει το θείο μας, δεν το γνωρίζουμε ο πρώτας ημέρος. Υπάρχει αισθητήριο μέσα στην ψυχή του ανθρώπου που είναι άγνωστον εις τους πολλούς και αγνωστόν σε μετρημένος απογενεάς της γενεάνου. Αυτό το μυστήριο, αυτό το εισιτήριο αποξηλαθά από τον Θεό και τον γνωρίζει και αγνωρίζεται από

τον Θεό Δεν καθαίρεται και δεν γίνεται ικανό αν και η ΓΕΦ για αυτή τη μεγάλη θεϊκή επαφή εάν μη υποστεί τις καρδιακές εγχειρήσεις δια των πικρών θαρμάκων και με τον ιστέρι που επιβάλλεται να δεχθεί κατά καιρούς από τον Μέγαν Πιατρό, τον Χριστό. Μα εδώ βλέπουμε τον Ιησού μας, τον αγαπημένο μας Κύριο να δέχεται, όχι θεϊκώς, αλλά ανθρώπινα, πρωτότυπα, παραδειγματικά, υποδειγματικά, όλη αυτή την βαθιά τομή της ευχηρήσεως.

Γι' αυτό έφτασε να πει η λίθα μας, δεν φάσκανε εκεί, αν δεν έπρεπε να μας διδάξει ότι μόνο εσύ θα φτάσουμε στην κατάσταση και στη χάρη της Θεώσεως. Οι Νηπτικοί Πατέρες, αυτοί, αυτοί οι μεγάλοι καθηγητές της Ερήμου, αυτοί οι σπουδαίοι, αυτά τα όντα που βρήκανε τον τρόπο και την μέθοδο να πλησιάσουν και να αγγίσουν την κάθαρση του νός, της καρδιάς και κατά φυσική ακολουθία και του σώματος και διδυσκαθάσεως

φτάσαμε σε αυτήν την Θεία Ψηλάφιση. Μιμήσει τα λέφοροι άνθρωποι, οι σημερινοί, τα ξενοστάφυλλα, που

κατέμια δεν μπορούμε να ψηλάβουμε, διότι ο νους μας είναι κλεισμένος, σαν τους Αποστόλους πριν την Πετικοσύνη.

Βλέπανε τον διδάσκετο, τον θεάτρων και δεν εξέβρανε με ποιον μιλάνε. Έλεγε ο Απόστολος Πέτρος ότι είσαι ο Υιός του Θεού, αλλά κατά πόσον, σε ποιο μέτρο τον πίστευε, αυτό το απέδειξε τα κατόπιν του. Αλλά αυτή τη στιγμή κατέβηκε το Πνεύμα το Άγιο και δίνειξε αυτό το νου του Σημιέρετας Γραφάς. Τότε γνώρισαν ότι ο διδάσκαλος και ο κύριός τους ήταν

ο Υιός και Λόγος του Θεού, ο Δημιουργός του σύμπαιτος. Εξού και βρόντισε ο Μέγας Απόστολος, ο Υιός της Βροντής Ιωάννης που ευαγγελιστής. Εν αρχή είναι ο Λόγος και ο Λόγος είναι προς τον Θεό και Θεός είναι ο Λόγος. Πάντα δι' αυτού εγέμετο, και χωρίς αυτού εγέμετο ουδεύει όν γεγονιό, όν γεγονιό. Δεν τα λέγανε οι Απόστολοι πριν την ανάρτηση του Χριστού, διότι ήταν κεκλεισμένος, τρεβληνωμένος.

Τα μυστήρια μετά αποκαλύφθησαν. Έτσι και ο δικός μας νους είναι

μανταλωμένος και αμπαρισμένος καλά από την εμπάθεια μας, διότι δεν έχουμε προσέξει την εντολή της αγάπης προς τον εσύ. Από εκεί εξαρτάται και κατά πόσο αγαπάμε και το Θεό. Γι' αυτό ο Χριστός μας με το παράδειγμα του Ιερού Νητήρος μας έδωσε τη δυνατότητα να προσέξουμε την κάθαρση. Όταν αλλήλως νύπτομαι τους πόδας, όταν αλλήλως νυπτώμεθα στα αλληλοσφάλματα και ανοιχόμεθα αλλήλως και σκεπάζω ένα στον άλλον και δικαιολογεί

και καλεί και ομορφαίνει την ασχημιά του αδερφού του. Πόσο όμορφα είναι οι γυναίκες με τα διάφορα χρώματα και πούδρες και α και β για να παρουσιαστούν πιο όμορφες στον πληθείο, για να τα δείξουν την προσοχή και την τιμή κλπ. και τον έπαιρνα ούτω πως και εμείς να ωρεοποιήσουμε το ανθρωπού μας το πρόσωπο με καλές σκέψεις, ανατρέφοντας τη μισμορφία ίσως του αδελφού, τότε εφαρμόζουμε βράξη του αλλήλου νύχτου τους Πάτερ. και τότε βλέποντας ο Χριστός μας αυτή την καλή διάθεση και πράξη να στέλνει τη Θεία Χάρη και

σιγά σιγά θα παρασώμεθα από τις ρίζες των κακών αποκτούμε την καθαρότητα και δι' της καθαρότητας θα δούμε το Θείο του Πρόσωπο και όταν το δούμε τότε θα το αγαπήσουμε, τότε θα μας τα δείξει η φοβερή ομορφιά του Θεού Προσώπου και θα καταφρονίσουμε τα πάντα. Δεν μπορούμε να αγαπήσουμε ή μάλλον να καταφρονίσουμε οτιδήποτε ωραίο σαν τύχη ζωή εάν δεν μας έρξει η ωρεότητα του Χριστού. Και

πλησιάζουμε τη Μεγάλη Τεσσαρακοστή, ήδη αρχίσανε από το πρώτο απόδειπνο, το μεγάλο απόδειπνο και έρχεται ο καιρός της μετανοίας, έρχεται ο χρόνος των δακρύων, να μετανοήσουμε, να δακρύσουμε, να πενθύσουμε, να καθαρθούμε, να καθάρουμε τις συστήσεις μας για να δούμε το φως της Ανάστασης.

Πρέπει να νηστεύσουμε όχι μόνο από τροφές, αλλά να νηστεύσουμε και από σκέψεις. Να νηστεύσουμε τις πέντε αισθήσεις μας, να μην τις απολύουμε, να μην τις αφήνουμε να μας κυβερνούν, αλλά να τις κυβερνήσουμε με τον ηγεμόνα νου και να ζητήσουμε να έχουμε νου Χριστού, του Χριστού, διότι μόνο με τη Θεία Φώτιση και με την Κυβέρνηση του Χριστού που είναι οι εντολές Του θα μπορέσουμε να τις κυβερνήσουμε σωτήρια και να αποδώσουν όφελος, να επιμεληθούμε την προσευχή, να

αγωνιστούμε Είμαστε εξώτεροι, διότι όταν σμίξει η νηστεία με την προσευχή, τότε η ψυχή, και ιδιαίτερα του μοναχού, παίρνει δύναμη, παίρνει κουράγιο και προχωρεί. Το

θέμα της προσευχής, βέβαια,

θα το μιλήσω σε μια άλλη ομή, στη Ιησού στην κατώπη, διότι όπως γνωρίζουμε ότι η προσευχή είναι το φως και η ζωή και η οδός και η αλήθεια της ψυχής, χωρίς αυτά τα φώτα τα οποία παρέχονται από την κατά Θεόν προσευχή. Είναι τόσο απαραίτητα για να βοηθήσουμε σωστά. Η μακροθυμία του Θεού δεν έχει όλοι.

Μακροθυμεί ο Κύριος Χριστός μας σε όλες τις πράξεις μας που κάνουμε. Ήλιος να γίνει για ό,τι βλέπει, για ό,τι βλέπουν τα αγνάτο μάτια,

για όσους θα διαπράγονται σε μηδέν χρόνο πάνω στην ανθρωπότητα.

Εμείς οι κανέφοροι, με την παραμικρή αιτία, αμέσως κλονιζόμαστε και ανοίγουμε διάπλατα το στόμα μας και μιλούμε. Ο Δε Θεός αενά ως βλέπει τα δικά μας φαρματα και δεν μας κρίνει, ο Κιλθάνος, ή να κρίνω τον κόσμο, αλλά είναι να σώσω τον κόσμο. Ο Χριστός μας ήρθε και δεν έκρυβε κανέναν, όπως το είδαμε στην πόρνη ηχημέτρα, και βιάσανε κατηγημένοι επιμοιχία. Ο παλιός νόμος έλεγε τα στιάφτας να τα λιδοπολούν και

ο Χριστός μας τους αφήνισε ο Αναμάρτητος πρώτος στο λίθον επ' αυτή τη φορά. Χωρίς να είμαι αναμάρτητη δείχνουμε το λίθον του Αγαθέματος και συγκρίνουμε ο

ένας τον άλλον, πρόχειρα αμαρτία, ευθαρίστατος κατάστασης, πάρα πολύ φτηνό πράγμα, αλλά πόσο βαρύ όμως το πόσο βαρύ είναι δεν το έχουμε πιάσει στην αλήθεια του. Βγαίνει ο λόγος, σφέρνεται, αλλά πώς θα καταλήξει δεν το ξέρουμε και θα φέρω ένα παράδειγμα ενός καλού πνευματικού. Υπήρχε ένας εξομολογούμενος σε αυτόν τον καλό πνευματικό και του είπε «Πνευματικέ μου, έναν άνθρωπο τον έχω κατακρίνει και κατηγορείς σε πάρα πολλούς ατόμους. Του έχω λερώσει και κατεβάσει τη στάθμη της υπολείψη ως παραβία.

Συγχώρεσέ μου. Εντάξει παιδί μου, θα σε συγχωρέσω με την προϋπόθεση να κάνεις κάποιον κανόνα. Ευχαρίστος, θα τον κάνω. Λέει, αφού κάνεις τον κανόνα αυτό, θα σε μεταλάβω, θα σου δώσω την άδεια της Θείας Κοινωνίας. και όλοι με την καρδιά φνεματικά. Λέει, φύγαινε τώρα, πάρε μια σακούλα, ένα τσουβάλι και φύγαινε και μάζεψε πού βγήκε, από κουμάσια, αυτά, και αφού το γυμνήσεις, φύγαινε πάνω στην κορυφή του βουνού και τίναξέ τα. Και αφού τα τυνάξεις με άδειο σακούλι, με άδεια τσουβάλι, κατέβα εδώ να σου διαβάσω την ευχή, τη συγχωρητική και

θα σου δώσω την άδεια να πάρεις τη Θεία Κοιμόνια. Εντάξει, λένε, αυτό θα φύγει. Πηγαίνει αυτός ο εξονομιόμενος και μάζεψε τα βούπωλα, πήγε στην αδάφρα κοντές για την οτροφία και γέμισε ένα σακούλι, ένα σπαρ και πήγε επάνω και αφού τα σκόρφισε στην κορυφή του βουνού κατέβηκε με τη σκέψα ότι θα πάρει την συγχώρηση και πηδήγε Πνευματικά μου το έκανα, έκανα τον κανόνα σου Τα έριξες όλα, όλα πνευματικά. Άντε, λέει η παλικάρη μου, λέει, κάνε κι εγώ με έναν καμό. Τι, να πάω να τα μαζέψεις.

Κι αφού τα έχω μαζέψει στο τσουβάλι, φέρ' τα μου και αμέσως θα βάλω τα 5000 λεπτά τους. Πνευματικά μαζεύονται αυτά. Τα πήρε ο άνθρωπος, λέει. Θα μαζέψω εκεί κοντά ό,τι σκαλώθηκε πάνω στα πορνάρια, Αγία Ξέργωση, Δεύτερα Κλάδη, τα πούβολα τα πήρνε οι τέσσερις ουρανόμοι, ναι παιδί μου είναι αλήθεια αυτό που είπες, μαζεύουνε, δεν μαζεύουνε, ούτω πως λέει και τα όσα κι εσείς κόρφιστες, σικοφαντίες, κατηγορίες, κατακρίσεις για τους αδελφούς σου λέει, για τους γύρω σου και χάλασες τόσες μαρτυρίες ανθρώπων και τους κατέβασες παρακάτω στα μάτια των ανθρώπων, τώρα

μπορείς να τους πληροφορήσεις όλους αυτούς ότι έκανες λάθος και ότι όλα ψεύτηκα. Τα είπες, έστω κι αλήθεια να ήταν, πώς. Λοιπόν, του έδεσε έναν καινούργιο κανόνα μετεμίας δακρύων και που του έδεσε έναν ορισμένο χρόνο θείας κοινωνία στον ΕΒΕΡΙΣΤΑ.

Ένα σποράκι σπόρος γεννιέται ένας τάχης με πόσα, με 100, με 200 σπυράκια.

Ανάλογα το πόσα θα σπείρει, τόσες εκατοντάδες θα απολαύσει. Δεν το έχουμε εμείς οι άνθρωποι για τίποτε να σκορτάμε. Αλλά όταν θα γίνει ο θεαρισμός και η συλλογή όλων αυτών των σχόλων, ενημέρα κρίσεως, όταν για όλα αυτά θα δικαστούμε, τι μέλη για μέσα, πού να τα βρούμε να τα μαζέψουμε, για να ζητήσουμε συγνώμη, τα σκορπίσαμε, φύγανε, σπρώξαμε, πραγματίσαμε, πληγώσαμε, αιματώσαμε τον πλυσίο μας, πρέχανα τους βρεις να τους θεραπεύσεις. και λέει το γραφικό ότι ό

,τι τράγουμα κάνουμε στο πλησίον θα το πάρουμε από το Θεόφισιου Τόκου, όπως στις καλές πράξεις ούτε όπως και στις κακές. Τώρα ας παίρνουμε, αύριο θα θερίσουμε.

Μπορούμε να μετρήσουμε στη ζωή μας το τι σπείραμε ο καθένας για τον πλησίον μας, όχι. Ας μετανοήσουμε και ας κλάψουμε. Έρχεται η Μενάλη της Στερακοστή, έρχεται ο καιρός της μετάνοιας, ας μετανοήσουμε και ας βάλουμε αρχή και ας ζητήσουμε συγνώμη και ας εξομολογούμε τα καθαρά και ας μην τα βάζουμε στο βάθος της ψυχής μας, στο υποσυμίδητο, να μην τα βάζουμε από πίσω μας για να μην τα βλέπουμε, ας τα βάλουμε μπροστά μας, ας τα κοιτάξουμε κατά μουτρα και ας πονέσουμε και ας αιματοχήσουμε αρκεί

να παταγούμε. Ο θάνατος έρχεται φωλάκις όπως το είδαμε και με το τελευταίο δυστύχημα το αεροπορικό που ξεκίνησαν από τη μία, από το ένα αεροδρόμιο να πάνε στο άλλο, μισής ώρας υπόθεση και βρέθηκαν ακαριέως πεθαμένοι, 63 άτομα, 63 αεροπόρια. Πόσα και πόσα, προημερών έγινε σύσμος κάτω στο Φακιστάν και στο Αυγανιστάν και σκοτώθηκαν πλέον από χίλια άνθρωποι και τραυματίες. Χιλιάδες και τόσα άλλα. Ξέρουμε ο θάνατος πώς μας καραδοκεί, δεν ξέρουμε.

Μελετάμε πολλά με το μυαλό μας. Θα κάνουμε εκείνο το άλλο. Μα μέτρησες άνθρωπε, αν έχεις χρόνο ζωής στα χέρια σου, όχι. Και εφόσον δεν έχεις εγγύηση, χρόνο, πως μελετάς τα τομέλωτος, ιδού το λάθος, ιδού η ματαιώτης, ματαιώτης ματαιωτήτων και τα πάντα ματαιώτης και προέρασης πνεύματος, ματαιώτης. Ας προσέξουμε, ας προσέξουμε παιδιά μου όσο μπορούμε τον εαυτό μας, ξεκινώντας εγώ από τον εαυτό

μου να προσέχω, να

προσέξουμε όσο μπορούμε να καθάρουμε τον εαυτό μας από τα παλιά και από αυτά τα οποία θα ακολουθήσουν μπροστά μας. Ας προσέξουμε, ας μίλκουμε, γιατί δεν είναι παιχνίδι το θάνατος και η κόλαση. Η κόλαση και ο θάνατος είναι τα υπερβέβαια στην ιστορία μας, σε αυτά που θα μας συμβούν. Όλα τα άλλα είναι έξω από τη δικαιοδοσία, έξω από την κατοχή μας. Δεν είναι σίγουρα.

Το σίγουρο είναι ο θάνατος, το δικαστήριο του Χριστού και η κόλαση. Και αν αυτά σκεπτόμεθα, και αν αυτά τα χάπια, αν αυτά τα φάρμακα τα παίρνουμε, γιατί είναι αλήθεια, θάνατος, κρίσης, κόλασης, είναι αλήθεια, εάν τα παίρνουμε και τα μελετούμε και τα ζούμε, Δεν θα τα υποστούμε. Όχι να τα υποστούμε τον θάνατο, ναι, τον φυσικό, ναι, αλλά τον ψυχικό, όχι. Τον χωρισμό της ψυχής, τον αιώνιο, από τον Θεό δεν θα τον υποστούμε, αλλά διότι του φυσικού θανάτου εις την ζωή, εις την αιώνια ζωή, στη ζωή της μακαριότητος, της ευτυχίας, του Παραδείσου

της Άνω Ιωναστή.

Στόμερ καλός, στόμερ μεταφόβος. Οι μέρες δύσκολες,

οι προφητείες υλοποιούνται. Ας έχουμε τα μάτια μας ανοιχτά να μην μας καταδροχθήσει ο διάβολος. Βγήκαν τα δαιμόνια από την κόραση και είναι τόσο πεινασμένα, διψασμένα, λυσασμένα, αναζητούν, ζητούν, τρέχουν, ποιον, τι να καταπείων, ποιον να τον βρουν.

και μεσούρανα φωτίζει και δεδομώσει καθόλου.

Αυτά είχα να σας πω για πόσια, για αυτήν την φτωχή ομιλία, να μας αξιώσει ο Θεός, να μας φωτίζει το σκότος, να μας δίνει Λόγον ο του Θεού, Θεός Λόγος, να μιλούμε τα Λόγια Του, διότι είναι αλήθεια, είναι φως και με το φως αυτό να πορευόμεθα προς την αιώνια ζωή.

Και βέβαια θα περιμένατε να σας μιλήσω για

το προσωπικό μας θέμα, τις ανθρωπότητές μας και λοιπά. Εύχομαι η προσευχή, η ταπεινή προσευχή να πληροφορεί τον καθένα,

όπως σας μίλησα και στις άλλες δύο μιλίες, Πνευματικά, θέλοντας να εργαστώ, βοηθώντας για την αγάπη του Χριστού και σας και τα άλλα παιχνιά που υπάρχουν, γι' αυτό και μόνο θέλω να μεταβιβάσω τον κόπο της οικομενίας στους ώμους ενός άλλου παιδιού που θα εφέξει ο Χριστός δίμο. Και

αυτό το θέλω, ταπεινά με τη φόρη του Θεού να γίνει τώρα τη Σαρακουστή, στον καιρό της νηστείας, στον καιρό της ησυχίας, της κατενοίξεως και της ηρεμίας. Ίσως

την καθαρά Δευτέρα να κατεθέσω την παρέτηση της υπομενίας και σε μετρημένες ελάχιστες ημέρες να κατέβουμε να εκλέξουμε ένα από τους δύο υποψηφίους ιερείς, όποιον ο Θεός θελήσει, διότι αφότεροι είναι δούλοι του Θεού, ισοβάθμιοι στην αρετή, στα χαρίσματα, ο ένας ταπεινούμενος προς τον άλλον και αυτό είναι το χαρακτηριστικό, το όμορφο που τους διαλέγει ο Θεός. Ο ένας προτιμά τον άλλο στη θέση του Σταυρού, στη θέση του Γολγοτά, για το στεφάνι το μεγάλο,

γίνεται άμυλα αγώνος να δώσει ο ένας τη τιμή στον άλλον. Αξιέθενη για την αρετή της πανδευτικής αγάπης και ταπεινός.