Περὶ τοῦ Ἀντιχρίστου 8

Ἡ ἀγγλικὴ μεταγραφὴ εἶναι αὐτόματη μετάφραση τῆς πρωτότυπης ἑλληνικῆς διάλεξης. Ἐνδέχεται νὰ περιέχει σφάλματα· ἡ πρωτότυπη ἑλληνικὴ ἠχητικὴ ἐγγραφὴ εἶναι ἡ ἔγκυρη πηγή. Ὁρισμένα ἀποσπάσματα παραλείπονται βάσει ἐκδοτικῆς πολιτικῆς.

We are still in the fifteenth Catechetical Lecture of Saint Cyril, at paragraph nine, one. And what happens after this? He goes on to say: 'When, therefore, you see the abomination of desolation, spoken of through Daniel the prophet, standing in the holy place' (let the reader understand), 'and again, then, if anyone says to you, Behold, here is the Christ, or, Behold, He is there, do not believe it.'

So hatred of the brethren gives place to the Antichrist. The devil prepares the way; he readies beforehand the divisions among the peoples, so that the one who comes may be readily received. Let no one here, and none of the servants of Christ anywhere else, run over to the enemy. And what happens after this, and in relation to what? In relation to what we had already examined last time. Thank you.

In relation to the spread of the Gospel, that the Gospel will be preached throughout the whole world. And after this, that is, according to how it is written in the Gospel according to Matthew. And from where does Saint Cyril take this? From Matthew 24:15.

That is, when you see the abomination of desolation, the thing spoken of, the thing said by Daniel the prophet, standing. What is standing? The abomination. The abomination standing, that is, standing in a holy place.

The abomination standing in a holy place. "Let the reader understand." What is this?

Daniel mentions this abomination. He mentions it in chapter 9, verse 27, he mentions it in chapter 12, verse 11, and also in chapter 11, though I do not remember the verses. So the Prophet Daniel refers to this abomination in three places, and the Lord Himself refers to it.

In other words, the Lord uses a prophecy of the Old Testament and refers to it. And it is characteristic that the Lord used the Prophet Daniel at least twice. The first time was to show His coming, His ascent into heaven, and His coming, before Caiaphas.

And the second time is here, when the Holy Evangelist Matthew even names the Prophet Daniel, on the question of the Last Things (eschata). Of course, this is a point that may confuse many people, and we shall try to understand it as far, of course, as this is possible.

And I would also like to tell you that the phrase "let the reader understand" is not, of course, in Daniel. It is in Matthew, that is, in the Gospel. And this is nothing other than cryptic language.

Holy Scripture has many cryptic points, many of them. A little further down we shall see a cryptic point used by the Apostle Paul. He says, "the one who restrains." Who is "the one who restrains," and why does he put it that way?

What does he mean here? There was always danger if things were written plainly in the Word of God, things that could identify a situation or certain persons, and thus put in danger those who believed in the Gospel, or those who wrote the Gospel. You understand how serious this is.

I will give you a modern example. Saint Kosmas Aitolos, who was once greatly honored by Ali Pasha, greatly honored by that bloodthirsty man, said something to him. Ali Pasha was ambitious and wanted to rebel against the Porte, that is, against Constantinople, against the Sultan, so that he himself might become Sultan.

He had formed, so to speak, his own state there in Epirus. He was an ambitious man, and hard, terrible. Then, I do not know exactly how it happened, Saint Kosmas Aitolos says to him the following.

He says that he will go to Constantinople with red beards. Now how, of course, did Ali Pasha take this? That he would go to Constantinople. But what could the saint have said to him? "They will take your head to Constantinople"? Saint Kosmas Aitolos himself would have been in danger.

Because he is prophesying to him what his future will be. So if he had told him, "They will cut off your head," Ali Pasha would never have accepted that. And first he would have cut off the head of Saint Kosmas. So he speaks in a cryptic way.

He says to him, "Yes, my Pasha, you will go to Constantinople, since you desire it so much. And you will go with red beards." Why? Because when the head is cut off, naturally the blood stains the beard and makes it red.

This is a way of speaking, a hidden prophecy. Notice this: a hidden prophecy. So we have hidden prophecies. What, then, was the Apostle Paul to say, or the Evangelist John in the Apocalypse? Was he to speak openly about Rome? How could he speak about Rome? The Romans had already exiled him to Patmos. How could this be done? Should Rome be turned against the Christians, and harm come from it? And what does he call Rome?

He calls it Babylon. But Babylon no longer existed, and so on. This is, we might say, the cryptic language, the coded language, of Holy Scripture, of the Old Testament and the New Testament, when there are certain contemporary facts from which the Word of God must avoid bringing harm upon people. This is very important. I will tell you another example, which is not, of course, cryptic.

No Evangelist mentions the event of the Resurrection of Lazarus, neither Matthew, nor Mark, nor Luke. Only John mentions the event of the Resurrection of Lazarus. Such a great event, so why did the other three Evangelists not write it?

For the very simple reason that Lazarus was still alive when the first three Evangelists wrote their Gospels. So, if Lazarus was considered a hero of resurrection from the dead, his life would have been in danger.

Note that his life was already in danger; John the Evangelist tells us this. They wanted to kill the Lord, but they also wanted to kill the proof of this deed, this miracle, and that proof was Lazarus.

They wanted to kill Lazarus, can you imagine? But when John wrote his Gospel, Lazarus had already died. Lazarus was no longer alive, nor were his sisters. So there was no longer any danger from the Jews.

So because John's Gospel was written last, he records this. You see, there are certain things we have to pay attention to, and why it is written this way. And so here it says, "let the reader understand." Why? Because this abomination refers to something that, had it been set down openly in the Gospels, the Jews would have risen up in war.

And what is this, then? This is what we are seeking. Of course, what we are seeking is not difficult to find. For as Daniel presents it to us, we understand it very well. For example, Daniel says in the ninth chapter, verse 27:

"And upon the Temple, the abomination of desolations." I will take the words one by one. What does "abomination" mean? It means something disgusting, something loathsome, as we say; something that I recoil from. What does "abomination of desolation," or "of desolations," mean? In Daniel it is "desolations"; elsewhere it is "desolation."

Again in Daniel, in 12:11, it is singular, "desolation." In the Gospel it is "desolation." What, then, does desolation mean? It means that which has lost the grace of God.

Where God is absent, there is something abominable. Where God is lacking, where the grace of God is lacking, that place is not a place of grace, but an ugly place. And an ugly place, when the grace of God is absent, is also abominable. An ugly place is also abominable.

Where, then, will this abomination of desolation be? "And upon the Temple," Daniel says. What was the Temple? We find the word Temple in both the New Testament and the Old Testament, meaning the whole Temple precinct. Jesus says, "into the Temple." It does not mean the sanctuary, the inner part of the Temple, as we use the word "holy place" today.

The whole Temple is called the Temple, and that Temple was one and unique. In other words, Daniel means this: upon the sacred place, that is, upon the Temple, there will be imposed, I said "imposed" because I am interpreting Daniel's preposition "upon," "and upon the Temple."

That is, upon the Temple there will be the abomination of desolation. What, then, is this abomination of desolation?

In the twelfth chapter he tells us, "And from the time that the abomination of desolation is given, there shall be one thousand two hundred and ninety days." "And from the time it is given," that is, God will permit it, He will permit this abomination of desolation to last about three and a half years, one thousand two hundred and ninety days, about three and a half years. The Lord says, in Matthew 24:15, "When therefore you see the abomination of desolation," when you see this abomination of desolation, "spoken of by Daniel the Prophet," that which was spoken by the Prophet Daniel, "standing in the holy place," standing there. This "standing" corresponds to Daniel's "upon," standing in the holy place, that is, in the Temple. Why does He call it the holy place? He does not say "the Temple," because He is speaking cryptically.

For this meant that things would be very terrible, very terrible indeed. This had to be hidden from the eyes of the impious, because the pious would be in danger. That is why He continues, "Let the reader understand," the one who reads, let him understand.

"Then let those who are in Judea flee." Then those who are within the province of Judea, and especially within the city of Jerusalem, must take to the road and flee, because the city will be destroyed. But tell me, if someone wrote this, so that you may understand, let us put it by way of comparison:

Suppose someone wrote in a newspaper, in huge letters in the morning papers, that at six o'clock in the evening there would be an earthquake of magnitude eight on the Richter scale. Tell me, what would happen? Everyone would be terrified; they would run to the mountains, they would flee the city.

But what would the authorities do, the authorities of a city, what would they do when they saw the whole population leaving? The person who published that news would be considered to have disturbed the peace of the city.

So you understand that it was dangerous to write plainly that the Temple would be destroyed. Such a prophecy would have been a bomb against the Jews, for the Temple was, we might say, the center of all their worship and of their whole existence.

Therefore this had to be spoken, it had to be said, in a cryptic way: when you see the abomination of desolation standing in that holy place, then the one who reads must understand.

Now what is this abomination? Let us see.

As I have told you on other occasions, the way we interpret Holy Scripture, or a prophecy, is always through the pattern of repetition.

Of course, the Christological prophecies have their repetition with regard to the Second Coming of Christ. Certainly, the way in which they are repeated is different. Nevertheless, as you will remember from our previous subjects, together with the first coming, the Second Coming of Christ was also mentioned.

But with other subjects, a prophecy is not exhausted. A prophecy from the Old Testament is not exhausted. Most prophecies have not been exhausted, and that is why we need to read the Old Testament and study the prophets, because a prophecy can be repeated a first time, a second time, a third time, and a fourth time.

Sometimes the prophecy is repeated many times, or continually. Here now you will see how many repetitions we have of the fulfillment of the prophecy, where each fulfillment is an antitype of the one that follows. Pay attention, an antitype of the one that follows.

What I am telling you are little keys, so that we can unlock the Word of God and understand it. So, when Daniel's prophecy is fulfilled, after about 430 years, this becomes the first fulfillment and at the same time the antitype of a second fulfillment.

The second fulfillment is the antitype of a third fulfillment. In this case, this matter from Daniel has had two fulfillments, and a third fulfillment is still expected. So then, what is the first fulfillment? Daniel is in fact referring to that one. I must tell you that Daniel is also referring to two things.

In essence, his prophecy has three fulfillments, essentially. So, the first fulfillment is around 168 BC, with Antiochus Epiphanes, Antiochus the Fourth, Epiphanes, one of the successors of Alexander the Great.

Daniel describes him as a type of the Antichrist. And note that Daniel describes Antiochus, but he also goes beyond him. And so we see his prophecy reaching to the Last Things (eschata), to be fulfilled one more time, and for the last time, in the Last Things (eschata).

So the first last things of the prophecy are its fulfillment in 168 BC by Antiochus Epiphanes, who, to put it plainly, introduced Olympian Zeus to be worshiped inside the Temple.

Or again, later, in the second fulfillment, in AD 70, the Temple is destroyed. Before the Temple was destroyed, it had already been profaned by the Romans. They put Roman standards inside it with idolatrous symbols, and once again the statue of Caesar had already been set up.

So the first abomination came with Antiochus Epiphanes; the second came from the Romans. How do we know this? We are told how the first abomination came about: the book of First Maccabees tells us.

First Maccabees 1:57, and Second Maccabees 6:2. This is known. The Maccabees acted precisely in the time of Antiochus Epiphanes, when that family was martyred, the wonderful seven children, themselves called Maccabees, together with their mother Solomonia and their teacher Eleazar.

There, Antiochus is a type of the Antichrist, and the seven children are a type of the martyrs of the Last Things (eschata), together with their mother and their teacher. They are a type of the martyrs of the Last Things (eschata) in relation to the prototype Antichrist, the true final martyrs, of the very last things.

So the books of the Maccabees, in the references I gave you, report to us the fulfillment of the prophecy. This is the first fulfillment. But this will stand as a type of the second fulfillment, about which the Lord now speaks, because the Lord comes before the second fulfillment, which is the destruction of Jerusalem and the destruction of the Temple, after it had first been profaned by the Romans.

And it was an abomination of desolation. What does this mean, an abomination of desolation? It means that the grace of God was no longer present in the space of the Temple, because it was already being used for sacrifice to demons or to deified men, such as Caesar.

The Lord also tells us that the Christians had to flee from Judea. This too was a cryptic sign, an encrypted message, that the Christians had to leave. But only the Christians would leave, because only they believed in Christ, and therefore they should not be punished. The city that had stood terribly against God, that city had to be punished, but not the Christians. Yet how many Christians would leave? Only those who would believe the words of Christ. The others, who would not believe, would not leave. They would remain inside.

That is why, when the city was surrounded by the Romans, this phenomenon was observed, the Jews were going into the city to be protected by its walls, while the Christians were fleeing from the city. And this flight was so swift that the Lord said that wondrous word, that if someone is on the housetop, and houses in the East, as we know, have flat roofs above, not roof tiles, and the one on the roof has some work to do, spreading out his figs, his sesame, as happens here on our islands in the Aegean and so on,

and he sees armies coming, he must not come down to take his things from his house, saying, my wallet, a change of clothes. He must not come down and enter the house, but from the outside stairway of the roof he must flee out of the city, because the gates will be shut, and he will not manage to escape.

The one who is in his field, who went in the morning for his day's work in the field, to dig or to plow, and sees armies, must not go into the city to take something from his house, but must flee even farther away. He spoke that famous word, "Remember Lot's wife," which I was telling you about on a previous occasion.

Remember Lot's wife, a phrase and image easy to remember, a short phrase but an arresting image. What happened to Lot's wife? She turned to look back and was turned to stone. Do not turn back, because you will not be saved.

This was a sign of salvation. I underline this, a sign of salvation. This image, "Remember Lot's wife." So this was now the second fulfillment of Daniel's prophecy, concerning the destruction of Jerusalem.

And who gives us the measure of this second fulfillment of the prophecy of Daniel? Christ himself. When he speaks of "the abomination of desolation, spoken of by Daniel the prophet, standing in the holy place," these are the words of Christ. And this, of course, was fulfilled in the year 70 after Christ.

A brief parenthesis. The Christians then had a sign of that destruction. We could say that whatever had entered the Temple, the Roman symbols and so forth, was a type of the Antichrist. The statue of the emperor, the emperor himself, what is he? He is the antitype of the Antichrist, of the final Antichrist who has not yet come. They fled. So then, will there be some sign of the Last Things? Which Last Things? Those of the real Antichrist, the one we are awaiting.

So that the Christians may be warned and flee. Yes. What could that sign be?

No one can say it easily, though it is not entirely difficult either. First of all, it may be given within the Church. We do not know then what we shall understand from Holy Scripture, so that we shall say, This is the sign that we must take refuge, in order to escape.

The Word of God tells us, in the book of Revelation, that we will flee into the wilderness. Here is what it says: let those flee to the mountains, says the Lord. And this refers to Jerusalem, which is a type of the Last Things (eschata). Now, we ourselves will flee into the wilderness, says the book of Revelation.

What must we do? We must remember what He said, Remember Lot's wife. That is, do not say, I have fields, I have money, properties, investments, this and that, possessions. Where shall I flee? Get up and go. For you will lose not only your life; above all, you will lose your soul.

For when you find yourself tangled in this network of the Antichrist's way of governing, in order to save your property, you will worship him. In other words, you will be turned to stone. I think, I believe, perhaps, I cannot tell you with greater certainty, that this is the sign.

That is why I told you that it is difficult, and yet not difficult, to understand the same signal, in the first case and in the second case. Do not turn back. Flee, flee. How shall I live in the wilderness? The Word of God tells us that God will feed the woman, that is, the Church, in the wilderness for three and a half years.

That is, just as He fed His people with the manna, an utterly unexpected thing. Who would have believed it? How could the Hebrews ever have imagined that God would pour manna down from Heaven, streaming down for them to eat? Yet we have a historical precedent. So then, since we are going to go into the wilderness, and we must reach the wilderness, we will no longer look to anything of the world; let us not ask what we will eat there, because He said it, He promised it.

First, there is a historical precedent, the manna in the wilderness, as the wisdom and power of God. And second, there is the promise that God will feed the woman, the Church, in the wilderness. You only have to flee. Do not get caught in the gears of the Antichrist.

So you understand, some people ask, How shall we secure our money? You know, for the last two, three, four, five years, since we dealt with these things also in the interpretation of the Apocalypse, some people have approached me and said, Should we withdraw our money from the bank? And so on. My beloved, when we live in those days, my beloved, we must think of nothing else except fleeing.

Remember Lot's wife. I tell you truly, because this saying is so memorable, it has made a very deep impression on me, this warning of the Lord. How many times I say it to myself: Remember Lot's wife. Keep Lot's wife in mind.

With all the consequences, positive and negative. For Lot and his two daughters fled and were saved. His wife perished. With all, as I said, the positive and negative implications. Yet the Lord Himself interprets Daniel, and He also prophesies; He speaks in the New Testament. Both the Lord and the Apostle Paul now prophesy the third phase, because it is known that the destruction of Jerusalem is a type of the Last Things,

it is a type of the end of history, and so forth. What is this third and final phase, when the abomination will again take place in the Temple? Again in the Temple, in the same place, standing in the holy place, as the Lord said. What is this? It is when the Temple of Solomon will be built.

And then, not the statue of Olympian Zeus, nor the statue of Caesar, but the Antichrist himself will enter. Do you want to see this? Listen. It is from the Second Epistle to the Thessalonians, chapter two, verses three to four.

And the man of sin will be revealed. Look here at the descriptions: the son of perdition.

A man. He is not a phantom. He is not an incarnation of Satan. There is no incarnation of Satan; an incarnation of Satan cannot happen. He is one hundred percent man: the man of sin, the son of perdition, the adversary, the one who opposes God.

So, first, second, third, the first, second, and third descriptions; then the fourth description: and he exalts himself, he is the one who will lift himself above all. This is not simply an ordinary case of pride, but a super-pride, a pride never conceived by man, to an extreme degree. You will see what this is, and that this will happen in a way not preceded by some earlier history.

It says, and the man of sin will be revealed. That means something hidden will be uncovered and made manifest. When we unveil a statue, we go and cover the statue, let us say, with a flag.

If it is a national flag, or whatever it may be. In any case, we cover the statue with a cloth, we appoint a celebration, and we pull away that covering. And the statue appears before the eyes of the people. When it says he will be revealed, it means he will not be known beforehand.

It means that suddenly people will see him. Not, of course, that he will have appeared on the earth at that very moment, but that he will not have made his presence known. Where are those who say that the Antichrist has been born, and that he is moving in this way and that way?

But he will be revealed. The verb "to reveal" means this: the Apocalypse, the unveiling, will now take place in the matter of his activity. So we cannot know whether he has been born, much less how old he is. So here again you have this point: reject that idea completely.

No one knows anything about this matter. The Apocalypse, the revealing, of the Antichrist will be exactly what the word "to be revealed" means: he will appear suddenly. Pay attention to what follows.

He, then, will have a terrible pride, a Luciferian pride, "exalting himself above everything called god or object of worship." He will consider himself to be higher than all; that is what "exalting himself" means. Above everything, everything in history that is called God, or anything revered by human beings.

An object of reverence, something venerated, and so on. We say, for example, this is a temple. Or this is an icon; we reverence it. Or again, we can say: how many gods have there been in this world? From mythology, from Zeus and the twelve gods of Olympus, to speak from the Greek world, all the way to other, I do not know, other deified persons, the Buddha, Confucius. They did not deify themselves; their followers deified them.

They did not deify themselves, I underline this. Neither Confucius nor the Buddha deified himself. But in any case, whatever exists in this world that humanity reveres, whatever it may be, it reveres it.

From the true God down to the false gods, he will say, "I am higher than Buddha, and than Confucius, and than Muhammad, and than Jesus Christ, and than the God who made heaven and earth. I am higher than all of them."

Tell me, what deified person ever spoke like this? What self-exalted, deified person? Indeed, the prophet Isaiah speaks of this very thing. "I will set my throne up against the throne of the Lord." This refers to the devil, and then also to the Antichrist.

For the devil has seven heads; he is the Beast with seven heads and ten horns, just as the devil is represented by the seven heads with the ten horns. This means that the devil is such, and the Antichrist will also be such, of course in terms of wickedness, pride, and powers; as they say, tale quale, exactly the same quality, the same quality.

For precisely this reason, these two beasts, one rising up from the sea and the other appearing in heaven, have the same characteristics, the very same. The Beast appearing in heaven is the devil; the Beast appearing from the sea, rising up from it, is the Antichrist. But they are, of course, two different beings. They are the devil and the Antichrist. One is a spirit; the other is a man.

So, the Antichrist, as we are saying, will build the Temple of Solomon, and then he will enter the Temple of Solomon and proclaim himself God.

The emperors proclaimed themselves God, if you like, for reasons of political expediency, so that they might have unity among the peoples they ruled. But what emperor ever said, "I am the Creator of heaven and earth"?

No one ever said that. So the Antichrist is spoken of here. He will be "exalting himself above everything called God or object of worship, so that he sits in the temple of God as God." So he will sit in the temple of God. Saint Cyril says, in this Church of the Resurrection; you know that he gave the catecheses in the Church of the Resurrection.

The church that exists to this day, he says, is this Church of the Resurrection. But in that Temple of Solomon, which he will build, he will sit as God. That is why I told you: he will say that he is higher even than God. Which God? Yahweh, the Lord of heaven and earth.

For in the Temple of Solomon, who is worshipped? Yahweh, the Lord. Therefore, since he will sit as God, he places himself higher even than Yahweh, the Lord.

"Showing himself that he is God," and he will show himself to be God. How will he show it? By false miracles, by false miracles. So then, once he sits in the temple of God, this is the summit of the abomination of desolation.

For in a temple built by the Antichrist, will the grace of God dwell there? Certainly not. And since in this temple of God there dwells the devil, forgive me, the Antichrist, and he proclaims himself God, this is the worst abomination, the worst abomination that could ever happen.

So then, Daniel's prophecy has three phases. Two have taken place; the third is still awaited. The first is in 168, with Antiochus Epiphanes. The second phase is with the destruction of Jerusalem and of the Temple.

For previously the statue of Caesar had been set up, and before that, first, the statue of Olympian Zeus by Antiochus Epiphanes; and now we have the third phase, which is no longer a statue at all, but is the Antichrist himself.

Of course, you may ask me about a sign. As Saint Cyril says here, after the spread of Christianity throughout the whole world, what other sign could we have? This too: if you ever see the Temple of Solomon being built, ask yourselves who is building it, and why.

Note that the Temple of Solomon essentially cannot function, because all those elements required by the Law for it to function are missing. There is no priesthood among the Jews; it was lost. With the destruction of Jerusalem, it was lost. Today there is no tribe of Levi. Therefore there is no priesthood. So who will offer the sacrifice? No one.

So anyone could challenge the Jews and say that, if they offer sacrifices and build the Temple, these things are invalid. They are invalid because Holy Orders is lacking, I will say it again. But there is no need for it anyway, because the New Testament has come.

The priesthood has been transferred. How could the Jews ever grasp this? We have the New Covenant, and since we have a transfer of the covenant, of necessity we also have a transfer of the priesthood. That is why it says, "You are a priest according to the order" , not of Aaron, but of Melchizedek. And the one according to the order of Melchizedek is Jesus Christ.

So then, a transfer of Covenant means a transfer of Holy Orders. They do not have Holy Orders.

Then it is vain to build the Temple. If it is built, it means something. Things are not going well. What do you think? ‥

Is it such a difficult thing? ‥ The hour has not yet come for this to happen. That is what it is. Pay attention, it is being restrained by the restrainer. We shall see this a little further on, though I see that we may not be able to see it tonight. It is being restrained by the restrainer, until, as it says, the restrainer is moved aside. Then this will happen.

It is not that they are unable. The hour has not yet come. And this is the astonishing thing. In any case, my beloved, we have understood what this abomination of desolation is. For example, if we were to see a man who is President of the Republic, you know, once, if some of you remember.

Forgive me for the example, but it is characteristic. Many, many years ago, perhaps thirty years or twenty-five years, I do not remember, elections were to be held, and various candidacies were put forward. ‥

So he would go out and campaign. ‥

‥

‥ I gave you this image just now, it came to me to share it with you, so that we might get an even better picture of what 'abomination' means: for someone to sit in the temple of God as a man who proclaims himself to be God. An abomination. But let us go on. And again, then, if anyone says, 'Behold, here is the Christ,' or 'Behold, there he is,' do not believe it. If they tell you, 'Here is Christ, there is Christ,' do not believe it, says the Lord.

For there will be many antichrists, certainly, but the Antichrist par excellence will be the one who is expected. Hatred of the brethren, then, gives room to the Antichrist. Hatred of the brethren gives place to the Antichrist. What hatred of the brethren? Among brothers, among bishops, among priests, among clergy in general, and even among the people.

More generally, hatred of the brethren gives him a place. What does this mean? It means that in a people where hatred among brothers exists, or in a Church where hatred among brothers exists, we are giving room for the Antichrist to be established.

For the devil prepares the divisions among the peoples, so that the one who is coming may be readily received. Because the devil prepares the divisions among the peoples, and division means hatred of one's brethren. When do we have divisions among the peoples? When there is hatred among the brethren.

So that the one who is coming may be readily accepted. Who is coming? The Antichrist. You will have heard this, and here it is written, that the Antichrist will find before him a state of tearing among the nations, division among the nations, schisms among the peoples, as Saint Cyril says here, and he will propose the union of the nations.

This is the first and great bait.

Of course, this has only begun to be spoken, timidly at first. But this is not the thing itself; this is only a prelude. Because when he sees the peoples tearing one another apart, he will keep dangling the bait before them: I will unite you. For the peoples themselves will not be able to sort it out on their own.

Reconciliations among themselves. And what kind of authority will he have? How will he be able to say this? Certainly political authority, and he will propose the Union of the Peoples. Let me tell you of a preliminary phenomenon. This preliminary phenomenon is the small, partial unions of peoples that are already taking place. We have the United States. Today we have United Europe, that is, what we call the EEC. We have small coalitions, for example the United Arab States.

We speak of United Republics, the Soviets. All these are partial unions. So one day we may find that there are three or four such unions, and perhaps these three or four unions, perhaps three, perhaps three, will create that terrible war among themselves. Why did I say perhaps three?

It is what we once interpreted in the book of the Apocalypse, in that fearful region of Mesopotamia. That dreadful war will take place there, and it will have an army of two hundred million. But is it possible to have a conflict of two hundred million? No, my dear, it is very simple.

I told you, does Persia not in some way border China? China alone has an army of two hundred million. Is not one out of five liable for military service? China is one billion people. So, I told you, China alone has two hundred million.

Here, however, it says that those who fight one another will be three colors: red, yellow, and blue. Yes, let him who understands, understand. I, in my turn, will say it too: let him who understands, understand. Red, yellow, blue. There will be a terrible conflict. And so the Antichrist will come, because the Antichrist is the final act of history. The war will come first, and then he will come and say, "Why are you fighting? What did you gain from this war? What did you gain," as we always say, "what do we ever gain from a war?"

Just as we say today when we speak about peace: "What will we gain if we go to war?" "Come, then. Why should there be blocs and alliances? Come, let us unite." These blocs have already begun, we might say these federations of states, and then the Antichrist will propose this Union of the Nations.

And this explains why he will rule over the whole inhabited world. That is how it is explained, my beloved.

And then Saint Cyril goes on to say: 'Let it never happen that any of those here, nor any of the servants of Christ anywhere else, should run over to the enemy.' God forbid, may it never happen, that anyone of those here, those who are listening to me, these catechumens, you who are listening to me, says Saint Cyril, 'not one of those here, nor of the servants of Christ elsewhere,' nor from anywhere else, servants of Christ from any place who belong to the Church, should run over to the enemy, that anyone should run to the enemy. And on that word, to run over to, I would like to comment a little.

How would I run to him? Of course, in every situation, in every event, in every invasion by an enemy, there are always those who run to the invader. That is a fact. The Germans came in, and we had the German sympathizers. I am taking an old example now; I do not know anymore whether the Germanophile and the Anglophile of that time still exist.

Or, even more, the Anglophiles and the Russophiles of the previous century. Well, this is something we actually lived through. I at least lived through it. I was working in a shop; my employer was a pharmacist, now of blessed memory.

How frightened I was when I saw the first Germans enter the pharmacy, and he spoke to them in German.

Indeed, one word of it: Guten Morgen, good morning. I knew that in English, Good Morning. And I said, "What? Mr. Michalis, you speak English?" "Shame on you. Did you not know I know German? Are you well here? Good morning," and then pleasantries and so on. He gave a dinner at his house across the street; a German commander was staying there, and he entertained him, and so on. Poor man, a German sympathizer. What do you think, are there not always people who run to the enemy? Everywhere, always, in every situation, in every case. I believe you understand this. So, it seems, there will also be those who run to the Antichrist.

Saint Cyril warns us about this. So listen: the Word of God reveals it. It is what I have told you before, something that has made a tremendous impression on me from the whole book of the Apocalypse. It is not the Antichrist himself that impresses me, nor anything else. Two things impress me.

The return of idolatry, and the fact that Christians will worship the Antichrist. Listen to what a thing this is. In the book of the Apocalypse, chapter eleven, verses one and two, the Evangelist John writes the following.

"And there was given to me a reed like a rod" - by the angel there was given to me, he says, a reed like a rod, the kind used as a measuring stick. The angel says, "Rise and measure the temple of God, and the altar, and those who worship in it." Go in, measure the temple of God, the altar. Now notice this: at the time when John the Evangelist writes the Apocalypse, the temple no longer existed, and neither of course did the altar. In the year 70 the temple had been destroyed.

But it is an image. It is the image. The fact that it did not exist is significant. It has very great value, because it is a type of the Church.

So measure the temple of God, the altar, and those who worship there; "but cast out the court outside the temple, and do not measure it, because it has been given to the nations, and they will trample the holy city for forty two months." Do not measure the courts of the temple. The altar, of course, was outside the temple; you will measure up to there, not beyond, because the courts, and also the Holy City, that is, Jerusalem, were given, that is, permitted by God, to be trampled by the nations, by the Antichrist, for forty two months, three and a half years. All the Fathers of our Church interpret this and say that both the temple and the city are the Church.

Here, "I measure" means, "I am within the knowledge of God." What is not measured means it is not within the knowledge of God, which means that God does not acknowledge it. What does He not acknowledge? That which is not measured. What will not be measured? Everything beyond the altar will not be measured. That is, it will be trampled by the nations. In other words, a very large portion of Christians will worship the Antichrist. This, my beloved, amazes me and makes me mourn inwardly. Yes, only those who were measured will not worship the Antichrist. They are those who will have taken refuge in the wilderness. These will not worship him. They are the remnant that the Apostle Paul speaks of in Romans.

The Apostle Paul refers to the Prophet Elijah and to the Last Things (eschata). What are the Prophet Elijah and Ahab? A type of the Antichrist. And the astonishing thing is that the Prophet Elijah is the same person. As it was then, so it will be in the Last Things (eschata). The same person.

So one sees clearly, beloved, that Christians too, most unfortunately, will run to worship the Antichrist. For this reason we must prepare ourselves through ascesis, ascetic discipline, through simplicity of life, through great faith, and through great love.

So that we do not reach that point. People who want material investments, connections, and ambitions will suffer harm. Let us pay attention, then; let us pay very close attention, because it is not to our advantage. The consequences are eternal.

That is all, my beloved, for tonight.

Ευρισκόμεθα πάντοτε στην δεκάτη πέμπτη κατήχηση του Αγίου Κυρίλου στην παράγραφον θήτα ενέ και τι μετά τούτο γίνεται φυσήν εξής όταν ουνίδηται το βδέλυγμα της ερημόσεως το ηθέν υποδανείλ του προφήτου εστός εν τόπο Αγίου ο Αναγινός Κορνοήτων και πάλι τότε αν θυσίμων είπη δου ο δεοχριστός είδου εκεί μη πιστέψηθε

Η μησαδελφία δίδωση λοιπόν χώραν του Αντιχρίστον Προετοιμάζου, προετοιμάζει γαροδιάβολος τα σχίσματα των λαών Είναι αευπαράδεκτος γέννητο ερχόμενος Μη γέννητο δε μηδένα των εντάφθα μηδέ των αλαχουδούλων του Χριστού Προς δραμήν το εχθρό Και τι μετά τούτο γίνεται, ως προς τι Ως προς εκείνο που ήδη είχαμε αναλύσει την περασμένη φορά Σας ευχαριστώ.

Σε σχέση με την εξάπλωση του Ευαγγελίου, ότι σε όλο τον κόσμο θα κηρυχθεί το Ευαγγέλιο. Και μετά τούτο, δηλαδή σε σχέση με το πως είναι γραμμένο στο κατά Ματθαίον Ευαγγέλιον. Από πού και παίρνει αυτό ο Άγιος Κύριλλος; Από τον Ματθαίον 24,15.

Ότι όταν λοιπόν δείτε τὸ βδέλυγμα τῆς ἐρημώσεως, αυτό που υπόθηκε, τὸ ῥηθέν, αυτό που υπόθηκε από τον Δανιήλ, τον προφήτη, ἑστὸς. Ποιο ἑστὸς; Το βδέλυγμα. Το βδέλυγμα ἑστὸς. Να στέκεται δηλαδή εν τόπῳ ἁγίῳ.

Το βδέλυγμα να στέκεται σε Άγιο Τόπο. Αυτός που διαβάζει ας καταλάβει, ὁ ἀναγινώσκων νοείτω. Τι είναι αυτό;

Ότι το αναφέρει ο Δανιήλ αυτό το βδέλυγμα, το αναφέρει στο 9ο κεφάλαιο, στίχος 27, αναφέρει στο 12ο κεφάλαιο, στίχος 11, αλλά και στο 11ο κεφάλαιο, δεν θυμάμαι τους στίχους. Δηλαδή σε τρία σημεία αναφέρεται ο προφήτης Δανιήλ σε αυτό το βδέλυγμα, και το οποίο ο ίδιος ο Κύριος αναφέρει.

Δηλαδή χρησιμοποιεί μια προφητεία της Παλαιάς Διαθήκης ο Κύριος και αναφέρεται σε αυτό. Είναι δε χαρακτηριστικό ότι ο Κύριος χρησιμοποίησε δύο φορές τουλάχιστον τον προφήτη Δανιήλ. Τη μία φορά για να δείξει τον ερχομό του, την άνοδό του στον ουρανό και τον ερχομό του, ενώπιον του Καϊάφα.

Και τη δεύτερη φορά όταν εδώ αναφέρεται ονομαστικά μάλιστα, που γράφει εδώ ο Ιερός Ευαγγελιστής Ματθαίος, εις τον προφήτη Δανιήλ για το θέμα των Εσχάτων. Βέβαια είναι ένα σημείο το οποίον ίσως μπερδεύει πολλούς, και θα προσπαθήσουμε να το καταλάβουμε όσο τούτο βεβαίως είναι δυνατόν.

Και ακόμη θα ήθελα να σας πω ότι εκείνο το ὁ ἀναγινώσκων νοείτω φυσικά δεν είναι αυτό στον Δανιήλ, αυτό είναι στον Ματθαίο, δηλαδή στο Ευαγγέλιο. Και αυτό δεν είναι παρά κρυπτογραφικόν.

Η Αγία Γραφή έχει πολλά κρυπτογραφικά σημεία, πολλά. Θα δούμε λίγο πιο κάτω ένα κρυπτογραφικό σημείο που χρησιμοποιεί ο Απόστολος Παύλος. Λέγει ὁ κατέχων. Ποιος είναι ὁ κατέχων και γιατί βάζει ὁ κατέχων;

Τι εννοεί εδώ; Υπήρχε πάντοτε κίνδυνος, εάν εγράφοντο με σαφήνεια μέσα στον Λόγο του Θεού πράγματα τα οποία θα μπορούσαν να χαρακτηρίζουν μια κατάσταση ή πρόσωπα και να κινδυνεύουν εκείνοι που θα πίστευαν στο Ευαγγέλιο ή εκείνοι που έγραψαν το Ευαγγέλιο. Καταλαβαίνετε πόσο σοβαρό είναι.

Θα σας πω ένα σύγχρονο παράδειγμα, όταν κάποτε είχε πει ο Άγιος Κοσμάς ο Αιτωλός που ετιμάτο πάρα πολύ από τον Αλή Πασά, πάρα πολύ, αυτός ο αιμοβόρος άνθρωπος. ότι και φιλόδοξος ήθελε να επαναστατήσει κατά της Πύλης, δηλαδή κατά της Κωνσταντινουπόλεως, του Σουλτάνου, για να γίνει αυτός Σουλτάνος.

Είχε αποτελέσει το ούτως ειπείν ίδιον κράτος εκεί στην Ήπειρο, ήταν φιλόδοξος άνθρωπος και σκληρός, φοβερός. Τότε, δεν ξέρω πώς έγινε, και του λέει ο Άγιος Κοσμάς ο Αιτωλός το εξής.

Ότι θα πάει στην Κωνσταντινούπολη με κόκκινα γένια. Αυτό βεβαίως πώς το εξέλαβε ο Αλή Πασάς; Ότι θα πάει στην Κωνσταντινούπολη. Αλλά τι να του έλεγε; Ότι θα πάνε το κεφάλι σου στην Κωνσταντινούπολη; Θα εκινδύνευε ο ίδιος ο Άγιος Κοσμάς ο Αιτωλός.

Διότι του προφητεύει ποιο θα είναι το μέλλον του. Λοιπόν, αν του λέγει ότι θα σου κόψουν το κεφάλι, αυτό βεβαίως δεν το εδέχετο ποτέ ο Αλή Πασάς. Και προηγουμένως θα έκοβε το κεφάλι του Αγίου Κοσμά. Έτσι μιλάει με ένα κρυπτογραφικό τρόπο.

Του λέει, ναι, Πασά μου, θα πας στην Κωνσταντινούπολη, αφού τόσο το επιθυμείς. Και θα πας μάλιστα με κόκκινα γένια. Γιατί; Διότι όπως κόβεται το κεφάλι, φυσικά το αίμα βάφει τα γένια και τα κάνει κόκκινα.

Αυτό είναι ένας τρόπος, μια προφητεία κρυμμένη. Προσέξτε, κρυμμένη προφητεία. Έτσι έχουμε κρυμμένες προφητείες. Τι να έλεγε τώρα ο Απόστολος Παύλος ή ο Ευαγγελιστής Ιωάννης στην Αποκάλυψη; Να μιλήσει για τη Ρώμη. Πώς να μιλήσει για τη Ρώμη; Οι Ρωμαίοι τον εξορίζουν ήδη στην Πάτμο. Πώς να γίνει αυτό; Να στραφεί η Ρώμη εναντίον των Χριστιανών; Να γίνει κακό. Και πώς την ονομάζει τη Ρώμη;

Την ονομάζει Βαβυλώνα. Δεν υπήρχε όμως πια Βαβυλώνα και ούτω καθεξής, είναι θα λέγαμε η κρυπτογραφική γλώσσα, η συνθηματική γλώσσα της Αγίας Γραφής, Παλαιάς και Καινής Διαθήκης, όταν υπάρχουν κάποια δεδομένα σύγχρονα από τα οποία πρέπει να αποφύγει ο Λόγος του Θεού να μην γίνει ζημιά στους ανθρώπους. Αυτό είναι πάρα πολύ σημαντικό. Ένα άλλο θα σας πω, που δεν είναι βέβαια κρυπτογραφικό,

ότι δεν αναφέρει κανένας Ευαγγελιστής το γεγονός της Αναστάσεως του Λαζάρου. Ούτε ο Ματθαίος, ούτε ο Μάρκος, ούτε ο Λουκάς. Αναφέρει όμως μόνον ο Ιωάννης το γεγονός της Αναστάσεως του Λαζάρου. Τόσο σπουδαίο γεγονός, γιατί δεν το έγραψαν οι τρεις άλλοι Ευαγγελιστές;

Για τον απλούστατο λόγο ότι ζούσε ακόμα ο Λάζαρος όταν έγραψαν οι τρεις πρώτοι Ευαγγελιστές τα Ευαγγέλιά τους. Έτσι, αν υποτεθεί ότι θεωρείτο ήρως αναστάσεως από τους νεκρούς ο Λάζαρος, τότε θα κινδύνευε η ζωή του.

Σημειώσατε ότι ήδη κινδύνευε η ζωή του, μας το αναφέρει ο Ευαγγελιστής Ιωάννης αυτό. Ότι ήθελαν να φονεύσουν τον Κύριον, αλλά και το τεκμήριον του κατορθώματος αυτού, του θαύματος, που ήταν ο Λάζαρος.

Ήθελαν να τον σκοτώσουν το Λάζαρο, το φαντάζεστε; Αλλά όταν ο Ιωάννης γράφει το Ευαγγέλιό του, είχε πεθάνει ο Λάζαρος πια. Δεν υπήρχε ο Λάζαρος, ούτε οι αδελφές του. Οπότε δεν υπήρχε πια κανένας κίνδυνος εκ μέρους των Ιουδαίων.

Οπότε, που γράφηκε τελευταίως το Ευαγγελίο του Ιωάννης, το καταγράφει αυτό. Βλέπετε, είναι μερικά πράγματα που πρέπει να τα προσέξουμε. Γιατί γράφεται έτσι. Έτσι εδώ λέει, ο Αναγινός Κοννοήτο. Γιατί. Διότι αναφέρεται αυτό το βδέλυγμα σε κάτι που αν εγγράφεται στα Ευαγγέλια, θα είχαν ξεσηκώσει πόλεμο οι Ιουδαίοι.

Και ποιο είναι τώρα αυτό; Αυτό είναι τώρα το ζητούμενο. Βεβαίως το ζητούμενο δεν είναι δύσκολο να το βρούμε. Διότι όπως μας το παρουσιάζει ο Δανιήλ, το καταλαβαίνουμε πολύ καλά. Λέει επί παραδείγματι στο ένατο κεφάλαιο ο Δανιήλ, στίχος 27.

Και επί το Ιερόν βδέλυγμα των Ερημώσεων. Θα τα πάρω μία-μία λέξη. Τι θα πει βδέλυγμα; Θα πει σίχαμα. Κάτι που είναι βδελυκτόν, λέμε. Κάτι που το σιχαίνομαι. Τι θα πει βδέλυγμα ερημώσεως ή ερημώσεων; Στον Δανιήλ είναι ερημώσεων, αλλού είναι ερημώσεως.

Πάλι στο Δανιήλ, στο 12,11, είναι ενικός αριθμός, ερημώσεως. Στο Ευαγγέλιο είναι ερημώσεως. Τι σημαίνει τώρα ερήμωσις; Θα πει εκείνο που χάνει τη χάρη του Θεού.

Εκεί που απουσιάζει ο Θεός, είναι κάτι που είναι βδελυκτό. Όπου λείπει ο Θεός, όπου λείπει η Χάρις του Θεού, εκεί είναι ένας τόπος, όχι βεβαίως χάριτος, αλλά τόπος άσχημος. Και ένας τόπος άσχημος, όταν λείπει η Χάρις του Θεού, είναι και βδελυκτός. Ένας τόπος άσχημος είναι και βδελυκτός.

Πού θα είναι τώρα αυτό το βδέλυγμα της ερημώσεως; Και επί το Ιερόν, λέγει ο Δανιήλ. Ποιο ήταν το Ιερόν; Τη λέξη Ιερόν την βρίσκουμε και στην Καινή Διαθήκη και στην Παλαιά, που θα πει ο Ναός. Ο Ιησούς λέει το εις το Ιερόν. Δεν είναι το Ιερό, το εσώτερον θα λέγαμε του Ναού, όπως λέμε σήμερα στο Ιερόν.

Ιερόν λέγεται ο Ναός, ο δε Ναός ήταν ένας και μοναδικός. Δηλαδή, θέλει να πει ο Δανιήλ το εξής. Ότι στο Ιερό, δηλαδή στο Ναό, επιβληθεί, είπα το επιβληθεί. Γιατί ερμηνεύω την πρόθεση επί του Δανιήλ, και επί το Ιερόν.

Δηλαδή, επάνω στο Ιερό θα υπάρξει το βδέλυγμα της Ερημώσεως. Τι είναι τώρα αυτό το βδέλυγμα της Ερημώσεως;

Στο 12ο κεφάλαιο μας λέγει και του δοθείνε βδέληγμα ερημόσεως ημέρες 1200 ενενήκοντα Και του δοθείνε, δηλαδή θα επιτρέψει ο Θεός, θα επιτρέψει, του δοθείνε αυτό το βδέληγμα της ερημόσεως να κρατήσει περίπου 3,5 χρόνια, 1200 ενενήκοντα ημέρες Περίπου 3,5 χρόνια. Ο Κύριος λέγει, Ματθαίος 24,15, όταν ουν ιδητε το βδελυγμα της ερημωσεως, όταν λοιπόν δείτε αυτό το βδέλυγμα της ερημώσεως, Το ρηθέν διά Δανιήλ του Προφήτου, αυτό που ειπώθηκε από τον Προφήτη Δανιήλ, εστώς εν τόπω αγίω, να στέκεται. Το εστώς είναι το επί του Δανιήλ, να στέκεται εις των αγίων τόπων, δηλαδή στο Ιερόν. Πώς το λέει γι' αυτό ο Άγιο Τόπο, ε; Δεν λέγει Ιερόν, γιατί είναι κρυπτογραφικώς.

Διότι αυτό σήμαινε ότι τα πράγματα θα ήταν πάρα πολύ φοβερά. Αλλά πολύ φοβερά. Έπρεπε αυτό να είναι κρυμμένο από τα μάτια των ασεβών. Και διότι θα κινδύνευαν οι ευσεβείς. Γι' αυτό λέει στη συνέχεια ο αναγινώσκων νοείτω, εκείνος που διαβάζει ας καταλάβει.

Τότε οι εν τη Ιουδαία φευγέτωσαν. Τότε εκείνοι που είναι μέσα στον χώρο της επαρχίας της Ιουδαίας και ειδικότερα μέσα στην πόλη Ιερουσαλήμ. Να πάρουν δρόμο και να φύγουν, διότι η πόλη θα καταστραφεί. Αλλά δεν μου λέτε, αν κάποιος έγραφε, για να καταλάβετε, να το κάνουμε έτσι μεταφορικά.

Κάποιος έγραφε σε μια εφημερίδα, με πηχαία γράμματα, ότι το πρωί στις εφημερίδες, ότι το απόγευμα στις 6 η ώρα θα γίνει σεισμός 8 Ρίχτερ. Δεν μου λέτε τι θα γινόταν; Όλος ο κόσμος θα τρομοκρατείτο, θα παίρνει τα βουνά, θα φεύγει από την πόλη.

Αλλά τι θα έκαναν οι αρχές, οι αρχές μίας πόλεως, τι θα έκαναν οι αρχές μίας πόλεως όταν έβλεπαν ότι όλος ο πληθυσμός φεύγει; Θα θεωρείτο ότι εκείνος που δημοσίευσε την είδηση αυτή ετάραξε την ησυχία της πόλεως.

Αντιλαμβάνεστε λοιπόν ότι το πράγμα ήταν επικίνδυνο να γραφεί, ότι θα καταστραφεί ο Ναός. Μια προφητεία που θα ήταν βόμβα εναντίον των Ιουδαίων. Που ήταν, θα λέγαμε, το κέντρο όλης της λατρείας των και όλης της υπάρξεώς των.

Έπρεπε λοιπόν να μιληθεί αυτό, να ειπωθεί με κρυπτογραφικόν τρόπον. Δηλαδή, όταν θα δείτε το βδέλυγμα της ερημώσεως να στέκεται εις τον Άγιο εκείνον τόπον, αλλά εκείνος που διαβάζει ας καταλάβει.

Ποιο είναι τώρα αυτό το βδέλυγμα, για να δούμε τώρα.

Όπως σας έχω κι άλλοτε πει, ο τρόπος που ερμηνεύαμε την Αγία Γραφή ή μια προφητεία, είναι πάντοτε ο τρόπος της επαναλήψεως.

Βέβαια, οι χριστολογικές προφητείες έχουν την επανάληψη ως προς τη Δευτέρα Παρουσία του Χριστού. Βεβαίως, ο τρόπος με τον οποίο επαναλαμβάνεται είναι διαφορετικός. Πλην όμως, όπως θα θυμίστε σε προηγούμενα θέματα μας, μαζί με την πρώτη αναφέρθηκε η Δευτέρα Παρουσία του Χριστού.

Αλλά σε άλλα θέματα, μία προφητεία δεν εξαντλείται, μία προφητεία από την Παλαιά Διαθήκη δεν εξαντλείται. Οι πιο πολλές δεν έχουν εξαντληθεί, γι' αυτό είναι ανάγκη να διαβάζουμε την Παλαιά Διαθήκη. Και να μελετούμε τους προφήτες, διότι μια προφητεία δύναται να επαναληφθεί και μία και δεύτερη και τρίτη και τέταρτη φορά.

Κάποτε πολλαπλώτατα ή διαρκώς επαναλαμβανομένη η προφητεία. Εδώ τώρα θα δείτε πόσες έχουμε επαναλήψεις πραγματώσεως της προφητείας, που κάθε πραγμάτωσις είναι αντίτυπον της επομένης. Προσέξτε, αντίτυπον της επομένης.

Αυτά που σας λέγω αποτελούν κλειδάκια για να μπορούμε να ξεκλειδώνομε τον Λόγο του Θεού και να τον κατανοούμε. Έτσι, μόλις πραγματώνεται η προφητεία του Δανιήλ, ύστερα από 430 περίπου χρόνια, αυτό αποτελεί την πρώτη πραγμάτωση και ταυτόχρονα αντίτυπον μιας δευτέρας πραγματώσεως.

Η Δευτέρα Πραγμάτωση είναι αντίτυπον μιας τρίτης πραγματώσεως, εν προκειμένω το θέμα αυτό του Δανιήλ έτυχε δύο πραγματώσεων και αναμένεται τρίτη πραγμάτωση. Εδώ λοιπόν, ποια είναι η πρώτη πραγμάτωση; Εκεί μάλιστα αναφέρεται ο Δανιήλ. Πρέπει να σας πω ότι ο Δανιήλ αναφέρεται και σε δύο πράγματα.

Ουσιαστικά η προφητεία του είναι και εις τρεις πραγματώσεις, ουσιαστικά. Λοιπόν, η πρώτη πραγμάτωση είναι κάπου το 168 με τον Αντίοχο τον Επιφανή. Τον Αντίοχο τον Τέταρτον, τον Επιφανή, από τους επιγόνους του Μεγάλου Αλεξάνδρου.

Ο οποίος περιγράφεται από τον Δανιήλ ως τύπος του Αντιχρίστου. Σημειώσατε δε ότι ο Δανιήλ περιγράφει με τον Αντίοχον, αλλά τον ξεπερνάει όμως. και έτσι βλέπουμε την προφητεία του να φτάνει στα έσχατα για να πραγματωθεί για μία ακόμη και τελευταία φορά στα έσχατα.

Τα πρώτα έσχατα λοιπόν της προφητείας είναι η πραγμάτωση στο 168 π.Χ. από τον Αντίοχον τον Επιφανή. ο οποίος ούτε λίγο ούτε πολύ εισήγαγε τον Ολύμπιον Δία να λατρεύεται μέσα εις το Ιερό.

Ή ακόμη έχουμε αργότερα, δηλαδή στη δεύτερη πραγμάτωση, το 70 μετά Χριστόν, καταστρέφεται ο Ναός, πριν καταστραφεί ο Ναός ήδη είχε βεβηλωθεί από τους Ρωμαίους. Έβαλαν μέσα ρωμαϊκές σημαίες με σύμβολα ειδωλολατρικά και ήδη πάλι είχε στηθεί το άγαλμα του Καίσαρος.

Έτσι, το πρώτο βδέλυγμα είναι με τον αντίογο τον επιφανή. Το δεύτερο βδέλυγμα είναι από τους Ρωμαίους. Πού το ξέρουμε αυτό. Μας το λέει για το πρώτο βδέλυγμα πώς πραγματώθηκε. Μας το λέει το βιβλίο το ΑΜΚΔ.

1,57 Και το Β' Μακαβαίων. 6,2 Είναι γνωστό. Ότι οι Μακαβαίοι έδρασαν. Ακριβώς την εποχή. Του Αντιόχου του Επιφανούς. Τότε που μαρτύρησε. Και η οικογένεια. των θαυμασίων επτά παίδων, Μακκαβαίοι ονομαζόμενοι και αυτοί, με τη μητέρα τους τη Σολομονή και τον διδάσκαλό τους, τον Ελεάζαρο.

Εκεί τύπος του Αντιχρίστου είναι ο Αντίοχος και τύπος των μαρτύρων των Εσχάτων είναι τα εφτά παιδιά. Με τη μητέρα τους και τον δάσκαλό τους. Τύπος των μαρτύρων των Εσχάτων επί του πρωτοτύπου Αντιχρίστου, των αληθινών τελευταίων, των Εσχάτων Εσχάτων.

Ώστε τα βιβλία των Μακαβαίων μας αναφέρουν στις παραπομπές που σας είπα την πραγμάτωση της προφητείας. Είναι η πρώτη πραγμάτωση. Αυτή όμως θα σταθεί τύπος της Δευτέρας Πραγματώσεως, για την οποία ομιλεί ο Κύριος πια, διότι ο Κύριος προηγείται της Δευτέρας Πραγματώσεως, που είναι η καταστροφή της Ιερουσαλήμ και η καταστροφή του Ναού, αφού προηγουμένως είχε βεβηλωθεί από τους Ρωμαίους.

Και ήτο βδέλυγμα ερημώσεως. Τι θα πει αυτό, βδέλυγμα ερημώσεως; Ότι δεν υπήρχε πια η χάρις του Θεού στον χώρο του ναού, διότι ήδη εχρησιμοποιείτο για θυσία δαιμόνων ή θεοποιημένων ανθρώπων, όπως ήτο ο Κέσαρ.

Ο Κύριος μας λέγει ακόμη ότι έπρεπε να φύγουν από την Ιουδαία οι Χριστιανοί. Ήταν ένα κρυπτογραφικό και αυτό σημάδι, μία κρυπτογραφημένη είδηση, ότι έπρεπε να φύγουν οι Χριστιανοί. Θα φεύγαν όμως μόνο οι Χριστιανοί, γιατί μόνοι αυτοί πίστευαν στον Χριστό, και συνεπώς δεν θα έπρεπε να τιμωρηθούν αυτοί. Η πόλις που στάθηκε φοβερή έναντι του Θεού, αυτή η πόλη έπρεπε να τιμωρηθεί, αλλά όχι οι Χριστιανοί. Αλλά και πόσοι Χριστιανοί θα έφευγαν; Γιατί αυτοί μόνο θα πίστευαν στα λόγια του Χριστού. Οι άλλοι που δεν θα πίστευαν δεν θα έφευγαν, θα μέναν μέσα.

Γι' αυτό παρετηρήθη, όταν εκυκλώθη από τους Ρωμαίους η πόλις, παρετηρήθη το φαινόμενο, οι Ιουδαίοι να πηγαίνουν στην πόλη να φυλαχτούν από τα τείχη της, οι δε Χριστιανοί να φεύγουν από την πόλη. Ήταν δε τόσο γρήγορη αυτή η φυγή, ώστε είπε ο Κύριος εκείνο το θαυμαστόν, ότι ένας που είναι στο δώμα, τα σπίτια στην Ανατολή είναι γνωστό, ότι έχουν δώματα από πάνω, όχι κεραμίδια δηλαδή, εκείνος που είναι στο δώμα έχει μια δουλειά να κάνει, απλώνει τα σύκα του, το σισάμι του, όπως γίνεται και στα νησιά μας εδώ, στο Αιγαίο και τα λοιπά.

Και δει να έρχονται στρατεύματα, να μην κατέβει να πάρει τα πράγματά του από το σπίτι του, να πει, το πορτοφόλι μου, μια φορεσιά ρούχα. Να μην κατέβει να μπει στο σπίτι, αλλά από την εξωτερική σκάλα του δώματος να φύγει έξω από την πόλη. Διότι θα κλείσουν οι πύλες και δεν θα προλάβει να φύγει.

Εκείνος που είναι στο χωράφι του και πήγε το πρωί για μεροκάματο στο χωράφι του, να σκάψει, να οργώσει, και δει στρατεύματα, μη μπει μες στην πόλη να πάρει κάτι από το σπίτι του, αλλά να φύγει ακόμη πιο μακριά. Είπε εκείνο τον περίφημο λόγο, «Μνημονεύετε της γυναικός Λωτ», που σας έλεγα και μια περασμένη φορά.

Να ενθυμηθείτε τη γυναίκα του Λωτ, ευμνημόνευτη φράσις και εικόνα, μικρή φράσις αλλά και εντυπωσιακή εικόνα. Τι έπαθε η γυναίκα του Λωτ; Γύρισε να κοιτάξει και απολιθώθηκε. Μη γυρίσετε πίσω, γιατί δεν θα σωθείτε.

Αυτό ήταν ένα σημάδι σωτηρίας. Το υπογραμμίζω, ένα σημάδι σωτηρίας. Αυτή η εικόνα, «Μνημονεύετε της γυναικός Λωτ». Επρόκειτο λοιπόν για την δευτέρα πλήρωση τώρα της προφητείας του Δανιήλ. Για την καταστροφή της Ιερουσαλήμ.

Ποιος μας δίνει το μέτρο της δευτέρας πραγματώσεως της προφητείας του Δανείλ, αυτός ο Χριστός. Που είπε το ρηθέν υπό Δανείλ του προφήτου και να είναι το βδέλυγμα εστός εν τόπου Αγίου, είναι τα λόγια του Χριστού. Πραγματώθηκε αυτό βεβαίως το 70 μετά Χριστόν.

Μια μικρή παρένθεση. Οι Χριστιανοί τότε είχαν ένα σημάδι αυτής της καταστροφής που τύπος του Αντιχρίστου θα λέγαμε ήταν ό,τι είχε μπει μέσα στο ναό, τα ρωμαϊκά σύμβολα κτλ. Το άγαλμα του Αυτοκράτορος, αυτός ούτος ο Αυτοκράτορ, τι είναι; Ή το αντίτυπον του Αντιχρίστου, του τελικού Αντιχρίστου που ακόμη δεν ήρθε. Έφυγαν. Άραγε, θα υπάρξει κανένα σημείον των Εσχάτων; Ποιων Εσχάτων; Του πραγματικού Αντιχρίστου, αυτού που περιμένουμε.

Ώστε οι χριστιανοί να ειδοποιηθούν και να φύγουν. Ναι, ποιο μπορεί να είναι αυτό;

Εύκολα δεν μπορεί να το πει κανένας, όχι και δύσκολα όμως. Καταρχάς μεν μέσα στην Εκκλησία μπορεί να δοθεί. Δεν ξέρουμε τότε τι θα κατανοήσουμε από την Αγία Γραφή, που θα πούμε, αυτό είναι το σημείο ότι πρέπει να φυλαχτούμε, ώστε να γλιτώσουμε.

Μας λέγει ο Λόγος του Θεού στο βιβλίο της Αποκαλύψεως ότι θα φύγουμε στην έρημο. Εδώ τι λέει, φευγιάτωσαν οι στα όροι, λέει ο Κύριος. Και αναφέρεται στην Ιερουσαλήμ, που είναι τύπος των Εσχάτων. Τώρα, εμείς θα φύγουμε στην έρημο, λέει το βιβλίο της Αποκαλύψεως.

Τι πρέπει να κάνουμε; Να θυμηθούμε αυτό που είπε, θυμηθείτε τη γυναίκα του Λοτ. Δηλαδή μη πεις, έχω χωράφια, έχω χρήματα, κτήματα, επενδύσεις, τούτα, εκείνα, περιουσία. Πού θα φύγω, Ανάστα Διότι θα χάσεις όχι μόνο τη ζωή σου, θα χάσεις προπαντός την ψυχή σου.

Διότι όταν βρεθείς μπερδεμένος μέσα σε αυτό το δίκτυο τρόπου διακυβερνήσεως του Αντιχρίστου, για να περισώσεις την περιουσία σου, θα τον προσκυνήσεις. Δηλαδή θα απολιθωθείς. Νομίζω, πιστεύω, ίσως, δεν μπορώ να σας το πω πιο σίγουρα, ότι είναι αυτό το σημείο.

Γι' αυτό σας είπα ότι είναι δύσκολο και δεν είναι δύσκολο να καταλάβουμε το ίδιο σύνθημα, στην πρώτη περίπτωση και στη δευτέρα περίπτωση. Μην γυρίσεις πίσω, φύγε, φύγε. Πώς θα ζήσω στην έρημο; Μας λέγει ο Λόγος του Θεού ότι ο Θεός θα τρέφει, λέγει, τη γυναίκα, η Εκκλησία, τη γυναίκα, εις την έρημο 3,5 χρόνια.

Δηλαδή όπως έθρεψε το λαό Του με το μάννα, αναπάντεχο πράγμα. Ποιος το πίστευε; Πού μπορούσαν να φανταστούν οι Εβραίοι ότι ο Θεός θα ρίχνει μάννα κατεβατό από τον Ουρανό να τρώνε; Έχουμε όμως ένα ιστορικό προηγούμενο. Αφού λοιπόν θα πάμε στην έρημο και πρέπει να φτάσουμε στην έρημο, δεν θα κοιτάξουμε τίποτα πια από τον κόσμο, μη πούμε τι θα φάμε εκεί, διότι Εκείνος το είπε, το υποσχέθη.

Πρώτον, με ένα ιστορικό προηγούμενο, το μάννα στην έρημο ως σοφία και δυνατότητα του Θεού, και δεύτερον, ως υπόσχεση ότι ο Θεός θα τρέφει τη γυναίκα, την Εκκλησία, εις την έρημο. Εσύ μόνο φύγε, μην μπερδευτείς στα γρανάζια του Αντιχρίστου.

Έτσι καταλαβαίνετε, μερικοί ρωτούν, πώς θα εξασφαλίσουμε τα χρήματα. Ξέρετε, εδώ και 2-3-4-5 χρόνια, από τότε που κάναμε αυτά και στην ερμηνεία, στην Αποκάλυψη, Με προσήγγισαν κάποιοι, πως πρέπει να σηκώσουμε τα χρήματά μας από την τράπεζα, να, να. Αγαπητοί μου, όταν ζήσουμε σε εκείνες τις ημέρες, ώστε αγαπητοί μου, δεν πρέπει να σκεφτούμε τίποτε άλλο, παρά να φύγουμε.

Μνημονεύετε της γυναικός Λοτ. Σας λέγω αλήθεια, επειδή είναι και ευμνημόνευτος, εμένα με έχει εντυπωσιάσει πάρα πολύ αυτή η ειδοποίηση του Κυρίου, πόσες φορές τη λέω καθ' εαυτόν, μνημονεύετε της γυναικός Λοτ. Να ενθυμείστε τη γυναίκα του Λοτ.

Με όλες τις συνέπειες, θετικές και αρνητικές. Διότι ο Λοτ και τα δυο του κορίτσια έφυγαν, σώθηκαν. Η γυναίκα του χάθηκε. Με όλες, σας είπα, τις θετικές και αρνητικές επιπτώσεις. Ωστόσο, ο Κύριος ο ίδιος ερμηνεύει τον Δανιήλ, αλλά και προφητεύει, λέγει εν Καινή Διαθήκη, και ο Κύριος και ο Απόστολος Παύλος προφητεύουν τώρα την τρίτη φάση, διότι είναι γνωστό ότι η καταστροφή της Ιερουσαλήμ είναι τύπος των Εσχάτων,

είναι τύπος του τέλους της ιστορίας κλπ. Ποια είναι αυτή η τρίτη και τελευταία φάση, όταν πάλι στο ναό θα συμβεί το βδέλυγμα; Πάλι στο ναό, στον ίδιο τόπο, ἑστὸς ἐν τόπῳ ἁγίῳ, που είπε ο Κύριος. Ποιο είναι αυτό; Όταν θα χτιστεί ο Ναός του Σολομώντος.

Και θα μπει τώρα, όχι το άγαλμα του Ολυμπίου Διός, ούτε το άγαλμα του Καίσαρος, αλλά αυτός ο ίδιος ο Αντίχριστος. Θέλετε να το δείτε; Ακούστε. Είναι από τη Δευτέρα προς Θεσσαλονικείς Επιστολή, δεύτερο κεφάλαιο, τρεις, τρία έως τέσσερα στίχοι.

Και αποκαλυφθεί ο άνθρωπος της αμαρτίας, δέστε εδώ χαρακτηρισμούς, ο υιός της απωλείας.

Άνθρωπος, δεν είναι φάντασμα, δεν είναι ενσάρκωση του σατανά, δεν υπάρχει ενσάρκωση, δεν μπορεί να γίνει ενσάρκωση του σατανά. Είναι 100% άνθρωπος, ο άνθρωπος της αμαρτίας, ο υιός της απωλείας, ο αντικείμενος, αυτός που αντίκειται στο Θεό.

Πρώτη λοιπόν, δεύτερη, τρίτη, πρώτος, δεύτερος, τρίτος χαρακτηρισμός, τέταρτος χαρακτηρισμός και υπεραιρόμενος, αυτός ο οποίος θα υπεραίρεται. Όχι απλώς μία συνήθης περίπτωση υπερηφανίας, αλλά θα είναι η σούπερ υπερηφάνεια, εκείνη που δεν διανοείται ποτέ από άνθρωπο, σε βαθμόν υπερβολικόν, θα το δείτε τι είναι αυτό και ότι αυτό θα συμβεί κατά τρόπο που δεν θα προηγείται κάποια προϊστορία.

Λέει και αποκαλυφθεί ο άνθρωπος της αμαρτίας, θα πει αποκαλυφθεί κάτι κρυμμένο και το αποκαλύπτουμε. Όταν κάνουμε αποκαλυπτήρια ενός αγάλματος, πάμε και το σκεπάζουμε το άγαλμα αυτό, ας πούμε με μια σημαία.

Αν είναι εθνική αυτή, εμείς δεν ξέρω τι. Τέλος πάντων, με ένα ύφασμα καλύπτουμε το άγαλμα, ορίζουμε γιορτή, τραβάμε αυτό το κάλυμμα. Και εμφανίζεται στα μάτια των ανθρώπων το άγαλμα αυτό. Όταν λέει θα αποκαλυφθεί, σημαίνει ότι δεν θα είναι γνωστός πιο μπροστά.

Σημαίνει ότι ξαφνικά οι άνθρωποι θα τον δουν. Όχι βεβαίως ότι βρέθηκε στη γη εκείνη τη στιγμή. Αλλά δεν θα έχει δώσει παρουσία. Πού είναι εκείνοι που λένε ότι γεννήθηκε ο Αντίχριστος; Και έτσι κινείται και έτσι κινείται.

Μα αυτό θα αποκαλυφθεί, το ρήμα αποκαλύπτω σημαίνει, θα γίνει η Αποκάλυψη πια στο θέμα της δράσεώς του. Δεν μπορούμε λοιπόν να ξέρουμε αν γεννήθηκε και πολύ παραπάνω πόσο χρονών είναι. Να λοιπόν άλλη μια φορά το πώς έχετε αυτό το σημείο, αυτό να το απορρίψετε τελείως.

Δεν ξέρει κανείς τίποτα για το θέμα αυτό. Η Αποκάλυψη του Αντιχρίστου θα είναι ό,τι λέει η λέξη αποκαλύπτομαι, εμφανίζομαι ξαφνικά. Πρόσεξτε συνέχεια.

Αυτός λοιπόν θα έχει μια φοβερή υπερηφάνεια, εωσφορική, και υπεραιρόμενος επί πάντα λεγόμενον θεόν ή σέβασμα. Θα θεωρεί τον εαυτό του ότι είναι πιο πάνω, αυτό θα πει υπεραιρόμενος. Σε κάθε τι, επί πάντα, που ονομάζεται μέσα στην ιστορία ή Θεός ή κάτι που είναι σεβαστό από τους ανθρώπους.

Σέβασμα, προσκυνητό και τα λοιπά. Λέμε ας πούμε, αυτός είναι ένας ναός. Ή είναι μια εικόνα, το σεβόμαστε αυτό. Ή λέμε ακόμα πόσοι θεοί υπήρξαν στον κόσμο αυτό. Από τη μυθολογία του, το Δία και το δωδεκάθεο του Ολύμπου, να μιλήσω με την ελληνική πραγματικότητα, μέχρι άλλες, ξέρω εγώ, άλλα θεοποιημένα πρόσωπα, ξέρω εγώ τον Βούδα, τον Κομφούκιο, αυτοί δεν θεοποίησαν τον εαυτό τους, τους θεοποίησαν οι επίγονοί των.

Δεν θεοποίησαν τον εαυτόν τους, το υπογραμμίζω, ούτε ο Κομφούκιος, ούτε ο Βούδας εθεοποίησε τον εαυτόν του. Αλλά τέλος πάντων τι υπάρχει στον κόσμο αυτόν που το σέβεται η ανθρωπότητα; Το σέβεται, ό,τι υπάρχει.

Από τον αληθινό Θεό, μέχρι τους ψεύτικους θεούς, αυτός θα πει, είμαι πιο πάνω και από τον Βούδα, και από τον Κομφούκιο, και από τον Μουάμεθ, και από τον Ιησού Χριστόν, και από το Θεό που έκανε τον ουρανό και τη γη, εγώ είμαι πιο πάνω από όλους.

Πείτε μου, ποιο θεοποιημένο πρόσωπο μίλησε έτσι, ποιο θεοποιημένο πρόσωπο; Μάλιστα ο προφήτης Ισαΐας το αναφέρει αυτό. Θα στήσω τον θρόνο μου κατά τον θρόνο του Κυρίου, αναφέρεται στον διάβολον και στη συνέχεια και στον Αντίχριστον.

Διότι ο διάβολος έχει 7 κεφάλια, είναι το θηρίο με τα 7 κεφάλια και τα 10 κέρατα, όπως και ο διάβολος είναι τα 7 κεφάλια με τα 10 κέρατα. Που σημαίνει ότι είναι ο διάβολος, θα είναι και ο Αντίχριστος, εννοείται από πλευρά κακότητος και υπερηφανίας και εξουσιών, δηλαδή τάλε κουάλε που λένε, η ίδια ποιότητα, ίδια ποιότητα.

Γι' αυτό ακριβώς τα δύο αυτά θηρία, το «μεν» αναβαίνουν από τη θάλασσα, το «δε» εμφανιζόμενο εις τον ουρανό, το εμφανιζόμενο θηρίο του ουρανού είναι ο Διάβολος, το εμφανιζόμενο από τη θάλασσα αναδυόμενο θηρίον είναι ο Αντίχριστος, έχουν ίδια χαρακτηριστικά, ίδια. Είναι όμως δύο διαφορετικά βεβαίως. Είναι ο Διάβολος και ο Αντίχριστος. Ο ένας είναι πνεύμα, ο άλλος είναι άνθρωπος.

Λοιπόν, ο Αντίχριστος, όπως θέλουμε, θα κτίσει το ναό του Σολομώντος και τότε θα μπει μέσα στο ναό του Σολομώντος και θα ανακηρύξει τον εαυτό του Θεό.

Οι Αυτοκράτορες εκήρυξαν τον εαυτό τους Θεό, αν θέλετε από μια πολιτική σκοπιμότητα, να έχουν μια ενότητα των λαών που κυριαρχούσαν. Αλλά, ποιος Αυτοκράτωρ είπε ποτέ ότι εγώ είμαι ο δημιουργός του ουρανού και της γης;

Δεν το είπε κανένας. Λοιπόν, ο Αντίχριστος λέει εδώ. Θα είναι υπεραιρόμενος επί πάντα λεγόμενον Θεόν. Ή σέβασμα, ώστε αυτόν εις τον ναόν του Θεού ως Θεόν καθίσαι. Ώστε αυτός στο ναό του Θεού, ο Άγιος Κύριλλος λέει, αυτόν της Αναστάσεως, ξέρετε ότι τις κατηχήσεις έκανε στο ναό της Αναστάσεως.

Αυτός που υπάρχει μέχρι σήμερα, σε αυτόν το ναό λέει της Αναστάσεως, σε αυτό το ναό του Σολομώντος που θα κτίσει και θα καθίσει ως Θεός. Γι' αυτό σας είπα, θα πει ότι είμαι πιο πάνω και από το Θεό. Ποιον; Το Γιαχβέ, τον Κύριο, του ουρανού και της γης.

Διότι στο ναό του Σολομώντος ποιος λατρεύεται; Ο Γιαχβέ, ο Κύριος. Συνεπώς, αφού θα καθίσει ως Θεός, άρα βάζει τον εαυτό του πιο πάνω και από τον Γιαχβέ, τον Κύριο.

Αποδεικνύντα εαυτόν ότι εστίν Θεός, και θα αποδεικνύει τον εαυτόν του ότι είναι Θεός. Πώς θα το αποδεικνύει; Με τα ψευδοθαύματα, με ψευδοθαύματα, ώστε λοιπόν αυτός αφού θα καθίσει στο ναό του Θεού, τότε είναι το αποκορύφωμα του βδελύγματος της ερημώσεως.

Διότι έναν ναό που το χτίζει ο Αντίχριστος, εκεί θα κατοικεί η Χάρη του Θεού; Όχι βεβαίως. Και εφόσον σε αυτό το ναό του Θεού κατοικεί ο Διάβολος, συγγνώμη, ο Αντίχριστος και κηρύσσει αυτόν Θεόν. Αυτό είναι το χειρότερο βδέλυγμα, το χειρότερο βδέλυγμα που θα μπορούσε ποτέ να συμβεί.

Ώστε λοιπόν η προφητεία του Δανιήλ έχει τρεις φάσεις. Οι δύο γίνηκαν, αναμένεται η τρίτη. Η πρώτη είναι το 168 με τον Αντίοχον τον Επιφανή. Η δευτέρα φάση είναι με την καταστροφή της Ιερουσαλήμ και του Ναού.

Αφού προηγουμένως αισθήθηκε το άγαλαμα του Κέσσερος, πρώτα το άγαλαμα του Ολυμπίου Διός από τον αντίβατον επιφανή και έχουμε τώρα την τρίτη φάση που δεν είναι άγαλαμα πια αλλά είναι αυτός ο ίδιος ο αντίχριστος.

Βέβαια θα μου πείτε ένα σημάδι, τι λέει όπως ο Άγιος Κύριλλος εδώ, ότι μετά από τη διάδοση του χριστιανισμού σε όλον τον κόσμο, τι άλλο σημείο μπορούμε να έχουμε και αυτό. Αν κάμια φορά δείτε να κτίζεται ο Ναός Σολομώντος, αναρωτηθείτε ποιος τον κτίζει και γιατί.

Σημειώσατε ότι ο Ναός Σολομώντος ουσιαστικά δεν μπορεί να λειτουργήσει, διότι λείπουν όλα εκείνα τα στοιχεία που κατά τον νόμο θα έπρεπε να λειτουργήσει. Δεν υπάρχει η Ιεροσύνη στους Εβραίους, χάθηκε. Με την καταστροφή της Ιερουσαλήμ, χάθηκε. Δεν υπάρχει σήμερα η φυλή του Λευί. Δεν υπάρχει λοιπόν η Ιεροσύνη. Άρα λοιπόν ποιος θα προσφέρει η θυσία; Ουδείς.

Έτσι, οποιοσδήποτε μπορούσε να ελέγξει τους Εβραίους ότι αν κάνουν θυσίες χτίζουν τον Ναό είναι άκυρα πράγματα. Είναι άκυρα γιατί λείπει η Ιεροσύνη, θα το ξαναλέω, αλλά δεν χρειάζεται όμως γιατί έγινε η Καινή Διαθήκη.

Με τετέρθει η Ιεροσύνη. Πού να το καταλάβουν αυτό οι Ιεβραίοι. Έχουμε την καινούργια Διαθήκη και αφού έχουμε μετάθεση Διαθήκης, κατά νάγκη έχουμε και μετάθεση Ιεροσύνης. Γι' αυτό λέγει «Σι Ιερεύς κατά την τάξη, όχι Άρων, αλλά Μελχισεδέκ». Και κατά την τάξη Μελχισεδέκ είναι ο Ιησούς Χριστάς.

Μετάθεση λοιπόν Διαθήκης, μετάθεση Ιεροσύνης. Δεν έχουν Ιεροσύνη.

Τότε είναι μάταιο να χτιστεί ο Ναός. Αν χτιστεί σημαίνει κάτι. Καλά δεν πηγαίνει. ‥

Είναι τόσο δύσκολο πράγμα; ‥ Δεν ήρθε ακόμα η ώρα να γίνει αυτό. Αυτό είναι. Προσέξτε, εμποδίζεται από τον κατέχοντα, θα το δούμε λίγο πιο κάτω αυτό, αλλά βλέπω ότι μόνο που δεν θα μπορέσουμε απόψε να το δούμε αυτό. Εμποδίζεται από τον κατέχοντα, έως ό,τι λέει ο κατέχων πάει στην άκρη, τότε θα γίνει αυτό.

Όχι ότι αδυνατούν. Δεν ήρθε η ώρα ακόμα. Και αυτό είναι το καταπληκτικό. Ωστόσο, καταλάβαμε αγαπητοί μου τι είναι αυτό το βδέλυγμα της ερημώσεως. Όταν, επί παραδείγματι, δούμε, ξέρω εγώ, έναν άνθρωπο που είναι Πρόεδρος Δημοκρατίας, ξέρετε κάποτε, αν θα το θυμάστε κάποιοι άνθρωποι.

Με συγχωρείτε για το παράδειγμα, αλλά είναι χαρακτηριστικό. Προ πολλών πολλών ετών, ξέρω εγώ 30 χρόνια ή 25 χρόνια, δεν θυμάμαι, πρέπει να γίνουν εκλογές και έβαλαν διάφορες υποψηφιότητες. ‥

Και αυτός λοιπόν έβγαινε και έκανε προεκλογικό. ‥

‥

‥ Σας είπα αυτή την εικόνα τώρα, το σκέφτηκα να σας το πω, για να πάρουμε ακόμη μια καλύτερη εικόνα τι θα πει βδέλυγμα: στον ναό του Θεού να κάθεται σαν άνθρωπος που κηρύσσει τον εαυτόν του Θεόν. Βδέλυγμα. Αλλά ας προχωρήσουμε. Και πάλι, τότε, εάν τις είπη «ιδού ώδε ο Χριστός ή ιδού εκεί», μη πιστεύσετε. Αν σας πουν «εδώ είναι ο Χριστός, εκεί είναι ο Χριστός», μη πιστέψετε, λέει ο Κύριος.

Διότι θα υπάρξουν πολλοί Αντίχριστοι, βεβαίως, ο κατεξοχήν Αντίχριστος θα είναι ο αναμενόμενος. Η Μυσαδελφία δίδωσε λοιπόν χώραν του Αντιχρίστο Η μισαδελφία δίδει τόπον εις τον Αντίχριστο. Ποια μισαδελφία; Των αδελφών, των επισκόπων, των πρεσβυτέρων, των κληρικών γενικά, του λαού ακόμα.

Γενικότερα. Η μισαδελφία δίνει τόπο. Τι θα πει; Ότι σε ένα λαό που υπάρχει το μίσος των αδελφών δεν είναι δυνατόν ποτέ ή σε μια εκκλησία που υπάρχει το μίσος των αδελφών, το τι σημαίνει ότι δίνουμε τόπο να εγκαθιδρυθεί ο Αντίχριστος.

Προετοιμάζει γὰρ ο διάβολος τα σχίσματα των λαών, ἵνα εὐπαράδεκτος γένηται ο ερχόμενος. Διότι προετοιμάζει ο διάβολος τα σχίσματα των λαών, και σχίσματα σημαίνει μισαδελφία. Πότε έχουμε σχίσματα των λαών; Όταν έχουμε μισαδελφία.

Για να γίνει ευπαράδεκτος αυτός που έρχεται. Ποιος έρχεται; Ο Αντίχριστος. Θα έχετε ακούσει το εξής, να, εδώ είναι γραμμένο, ότι ο Αντίχριστος θα βρεθεί μπροστά σε μια κατάσταση σπαραγμού των Εθνών, διαιρέσεως των Εθνών, σχισμάτων των λαών, όπως το λέει εδώ Άγιος Κύριλλος, και θα προτείνει την ένωση των Εθνών.

Αυτό είναι το πρώτο και μεγάλο δόλωμα.

Βέβαια αυτό ξεκίνησε δειλά-δειλά να λέγεται. Αλλά δεν είναι όμως αυτό, είναι προοίμια αυτό. Διότι άμα δει τους λαούς να σπαράζουν, θα τους πηγαίνει το δόλωμα εδώ: Εγώ θα σας ενώσω. Διότι δεν θα είναι σε θέση οι ίδιοι λαοί να βρουν άκρη.

Συμφιλιώσεις μεταξύ των. Και αυτός τι είδους εξουσία θα έχει; Πώς θα μπορεί να το πει; Βεβαίως πολιτική εξουσία, και θα προτείνει την Ένωση των Λαών. Να σας πω ένα προδρομικό φαινόμενο. Αυτό το προδρομικό φαινόμενο είναι το εξής, οι μικρές μικρές ενώσεις λαών που ήδη γίνονται. Έχουμε τις Ηνωμένες Πολιτείες, σήμερα έχουμε την Ηνωμένη Ευρώπη, λέμε δηλαδή ΕΟΚ. Έχουμε μικρούς δηλαδή συνασπισμούς, λέμε τα Ηνωμένα Αραβικά Κράτη.

Λέμε Ηνωμένες Δημοκρατίες, τα Σοβιέτ. Αυτά όλα είναι επιμέρους ενώσεις. Έτσι κάποια μέρα θα βρεθούμε να υπάρχουν τρεις-τέσσερις τέτοιες ενώσεις, που ίσως αυτές οι τρεις-τέσσερις ενώσεις, τρεις ίσως, τρεις ίσως, να δημιουργήσουν μεταξύ τους αυτόν τον φοβερό πόλεμο. Γιατί είπα τρεις ίσως;

Είναι εκείνο που είχαμε κάποτε ερμηνεύσει στο βιβλίο της Αποκαλύψεως, σε εκείνο το φοβερό χώρο της Μεσοποταμίας. Θα γίνει εκείνος ο τρομακτικός πόλεμος, που θα έχει στρατό 200 εκατομμύρια. Μα θα είναι δυνατόν 200 εκατομμύρια σύρραξης; Όχι, βρε, πολύ απλό.

Σας είπα, η Περσία δεν συνορεύει κατά κάποιον τρόπο με την Κίνα; Η Κίνα μόνη διαθέτει 200 εκατομμύρια στρατό. Ο ένας στους πέντε δεν είναι στρατεύσιμος; Είναι χίλια εκατομμύρια η Κίνα. Λοιπόν, μόνο η Κίνα διαθέτει, σας είπα, 200 εκατομμύρια.

Εδώ λέγει όμως ότι θα είναι τρία χρώματα εκείνοι που θα πολεμήσουν μεταξύ τους. Κόκκινη, Κίτρινη και Μπλε Ναι, ο νοών νοείτω. Εγώ με τη σειρά μου θα πω το ο νοών νοείτω. Κόκκινο, κίτρινο, μπλε. Θα γίνει τρομακτική σύρραξης. Έτσι λοιπόν θα έρθει ο Αντίχριστος, γιατί ο Αντίχριστος είναι η τελευταία πράξη της ιστορίας. Θα προηγηθεί ο πόλεμος και θα έρθει να πει: μα τι μαλώνετε, τι βγάλατε από αυτό τον πόλεμο; Τι βγάλατε, όπως το λέμε πάντοτε, τι βγάζουμε από ένα πόλεμο;

Όπως θα λέμε σήμερα όταν μιλάμε για ειρήνη: τι θα βγάλουμε αν κάνουμε πόλεμο; Έλατε λοιπόν, γιατί να υπάρχουν συνασπισμοί; Έλατε να ενωθούμε. Έχουν αρχίσει αυτοί οι συνασπισμοί, θα λέγαμε αυτές οι ομοσπονδίες των κρατών, οπότε τότε ο Αντίχριστος θα προτείνει αυτή την Ένωση των Εθνών.

Και έτσι εξηγείται γιατί θα κυβερνήσει σ' ολόκληρη την υφήλιο. Έτσι εξηγείται, αγαπητοί μου.

Και λέει στη συνέχεια ο Άγιος Κύριλος «Μη γέννητο δε μηδένα των εντάφθα, μηδέτων αλαχουδούλων του Χριστού, προς δραμήν το εχθρό» Θεός να φυλάξει, μη γέννητο Ώστε κανείς από τους εντάφθα, αυτοί που με ακούνε, αυτοί οι κατηχούμενοι εσείς που με ακούτε, λέει ο Άγιος Κύριλος «Μης μηδένα των εντάφθα, μηδέτων αλαχουδούλων του Χριστού, ούτε από πουθενά αλλού» δούλοι του Χριστού από οποιοδήποτε τόπο που ανήκουν στην Εκκλησία προσδραμεί το εχθρό να προσδράμει κανείς στον εχθρό από το προσδράμει θα ήθελα να το σχολιάσω λιγάκι

Πώς θα προσδράμω; Βέβαια σε κάθε περίπτωση, σε κάθε γεγονός, σε κάθε εισβολή εχθρού έχουμε πάντοτε τους προσδράμοντας. Αυτό είναι γεγονός. Μπήκαν οι Γερμανοί, έχουμε τους Γερμανόφιλους. Παίρνω μια παλιά εικόνα έτσι, τώρα δεν ξέρω πια αν υπάρχει ο Γερμανόφιλος και ο Αγγλόφιλος της εποχής εκείνης.

Ή πολύ περισσότερο, οι Αγγλόφιλοι και οι Ρωσόφιλοι της εποχής του περασμένου αιώνος. Λοιπόν, κάτι που το ζήσαμε όμως. Εγώ τουλάχιστον το έζησα, δούλευα σε ένα μαγαζί, το αφεντικό μου φαρμακοποιός ήταν, μακαρίτης τώρα.

Πόσο τρόμαξα όταν είδα, όταν μπήκαν οι πρώτοι Γερμανοί μέσα στο φαρμακείο, να τους μιλάει γερμανικά.

Μάλιστα, μια λέξη το, Guten Morgen, καλημέρα. Το ξέρω εγώ αγγλικά, Good Morning. Και εμείς, τι; Του φωνάζω, κύριε Μιχάλη, δηλαδή μιλάτε εγγλέζικα; Αλίμονό σας. Δεν ήξερα ότι ξέρετε Γερμανικά. Καλά είστε εδώ; Καλημέρα έτσι, και να χαριεντίζεται, να και τα λοιπά. Έκανε τραπέζι στο σπίτι του απέναντι, έμενε ένας διοικητής εκεί, Γερμανός, του έκανε τραπέζι και τα λοιπά. Η χαμένη, Γερμανόφιλος. Τι πιστεύετε, δεν υπάρχουν πάντοτε οι προσδράμοντες εις τον εχθρόν; Παντού πάντοτε, σε κάθε κατάσταση, σε κάθε περίπτωση, πιστεύω το καταλαβαίνετε. Λοιπόν, θα υπάρξουν και προσδράμοντες εις τον Αντίχριστον, έτσι φαίνεται.

Μας ειδοποιεί ο Άγιος Κύριλλος γι' αυτό. Λοιπόν ακούστε, το αποκαλύπτει ο Λόγος του Θεού. Είναι εκείνο που κι άλλοτε σας έχω πει, μου έχει κάνει τρομακτική εντύπωση από όλο το βιβλίο της Αποκαλύψεως. Δεν με εντυπωσιάζει ότι ο Αντίχριστος, ούτε τίποτα, δύο πράγματα με εντυπωσιάζουν.

Η επαναφορά της ειδωλολατρίας και ότι θα προσκυνήσουν τον Αντίχριστο οι χριστιανοί. Ακούστε τι είναι η τρόπο Στο βιβλίο πάντα της Αποκαλύψεως, ένδεκα κεφάλαιο, στίχοι ένα έως δύο, γράφει τα εξής ο Ευαγγελιστής Ιωάννης.

Και εδώ εδόθη μοι κάλαμος όμοιος ράβδω από τον άγγελο μου δόθηκε, λέγει, ένα καλάμι σαν ένα ραβδί που χρησιμοποιείται ως μέτρον. Λέγων, λέγων ο άγγελος, έγειρε και μέτρησον τον ναόν του Θεού και το θυσιαστήριον και τους προσκυνούντας εν αυτώ. Μπες, μέτρησε το ναό του Θεού, το θυσιαστήριον. Σημειώστε ότι άμα γράφει την Αποκάλυψη ο Ευαγγελιστής ο Ιωάννης, δεν υπήρχε πια ο ναός, ούτε βεβαίως το θυσιαστήριον. Το 70 είχε καταστραφεί ο ναός.

Είναι όμως εικόνα. Είναι η εικόνα. Έχει σημασία το ότι δεν υπήρχε. Έχει πολύ μεγάλη αξία, διότι είναι τύπος της Εκκλησίας.

Μέτρησε λοιπόν το Ναό του Θεού, το Θυσιαστήριο και εκείνους που προσκυνούν εκεί, και την αυλήν την έξωθεν του ναού έκβαλε έξω και μη αυτήν μετρήσεις. ότι εδόθη τοις έθνεσιν, και την πόλιν την αγίαν πατήσουσιν μήνας τεσσαράκοντα δύο. Μη μετρήσεις όμως τις αυλές του ναού, το θυσιαστήριο βέβαια ήταν έξω από το ναό, έως εκεί θα μετρήσεις, όχι παραπέρα, διότι ο Ναός του Θεού δόθηκε, συγγνώμη, οι αυλές, αλλά και η πόλις η Αγία Ιερουσαλήμ δηλαδή, δόθηκε, δηλαδή παραχωρήθηκε από το Θεό, να πατηθεί από τα έθνη, από τον Αντίχριστον, 42 μήνες, 3,5 χρόνια. Όλοι οι Πατέρες της Εκκλησίας μας ερμηνεύουν και λέγουν ότι τόσο ο Ναός, όσο και η πόλις είναι η Εκκλησία.

Εδώ το μετρώ θα πει είμαι στη γνώση του Θεού. Ό,τι δεν μετρώ σημαίνει δεν είναι στη γνώση του Θεού, που σημαίνει ο Θεός αγνοεί. Τι; Εκείνο που δεν μετράται. Τι δεν θα μετρηθεί; Από το θυσιαστήριο και πέρα δεν θα μετρηθεί. Δηλαδή, θα πατηθεί από τα έθνη. Ήτοι, ένα πολύ μεγάλο μέρος των Χριστιανών θα προσκυνήσει τον Αντίχριστο. Αυτό, αγαπητοί μου, με εντυπωσιάζει και με κάνει και οδύρομαι από μέσα μου. Ναι, δεν θα προσκυνήσουν τον Αντίχριστο μόνο εκείνοι που μετρήθηκαν. Είναι εκείνοι που θα έχουν, καταφύγει στην έρημον. Αυτοί δεν θα προσκυνήσουν. Είναι το λείμμα που λέγει ο Απόστολος Παύλος εις την προς Ρωμαίους.

Ο Απόστολος Παύλος αναφέρεται στον προφήτη Ηλία και στα Έσχατα. Τι είναι ο προφητής Ηλίας και ο Αχάβ; Τύπος του Αντιχρίστου είναι. Και το καταπληκτικό είναι ότι ο προφήτης Ηλίας είναι ο ίδιος. Θα είναι όπως τότε, θα είναι και στα Έσχατα. Το ίδιο πρόσωπο.

Οπότε βλέπει κανείς με σαφήνεια, αγαπητοί, ότι θα προσδράμουν να προσκυνήσουν και τον Αντίχριστο, δυστυχέστατα, χριστιανοί. Γι' αυτό το λόγο θα πρέπει να προετοιμαζόμεθα στην άσκηση, στη λιτότητα, στην πολλή πίστη και στην πολλή αγάπη.

Για να μην φτάσουμε σε εκείνο το σημείο, οι άνθρωποι που θέλουν επενδύσεις υλικές, διασυνδέσεις και φιλοδοξίες θα πάθουν κακό. Ας το προσέξουμε λοιπόν, ας το προσέξουμε πολύ, διότι δεν συμφέρει. Οι επιπτώσεις είναι αιώνιες.

Αυτά, αγαπητοί μου, για απόψε.