Μέγας Αθανάσιος

Περίληψη

Ἐγκαινιάζοντας τὴν περίοδον τοῦ Τριῳδίου, ὁ Δημήτριος Παναγόπουλος στρέφεται εἰς τὴν ἐπὶ τοῦ Ὄρους ὁμιλίαν καὶ τονίζει ὅτι ἡ ὀρθὴ πίστις μένει ἄκαρπος χωρὶς ἀνάλογον πρᾶξιν. Ὁ πρῶτος μακαρισμὸς τοῦ Ματθ. 5 δὲν ἐπαινεῖ τὴν διανοητικὴν πτωχείαν· πτωχὸς τῷ πνεύματι δύναται νὰ κατέχῃ μόρφωσιν, ἀξίωμα καὶ ἀρετήν, ἀλλὰ γνωρίζει ὅτι τὰ πάντα ἔλαβε ἀπὸ τὸν Θεόν, ὅπως ὑπενθυμίζει τὸ Α΄ Κορ. 4. Ἀκολουθώντας τὸν ἱερὸν Χρυσόστομον, διδάσκει ὅτι ἡ νηστεία, ἡ προσευχή, ἡ ἐλεημοσύνη καὶ ἡ σωφροσύνη χάνουν τὸν καρπόν τους ὅταν λείπῃ ἡ ταπείνωσις. Τὸ Ἠσ. 66,2 φανερώνει ἐκεῖνον πρὸς τὸν ὁποῖον ἐπιβλέπει ὁ Θεός: τὸν ταπεινόν, ἡσύχιον καὶ τρέμοντα τοὺς λόγους Του. Ἡ αὐτοκράτειρα Θεοφανώ, ὁ Ἐφραὶμ ὁ Σύρος, ὁ Λάζαρος καὶ ὁ Ἀρσένιος προσφέρονται ὡς παραδείγματα αὐτογνωσίας. Ἡ βασιλεία ἀνήκει εἰς ὅσους αἰσθάνονται τὴν πτωχείαν τους ἐνώπιον τοῦ Θεοῦ καὶ, ὕστερα ἀπὸ μακρὰν ἄσκησιν, θεωροῦν ὅτι μόλις ἀρχίζουν νὰ μετανοοῦν.