Περὶ τοῦ Ἀντιχρίστου 5

Ἡ ἀγγλικὴ μεταγραφὴ εἶναι αὐτόματη μετάφραση τῆς πρωτότυπης ἑλληνικῆς διάλεξης. Ἐνδέχεται νὰ περιέχει σφάλματα· ἡ πρωτότυπη ἑλληνικὴ ἠχητικὴ ἐγγραφὴ εἶναι ἡ ἔγκυρη πηγή. Ὁρισμένα ἀποσπάσματα παραλείπονται βάσει ἐκδοτικῆς πολιτικῆς.

In Saint Cyril's Fifteenth Catechesis, paragraph 3, he says that we shall have a new world, and that this will happen when history comes to its end.

Saint Cyril continues speaking about this subject. After referring to the prophet Isaiah, and also to the Gospel, he brings one more testimony. As I told you, there are very many testimonies in Holy Scripture, in the Old Testament and the New Testament. This particular testimony is found in the Psalter.

He says: Listen to David the Prophet, who says, "In the beginning, You, Lord, founded the earth, and the heavens are the works of Your hands. They will perish, but You remain."

What does David say in Psalm 101? "In the beginning, You, Lord, founded the earth. And the heavens are the works of Your hands. They will pass away, but You remain." But someone will say, "Look, he clearly says that they will perish." What does the Psalmist say? That the heavens will pass away.

So how can you say here that they are renewed? Listen to how he uses the word "perish." Pay attention to how the Psalmist understands this "perishing." It is clear from what follows: "And they all shall grow old like a garment, and like a cloak You will roll them up, and they shall be changed."

That is, all things, all the heavens, will grow old like a garment. Not that they have already grown old, but that they will grow old.

Like a cloak, like a coat that we turn inside out, "You will roll them up." That comes from the verb meaning to roll or turn around, as I told you last time. You turn it inside out, and they will be changed; the heavens will be changed.

And he brings in yet another example to explain that word, "they shall perish." For the perishing of a man is spoken of in the same way, according to what is written: "See how the righteous man has perished, and no one takes it to heart" , and this is said even while the Resurrection is being awaited. So in the very same way, just as we look for a Resurrection of the righteous, we also look for one of the heavens. This is from Isaiah. What does it mean? As the prophet says, the righteous man was lost, he perished.

But no one understands "the righteous man has perished" in the sense of being annihilated. How, then? Since the Resurrection is expected, he has disappeared from this present life, but he will rise again. In this same sense we must understand the verb here, when the Psalmist says that the heavens "will perish."

No, this "perishing" is not in the sense of annihilation, but in the sense of change. So here, my beloved, we have this: all things will be changed, because all things will have grown old.

And this growing old is not, of course, what we would mean scientifically, that is, an exhaustion of energy. You know how the aging of the universe is understood from the standpoint of physics. It is well known that we cannot really feel that something has grown old. We say the earth is constantly being renewed.

It is constantly being renewed. How is it renewed? Look at the plants, and everything else. Autumn comes, everything dies, and in spring we have the same thing again. We have a cycle. And notice, we have both cycling and renewal. But this cycling is not endless. So how can aging be considered and understood? When all the points of energy in the universe are on the same level, then we do not have disappearance. Energy remains energy, but it cannot be yielded. Matter remains matter, and we have a kind of stillness. A wonderful example, as I told you last time, is the sea, the sea as a body of water.

If we had the Thermaic Gulf up on the peak of Olympus, we could run factory after factory at no cost, and we would draw a very great amount of energy. But we do not have the sea on Olympus. We have it where it is, and its energy is all on the same level.

Every point of energy is on the same level. There is no difference of potential from which I could draw energy. If I take the water and pump it up to Olympus, then when it gives energy back to me, I will receive less than I spent. And this is well known.

Otherwise we would have perpetual motion. So then, how is the aging of the universe understood? Aging is understood, I will say it once more, in this way: all the points of energy are on the same level. There is no difference of potential, and therefore no difference of level.

And therefore there is stillness. This is called death. It is the well-known heat death of the universe. But I told you last time that we are not waiting for the heat death of the universe. The aging spoken of here is not physical.

Rather, the aging is moral. Saint Cyril did not tell us this here, but we know it. We know it not only because the Fathers say it; the Word of God says everywhere that our earth has grown old through sin.

So the aging here is not physical. It is moral.

Pay attention, so that we may look a little at this passage. It is very beautiful, truly revelatory, and we will touch it only in a few words, because we have so much to say.

"In the beginning, You, Lord, founded the earth."

And the heavens are the works of Your hands. What is this "in the beginning"? This "in the beginning" corresponds to what the book of Genesis says: "In the beginning God made heaven and earth." If we had to translate, not interpret, but translate this little phrase, "in the beginning," we would render it as "at the very beginning."

We would translate "in the beginning" as "at the very beginning," that is, "at the start," to say it in simple Greek. "At the beginning," yes, but what beginning? When we say "beginning," we mean time. And the phrase "You founded the earth" refers to space. Did time exist when the earth was founded?

That is, when space was created? No. Time did not exist. Time is intertwined with space. Space cannot be conceived without time, nor time without space. These two are bound together. Do you see the wisdom?

"In the beginning, You, O Lord, founded the earth." This corresponds to "In the beginning He made." "He made" is the same as "You founded." The psalmist says, "You founded," "You made," the earth. "In the beginning God made heaven and earth." I should now be speaking to you about this, but I will not.

This alone is majestic, I tell you. Who founded it? God. "You founded." "In the beginning God made." God. One God. Therefore this God is the maker of matter. Yes. It is not some other god. It is not some alien god, hateful to the gods of the spirits. It is the same God. Is this God nameless? Forgive me, better: is He impersonal?

Are these natural forces themselves God, in a pantheistic way? No. "In the beginning God made," with the article, showing that He is a definite God, He is a person, and He is not identical with His creation.

Why is He not identical with His creation? Because it says, "He made." It does not say, "He flowed forth," but "He made." What does that mean? An outward projection of essence. When I say, "I make a watch," that means it is not from my essence. It is something different.

So then, it is a projection. An outward projection of myself, not an inward one. It is known that the Son is the inward projection of the Father, while Creation is the outward projection of the Father. What does this mean? That God is one, God is personal, and what He creates is outside His essence and outside Himself.

Therefore God remains outside His creation in respect to essence, though not in respect to presence. And space and time are simultaneous. Does the Old Testament not say in many places, "By the word of the Lord the heavens were established"? By what word? Through the Word, the Logos. And who is this Word? He is the second person of the Holy Trinity. And again, it says, "through whom He also made the ages."

What are the ages? They are time. Space and time are creations of God, simultaneous, intertwined, and incomprehensible if separated. Try to grasp time without space. It is impossible, because time gives reality only together with space.

Please try to conceive space without time, or time without space. Impossible. These are the boundary points of human thought.

These pass away. They pass away. In Maccabees it says that Solomone is there, that wonderful woman, the mother of the seven children. She speaks to her last child before Antiochus Epiphanes, after her other six brave sons had already suffered martyrdom.

"My child," she says, "take care. Do not betray the faith. Do not betray our religion," she says to her last child, because Antiochus Epiphanes comes to flatter him. "And do not forget that God created all things out of nothing." This is said, and it is very true.

The greatest truth, which the philosophers did not reach, was spoken by a woman, Solomone. For Aristotle said, "From nothing, nothing." From nothing, nothing. There is also a related Latin saying, ex nihilo nihil, if I remember correctly, meaning "nothing."

From nothing, nothing. And yet now this Solomone says: from nothing, the world. This is purely a matter of revelation, because the categories of reason, that is, the categories of our logic, cannot answer that being came from nothing. They can only say, from nothing, nothing.

Now, when it says that the heavens pass away, that the universe passes away, is lost, does it truly vanish? Could it be lost and become what? Nothing again. For man has no relation to nothingness. He cannot have one, not only practically, but not even theoretically.

The concept of nothingness does not even enter the mind of man. Only God has relation to nothingness. For this reason He can return His creation again to nothing. But He does not return it to nothing. What does He do with it? He renews it.

He makes it new. The word "they will perish" carries the sense that they grew old, as He says a little further on: "like a garment they will grow old." So "they will perish" is equivalent to "they will grow old," and not to "they are reduced to nothing."

So what do we have here? We have the renewal of creation. Beloved, as I told you last time, someone here, a man, told me that he was shaken by this. I do not know; I had told you myself that I am shaken by these things.

How could we not be shaken by such depth, such beauty, which God gives in all these things, when we know what God is preparing? What philosophical mind ever conceived such things? Thus he speaks of a resurrection, just as we await the Resurrection, so also of the heavens.

The sun will be turned to darkness and the moon to blood, as Joel says. That is to say, we might put it this way: the curves of decay will set in, and even the atom itself will collapse. Take note, for whether you speak of thousands or of millions of years, that is the lifespan of the universe.

Recently there was a conference in America, perhaps you also saw it written up in a magazine. From Greece, only one man represented our scientific world, an atomic scientist, Frangos.

At this very high-level conference it was accepted that creation is not millions of years old, as the materialists want it to be. It is not millions of years old. Rather, the age of the universe is very small. That is the first point.

Second, the age of man does not exceed 20,000 years. Keep these things in mind, they are useful. They are stones thrown against materialism. Do not say to me, radioactivity, do not say it. These are the latest findings, the very latest, based precisely on observations made within creation.

Let me come back to this. The curve of the fall does not reverse itself; the sun is darkened and the moon turns to blood. You know these things, they will come suddenly. If the Antichrist reigns for three and a half years, this will happen only in the very last part of those three and a half years.

It will not be something very long. It will be very brief indeed. Shall I say one day, one week, or one month? In any case it will be something very short, incomparably less than the three and a half years, much less.

You know how it is: if the course of the universe is a curve, it drops suddenly, to show the aging of the universe. Suddenly.

Let those who have returned from the Manichaeans be instructed, and let them no longer make gods of the heavenly lights, nor impiously suppose that this sun, which will be darkened, is Christ. Let them be taught, he says, those who returned from the ranks of the Manichaeans. The Manichaeans were Gnostics. Let them not believe in, and deify, the lights of the sun and the moon, and let them not say that Christ is the sun, as they impiously think.

Here I would like to pause for about two minutes. As you know, Manichaeism was the creation of a heretic, Mani, who was Persian. Mani, of Mani, it is third-declension. So Mani conceived the idea of joining all the religions of his age into one religion.

He is the first who attempted this yoking together of East and West from the religious and philosophical side. That is, he wanted to join Judaism, Christianity, and Mani comes after Christ, Judaism, Christianity, idolatry, Parseeism, which existed in Persia, and Buddhism.

He is the first. Besides, Persia was not very far from India. So he wanted to join East and West. He is the first to create such a religious syncretism and such a religious ecumenism.

Consequently, Mani is the patron, the father, of every post-religious syncretism. Do you know who in our time is attempting to carry out this religious syncretism?

Very much so, as I have told you, ecumenism, this pan-heresy. But also Freemasonry. Freemasonry is nothing other than a religious syncretism. In its theory it contains the ancient mysteries of the Greeks, of Asia Minor, of Egypt, and it contains Christianity.

The Freemasons swear on the Bible, on the Bible, on Holy Scripture, the Freemasons swear. A strange thing. It has Buddhism as well. We might say that the metaphysics, or the soul, of Masonry is Theosophy. And Theosophy is this borderland I am speaking about.

That is, the patron of Masonry is Mani.

And he said that Christ is the sun.

This is not at all accidental, precisely because it is the continuation of ancient Manichaeism. Masonry gathered in whatever other elements it found before it, but the method is the same, this gathering of everything. It is enough to tell you, and you know it again from certain incidents concerning the Masonic Lodge in Athens, when some things came to light, that just as we have the holy sanctuary, they too have some kind of solea there.

And on the eastern wall there are two figures: the sun and the moon. And the god of Masonry is the G.A.O.T.U.

These are the initials of the phrase, the Great Architect of the Universe. Who does the architecting? Who does the architecting? And this is pantheism. Who does the architecting? The sun. Because the sun is the one that gives life. Therefore this is Christ. You will say, but it has the name of God. Yes, yes. Perhaps some Mason at this moment, if he is listening here, will stand up and say, Father, you are distorting these things. Not at all. This is the reality. And this is so if only because the G.A.O.T.U. is the sun, and if only because the sun and the moon are there. We have Christ; we do not have the sun.

We say that Christ is the Sun of Righteousness metaphorically. The sun is not Christ. There is a very great difference between the one and the other. This is nature-worship. Therefore you understand what Saint Cyril is saying here: those who return from the Manichaeans must see that the sun is a created thing, and that it will be extinguished.

And they cannot deify the sun. We could say the same to the poor Freemasons: the sun that you believe to be God is a creature, and it will pass away, that is, it will be extinguished. Christ is the Savior of the universe and of man, not created things.

And again, hear the Lord saying, "Heaven and earth will pass away, but My words will not pass away." You see, Christ says this in Matthew 24:35. For the things that have been made are not equal in honor to the words of the Master.

For the words of God are immortal, not to say uncreated.

Only because God became man were His words written down and became created in that form. The Word of God is uncreated. His sayings are uncreated, because the Word of God is uncreated. But you cannot place the things made, that is, created things, beside the words of God and make them equal in honor.

Those things pass away; My words never pass away, they remain, says the Lord.

On this point, since the matter of the Lord is mentioned here, and since the Lord Himself prophesies this, He says it. If you ask me whether Holy Scripture, the New Testament, perhaps says it somewhere more clearly, indeed it does. And not merely as the Apostles interpret it, because there are some who would like to say, "No, the Apostles say that." Christ Himself says it.

They separate the teaching of the Apostles from the teaching of Christ, most foolishly and most impiously. So then, the Lord said it. Listen to how He said it. It is Matthew 19:27.

"Behold," says the Apostle Peter, "we have left everything" , we left our possessions, we left our homes , "and we followed you; what then will there be for us?" What will become of us? We followed you, what will become of us? "And Jesus said to them, Truly I say to you, that we who have followed him in the regeneration (palingenesia), when the Son of Man sits upon his throne of glory, you also will sit upon twelve thrones, judging the twelve tribes of Israel."

It is one word: palingenesia. What does palingenesia mean? By the way, the word palingenesia is not there. Strange; it made a great impression on me, and I say this for those of you who research these things. It is not even in the great nine-volume Dimitrakos dictionary of the Greek language.

Nor is it in the Liddell and Scott dictionary. It struck me: the word palingenesia is not in these dictionaries.

The reference work gives the corresponding Latin word, a very apt one, that is, as the New Testament would be translated into Latin, as in the Vulgate.

Regeneration. In English, regeneration means to be born again, or better, to be generated again, from that word generation in English. It does not mean simply "to give birth," but "to create." Therefore regeneration means to create again. Indeed, Zigabenos says "life again," something that lives again. But this does not refer only to man, when he will live again with his human nature, with his human body. For we shall have palin-genesia, again and genesis.

It refers to man and to creation.

Re-creation. But pay attention here. Let me take up again that word, palingenesia, made of palin, meaning 'again,' and genesis. What is the first book of Holy Scripture called? It is called Genesis. And it is written with a single 'n.' It does not come from genno, 'to beget,' but from gignomai, 'to come into being.'

That means "to create." Therefore palingenesia means a second edition of Genesis. That is, the word is ours too; palingenesia also exists in Greek. We say "the national palingenesia." It means to become new again, to live again once more.

So, my beloved, when the Lord speaks of palin-genesia, He means creation again, just as the book Genesis refers to the subject of creation. That is why the first book of Holy Scripture received the name Genesis. Not "birth" with two nus, but "Ge-ne-sis." So the Lord also said clearly that when the palingenesia takes place, then you also will sit on twelve thrones, and so on.

Paragraph four, delta. "The things that are seen pass away, and the things we await come in their place, and these are far better." This is the conclusion of what he said in the previous paragraph. And it is the conclusion of what we ourselves said last time and again today.

So then, the things that are seen pass away, and those things that are awaited come, and they are better than the first. This world passes away. How well the Apostle Paul saw this: "the form of this world is passing away." The form of this world is passing away.

The form, not the essence. But "let no one busy himself overmuch about the time. For it is not for you," He says, "to know times or seasons which the Father has set in His own authority."

But as for the times, when these things will happen, let no one sit there prying into them, because, as the Lord said, this belongs only to God's authority. Therefore we cannot busy ourselves overmuch with it. Deep down, this was what the Lord's disciples had asked Him shortly before He was taken up into Heaven.

Lord, when will You restore the Kingdom of Israel? This Kingdom has two levels, two aspects. The first level, we might say, was exactly what the phrase says, that is, for the Jews to be set free, to become a nation again, and to become a free nation.

And the deeper level behind it is the Church, the Kingdom of God on earth. And if you want yet another level still further back, it is what we call the borderland. And precisely on this point the Lord said, It is not your concern to busy yourselves with this.

It is not your right to do so. And here I would point to those who claim that the Antichrist has already been born. But since the Antichrist, my dear ones, is bound up with the end of the world, how can they say such a thing? And as we shall see, the Antichrist will bear no signs.

He will not be saying, I am the Antichrist. In fact, he will have the opposite of what anyone might imagine. That is, he will be a wonderful man, an exceptional ruler. Who will suspect such a thing?

How, then, can we say that the Antichrist has been born? I regard this as pure idle talk, and something worse than idle talk, to say that the Antichrist is so many years old, and that he has already performed certain miracles, they say, in Jerusalem, and that he is there.

This, unfortunately, and worst of all, disorients the faithful, because when these things are proved false, they will say, Ah, never mind. Everything else the Scripture says is wrong too. And the devil disorients people, my beloved, so that they may be deceived, so that, together with today's falsehood, they may say, Never mind, it is all nothing.

And tomorrow they will reject the genuine thing as well. That is, they will say, This is not the Antichrist, precisely when he truly is. This is where the danger lies. But Saint Cyril says something magnificent, something I would call epigrammatic.

"And do not dare to declare when these things will come to pass, nor again lie back and fall asleep." This is a classic formulation, I would say. Do not dare, he says, to pronounce, to declare when these things will happen; don't be saying it will be this way or that way. Do not dare. But then, on the other hand, neither should you stretch out flat on your back and snore away, saying nothing at all, neither the one thing nor the other.

I think the answer given here by Saint Cyril is wonderful. If you ask me when we shall speak about the Antichrist, we are beginning, you see, we are going slowly, slowly, slowly; do not rush. So then, take care: we must neither busy ourselves with speculation, nor sleep lying flat on our backs.

On this point I would like to make a small observation.

You have either heard speakers or read books, and I will not name either the speakers or the books that exist, saying that the Antichrist is coming, that he has been born, and that 666 has no significance.

Do you hear? 666 has no significance.

They say that it is enough that I do not put it into my heart; it does not matter if it is something external, even if they seal my hand.

Without question, a person must understand that his whole faith lies in his own moral disposition. But Scripture says clearly that 666 will be placed on the hand with the seal. It says this in a realistic way, in a clear way, a very clear way. This means that I will say neither the one thing, that if the banknote or the identity card has 666 on it, then I am lost, nor the other thing, that 666 has no significance. Some have said, 666 has no significance at all.

Reject that. Others say, It has the greatest significance and must not be put anywhere. These are two extremes. According to what Saint Cyril says here, in a parallel way, he is not saying the same thing, but the spirit is the same.

Pay attention, my beloved. If the banknote is the five-thousand note, it has 666 on it. You know that it has this, do you not? You know it very well. If I have the banknote in my wallet, a banknote is a public document; it has a signature, saying that you will be paid upon presentation, as the old banknotes used to say: payable, that is, the value is to be paid.

Upon presentation, that is, when you present this signature, you have the value of the thing. Upon presentation. What is this? It is a public document. I, as a private individual, do not issue it; the Bank of Greece issues it, the issuing bank. So it is a public document. Something similar may also be true of an identity card. If I have the five-thousand note, well then, here in my pocket, in my wallet.

Has it entered my heart? Has it been placed on my hand? No. If it is put on the identity card? No. Therefore it has no significance. And yet it does have significance. Here now it is neither the one nor the other. It has no significance in the sense that it does not mean I have been sealed. Only when you put it on my hand will I say no, because Holy Scripture says this clearly. So it has no significance, neither on the identity card, nor on the banknote, nor on merchandise. Take whatever you like.

All the food products have it on them; they have the code on them, the barcode, all of that, it's right there on them. To say, 'I won't eat this, I won't eat that,' would be foolish. It's like what we would say, my dear ones, when the Lord was asked, when they told him that taxes had to be paid, that the tribute had to be paid to Caesar.

He says, Show Me a coin, a denarius. Whose inscription and image is this? The image. Yes, the image, the inscription and the image. Caesar's, said those who were present. Render therefore to Caesar the things that are Caesar's, and to God the things that are God's. Now pay attention to one point. Here is God, and here is Caesar, whichever Caesar it may be, the ruler of a state. What I owe to God is truly one thing, and what I owe here is truly another.

The state. To the state I owe taxation. But here, this gesture of the Lord was perhaps kept for our own days. It was an answer for His own time, but I think it was preserved for our days, for the following reason.

As you know, when the Apocalypse was written, the emperors of Rome were considered antichrists.

We might say they were forerunners and embodiments of this condition, that is, of the Antichrist. The emperor of Rome in each age was such a figure.

And the symbol of that city which destroys the Saints is Babylon. But historical Babylon no longer existed. It had been destroyed many centuries before. What, then, is this Babylon? It is Rome. For understandable reasons, the Evangelist John does not write "Rome"; he writes "Babylon," but he means Rome. But is it Rome as a city at that time? Yes, and at the same time it is a symbol. Is it not Babylon? And this is helped by the fact that, although he calls it Babylon, ancient Babylon had already disappeared from the stage of history.

Babylon is the Western civilization that produced apostasy from God. That is Babylon, Western civilization, this godless civilization, which produced apostasy from God through its philosophy, through its technology, through its science, and through its way of thinking.

This is Babylon, the great city that committed fornication and led humanity into fornication. And today Western civilization is no longer a geographical matter, but a matter of mentality. For today Western civilization is the whole world.

Japan too is Western civilization, you see; Japan accepted Western civilization. The whole world did, the entire globe. So who is this great harlot, Babylon? It is Apostasy. It is Western civilization, which produced Apostasy.

So the emperors of Rome in each age were embodiments of the Antichrist. In other words, does the Evangelist John create these things with his Apocalypse, and are they "unknown to Jesus Christ"? A strange thing.

When Christ said, "Show Me the coin," and asked whose image and inscription it bore, they said, "Caesar's." If Caesar were truly the Antichrist in such a way that Christ ought to have been frightened, in quotation marks, or to have made the people frightened, He would have said to them, "Do not ever touch this coin with your hands again; throw it away." He said no such thing. Instead, He said something tremendous, that what belongs to God you must render to God, and what belongs to Caesar you must render to Caesar. And whatever else belongs to public documents, such as the identity card, or the

things printed on products, and so on, or banknotes, these belong to Caesar. They cannot harm me in any way. But what would harm me? If they tell me to put it on my hand. Today we know what can be written with laser beams; I will not accept it. Why? Because here the Word of God speaks with precision and warns me: not on my hand. I will tell you more about this later. But pay attention. I told you that it would not harm a person if it were put either on an identity card or on banknotes, although I must tell you here of an aversion I have: those five-hundred-drachma notes that had the ouroboros serpent, the snake eating its own tail, and had three or four Masonic symbols there.

If I ever happen to have five-hundred notes or anything like that in my wallet, I get rid of them. I assure you, I feel, not that it's a defilement inside my wallet, no, it isn't a defilement. For God's sake.

Still, I feel an aversion. It is as though those banknotes disgust me. An aversion. Of course, without throwing them away or anything of the sort; I spend them, I pass them on, so they leave my wallet. But I told you that, even so, we must not put the number 666 on identity cards, nor on other things. "But since it does not harm." Yes, but. What is this "but"? This is what I want you to pay attention to. Therefore we will use neither one extreme, those who say, "It is nothing," nor the other extreme, those who think you have already been sealed simply by taking an identity card with the number 666.

Neither the one nor the other. What is the issue? If a beginning is made, and we put 666 on our identity card, we will become accustomed to it, and it will no longer make any impression on us when we move on to the next steps. What are those next steps? I do not know how many there may be.

But the final step is the sealing on the hand. And let me explain.

Sometimes we receive a dollar from America; we get a dollar now and then. And you, and everyone else, we all deal with banknotes, with dollars, with marks. Take a dollar. Now tell me, please. When we take a dollar, and today we say that there is the disease of AIDS, and that it is contagious, they even say it spreads through saliva.

So suppose that this person who has AIDS has wet the banknote with his saliva. A great many people have the habit of wetting their fingers with spit and counting out their banknotes. This, my dear ones, let us never do; it is a dreadful thing.

It's a risk for every illness, not just this one. We'll pass it on to others, and we'll pick up germs ourselves. No, let's count the money with our hands and then go and wash. We shouldn't keep wetting our fingers with saliva again and again; when the finger dries out from rubbing on the banknotes, I put it back in my mouth and hand the money over once more.

It is terrible. Let us not do this. But because this habit exists, let us speak about the dollar. I say dollar because, supposedly, in America at this moment AIDS is most widespread. Tomorrow it will be on Greek banknotes.

And who can tell us that it will not be on Greek banknotes? Since the disease has come to Greece too, and we will begin to be in danger. At some point they will say, you see, we cannot handle banknotes.

It is very dangerous for us to touch banknotes. "Look," they will say, "we do not need them. We must find another way, one in which we do not use banknotes." What is that way? We will put 666 here.

We will also put in the personal number. Because there are two numbers, do not forget this. There is the general number and the personal one. The general one is 666. And the personal one is the registry number, the tax number, as we say, the number from the tax office.

Something like that. And because people are still stealing banknotes, for that reason too, not only because of diseases, not only because of AIDS, but to make things secure. They steal, they break in today, what murders and robberies are taking place. You go to collect something, your pension from the bank.

And just as you are about to go out, someone snatches it from you and runs away. These things will become very common, and at some point people will say, In order to eliminate all this, there will be no banknotes. Finished. The sealing. But then, when we have already learned to stamp our identity cards now with 666,

When we have grown used to seeing 666 everywhere. When the hour comes in a way that feels very gentle and natural. We will not say no when it comes to our hand. And then we Christians will be marked. The mark will be set right here, and it will never wash away.

For this reason we must not accept 666 on identity cards. Because our Greek people, at least, will become used to it. And they will say, It is nothing.

The number 666 in itself can do nothing to me. It may be on a banknote, it may be on an identity card, I have explained all this to you.

It has nothing to do with me. And yet it does have something to do with me. It will accustom me to accepting that it is nothing. So let me say once more, as it says here, "Do not dare to declare when these things will come to pass, nor again be stirred up in a sleepy way." Neither the one nor the other. And so, side by side, we too would say, and let me tell you, honestly I had not intended to say these things to you tonight, I truly had not, yet I have said them to you, I do not know how. You see, I was carried away by my own eloquence.

I was keeping this to tell you another time, that neither one extreme nor the other is right. The one concerns us, and the other also concerns us, for all the reasons I have been explaining to you. So, my beloved, let us be attentive on this point, and may God grant mercy. All these things, of course, do not show good signs for our time. They are signs, certainly, signs; nevertheless, let us be watchful.

What will happen further on, may God help us. I would also like to say something more to you on this, since this discussion has come up,

because this too has been said, If, after all, I have the number here, the seal, can I not make the sign of the Cross?

Very well, I am not denying Jesus Christ. But it is striking, when we read in the Apocalypse, that those who have been sealed will not be able to repent. Or rather, no, they will not be saved. That is, if I am sealed, I will not be saved. This is striking. Between being sealed and not being saved there is a whole series of things. You have heard what these are. For at first glance someone may say, But I did not know, I did not know. Of course I do not know how God judges these things, but on the basis of Holy Scripture this is what we have to say, that the one who is sealed is not saved, explicitly and categorically.

And that it will be a seal on the hand, specifically the right hand, and on the forehead, is exactly what the text says. It is neither metaphor nor allegory. It is what the text says. That is the end of it. There is no room for anything else. What happens? Tell me, what is Baptism? It is a seal. How is this seal made? I place the person in the font three times. Immersion, emergence, and I say, In the name of the Father, the servant of God is baptized, in the name of the Father and of the Son and of the Holy Spirit. What have I done here? I have made a seal. What is this seal? It has the double character of the name of God, that God is Trinitarian, Father, Son, and Holy Spirit, and the other side of the seal is the Cross.

For the threefold immersion and emergence, which again expresses the name of the Trinitarian God, is at the same time also the Cross, because, as the Apostle Paul says, as many of us as were baptized were baptized into the death of Christ.

What is it? It is the tomb, and that is why the immersion is beneath the water. And the emergence is the Resurrection. What do we confess here? Two seals are placed, or rather one seal with two marks, faith in the dogma of the Holy Trinity, the first and greatest dogma of our faith, and the dogma of the Incarnation, because when we speak of the Cross, we mean the Incarnation.

These constitute the seal, the seal of the faithful person, which he receives at the hour of Baptism. Tell me, please, when he comes out of the font, do I have any seal, anything anywhere? Nothing. Yet this seal exists. I come out of the font, and even if it is represented by some oil or by something else, I do not mean Chrismation.

It exists. This seal is ontological. It is not one of those seals that we put on and can erase. It has entered into my very existence, so indelibly that the body which I will leave in the grave, even when my body becomes earth, will not be able to wipe away the seal.

For on the basis of this seal the Lord will recognize me, so that I may enter His Kingdom. Parallel to this is the seal of the Antichrist, because the first seal, the seal of Christ, is a seal of faith. The second seal is the seal of the Antichrist, and this too is a seal of faith.

That he will give us food to eat, that he will make a better world for us, and they will confess him as the Messiah. The conclusion is this: just as the one being baptized receives the divine uncreated energy of God, so the one who accepts 666 receives the energy of Satan, and therefore he will not be able to repent. There will be a kind of impediment; first, he will not be able to repent, or it will be, so to speak, an unsealing of the original

sealing of God, and a new sealing, a demonic one, so that God no longer accepts anything, because it is a sign of the end, the final sign of faith. What happened with Lot's wife, of whom the Lord told us, Remember Lot's wife? What happened?

She turned to look back, and she became a pillar of salt. She did not believe, and she became a pillar of salt. The others believed. One way or another, they were not to turn back and look. But that little thing will be the final act of history: the monument of faith. The seal of God is the Precious Cross and faith in the Triune God, and the seal of Satan is upon the Antichrist.

These will be the final memorials, the final memorials of faith and unbelief.

Στην 15η κατήχηση του Αγίου Κυρίλου, στην παράγραφον 3, στην οποία αναφέρεται ότι θα έχουμε έναν καινούριο κόσμο, που θα συμβεί αυτό όταν θα τελειώσει η ιστορία.

Συνεχίζει όμως ο Άγιος Κύριλος να λέγει για το θέμα αυτό, αφού ανεφέρθη στον προφήτη Ησαΐαν, όπως και στο Ευαγγέλιο, έχει ακόμη μία μαρτυρία, η οποία, σας είπα, πάρα πολλές υπάρχουν μαρτυρίες στην Αγία Γραφή, Παλαιά και Καινή Διαθήκη, βρίσκεται η μαρτυρία αυτή εις το Ψαλτήριο.

Λέγει, Ἄκουε Δαβὶδ τοῦ Προφήτου λέγοντος· καταρχὰς σὺ Κύριε τὴν γῆν ἐθεμελίωσας, καὶ ἔργα τῶν χειρῶν σού εἰσιν οἱ οὐρανοί. αὐτοὶ ἀπολοῦνται, σὺ δὲ διαμένεις.

Τι λέγει ο Δαβίδ εις τον 101 ψαλμό, Καταρχάς, Συ Κύριε εθεμελίωσες τη γη. Καὶ ἔργα τῶν χειρῶν σού εἰσιν οἱ οὐρανοί. Αὐτοί χάνονται, αλλά συ όμως διαμένεις. Ἀλλ' ἐρεῖ τις, θα πει κάποιος, ἴδε, λέγει σαφώς, ότι απολούνται με σαφήνεια. Τι λέγει ο ψαλμωδός; Ότι χάνονται οι ουρανοί.

Πώς λοιπόν εδώ λέγεις ότι ανακαινίζονται; Άκουε πως λέγει το απολούνται, πρόσεξε, πως εννοεί ο ψαλμωδός το απολούνται, διὰ τῶν ἑξῆς δῆλον, είναι φανερό από τα παρακάτω. Καὶ πάντες ὡς ἱμάτιον παλαιωθήσονται, καὶ ὡσεὶ περιβόλαιον ἑλίξεις αὐτοὺς καὶ ἀλλαγήσονται.

Ότι τα πάντα, οι πάντες ουρανοί, σαν ιμάτιο θα παλιώσουν, όχι πάλιωσαν, θα παλιώσουν.

Σαν περιβόλαιον, σαν παλτό, που το γυρίζουμε μέσα έξω, ἑλίξεις αὐτούς, δηλαδή του ρήματος ελίσσω, θα πει περιστρέφω, σας το έλεγα στην περασμένη φορά, γυρίζω μέσα έξω και θα αλλαχθούν, ἀλλαγήσονται οι ουρανοί.

Καὶ παίρνει καὶ ἀκόμα ἕνα παράδειγμα γιὰ τὸ ἀπολοῦνται. Ὥσπερ γὰρ ἀπώλεια ἀνθρώπου λέγεται κατὰ τὸ εἰρημένον· «Ἴδετε ὡς ὁ δίκαιος ἀπώλετο καὶ οὐδεὶς ἐκδέχεται τῇ καρδίᾳ», καὶ ταῦτα τῆς Ἀναστάσεως προσδοκωμένης, οὕτως Ἀνάστασιν ὥσπερ προσδοκῶμεν καὶ τῶν Οὐρανῶν. Εἶναι ἀπὸ τὸν Ἠσαΐα. Τί εἶναι; Ὅπως λέει, ὁ δίκαιος χάθηκε, ἀπώλετο.

Αλλά κανείς όμως δεν αποδέχεται το ἀπώλετο, το χάθηκε ο δίκαιος, με την έννοια της εκμηδενήσεως. Αλλά πώς; Της Αναστάσεως προσδοκωμένης, χάθηκε από την παρούσα ζωή, αλλά θα αναστηθεί. Με αυτήν την έννοια θα κατανοήσουμε το ρήμα, όπως το λέει εδώ, απολούνται, που λέει ο Ψαλμωδός, χάνονται οι ουρανοί.

Όχι, δεν είναι το ἀπόλλυμι ή το ἀπόλλυμαι των μέσων, δεν είναι με την έννοια της εκμηδενήσεως, αλλά με την έννοια της αλλαγής. Συνεπώς έχουμε εδώ, αγαπητοί μου, ότι όλα θα αλλάξουν, γιατί όλα θα έχουν παλιώσει.

Και το πάλιωμα δεν είναι βεβαίως όπως θα το εννοούσαμε επιστημονικά, δηλαδή ότι έχουμε εξάντληση ενέργειας. Ξέρετε πώς εννοείται η παλαίωση του σύμπαντος από φυσικής πλευράς, η παλαίωση. Είναι γνωστό ότι δεν μπορούμε να νιώσουμε κάτι ότι είναι παλαιωμένο, λέμε η γη συνεχώς ανανεώνεται.

Συνεχώς ανανεώνεται. Πώς ανανεώνεται; Βλέπετε τα φυτά, όλα τα πάντα, έρχονται από το φθινόπωρο, πεθαίνουν όλα, την άνοιξη πάλι έχουμε το ίδιο πράγμα, έχουμε μία ανακύκλωση. Και έχουμε, προσέξτε, ανακύκλωση και ανανέωση. Αυτή η ανακύκλωση δεν είναι αέναη. Αλλά η παλαίωσις πώς μπορεί να θεωρηθεί, να γίνει αντιληπτή; Όταν όλα τα σημεία, ενέργειας του σύμπαντος, είναι επί του αυτού επιπέδου, τότε έχουμε, δεν έχουμε εξαφάνιση. Η ενέργεια είναι ενέργεια, αλλά δεν μπορεί να αποδοθεί. Η ύλη είναι ύλη και έχουμε μία στατικότητα. Θαυμάσιο παράδειγμα, σας το έλεγα και την περασμένη φορά, είναι η θάλασσα. Η θάλασσα ως όγκος νερού,

αν την είχαμε, είχαμε το Θερμαϊκό Κόλπο, τον είχαμε επάνω στην κορυφή του Ολύμπου, θα κινούσαμε ανέξοδα εργοστάσια επί εργοστασίων, θα παίρναμε ενέργεια πολύ μεγάλη. Αλλά δεν έχουμε όμως την θάλασσα εις τον Όλυμπο, αλλά την έχουμε εκεί που είναι και είναι η ενέργειά της επί του αυτού επιπέδου.

Κάθε σημείο ενέργειας επί του αυτού επιπέδου. Δεν έχουμε διαφορά δυναμικού για να πάρω την ενέργεια, να πάρω το νερό να το πάω στον Όλυμπο με μία αντλία. Για να μου το αποδώσει θα πάρω λιγότερο από εκείνο που ξόδεψα και αυτό είναι γνωστό.

Γιατί αλλιώτικα θα είχα το αεικίνητον. Έτσι λοιπόν, πώς εννοείται η παλαίωση του σύμπαντος; Η παλαίωση εννοείται, θα το πω άλλη μία φορά. Ότι όλα τα σημεία της ενεργίας είναι επί του αυτού επιπέδου. Δεν υπάρχει διαφορά δυναμικού και συνεπώς επιπέδου, διαφορά επιπέδου.

Και συνεπώς, μία στατικότητα. Αυτό λέγεται θάνατος. Είναι ο γνωστός θερμικός θάνατος του σύμπαντος. Βέβαια σας είχα πει στην περασμένη φορά ότι δεν θα περιμένουμε τον θερμικό θάνατο του σύμπαντος. Ότι η παλαίωση εδώ δεν είναι φυσική.

Αλλά η παλαίωση είναι ηθική. Δεν μας το είπε ο Άγιος Κύριλλος και το ξέρουμε αυτό. Το ξέρουμε όχι μόνο οι Πατέρες το λέγουν, ο Λόγος του Θεού παντού, ότι επαλαιώθη η γη μας από την αμαρτία.

Η παλαίωση λοιπόν δεν είναι τώρα εδώ φυσική, είναι ηθική.

Προσέξτε, για να δούμε λίγο το χωρίον αυτό, είναι πάρα πολύ ωραίο, είναι αποκαλυπτικό πραγματικά, μόνο με δύο λόγια, γιατί έχουμε τόσα να λέμε.

Κατ᾿ ἀρχὰς σύ Κύριε τὴν γῆν ἐθεμελίωσας.

Καὶ ἔργα τῶν χειρῶν σού εἰσιν οἱ οὐρανοί. Ποιο είναι αυτό το καταρχάς; Αυτό το καταρχάς είναι αντίστοιχο με εκείνο που λέει το βιβλίο της Γενέσεως, Εν αρχή εποίησε ο Θεός τον ουρανόν και την γη. Αν έπρεπε να μεταφράσουμε, όχι να ερμηνεύσουμε, να μεταφράσουμε αυτή τη λεξούλα, αυτό το καταρχάς, συγγνώμη, εν αρχή, θα το μεταφράζαμε καταρχάς.

Το εν αρχή θα το μεταφράζαμε καταρχάς. Δηλαδή, στην αρχή, να το πούμε στην απλοελληνική. Το καταρχάς, στην αρχή, ποια αρχή; Όταν λέμε αρχή, ενώ με χρόνο Και εκείνο το εθεμελίωσας τη γη είναι ο χώρος. Υπήρχε ο χρόνος όταν εθεμελιώθηκε η γη;

Όταν δηλαδή δημιουργήθηκε ο χώρος; Όχι. Δεν υπήρχε ο χρόνος. Ο χρόνος είναι συμπεπλεγμένος με τον χώρον. Δεν νοείται ούτε ο χώρος χωρίς τον χρόνο, ούτε ο χρόνος χωρίς τον χώρον. Είναι συμπεπλεγμένα αυτά. Είδατε σοφία;

Κατ᾿ ἀρχὰς σύ Κύριε τὴν γῆν ἐθεμελίωσας. Αντίστοιχο, εν αρχή εποίησεν. Το εποίησεν, το εθεμελίωσας. Του ψαλμοδού Εθεμελίωσες, εποίησες, την γη. Εν αρχή ο Θεός επίησεν των Ουρανών και την γη Επάνω σε αυτό θα έπρεπε τώρα να σας ομιλώ, αλλά δεν θα μιλήσω.

Είναι μεγαλειώδες μόνον αυτό, σας λέγω. Ποιος εθεμελίωσε; Ο Θεός. Εθεμελίωσας. Ἐν ἀρχῇ ἐποίησεν ὁ Θεός. Ο Θεός. Ένας Θεός. Ώστε λοιπόν αυτός ο Θεός είναι ο ποιητής της ύλης. Ναι. Δεν είναι κάποιος άλλος Θεός. Δεν είναι κάποιος Θεός αλλότριος, μισητός εις των Θεών των πνευμάτων. Είναι ο ίδιος ο Θεός. Αυτός ο Θεός είναι ανώνυμος; Συγγνώμη, καλύτερα, είναι απρόσωπος;

Μήπως είναι αυτοί, αυτοί οι φύσεις ο Θεός, κατά πανθεστικών τρόπων, όχι Ἐν ἀρχῇ ἐποίησεν ὁ Θεός, έναρθρα, που δίδει ότι είναι συγκεκριμένος Θεός, είναι πρόσωπον και δεν ταυτίζεται με τη δημιουργία του.

Γιατί δεν ταυτίζεται με τη δημιουργία του; Διότι ἐποίησεν. Δεν λέει απέρρευσεν, αλλά λέει ἐποίησεν. Που σημαίνει ποιο; Εξωτερική προβολή της ουσίας. Όταν λέω κατασκευάζω ένα ρολόι. Αυτό σημαίνει δεν είναι από την ουσία μου, είναι κάτι διαφορετικό.

Άρα λοιπόν είναι μία προβολή. Προβολή του εαυτού μου εξωτερική. Και όχι εσωτερική. Είναι γνωστό ότι ο Υιός είναι εσωτερική προβολή του Πατρός, ενώ η Δημιουργία είναι εξωτερική προβολή του Πατρός. Τι σημαίνει; Ότι ένας είναι ο Θεός, προσωπικός είναι ο Θεός, αυτό που δημιουργεί είναι έξω από την ουσία του και του εαυτού του.

Συνεπώς ο Θεός μένει έξω από τη δημιουργία του από πλευράς ουσίας, όχι από πλευράς παρουσίας. Και ότι ο χώρος και ο χρόνος είναι ταυτόχρονα. Δεν λέει, που σε πολλά σημεία η Παλαιά Διαθήκη, ότι τῷ λόγῳ Κυρίου ἐστερεώθησαν οἱ οὐρανοί; Ποιο τῷ λόγῳ; Διά του Λόγου. Ποιος είναι αυτός ο Λόγος; Είναι το δεύτερο πρόσωπο της Αγίας Τριάδας. Και ακόμα, ότι δι' οὗ καὶ τοὺς αἰῶνας ἐποίησε.

Τι είναι οι αιώνες; Είναι ο χρόνος. Χώρος, χρόνος, δημιουργήματα του Θεού, ταυτόχρονα, συμπεπλεγμένα και ακατανόητα να είναι χωρισμένα. Για συλλάβετε τον χρόνο χωρίς τον χώρο. Είναι αδύνατον. Διότι ο χρόνος δίνει την πραγματικότητα μόνο με τον χώρο.

Για συλλάβετε παρακαλώ τον χώρο χωρίς τον χρόνο, τον χρόνο χωρίς τον χώρο. Αδύνατον. Είναι τα οριακά σημεία της ανθρωπίνης διανοίας.

Αυτά χάνονται. Χάνονται. Λέει στο Μακκαβαίων ότι είναι εκεί η Σολομονή, η θαυμάσια εκείνη η γυναίκα, η μητέρα των 7 παιδιών. Λέει στο τελευταίο της παιδί, προ του Αντιόχου του Επιφανούς, που ήδη υπέστησαν μαρτύριο τα 6 άλλα της παλικάρια.

Παιδί μου, πρόσεξες, λέει, μη προδώσεις την πίστη, μη προδώσεις την θρησκεία μας, λέει στο παιδί της το τελευταίο, διότι έρχεται να το καλοπιάνει ο Αντίοχος Επιφανής. Και μην ξεχνάς ότι ο Θεός εκ του μηδενός εδημιούργησε τα πάντα. Λέγεται τούτο και είναι πολύ σωστό.

Η μεγαλυτέρα αλήθεια που δεν την έφτασαν οι φιλόσοφοι, την είπε μια γυναίκα, η Σολομονή. Διότι ο Αριστοτέλης έλεγε εκ του μηδενός μηδέν. Εκ του μηδενός μηδέν. Υπάρχει και ένα σχετικό λατινικό ρητόν. Το εκ του μηδενός νίχιλ, αν θυμάμαι καλά, θα πει μηδέν.

Εκ του μηδενός μηδέν. Και όμως λέγει τώρα αυτή η Σολομονή. Εκ του μηδενός ο κόσμος. Αυτό είναι μόνο θέμα αποκαλύψεως, διότι τα λογικά κατηγορήματα, δηλαδή τα κατηγορήματα της λογικής μας, δεν μπορούν να απαντήσουν εκ του μηδενός ύπαρξεν, αλλά εκ του μηδενός μηδέν.

Τώρα, όταν λέγει ότι απολούνται οι ουρανοί, απόλλυται το σύμπαν, χάνεται, δεν χάνεται, μπορεί να χαθεί και να γίνει τι; Πάλι μηδέν. Διότι η σχέση με το μηδέν δεν έχει ο άνθρωπος, δεν μπορεί να έχει, όχι δεν μπορεί να έχει πρακτικά, ούτε θεωρητικά.

Ούτε μπαίνει η έννοια του μηδενός στο μυαλό του ανθρώπου. Σχέση με το μηδέν έχει μόνον ο Θεός. Γι' αυτό το λόγο μπορεί να επαναφέρει τη δημιουργία του πάλι στο μηδέν. Αλλά δεν την επαναφέρει, αλλά τι την κάνει; Την ανανεώνει.

Την κάνει καινούρια. Το απολούνται έχει την έννοια ότι παλαιώσαν, το λέει παρακάτω. Ο σημάτιον παλαιωθήσονται. Το απολούνται ισοδεμεί με το παλαιωθήσονται και όχι με το εκμυδενίζονται.

Ώστε τι έχουμε εδώ; Έχουμε ανανέωση της δημιουργίας. Αγαπητοί, που σας το είπα την περασμένη φορά, κάποια ψυχή από εδώ, ένας άνδρας είναι. Μου είπε ότι συγκλονίστηκε με αυτό, δεν ξέρω, σας το είχα πει και εγώ ότι συγκλονίζομαι με αυτά.

Δεν μπορούν να μην μας συγκλονίσουν τόσο βάθος, τόσο ομορφιά που ο Θεός δίδει όλα αυτά τα πράγματα και όταν ξέρουμε τι ετοιμάζει ο Θεός. Ποια φιλοσοφική διάνοια ποτέ συνέλαβε αυτά τα πράγματα; Ούτως λέγει ανάστασιν, ώσπερ προσδοκώμεν και των ουρανών.

Ο ήλιος μεταστραφίσεται εις σκότος και εις ελλήνη εις αίμα, όπως λέγει ο Ιωήλ. Δηλαδή θα φτάσουν, θα λέγαμε οι καμπύλοι παλαιώσεως, από τόμος θα πέσει. Προσέξτε, διότι θέλετε χιλιάδες, θέλετε εκατομμύρια χρόνια, ότι είναι η ζωή του σύμπαντος.

Έγινε ένα συνέδριο τελευταία στην Αμερική, ίσως το είδατε και γραμμένο σε ένα περιοδικό. Από την Ελλάδα μόνο ένας εξεπροσώπησε τον επιστημονικό μας κόσμο. Κάποιος ατομικός επιστήμων, ο Φράγκος.

Σε αυτό το συνέδριο πολύ υψηλού επιπέδου έγινε αποδεκτόν ότι η δημιουργία. Δεν έχει εκατομμύρια χρόνια που τη θέλουν να έχει οι υλιστές. Δεν έχει εκατομμύρια χρόνια. Αλλά είναι πολύ μικρή η ηλικία του σύμπαντος. Ένα.

Δεύτερον, η δε ηλικία του ανθρώπου δεν υπερβαίνει τα 20.000 χρόνια. Αυτά κρατήσατέ τα, είναι χρήσιμα. Είναι λίθοι εναντίον του υλισμού. Μη μου πείτε ραδιενεργός, μη μου πείτε. Αυτά είναι τελευταία, τελευταία, ακριβώς σε παρατηρήσεις που έγιναν μέσα στη δημιουργία.

Ξαναγυρίζω. Η καμπύλη πτώσεως, ο ίδιος δεν μεταστρεφίζεται, η σκότως και η σελήνη εις αίμα. Ξέρετε αυτά, θα είναι απότομα. Εάν ο αντίχριστος βασιλεύσει τρεις ή μισή χρόνια, αυτό θα είναι μόλις τον τελευταίο καιρό των τρεις ή μισή ετών.

Δεν θα είναι κάτι πολύ λίγο, πάρα πολύ λίγο. Να σας πω μια μέρα, μια εβδομάδα ή ένα μήνα, θα είναι κάτι πάρα πολύ λίγο εν τη αυτή περιπτώσει. Ασυγκρίτως λιγότερο από τα τρισήμισι χρόνια, πολύ λιγότερο.

Ξέρετε πως, εάν η πορεία του σύμπαντος είναι μια καμπύλη, αποτόμως πέφτει για να δείξει την παλαίωση του σύμπαντος, αποτόμως.

Παιδευέσθωσαν οἱ ἐκ Μανιχαίων ἐπιστρέψαντες, καὶ τοὺς φωστῆρας μηκέτι θεοποιείτωσαν, μηδὲ τὸν σκοτισθησόμενον τοῦτον ἥλιον τὸν Χριστὸν εἶναι δυσσεβῶς νομιζέτωσαν. Ας παιδαγωγηθούν, λέγει, εκείνοι που επέστρεψαν από τις τάξεις των Μανιχαίων, γνωστικοί ήσαν οι Μανιχαίοι, για να μην πιστεύουν και θεοποιούν τους φωστήρας του ήλιου και της Σελήνης και να λένε ότι ο Χριστός είναι ο ήλιος, που δυσεβώς νομίζουν έτσι.

Εδώ θα ήθελα δύο λεπτά κάπως να μείνω. Όπως τα ξέρετε, ο Μανιχαϊσμός δημιούργημα ενός αιρετικού, του Μάνητος, Πέρσης ήτο αυτός. Ο Μανής Ήτα, του Μάνιτος, είναι τριτόκλητο Ο Μάνης λοιπόν συνέλαβε την ιδέα να συνδέσει όλα τα θρησκεύματα της εποχής του σε ένα θρήσκευμα.

Είναι ο πρώτος που επεχείρησε αυτήν την σύζευξη ανατολής και δύσεως από πλευράς θρησκευτικής και φιλοσοφικής. Να συνδέσει δηλαδή Ιουδαϊσμόν, Χριστιανισμόν, μετά Χριστόν είναι ο Μάνης. Ιουδαϊσμόν, Χριστιανισμόν, ειδωλολατρίαν, Παρσισμόν που ήταν στην Περσία και Βουδισμόν.

Είναι ο πρώτος, εξάλλου στην Περσία δεν ήταν πολύ μακριά από τις Ινδίες. Ήθελε να συνδέσει λοιπόν Ανατολή και Δύση. Είναι ο πρώτος που δημιουργεί έναν τέτοιον θρησκευτικόν συγκρητισμόν και έναν τέτοιον θρησκευτικόν οικουμενισμόν.

Ο Μάνης, συνεπώς, είναι ο πάτρον, είναι ο πατέρας κάθε μεταθρησκευτικού συγκρητισμού. Ξέρετε στην εποχή μας ποιος αποπειράται να κάνει αυτόν τον θρησκευτικόν συγκρητισμόν;

Πολύ, πολύ, όπως σας έλεγα, και ο Οικουμενισμός, αυτή η παναίρεσις. Αλλά και η Μασονία. Η Μασονία δεν είναι παρά ένας θρησκευτικός συγκρητισμός. Όταν έχει μέσα στη θεωρία της τα αρχαία μυστήρια Ελλήνων, Μικρασιατών, Αιγύπτου, έχει χριστιανισμό.

Επί της Βίβλου ορκίζονται οι τέκτονες, επί της Βίβλου, επί της Αγίας Γραφής ορκίζονται οι τέκτονες. Παράξενο πράγμα. Έχει βουδισμόν, θα λέγαμε η μεταφυσική ή η ψυχή του μασονισμού είναι η θεοσοφία. Και η θεοσοφία είναι αυτό που σας λέγω το σύνορο.

Δηλαδή, πάτρον του μασονισμού είναι ο Μάνης.

Ο οποίος έλεγε ότι ο Χριστός είναι ο Ήλιος.

Δεν είναι διόλου τυχαίον, ακριβώς γιατί είναι η συνέχεια του αρχαίου μανιχαϊσμού. Ο Μασονισμός, μαζεύοντας κι άλλα στοιχεία όσα βρήκαν μπροστά τους, αλλά η μέθοδος είναι η ιδία αυτής της συλλογής των πάντων. Αρκεί να σας πω, και το ξέρετε και πάλι με κάτι τέτοια επεισόδια της Στοάς στην Αθήνα, της Μασονικής, που ήρθαν μερικά πράγματα στο φως, ότι όπως έχουμε το Ιερόν εμείς, έχουν και αυτοί κάποιον εκεί σολέα.

Και στον τοίχο, ανατολικά, είναι δύο σχήματα. Είναι ο ήλιος και η Σελήνη. Και ο θεός του μασονισμού είναι ο ΜΑΤΣ.

Είναι αρχικά της φράσεως «Ο μέγας αρχιτέκτων σύμπαντος». Ποιος αρχιτεκτονεί; Ποιος αρχιτεκτονεί; Είναι δε πανθεϊσμός. Ποιος αρχιτεκτονεί; Ο Ήλιος. Διότι ο Ήλιος είναι εκείνος που δίνει ζωή. Συνεπώς αυτός είναι ο Χριστός. Θα πείτε, δει όνομα του Θεού. Ναι ναι. Μα ίσως κάποιος μασόνος αυτή τη στιγμή σηκωθεί, αν εδώ παρακολουθεί, θα πει, τα διαστρεβλώνεις πάτερ μου. Καθόλου. Αυτή είναι η πραγματικότητα. Και μόνο γιατί ο ΜΑΤΣ είναι ο Ήλιος, και μόνο γιατί υπάρχει ο Ήλιος και η σελήνη. Εμείς έχουμε τον Χριστό, δεν έχουμε τον Ήλιο.

Λέμε ο Χριστός είναι ο ήλιος της δικαιοσύνης κατά μεταφοράν. Δεν είναι ο ήλιος ο Χριστός. Υπάρχει πάρα πολύ μεγάλη διαφορά, το ένα με το άλλο. Είναι φυσιολατρία. Συνεπώς καταλαβαίνετε, όπως τα έλεγε εδώ τώρα, εκείνοι που επιστρέφουν από τους Μανιχαίους, λέει ο Άγιος Κύριλλος, να τα ιδούν ότι ο ήλιος είναι κτίσμα και ότι θα σβήσει.

Και δεν μπορούν να θεοποιούν τον ήλιο, θα μπορούσαμε να πούμε κι εμείς, εις τους φτωχούς μασόνους. Ο ήλιος που πιστεύετε για Θεό είναι κτίσμα και θα χαθεί, δηλαδή θα σβήσει. Ο Χριστός είναι ο σωτήρ του σύμπαντος και του ανθρώπου και όχι τα κτίσματα.

Καὶ πάλιν ἄκουε τοῦ Κυρίου λέγοντος· ὁ οὐρανὸς καὶ ἡ γῆ παρελεύσονται, οἱ δὲ λόγοι μου οὐ μὴ παρέλθωσιν. Είδατε, το λέει αυτό ο Χριστός, Ματθαίος 24,35. Οὐ γὰρ ἰσότιμα τὰ ποιήματα τοῖς λόγοις τοῦ Δεσπότου.

Διότι τα Λόγια του Θεού είναι αθάνατα, για να μην πω και άκτιστα.

Μόνο ως άνθρωπος που έγινε ο Θεός κατεγράφησαν τα λόγια του και έγιναν κτιστά. Ο Λόγος του Θεού είναι άκτιστος. Είναι τα ρήματα. Είναι άκτιστος ο Λόγος του Θεού. Αλλά δεν μπορείς να βάλεις τα ποιήματα που είναι τα κτίσματα πλάι, και να κάνεις ισότιμα στα Λόγια του Θεού.

Εκείνα χάνονται, τα δικά μου λόγια δεν χάνονται ποτέ, μένουν, λέει ο Κύριος.

Επάνω σε αυτό, μια που αναφέρεται στο θέμα του Κυρίου εδώ, που και ο Κύριος το προφητεύει, αυτό το λέγει. Αν μου πείτε πιο καθαρότερα μήπως μπορεί κάπου να το λέει η Αγία Γραφή, η Καινή Διαθήκη; Και μάλιστα, όχι όπως ερμηνεύουν οι Απόστολοι, γιατί είναι μερικοί, οι οποίοι θα ήθελαν να πουν, α όχι λέει το λέγουν οι Απόστολοι, το λέει ο Χριστός.

Διαφοροποιούν την διδασκαλία των Αποστόλων από την διδασκαλία του Χριστού ανοητότατα και ασεβέστατα. Λοιπόν, ο Κύριος το είπε, ακούστε πως το είπε, είναι Ματθαίος 19,27.

«Ειδού, λέει ο Απόστολος Πέτρος, εμείς αφήκαμε πάντα», αφήσαμε περιουσίες, αφήσαμε τα σπίτια μας, «και οικολουθήσαμεν σοι, τι άρα εφ' ειμήν, τι θα γίνει με μας, εμείς ακολουθήσαμε, τι θα γίνει με μας, Ο δε Ιησούς είπεν αυτοίς, αμήν λέγω ειμήν, ότι εμείς οι ακολουθήσαντες μοι εν τη παλιγκένεσία, όταν καθίσε ο Υιός του ανθρώπου επί θρονουδόξης αυτού, καθίσεστε και εμείς επί δώδεκα θρόνους κρίνοντες τα δώδεκα φυλάς του Ισραήλ.

Είναι μία λέξη, παλιγγενεσία. Τι θα πει παλιγγενεσία; Με την ευκαιρία, η λέξη παλιγγενεσία δεν υπάρχει. Περίεργο, μου έκανε πολύ εντύπωση, το λέγω όσοι ερευνάτε. Ούτε στο λεξικό της ελληνικής γλώσσης, το μεγάλο του Δημητράκου, το 9τομο.

Ούτε στο λεξικό του Λίντελ και Σκοτ. Μου έκανε εντύπωση, δεν υπάρχει στα λεξικά αυτά, η λέξη παλιγγενεσία.

Το ταμείο έχει τη λατινική αντίστοιχο λέξη, πολύ εύστοχη, δηλαδή όπως θα μετεφράζεται ας πούμε η Καινή Διαθήκη, Λατινικά, έτσι στη Βουλγάτα.

Regeneration, θα πει regeneration, αγγλικά θα πει αναγεννώ, ξαναγεννώ, καλύτερα, εκείνο το generation, αγγλικά. Δεν θα πει γεννάω, αλλά θα πει δημιουργώ. Συνεπώς, regeneration θα πει ξαναδημιουργώ. Πράγματι ο Ζιγαβηνός το λέγει πάλιν ζωῆαν, κάτι που πάλι ξαναζεί. Αυτό δεν αφορά όμως στον άνθρωπο, όταν θα ξαναζήσει με την ανθρωπίνη του φύση, το ανθρώπινο του σώμα. Διότι θα έχουμε πάλιν γενεσία, το πάλι και γένεσις.

Αναφέρεται στον άνθρωπο και στη δημιουργία.

Αναδημιουργία. Προσέξτε όμως. Θα πάρω πάλι τη λέξη πάλιν γενεσία. Το πάλιν και γένεσις. Πώς λέγεται το πρώτο βιβλίο της Αγίας Γραφής. Λέγεται γένεσις. Γράφεται με ένα ν. Δεν είναι από το γενώ, είναι από το γήγνομε.

Που θα πει δημιουργώ. Συνεπώς, Παλιγγενεσία θα πει Δευτέρα Έκδοσις της Γενέσεως. Δηλαδή, η λέξις δε μας είναι, είναι και στην Ελληνική η Παλιγγενεσία. Λέμε, η Εθνική Παλιγγενεσία. Θα πει να ξαναγίνουμε καινούργιοι, να ξαναζήσουμε πάλι.

Ώστε, αγαπητοί μου, ο Κύριος μιλώντας για την πάλιν γενεσία, θα πει πάλιν δημιουργία, όπως το βιβλίο Γένεσις, που θα πει ότι αναφέρεται στο θέμα της δημιουργίας. Γι' αυτό πήρε το βιβλίο, το πρώτο βιβλίο της Αγίας Γραφής, την ονομασία «Γένεσις». Όχι «Γέννησις» με δύο νι, «Γέ-νε-σις», ώστε και ο Κύριος το είπε σαφώς, ότι όταν λέγει θα γίνει η παλιγγενεσία, τότε εσείς θα καθίσετε επίσης 12 θρόνους κτλ.

Παράγραφος 4, δέλτα. «Παρέρχεται μεν τα φαινόμενα και έρχεται τα προσδοκώμενα, τα τούτων καλλίονα.» Συμπέρασμα των όσων είπε στην προηγουμένη παράγραφο. Συμπέρασμα τα όσα είπαμε κι εμείς την περασμένη φορά και σήμερα.

Ώστε λοιπόν, περνούνε αυτά που φαίνονται και έρχονται εκείνα που αναμένονται και τα οποία είναι καλύτερα από τα πρώτα. Περνάει ο κόσμος αυτός, πόσο το είδε αυτό ο Απόστολος Παύλος, παράγει το σχήμα του κόσμου τούτου, περνάει το σχήμα του κόσμου αυτού.

Το σχήμα, όχι ουσία, ἀλλὰ τὸν καιρὸν μηδεὶς πολυπραγμονείτω. οὐ γὰρ ὑμῶν, φησίν, ἐστὶ γνῶναι χρόνους ἢ καιρούς, οὓς ἔθετο ὁ πατὴρ ἐν τῇ ἰδίᾳ ἐξουσίᾳ.

Αλλά των καιρών πότε θα γίνουν αυτά, κανείς μη κάθεται να το πολυπραγμονεί, διότι όπως ο Κύριος είπε ότι είναι μόνο στη δικαιοδοσία του Θεού. Και συνεπώς δεν μπορούμε να πολυπραγμονούμε. Στο βάθος, εκείνο που είχαν ερωτήσει οι μαθηταί του Κυρίου, λίγο πριν αναληφθεί στον Ουρανό.

Κύριε, πότε θα αποκαταστήσεις την Βασιλεία του Ισραήλ; Αυτή η Βασιλεία έχει δύο επίπεδα, δύο πρόσωπα. Το πρώτο επίπεδο, θα λέγαμε, ήταν ό,τι λέει η φράσις. Δηλαδή να ελευθερωθούν οι Εβραίοι και να γίνουν πάλι κράτος, και να γίνουν ελεύθερο κράτος.

Και το από πίσω επίπεδο είναι η Εκκλησία, η Βασιλεία του Θεού επί της Γης. Θέλατε όμως και ακόμη ένα επίπεδο πιο πίσω, είναι αυτά που λέμε το σύνορα. Και ο Κύριος ακριβώς πάνω σε αυτό είπε, δεν είναι δικό σας θέμα να το πολυπραγμονείτε.

Δεν είναι δικό σας δικαίωμα. Έτσι, θα έλεγα εδώ, εκείνοι που λένε ότι ο Αντίχριστος γεννήθηκε. Εφόσον ο Αντίχριστος, αγαπητοί μου, συνδέεται με το τέλος του κόσμου. Πώς μπορεί να το λένε αυτό; Και όπως θα δούμε, ότι δεν θα έχει σημάδια ο Αντίχριστος.

Που να λέγει, εγώ είμαι ο Αντίχριστος. Θα έχει μάλιστα τα αντίθετα από εκείνα τα οποία θα μπορούσε να φανταστεί κανένας. Δηλαδή ότι θα είναι ένας θαυμάσιος άνθρωπος, κυβερνήτης εξαίρετος. Ποιος θα το υποπτευτεί αυτό;

Πώς μπορούμε λοιπόν να λέμε ότι εγεννήθηκε ο Αντίχριστος; Το θεωρώ καθαρή φλυαρία, κάτι χειρότερο. Το να λέγουμε ότι ο Αντίχριστος είναι τόσο χρονών και ότι ήδη επετέλεσε κάποια θαύματα, λέει, στην Ιερουσαλήμ, ότι είναι εκεί.

Αυτό, δυστυχώς, το χειρότερο, αποπροσανατολίζει τους πιστούς, διότι όταν αυτά θα διαψευστούν, θα πουν, α, δεν βαριέσαι. Και όλα τα άλλα που λέει η Γραφή είναι λάθος. Και ο διάβολος από προσανατολίζει αγαπητοί μου για να οι άνθρωποι να πλανώνται Για να απορρίψουν μαζί με το ψεύτικο σήμερα, αφού δεν βαριέσαι, τίποτα δεν είναι.

Αύριο να απορρίψουν και το γνήσιο. Δηλαδή να πουν, δεν είναι ο Αντίχριστος αυτός, όταν εκείνος πράγματι θα είναι. Εδώ είναι ο κίνδυνος. Αλλά έχει κάτι περίφημον, θα το θεωρούσα επιγραμματικό, αυτό που λέγει ο Άγιος Κύριλος.

Και μη τολμήσεις αποφαίνεσθαι το πότε ταύτα γίνεται, μήτε πάλιν ύπτιος κοιμηθῇς. Αυτό είναι κλασική, θα έλεγα, διατύπωση. Μη τολμήσεις, λέει, να κάνεις, να αποφαίνεσαι, μη τολμήσεις να αποφαίνεσαι πότε θα γίνουν αυτά, μη λες να τούτο, να εκείνο, μη τολμήσεις, και από την άλλη μεριά ούτε πάλι να ξαπλώσεις, να είσαι ύπτιος, ανάσκελα, και να ροχαλίσεις και να λες ούτε το ένα ούτε το άλλο.

Νομίζω ότι είναι θαυμασία η απάντηση που δίδεται εδώ από τον Άγιον Κύριλλον. Αν μου πείτε πότε θα μιλήσουμε για τον Αντίχριστο, αρχίζουμε, βλέπετε, πάμε σιγά σιγά, σιγά σιγά, μη βιάζεις. Ώστε λοιπόν, προσέξτε, ούτε θα πολυπραγμονούμε, ούτε θα κοιμόμαστε ύπτιοι ανάσκελα.

Επάνω σε αυτό να κάνω μια μικρή παρατήρηση.

Ή ακούσατε ομιλητάς ή διαβάσατε βιβλία, χωρίς να κάνω αναφορά ούτε εις τους ομιλητές, ούτε εις τα βιβλία που υπάρχουν. Ότι ο Αντίχριστος έρχεται και να γεννήθηκε και ότι το 666 δεν έχει καμία σημασία.

Ακούτε; Το 666 δεν έχει καμία σημασία.

Ότι αρκεί να μην το βάλω μέσα στην καρδιά μου, δεν έχει σημασία αν είναι κάτι εξωτερικό, ακόμη και να μου σφραγίζουν το χέρι.

Αναμφισβήτητα ο άνθρωπος θα πρέπει να καταλάβει ότι η όλη του πίστη είναι στην προαίρεσή του. Λέει όμως η Γραφή σαφώς ότι το 666 θα μπει στο χέρι με σφραγίδα. Το λέγει με τρόπο ρεαλιστικό, με τρόπο σαφή, πολύ σαφή. Που σημαίνει ότι δεν θα πω ούτε το ένα, ότι έχει το χαρτονόμισμα ή η ταυτότητα και χάθηκα, το 666, ούτε το άλλο, ότι δεν έχει σημασία το 666. Οι μεν είπαν, δεν έχει καμία σημασία το 666.

Απορρίψατέ το. Οι άλλοι, έχει μεγίστη σημασία και δεν πρέπει να μπει πουθενά. Είναι δύο ακρότητες. Σύμφωνα με αυτό που λέγει εδώ ο Άγιος Κύριλλος, παραλλήλως, δεν λέει το ίδιο, αλλά το Πνεύμα είναι το ίδιο.

Προσέξτε, αγαπητοί μου. Αν το χαρτονόμισμα θα είναι το 5000, έχει το 666. Το ξέρετε ότι το έχει αυτό, ε; Ξέρετε πολύ καλά. Αν το χαρτονόμισμα το έχω στο πορτοφόλι μου, το χαρτονόμισμα ένα δημόσιο έγγραφο, έχει μια υπογραφή, ότι θα πληρωθείς άμα τη εμφανίσει, έλεγαν τα παλιά χαρτονομίσματα. Πληρωτέον, δηλαδή πληρωτέα η τιμή.

Άμα τη εμφανίσει, δηλαδή άμα εμφανίσεις την υπογραφή αυτή, έχεις την αξία του πράγματος. Άμα τη εμφανίσει. Τι είναι αυτό; Ένα δημόσιο έγγραφο είναι. Δεν το εκδίδω εγώ ο ιδιώτης, το εκδίδει η Τράπεζα της Ελλάδας, εκδοτική τράπεζα. Είναι λοιπόν δημόσιο έγγραφο. Κάτι παρόμοιο θα είναι και η ταυτότητα ενδεχομένως. Αν θα έχω το 5.000, ωραία, στην τσέπη μου εδώ, στο πορτοφόλι μου.

Μπήκε μες στην καρδιά μου, μπήκε στο χέρι μου; Όχι. Αν θα μπει στην ταυτότητα; Όχι. Άρα δεν έχει σημασία. Εντούτοις έχει σημασία. Εδώ τώρα είναι, ούτε το ένα ούτε το άλλο. Δεν έχει σημασία. Δε σημαίνει σφραγίστηκα. Μόνο όταν θα μου το βάλεις στο χέρι, θα πω το όχι, γιατί το λέγει σαφώς η Αγία Γραφή. Δεν έχει λοιπόν σημασία, ούτε στην ταυτότητα, ούτε στο χαρτονόμισμα, ούτε στα εμπορεύματα. Πάρτε ό,τι θέλετε.

Έχουν απάνω όλα τα τρόφιμα, δεν έχουν απάνω το κώδικα, το barcode, όλα αυτά, το έχουν απάνω. Δεν θα φάω αυτό, δεν θα φάω αυτό, θα ήταν ανόητο. Όπως και θα λέγαμε, όταν ζήτησε ο Κύριος, αγαπητοί μου, όταν του είπαν πρέπει να πληρώνομαι, πρέπει να πληρώνομαι εις τον Κεσσαραφόρο.

Λέει, δείξατέ μοι νόμισμα, ένα δηνάριο. Τίνος η επιγραφή και η εικών; Η εικών. Ε, η εικών, η επιγραφή και η εικών. Του Κέσαρος, είπαν οι παριστάμενοι. Απόδοτε ουν τα του Κέσαρος τω Κέσαρι και τα του Θεού τω Θεώ. Για προσέξατε ένα σημείο. Εδώ είναι ο Θεός και εδώ είναι ο Κέσαρας, ο εκάστοτε Κέσαρας, ο άρχων μιας πολιτείας. Άλλο πράγματι οφείλω στο Θεό και άλλο πράγματι οφείλω εδώ.

Την πολιτεία. Την πολιτεία οφείλω τη φορολογία. Αλλά εδώ όμως, αυτή η χειρονομία του Κυρίου, ίσως φυλάχτηκε για τις ημέρες μας. Ήταν μια απάντηση για την εποχή του, αλλά φυλάχτηκε τις ημέρες μας νομίζω. Για τον εξής λόγο.

Όπως θα γνωρίζετε, ότι όταν γράφηκε η Αποκάλυψη, αντίχριστοι εθεωρούντο οι αυτοκράτορες της Ρώμης.

Θα λέγαμε πρόδρομοι και προσωποποιήσεις της καταστάσεως αυτής, δηλαδή του Αντιχρίστου. Είναι ο εκάστοτε αυτοκράτωρ της Ρώμης.

Σύμβολον δε αυτής της πόλεως που καταστρέφει τους Αγίους είναι η Βαβυλών. Αλλά η ιστορική Βαβυλών δεν υπήρχε. Είχε προ πολλών αιώνων καταστραφεί. Ποια είναι αυτή η Βαβυλώνα; Είναι η Ρώμη. Δι' ευνοήτους λόγους ο Ευαγγελιστής Ιωάννης δεν γράφει Ρώμη, βάζει Βαβυλώνα, αλλά εννοεί τη Ρώμη. Αλλά είναι η Ρώμη ως πόλις τότε; Ναι, και ταυτόχρονα σύμβολον. Η Βαβυλώνα δεν είναι; Και σε τούτο μας βοηθάει το ότι ενώ ονομάζει Βαβυλώνα, η παλαιά Βαβυλώνα έχει φύγει από το προσκήνιο της ιστορίας.

Βαβυλώνα είναι ο δυτικός πολιτισμός που δημιούργησε την αποστασία από το Θεό. Αυτό είναι η Βαβυλώνα, ο δυτικός πολιτισμός, αυτός ο άθεος πολιτισμός, που δημιούργησε την αποστασία από το Θεό με τη φιλοσοφία του, με την τεχνική του, με την επιστήμη του και με τον τρόπο του σκέπτεσθαι.

Αυτή είναι η Βαβυλών, η πόλις η μεγάλη που επόρνευσε, εξεπόρνευσε την ανθρωπότητα. Δυτικός δε πολιτισμός σήμερα δεν είναι πια μια υπόθεση γεωγραφική αλλά μια υπόθεση νοοτροπίας. Διότι δυτικός πολιτισμός σήμερα είναι ολόκληρη η υφήλιος.

Δυτικός πολιτισμός είναι και η Ιαπωνία, βλέπετε, απεδέχθη τον δυτικόν πολιτισμόν η Ιαπωνία, όλος ο κόσμος, ολόκληρη η υφήλιος. Άρα ποια είναι αυτή η μεγάλη πόρνη Βαβυλώνα; Είναι η Αποστασία. Είναι ο δυτικός πολιτισμός που δημιούργησε την Αποστασία.

Λοιπόν, οι εκάστοτε αυτοκράτορες της Ρώμης ήσαν προσωποποιήσεις του Αντιχρίστου. Δηλαδή τάχα τα πράγματα τα δημιουργεί ο Ευαγγελιστής Ιωάννης με την αποκαλύψή του και είναι «Άγνωστα στον Ιησού Χριστό»; Περίεργο πράγμα.

Όταν ο Χριστός είπε «δείξατέ μου το νόμισμα» και ρώτησε τίνος η εικόνα και η επιγραφή. Και είπαν του Καίσαρος. Αν ήταν πράγματι, αν ήταν πράγματι ο Αντίχριστος που θα έπρεπε να τρομάξει, εντός εισαγωγικών, να τρομάξει ο Χριστός ή να κάνει τους ανθρώπους να τρομάξουν, θα τους έλεγε αυτό το νόμισμα μην το ξαναπιάστε πια στα χέρια σας, πετάξατέ το. Δεν είπε τέτοιο πράγμα, αλλά είπε κάτι φοβερό, ότι ανήκει στον Θεόν, να αποδώσεις και ότι ανήκει στον Καίσαρα να αποδώσεις. Και ό,τι άλλο είναι δημοσίων εγγράφων, όπως είναι η ταυτότητα ή είναι το

ό,τι είναι στα προϊόντα επάνω και τα λοιπά, ή τα χαρτονομίσματα, αυτά ανήκουν στον Καίσαρα. Δεν έχουν σε τίποτα να με βλάψουν. Τι θα με έβλαπτε όμως; Αν μου πουν να το βάλω στο χέρι μου. Σήμερα ξέρουμε τι γράφεται με τις ακτίνες λέιζερ, δεν θα το δεχθώ. Γιατί; Διότι ακριβολογεί εδώ ο Λόγος του Θεού και με ειδοποιεί. Όχι στο χέρι μου. Θα σας πω κάτι παρακάτω γι' αυτό. Αλλά προσέξτε. Σας είπα όμως ότι δεν θα έβλαπτε να έμπαινε ή στην ταυτότητα ή στα χαρτονομίσματα, παρότι να σας πω εδώ μια απέχθειά μου, τα πεντακοσάρικα που είχανε τον Ουροβόρον όφι, το φίδι που τρώει την ουρά του και είχε 3-4 εκεί μασονικά σύμβολα.

Αν κάποτε στο πορτοφόλι μου έχω πεντακοσάρια ή κάτι τέτοια, τα διώχνω. Σας βεβαιώνω, αισθάνομαι, όχι ότι είναι βίλωση μες στο πορτοφόλι μου, όχι, δεν είναι βίλωση. Δι' όνομα του Θεού.

Έτσι αισθάνομαι μια απέχθεια. Σαν να τα σιχαίνομαι αυτά τα χαρτονομίσματα. Μια απέχθεια. Χουρίς βεβαία ούτε να τα πετάξω Τίποτα, τα δίνω, κινούνται, να φύγουν από το πορτοφόλι μου. Σας είπα όμως ότι παρά ταύτα δεν πρέπει να βάλουμε στις ταυτότητες τον αριθμό 666, ούτε σε άλλα πράγματα. Μα αφού δεν βλάπτει. Ναι μεν αλλά. Ποιο είναι αυτό το αλλά; Αυτό θέλω να προσέξετε. Οπότε, ούτε τη μία ακρότητα θα χρησιμοποιήσουμε που λένε δεν είναι τίποτα, ούτε την άλλη ακρότητα το να θεωρούν ότι ήδη σφραγίστηκες με το να πάρεις μια ταυτότητα με τον 666 αριθμό.

Ούτε το ένα ούτε το άλλο. Τι είναι; Ότι αν γίνει η αρχή να βάλουμε το 666 στην ταυτότητά μας, θα συνηθίσουμε και πλέον δεν θα μας κάνει εντύπωση όταν πάμε στα παρακάτω βήματα. Ποια, ποιον το παρακατωβήμα Δεν ξέρω πόσα μπορεί να είναι.

Αλλά το τελευταίο βήμα είναι το σφράγισμα στο χέρι. Και εξηγούμε.

Παίρνουμε κανένα δολάριο καμιά φορά από την Αμερική, λαβαίνουμε κανένα δολάριο. Και εσείς και όλος ο κόσμος και έχουμε συναλλαγή με τα χαρτονομίσματα, με τα δολάρια, με τα μάρκα. Πάρτε δολάριο. Πεςτε μου σας παρακαλώ. Όταν πάρουμε ένα δολάριο και λέμε σήμερα ότι έχουμε την αρρώστια του AIDS και ότι κολλάει, λένε και με το σάλιο.

Αν υποτεθεί λοιπόν ότι αυτός ο άνθρωπος που έχει το έιτζ σάλιωσε το χαρτονόμισμα. Πάρα πολλοί άνθρωποι έχουν τη συνήθεια να σαλιώνουν το χέρι τους και να μετράνε τα χαρτονομίσματα. Αυτό, αγαπητοί μου, μην το κάνουμε ποτέ, είναι φοβερό.

Είναι για κάθε αρρώστια, δεν είναι μόνο για αυτό. Και θα μεταδώσουμε στους άλλους και θα πάρουμε και εμείς μικρόβια. Όχι, θα μετρήσουμε τα χρήματα με τα χέρια μας και θα πάμε να πλυθούμε. Δεν θα βάζουμε το σάλιο μας και πάλι ξανά· όταν αποσαλιωθεί το δάκτυλο από το τρίψιμο πάνω στα χαρτονομίσματα, θα το βάλω πάλι στο στόμα μου και πάλι θα δώσω.

Είναι φοβερό, μην το κάνουμε αυτό. Επειδή όμως υπάρχει συνήθεια, ας πούμε λοιπόν το δολάριο επάνω. Λέω δολάριο, γιατί υποτίθεται πως στην Αμερική αυτή τη στιγμή είναι το πιο πολύ το AIDS. Αύριο θα είναι στα ελληνικά χαρτονομίσματα.

Και ποιος μας λέει ότι δεν θα είναι στα ελληνικά χαρτονομίσματα; Αφού και στην Ελλάδα ήρθε η αρρώστια. Και ότι θα αρχίσουμε να κινδυνεύουμε. Κάποτε θα πουν, βλέπετε. Δεν μπορούμε να πιάνουμε τα χαρτονομίσματα.

Είναι πολύ επικίνδυνα να τα πιάσουμε τα χαρτονομίσματα. Να, θα πουν. Ότι δεν μας χρειάζονται. Πρέπει να βρούμε έναν άλλο τρόπο. Που να μην χρησιμοποιούμε χαρτονομίσματα. Ποιος είναι αυτός ο τρόπος; Θα βάλουμε εδώ πέρα το 666.

Θα βάλουμε και τον ατομικό αριθμό. Διότι είναι δύο αριθμοί, μην το ξεχνάτε αυτό. Είναι ο γενικός και ο ατομικός. Ο γενικός είναι ο 666. Και ο ατομικός είναι. Ο αριθμός Μητρώου. Της εφορίας, πώς είναι ο αριθμός της εφορίας;

Α κάπως είναι Λοιπόν. Και επειδή ακόμη κλέβουν τα χαρτονομίσματα. Και για αυτόν τον λόγο. Όχι μόνο για τις αρρώστιες, για το AIDS. Για να τα διασφαλίσουν, κλέβουν, ανοίγουν σήμερα, τι γίνεται, τι δολοφονίες και κλοπές γίνονται, πας να εισπράξεις κάτι, τη σύνταξή σου από την τράπεζα.

Και μόλις πας να βγεις, σου την αρπάζει ο άλλος και φεύγει. Αυτά θα γίνουν πάρα πολλά και κάποτε θα πούνε οι άνθρωποι, για να τα εκμηδενίσουμε αυτά δεν θα υπάρχουν χαρτονομίσματα. Τέρμα σφραγισμά Τότε όμως, όταν θα έχουμε μάθει να σφραγίζουμε την ταυτότητά μας τώρα, με το 666.

Όταν θα έχουμε συνηθίσει να βλέπουμε παντού το 666. Όταν θα έρθει η ώρα κατά τρόπον πολύ μαλακόν και φυσικόν. Δεν θα πούμε το όχι για το χέρι μας. Και τότε οι Χριστιανοί μας θα μαρκαριστούμε. Θα μπει η μάρκα εδώ, ανεξίτηλη.

Γι' αυτό το λόγο δεν πρέπει να δεχθούμε το 666 επί των ταυτοτήτων. Για τον λόγο ότι θα συνηθίσει τουλάχιστον ο ελληνικός μας λαός. Και θα πουν δεν είναι τίποτα.

Το 666 καθεαυτό δεν έχει τίποτα να μου κάνει εμένα. Είναι στο χαρτονόμισμα, είναι στην ταυτότητα, σας τα εξήγησα.

Τίποτα να μου κάνει. Έχει όμως να μου κάνει. Θα με συνηθίζει να το αποδεχθώ ότι δεν είναι τίποτα. Έτσι θα πω άλλη μία φορά, όπως εδώ λέει «Μη τολμήσεις αποφύναστε το πότε ταύτα, γίνεται μήτε πάλι νύπτιος κινηθεί». Ούτε τ' όνα ούτε τ' άλλο. Παράλληλα λοιπόν θα λέγαμε κι εμείς και να σας πω δεν είχα σκοπό να σας τα πω απόψε αυτά τα πράγματα ειλικρινώς δεν είχα, σας τα είπα, δεν ξέρω. Έτσι, με παρέσβει η ρητοχωρία.

Αυτό, γιατί τα φυλούσα να σας τα πω άλλη φορά, ότι ούτε το ένα ούτε το άλλο, και το ένα θα μας ενδιαφέρει και το άλλο θα μας ενδιαφέρει για τους λόγους που τόση ώρα σας εξηγώ. Γι' αυτό αγαπητοί μου ας προσέξουμε πάνω στο σημείο αυτό, και να δώσει ο Θεός να ελεήσει. Όλα αυτά βέβαια δείχνουν όχι καλά σημάδια για την εποχή μας, ωστόσο όμως, σημάδια είναι βέβαια, σημάδια, ωστόσο όμως ας προσέχουμε.

Τι θα γίνει παρακάτω, ο Θεός να μας βοηθήσει. Θα ήθελα ακόμη να σας έλεγα πάνω σε αυτό, μια που έγινε αυτή η συζήτηση,

γιατί και αυτό ειπώθηκε, ότι επιτέλους και να έχω εδώ τον αριθμό, τη σφραγίδα, δεν μπορώ να κάνω το σταυρό μου.

Ωραιότατα, δεν αρνούμαι τον Ιησού Χριστό. Κάνει εντύπωση όταν διαβάζουμε στην Αποκάλυψη, ότι εκείνοι που έχουν σφραγιστεί δε θα μπορούν να μετανοήσουν. Ή καλύτερα, όχι, δε θα σωθούν. Δηλαδή αν σφραγιστώ δεν θα σωθώ. Κάνει εντύπωση αυτό. Ανάμεσα στο σφραγίζομαι και δεν θα σωθώ υπάρχει μία σειρά από πράγματα. Ακούσατε τα ποια είναι αυτά. Διότι εκ πρώτης όψεως μπορεί να πει κάποιος, μα δεν ήξερα, δεν ήξερα. Δεν ξέρω βέβαια ο Θεός πως τα κρίνει, αλλά με βάση την Αγία Γραφή αυτά έχουμε να πούμε ότι εκείνος που σφραγίζεται δεν σώζεται, ρητώς και κατηγορηματικώς.

Και ότι θα είναι σφραγίδα επί της χειρός, της δεξιάς μάλιστα, και επί του μετώπου, είναι ό,τι λέει ακριβώς το κείμενο. Ούτε κατά μεταφορά, ούτε αλληγορία. Είναι ό,τι λέει το κείμενο. Πάει, τελείωσε. Δεν χωράει τίποτε άλλο. Τι γίνεται; Δεν μου λέτε, το βάπτισμα τι είναι; Μια σφραγίδα. Πώς γίνεται αυτή η σφραγίδα; Βάζω τον άνθρωπο μέσα στην κολυμβήθρα τρεις φορές. Κατάδυσις, ανάδυσις, και λέγω, εις το όνομα του Πατρός, βαπτίζεται ο δούλος του Θεού, εις το όνομα του Πατρός και του Υιού και του Αγίου Πνεύματος. Τι έκανα εδώ; Έκανα μία σφραγίδα. Ποια είναι αυτή η σφραγίδα; Έχει τον διπλούν χαρακτήρα του ονόματος του Θεού, ότι είναι τριαδικός ο Θεός, Πατήρ, Υιός και Άγιον Πνεύμα, και η άλλη όψη της σφραγίδος, ο Σταυρός.

Διότι η τριπλή κατάδυσις και ανάδυσις, που πάλι εκφράζει το όνομα του Τριαδικού Θεού, ταυτόχρονα είναι και ο Σταυρός, διότι όπως λέει ο Απόστολος Παύλος, ότι όσοι βαπτιστήκαμε, εις τον θάνατο του Χριστού βαπτιστήκαμε.

Τι είναι; Είναι ο τάφος, γι' αυτό η κατάδυση είναι κάτω από το νερό. Και η ανάδυση είναι η Ανάσταση. Τι ομολογούμε εδώ; Μπαίνουν δύο σφραγίδες ή μια σφραγίδα με δύο χαρακτηριστικά, η πίστη στο δόγμα της Αγίας Τριάδος, το πρώτο μέγιστο δόγμα της πίστεώς μας και το δόγμα της ενανθρωπήσεως, γιατί όταν μιλάμε για σταυρό εννοούμε την ενανθρώπιση.

Αυτά αποτελούν τη σφραγίδα, αποτελούν την σφραγίδα του πιστού που την παίρνει την ώρα του βαπτίσματος. Πέστε μου σας παρακαλώ, βγήκε από την κολυμβήθρα, έχω καμία σφραγίδα, τίποτα πουθενά, τίποτα. Αυτή η σφραγίδα υπάρχει, βγαίνω από την κολυμβήθρα και αν υποτυπίζεται με κάποιο λάδι ή ό,τι άλλο, δεν εννοώ το χρίσμα.

Υπάρχει. Είναι οντολογική αυτή η σφραγίδα. Δεν είναι σφραγίδα από κείνες που βάζουμε και μπορούμε να τις σβήσουμε. Εμπήκε μέσα σε αυτήν την ύπαρξή μου, τόσο ανεξίτηλη ώστε, από το σώμα που θα το αφήσω στον τάφο, δεν θα είναι ικανό, αφού θα γίνει χώμα το σώμα μου, να εξαλείψει τη σφραγίδα.

Διότι βάσει αυτής της σφραγίδος θα με αναγνωρίσει ο Κύριος για να μπω στη Βασιλεία Του. Παράλληλη η σφραγίδα είναι του Αντιχρίστου, διότι η πρώτη σφραγίς του Χριστού είναι η σφραγίς πίστεως. Η δεύτερα σφραγίδα είναι η σφραγίδα του Αντιχρίστου και αυτή είναι η σφραγίδα πίστεως.

Ότι θα μας δώσει να φάμε, θα μας κάνει έναν καλύτερον κόσμον και θα τον ομολογήσουν ότι είναι αυτός ο Μεσσίας. Συμπέρασμα, όπως παίρνει την ενέργεια του Θεού ο βαπτιζόμενος, έτσι παίρνει την ενέργεια του σατανά ο δεχόμενος το 666 και συνεπώς δεν θα μπορεί να μετανοήσει. Ένα είδος εμποδίου δεν θα μπορεί να μετανοήσει πρώτον ή να είναι θα λέγαμε αποσφράγισης του αρχικού

σφραγίσματος του Θεού και νέας σφράγισης, δαιμονικής, που πλέον ο Θεός να μην δέχεται τίποτα πλέον, διότι είναι σημείο τέλους, το τελευταίο σημείο της πίστεως. Τι έγινε με τη γυναίκα του Λοτ που μας είπε ο Κύριος, μνημονεύετε της γυναικός Λωτ, τι έγινε;

Γύρισε ένα ιδί και έγινε θήλια αλατιού. Δεν πίστεψε και έγινε θήλια αλατιού. Οι άλλοι πίστεψαν. Τι και τι. Να μην γυρίσουν πίσω να κοιτάξουν. Μα εκείνο το πραγματάκι θα είναι η τελευταία πράξη της ιστορίας. Το μνημείο της πίστεως. Η σφραγίδα του Θεού, ο Τίμιος Σταυρός και η πίστης των τριαδικών θεών και η φραγίδα του σατανά στον αντίχριστο.

Πίστεις που θα είναι τα τελευταία μνημεία, πίστεως και απιστίας, τα τελευταία μνημεία.