Meditation on the Passion of Jesus Christ; Cosmas of Aetolia

This English transcript is an automated translation of the original Greek lecture. It may contain errors; the original Greek audio recording is the authoritative source. Some passages are omitted per editorial policy.

A homily on meditating upon the Passion of Jesus Christ, and on Saint Kosmas the Aetolian. It was given abroad. Abroad. Today let us pray that God will send down His illumination, so that we do not speak these things merely of ourselves.

Thank you. We must sense it, feel it, believe it, and only then open our mouths to speak. For it is easy to speak. It is an easy virtue: one reads and then speaks. Anyone who has even a little... A little knowledge is enough for a person to speak; even people outside Orthodoxy speak very easily, and they too meddle with the things of God.

Yet whatever they say, they say it out of knowledge, not out of a deep inner feeling of the matter. For to truly grasp this, that is, when one speaks about God, he must feel it deeply within his heart, with living awareness. This illumination I, wretched as I am, beg of God to grant me, so that I may speak the things I ought to believe and which I ought to worship.

The subject, of course, is very, very profound and spiritual. And it requires great spiritual strength on my part, the grace of the Holy Spirit, so that I may not be condemned for what I am about to say. For the more deeply a person believes something and loves it, the more strongly he emphasizes it and offers it as a gift to the people who are listening. So, we have a distinctly Orthodox icon,

one of the many icons that adorn Orthodox churches. And this icon, I can say, is the most sacred of all when it comes to the Passion. It is the icon of our Christ as we behold Him, when Pilate had seized the Lord and, after scourging Him in the night, when the soldiers had mocked Him,

stripped Him, struck Him, jeered at Him, insulted Him, and inflicted torturous scourgings upon Him, Pilate then takes Him in that condition, so impious and condemnable in the eyes of heaven and earth, and presents the Lord clothed in the scarlet cloak, with the crown of thorns

upon His most pure head. He presents Him before the people and says: Behold the Man. This icon, Behold the Man, is so deeply blessed in what it expresses, for the Lord stands there with such humility before an impious people.

The Lord went so far as to be crucified for us, sinful and unworthy servants. His servants. We Orthodox, who believe truly and with full light, with great faith in the Divinity of our Christ, do not find it so easy to enter into the meditation of this great Passion of our Christ.

From His birth until the Resurrection, the whole course and life of our Christ is a martyrdom. He was born so humbly, so simply, so quietly. He came to the earth, and no one took notice. He was born in a manger of dumb animals. Why? To teach us humility. For it is the only road that leads man to the eternal meeting with God.

Because the pride and egoism of the first-created ones became the cause of their being cast out of Paradise, their first homeland. In the exile of this life, God came to earth and taught us, by His deeds, that humility is the one way and path by which we may be restored to our ancient dignity and adoption as His children. After His birth,

we see the Lord fleeing into Egypt, being persecuted, and then returning. His life was an example of holiness. Thank you. His life was also a lesson in how every Christian should live here on earth. Then, when He had reached the age required, the time came for His public ministry. He began to go throughout all Judea, preaching the Gospel of repentance and return,

and working miracles; He filled the world with miracles. All these miracles, all this glory that people ascribed to the wonder-working grace of our God, became the cause of envy and jealousy and malice on the part of the chief priests and the scribes and the Pharisees, so that they took counsel and plotted how to seize Him and do away with Him;

for envy does not know how to prefer what is truly beneficial.

Our Christ chose twelve disciples.

As the time of the Crucifixion drew near, the Lord willed to hold the great and unique Mystical Supper. At that supper, He instituted the great Mystery of the Holy Eucharist and said, “I desire to drink this cup with you, until I drink it with you in the Kingdom of Heaven. ” And after He had instituted this great and divine Mystery,

the arrest of our Christ followed. But the disciple... He was one who did not follow the Lord with great faith, but harbored his own designs within him; he was in a passion-ridden state, and he became that very instrument which brought the Lord to the Cross. He is the great sinner upon the earth. He betrayed the Lord for a few pieces of silver.

How many of us betray Him through deeds we ought never to do, for we bring dishonor upon His divine person, and above all when we fail to confess the faith, our faith, in the very place where we are called to confess it and to be crowned.

The arrest went forward, and the Lord was about to ascend Golgotha.

He entreated the Father that, if it were possible, this hour might pass, that Golgotha might pass, that the Crucifixion might not take place. But the Father's command was this: You must go forward into this great martyrdom. Otherwise man will never find atonement. Only if You are sacrificed will man be reconciled. This is said according to His human nature. For as God, together with the Father and the Holy Spirit, He is God.

He went forward and took up His Cross. But first He had endured a very, very great martyrdom of dishonor. The divine face is slapped by an impious man, by a sinful man. The Lord is mocked. The soldiers jeered at Him and stood Him against a pillar. After they had stripped off the cloak, they bound Him to the pillar,

and there with the whip they scourged His whole immaculate body, and the blood flowed richly. And it flowed richly because His love for man was superabundant.

We human beings are not worthy of this supreme sacrifice of our Christ. No one has loved us as the Lord has. And no one else was reviled, mocked, and humbled as the Lord was. And this dishonoring is continued by us human beings without ceasing, through our own deeds. We will come.

The Lord went forward carrying the Cross, and in the region of Golgotha He fell to His knees: from the weight, from exhaustion, from the pains, from the crown of thorns, from the great flow of blood He had shed, from the sorrow that His disciples were not near Him. They abandoned Him, they fled, they lost their courage, and alone He went forward into this great sacrifice. Sacrifice. Human ingratitude knows no bounds.

These disciples had eaten with Him and accompanied Him through every stage of His ministry. They had seen the miracles and believed with all their hearts that He was the Son of God, the God-Man on earth. And yet, when He needed—if we may put it this way—the help and even just the support of His disciples, they did not give it to Him. It was not easy for Him.

Try to grasp how He was crucified, and the pain He endured when those brutal men took the blacksmith’s nails—not the refined nails we have today, but those early, primitive, enormous, dreadful nails—and with them nailed the Lord to the Cross. Just think: when even a splinter gets into our hand, we are in terrible pain and immediately seek something to relieve it.

Christ’s whole exhausted person, with all the sorrow He bore within Him, endured the torment of His hands and feet being nailed, while the crown of thorns continually drove those dreadful thorns into His immaculate head. That crowd, shouting 'Crucify Him, crucify Him, crucify Him, ' and it was the great ingratitude of the whole people that He had blessed with His benefits. In the end, to find Himself alone in that martyrdom. However much we say, however much we imagine,

we cannot behold this Passion with true feeling. Had we that feeling, our life would not be the one we now display; it is a paradoxical thing. The disciples, the men whom one would have thought would be Christ's immediate supporters, were not found there. And yet it was the weaker race of women that gave Him support and eased His pain:

the Mother and the myrrh-bearing women, standing beside the Cross of Christ. of Christ. When our Christ was crucified, there was a great earthquake. The earth shook, the sun was darkened, as Holy Scripture tells us. The tombs were opened, the dead were raised, and many appeared. The whole world was thrown into upheaval. And Dionysius the Areopagite, who was in Alexandria and saw all these signs,

said, “Either the whole universe is perishing, or God is suffering. ” And when the Apostle Paul came to Athens and preached the message of Christ, speaking about His Crucifixion and the signs that accompanied it, Dionysius then declared that the One proclaimed by Paul, the Son of God, truly and indeed is God. When the Christian meditates on this Passion and lives it, nothing else remains but that his heart is filled with divine love.

Love, he says, is shown forth out of understanding. We receive very great benefit—divine benefit—from meditating on the Passion of our Christ. Then our heart is once again set aflame with love for Christ. For when a person reflects that this God, here on earth, endured all these things—this entire Passion—for my sake, though I offered Him nothing good, neither loved Him nor believed in Him, the heart burns with love for Him.

For it is Christ who gives faith to the Christian, enabling him to believe. We have been shown mercy in being given faith. For if this grace abandons us, we fall into unbelief. Just as Judas too fell into unbelief and betrayed Him. But what did Judas want, to see more signs and wonders within the holy life of Christ? But as we said, having been abandoned because of his own malice by the grace of Christ,

he became the betrayer of his own teacher.

Many Fathers of the Church, and especially ascetics, in their hesychia, their inner stillness, in the purity of their lives, were brought by this meditation on the Passion of Christ to a great vision of God.

A certain ascetic had some difficulty from temptations, from afflictions, from people; he was going through a hard time. He was struggling to hold himself against the onslaught of temptations, of the logismoi, of that satanic pressure to grow indignant, to murmur, to say things, and so on. And as he prayed at night in his vigil,

from the weariness of the vigil his head sank down and his eyes closed without his realizing it, and he saw before him, at natural size, the Cross and the Lord exactly as He was at His Crucifixion; and with His head bowed to the right, Christ said to him: all these things that are happening to you, do you not endure them for My love? For love,

see how I made such patient endurance amid the ingratitude of men and their malice and their impiety, and I forgave those who crucified Me, those, My executioners, I forgave them with all My soul. Will you not, for My love, make patient endurance and forgive? You do not forgive, you do not tolerate, you do not give thanks, and you do not patiently endure. Then that ascetic fell at Christ’s bloodstained feet. As he touched and kissed them,

he promised that, truly, for love of Him, he would patiently endure even unto death. This... If we meditate upon this Passion of our Lord, if we take it deeply to heart, if we... If we make it part of our lived experience, then, in time, a sincere love for our Christ will surely be born within our hearts. And this love will lead us to

help our fellow man with a true love.

Many Holy Martyrs, many soldiers of our Christ, drew from this meditation a very great divine love, and stood up to the tyrants and were counted worthy of the martyr's crown. And many ascetics, always amid their toil, amid the labor of their ascesis, meditated on the Crucifixion, meditated on all that Christ endured, and Christ strengthened them to continue the struggle and in the end to be crowned.

We will need this meditation now, and later even more. For we know this, that many evils await us, difficult days, harsh days, dangerous ones. And then the crucified Christ will triumph in whoever embraces Him, whoever embraces His Passion with faith and love. How is it possible that a man who meditates on the Passion and

the love of Christ would not sacrifice himself and not confess Him? Is that ever possible? Impossible. Who will deny Him? Only the one who denies this meditation.

We await, we await, according to the Apocalypse of John, according to the prophecies of the Saints, the Antichrist. We await him, and let him indeed come, for he will come to examine, or rather to put men to the test, as to whether they truly believe in Christ. The denial will be over the faith, over the Divinity of our Christ. Many men of God speak about the Antichrist,

all with good disposition, with the good aim of being of benefit; that is why they speak. But there is a divergence in their opinions, for no one can speak with precision and certainty. And with certainty. Some say that the Antichrist has already been born and is of a certain age; others say no. The 'no' is the more

prevailing and the truer, for when the Antichrist is about to come, humanity must be in its very worst state. Then this 'savior' will come, as though the Messiah, to deceive men into following him. That this very state should already have come to be now, men do not foresee, and they are not disposed to him, because men now upon the earth have every good thing.

They have no need of anything the Antichrist offers. What can he give us to make us believe in him? With what can he deceive us? We have no need of him.

The prophecies of the Saints have not yet found their fulfillment. They have not yet been realized. Saint Kosmas the Aetolian, this newly-appeared missionary, who spoke so savingly to the world and especially to our homeland, who saved our faith and our language, for had this Saint been absent, we Greeks would not know how to speak Greek. This Saint,

so small according to human knowledge and learning, but great before God, great for the salvation of the Greek nation, this Saint was a disciple for seventeen years as an ascetic and monk at the Monastery of Philotheou on the Holy Mountain. This Saint, filled with love for his fellow man, for the Christian, for the Greek nation, for his brother, out of great love set out from there,

from that so humble monastery. He asked for the help of God and for assurance. He took up this great struggle: to save Hellenism from Islamization. The Turks then, through tyranny and violence, were driving Christ's sheep to deny Christ. This oppression, this head-tax that the Sultan had imposed upon the poor and hapless subjects, that deep groan of the enslaved Greek,

the Orthodox man, reached all the way up to Heaven. And God sent illumination to this tiny man, to put the great to shame. “God chose the foolish things, to put the strong to shame. ” In His love, God chose the foolish and the lowly, in order to reveal His

majesty and greatness. This man, small according to human wisdom, went out from the Holy Mountain with the blessing of the Church and of the Fathers, and he reached all of Greece and helped the Greek nation. He saved the Christians, he taught the exactness of the Christian life, he entreated those with means to open schools, to publish books, to build baptismal fonts, to baptize the children, to found schools where they would learn their letters,

so they could read the Gospel and the Octoechos, could read the Mysteries of the Church, and could keep the faith. And he succeeded, because his road was set by divine prompting. And so this same need, on a very great scale, is already opening up before us. There we had the Turkish bondage; here we will have the satanic one.

We need Saints like Kosmas to appear in the world, to help prepare the ground in the hearts of the faithful, to make them ready for this great contest.

For this reason we must believe with our whole heart, live in a Christian way, and teach our fellow man in a Christian way, our colleague, our children, so that in the days to come they may face all these great and terrifying trials. These are events that will befall the human race because of its great sin. The Antichrist will come. Evils will come. Saint Kosmas, this man enlightened by God,

this sanctified vessel of the Holy Spirit, spoke and said that there would be a Third World War. He said many things; some have been fulfilled, and the rest will also be fulfilled. There will be a Third World War. People will grow very few; a man will travel a whole day's journey to meet another person he can call his brother. Much blood will be shed over Constantinople. So much blood will be shed that a

three-year-old heifer will swim upon the blood. The blood, he says, will reach the abyss, that is, all the way down to the bottom of the sea there. Just as the Angel, the Archangel Michael, when Lucifer’s angelic order fell, said, “Let us stand aright; let us stand with fear. ” And there the collapse of that angelic order—which ended up becoming demonic—was halted. ‥ One third will flee into the depths of Asia Minor.

And the other third will become Orthodox Christians. For they will be descended from Greek blood, from the child-levy of the Turks. Now, in history, as we have been taught, the Turks once used to gather up the little children and make them into their finest army, the janissaries. These children formed a brave army and fought against the other Greek children. They too were Greek children, but they did not know that their parents were Orthodox Christians and Greeks.

So, from this Greek stock, from this Greek and Orthodox blood, one third of the Turks will become Christians. And after that there is a sleeping general named John, whom the Archangel Michael will then point out to the Christians. He will point out to the Christians that this man is now to reign; he will show them the place with his finger, and they will call him to lead and to reign over the Greek and Orthodox people, and this will come to pass. Years ago, on the Holy Mountain,

there was a hierarch named Hierotheos. He had come from Asia Minor, and the Ecumenical Patriarchate placed him on the Holy Mountain to perform ordinations, memorial services, liturgies, and so on. He was a holy hierarch, in the very mold of Saint Nicholas.

It was from this holy hierarch that I was deemed worthy to receive the priesthood. He came from Asia Minor, a blessed man of God. I will tell you just one thing: we would hold vigils lasting fifteen hours. This man, an eighty-year-old elder, never once sat down in his seat. He would come down from the bishop’s throne to his choir stall and remain standing there as well. And at the Liturgy, the three hours that followed after the long service of Matins, he stood the whole time. We would set a chair for him to sit, and he would not have it. He would say, 'Our All-Holy Lady has not yet wearied me,

' even though he was trembling all over from exhaustion. This holy hierarch, he is the one who told us; he himself saw that sleeping general John, who will rise up when that third great world war comes. He saw him, for the lips of a hierarch and a priest do not lie. So he told us the truth, and we questioned him about it. My blessed and holy Elder was still alive at the time. All of us together, as a group, had brought him to our little chapel. We sat down there and asked him our questions.

He told us these things, and we heard them with our own ears. He said, “This sleeping king truly exists, and he will rise. ” We asked him, “When, Elder? When, holy hierarch of God? ” He replied, “When the Third World War begins. He also told us that the king’s right hand rests on the hilt of his sword, while the sword itself remains in its sheath. And he told us that, according to what is said, when the sword is drawn from its sheath, the Third World War will begin. Out of curiosity, we asked him, “Your Eminence,

how much of the sword is still inside the sheath? ” He replied, “Only a few centimeters remain before it comes out. And when, in 1955, those acts of vandalism took place against Constantinople, and the Turks committed so many outrages against the bishops and priests and churches and against the shops of the Orthodox Greeks, at that time I was at the hermitage of the Holy Unmercenaries, and I see the bishop outside the hermitage, bare-headed, distressed, waiting, drenched in sweat. And I run out and say to him, "Your Eminence, come inside, let me give you a glass of water, why are you like this?"

And he says to me, "My child," he says, "my deacon," he says, "do you know, perhaps this is now when the Third World War will begin, for perhaps these acts of vandalism are the beginning of the war, and I fear lest the Second Coming come and the King be raised up," and so on. And of course, that was not the time; the hour had not yet come. But the man supposed that it might be, because those events were taking place in Constantinople. Saint Kosmas the Aetolian goes on to say that, after this holy king begins to reign, he will live for thirty-three years.

Those years will be like life in Paradise on earth, both in material blessings and in faith. Then, he says, the words of the Gospel spoken by the Lord will be fulfilled: the time will come when there will be one flock and one shepherd throughout the world, and people will live happily under such a holy king, reigning over all humanity. After the natural death of this holy king, the people’s happiness will collapse,

as will their spiritual and moral life. Because there will be few people and an abundance of material goods, it will be an age when gold is as common as iron, and people will make spoons and forks out of gold to eat with. And because of the abundance of goods, people will rush headlong and unrestrained into pleasures, and sin springs up from the goods and from the squandering of the fear of God, and the great apostasy of man from God is born. The collapse of morality will begin, as the chief result of that collapse, and immediately people will become flesh, as in the days of Noah.

What was it in the days of Noah? People gave themselves over to goods and ate and drank and so on, and the flood came upon them and all perished. So too in this case, after the repose of the Holy King, all morality will collapse, people will collapse spiritually. The fear of God will begin to be lost, and after the loss of the fear of God apostasy springs up; apostasy will bring the deprivation of the grace of God, and therefore the deprivation of goods will also follow, as a continuation and as an answer to the apostasy, as an abandonment by God.

And then, in that state where there will be no fear of God within at all, and no faith, the Antichrist will be born, and he will begin to preach faith in himself, that he is the Messiah, and that he will be the only one who can help and save the human race from this catastrophe and misery. And then the few remaining priests who fear God, together with the small number of faithful Christians,

will flee to the mountains and caves, taking a little salt with them. There they will escape receiving the mark of the Beast, the Antichrist. And those who confess their faith in Christ will suffer a most cruel martyrdom. Then the great Saints who did not undergo natural death will also appear: Enoch, Elijah, and John the Theologian. They will bear witness to Jesus, and the Antichrist will slaughter them, and they will undergo martyrdom. Thus they too will follow the disciples who met a martyr’s end. After this, the end of all things will come.

The great judgment will take place, and then the human race will be judged and divided forever. And as we said in our other homily, in the other world the Orthodox Christians who attain the Great Salvation will enjoy the delight of Paradise without any deprivation and without any thought that might darken that delight, that might take away even the memory of Hell and of those being punished.

As in a vision of a certain Saint: this Saint said that the Second Coming had taken place, and the Lord sat and judged the world, the righteous on His right and the others on His left. And when this separation and division, the final one, had happened, then he saw, a noise was heard, a great noise. And a great fear seized all people alike, both the one group and the other, both the righteous and the unrighteous. And then they see that beneath the throne of Christ,

the Righteous Judge, a river of fire was coming with a roar, and the evil angels were casting those on the left into the river of fire. And Christ, seeing, and the Saints seeing, the sinners, of whom each one would suppose, "perhaps this one is mine too, and this one, and that one," seeing those on the left being pushed by the evil angels and cast into the river of fire, they began to grieve and to be distressed and to cry out. And the Lord said, "Enough; here too the righteous need not suffer any longer."

They suffered enough in life, and they grieved for the sinners and suffered for them. But those sinners did not want to repent, and they are justly punished. But now that the righteous have come to their rest, there is no reason of justice for them to suffer. And so Christ immediately closed the curtain, and the river of fire and all the rest ceased to be seen. He also erased from the memory of the righteous and of the souls being saved every remembrance of punishment and of those who were being punished. And after this had come to an end,

the holy man saw the ascent into heaven. The Cherubim, the Seraphim, and the Angels went before, and Christ followed with the whole Christian multitude—with all the holy people and all those being saved, who shone like the Lord Himself. Together they sang of the eternal Pascha, crying out, “Eternal Pascha! ” They ascended into heaven, and Christ opened the gate of Paradise. and entered with the saints. And when the saints saw the good things God had prepared for those who were saved,

they could not speak, from the wonder and the astonishment. And the Lord began the apportioning: to the martyrs, to the righteous, to the ascetics, to the people who endured illness, injustice, and the rest, to each rank He gave a portion within His boundless kingdom, in the boundless Paradise, a place now of eternal rest. There the perfect rest and the Sabbath-rest took place.

And in view of this great expectation of these hard days that we await, let us prepare ourselves accordingly. Let not the thought deceive us that these things will not happen. They are written, they are decided, they are prophesied, and they are being foretold by the very condition in which we live. When does a doctor use the scalpel? When does he remove a part of the body? He does so when he sees that medical necessity requires its removal because it is diseased. Once it has rotted, once it has become cancerous,

once it has become a diseased limb, and so forth, he must take up the scalpel. Otherwise, this diseased part will spread its sickness to the rest of the body, which is still healthy, and bring about death. Therefore, it is better for one part to be cut off so that the rest may be saved. And so, the situation in which we are living, and which people will experience hereafter, reveals and foretells that the end is drawing near. And since the end is near, we too must draw near to God, to come close to Him, and above all that He count us worthy. Not with words, as I am speaking now,

but with the feeling of the heart, to live the Passion of our Christ. So that love for Christ may be born within our heart. And once we love Christ, this love will conquer the world. This love of Christ will conquer the power of Satan. It will conquer every difficulty and will open the gate of Paradise. Let us live this martyrdom. We look at our crucified Christ that we have in our icon corner, and at so many other holy icons that bear witness to His martyrdom; and let us strive rather to pray,

because by mere knowledge a person does not change. Let us pray that grace be given to us, grace and mercy, in the Passion of Christ, and then we will live it. If we live it, then our eyes will become two fountains, and our heart will throb like water springing up unto eternal life, out of love for God. We have an urgent need of this grace in order to face the hard things. The hard things will be very great. They will be exceedingly great, because we find ourselves weak.

And if we are weak, we are as nothing. When the love of God comes, and divine eros, then neither martyrdoms, nor difficulties, nor crucifixions, nor anything at all makes it hard for a person. Only when I am deprived of grace, then we poor ones find ourselves in the war with no weapon, no shield, nothing, exposed to the fire of the enemy. And so death will follow. That is why we must live, through prayer, the martyrdom of Christ, so that He may count us worthy to endure martyrdom for the love of Christ. And if we suffer martyrdom, if we are worthy of this great grace,

the love of God will be given to us. For in order to bear witness, we must be chosen by God; we must be loved by God in a special way, because the crown will be wholly special and adorned, the crown of the martyr of the last times. And because it will be so very beautiful and glorified, we need to be both chosen and pointed out by Divine Providence. And the very fact that we are Christians means that we are beloved by God. How many people, far better than we are, are not Orthodox Christians! Yet we, wretched as we are—and I am the first—were counted worthy of this grace:

to be baptized, to receive adoption as sons, to receive Holy Chrismation, to believe in an Orthodox and true manner in the true God, to hope for eternal life, and to escape Hell. Even if we only escape Hell, and God does not forsake us and let us descend there, this is a great mercy of God. And then, beyond all comparison, there is the gain of the Kingdom of Heaven. Who can possibly describe this

great compassion and mercy of God? In general, we have been shown mercy so greatly that we stand only by grace. We offer nothing to God. Our life is a benefaction of God. And our life presents a gift of the Holy Spirit: to love our Christ by meditating on His Passion. Once we meditate on it and live it, we will gain the Passion. And then we will also gain the love of God and the expiation of our sins; and if God so wills,

from the sinners that we are, we may become martyrs, we may become confessors. Honor and glory to God. To God alone belong honor, glory, and worship.

Thank you.

Ομιλία περί μελέτης του πάθους του Ιησού Χριστού και ο Άγιος Κοσμάς ο Αιτωλός έγινε στο εξωτερικό

Σήμερα θα ευχηθούμε να στείλει ο Θεός των φωτισμών Του όχι να μιλήσουμε για ό,τι θα πούμε

Ευχαριστώ.

Λίγη γνώση μπορεί να μιλήσει, μιλούν πάρα πολύ εύκολα και οι εκτός της Ορθοδοξίας άνθρωποι και αυτοί ανακατεύονται με το Θεό, ό ,τι μιλούν το μιλούν από γνώσεις, όχι από βαθή συνέστηση του πράγματος Διότι το πράγμα αυτό για να το εννοήσει κανείς, δηλαδή όταν μιλάει περί Θεού, να το νιώθει βαθιά μες στην καρδιά του, με συνέστηση. Αυτή την φώτιση εγώ ο τελέπωρος δέομαι του Θεού να μου δοθεί για να μιλήσω αυτά που πρέπει να πιστεύω και τα οποία πρέπει να

λατρεύω. Το θέμα βέβαια είναι πολύ πολύ βαθύ και πνευματικό Και χρειάζεται από μέρος μου μεγάλη δύναμη πνευματική, χάρητος Αγίου Πνεύματος Για να μην κατακριθώ για αυτά που θα πω Γιατί

όσο περισσότερο κανείς πιστεύει κάτι και το αγαπά Περισσότερο και το τονίζει και το δίνει σαν προσφορά προς τους ανθρώπους του Σακρουατάς Λοιπόν, έχουμε

μία εικόνα η Μύση Ορθόδοξη Μία από τις πολλές εικόνες που στολίζουν τους Ορθόδοξους ναούς Και αυτή η εικόνα μπορώ να πω είναι ιερότερη από πλευράς πάθους Και η εικόνα αυτή είναι του Χριστού μας όταν τον βλέπουμε, όταν ο πιλάτος συνέλαβε τον Κύριο και αφού τον μαστίγωσε τη νύχτα και οι στρατιώτες τον ενέπαιξαν, τον έγδυσαν, τον ράπισαν, τον χλέβασαν,

τον ύβρισαν, του έκαμναν μαρτυρικές

μαστιγώσεις και μετά τον παίρνει σε αυτή την κατάσταση, την τόσον ασεβή και κατακριτέα από τον ουρανό και τη γη και τον παρουσιάζει τον Κύριο με την κόκκινη χλαμίδα και με το αγκάνθινο στεφάνι στην άχραντο κεφαλή του τον παρουσιάζει ενώπιον του λαού και λέγει Ιδού ο άνθρωπος. Αυτή η εικόνα, Ιδού ο άνθρωπος, είναι τόσο, τόσο ευλογημένη στην έκφραση, διότι ο Κύριος στέκεται με τόση ταπείνωση μπροστά σε έναν ασεβή

λαό. Έφτασε ο Κύριος να σταυρωθεί για μας τους αμαρτωλούς και ανάξιους δούλους.

Εμείς οι Ορθόδοξοι που πιστεύουμε αληθινά και ολόφωτα με πίστη μεγάλη στην Θεότητα του Χριστού μας, δεν είναι τόσο εύκολο να μπούμε στη μελέτη αυτού του μεγάλου πάθους του Χριστού μας. Από την γέννηση μέχρι την Ανάσταση, ο βίος και η ζωή του Χριστού μας είναι ένα μαρτύριο. Γεννήθηκε τόσο ταπεινά, τόσο απλά, τόσο αθόρυβα. Ήρθε στη γη, δεν πήρε κανείς είδηση.

Γεννήθηκε μέσα σε μία φάπνια λόγων ζώων. Γιατί? Για να μας διδάξει την ταπείνωση. Γιατί είναι ο μόνος δρόμος που οδηγεί τον άνθρωπο στη συνάντηση του Θεού αιώνια Επειδή η περηφάνεια και ο εγωισμός των πρωτοπλάστων έγιναν αιτία να εξωθούν από τον παράδεισο την πρώτη πατρίδα Επίσης, ένα δίδαγμα το πώς πρέπει να ζήσει ο κάθε χριστιανός πάνω στη γη. Μετά αφού συνεπλήρωσε τα χρόνια που χρειάζεται να ζήσει, έφτασε στον καιρό

της κοιμής δράσεως. Άρχισε να κυκλοφορεί σε όλη την Ιουδαία και να κηρύττει το Ευαγγέλιο της μετανοίας και της επιστροφής και να κάνει θαύματα, γέννησε τον κόσμο με θαύματα. Όλα αυτά τα θαύματα, όλη αυτή η δόξα που απέδιταν οι άνθρωποι στην θαυματουργική χάρη του Θεού μας έγινε αιτία να κινηθεί φθόνος και ζήλια και κακία εκ μέρους των Αρχιεραίων και Γραμματέων και Φαρισαίων και

να συσκέπτονται και να μελετούν το πώς να τον συλλάβουν και να τον βγάλουν από τη μέση, διότι ο φθόνος ούκη διπορτημάτων συμφέρων.

Ο Χριστός μας έκαμε 12 μαθητάς.

Όταν επλησίαζε ο καιρός της Σταυρώσεως, ήθελσε ο Κύριος να κάνει τον μεγάλο και μοναδικό μυστικό δείπνο

ο οποίος δεν εκκολούθησε τον Κύριο με μεγάλη πίστη, αλλά είχε δεδομένα μέσα του, είχε εμπαθή κατάσταση και έγινε το όργανο εκείνο που έφερε εις τον Σταυρό τον Κύριο. Είναι ο μεγάλος αμαρτωλός πάνω στη γη. Επρόδοσε τον Κύριο για λίγα αργύρια.

Πόσοι από εμάς τους ανθρώπους τον προδίδουμε σε πράξεις που δεν πρέπει να τις πράξουμε διότι φέρνουμε ατιμία στο Θείο πρόσωπο και κυρίως όταν δεν ομολογούμε την πίστη, την πίστη μας εκεί που χρειάζεται να την ομολογήσουμε και να στεφανωθούμε.

Προχώρησε η σύλληψης και ο Κύριος επρόκειται να ανέβει τον Γολγοθά.

Επαρεκάλεσε τον Πατέρα, αν ήταν δυνατόν να παρέλθει αυτή η ώρα, να παρέλθει ο Γολγοθάς, να μην γίνει η Σταύρωσης. Αλλά η εντολή του πατέρα ήταν ότι πρέπει να προχωρήσεις στο μεγάλο αυτό μαρτύριο Διαφορετικά ο άνθρωπος δεν πρόκειται να έβρει εξηλαίωση Μόνο εάν θυσιαστείς θα εξηλωθεί Κατά το ανθρώπινο λέγεται αυτό Διότι Θεός Πατέρας και Άγιο Πνεύμα είσαι Θεός Προχώρησε και σήκωσε το σταυρό του Αφού προηγουμένως υπέστη ένα πολύ πολύ μεγάλο μαρτύριο

ατιμίας Το

θείον πρόσωπο εραπίζεται από άνθρωπον ασεβή, από άνθρωπον αμαρτωλό Εμπέζεται ο Κύριος Οι στρατιώτες τον εκλέβαζαν, τον έστεισαν σε μία κολόνα Αφού έβγαλαν τη χλαμίδα, τον έδεσαν στην κολόνα και εκεί με το μαστίγιο τον εμαστίγωσαν όλο το άχραντο του σώμα και το αίμα έρε πλούσια. Και πλούσια διότι ήταν υπερπλούσια η αγάπη του προς τον άνθρωπο.

Εμείς οι άνθρωποι δεν είμαστε άξιοι για αυτή την υπέρτατη θυσία του Χριστού μας. Κανείς δεν μας έχει αγαπήσει ως ο Κύριος Και

κανείς άλλος δεν υβρίστηκε, δεν χλεβάστηκε, δεν ταπεινώθηκε ως ο Κύριος Και συνεχίζεται η αντίμαση αυτή από εμάς τους ανθρώπους συνεχώς με τα έργα μας

Προχώρησε ο Κύριος κρατώντας το σταυρό και στα μέρια του Γκολγοθά γονάτισε Από το βάρος, από την εξάντληση, από τους πόνους, από το αγκάθινο στεφάνι, από το πολύ αίμα που έχησε, από την θλίψη διότι οι μαθηταί του δεν ήταν κοντά του. Τον άφησαν, έφυγαν, βιλίασαν και μόνος του προχώρησε σε αυτή τη μεγάλη θυσία.

Δεν την έτυχε. Συλλάβη το πώς σταυρώθηκε, ποιή ήταν η πόνη του όταν αυτοί οι βάρβαροι άνθρωποι με εκείνα τα καρφιά του Χαλκαίως, όχι αυτά τα ευγενικά τα σημερινά, αλλά εκείνα τα πρώτα, τα πρωτόγουνα, εκείνα τα θεόρατα, εκείνα τα απέσια, εκείνα, με εκείνα κάρφωσαν τον Κύριο. Σκεφτείτε, εμείς μία αγκίδα να μπει στο χέρι μας, πονούμε τρομερά και αμέσως ζητάμε φάρμακο ανακουφιστικό η όλη εξατλειμμένη υπόσταση του Χριστού με όλη τη θλίψη που είχε μέσα του εκείνο το μαρτύριο της καρφώσεως και

των χεριών και των ποδιών του και το αγκάθινο στεφάλι να μπαίνει συνεχώς εκείνα τα τρομερά αγκάθια στην άχνα του κεφαλίτου. Εκείνος ο κόσμος που να φωνάζει Σταύρος, Σταύρος, Σταύρος, και είναι η μεγάλη αχαριστία όλο το υπεργετηθέντος λαού. Μόνος τέλος να βρίσκεται σε εκείνο το μαρτύριο. Εμείς όσα και να πούμε, όσα και να φανταστούμε, Δεν μπορούμε να ειδούμε με συνέστηση αυτό το πάθος. Είχαμε τη συνέστηση, ουκ αν η ζωή μας ήταν αυτή που παρουσιάζεται, παράδοξο

το πράγμα. Οι μαθητές, οι άνδρες που κανείς θα νόμιζε ότι αυτοί θα είναι οι άμεσοι συμπαραστάτες του Χριστού δεν ευρέθησαν. Κι όμως το ασθενικό γένος της γυναικός ήταν εκείνο που του έδωσε τη συμπαράσταση και ανακούφισε τον πόνο. Η μητέρα, οι μοιροφόρες πάρα το σταυρό του Χριστού.

Όταν ο Χριστός μας εσταυρώθηκε τότε έγινε το σεισμός μέγας. Εσύ είστε η γη, ο ήλιος εσκοτίστηκε λέει η Γραφή μας. Τα μνημεία είναι όχθησαν, νεκροί αναιστήθησαν, ενεφανίστησαν πολλοί Έγινε χαλασμός όλου του κόσμου Και ο Ρεοπαγίτης Διονύσεως βρισκόμενος κάτω στην Αδεξάνδρεια και βλέποντας όλα αυτά τα σημεία Είπε ότι ή το Παναπόλετο ή ο Θεός Πάσχη Και όταν ο Απόστολος Παύλος ήρθε στην Αθήνα και εκήρυξε το κήρυγμα του Χριστού και μίλησε για τη Σταύρωσή του και για τα σημεία της Σταυρώσεως, τότε είπε όντως πράγματι ότι ο Κιρητόμενος από τον Παύλο, ο Υιός του Θεού

είναι Θεός. Ο

χριστιανός όταν μελετά αυτό το πάθος και το ζει, δεν μένει τίποτα άλλο παρά το ότι η καρδιά του πληρώνεται θείας αγάπης. Εκ της συνέσεως δείχνεται η αγάπη λέει. Παίρνουμε πολύ μεγάλη σωθεία, θεία σωθεία στη μελέτη του πάθους του Χριστού μας. Και τότε η καρδιά μας πάλι φλέγεται στην αγάπηση του Χριστού Όταν

μελετά ότι Αυτός ο Θεός επί της γης όλα αυτά, όλο αυτό το πάθος το έκαμε για μένα που εγώ δεν του πρόσφερα τίποτε το αγαθόν, ούτε τον αγάπησα, ούτε τον πίστεψα Διότι ο Χριστός δίνει την πίστη στων χριστιανών και πιστεύει Είμαι θα ηλεημένη στην πίστη Διότι αν μας εγκαταλείψει αυτή η χάρης, απιστούμε Όπως απίστησε και ο Ιούδας και τον πρόδωσε Μα

τι ήθελε ο Ιούδας να δει περισσότερα σημεία και τέρατα Μέσα στην Άγια Ζωή του Χριστού Αλλά είπαμε, εγκαταλειφθείς λόγο κακίας από τη χάρη του Χριστού, έγινε προδότης του ιδίου διδασκάλου. Πολλοί πατέρες της Εκκλησίας και δύ ασκητές, μέσα στην ησυχία, μέσα στην καθαρή ζωή τους, Η μελέτη αυτή του πάθους του Χριστού τους έφερε σε μεγάλη θεοπτεία.

Ένας ασκητής είχε κάποια δυσκολία από πειρασμούς, από θλίψεις, από ανθρώπους, ένιωθε δύσκολα. Αγωνιζόταν να κρατηθεί από την επιφορά των πειρασμών, των λογισμών, της σατανικής έτσι πιέσεως στο να γανακτήσει, να γογγίσει, να πει λόγια και λοιπά. Και προσευχόμενος τη νύχτα στην αγρυπνία του, από την κόποση της αγρυπνίας έκλεινε το κεφάλι και έκλεισε τα μάτια του χωρίς να το καταλάβει, είδε μπρος του σε φυσικό μέγεθος τον

Σταυρό και τον Κύριο όπως ακριβώς ήταν στη Σταύρωσή του και γερμένο το κεφάλι, το κεφαλάκι του ο Χριστός δεξιά του λέει, όλα αυτά τα οποία σου συμβαίνουν δεν τα υπομένεις για την ειδική μου αγάπη Αγάπη, πως εγώ έκαμα τόση υπομονή στην αχαριστία των ανθρώπων και στην κακία και στην ασέβεια και συγχώρησα τους σταυρωτάς μου, αυτοί, τους εγκληματίας μου, τους συγχώρησα ολόψερα. Εσύ για την δική μου αγάπη δεν κάνεις υπομονή και δεν συγχωρείς

Εάν το κάνουμε δύο μάμας, οπωσδήποτε μέσα στην καρδιά μας θα γεννηθεί συντοχρόνω η αγάπηση η ειλικρινής προς τον Χριστό μας. Και αυτή η αγάπη θα μας οδηγήσει να βοηθήσουμε τον συνάνθρωπό μας με μια πραγματική αγάπη.

Πολλοί Άγιοι Μάρτυρες, πολλοί στρατιώτες του Χριστού μας, Από τη μελέτη αυτή πήρανε πάρα πολλοί θειονέρωτα και αντιμετώπισαν τους τυράννους και αξιώθηκαν του μαρτυρικού στεφάνου. Και πολλοί ασκηταί πάντα πάνω στον κόπο τους, πάνω στο μόχθο της ασκήσεως, μελετούσαν την Σταύρωση, μελετούσαν τα όσα ο Χριστός υπέμεινε και ο Χριστός τους ενδυνάμωνε να συνεχίσουν τον αγώνα και στο τέλος να στεφανωθούν. Θα μας χρειαστεί αυτή

η μελέτη τώρα και αργότερα πιο πολύ. Γιατί το γνωρίζουμε αυτό, ότι μας περιμένουν πολλά κακά ημέρες δύσκολες, χαλεπές ημέρες, επικίνδυνες Και τότε θα θριαμβεύσει ο εισταυρωμένος Χριστός σε όποιον θα τον αγκαλιάσει, θα αγκαλιάσει το πάθος του με πίστη και αγάπη Πώς είναι δυνατόν ένας άνθρωπος μελετητής του πάθους και της αγάπησης του Χριστού να μην θυσιάσει τον εαυτόν του και να μην τον ομολογήσει ή δυνατόν ποτέ, ανδύνατον, ποιος θα τον αρνηθεί, αυτός που θα αρνηθεί αυτή τη μελέτη

Αναμένομαι, αναμένομαι κατά την αποκάλυψη του Ιωάννου, κατά τας προφητείας των Αγίων, τον Αντίχριστο Τον περιμένουμε και καλώς να έρθει, διότι θα έρθει για να ελέγξει, μάλλον να κάνει τέστη στους ανθρώπους κατά πόσων πιστεύουν θετικά στον Χριστό. Η άφρησης θα γίνει πάνω στην πίστη, στην Θεότητα του Χριστού μας. Πολλοί άνθρωποι του Θεού μιλούν για τον Αντίχριστο, όλοι με αγαθή προαίρεση, με αγαθό σκοπό να οφειλήσουν, γι' αυτό μιλούν, αλλά υπάρχει μια διάσταση στις γνώμες,

διότι κανείς δεν μπορεί να μιλήσει συγκεκριμένα και θετικά.

Ορισμένοι λένε ότι ο Αντίχριστος αγεννήθηκε και έχει μια ορισμένη ηλικία, άλλοι λένε όχι. Το όχι είναι το επικρατέστερο και το πιο αληθές, διότι όταν μέλλει να έρθει ο Αντίχριστος η ανθρωπότητα πρέπει να βρίσκεται στην πιο χειρότερη κατάσταση. Τότε θα έρθει Αυτός ο Σωτήρας, ως ο Μεσσίας, για να πλανέψει τους ανθρώπους να τον ακολουθήσουν. Τώρα να έχει γεννηθεί αυτή η ίδια κατάσταση, οι ανθρώποι δεν το προβλέπει και

δεν διαθέτεται, διότι οι άνθρωποι τώρα πάνω στη γη έχουν όλα τα καλά. Δεν έχουν ανάγκη από την προσφορά του Αντίχριστου Τι να μας δώσει για να τον πιστέψουμε Σε τι να μας πλανέσει Δεν τον έχουμε ανάγκη Ακόμα οι προφητείες των Αγίων δεν έτυχαν εφαρμογής Δεν έτυχαν υλοποιήσεως Ο Άγιος Κοσμάς ο Αιτωλός Αυτός ο Νεοφανής ηραπόστολος Αυτός που μίλησε τόσον σωτήρια στον κόσμο και ιδιαίτερα στην πατρίδα μας, που έσωσε τη θρησκεία μας και τη γλώσσα μας, διότι αν έλειπε αυτός ο Άγιος, εμείς οι Έλληνες δεν θα γνωρίζαμε να μιλάμε ελληνικά.

Αυτός ο Άγιος, ο τόσον κατά την ανθρώπινη γνώση και επιστήμη μικρός, αλλά μέγας ενώπιον του Θεού, μέγας για τη σωτηρία του ελληνικού γένους Αυτός ο Άγιος μαθήτευσε 17 χρόνια ασκητής και μοναχός στη Μονή Φιλοθέου του Αγίου Όρους Αυτός ο Άγιος, από αγάπη εμφορούμενος προς τον συνάνθρωπο, προς τον χριστιανό, προς το ελληνικό γένος, προς τον αδερφόν του, από πολλή αγάπη ξεκίνησε από εκεί, από αυτό το μοναστήρι το τόσο ταπεινό. Ζήτησε τη βοήθεια του Θεού και την πληροφόρηση Ανέλαβε αυτόν τον μεγάλο αγώνα το

να σώσει τον ελληνισμό από τον εξισλαμισμό Οι Τούρκοι τότε με τη δυναστία και με την βία οδηγούσαν τα πρόβατα του Χριστού στην άρνηση του Χριστού Αυτή η δυναστία, αυτός ο κεφαλικός φόρος που είχε επιβληθεί από τον Σουλτάνο πάνω στους φτωχούς και άμερους ραγιάδες, εκείνος ο βαθύς αναστεναγμός του Έλληνα, του Ορθόδοξου, σκλαβωμένο ανθρώπου, έφτασε μέχρις τον Ουρανό Και ο Θεός έστειλε την φώτιση σε αυτόν τον μικροσκοπικό άνθρωπο για να

κατεσχύνει τους μεγάλους, τα μωρά εξελέξεται ο Θεός, ή να κατεσχύνει τους ισχυρούς, τα μωρά, τα γενή, διάλεξε η αγάπη του Θεού να δείξει τη μεγαλοπρέπεια και τη μεγαλοσύνη Του. Αυτός ο μικρός, κατά την ανθρώπινη σοφία, εξήλθε έξω του Αγίου Όρους με την ευχή της Εκκλησίας και των Πατέρων και έφτασε σε όλη την Ελλάδα και βοήθησε το ελληνικό γένος, έσωσε τους χριστιανούς, εδίδαξε την ακρίβεια της χριστιανικής ζωής, παρεκάλεσε τους έχοντας

ευπορία να ανοίξουν σχολεία, Να εκδώσουν βιβλία, να κάνουν κολυμπίδρες, να βαφτίζουν τα παιδάκια, τα σχολεία να μαθαίνουν χράματα, για να διαβάσουν το Ευαγγέλιο, το Οκτωήχη, να διαβάσουν τα μυστήρια της Εκκλησίας, να κρατήσουν την πίστη. Και το πέτυχε, διότι ο δρόμος του ήταν θείο νεύματοι. Λοιπόν, η ανάγκη αυτή σε πάρα πολύ μεγάλη έκταση ήδη ανοίγεται μπροστά μας. Εκεί είχαμε την τουρκική δουλεία, εδώ θα έχουμε την στατανική.

Χρειαζόμεθα Αγίες Κοσμάδες να φανούν στον κόσμο, να βοηθήσουν να προλυάνουν το έδαφος στις καρδιές των πιστών, να τους προετοιμάσουν για αυτή τη μεγάλη άθληση.

Γι' αυτό θα πρέπει να πιστέψουμε ολόψυχα, να ζήσουμε χριστιανικά, να διδάξουμε χριστιανικά τον συνάνθρωπο, τον συνάδελφο μας, τα παιδιά μας, ώστε μετά αύριο να αντιμετωπίσουν όλες αυτές τις μεγάλες και τρομακτικές καταστάσεις

Θα γίνει τρίτος παγκόσμιος πόλεμος, θα αραιώσουν οι άνθρωποι πάρα πολύ, θα κάνει ένας άνθρωπος μια μέρα διατρομή να συναντήσει άνθρωπο να τον καλέσει αδελφό του. Θα χυθεί πάρα πολύ αίμα πάνω στην Κωνσταντινούπολη. Τόσο αίμα θα χυθεί που τριών ετών θα μάλει θα πλεύσει πάνω στο αίμα. Το αίμα θα φτάσει λέει μέχρι την Άβυσσο, δηλαδή μέχρι τον Πυθμένα της θανάσης εκεί. Όπως ο Άγγελος, ο Αρχάγγελος Μιχαήλ, όταν εξέπεθε το αγγελικό τάγμα του Ιωσφόρου και είπε «Στόμε καλός, στόμε με τα φόβου» Και σταμάτησε εκεί η κατάρρευση του αγγελικού αυτού τάγματος που κατέληξε να γίνει δαιμονικό ‥ Το εν τρίτο θα φύγει στα βάθη της Μικράς Ασίας Και το άλλο τρίτο

θα γίνουν Ορθόδοξοι Χριστιανοί Διότι θα κατάχονται από ελληνικό αίμα, από το πεδομάζωμα των Τούρκων Λοιπόν, στην ιστορία όπως έχουμε διδαχθεί ότι κάποτε οι Τούρκοι μάζευαν τα παιδάκια τα μικρά και κάνανε τον καλύτερο στρατό τους γεννητσάρους που αυτά τα παιδιά ήταν γενναίος στρατός εμάχετο με τα Ελληνόπουλα τα άλλα και αυτά ήταν Ελληνόπουλα αλλά δεν εξέβραν ότι είχαν γονείς Ορθοδόξους και Έλληνες Λοιπόν, από αυτή τη σπορά την ελληνική, από αυτό το αίμα το ελληνικό και ορθότοξο, αυτό εν τρίτων των Τούρκων θα γίνουν χριστιανοί Και μετά υπάρχει τιμόμενος στρατηγός ονόματι Ιωάννης, ο οποίος τότε ο Αρχάγγελος Μιχαήλ θα υποδείξει στους χριστιανούς

Οι χριστιανούς ότι αυτός θα βασιλεύσει τώρα, θα τους υποδείξει με το δάχτυλο του τον τόπο και θα τον καλέσουν να ηγηθεί και να βασιλεύσει στον ελληνικό και ορθόδοξο λόγο και θα γίνει αυτό. Πριν από χρόνια, στο Άγιον Όρος, ήταν ένας αρχιερεύτης, ονόματι Ιωρώθεος. Αυτός ήρθε από τη Μικρά Αρσία και το Οικομηνικό Πατριαρχείο τον έβαλε στο Άγιον Όρος να κάνει χειροτονίες, μνημόσυνα, λειτουργίες κλπ. Ήταν ένας Άγιος Αρχιερέας, στον τύπο του Αγίου Νικολάου.

Από αυτόν τον Άγιον Αρχιερέα αξιώθηκα της ιερωσύνης. Από τη μικρά ατσία, ευλογημένος άνθρωπος του Θεού Ένα θα σας πω, αχρηπνίες που κάμναμε 15 ώρες αχρηπνία Αυτός ο άνθρωπος οκτοϊκοντούτης γέρον δεν έκαθε το καθόλου στο κάθισμα Από το θρόνο κατέβαινε στο στασίδι πάλι όρθιος Και στην λειτουργία τρεις ώρες που ακολουθούσε μετά την πολύωρη ακολουθία του όρθρου όρθιος, του βάζαμε μια καρέκλα να καθίσει και δεν ήθελε λέει ακόμα η Παναγία μας δεν με κούρασε κι ας έτρεμε όλος από την κούραση Αυτός ο Άγιος Αρχιερέας, αυτός μας είπε αυτός είδε τον κοιμόμενο αυτόν στρατηγό Ιωάννη που θα αναστηθεί όταν θα γίνει ο τρίτος μεγάλος αυτός παγκόσμιος πόλεμος

Τον είδε, διότι χείλη αρχιερέας και ιερέας ουψεύονται Λοιπόν, μας είπε την αλήθεια και το ρωτήσαμε Διότι ζούσε τότε και ο μακαριστός μου και ο Άγιος Γεροντάς μου Και όλοι μαζί συνοδεία, τον είχαμε πάρει στο εκκλησάκι μας Και εκεί καθίσαμε και το κάναμε τις ερωτήσεις Και μας τα έλεγε, τα ακούσαμε με τα αφτιά μας Λέει, υπάρχει αυτός ο κοιμόμενος βασιλέας και θα αναστηθεί Του λέμε πότε γέροντα, πότε Άγια Αρχιερέα του θέλουμε Λέει, όταν θα γίνει ο τρίτος παγκόσμιος πόλεμος Επίσης μας είπε ότι το δεξί του χέρι είναι στη λαβή του σπαθιού Το οποίο σπαθίνει μέχρι τη φύκη Και λέγεται, μας έλεγε, ότι όταν το σπαθί θα βγει από

την φύκη του Πότε θα γίνει ο τρίτος παγκόσμιος πόλεμος Εμείς με την περιέργειά μας του λέμε, σεβασμιότατε πόσο είναι το σπαθί μέσα στη θήκη. Ολίγοι πόντιοι εναπέμειναν για να βγει λέει. Και όταν το 1955 έγιναν εκείνοι οι βανταλισμοί πάνω στην Κωνσταντινούπολη και οι Τούρκοι κάνανε τόσες ασχήμιες στους αρχιερείς και ιερείς και εκκλησίες και στα μαγαζιά των Ορθοδόξων Ελλήνων, τότε εγώ ήμουνα στο ασκητήρι των Αγίων Αναρχείρων και βλέπω τον αρχιαρέα έξω από το ασκητήρι ασκεπή, στεναχωρημένον, αναμένον, ιδρωμένον και τρέχω έξω και του λέγω συμβασμότατε περάστε μέσα να σας δώσω ένα ποτήρι νερό γιατί είστε έτσι και μου λέει παιδί μου λέει, Διάκο μου λέει, ξέρεις μήπως είναι τώρα που θα γίνει ο

τρίτος παγκόσμιος πόλεμος γιατί αυτοί οι βανταλισμοί μήπως είναι η αρχή του πολέμου και φοβούμαι με γίνει η Δευτέρα και αναστηθεί ο Βασιλεύσης κλπ. Και δεν ήταν βέβαια εκείνη, δεν ήρθε ακόμα η ώρα. αλλά υπέθεσε ο άνθρωπος γιατί γινόταν εκεί να είναι πάνω στην Κωνσταντινούπολη και με συνεχεία ο Άγιος Κοσμάς ο Αιτωλός λέει ότι αφού βασιλεύσει αυτός ο Άγιος βασιλεύσει τότε αυτός θα ζήσει 33 χρόνια η ζωή αυτών των χρόνων θα είναι μια ζωή παραδυσσένια πάνω στη γη και απόψε ως αγαθόν και απόψε ως πίστεως και τότε λέει ότι θα εφαρμοστεί το λόγιο του Ευαγγελίου που μας λέει ο Κύριος ότι θα έρθει η εποχή που θα γίνει μία πίστης εισπιμήν επάνω στον κόσμο και

οι άνθρωποι θα ζουν ευτυχισμένα έχοντας ένα τέτοιο Άγιο Βασιλέα να βασιλεύει στην ανθρωπότητα μετά από τον θάνατον, τον φυσικό πλέον, του Αγίου Αυτού Βασιλέως Θα ακολουθήσει η κατάρρευση της ευτυχίας και της πνευματικής και της ηλικής στους ανθρώπους. Επειδή θα είναι λίγοι οι άνθρωποι και τα αγαθά θα είναι πολλά και τότε θα είναι εποχή που ο Χριστός θα είναι σαν τον σύνδηρο και από τον Χριστό θα κάνουν κουτάλια και πιρούνια οι άνθρωποι να τρώνε. και λόγω των πολλών αγαθών θα εφορμήσουν ακράτητοι στις απολαύσεις και η αμαρτία από τα αγαθά και από την σπατάλη του θείου φόβου αναφύεται και γεννιέται η μεγάλη αποστασία του ανθρώπου από τον Θεό θα

αρχίσει η κατάρρευση της ηθικής, σαν κύριο αποτέλεσμα της καταρρέψεως και αμέσως οι άνθρωποι θα γίνουν ζάρκες, όπως επεινώε. Τι ήτανε ποινόε, οι άνθρωποι δοθήκανε στα αγαθά και τρώγανε και έπιναν και λοιπά και τους βρήκε ο κατακλυσμός και απόλεντο οι πάντες. Έτσι και στην περίπτωση αυτή μετά την κοίμηση αυτή του Αγίου Βασιλέως θα καταρρεύσει όλη η ηθική, οι άνθρωποι θα καταρρεύσουν πνευματικά, Θα αρχίσει ο φόβος του Θεού να χάνεται και θα αναφύεται μετά από την αποστία του Θεού φόβου η αποστασία, η αποστασία θα φέρει τη στέρηση της χάριτος του Θεού και επομένως θα επακολουθήσει και η στέρηση των αγαθών σαν συνέχεια και σαν απάντηση της αποστασίας, σαν εγκατάλειψη του Θεού και τότε σε εκείνη την κατάσταση που δεν

θα έχει καθόλου φόβο Θεού μέσα και πίστη θα γεννηθεί ο Αντίχριστος και θα αρχίσει να κηρύττει προς τον εαυτόν του πίστη ότι είναι ο Μεσσίας και ότι αυτός θα είναι ο μόνος που θα βοηθήσει και θα σώσει το ανθρώπινο γένος από αυτή την καταστροφή και την δυστυχία. Και τότε οι υπάρχοντες ελάχιστοι ιερείς, οι φοβούμενοι τον Θεό, με τους ολίγους χριστιανούς, τους πιστούς, θα φύγουν στα όρυλε και στις σπηλές, παίρνοντας μαζί τους λίγο αλάτι και εκεί θα φύγουν την σφράγιση του θηρίου του Αντιχριστού. Και όσοι θα ομολογήσουν πίστη στο Χριστό, θα μαρτυρήσουν πολύ σκληρά.

Τότε θα ρασπιθούν και οι μεγάλοι Άγιοι που δεν υπέστησαν φυσικών θάνατων, ο Ενώχος, η Ηλίας και ο Ιωάννης ο Θεολόγος Και θα δώσουν τη μαρτυρία του Ιησού και θα σφαγιαστούν από τον Αντίχριστον και θα τύχουν το μαρτυρίο Και έτσι θα ακολουθήσουν και αυτοί τους μαθητάς που υπέστησαν το μαρτυρικό τέλος Και έτσι θα ακολουθήσει μετά τα αυτά η συντέλεια Και θα γίνει η μεγάλη κρίση και τότε το ανθρώπινο γένος θα δικαστεί και θα χωρίσει για πάντα. Και όπως είπαμε και στην άλλη ομιλία μας, ότι στον άλλο κόσμο οι Ορθόδοξοι Χριστιανοί που θα τύχουν της Μεγάλης Σωτηρίας

για να απολαύσουν την απόλαυση του Παραδείσου χωρίς καμία στέρηση και χωρίς καμία σκέψη που να σκιάσει την απόλαυση να αφαιρέσει τη μνήμη και της κολάσεως και των κολαζομένων. Όπως σε μια οπτασία ενός Αγίου, είπε ένας Άγιος ότι είχε γίνει Δευτέρα Παρουσία και κάθισε ο Κύριος και έκρινε τον κόσμο, τους με δικαίους εκδεξιών, τους δε εξαριστερών Και όταν έγινε αυτή η διάκριση και ο χωρισμός, ο τελικός, τότε είδε, ακούστε και ένας θόρυβος, μεγάλο θόρυβος Και τους ανθρώπους γενικά, και τους μεν και τους δε, και τους δικαίους και τους αδίκους,

τους έπιασε μέγας φόβος και τότε βλέπουν ότι κάτω από το θρόνο του Χριστού, του Δικαίου Κρητού, ήρχε το ποταμός πύρινος με θόρυβο και οι άγγελοι, οι πονηροί έριχναν τους εξ αριστερών μέσα στον πύρινο ποταμό και βλέποντας ο Χριστό, βλέποντας οι Άγιοι, τους αμαρτωλούς, που υποθετικά ο καθένας θα έλεγε, μήπως είναι και ο δικός μου και ο Άρθα και ο Βήτα, βλέποντας τους εξαριστερών να οθούνται από τους πονηρούς αγγέλους και να ρίπτονται στον Πύρηνο ποταμό, άρχισαν να στεναχωρούνται και να δειμωνούν και να φωνάζουν και είπε ο Κύριος «Ε, δεν

χρειάζεται και εδώ ακόμη οι δίκαιοι να υποφέρουν». Αρκετά υπέφεραν στη ζωή και πόνεσαν τους αμαρτωλούς και πάσχεσαν για αυτούς. Αλλά αυτοί δεν θέλησαν να μετανοήσουν και δικαίως κολλάζονται. Αλλά τώρα που ήρθαν στην ανάπαυση δεν υπάρχει λόγος δικαιοσύνης να υποφέρουν. Γι' αυτό αμέσως ο Χριστός έκλεισε την αυλαία και έπαυσε να φαίνεται ο ποταμός, ο πύρινος κτλ. Αφήνισε και από τη μνήμη των δικαίων και των σωζομένων ψυχών, τη μνήμη της κολάσεως και των κολαζομένων ανθρώπων και μετά από την λήξη αυτή έγινε, έβλεπε ο Άγιος αυτός άδεπος, έγινε η άνοδος προς τον ουρανό Επροπορεύοντο τα Χερουβείμ και τα Σεραφείμ και οι Άγγελοι Και ακολουθούσε

ο Χριστός με όλο το χριστιανικό πλήρωμα Με όλο τους Αγίους ανθρώπους και τους ζωμένους ανθρώπους Που έλαμπον σαν τον ίδιο τον Κύριο Όλοι μαζί ψάλλοντας το αιώνιο Πάσχα Κρουτούντες αιώνιο Πάσχα Ανέβησαν εις τον Ουρανό Και ο Χριστός άνοιξε την πύλη του Παραδείσου και μπήκε μέσα με τους Αγίους και όταν οι Άγιοι έβλεπε αυτός ο Άγιος άνθρωπος, όταν είδαν οι Άγιοι τα αγαθά που ετοίμασε ο Θεός για αυτούς τους ζωμένους ανθρώπους,

δεν μπόρεσαν να μιλήσουν από το θάμβος και από την έκπληξη. Και ο Κύριος άρχισε την κατανομή στους μάρτερες, στους δικαίους, στους ασχητάς, στους ανθρώπους που υπέμειναν την ασθένεια, την αδικία και λοιπά κατατάκματα, έδωσε κατανομή μέσα στην απέραντη βασιλεία του, στον απέραντον παράδεισο, τόπον αιώνιων αναπαύσεως πλέον. Εκεί έγινε η τελεία κατάβαυσης και ο σαββατισμός.

Και εν ονόματι αυτής της μεγάλης αναμονής των χαλεπών αυτών ημερών που περιμένουμε, ας προετοιμάσουμε τους εαυτούς μας ανάλογα. Να μην μας ξεχειλάσει ο λογισμός ότι δεν θα γίνουν. Είναι γραμμένα, είναι αποφασισμένα, είναι προφητευμένα και προφητεύονται από την ίδια κατάσταση που ζούμε. Ένας γιατρός πότε θα βάλει τον νηστέρι, πότε θα αφαιρέσει ένα μέρος από το σώμα τότε όταν είδε ότι η ιατρικός επιβάλλεται να αφαιρέσει λόγω του νοσηρού μέρους Αφόσον σάβησε, εφόσον έγινε καρκίνος, εφόσον έγινε αρρωστημένο

μέλος και λοιπά, πρέπει οπωσδήποτε να παίρνει νυστέρι. Διαφορετικά αυτό το παθημένο μέρος θα επιφέρει και στο άλλο υπόλοιπο μέρος του υγείας την ασθένεια και θα παίρνει το θάνατος. Γι' αυτό καλύτερα να κοπεί ένα μέρος για να διασταθεί το άλλο. Λοιπόν, αυτή η κατάσταση που ζούμε και θα ζήσουν οι άνθρωποι με τα τάφτα φανερώνει και προφητεύει ότι εγγύσει το τέλος Και εφόσον είναι εγγύσει το τέλος πρέπει και εμείς να εγγύσουμε τον Θεό, να Τον πλησιάσουμε και μάλιστα να μας αξιώσει Όχι με λόγια όπως μιλάω εγώ τώρα, αλλά με συνέστηση της καρδιάς να ζήσουμε το πάθος του Χριστού μας Για να γίνει μέσα στην καρδιά μας αγάπηση στον Χριστό Και άμα αγαπήσουμε τον Χριστό η αγάπη αυτή θα νικήσει

τον κόσμο Η αγάπη αυτή του Χριστού θα νικήσει τη δύναμη του σατανά Θα νικήσει όλες τις δυσκολίες και θα ανοίξει την πύλη του παραδείσου Να ζούμε το μαρτύριο, βλέπουμε τον εισταυρωμένο μας που έχουμε στο οικονοστάσι μας και τόσες άλλες Αγιείς εικόνες που μαρτυρούν το μαρτύριό Του, να προσπαθήσουμε μάλλον να προσευχηθούμε, διότι με απλή γνώση δεν αλλάζει ο άνθρωπος. Να προσευχηθούν να μας δοθεί χάρης, χάρης και έλεος στο μαρτύριο του Χριστού και τότε θα το ζήσουμε. Αν το ζήσουμε, τότε τα μάτια μας θα γίνουν δύο βρύσες και η καρδιά μας θα πάλει σαν είδωρ αλλόμενον εις ο αιώνιον από την αγάπηση του Θεού. Έχουμε άμεση ανάγκη αυτής της χάριτος για να αντιμετωπίσουμε τα δυνατά.

Τα δυνατά θα είναι πολύ μεγάλα. Θα είναι πάρα πολύ μεγάλα διότι εμείς βρισκόμεθα αδύναμοι. Εάν είμαστε αδυνατοί δεν είναι τίποτα. Όταν έρθει η αγάπηση του Θεού και ο Θείος Έρος, ούτε μαρτύρια, ούτε δυσκολίες, ούτε σταυρώσεις, ούτε τίποτε δεν δυσκολεύει τον άνθρωπο Μόνο όταν είμαι εστερημένη της χάρετας, τότε οι καημένοι βρισκόμεθα στον πόλεμο χωρίς όπλο, χωρίς αστίδα, χωρίς τίποτε, έκθετοι στα πυρά του εχθρού Επομένως θα ακολουθήσει θάνατος. Γι' αυτό θα πρέπει να ζήσουμε, διά της προσευχής, το μαρτύριο

του Χριστού για να μας αξιώσει να υπομείνουμε το μαρτύριον για την αγάπη του Χριστού. Και αν μαρτυρήσουμε, αν είμεθα άξιοι αυτής της μεγάλης χάρητος, θα μας δοθεί η αγάπηση του Θεού. Διότι για να μαρτυρίσουμε πρέπει να είμεθα διαλεγμένοι του Θεού, πρέπει να αγαπητούμε από το Θεό ιδιαίτερα, γιατί το στεφάνι θα είναι όλος ιδιαίτερο και στολισμένο του μάρτυρος των εσχάτων χρόνων. Και επειδή θα είναι τόσο πολύ όμορφο και δοξασμένο, χρειάζεται να είμαιθα και διαλεγμένη και δακτυλοδικτούμενη από τη Θεία Πρόνοια. Και το ότι είμαιθα χριστιανή, αγαπημένη είμαστε από τον Θεό.

Πόσοι και πόσοι άνθρωποι καλύτεροι από εμάς δεν είναι ορθόδοξοι χριστιανοί. και εμείς οι ταλέπορες, ο πρώτος είμαι εγώ, αξιωθήκαμε αυτής της χάριτος να βαπτιστούμε, να πάρουμε την Ιωθεσία, να πάρουμε το Άγιο Μύρο να πιστεύουμε ορθόδοξα και αληθινά στον αληθινό Θεό και να ελπίζουμε ζωήν αιώνιων και να φύγουμε την κόλαση και μόνο την κόλαση να φύγουμε και να μην μας εγκαταλείψει ο Θεός να κατεβούμε κάτω Είναι Μέγα Έλεος του Θεού Λοιπόν, και συγκριτικά όταν ακολουθήσει και το κέρδος της Βασιλείας των Ουρανών Της δίνεται, διηγηθεί τη μεγάλη αυτή ασπλαχνία και ελεημοσύνη του Θεού Γενικά είμαι θα ελεημένη τόσο πολύ που βρισκόμεθα χάριστη

Τίποτε δεν του προσφέρουμε του Θεού Η ζωή μας είναι μια ευεργεσία του Θεού Και η ζωή μας παρουσιάζει μια χαριστία του Αγίου Πνεύματος, να αγαπήσουμε το Χριστό μας μελετώντας το πάθος Του. Άμα το μελετούμε και το ζούμε θα το κερδίσουμε το πάθος. Θα κερδίσουμε μετά και την αγάπηση του Θεού και την εξυλαίωση από τις αμαρτίες μας κι αν ο Θεός θελήσει από μαρτωλοί που είμαστε να γίνομαι μάρτυρες, να γίνομαι ομολογητές τιμή και δόξα στον Θεό

Ευχαριστώ.