Περὶ τοῦ Ἀντιχρίστου 9

Ἡ ἀγγλικὴ μεταγραφὴ εἶναι αὐτόματη μετάφραση τῆς πρωτότυπης ἑλληνικῆς διάλεξης. Ἐνδέχεται νὰ περιέχει σφάλματα· ἡ πρωτότυπη ἑλληνικὴ ἠχητικὴ ἐγγραφὴ εἶναι ἡ ἔγκυρη πηγή. Ὁρισμένα ἀποσπάσματα παραλείπονται βάσει ἐκδοτικῆς πολιτικῆς.

We are still in the fifteenth catechesis of Saint Cyril, in the ninth paragraph.

You remember, last time we analyzed what the Saint...

We are still in the fifteenth catechesis of Saint Cyril, in the ninth paragraph. You remember, last time we analyzed what the Saint, the Prophet Daniel, prophesies concerning the abomination of desolation.

But the sign of desolation, as we said, in its final form, its third phase, is the Antichrist. The first phase, we said, is Antiochus Epiphanes, in 168 BC, who treated the Jews terribly and had the statue of Olympian Zeus brought into the Temple of God, the Temple of Solomon.

Then the Romans had brought in the statue of Caesar, of Caligula. And the third and final phase, because Daniel does not exhaust the characteristics of the Antichrist, of the abomination of desolation, in the antitypes of the Antichrist. Rather, he exhausts them in one person who has not yet come.

And this is the Antichrist. For he gives marks and characteristics which, at a first glance into the prophecies of Saint Daniel, you will see are not exhausted in his antitypes.

They are exhausted, however, as we see from many other passages of Holy Scripture, in the person of this future abomination of desolation, and that is, as I told you, the Antichrist. Still, one very characteristic and very illuminating passage, despite certain obscure points that exist, is the analysis, or let me say, the description given by the Apostle Paul.

It is in the Second Epistle to the Thessalonians, in the second chapter, between verses 3 and 10. What he writes to us there is extraordinarily important, as I told you, and very illuminating, although, I repeat, there are also certain obscure points which we cannot clarify very easily.

Yet these things were not unknown when he wrote his epistle to the Thessalonians. For he says to them, Do you remember that I told you this, and that, and the other? But today we do not know what he told them. And so he does not describe more, and certain obscure points arise for us.

Here, writing about this, the Apostle Paul gave a clear sign, saying that that day will not come unless the apostasy comes first and the man of lawlessness is revealed, the son of perdition, the one who opposes and exalts himself above every so-called god or object of worship, so that he takes his seat in the temple of God, proclaiming himself to be God.

Do you not remember that while I was still with you I told you these things? And now you know what it is that restrains him, so that he may be revealed in his own time. For the mystery of lawlessness is already at work; only he who now restrains will do so until he is taken out of the way.

And then the lawless one will be revealed, whom the Lord will destroy with the breath of His mouth and abolish by the manifestation of His Second Coming. His coming is according to the working of Satan, with all power and signs and false wonders, with every deception of unrighteousness among those who are perishing.

Very briefly, let me render it for you in a somewhat free translation. The Apostle Paul, says Saint Cyril, gave us this clear sign. What sign? That if the Apostasy does not come first, and the man of lawlessness is not revealed.

The man of perdition, of destruction. The man who is opposed to God, the man who exalts himself above everyone else. So much so that he will surpass everything in history that is called god or worthy of reverence, and will even come to sit in this very Temple of God and show that he is God. Do you not remember, when I was still among you, that I used to tell you these things? And now you know what restrains him, the restraining thing, an obscure point, so that he may be revealed when his hour comes, the Antichrist.

For the secret of lawlessness is already at work. I am not saying mystery; I am saying the secret. Only when the one who restrains, another obscure point like the first, is removed from the midst, then the Antichrist will appear.

And then the lawless one will be revealed. But the Lord, when He comes at His Second Coming, that is, immediately afterward, will destroy him with one breath of His mouth, meaning very easily. That is what the breath of His mouth means.

And He will abolish him, all his activity, by His own manifestation and coming, that is, by His Second Coming. As for his coming, the coming of the Antichrist, it is not that Satan becomes incarnate, but it is according to the working of Satan, with every power, with every miracle of signs, and with wonders, great miracles, yet false ones, deceptive ones.

With every deception of unrighteousness, false things; but in the end these will turn against those who are perishing, those among men who are to be lost, those who were not written in the book of life. This, my beloved, is a brief rendering, so that we may see that the Antichrist will not come unless the Apostasy comes first.

That unless the Apostasy comes first, and the man of lawlessness, the son of perdition, is finally revealed, the Antichrist will not come. And if the Antichrist does not come, Christ will not come. Historically, the matter began in this way.

There was a mistaken interpretation of Paul's epistles. In his letter to the Philippians, in the fourth chapter, he writes, 'The Lord is near, be anxious for nothing.' He did not mean by this that we should not take care of anything, that we should not cook, that we should not eat.

But the Thessalonians had misunderstood other points from the Apostle as well, both from his oral teaching and from his written teaching. We say "written" today because we know what he wrote. The oral teachings we do not know; they have not been preserved.

What had he said then to the Thessalonians? They misunderstood matters. And it seems that they misunderstood them even while Paul was still present. That is why the Apostle Paul says to them, "Do you not remember what I told you?" But what shall I tell you, shall I give you a clearer example? I will give you a strange example.

It is well known that in the early Church the idea spread that John would not die, the Evangelist.

This circulated, that John would not die. Because Christ had said, hypothetically, to the Apostle Peter, when the Apostle Peter asked how John would end his life, for they were friends, "I will die as a martyr, as You tell me, but John, how will he die?" "What is that to you?"

"If, let us suppose, I wished him to remain, that is, to live, that is, not to die, until I come again at My Second Coming, I do not know why that concerns you. I told you what concerns you. What does John have to do with you?"

And so it spread in the Church that John would not die.

And John, who writes last in his Gospel, clarifies it. He did not say that he would not die, but, "If I want him to remain until I come, what is that to you?" If, hypothetically, I wanted him to remain, not to die.

What is that to you? Do you believe it, beloved? Despite this clarification, to this very day there are people who believe that John never died. That he is hidden away somewhere by God, and that he will be one of the two prophets of the Apocalypse, the Book of Revelation.

Wrong. A grave mistake.

Here in Arta there will be people who believe this. I will not name what they are. They believe it. Once, in a calendar, one of those calendars from banks and organizations that put pictures in them, I saw such an image, where they were burying Saint John alive, and afterward John disappeared from the tomb.

These things, my beloved, are not correct. Despite the clarification, immediately there is a misunderstanding. So, the Apostle Paul's words were misunderstood while he was still in Thessalonica, and he explains them. When he left, they remained with the misunderstanding, and what did they do? They did not go to their jobs.

They were, he says, not working, but meddling. They went about saying, "What will happen?" like what we say today, "The Antichrist is coming, what will happen, what will happen?" And he writes the epistle and says to them, "Do you not remember what I used to tell you?" So we do not know what he used to tell them.

For this reason, as I told you, he wrote what he wrote. Nevertheless, there are many things the Apostle Paul writes to us here, as many as the Holy Spirit illumines Saint Paul to record for us, so that we too may know.

First the Apostasy will come, then the Antichrist will come, then Christ will come. And because the issue, the real problem, had to do with the Second Coming of Christ, he says here that unless the Apostasy comes first. In a certain way the matter of the Apostasy and the revealing of the Antichrist coincide.

And rightly so, because I will explain this to you further down. Unless the man of sin is revealed, unless the Antichrist comes, Christ does not come. He will come after these things. I said "coincide," because the Antichrist and the apostasy, we might say, are both distinct and identical.

For the apostasy exists, but the culmination of the apostasy will be the Antichrist. Therefore the apostasy is distinct from the Antichrist, and yet it is also identified with him. For the last fruit, the highest fruit of the apostasy, will be the Antichrist.

Let us not forget this.

So let us look here at where he speaks about the apostasy. But because further down he gives an analysis of the apostasy, not right here, that is, when Saint Cyril analyzes the passage of the Apostle Paul, and because he says quite a few things, let us look at this subject a little further down.

But now let us see here how he speaks about the Antichrist. He says, "and the man of sin is revealed." One word at a time: "is revealed." I told you this last time, and I will repeat it once more. When he says "is revealed," it means he appears, although before this we did not know of his presence in the world. Let me give you an example. Last time I gave you the example of a statue covered with a flag. Now I will give you another example.

A teacher in a school has taught a pupil. At some point, in fact, he has a class, the sixth grade. He has had them since first grade. At some point, when they want to put on a celebration, and he wants to include some songs, especially solos,

He tries out the voices: you sing for me, now you sing for me. He notices one pupil with a voice like crystal, a masterpiece. My child, you are a revelation! He knew the boy, but he had never known his voice.

Now it is revealed that he has a voice. My beloved, the Antichrist, as we shall see, is a man; he will be born. He will live among other people. His presence will pass unnoticed. And at some point, when he begins to take up the action described for us by the Word of God, then through his action people will recognize that he is the Antichrist.

So the word "revealed" was not put there by chance; the verb "to reveal" was not put there by chance. What I am saying is directed against that idea, as I told you last time, that the Antichrist has already been born, that he is a certain age, that he performed this or that miracle in Jerusalem.

These things are not right. And I think this point is a chief point, because many have been troubled by the thought that if the Antichrist is already here, present in life, some saying he is fifteen, others twenty-two, others twenty-seven, and that his activity will appear when he is thirty, then what is left? Fifteen years? No. Eight years? No. Three years?

No, my beloved, please pay attention at this point. Things are not like that.

And the man of lawlessness will be revealed. He will be a human being. There is another view here, a mistaken one that many people hold, that he will be some kind of incarnation of Satan. They told me about this, though I don't know it and I didn't see it myself, a film that was shown at one time, one of those satanic films they put out, horror films, films of fear, and so on.

The film was showing that Satan was going to become incarnate. But it is impossible for Satan to become incarnate. Whenever he appears as a man, or whenever demons appear as men, it is only an apparition, a phantasm, never a real taking on of human nature.

Satan may appear as an animal, a dog, a beast, thunder, lightning, whatever you like, the devil can make such appearances. And an angel can do the same. But the angelic nature, and likewise the demonic nature, cannot achieve incarnation.

Incarnation is the unique and exclusive prerogative of the One who brought about His own incarnation. That is, the Son of God, who created the world; He alone is able to become incarnate. But since the Antichrist will certainly not be the incarnation of Satan, then he will be a man.

From a mother and father, that is what it means to be a human being. For even Jesus Christ, who is the Son of God become man, has a paradoxical birth as well, that is, a birth from a Virgin. But the devil cannot become man.

The Antichrist, who will act according to the working of Satan, as we shall see a little further on, will be one hundred percent human, from a mother and a father. Fully and properly human. Now, how is this man described by the Apostle Paul?

The man of lawlessness. A man of lawlessness. The names are names that characterize, as is always the Hebrew custom. What is lawlessness? John the Evangelist says: What is sin? Lawlessness. What is sin? My transgression, or rather my evil stance toward God.

My stance that is not pleasing to God. When does this happen? When I do not keep His law. Therefore, sin is lawlessness. When I do not keep the law of God, I sin. Very simple; we understand it. So the Antichrist is called the man of lawlessness.

What does this mean? It means that he will not keep the law of God to the highest possible degree.

There are many lawless people; the lawless are a multitude. In our hymnography we say, "the lawless Jews," when we refer to the matter of Jesus Christ, "the lawless." Lawless is anyone who does not keep the law of God.

Here, however, this lawlessness takes on very deep dimensions, dimensions it has never taken in any human being. Daniel helps us with this. He tells us that the Antichrist will change laws and times. This phrase, that he will change laws and times, means he will alter the laws.

You may say to me: when we say, "I alter the law," does that mean that instead of "You shall not commit adultery," I then say, "Commit adultery," because I decriminalize adultery, or because I consider fornication to be nothing?

Is that not an alteration of the law? Yes, it is an alteration of the law. But do not forget that before the Antichrist we have the spirit of the Antichrist. In other words, we already have things maturing so that we may reach the culmination.

But when Daniel says he will alter laws, it means that a new understanding of law will be created, one completely different from that which God has appointed for humanity.

When he says laws and time, or times and a time, in the singular, if I remember correctly, what does "time" mean? It is interpreted as nature. Daniel uses this verb, he will alter. He will not only alter the laws; he will also alter nature. How can we understand the alteration of nature? Let me tell you; it is very simple. Very, very simple. When we regard homosexuality as something entirely natural, what is that?

Is that not an alteration of nature? And even worse, when we take two men and marry them, not simply because they commit a sin. Listen, my beloved, homosexuality, homosexual conduct, has always existed. Sodom and Gomorrah were destroyed for this sin. For this sin they were destroyed. ‥ But when it reaches such a point that it is regarded as the most natural thing, so that it does not scandalize, let us say, or shock anyone,

this means that we now have an alteration of nature. But the crowning point of this alteration of nature is when I legalize this condition. Not only by making laws that leave people free to commit the sin openly,

‥ Beyond that, not only this, but even a kind of approval, reward, and crowning of the thing. How? You know, when the Church marries two people, it places two crowns on them. The two crowns do not constitute the Mystery, but they are an act of the Church showing that she crowns those who come at that hour to be married, because they managed to struggle in the arena of chastity and to win. That is, they remained pure until their wedding, and the Church crowns them.

You will say to me, today, are all those who are crowned pure? Well, it is a parody. Each person will feel the parody within himself and will lament his own wretchedness if he did not guard himself until the moment of marriage.

But the Church crowns, pay attention now, and now someone comes and crowns two men who are being married. These are not fairy tales. The newspapers write about them, and not just this year or yesterday, but for some years now.

The mayor of the city, in England this happened, this particular case was in England. The mayor of the city, at the request of the two young brides, a fine couple, even grants them an apartment in the housing complex, as we have apartment blocks here, public housing blocks. He gave them an apartment too, everything sweet as honey.

And worse still, a pastor, always a Protestant pastor, marries them. ‥

There, that clipping you left me here earlier, which writes about a woman, from the press, the first woman priest, who marries a couple. This, of course, little by little, you understand, although the history of our Church has no woman priest. Such a thing does not exist.

And since this clipping raises such a question, I will answer that question now, to settle it as well. Our Church, in her tradition, has known no such thing. Christ gave the right of Holy Orders to no woman, to absolutely no woman.

Neither in the Old Testament do we have a woman priest, nor in the New Testament, nor anywhere along the whole length of our ecclesiastical history. The phenomenon appears for the first time twenty centuries after Christianity, that is, after the birth of Christ, twenty centuries later.

And this means that things are degenerating more and more. So, for a priest to reach the point of marrying two homosexuals, this is now not an alteration of law, but an alteration of nature. So that you may understand, let me put it to you with an image.

How does all of this come about? We have a certain intuition that we are at the end. But how does one determine when the end is?

Not tomorrow, of course. But in any case, at some beginning of the end. For the history of humanity cannot be drawn out very much longer. You remember, at one time, when we were speaking about and interpreting the things of the Apocalypse. I had told you something, and let me say it to you again in just a few words.

The time from Abraham to Christ is two thousand years, about two thousand one hundred years. The prophecies that speak about Christ do not hurry His coming.

They do not hurry. From Christ until today, we have two thousand years, we are about to complete the two thousand years. The prophecies that speak about the Second Coming of Christ are urgent. So the end cannot be very far away.

You see, then, that this is not arbitrary. It is simply a supposition, an intuition, but not completely arbitrary. It rests on something. And also on what one sees. For example, I once heard a broadcast in which the speaker said that our age is entirely new. The age of humanism is now ending, he said, and a new age is beginning, which he called by whatever name he called it, and he said many things.

It is an age that has many characteristics, such as the characteristic of anarchy, and so on and so forth, many, many things. As I listened, I said, this is the age of the Antichrist. The age of humanism leads to the age of the Antichrist.

Humanism means making man the measure. Do not let the word deceive you. It means arranging human affairs on the basis of human reasoning, and not on the basis of the divine words. In other words, it is a repetition and culmination of ancestral sin.

We will become gods without God. Isn't this exactly what the devil said to the first-formed ones, to Adam and Eve? You shall become gods without God. And so I, as man, will attain theosis, my divinisation, through science, through technology; I will arrive, I will become, I will become, or I will display my love for mankind, or I will build human societies that are peaceful, where there will be no war. Utopia. It is utopia, my dear ones. Thank you.

All these things are called humanism. Human reason is put in the center, a repetition of ancestral sin. But since ancestral sin has been emphasized further than in any other age, it follows that when this age closes, the age of the Antichrist will open.

What matters is that this has been noticed, as was said, by the philosophers of our age. The speaker said that the age of humanism is closing and a new one is beginning. But philosophers, as people of this world, cannot grasp anything of what the Spirit of God is working within this world.

Spiritual people, however, do perceive these things; they do grasp them. And this is the period of the Antichrist.

For when he tells you that the new age has such characteristics, what kind of characteristics? He speaks to you about anarchy; he speaks to you about strange things. All these are nothing but elements that dissolve a society. They cannot be elements that hold a society together, but elements that break a society apart.

So, beloved, the Antichrist will be the culmination of lawlessness. As I told you, lawlessness has been very widespread; he will be its high point. And he is called the man of lawlessness. This is a second title given by the Apostle Paul: the son of perdition.

Pay attention: first he says the man; now he says the son.

We would say, the Son of Man. It is always a Hebrew expression, just as Jesus Christ also has the title the Son of Man. And Christ Himself gives this title to Himself. The Jews say to Him, Who is this Son of Man?

In Greek we would simply say, because the expression is Hebrew in form, a man. And Christ wanted to emphasize His divine nature and His human nature. Here, then, the Apostle, in order to emphasize only the human nature, says the man of lawlessness, the son of perdition.

But there is one more thing. The word behind "perdition" means destruction, loss. We say, "I've lost my wallet." It's why the police have a lost-and-found for missing things. Lost. Forgive me for going into such dense detail.

But I do this so that, if possible, even a small child may understand me. Perdition, perdition does not mean annihilation. Just as we say the water was lost from the cistern. It was not destroyed; it evaporated. It went somewhere else. But lost does not mean it became nothing. The water went somewhere else. So when we say that a man is lost,

it does not mean he is annihilated. The expression perdition means the darkness of Hell. This is what it means in the language of Holy Scripture. It is the darkness of Hades and then of Hell. Christ called Judas the son of perdition.

Lord, My Father, He says in His prayer, I have lost none, except the son of perdition, who was not lost by Me; he chose it himself. Do you see how the Lord calls Judas the son of perdition? Now what does son of perdition mean? It means two things.

The one who destroys, and the one who is destroyed. He is a son who destroys men, that is, a man who destroys men. And in the end he himself is destroyed. This is why the Antichrist will destroy many, more than world wars have destroyed.

And this destruction does not mean that they will be put to death. No; he will destroy in the sense that he will send them to Hell,

in that sense he will destroy, not in the sense that he will kill the martyrs of Christ.

But he himself also will be destroyed in the end, because the book of the Apocalypse tells us clearly, and here too the Apostle Paul says that the Lord will destroy him with the breath of His mouth, that is, very easily; by His Second Coming He will destroy him. And the book of the Apocalypse tells us that he will be cast alive into the lake of fire.

What does alive mean? This shows something very important. I explained it to you then; perhaps we have not noticed it. It is known that the people who will be living at the Second Coming of Christ will not taste death.

We who are left, says the Apostle Paul in his First Epistle to the Thessalonians. The two Epistles to the Thessalonians have two chief themes: the first, the Resurrection of the dead; the second, the Antichrist.

We who are left behind, the living, says the Apostle Paul, we who will still remain, will not taste death, but we will be caught up into the air; that is, we will be taken up to meet the Lord, to encounter the Lord. But what will happen to the corruptibility and mortality of human bodies when Christ then appears? They will be changed into incorruption and immortality, for the godly and the ungodly alike.

So then the Antichrist also, since he is the one whom the Second Coming of Christ will destroy, or the Second Coming of Christ will destroy, this means that he will not taste death. And it means that he will be changed; we shall be changed, says the Apostle Paul, from the mortal state of the body into the immortal, and from the corruptible into the incorruptible. And the sinners who will be raised, and those sinners who will be living, the former will receive their old body, but resurrected, while those who are living will have their body changed into incorruptible and immortal, and they will find themselves in Hell with their body.

And consequently the Antichrist too, since he is a man, for he is a man, will find himself in Hell, now Hell, not Hades. That is why it uses this small word: the Antichrist, it says, and the false prophet will be cast alive into the lake of fire.

Therefore, here, please allow me to say something, and do not tell me I am being overly detailed. These details must be examined carefully. There is an interpretation, as I told you once before, that between the Antichrist and the Second Coming of Christ there will be a thousand years. It is not only the millenarians who say this, no, but also some modern writers.

Indeed, one contemporary theologian writes this in one of his books. You will see it if you ever read that book. I will not say more. I will only tell you that no interval of time intervenes. The mind of the Church, that is, the interpretation of the Church, says that no interval intervenes.

The Thousand-Year Kingdom is the time enclosed between the two comings of Christ, and it is called the time of the Gospel, as Saint Andrew of Caesarea says, and the other Fathers say this as well.

But you see, by His Second Coming Christ will send the Antichrist and the false prophet into Hell while they are alive. But they will be alive when human nature has already been changed. If they had to die, they would not go alive.

Pay attention. If the Antichrist and the false prophet had to die, they would simply die. Then they would not go alive. They would go as we do, for we do not go alive to Hades. The soul goes to Hades, and our body is in the grave.

So when it says here that they will be cast alive into the lake, it means that this change will take place. But the change will take place at the Second Coming of Christ. Therefore no interval of time intervenes between the end of the Antichrist and the Second Coming of Christ.

I believe this is clear, and it is as I am interpreting it for you from Holy Scripture. It is clear, very clear, and it agrees completely with the teaching of our Church on the question of the thousand years.

So, "son of perdition," the third title: the adversary, the one who sets himself against. You know that the word "Satan" is a Hebrew word, satan, and it keeps its Hebrew form. Paul uses it there, in his letter to the Corinthians, where he says, "there was given to me an angel of Satan to buffet me, lest I be exalted." You see, an angel of Satan. And even when the word is translated into European languages, it stays as "satan"; they don't turn it into Greek. They take it over just as they take over "alleluia." It is a Hebrew word. And what does satan, that is, Satan, mean? It means the adversary, the one who resists, who sets himself against the will of Christ, against the will of God.

He is called Antichrist because he resists Christ and appropriates Christ to himself, the titles of the Messiah. He is called the opponent because he appropriates the titles of God and stands as the adversary of God.

That is why he is called the opponent. If we had to say it another way, since here the Apostle Paul says it in Greek, we would say, Satan. But he rightly says the opponent, because someone might perhaps say, and become confused, that maybe this is Satan himself. No.

But who will he be? A man whose life has been identified with Satan, and whose conduct is the conduct of Satan. You know, for a man to identify himself with Satan one hundred percent is terrifying.

There is no man, my beloved, up to this day in all of history, even the most terrible, the most filthy, the harshest, the most fearful persecutor of Christianity, the most heartless man who ever appeared in history, believe me, no one has reached what the Antichrist will reach. That is, no one has reached the point of being identified with Satan. No one.

So you understand what a fearful person this Antichrist must be. A fearful person, the opponent. The fourth description is, the one who exalts himself.

This is the one who exalts himself. To exalt oneself means to be proud, to set yourself above everyone else. 'Airomai' means I rise, I lift myself up. 'Hyper' means above the others. And this is exactly what pride is: I appear above everyone else, or I want to appear above everyone else.

But this pride of the Antichrist will have no precedent. For the antitypes, Antiochus Epiphanes, the Roman emperors who deified themselves, and so forth, did not reach this point.

My beloved, Caligula placed his statue in the Temple of God. The Antichrist will not place his statue there, as I told you last time too, and it does no harm if I repeat some things. He himself will sit in the Temple of God. Therefore the Antichrist will have surpassed every predecessor of his, he will have surpassed every antitype of his. This is fearful. And pay attention here, so you may see.

And exalting himself above everything called god or object of worship, he will stand higher than everything that in history is named as god or as an object of reverence. For example, what could be called god? Zeus, or the true God. Or an object of worship, perhaps this stone here, we venerate it, yes, it is revered. He will stand beyond and above all things.

Because he will stand beyond and above all things, I must tell you that idolatry, which is a machine of Satan that he cast into humanity, because the first symptom of the Fall of the first-formed was idolatry. The first chronologically, and the first qualitatively, is idolatry.

Idolatry will return toward the Last Things (eschata); the Apocalypse says this. When the angel says to John, The Beast that you saw was, and is not, and shall be. Idolatry was; with the Second Coming of Christ, it is not; but it will return.

I must tell you that the devil is working through idolatry, but when the Antichrist comes, he will abolish idolatry. For since he will stand above everything called god or object of worship, he will therefore abolish idolatry.

He will abolish it in the name of God. That is where people will be deceived. But in the end he will proclaim himself to be God. So idolatry stands in his way. Pay attention to what I am saying here, idolatry stands in his way.

Could this be the restraining thing, the thing that holds him back? We shall see. Because in the word katechon, the one who restrains and the thing that restrains,

these are participles. One is masculine, the other is neuter, ho katechon, tou katechontos, to katechon, tou katechontos, from the verb katecho, to hold back. Many interpretations have been given, because this is an obscure point. Could it be idolatry that is holding him back? When idolatry disappears, the Antichrist will be revealed.

Let us say that this is one interpretation, one of them. Perhaps it is not this, but perhaps this too. I go on.

"So that he sits in the temple of God, showing himself that he is God," that is, so that he reaches the point of sitting in the temple of God and proving himself to be God.

How will he sit there? How will he sit? As I am sitting now? Will he sit on the bishop's throne? We cannot easily grasp this, we cannot easily get hold of it. What is this temple of God? The Fathers tell us that it is the Temple of Solomon, which he will build. You know this, you have heard it elsewhere too, you have read it. Correct.

But will it be only the Temple of Solomon? What about those who prepare the Antichrist, the spirit of the Antichrist, represented by certain persons, the so called antichrists? John the Evangelist says, you have heard that the Antichrist is coming, and even now there are many antichrists.

He distinguishes the Antichrist from the antichrists. The antichrists represent the spirit of the Antichrist, while the Antichrist is the main person himself. Could they also sit in the temple of God, meaning in this temple? I have nothing more to say, I refer you to the interpretation given by Arethas. You know, I have already said some of these points in the lectures on the Apocalypse, I am simply repeating them. Those of you who remember will recall them.

Arethas, who interprets the Apocalypse, says, could it be that the Antichrist is also sitting in that very temple of Constantinople? What does he have in mind when he says this? Pay attention, he is writing in the tenth century. The Antichrist where? We would say, in the city of Orthodoxy, in the temple of God, let us say in the temple of Hagia Sophia, can the Antichrist sit there?

He has heretical Patriarchs in mind. This is not the Antichrist in the strict sense, but the antichrists. How many heretics have sat on the throne of Orthodoxy? Until yesterday, I will say nothing more. Or rather, until today. It is not the Patriarch of Constantinople, we are simply saying historically that this is the Patriarchate of the Ecumenical Patriarchs. I will not analyze the ecumenical question further.

Do we not have Patriarchs even today who are heretics, who would like to accept ecumenism? Take this as an example, the events of our own time are moving quickly. Those of you who read even a little know these things. So could it be, Arethas says, that the Antichrist also sits in the temples of God, not only in the Temple of Solomon, but in the temples of Orthodoxy?

Saint Cyril says, it is the Temple of Solomon. We shall see this, but not this year. Do you know why? I am sorry, the fifteenth catechesis will not be finished. With our minds already on the Ascension, we shall not finish. But you will have patient endurance, I want to gather you again next year so that we may continue.

So pay attention here, all these things are true, and he will prove himself to be God. A fearful thing. How will he prove that he is God? The Apostle Paul will tell us at the end, with every power, according to the working of Satan, with every power and signs and lying wonders, with astonishing miracles, even to the point that he will raise a dead man.

As the book of the Apocalypse tells us, one head of the seven headed Beast was wounded and put to death. And the Antichrist, it says, raised it up, and then they worshiped the image of the Beast. But these things will be illusions.

Beloved, do you understand what a fearful person the Antichrist is? But since the hour is ending, let us look at one more point about this. "Do you not remember," says the holy Apostle Paul, "that when I was still with you, I told you these things?" When I was with you, I used to tell you these things.

"And now you know the thing that restrains." And now you know that which holds him back. What is it? The Thessalonians knew it then. We do not know it today. What is the katechon, the restraining thing? A little further on he will tell us, "so that he may be revealed in his own time."

That is, when his hour comes, the Antichrist will be revealed.

Katecho means to hold, to restrain. For, he says, the mystery, the secret of lawlessness, is already at work; only he who now restrains will do so until he is taken out of the way. Who is this one who restrains? Beloved, many interpretations have been given about this restrainer. I explained earlier. Some said it is the Roman authority, the Roman emperors, who even deified themselves, but in the way they governed their state, they did not allow the rule of certain others.

A simple interpretation. Others said this, others said that.

I will tell you only what John Chrysostom says, who for a moment says that it is the Roman state.

But, what can I say, listen. John Chrysostom, for his part, says that the restrainer is the same thing as that which hinders, that is, that which holds back and prevents. What is it? Oecumenius says: they gave the name "the restrainer" to the decree of God. And Theodore of Mopsuestia says: this restrainer, the Apostle names it the decree of God, His appointed limit.

This means that it is the decree of God. In other words, my beloved, God is preventing the Antichrist from appearing, until everything reaches its appointed end. This is the boundary set by God, until the plan of God reaches its completion.

And when the plan of God is completed, then God will withdraw, and the Antichrist will act.

This is the one who restrains. I say again, if you find another interpretation elsewhere, it is because there are many interpretations. But we cannot say that these things happen apart from God. No. God has a plan.

Let me give you a parallel example. It just came to me now. You know that the Hebrews did not enter the land of Canaan. They remained forty years in the desert for many reasons, and also because God says to Joshua, to Moses: the time has not come for Me to destroy them, because the time has not yet come, we might say, for the cup of injustice to be filled.

Can we say, then, that these things happen apart from God? No. God has a plan. Let me give you a parallel example. It just came to me now. You know that the Hebrews did not enter the land of Canaan. They remained forty years in the desert for many reasons, and also because God says to Joshua, to Moses.

The time had not yet come to destroy them, because the time had not yet come, we might say, for their suffering to be filled up.

Thank you.

Ευρισκόμεθα πάντοτε στην 15η κατήχηση του Αγίου Κυρίλου, στην ενάτην παράγραφον.

Ενθυμείστε, είχαμε αναλύσει την περασμένη φορά εκείνο το οποίο ο Άγιος...

Ευρισκόμεθα πάντοτε στην 15η κατήχηση του Αγίου Κυρίλου, στην ενάτην παράγραφον. Ενθυμείστε, είχαμε αναλύσει την περασμένη φορά, εκείνο το οποίο ο Άγιος, ο Προφήτης Δανιήλ, προφητεύει σχετικά με το βδέλυγμα της Ερημώσεως.

Αλλά το σημείο της Ερημώσεως, είχαμε πει, το έσχατον, η τρίτη φάσις είναι ο Αντίχριστος. Η πρώτη φάσις λέγαμε ότι είναι ο Αντίοχος ο Επιφανής, 168 π.Χ., ο οποίος έδειξε φοβερή διαγωγή εις τους Εβραίους και είχε εισαγάγει το άγαλμα του Ολυμπίου Διός εις το ναό του Θεού, στο ναό του Σολομώντος.

Κατόπιν οι Ρωμαίοι είχαν εισαγάγει το άγαλμα του Καίσαρος, του Καλιγούλα. Και η τρίτη φάση και τελευταία, διότι ο Δανιήλ δεν εξαντλεί τα χαρακτηριστικά του Αντιχρίστου, του βδελύγματος της ερημώσεως. Ή στα αντίτυπα του Αντιχρίστου, αλλά τα εξαντλεί σε ένα πρόσωπο το οποίο ακόμη δεν έχει έλθει.

και αυτός είναι ο Αντίχριστος. Διότι λέγει γνωρίσματα και χαρακτηριστικά, τα οποία από μια πρώτη ματιά που θα ρίξετε εις τις προφητείες του Αγίου Δανιήλ, θα δείτε ότι δεν εξαντλούνται εις τα αντίτυπά του.

Εξαντλούνται όμως, από πλήθος άλλα χωρία που έχουμε της Αγίας Γραφής, εις το πρόσωπο αυτού του μελλοντικού βδελύγματος Ερημώσεως, και είναι, όπως σας είπα, ο Αντίχριστος. Ωστόσο, μία πολύ χαρακτηριστική και πολύ διαφωτιστική, παρά τα κάποια σκοτεινά σημεία που υπάρχουν, είναι η ανάλυση που γίνεται, να πω, η περιγραφή που γίνεται από τον Απόστολον Παύλο.

Εις την δευτέραν επιστολήν προς Θεσσαλονικείς, στο δεύτερο κεφάλαιο, ανάμεσα στους στίχους 3 έως 10. Είναι εκτάκτως σπουδαία αυτά που μας γράφει, όπως σας είπα, και πολύ διαφωτιστικά. παρότι, επαναλαμβάνω, υπάρχουν και κάποια σκοτεινά σημεία τα οποία δεν μπορούμε πολύ εύκολα να διευκρινίσουμε.

Όχι όμως άγνωστα αυτά, όταν έγραφε την επιστολή του εις τους Θεσσαλονικείς. Διότι τους λέγει, ενθυμείστε που σας είπα αυτό, εκείνο, εκείνο. Εμείς όμως σήμερα δεν ξέρουμε τι τους είπε. Και έτσι δεν κάνει περιγραφή περισσότερα και μπαίνουν για μας κάποια σκοτεινά σημεία.

Είμαι Θαϊστον στίχων 15 της παραγράφου ΦΙΤΑ 9 Περί τούτου γράφων ο Απόστολος Παύλος φανερών έδωκε σημείων λέγων ότι αν μη έλθει η Αποστασία πρώτον και αποκαλυφθεί ο άνθρωπος της ανομίας, ο Υιός της απολίας, ο αντικείμενος και υπεραιρώμενος, επί πάντα λεγόμενον Θεόν η σέβασμα, ώστε αυτόν εις το ναό του Θεού καθίσε αποδεικνύοντα εαυτόν ότι εστι Θεός

Ου μνημονεύεται ότι έτι ον προσιμάς ταύτα έλεγον ημίν και νυν το κατέχον είδατε ότι στο αποκαλυφθήν εαυτόν εν το εαυτού καιρό το γαρμιστήριον ήδη ενεργείται της ανομίας μόνον ο κατέχον άρτιος εκ μέσου γέννηται.

Καὶ τότε ἀποκαλυφθήσεται ὁ ἄνομος, ὃν ὁ Κύριος ἀνελεῖ τῷ πνεύματι τοῦ στόματος αὐτοῦ καὶ καταργήσει τῇ ἐπιφανείᾳ τῆς παρουσίας αὐτοῦ. Οὗ ἐστιν ἡ παρουσία κατ' ἐνέργειαν τοῦ σατανᾶ ἐν πάσῃ δυνάμει καὶ σημείοις καὶ τέρασι ψεύδους, ἐν πάσῃ ἀπάτῃ ἀδικίας τοῖς ἀπολλυμένοις.

Πολύ σύντομα να σας το αποδώσω σαν μια έτσι ελευθερή μετάφραση. Ότι ο Απόστολος Παύλος, λέει ο Άγιος Κύριλλος, μας έδωκε αυτό το φανερό σημείο. Ποιο Εάν δεν έλθει πρώτα η αποστασία και αποκαλυφθεί ο άνθρωπος της ανομίας.

Ο άνθρωπος της απωλείας, της καταστροφής. Ο άνθρωπος που είναι αντικείμενος του Θεού, ο άνθρωπος που υπερηφανεύεται πιο πάνω από κάθε άλλον. Τόσο πολύ, ώστε κάθε τι που ονομάζεται μέσα στην ιστορία Θεός ή άξιον σεβασμό να το υπερβεί και να φτάσει ακόμη να καθίσει εις αυτόν τον Ναό του Θεού και να αποδεικνύει ότι είναι Θεός. Δεν θυμόσαστε, όταν ακόμα ήμουν ανάμεσά σας, που σας τα έλεγα αυτά; Και τώρα εκείνο που κατέχει, το κατέχον, το γνωρίζετε, σκοτεινό σημείο, ώστε να φτάσει να αποκαλυφθεί την ώρα που θα έρθει η ώρα του, ο Αντίχριστος.

Διότι το μυστικό της ανομίας ήδη ενεργείται. Δεν λέγω μυστήριο, λέω το μυστικό. Μόνο εκείνος που κατέχει, άλλο σκοτεινό σημείο, σαν το πρώτο, φύγει από τη μέση και τότε θα φανεί ο Αντίχριστος.

Και τότε θα αποκαλυφθεί ο άνομος. Τον οποίον όμως ο Κύριος, όταν θα έρθει κατά τη δευτέρα του παρουσία, ευθύς δηλαδή μετά, θα τον καταστρέψει με μία πνοή του στόματός του, δηλαδή πολύ εύκολα. Αυτό θα πει πνοή του στόματος.

Και θα τον καταργήσει, όλη του την δράση, με την δική του επιφάνεια και παρουσία, δηλαδή τη Δευτέρα του παρουσία. Του οποίου ου εστίν η παρουσία, του οποίου Αντιχρίστου η παρουσία είναι, όχι ότι ενανθρωπίζεται ο σατανάς, αλλά κατ' ενέργεια του σατανά, με κάθε δύναμη και με κάθε θαύμα σημείων και με τέρατα, μεγάλα θαύματα ψεύδους όμως, απατηλά.

Εν πάση απάτη αδικίας, ψεύτικα πράγματα, αλλά αυτά όμως τελικά θα στραφούν εναντίον των απολλυμένων, εκείνων που είναι για να χαθούν από τους ανθρώπους, αυτοί που δεν γράφηκαν στο βιβλίο της ζωής. Αυτή είναι, αγαπητοί μου, έτσι σύντομη μια απόδοση, για να δούμε ότι δεν θα έρθει ο Αντίχριστος, εάν δεν έρθει πρώτα η Αποστασία.

Ότι αν μη έλθει η Αποστασία πρώτα και αποκαλυφθεί ο άνθρωπος της ανομίας, ο υιός της απωλείας τελικά, δεν θα έρθει ο Αντίχριστος. Και αν δεν έρθει ο Αντίχριστος, δεν θα έρθει ο Χριστός. Το θέμα ξεκίνησε ως εξής ιστορικά.

Υπήρχε η κακή ερμηνεία των επιστολών του Παύλου, θερμή γράφης του Φιλιππισίους, ο κύριος Αγγής, μη δεν με ρημνάτε, είναι στο τέταρτο κεφάλαιο προς Φιλιππισίους, ο κύριος είναι κοντά, μη φροντίζεται. Δεν εννοούσε αυτό να μη φροντίσουμε, να μη μαγειρέψουμε, να μη φάμε.

Οι Θεσσαλονικείς όμως και άλλα σημεία του Αποστόλου τα είχαν παρεξηγήσει. Τόσο από την προφορική του διδασκαλία, όσο και από τη γραπτή του. Λέμε γραπτή σήμερα, γιατί ξέρουμε τι γράφει. Τα προφορικά δεν τα ξέρουμε, δεν έχουν διασωθεί.

Τι είχε πει τότε στους Θεσσαλονικείς; Παρενόησαν τα πράγματα. Και φαίνεται ότι ήδη παρόντος του Παύλου παρενόησαν. Γι' αυτό τους λέει ο Απόστολος Παύλος. Δεν ενθυμείστε τι σας είπα; Αλλά, τι να σας πω, να σας πω πιο φαινόμενο Θα σας πω ένα φαινόμενο περίεργο.

Είναι γνωστό ότι διαδόθηκε στην πρώτη Εκκλησία ότι ο Ιωάννης δεν πεθαίνει. Ο βαγγελιστής

Κυκλοφόρησε αυτό, ότι ο Ιωάννης δεν πεθαίνει. Επειδή ο Χριστός είπε, καθ' υπόθεση, στον Απόστολο Πέτρο. Αν υποτεθεί, που ερώτησε ο Απόστολος Πέτρος, πώς θα τελειώσει τη ζωή του ο Ιωάννης, ήσαν φίλοι. Διότι εγώ μεν μαρτυρικώς, όπως μου λες, ο Ιωάννης πώς; Τι σε νοιάζει εσένα;

Εάν υποτεθεί ότι εγώ θα ήθελα να μείνει, δηλαδή να ζήσει, δηλαδή να μην πεθάνει. Έως ότου ξανάρθω κατά τη Δευτέρα μου παρουσία, δεν ξέρω τι σε ενδιαφέρει. Εγώ σου είπα ότι αφορά εσένα, για τον Ιωάννη τι σε ενδιαφέρει;

Διαδόθηκε στην Εκκλησία ότι ο Ιωάννης δεν πεθαίνει.

Και ο Ιωάννης, που γράφει τελευταίος στο Ευαγγέλιό του, διευκρινίζει. Δεν το είπε ότι δεν πεθαίνει. Αλλά εάν αυτόν θέλω μένειν έως έρχομαι, τι προς σε; Εάν υποτεθεί ότι εγώ αυτόν θα ήθελα να μένει, να μην πεθάνει.

Τι προς σένα; Το πιστεύετε, αγαπητοί; Παρά τη διευκρίνηση, μέχρι σήμερα υπάρχουν άνθρωποι που πιστεύουν ότι ο Ιωάννης δεν πέθανε. Κάπου είναι κρυμμένος από τον Θεό και ότι θα είναι ένας από τους δύο προφήτας της Αποκαλύψεως.

Λάθος, χονδρό λάθος.

Εδώ στην Άρτα θα υπάρχουν άνθρωποι που το πιστεύουν αυτό. Να μην τους ονοματίσω τι είναι. Το πιστεύουν αυτό. Σε ένα ημερολόγιο κάποτε, αυτά τα ημερολόγια τραπεζών, οργανισμών που βάζουν εικόνες, κάποτε είχα δει μια τέτοια εικόνα που θάπτουν τον Άγιο Ιωάννη ζωντανόν και μετά χάθηκε ο Ιωάννης από τον τάφο.

Αυτά αγαπητοί μου δεν είναι σωστά. Παρά τη διευκρίνηση, αμέσως υπάρχει παρεξήγησις. Λοιπόν, ο Απόστολος Παύλος, παρεξήγησαν τα λόγια του, όσο ήτο ακόμη στην Θεσσαλονίκη, τους εξηγεί. Όταν έφυγε, έμειναν με την παρεξήγηση, και τι έκαναν; Δεν πήγανε στις δουλειές τους.

Ήσαν λέει, όχι εργαζόμενοι, αλλά περιεργαζόμενοι. Πήγαιναν, τι θα γίνει, αυτό που σήμερα λέμε, έρχεται ο Αντίχριστος, τι θα γίνει, τι θα γίνει. Και γράφει την επιστολή και τους λέει «Δεν θυμόσαστε τι σας έλεγα». Άρα εμείς δεν ξέρουμε τι τους έλεγε.

Γι' αυτό το λόγο, σας είπα, έγραψε αυτά που γράφει. Ωστόσο, είναι πολλά εκείνα τα οποία μας γράφει εδώ ο Απόστολος Παύλος, όσα το Πνεύμα το Άγιον φωτίζει τον Άγιον Παύλον να μας καταγράψει για να ξέρουμε κι εμείς.

Πρώτα θα έρθει η Αποστασία, μετά θα έρθει ο Αντίχριστος, μετά θα έρθει ο Χριστός. Και επειδή το θέμα, το πρόβλημα ήταν για τη Δευτέρα του Χριστού Παρουσία, λέει εδώ ότι αν μη έλθει η Αποστασία πρώτον, κατά κάποιον τρόπον το θέμα Αποστασία και Αποκάλυψις Αντιχρίστου θα συμπέσει.

Και δικαιολογημένα, γιατί θα σας το εξηγήσω πιο κάτω, και αποκαλυφθεί ο άνθρωπος της αμαρτίας, και έρθει ο Αντίχριστος, ο Χριστός δεν έρχεται. Θα έρθει μετά από αυτά. Είπα συμπέσει, διότι ο Αντίχριστος και η Αποστασία ουσιαστικά θα λέγαμε και διακρίνονται και ταυτίζονται.

Διότι η Αποστασία υπάρχει, αλλά το αποκορύφωμα της Αποστασίας θα είναι ο Αντίχριστος. Συνεπώς διακρίνεται μεν η Αποστασία του Αντιχρίστου και ταυτίζεται. Διότι ο έσχατος καρπός, ο κορυφαίος καρπός της Αποστασίας θα είναι ο Αντίχριστος.

Αυτό μην το ξεχνούμε.

Ας δούμε λοιπόν εδώ που μιλάει για την Αποστασία. Αλλά επειδή πιο κάτω δίνει ανάλυση της αποστασίας, δεν θα είναι πιο κάτω. Δηλαδή όταν αναλύει την περικοπή του Αποστόλου Παύλου, ο Άγιος Κύριλλος. Και επειδή λέει αρκετά πράγματα, ας το δούμε λίγο πιο κάτω το θέμα αυτό.

Ας δούμε όμως τώρα εδώ, πώς ομιλεί για τον Αντίχριστο. Λέει και αποκαλυφθεί ο άνθρωπος της αμαρτίας. Μία μία λέξη, Αποκαλυφθεί. Σας το έλεγα και την περασμένη φορά, θα το επαναλάβω άλλη μία φορά. Όταν λέγει αποκαλυφθεί θα πει παρουσιάζεται ενώ δεν ξέραμε πρώτα την παρουσία του μέσα στον κόσμο. Να σας πω ένα παράδειγμα. Σας είπα και την περασμένη φορά με το άγαλμα που το σκεπάζουμε με μία σημαία. Θα σας πω ένα άλλο παράδειγμα τώρα.

Ένας δάσκαλος, μέσα στο σχολείο, το έχει μαθητάξει. Κάποια στιγμή, μάλιστα μια τάξη, την τάξη που έχει, την έκτη τάξη. Την είχε από την πρώτη. Κάποια στιγμή που θέλουν να κάνουν μια γιορτή και θέλει να βάλει κάποια τραγούδια και μάλιστα μονοδίες,

Δοκιμάζει τις φωνές, τραγουδησέ μου εσύ, τραγουδησέ μου εσύ. Βλέπει έναν μαθητή να έχει μια φωνή κρίσταλλο, αριστούργημα. Ρε παιδάκι μου, εσύ είσαι αποκάλυψη. Τον εγνώριζε, αλλά δεν ήξερε τη φωνή του.

Αποκαλύπτεται ότι τώρα έχει φωνή. Αγαπητοί μου, ο Αντίχριστος, όπως θα δούμε, είναι άνθρωπος, θα γεννηθεί. Θα ζει ανάμεσα με τους άλλους ανθρώπους. Η παρουσία του θα είναι ανύποπτη. Και κάποια στιγμή, όταν θα αρχίσει να αναλαμβάνει την δράση που μας περιγράφει ο Λόγος του Θεού, τότε μέσα στη δράση του θα αναγνωρίσουν οι άνθρωποι ότι είναι ο Αντίχριστος.

Δεν μπήκε λοιπόν τυχαία το «αποκαλυφθεί», το ρήμα «αποκαλύπτω», δεν μπήκε τυχαία. Αυτό που λέγω στρέφεται εναντίον εκείνης της αντιλήψεως, σας το είπα και την περασμένη φορά, ότι ο Αντίχριστος γεννήθηκε, ότι είναι τόσων χρονών, ότι έκανε εκείνο το Α ή Β θαύμα στα Ιεροσόλυμα.

Δεν είναι σωστά. Και νομίζω ότι αποτελεί αυτό το σημείο ένα κύριο σημείο, που πολλούς τους έχει ταλαιπωρήσει η σκέψη, ότι αν ο Αντίχριστος είναι εδώ πλέον παρών στη ζωή, άλλοι λένε ότι είναι 15 χρονών, άλλοι 22, άλλοι 27 χρονών, ότι η δράσις του θα φανεί στα 30 του χρόνια, τι μένει; 15 χρόνια; όχι, 8 χρόνια; όχι, 3 χρόνια.

Αμάν, όχι αγαπητοί, στο σημείο αυτό σας παρακαλώ προσέξατε, δεν είναι τα πράγματα.

Και αποκαλυφθεί ο άνθρωπος της ανομίας, αάνθρωπος θα είναι, άλλη αντίληψη αυτή εσφαλμένη που νομίζουν πολλοί ότι θα είναι έναν θρόπισις του σατανά. Μου λέγανε, δεν το ξέρω, δεν το είδα, μια ταινία που κάποτε είχε προβληθεί, αυτές οι σατανικές ταινίες που προβάλλουν, ταινίες τρόμου, φόβου κτλ.

Έδειχνε ότι είχε να ενανθρωπίσει ο σατανάς. Ο σατανάς δεν είναι δυνατόν να ενανθρωπίσει. Όσες φορές εμφανίζεται ως άνθρωπος ή δαίμονες, εμφανίζονται ως άνθρωποι, είναι κατά φαντασία.

Εμφανίζεται ως ζώο, ο σατανάς, σκύλος, θηρίο, βροντή, αστραπή, ό,τι θέλετε εμφανίζει ο διάβολος. Και ο άγγελος μπορεί το ίδιο να κάνει, δεν μπορεί όμως η φύσις η αγγελική, σχετικώς και η δαιμονική, να επιτύχει ενανθρώπιση.

Η ενανθρώπισης είναι μοναδικό και αποκλειστικό προνόμιο εκείνου που έκανε την ενανθρώπιση του εαυτού του. Δηλαδή, ο Υιός του Θεού που δημιούργησε τον κόσμο, εκείνος μόνος δύναται να ενανθρωπίσει. Όμως, αφού δεν θα είναι βεβαίως η ενανθρώπιση του σατανά, τότε θα είναι άνθρωπος.

Από μάνα και πατέρα, αυτό θα πει άνθρωπος, διότι και ο Ιησούς Χριστός που είναι ο Υιός του Θεού που ενυνθρώπησε έχει και παράδοξο γέννηση, δηλαδή γέννηση δεν εκπαρθένει, αλλά ο διάβολος δεν μπορεί να ενθρωπίσει.

Ο Αντίχριστος που θα είναι κατ' ενέργεια του σατανά, θα δούμε λίγο πιο κάτω, θα είναι 100% άνθρωπος από μάνα και πατέρα. Πλήρης, σωστός. Τώρα, από τον Απόστολο Παύλον πώς χαρακτηρίζεται αυτός ο άνθρωπος;

Ο άνθρωπος της ανομίας. Άνθρωπος ανομίας. Τα ονόματα είναι ονόματα που χαρακτηρίζουν κατά την Εβραϊκή πάντα συνήθεια. Τι είναι η ανομία; λέγει ο Ευαγγελιστής Ιωάννης. Τι είναι η αμαρτία; Η ανομία. Τι είναι αμαρτία; Η παράβασή μου ή μάλλον η κακή μου στάση απέναντι στο Θεό.

Η μη επιθυμητή στο Θεό στάση μου. Πότε είναι αυτό; Όταν δεν τηρώ το νόμο του. Συνεπώς, αμαρτία είναι η ανομία. Όταν δεν τηρήσω το νόμο του Θεού, αμαρτάνω. Πολύ απλό, το καταλαβαίνουμε. Λέγεται λοιπόν, ο Αντίχριστος, ο άνθρωπος της ανομίας.

Τι σημαίνει αυτό; Σημαίνει ότι δεν θα τηρήσει τον νόμο του Θεού σε υπερθετικόν βαθμόν.

Άνομοι είναι πολλοί, είναι πλήθος οι άνομοι. Λέμε οι άνομοι Εβραίοι, λέμε στην υμνογραφία μας. Όταν αναφερόμεθα ή στο θέμα του Ιησού Χριστού, οι άνομοι. Άνομος λέγεται καθένας ο οποίος δεν τηρεί τον νόμο του Θεού.

Εδώ όμως αυτή η ανομία παίρνει πολύ βαθιές διαστάσεις. Εκείνες που δεν πήρε ποτέ σε κανέναν άνθρωπο. Μας βοηθάει σε αυτό ο Δανιήλ. Και μας λέει ότι θα αλλάξει ο Αντίχριστος, θα αλλάξει νόμων και καιρών. Αυτό το θα αλλάξει νόμων και καιρών θα πει, θα αλλοιώσει τους νόμους.

Θα μου πείτε, όταν λέμε ότι αλλοιώνω τον νόμο, ου μοιχεύσεις, μετά να πω μοιχεύε, διότι αποποινικοποιώ την μοιχεία ή δεν θεωρώ τίποτε την πορνεία.

Δεν είναι αλλοίωσις του νόμου; Ναι, είναι αλλοίωσις του νόμου, αλλά μην ξεχνάτε ότι προ του Αντιχρίστου έχουμε το πνεύμα του Αντιχρίστου. Δηλαδή έχουμε πλέον πράγματα που ωριμάζουν για να φτάσουμε στο αποκορύφωμα.

Αλλά όταν λέει θα αλλοιώσει νόμους, ο Δανιήλ, σημαίνει θα δημιουργηθεί μια νέα αντίληψη περί νόμου. Που θα είναι τελείως διαφορετική από εκείνη την οποία έχει ο Θεός ορίσει στην ανθρωπότητα.

Όταν λέει νόμων και καιρόν και καιρούς και καιρόν, εις ενικόν αριθμόν, να θυμάμαι καλά. Τι θα πει ο καιρός; Ερμηνεύεται η φύση. Ότι θα αλλοιώσει, βάζει το ρήμα αυτό, αλλοιώσει βάζει ο Δανιήλ. Δεν θα αλλοιώσει μόνο τους νόμους, αλλά θα αλλοιώσει και την φύση. Πώς μπορούμε να καταλάβουμε την αλλοίωση της φύσεως; Να σας το πω, είναι πολύ απλό. Με πάρα πολύ απλό. Όταν θεωρούμε πάρα πολύ φυσικό πράγμα την ομοφυλοφιλία, τι είναι αυτό;

Δεν είναι αλλοίωση της φύσεως; Ακόμα χειρότερα. Όταν παίρνουμε δυο άνδρες και τους παντρεύουμε, όχι απλώς γιατί κάνουν μια αμαρτία. Ακούστε, αγαπητοί μου, η ομοφυλία, η ομοφυλοφιλία γύρω ήταν πάντοτε. Τα Σόδομα και τα Γόμορρα χάθηκαν για αυτή την αμαρτία. Για αυτή την αμαρτία χάθηκαν. ‥ Αλλά όταν όμως φθάσει σε κάποιο βαθμό, να θεωρείται το πιο φυσικό πράγμα που να μην, ας πούμε, σκανδαλίζει, σοκάρει κανέναν άνθρωπο.

Αυτό σημαίνει ότι πλέον έχω αλλοίωση φύσεως. Αλλά το επιστέγασμα αυτής της αλλοιώσεως, της φύσεως είναι. Όταν νομιμοποιώ αυτή την κατάσταση. Όχι μόνο με το να κάνω νόμους που να τους αφήνω, τους ανθρώπους, να κάνουν την αμαρτία ελεύθερα.

‥ Πέραν, όχι μόνον αυτό, αλλά και επιστέψεως, επιβραβεύσεως, επιστεφανώσεως του πράγματος. Πώς; Ξέρετε, η Εκκλησία όταν παντρεύει δύο ανθρώπους, βάζει δύο στεφάνια. Δεν συνιστούν το μυστήριο τα δύο στεφάνια, αλλά είναι μια πράξις της Εκκλησίας που δείχνει ότι στεφανώνει εκείνους που έρχονται την ώρα αυτή να παντρευτούν, επειδή κατάφεραν να αγωνιστούν στο σκάμμα της αγνότητος και νίκησαν. Δηλαδή μείναν αγνοί μέχρι το γάμο τους και τους στεφανώνει η Εκκλησία.

Θα μου πείτε, σήμερα όσοι στεφανώνονται είναι αγνοί; Ε, είναι παρωδία. Ο καθένας θα νιώθει την παρωδία μέσα του και να ελεεινολογεί τον εαυτό του αν δεν φύλαξε τον εαυτό του μέχρι τη στιγμή του γάμου.

Η Εκκλησία όμως στεφανώνει, προσέξτε τώρα, έρχεται τώρα και στεφανώνει δύο άνδρες που παντρεύονται. Αυτά δεν είναι παραμύθια, τα γράφουν οι εφημερίδες και μάλιστα δεν, όχι φέτος ή χθες, είναι και μερικά χρόνια.

Ο Δήμαρχος της Πόλεως, στην Αγγλία αυτά, αυτό συγκεκριμένο στην Αγγλία. Ο Δήμαρχος της Πόλεως, κατόπιν αιτήσεως των δύο νέων νύμφων, ωραίο ζεύγος, τους παραχωρεί και διαμέρισμα στο συγκρότημα των πολυκατοικιών, πώς έχουμε εδώ πολυκατοικίες, λαϊκές πολυκατοικίες, τους έδωσε και διαμέρισμα, όλα μέλι γάλα.

Και το χειρότερο, Πάστορ, Πάστορ Προτεστάντης πάντα, τους παντρεύει. ‥

Να, αυτό που μου αφήσατε προηγουμένως εδώ, που γράφει μία, είναι από τον τύπο, μία γυναίκα, η πρώτη γυναίκα ιερεύς, η οποία παντρεύει ένα ζεύγος. Αυτό βέβαια σιγά σιγά καταλαβαίνετε, ενώ η ιστορία της Εκκλησίας μας δεν έχει γυναίκα ιέρια, δεν υπάρχει αυτό.

Και είναι μια σαν απορία τέτοια, αυτό το απόκομμα, απαντώ τώρα στην απορία αυτή για να εξοφλήσω κιόλας. Ότι η Εκκλησία μας την παράδοση δεν γνώρισε τέτοιο, ο Χριστός δεν έδωσε το δικαίωμα της ιεροσύνης σε καμία γυναίκα, σε καμία απολύτως.

Ούτε στην Παλαιά Διαθήκη έχουμε γυναίκα ιερέα, ούτε στην Καινή Διαθήκη, ούτε καθόλου το μήκος της εκκλησιαστικής μας ιστορίας. Το φαινόμενο εμφανίζεται δια πρώτην φορά, 20 αιώνες μετά από τον Χριστιανισμό, δηλαδή μετά από τη γέννηση του Χριστού, 20 αιώνες.

Και αυτό σημαίνει τα πράγματα όλο εκφυλίζονται. Λοιπόν, να φτάνει ο ιερεύς να παντρεύει δύο ομοφυλοφίλους, αυτό τώρα είναι αλλοίωσης όχι νόμου, είναι αλλοίωσης φύσεως. Για να καταλάβετε, να σας το πω ακόμα έτσι με ένα σχήμα.

Πώς γίνονται όλα αυτά; Έχουμε μια διαίσθηση ότι είμεθα ή στο τέλος. Αλλά πώς καθορίζει κανείς το τέλος;

Όχι βεβαίως αύριο. Αλλά πάντως σε κάποια αρχή του τέλους. Ότι δεν μπορεί να είναι πολύ επιμηκυμμένη η ιστορία της ανθρωπότητας. Ενθυμείστε κάποτε όταν λέγαμε και ερμηνεύαμε τα της Αποκαλύψεως. Σας είχα πει κάτι, με δύο λόγια να σας το ξαναπώ.

Ότι ο χρόνος από Αβραάμ έως Χριστού είναι 2.000 χρόνια. 2.100 χρόνια. Οι προφητείες που μιλούν για τον Χριστό δεν βιάζονται για τον ερχομό του.

Δεν βιάζονται. Από τον Χριστό μέχρι σήμερα, έχουμε δύο χιλιάδες χρόνια, πάμε να συμπληρώσουμε τα δύο χιλιάδες χρόνια. Οι προφητείες που μιλούν για τον δεύτερο ερχομό του Χριστού βιάζονται. Δεν μπορεί λοιπόν να είναι πολύ μακριά το τέλος.

Δηλαδή βλέπετε δεν είναι αυθαίρετο, είναι απλώς μια υπόθεση σε ένα, μια διαίσθηση, δεν είναι αυθαίρετη τελείως, κάπου στηρίζεται. Αλλά και ότι βλέπει κανείς. Να συγκεκριμένα, είχα ακούσει μια εκπομπή, ότι η εποχή μας, δεν έλεγε ο μιλητής, ότι η εποχή μας είναι τελείως καινούρια. Τώρα τελειώνει η εποχή του ουμανισμού και αρχίζει μια νέα εποχή, την οποία απεκάλεσε όπως την απεκάλεσε και έλεγε πολλά.

Είναι μια εποχή που έχει πολλά χαρακτηριστικά, όπως το χαρακτηριστικό της αναρχίας και λοιπά και λοιπά, πολλά, πολλά, πολλά. Εγώ ακούγοντας είπα, είναι η εποχή του Αντιχρίστου. Η εποχή του ουμανισμού οδηγεί στην εποχή του Αντιχρίστου.

Ουμανισμός θα πει ανθρωπισμός. Μη σας γελάει η λέξη, είναι πως θα διευθετήσω τα του ανθρώπου με βάση των ανθρώπινων λόγων και όχι με βάση των θείων λόγων. Δηλαδή επανάληψη και αποκορύφωση του προπατορικού αμαρτήματος.

Εμείς θα γίνουμε θεοί χωρίς τον Θεό. Αυτό δεν είπε ο διάβολος Σπαρτοπλάστρους. Θα γίνετε θεοί χωρίς τον Θεό. Έτσι, εγώ άνθρωπος θα θεωθώ δι' της επιστήμης, της τεχνικής, θα φτάσω, θα γίνω, θα γίνω ή θα δείξω τη φιλανθρωπία μου ή θα δημιουργήσω κοινωνίες ανθρώπων που θα είναι ειρηνικές, δεν θα υπάρχει πόλεμος. Ουτοπία. Ουτοπία, αγαπητοί μου. Σας ευχαριστώ.

Αυτά όλα λέγονται ουμανισμός, μπαίνει ο ανθρώπινος λόγος, επανάληψη του προπατορικού αμαρτήματος. Εφόσον όμως ετονίσθη παραπέρα από κάθε άλλη εποχή το προπατορικό αμάρτημα, επόμενον είναι όταν κλείσει η εποχή αυτή να ανοίξει η εποχή του Αντιχρίστου.

Εκείνο που έχει αξία είναι ότι έχει επισημανθεί, όπως ειπώθηκε, από τους φιλοσόφους της εποχής μας. Είπε ο μιλητής ότι κλείνει η εποχή του ουμανισμού και αρχίζει μια νέα. Και οι μεν φιλόσοφοι σαν άνθρωποι του κόσμου τούτου δεν μπορούν να συλλάβουν τίποτα από εκείνα τα οποία το Πνεύμα του Θεού εργάζεται μέσα στον κόσμο αυτόν.

Οι πνευματικοί άνθρωποι όμως τα πιάνουν, τα συλλαμβάνουν. Και είναι η περίοδος του Αντιχρίστου.

Διότι όταν σου μιλάει ότι η νέα εποχή έχει χαρακτηριστικά τέτοια, Ποια τέτοια? Σου μιλεί για την αναρχία, σου μιλεί για παράξενα πράγματα. Όλα αυτά δεν είναι παρά στοιχεία διαλύσεως μιας κοινωνίας. Δεν μπορεί να είναι στοιχεία που συνθέτουν μια κοινωνία, αλλά που διαλύουν μια κοινωνία.

Έτσι, αγαπητοί, ο Αντίχριστος θα είναι το αποκορύφωμα της ανομίας. Σας είπα, η ανομία υπήρξε πολύ διαδεδομένη, αυτός θα είναι το αποκορύφωμα. Και λέγεται ο άνθρωπος της ανομίας. Δεύτερος χαρακτηρισμός από τον Απόστολον Παύλον, ο Υιός της Απωλείας.

Προσέξτε, βάζει ο άνθρωπος, τώρα βάζει ο Υιός.

Θα λέγαμε ο Υιός του ανθρώπου. Είναι πάντοτε εβραϊκή έκφραση, όπως και ο Ιησούς Χριστός έχει τον τίτλον Υιός Ανθρώπου. Και τον τίτλον αυτόν τον δίδει ο ίδιος ο Χριστός στον εαυτό Του. Ποιος είναι, του λέγουν οι Εβραίοι, αυτός ο Υιός του Ανθρώπου;

Δηλαδή θα το λέγαμε ελληνικά, γιατί είναι έκφραση εβραϊκή σε διατύπωση. Θα το λέγαμε ελληνικά, άνθρωπος. Και ήθελε να τονίσει ο Χριστός τη θεία Του και την ανθρωπίνη Του φύση. Εδώ λοιπόν ο Απόστολος, για να τονίσει μόνο την ανθρωπίνη φύση, λέει ο άνθρωπος της ανομίας, ο Υιός της Απωλείας.

Αλλά και κάτι ακόμα. Απόλυε θα πει καταστροφή. Χάσιμο. Απόλευσα το πορτοφόλι μου λέμε. Έτσι, στην αστυνομία υπάρχουν τα απολεσθέντα αντικείμενα. Απόλυα. Με συγχωρείτε που κάνω πολλοί έτσι πυκνές αναλύσεις.

Αλλά για να γίνω κατανοητός και από ένα μικρό παιδί αν είναι δυνατόν. Απώλεια, απώλεια δεν θα πει εκμηδένισης. Όπως λέμε χάθηκε το νερό από τη στέρνα. Δεν χάθηκε, εξατμίστηκε. Πήγε αλλού. Αλλά το χάθηκε δεν σημαίνει έγινε μηδέν. Πήγε αλλού το νερό. Έτσι άμα λέμε ότι ένας άνθρωπος χάνεται.

Δε σημαίνει εκμηδενίζεται. Σημαίνει η έκφρασης απώλεια θα πει το σκότος της κολάσεως. Αυτό θα πει στη γλώσσα της Αγίας Γραφής. Είναι το σκότος του Άδου και στη συνέχεια της κολάσεως. Ο Χριστός απεκάλεσε τον Ιούδα Υιόν Απωλείας.

Κύριε Πατέρα μου λέγει στην προσευχή Του, Ουδένα απώλεσα, ειμή ο Υιός της Απωλείας, ο οποίος δεν απωλέσθη από μένα, μόνος του το θέλησε. Είδατε πως αποκαλεί τον Ιούδα ο Κύριος, Υιόν Απωλείας. Τι θα πει τώρα Υιός Απωλείας; Θα πει δύο πράγματα.

Αυτός που καταστρέφει και αυτός που καταστρέφεται. Είναι Υιός που καταστρέφει τους ανθρώπους, δηλαδή άνθρωπος που καταστρέφει τους ανθρώπους. Και στο τέλος καταστρέφεται. Γι' αυτό ο Αντίχριστος θα καταστρέψει πολλούς όσους δεν κατέστρεψαν παγκόσμιοι πολεμοί.

Και η καταστροφή δεν είναι να θανατωθούν, δηλαδή, όχι, θα καταστρέψει με την έννοια θα στείλει στην κόλαση,

με αυτή την έννοια θα καταστρέψει, όχι με την έννοια ότι θα θανατώσει τους μάρτυρες του Χριστού,

αλλά και ο ίδιος στο τέλος θα καταστραφεί, διότι μας λέγει σαφώς το βιβλίο της Αποκαλύψεως, ότι και εδώ ο Απόστολος Παύλος θα τον καταστρέψει, λέει με την πνοή του, δηλαδή πολύ εύκολα, με την παρουσία Του θα τον καταστρέψει και το βιβλίο της Αποκαλύψεως μας λέγει ότι θα βληθεί στην λίμνη του πυρός ζωντανός.

Τι θα πει ζωντανός; Αυτό δείχνει κάτι πολύ σημαντικό, σας το είχα τότε εξηγήσει, ίσως δεν το έχουμε προσέξει. Είναι γνωστό ότι οι άνθρωποι που θα ζουν με την παρουσία του Χριστού δεν θα δοκιμάσουν θάνατο.

Εμείς οι περιλειπόμενοι, λέει ο Απόστολος Παύλος, στην πρώτη του προς Θεσσαλονικείς επιστολή. Οι δύο επιστολές προς Θεσσαλονικείς έχουν δύο κορυφαία θέματα. Η πρώτη για την Ανάσταση των Νεκρών και η δευτέρα για τον Αντίχριστο.

Εμείς οι περιλυπόμενοι, οι ζώντες, λέει ο Παστολός Παύλος, που θα έχουμε μνήμη, δεν θα δοκιμάσουμε θάνατο, αλλά θα αρπαχθούμε εις αέρα, δηλαδή θα αναλυφθούμε εις απάντηση του Κυρίου, για να συναντήσουμε τον Κύριο. Αλλά τι θα γίνει Η φθαρτότης και η θνητότης των σωμάτων των ανθρώπων που θα εμφανιστεί τότε ο Χριστός Θα μεταβληθεί σε αφθαρσία και αθανασία Και των ευσεβών και των ασεβών

Έτσι λοιπόν και ο Αντίχριστος, αφού θα είναι εκείνος τον οποίο θα καταστρέψει η παρουσία του Χριστού, ή η Δευτέρα Παρουσία του Χριστού πάει να πει ότι δεν θα δοκιμάσει θάνατον και πάει να πει ότι θα αλλάξει, αλλαγησόμεθα λέει ο Απόστολος Παύλος, από το θνητόν του σώματος εις το αθάνατον και από το φθαρτόν εις το αφθαρτόν, και οι αμαρτωλοί που θα αναστηθούν και εκείνοι που θα ζουν, αμαρτωλοί, και θα πάρουν οι μεν το παλιό τους αλλά με αναστημένο σώμα, οι δε που θα ζουν, θα αλλάξει το σώμα τους σε άφθαρτο και αθάνατον, θα βρεθούν εις την κόλαση με το σώμα τους.

Και συνεπώς και ο Αντίχριστος, σαν άνθρωπος που είναι, άνθρωπος είναι, θα βρεθεί στην κόλαση, κόλαση πλέον, όχι τον Άδη. Γι' αυτό λέγει αυτή τη μικρή λέξη, θα βληθεί ο Αντίχριστος, λέγει, και ο Ψευδοπροφήτης, θα βληθούν ζώντες εις την λίμνη του πυρός.

Άρα, εδώ παρακαλώ επιτρέψατέ μου κάτι, μη μου πείτε τα λεπτολογώ, πρέπει να λεπτολογηθούν. Υπάρχει μια ερμηνεία, σας έχω πει μια περασμένη φορά, ότι μεταξύ του Αντιχρίστου και της Δευτέρας Παρουσίας του Χριστού θα υπάρχουν χίλια χρόνια. Δεν το λέγουν οι χιλιαστές μόνο, όχι, και σύγχρονοι.

Κάποιος μάλιστα, σύγχρονος θεολόγος, το γράφει σε ένα του βιβλίο, θα το δείτε αν καμία φορά το διαβάσετε το βιβλίο αυτό, δεν θα πω πιο πολλά. Σας λέω μόνο ότι δεν μεσολαβεί κανένα χρονικό διάστημα, η γνώμη της Εκκλησίας, δηλαδή η ερμηνεία της Εκκλησίας λέει ότι δεν μεσολαβεί.

Ότι η Χιλιετής Βασιλεία είναι ο περικλειόμενος μεταξύ των δύο παρουσιών του Χριστού χρόνος και χρόνος του Ευαγγελίου ονομαζόμενος, όπως λέει και ο Άγιος Ανδρέας Καισαρείας και οι άλλοι πατέρες το λέγουν αυτό.

Αλλά είδατε, με την παρουσία του ο Χριστός θα στείλει στην κόλαση τον Αντίχριστο και τον Ψευδοπροφήτη ζώντας. Αλλά ζώντες θα είναι όταν πια θα αλλάξει η ανθρωπίνη φύση. Αν έπρεπε να πεθάνουν, δεν θα πήγαιναν ζώντες.

Προσέξτε, αν έπρεπε να πεθάνει ο Αντίχριστος και ο Ψευδοπροφήτης, θα πέθαναν απλώς. Δεν θα πήγαινε λοιπόν, δεν θα πήγαιναν ζωντανοί, θα πήγαινε όπως εμείς δεν πάμε ζωντανοί στον Άδη. Πάει ψυχή, πάει στον Άδη, το σώμα μας είναι στον τάφο.

Όταν λοιπόν λέει εδώ ζώντες θα βληθούν στη λίμνη, σημαίνει ότι θα γίνει αυτή η αλλαγή. Αλλά η αλλαγή θα γίνει με την παρουσία του Χριστού. Άρα δεν μεσολαβεί κανένα χρονικό διάστημα μεταξύ τέλους του Αντιχρίστου και παρουσίας Χριστού.

Πιστεύω είναι σαφές και είναι όπως σας το ερμηνεύω από την Αγία Γραφή. Είναι σαφές, σαφέστατο και συμφωνεί απόλυτα με τη διδασκαλία της Εκκλησίας μας πάνω στο θέμα των χιλίων ετών.

Υιός λοιπόν της απολίας, τρίτος χαρακτηρισμός, ο αντικείμενος, αυτός ο οποίος αντίκειται. Ξέρετε ότι η λέξη σατανάς, είναι εβραϊκή η λέξη, σατάν, Διατηρεί την εβραϊκή της μορφή, ο Παύλος, που λέει εκεί, στους Κορινθίους, εδόθημη άγγελος σατάν, ή να με κολαφίζει, να μη υπεραίρομαι, είδατε, άγγελος σατάν. Ακόμη όταν μεταφράζεται η λέξη, σε γλώσσες ευρωπαϊκές, διατηρείται ως σατάν, δεν ελληνική, την παίρνουν αυτούς όπως και το αλληλούια. Είναι εβραϊκή η λέξη. Τι θα πει σατάν, δηλαδή σατανάς, θα πει αντικείμενος. Εκείνος ο οποίος αντιστέκεται, αντίκηται στο θέλημα του Χριστού, του Θεού

Λέγεται δε αντίχριστος επειδή αντιστέκεται εις τον Χριστόν και ιδιοποιείται τον Χριστόν, των τίτλων του Μεσσίου Λέγεται αντικείμενος διότι οικειοποιείται τους τίτλους του Θεού και στέκεται αντίπαλος του Θεού.

Γι' αυτό λέγεται αντικείμενος. Αν έπρεπε να το πούμε αλλιώτικα, εδώ το λέει ελληνικά ο Απόστολος Παύλος. Θα λέγαμε ο Σατανάς. Αλλά καλώς βάζει ο αντικείμενος, γιατί θα μπορούσε ίσως κάποιος να πει, να μπερδευτεί, ότι μήπως είναι ο Σατανάς. Όχι.

Αλλά ποιος θα είναι; Άνθρωπος του οποίου η ζωή εταυτίσθη με τον Σατανά και του οποίου η συμπεριφορά είναι η συμπεριφορά του Σατανά. Ξέρετε, ένας άνθρωπος να ταυτίσει τον εαυτό του με τον Σατανά 100% είναι τρομακτικό.

Δεν υπάρχει άνθρωπος, αγαπητοί μου, που μέχρι σήμερα μες στην ιστορία, ο πιο τρομερός, ο πιο βορβορώδης, ο πιο σκληρός, ο πιο φοβερός διώκτης του Χριστιανισμού, ο πιο άκαρδος που ποτέ φάνηκε στην ιστορία. Πιστέψτε με, κανείς δεν έφτασε αυτό που θα φτάσει ο Αντίχριστος. Δηλαδή, κανείς δεν έφτασε να είναι ταυτισμένος με τον Σατανά. Κανείς.

Αντιλαμβάνεστε λοιπόν τι φοβερό πρόσωπο πρέπει να είναι αυτός, ο Αντίχριστος. Φοβερόν πρόσωπο, ο αντικείμενος. Τέταρτος χαρακτηρισμός, και υπεραιρόμενος.

Εκείνος ο οποίος υπεραίρεται, υπεραίρομαι θα πει υπερηφανεύομαι. Στέκομαι πιο πάνω από τους άλλους. Αίρομαι, σηκώνομαι. Υπέρ, πιο πάνω από τους άλλους. Και αυτό θα πει και η περηφάνεια. Φαίνομαι πιο πάνω από τους άλλους ή θέλω να φαίνομαι πιο πάνω από τους άλλους.

Αλλά αυτή η περηφάνεια του Αντιχρίστου δεν θα έχει το προηγούμενό της. Διότι τα αντίτυπα, Αντίοχος ο Επιφανής, Ρωμαίοι αυτοκράτορες που εθεοποίησαν τον εαυτό τους και λοιπά, δεν έφτασαν στο σημείο αυτό.

Αγαπητοί μου, ο Καλιγούλας στο Ναό του Θεού έβαλε το άγαλμά του. Ο Αντίχριστος δεν θα βάλει το άγαλμά του, σας το έλεγα και την περασμένη φορά αυτό, δεν πειράζει μερικά πράγματα ότι επαναλαμβάνω. Ο ίδιος θα καθίσει στο Ναό του Θεού, άρα θα έχει ξεπεράσει κάθε προηγούμενό του ο Αντίχριστος, θα έχει ξεπεράσει κάθε αντίτυπό του, αυτό είναι φοβερό. Και προσέξτε εδώ να δείτε.

Και υπεραιρόμενος επί πάντα λεγόμενον θεόν ή σέβασμα, θα σταθεί πιο πάνω από κάθε τι που ονοματίζεται μέσα στην ιστορία ως Θεός ή ως σέβασμα. Φερ' ειπείν, τι μπορούσε να ειπωθεί Θεός; Ο Ζεύς, ο αληθινός Θεός. Ή σέβασμα, ξέρω εγώ, αυτή η πέτρα είναι, τη προσκυνάμε, ναι, σεβαστή, θα σταθεί πέρα και πάνω απ' όλα.

Επειδή θα σταθεί πέρα και πάνω απ' όλα, πρέπει να σας πω ότι η ειδωλολατρία που είναι μηχανή του Σατανά, που την έριξε στην ανθρωπότητα, διότι το πρώτον σύμπτωμα της πτώσεως των πρωτοπλάστων ήταν η ειδωλολατρία. Το πρώτον χρονικά και ποιοτικώς το πρώτον είναι η ειδωλολατρία.

Η ειδωλολατρία προς τα έσχατα θα επανέλθει, το λέγει το βιβλίο της Αποκαλύψεως. Όταν λέγει ο Άγγελος εις τον Ιωάννη, το θηρίο που είδες, ήτο, δεν είναι, θα είναι. Η ειδωλολατρία ήτο, με την παρουσία του Χριστού δεν είναι, αλλά θα επανέλθει.

Πρέπει να σας πω ότι εργάζεται η ειδωλολατρία ο διάβολος, αλλά όταν θα έρθει ο Αντίχριστος θα καταργήσει την ειδωλολατρία. Διότι αφού θα σταθεί πάνω από κάθε τι που λέγεται Θεός ή σέβασμα, θα καταργήσει λοιπόν την ειδωλολατρία.

Θα την καταργήσει δε εν ονόματι του Θεού. Εκεί θα πλανηθούν οι άνθρωποι. Αλλά στο τέλος θα ανακηρύξει τον εαυτόν του Θεόν. Η ειδωλολατρία λοιπόν τον εμποδίζει. Προσέξτε τι λέω εδώ, τον εμποδίζει η ειδωλολατρία.

Μήπως είναι το κατέχον αυτό που εμποδίζει; Θα το δούμε αυτό. Διότι στη λέξη κατέχον, ο κατέχων και το κατέχον,

είναι μετοχές, το ένα είναι αρσενικού γένους, το άλλο είναι ουδετέρου, ο κατέχων του κατέχοντος, το κατέχον του κατέχοντος, του ρήματος κατέχω. Έχουν δοθεί πάρα πολλές ερμηνείες, γιατί είναι σκοτεινό σημείο. Μήπως είναι η ειδωλολατρία που τον εμποδίζει; Όταν θα φύγει η ειδωλολατρία, θα φανεί ο Αντίχριστος.

Ας πούμε ότι είναι μία ερμηνεία, μία. Δεν είναι ίσως όμως αυτή, αλλά ίσως και αυτό. Προχωρώ.

«Όστε Αυτόν εις το Ναό του Θεού καθίσε, Αποδεικνύοντα Ε Αυτόν, Ότι εστί Θεός», ώστε να φτάσει να καθίσει στο Ναό του Θεού και να αποδεικνύει τον εαυτό του ότι είναι Θεός.

Πώς θα καθίσει; Πώς θα καθίσει; Πώς κάθομαι τώρα εγώ; Θα καθίσει στο δεσποτικό; Δεν μπορούμε εύκολα να το συλλάβουμε, να το πιάσουμε αυτό. Ποιος είναι αυτός ο Ναός του Θεού; Μας λέγουν οι πατέρες ότι είναι ο Ναός του Σολομώντος, τον οποίον θα κτίσει, το ξέρετε, το έχετε ακούσει και από αλλού, το έχετε διαβάσει. Σωστό.

Θα είναι όμως ο Ναός Σολομώντος μόνον; Μήπως εκείνοι που προετοιμάζουν τον Αντίχριστο, το πνεύμα του Αντιχρίστου και που εκπροσωπείται από πρόσωπα, οι λεγόμενοι Αντίχριστοι; Ο Ευαγγελιστής Ιωάννης λέει, ακούσατε ότι έρχεται ο Αντίχριστος και τώρα υπάρχουν πολλοί Αντίχριστοι.

Αντιδιαστέλλει τον Αντίχριστον από τους Αντιχρίστους. Οι Αντίχριστοι εκπροσωπούν το πνεύμα του Αντιχρίστου και ο Αντίχριστος είναι το κύριο πρόσωπο. Μήπως καθίσουνε και εις το ναό του Θεού, δηλαδή σε αυτό το ναό; Δεν έχω τίποτα να πω, παραπέμπω στην ερμηνεία που δίνει ο Αρέθας. Ξέρετε, μερικά σημεία τα έχω πει στην Αποκάλυψη, απλώς τα επαναλαμβάνω. Όσοι έχετε μνήμη θα τα ενθυμείστε.

Λέγει ο Αρέθας, που ερμηνεύει την Αποκάλυψη, ότι μήπως και εις αυτόν τον ναόν της Κωνσταντινουπόλεως δεν κάθεται ο Αντίχριστος. Τι έχει υπόψη του και το λέει αυτό; Προσέξτε, του δεκάτου αιώνος. Ο Αντίχριστος πού; Θα λέγαμε στην πόλη της Ορθοδοξίας, στο Ναό του Θεού, ας πούμε στο Ναό της Αγίας Σοφίας, μπορεί να κάθεται εκεί ο Αντίχριστος;

Έχει υπόψη του Πατριάρχες αιρετικούς. Δεν είναι ο κυρίως Αντίχριστος, αλλά είναι οι Αντίχριστοι. Πόσοι κάθισαν αιρετικοί στον θρόνο της Ορθοδοξίας; Μέχρι χθες, δεν λέω τίποτα περισσότερο. Ή μάλλον μέχρι σήμερα. Δεν είναι ο Κωνσταντινουπόλεως, απλώς ιστορικά λέμε ότι είναι το Πατριαρχείο των Οικουμενικών. Να μην αναλύσω πιο πολλά το θέμα Οικουμενικό.

Δεν έχουμε πατριάρχες μέχρι σήμερα που είναι αιρετικοί, οι οποίοι θα ήθελαν να αποδεχθούν τον οικουμενισμό; Πάρτε παράδειγμα, τρέχουν τα πράγματα της εποχής μας. Όσοι κάτι διαβάζετε τα ξέρετε αυτά τα πράγματα. Μήπως λοιπόν, λέει ο Αρέθας, ο Αντίχριστος κάθεται και εις των Ναών του Θεού, όχι του Σολομώντος, αλλά της Ορθοδοξίας.

Ο Άγιος Κύριλος λέει, ο Ναός Σολομώντος είναι. Θα το δούμε, όχι φέτος. Ξέρετε γιατί; Λυπούμαι, δεν θα τελειώσει η 15η κατήχηση, με το μυαλό που έχουμε στην Ανάληψη δεν θα τελειώσουμε. Αλλά θα έχετε την υπομονή, θέλω να σας μαζέψω και του χρόνου να συνεχίσουμε.

Λοιπόν, προσέξτε εδώ, όλα αυτά είναι αληθή και θα αποδεικνύει τον εαυτόν του ότι είναι Θεός. Φοβερό πράγμα. Πώς θα αποδεικνύει ότι είναι Θεός; Θα μας το πει στο τέλος Απόστολος Παύλος, πάση δυνάμι του κατενέργεια του Σατανά, εν πάση δυνάμι και σημείς και τέραση ψεύδους, με θαύματα εκπληκτικά, μέχρι η Ανάσταση Νεκρού θα κάνει.

Όπως μας λέει το βιβλίο της Αποκαλύψεως, εκεί η μία κεφαλή του επτακεφάλου θηρίου πληγώθηκε και θανατώθηκε. Και ο Αντίχριστος, λέει, την ανέστησε και τότε προσκύνησαν την εικόνα του θηρίου. Αλλά αυτά θα είναι όμως φανταστικά.

Αγαπητοί, αντιλαμβάνεστε τι φοβερό πρόσωπο είναι ο Αντίχριστος. Αλλά επειδή και η ώρα τελειώνει, ας δούμε κάτι ακόμα πάνω σε αυτό. «Ου μνημονεύετε» λέει ο Άγιος Απόστολος Παύλος. «Ότι έτι ων προς υμάς ταύτα έλεγον υμίν;» Όταν ήμουν μαζί σας, σας τα έλεγα.

«Και νυν το κατέχον οίδατε». Και τώρα, εκείνο που κατέχει, το γνωρίζετε. Ποιο είναι; Οι Θεσσαλονικοί τότε το ξέραν. Εμείς δεν το ξέρουμε σήμερα. Τι είναι το κατέχον; Παρακάτω θα μας πει. «Εις το αποκαλυφθήναι αυτόν εν τω εαυτού καιρώ».

Στο να έρθει, όταν θα έρθει η ώρα του να αποκαλυφθεί ο Αντίχριστος.

Κατέχω θα πει κρατώ, Κατέχω, κρατώ, Διότι το μυστήριον, το μυστικό λέει της ανομίας ήδη ενεργείται, Μόνον ο κατέχων άρτη έως εκ μέσου γέννητε, Αυτός που κατέχει τώρα φύγει από τη μέση, Ποιος είναι αυτός ο κατέχων, Αυτός ο κατέχων αγαπητοί μου, Έχουν δοθεί πολλές ερμηνείες, Σας εξήγησα προηγουμένως, Άλλοι είπαν ότι είναι η Ρωμαϊκή Εξουσία, οι Ρωμαίοι Αυτοκράτωρες, οι οποίοι θεοποιούσαν με τον εαυτό τους, αλλά τελικά, με τον τρόπο που κυβερνούσαν το κράτος των, δεν άφηναν κυβέρνηση κάποιων άλλων.

Ερμηνεία απλή. Άλλοι είπαν τούτο, άλλοι είπαν εκείνο.

Θα σας πω μόνο τι λέει ο Ιωάννης Χρυσόστομος, ο οποίος για μια στιγμή λέγει ότι είναι το Ρωμαϊκό κράτος.

Όμως, τι να πω, ακούστε. Ο Ιώρος Χρυσός όμως λέει, το κατέχον ίσον, δηλαδή, του τέστη, το κωλίον, δηλαδή, αυτό που εμποδίζει. Τι είναι? Ο Οικουμένιος λέει, κατέχον ονόμασαν τον του Θεού όρων. Ο Θεόδωρος Μομψουαιστίας λέει, το κατέχον, τούτο κατέχον ο Απόστολος ονομάζον του Θεού τον όρων.

Που θα πει αυτό ότι είναι ο όρος του Θεού, δηλαδή αγαπητοί μου, ο Θεός εμποδίζει να εμφανιστεί ο Αντίχριστος. Έως ότου έλθει εις πέρας, αυτός είναι ο όρος του Θεού. Έως ότου έλθει εις πέρας το σχέδιο του Θεού.

Και όταν τελειώσει το σχέδιο του Θεού, τότε θα αποσυρθεί ο Θεός και θα ενεργήσει ο Αντίχριστος.

Αυτός είναι ο κατέχων. Ξαναλέγω, αν κάπου αλλού βρείτε μια άλλη ερμηνεία, είναι γιατί υπάρχουν πολλές ερμηνείες. Αλλά δεν μπορούμε να πούμε όμως ότι ερήμη του Θεού γίνονται αυτά. Όχι, ο Θεός έχει ένα σχέδιο.

Αν σας πω ένα παράδειγμα παράλληλο. Τώρα το σκέφτηκα. Ξέρετε ότι οι Εβραίοι δεν μπήκαν στην γη Χαναάν. Έμειναν 40 χρόνια στην έρημο για πολλούς λόγους, και γιατί ακόμα λέει ο Θεός στον Ιησού, στον Μωυσή. Δεν ήρθε η ώρα να τους καταστρέψω αυτούς, επειδή δεν ήρθε ακόμα η ώρα να πληρωθεί, θα λέγαμε, το ποτήρι της αδικίας.

Πούμε όμως ότι ερήμη του Θεού γίνονται αυτά; Όχι. Ο Θεός έχει ένα σχέδιο. Ας σας πω ένα παράδειγμα παράλληλο. Τώρα το σκέφτηκα. Ξέρετε ότι οι Εβραίοι δεν μπήκαν στην γη Χαναάν, έμειναν 40 χρόνια στην έρημο για πολλούς λόγους, και γιατί ακόμα λέει ο Θεός στον Ιησού τον Μωυσή.

Δεν ήρθε η ώρα να τους καταστρέψουν αυτούς, επειδή δεν ήρθε ακόμα η ώρα να πληρωθεί, θα λέγαμε, ο πόνος.

Ευχαριστώ.