Περὶ Κρίσεως

Ἡ ἀγγλικὴ μεταγραφὴ εἶναι αὐτόματη μετάφραση τῆς πρωτότυπης ἑλληνικῆς διάλεξης. Ἐνδέχεται νὰ περιέχει σφάλματα· ἡ πρωτότυπη ἑλληνικὴ ἠχητικὴ ἐγγραφὴ εἶναι ἡ ἔγκυρη πηγή. Ὁρισμένα ἀποσπάσματα παραλείπονται βάσει ἐκδοτικῆς πολιτικῆς.

By nature, humans are not children of God. What does anyone say? People are not children of God. Not the ape's children, not Satan's, no. They are creatures of God, things fashioned by God. Can you tell me why Christ came into the world?

What does Paul say? Let us ask the one who stands closest to these things. Open to the fourth chapter of Galatians and see what it says there: that we might receive the adoption. What adoption did we have? We lost it on the paths of sin, in the person of Adam and Eve. We are the descendants

of those first ones who were cast out of Paradise and lost their sonship. When the fullness of time came, it says, God sent forth his Son, born of a woman, born under the law, so that he might redeem those under the law, that we might receive the adoption. And in the first chapter of John:

But as many as received him, to them he gave the power to become children of God. to become children of God. He did not receive Jesus; instead he blasphemes him on top of it. Can such a one be a child of God, when he is not a brother of Christ? Christ, then, is the one who creates the kinship. As many of you as were baptized into Christ have put on Christ. From the day a person recognizes Christ as Saviour and is baptized in his name, from that day he becomes Christ's younger brother.

His younger brother. He says further down. Inasmuch as you did it to one of these least brothers of mine — to Christ's own — and he calls them his little brothers. So I become, by grace, a brother of Christ, and by extension a child of God. The natural heir of the Kingdom of Heaven is Christ. Christ comes forward and says: Father, I am not alone, I have other little brothers who believed in me, and he presents us.

Those you gave me, he says, that is how he presents us. So when we do not receive him, are not baptized in his name, do not commune of his body and his blood, and so on, how is it possible for us to have the standing to share in the inheritance? And to call God our Father, we must believe in Christ in order to have God as our Father. Because God has one child, Christ. We are children of God by grace,

when by grace we are also brothers of Christ, of his own. And those who reject the Church, the Apostolic Succession, the teaching, and the rest — it is not possible for them to be called children of God or to say they will inherit the Kingdom of Heaven. Have you thought about this? What does it say? The Kingdom — will just anyone inherit that Kingdom? Will each one go and take a piece of that Kingdom,

or will it be the king's children who go in? Is it not the princes and the royal kin who go to receive it? And concerning a kingdom, for a person to become a prince he must become a king's son. How can a man made of earth, someone will now ask, rise so high? That is precisely why he came down so low, to find us.

This is the whole matter of divine communion. Of Holy Communion. The person who communes the body and blood of Christ attains it. This is what Christ did: he gave his body and his blood to the common man, to make him new, to take the man of earth and make him spiritual. The man in whose veins runs the blood of Adam — to put into him the blood of the new Adam, Christ. Commune so many times that the blood already in your veins is filled out and replenished.

Commune. You commune for many years, yet do you not know that it is food and drink, that Holy Communion is for the soul of man and the nourishment of his life? And it ought to be a daily thing. Woe to the people who stand far off and watch the Mystery, who do not prepare, who do not keep themselves ready. A person should commune, if possible, every single day; but they do not want to stop sinning, and so naturally we cannot approach every day, because, as we know, Holy Communion has the opposite effect if a person is

not in the proper state and has not examined himself, as Paul says: let each man examine himself. and so let him eat of the bread and drink of the cup. We do not want to stop our lawlessness, we do not want to make right the wrongs we have done, for we have wronged many; we do not want to forgive our enemies; no, no, no — we sit far off and take the antidoron at the end. That witness of accusation will carry us to Hell, because there, as you take it in your hand, the antidoron is fire. It asks you: where is the gift, and why do you not take it?

They call me the antidoron — the bread given instead of the gift — and you will not

He will want your charity given to one who is a brother of Christ, for Christ urges you to do your good work for your own brother. If you must be selective about whom you do the good work for, then to the one who is a brother you will say, glory to God, who understands; whereas to one who would

blaspheme Christ you would say, you are obliged to bring it to me. I am not in the least obliged to bring it to you, since we differ in faith. I recognize, of course, that you are a human being, that you bear the image and likeness of God; but since you freely place yourself on the opposite sidewalk, I will take my stand to be careful and to look first to the brothers of Christ, because that is what it says: the household of faith. There you will go first. If you have a surplus, or if you are an Onassis, I don't know,

then give to the others as well; no one is stopping you. But first you will look to your own, as he said within: I was not sent except to the lost sheep of the house of Israel. I have no right to take the bread of the loaves and give it to the little dogs, to the unbaptized, or to the baptized who threw away their baptism when they came of age and set themselves against Christ, against his Gospel, against his Church, and the rest. Here, then, my beloved, is the secret; here is the knot, and this is what you must watch: you will do the good.

But you will not place your hope in it. In my own way I have laid down certain definitions on these matters. Because it is timely, I would like to repeat it, since this talk is being recorded and goes out into the world, to the provinces and abroad: a person, through his works, does not secure Paradise.

The works are needed for one's place in Paradise, and the body and blood of Christ are needed for entry into Paradise. Picture a most luxurious, most comfortable apartment. You have it inside a city, and that city is enclosed all around, guarded, with gates, just as our Athens had in the old days. So you have an apartment, say, in Plaka, or in Kolonaki; but you go to enter the gate, and they will not let you through the gate. You need a special pass to enter the gate. But I have an apartment inside, I have one in Kolonaki, and so on.

Yes. Yes, your entry — give us your ticket, so that we may permit you to go in there; otherwise you will stay outside. A person's works are his luggage. No one travels with luggage alone. Wherever you go, to any port, onto a ship, onto a train, into a car: your ticket, sir. I have luggage. Yes, so that I can load your luggage — your ticket. Without your ticket, without a ticket.

And would you like me to tell you a secret, though not so that you would put it into practice: without luggage, many have departed; without a ticket, no one. The publican He had luggage, and so he went down justified. The Pharisee had no luggage, and he was left outside, because he had no esteem, no standing with God. He had no love. The elder brother of the Prodigal had no luggage either, though he thought he did. 'I never once transgressed your commandment.'

He was left outside. The younger one had luggage, and he went in. The one on the right had luggage, because he held out the ticket: 'Remember me in your kingdom.' At a moment when everyone had abandoned him, this man confessed him. You see such cases, and there are many others, both in Scripture and in the lives of men. At the last moment, if the opportunity is granted to them. But because we do not know the manner of our death, we cannot rest any hope on that moment,

hoping we will manage to confess, to receive Holy Communion, and to confess Christ. And it depends on how we do it, because many do it out of necessity in that moment. Out of necessity, having no other recourse. If the faith is complete, if there is a true acknowledgment that this is indeed so and 'I was wrong, ' then it will be taken into account. Otherwise, someone who confesses at the last moment, even though he received Communion, will find himself once again in the opposing camp. This is what Athanasios the Great says: the thief said it, he said 'Remember me,

' but never put it into your minds to say 'Remember me' as well, because that 'Remember me' belongs to the old economy. Christ had not yet said 'It is finished' on the Cross. A person today is not saved by 'Remember me.' Baptism is needed, Holy Communion is needed, Holy Confession is needed, repentance is needed, all these are needed, today, after the Resurrection of Christ. When the thief said 'Remember me' back then, Christ had not yet said 'It is finished.' When Christ died, he said 'It is finished, ' and he descended below and ascended again,

and he established other ordinances and other means of salvation. 'Go forth, make disciples of all nations, baptize them,' and so on. 'He who eats my flesh and drinks my blood,' and all the rest. 'Receive the Holy Spirit; whosoever sins you forgive, they are forgiven them; whosoever sins you retain, they are retained.' This is a different means of salvation; it is not the way of 'Remember me.' Let no one be deceived. So at this point, I wanted once again to draw your attention. You are to do good. A person's good works arrange his place,

the place in which he will travel into eternity: first class, second class, third class, the hold, the deck, the luxury cabin, tourist class, the super-luxury suite. That depends on his works. But in order to board the ship, in order to take that place, he must have the ticket, and that ticket is issued by the Orthodox Church, by Christ, this agency of his. No other so-called church issues tickets for the Kingdom of Heaven. Christ made one Church; the others were made by men. They are inventions of men, of recent men.

The Pope, for example, made his own church in 1054. After the Pope, Luther made his own church in 1519. Down to the present day, from the Protestant Reformation, 350 factions have come into being. And every day each of them makes still more, saying, 'No, it is like this,' 'No, since it is over there,' 'No, it is that.' And so what Symeon the God-receiver said is fulfilled: 'This one is set for the fall and rising of many, and for a sign that shall be spoken against.' And to this day men clash, men clash.

He died so that men might be saved, and men destroy themselves in his very person. For out of their pride they fashion a religion of their own. Many believe that, in step with the world, with so-called progress, with evolution and the rest, these things too ought to be modified. That we should stop talking about death and morbid things, even though they are realities. That we should stop talking about Hell and about Paradise, that these are things the people of old believed, while we have now evolved. My beloved, I am sorry to say this. A person may show development in technical things,

in material things, but religion does not evolve. It is divine and worthy of reverence. Besides, man has made nothing; he only imagines that he has made something. The things man discovers today, he merely discovers as laws, laws which God has fashioned from the foundation of the world. No one ever discovers anything else. He discovers and discovers; he did not make them now, nor did they come into being now; he merely discovers those things which God has made, and he reckons this a great achievement.

He cannot tear God down, nor can the matter of Hell be modified, nor can the matter of the existence of Paradise be modified. 'Hell is here, Paradise is here,' one hears loudly proclaimed. Hell is not here, nor is Paradise here; from here Hell begins, and from here Paradise begins. And as I said earlier, at whatever moment the camera lens of death catches us, there we shall be. Right now I am in repentance, in confession, with right faith and a humble spirit. If the scythe of death should find me in some manner, for there are countless ways for a person to leave this world for the other.

Countless ways, and as we read every day, strange things happen, bizarre things happen for a person to depart. If it finds me in this state, then in eternity I will be all right; but if it finds me in another state, then in eternity I will not be all right. And the grave is honest; if there is one thing in this world a person ought to trust, it is his grave. Whatever is given to it, the grave will keep, and that it will render at the judgment. Give it a dove, it will render a dove at the judgment. Give it a raven, it will render a raven at the judgment.

This depends on you and on me. That is why a person must think about this. For whether he wills it or not, he will not be consulted. Whether he believes it or not, the graves will open one day. Each one renders whatever was given him to keep. If you gave it faith, if you gave it unbelief, whatever you gave it, that it will render, and that will carry over into eternity. What happens at death? For there are two judgments. One at death, and one eternal judgment.

There is a judgment at the end of the ages, as Paul says in the eleventh chapter to the Hebrews, at the very end. Although he says that all these people were made perfect through faith, yet, he says, God foresaw something better. 'God having provided some better thing for us, that they without us should not be made perfect.' He has appointed, he says, one great day on which he keeps these ones too; he has not given them the prize in full measure as they deserve, yet he does not hold them in Hades, he does not hold them in darkness.

They enjoy the assurance and the satisfaction of their faith and of their works, yet they do not have that assurance which they will receive after the judgment. For the final judgment will cast the one down to Tartarus all the more, and will raise the other up all the more. For now the paper of failure has been handed to the one, and he grieves, and the paper of success to the other. By how much he failed, the one does not know, and by how much he was promoted, the other does not know. On that day each will know whether he was promoted, or by how much he was lost. This Paul has, as it were, nailed down,

as I told you, in the epistle to the Hebrews. This matter of death and of the judgment is something over which many people stumble, and so I would like, if you will perhaps permit it, for us to give one more talk on this, at a given moment, perhaps the next time. And so we must cross over to the opposite shore as well, because those on the right heard the second word, "Blessed," and we have said what these blessed ones must do. Now He turns to the others and says to them, "Depart from me, you cursed."

Where are we to go? Into the outer fire. Do You, the good God, make an outer fire for us human beings? Truly, I have not made it for you. For whom, then, have I made it, this outer fire we have heard about? It is prepared for the devil and his angels. For you human beings I have made a kingdom from the foundation of the world. For the satans I have made Hell. Have you not read what Satan said to the Lord?

"Do not send me, Son, Lord, before the appointed time; do not torment me, do not send me to the abyss before the time." Satan believes that an abyss awaits him, yet he knows and hears that he has a margin of time, and he says: Why have You come? Son, what have I to do with You, Jesus, Son of the Most High God? Have You come here before the time to torment us, that is, to torment me, to send me to Hell, to shut me away before the time? My time is very short. Satan himself confesses it and expects that one day we will lock him in. Yet man does not believe this.

Hell, then, my beloved, is for Satan. But when a man goes along with Satan, it is not just that he should end up with Satan. How is this to work, after all? Am I to labour on Satan's building site and then go to collect my wages from my employer, Christ? No, that is all upside down. And besides, some people are troubled by this. I remember a man at Sotiria, where I used to go and speak in earlier years.

There was a tough young fellow here, from Varvakios just down the way, and he says to me, holding a little prayer rope and toying with it, for he would not come inside where we were speaking. "Look," he says to me, "I want to go to Hell with my buddies; I'll find plenty of others there. I don't fancy going off with the incense crowd." You will go as you have lived, you will go for certain. For there are people who will speak about this holy matter to such a degree as though they were talking about some little errand,

let us say, where if things do not turn out well, if they do not find it to their liking, they will simply catch the other boat and come back, take the other ship and return. You see, my beloved, this is a voyage with only one way out.

The Ascension. Is God to blame? In essence God does not punish; man punishes himself, man punishes himself, man punishes himself. "He has set before you fire and water; stretch out your hand to whichever you will." Here is fire, He tells you, and here is water. Put your hand to the fire, I am telling you in advance, you are free, or put it to the water and be refreshed. If you put it to the fire, you will bear the consequences, you will be burned.

The Ascension.

The Ascension. Has God arranged these things wrongly? He has arranged them beautifully. It is we who did not give them thought and do not practise them as we should, I do not know why. Each of us indulges himself as people do in this world. Let us in any case stop here for tonight, and perhaps He will permit us to give another talk in the future.

Amen. We were speaking here on the Triodion about other themes, though I have spoken in other parts of Athens as well, and there are, as I have told you before, all these recordings on tape. There are notes too, on the Publican and on the Prodigal and on the elder brother of the Prodigal, because that one has a problem, he has an issue, and many of us are caught up in it. The theme of these great parables in the Church, on the Third Sunday of this period of the Triodion, which is the day after tomorrow, when we have the Sunday of Meatfare,

sets before us the theme of the Judgment. It is something that concerns every person who will ever be born. For every person who is born will one day die and be judged; and if he does not die, because the Second Coming of the Lord overtakes him, he too will be changed and will be presented at the judgment, just as all those from Adam until that hour will be presented. It is something that may be called the last link in the whole matter of the incarnate economy. All the prophecies that spoke of the coming of Christ and of all the events surrounding His life have been fulfilled.

If we grant that the prophecies were five hundred, four hundred and ninety-nine have been fulfilled. One prophecy still remains, the one spoken through the Angel on the day of the Ascension. When Christ was taken up, departing before His All-Holy Mother and the Disciples there in Galilee, two figures clothed in white appeared, evidently angels, and they said: "Men of Galilee, why do you stand gazing into heaven? This same Jesus, who was taken up from you into heaven, shall so come in the same way as you have seen Him go into heaven."

It is what we say in the Creed: "and He is coming again to judge the living and the dead." This is the last link, this is the last thing. So then, just as all the prophecies and the law were applied and fulfilled, so surely this one too will be fulfilled in its due time. Which, of course, none of us knows. For Christ has hidden from us the date of His coming. Christ spoke the parable of the Publican and the Pharisee and showed there how man is saved.

And because man might still consider this deficient, He also spoke the parable of the Prodigal Son. And He indicated there that a garment is needed, that repentance is needed, that confession is needed, that the fatted calf is needed. When He had said all these things, He considered that they were enough for man to put into practice. Now, He says, with every right I will sit down to judge you. It is something found in the Old Testament, found in the New Testament, found in the Tradition of the Church, found in the iconography of the Church. Everything speaks about the Judgment.

It is something that man regards as evil; he does not want to hear it, he is shocked when you speak to him of the Judgment, when you speak to him of the Resurrection, when you speak to him of Hell, of Paradise, because all of these are bound up with the word Judgment. When Christ takes His seat upon the throne, each one will go where he belongs, some toward Hell and others toward Paradise, eternally. This, again, some are unable to comprehend. Our holy Church preserves the Judgment through her iconography.

Exactly as Daniel saw it in the seventh chapter, as John saw it in the twentieth chapter, as Enoch saw it, the seventh from Adam, of whom Jude writes to us in his epistle, that single chapter, that one epistle of Jude. And there is also the Apocalypse, the Holy Gospel. There it presents the Judgment, so that as a man goes out he may see what awaits him. Take heed, you who go out into the world, this is what you will face one day. And it is always placed right above the door through which a man departs toward the world.

You will also have noticed, even to this day, in churches that are not properly painted with iconography, there is, above the Holy Doors, an eye; it is the eye of the Lord that beholds the deeds of men. Many iconographers also place alongside it an ear and a hand. That is, it is the eye of God that sees all things, it is the hand of God that records all things, and it is the ear of God that hears all things. Why does He hear them, why does He see them, why does He write them down? Because He will judge them one day; He will know exactly what He is to judge.

This is what it seeks to remind man, even the unlettered one. The educated can read it in the Old and the New Testament, or in Tradition. But the unlettered need to see it, and seeing it they will ask, and so they will be informed. Yet even the educated often forget, and so the iconography serves as a reminder for them as well, the Byzantine iconography, the only one that teaches such spiritual things. If one wishes to examine the matter in chronological order, he must begin from Adam, forgive me, from Enoch.

Enoch is the seventh from Adam. "Enoch also," it says, "the seventh from Adam, prophesied, saying, Behold, the Lord cometh with ten thousands of His saints, to execute judgment upon all, and to convict all the ungodly concerning all the works of their ungodliness." Now, Adam, rather Enoch, is the seventh, and he lived some three hundred and sixty-odd years. As for the exact date, I cannot tell you. If we add it up,

we would find the precise year in which this scene was shown to him; he is the first. Then there is Daniel as well, who likewise writes down the events as he saw them: "I beheld, I watched, until the thrones were set, and the Ancient of Days did sit, whose garment was white as snow, and the hair of His head like pure wool. His throne was a flame of fire, His wheels a burning flame. A river of fire issued forth before Him. Thousands of thousands ministered unto Him,

and ten thousand times ten thousand stood before Him. The court was seated, and the books were opened." On the basis of this prophecy of Daniel, the iconographers above all compose the scene of the Judgment, the one I told you of, which is always placed in the upper part of the door through which we go out into the world from the Church. The Apocalypse, specifically in the first chapter, verse 7, says, "Behold, He cometh with the clouds," that is, upon the clouds.

This is a verse that shuts the mouths of the Jehovah's Witnesses, who claim that He has already come, that the Second Coming has happened, that Christ has come. Where did Christ come? Here it says, "every eye shall see Him." Did you see Him? Did I see Him? No one has seen Him. Do you understand? They are telling lies, and this very thing shows that their teaching is deluded.

The twentieth chapter, verses 11 to 13, as I told you beforehand, says: "And I saw a great white throne, and Him that sat on it, from whose face the earth and the heaven fled away, and were lost. And there was found no place for them. And I saw the dead, the great and the small, standing before the throne." And there are books, and there is another book, the Book of Life; in this book are the baptized. The Book of Life is the book of the baptized. The others are generally in one book,

but the baptized in particular have a different book. "The dead were judged out of those things which were written in the books, according to their faith and their works. And the sea gave up the dead which were in it." What will become of those whom the fish have eaten? They will be given back. They were changed; the particles remain there within the water. Those who recently presented to us the splitting of the atom help us to know that matter changes its form yet still exists. "And death and Hades," that is, the natural deaths,

"gave up the dead which were in them, and they were judged every man according to their works." If you read Ezekiel, specifically the prophecy we read when the Epitaphios returns, just as we come back inside, there you will see how all the bones of the world will each be joined together, and how we shall take on skin, flesh, and spirit, and become men once again. This same thing is said also in that passage which they read to us at the funeral. The epistle reading is from the letter to the Thessalonians, which Paul wrote. "For this we say unto you by the word of the Lord, that we", and bear in mind that Paul has "we",

that is, the date was so unclear, and still is; man does not know when, and He has done this in order to help man to be always ready, for one departs always, tonight, tomorrow, the next day, in ten years, in a hundred, in a thousand years, one departs always. "We who are alive," he says, "who remain unto the coming of the Lord, shall not go before them which are asleep." We shall not die and be buried, but we shall be changed tonight, suddenly. "For the Lord Himself shall descend from heaven with a shout, with the voice of the archangel,

and with the trump of God, and the dead in Christ shall rise first. Then we which are alive and remain shall be caught up together with them in the clouds, to meet the Lord." The Ascension, at which all stand before the judgment seat of Christ, giving account for what they have done, passing through a tribunal on

the basis of what they have done. There, before the eyes of all, our sins will be set out; they will be uncovered, he says, however much we hide them today, there they will be uncovered. Nothing stays hidden. There is the fountain of fire and the unsleeping Hell; there all things are laid bare and exposed; there the books of our hearts will be opened.

Because some people think of paper, of pencils and pens and ink; but he says the books of our hearts will be opened, and in the midst of all will be read out what is plain and what is hidden, the things done by night and by day. And so this great event he proclaims from the foundation of the world; he reminds us of it, he speaks of it, so that no one may be found who can say, 'I never noticed it.' And he himself, when he came, reminds us of this; he reminds us of it always. He himself spoke of it, in this prophecy and in this parable,

which is written in the twenty-fifth chapter of Matthew, verses thirty-one and following: 'When the Son of Man comes in his glory,' and so on. All of this is about his coming and about the judgment he will carry out. Did the Scriptures not say it? Did the Lord not say it? And all peoples have always carried within them a sense of judgment, that the soul is not lost, that it will be judged. If you examine the histories and the convictions of the nations, you will find there, and I have evidence on these matters,

you will find that it truly is so, that one day they will be judged and give account for their deeds, each of course in his own way. And this Church of ours still continues, every day, indeed every night I could say, and in particular at the beginning of the day. You know, we begin from one o'clock; the twelfth hour is the last hour of the day, and then the new twenty-four hours begins, one o'clock and so on.

You will remember this, after all, from New Year's, when we turn off the light and turn it back on the moment we hear that time has moved on by one minute. There, every night, at the Midnight Office, at that hour, it reminds a person: 'Behold, the Bridegroom comes in the middle of the night, and blessed is the servant whom he finds watching, but unworthy again the one whom he finds careless.' And the rest. Every night it says this, so as to remind a person: take care, for you do not know; let him not find you asleep,

let him not find you like the foolish virgins, let him not find you with no oil in your lamp, with no oil in your light. A person must always be watchful; this is what he means too when he asks to be guarded from the gloomy sleep of sin. This is the gloomy sleep of sin: that he not find us unrepentant, unconfessed, our affairs unsettled. A person must always be ready, and this is why we also pray in the Church, through the chanters: 'Grant, O Lord, that this whole day may be perfect,

holy, peaceful, and without sin,' we say. What is it for? Because there is the possibility that we may depart. And we must live in this awareness. You have seen how, for a bride to go to church to be crowned in marriage, she attends to the very last detail. She will glance many times in the mirror to see whether there is a spot or a wrinkle, to be pure white in every way. At least outwardly.

Inwardly, God knows what she will be, but outwardly at least. She adorns herself to go to the bridegroom, to present herself, on the occasion of a wedding; she sees to it that she is as white as can be. Now imagine how the soul of a person must be, who will go not merely to a betrothed who may well be worse than the bride. But he will go to that Bridegroom who has no fault, who cannot be charged with sin; that is how flawless one must be. And yet, many times we conduct our lives as though we will never die, as though we are going to live, as though we will get through the winter and reach the summer,

go off to the countryside, go to the seaside and come back, and so on. All these things, yes, but you must add the 'but.' God first; if he allows and we live, we will do this, we will do that. Then a person watches over his life, and there is no chance that death will catch him asleep, and along with death comes the judgment. For when death comes upon us, we also have a partial judgment. The buying and selling stops, the trade stops, the festival stops. You cannot be released; you lay down your defense, and so for you and for me, if you are helped at all by some pious relative,

with a memorial service, with a Liturgy, with some good deed left behind, well and good. But the broad lines, roughly, are whatever you have made with your own little hands in this world; for a person is found in eternity just as he is found in a photograph. A photograph. If the lens catches me, for example the camera lens, holding my ear, I will not appear without holding my ear. If I am holding my head, it will not be the same. If I am rubbing my eyes, I will not appear otherwise.

How then will you and I, in death, which is a camera lens, appear otherwise? Can I, if I am black at this moment, appear white in the photograph of death? I will not appear white. Glory to God that a person believes these things; this is why a person is obliged. He left it hidden, when it will come; when it will come, we do not know, but we must be ready. 'But the signs of the times do not yet show it, ' some say, the signs of the times of the Second Coming. You do not realize that there are two ways for you to meet your judge: one is for him to come, and the other is for you to go.

You know, if he is on his way to the house, well and good, the signs of the times. The prophet Elijah has not come, the great war has not happened, the Antichrist has not appeared, and so on. I agree with these things. But here now we also have, some of us, as we said. You tell me, you swear to me, it will happen at the house now, and a car will run you over here on Athinas Street. Can you tell me anything about that? Off you go, you set out for home, and you are cut down, you are struck, you are knocked over.

Can you tell me anything about that? There are the two ways by which a person can go: either he comes, and he is not coming, or you go, or I go. Then what happens? This is why a person must weigh these things, attend to them, take their measure.

My beloved, this is the most delicate point, because it is also the last, and if at this we do not present ourselves as we ought, then in any case the whole matter is lost. And I am deeply grieved, because for the most part it is not preached how a person must stand at the Judgment. This passage that speaks about the Judgment speaks of a whole series of good works, and those who did them were saved. Set against others who did not do these things and were lost.

At first glance the Gospel seems clear; listen, if you like, to the preachers wherever you find them, even at the Metropolis, and I don't know where else. This is the one passage you must not simply stop at. You will ask me, why? Is it not a good thing to feed the poor, to take in the strangers, to visit the sick, to go to the one in prison? Is it not a good thing? It is good and holy. Yet many people who do not believe in Christ do this very thing.

To enter Paradise you need a ticket.

That is the point. He will divide people into two great categories. Does he not say it, into sheep and goats? We know this from our school days. These are those parables, the great ones, that they always used to tell us. To some he says, 'Come, you blessed ones, come, you who are blessed.' To others he says, 'Depart, you cursed.' 'You are blessed; you shall come to inherit the Kingdom of my Father, which has been prepared for you from the foundation of the world.'

Now, can I just go and inherit the Kingdom? Here you must stop, if you want to understand how the matter really stands, so that you do not lose it, for it is a matter many people get wrong. Within the good works stand the good people; but within the things of the Kingdom stand the Christians. Not that the others are not good people, but the good people may not be gathered in. The good people may be in Hell, in Hell, so that you may see it clearly. I pray that you go to Paradise. Yet it is not said that they found Paradise;

they will be missing, and they will come to understand it. A real heir, that is, not one merely by your identity card. Because in reality the merely good people are not in the picture. This is the fine point of man's instruction: 'Come, inherit.'

Say there is some inheritance in America. We see it in the daily papers: the heirs of so-and-so are sought. And now the others gather, the nephews, the cousins, whatever they are, they rush to draw up all the titles, their papers and the rest, and they present them at the consulate: 'we are the heirs.' By showing the titles they will receive the inheritance. I do not know how many millions of dollars those are. We understand it. An inheritance presupposes kinship; it presupposes it.

So they get themselves written up in the daily paper, written in the column of benefactors, written in the column of donors, and they gild the icon and the icon of the Most Holy Theotokos, and yet they do not confess, they do not receive Holy Communion, they do not go to church. Will these go to Paradise? Here he says no; he does not call these to go to Paradise, he calls the others.

Ανάσταση, Ανάσταση, Ανάσταση, Ανάσταση, Ανάσταση, Ανάσταση, Ανάσταση, Ανάσταση, Ανάσταση, Ανάσταση, Ανάσταση, Ανάσταση, Ανάσταση, Ανάσταση, Ανάσταση, Ανάσταση, Ανάσταση,

Ανάσταση, Ανάσταση, Ανάσταση, Ανάσταση, Ανάσταση, Ανάσταση, Ανάσταση, Ανάσταση, Ανάσταση, Ανάσταση, Ανάσταση,

Ανάσ Δευτέρα έχουν των Θεών, ούτε παιδιά του Θεού είναι οι άνθρωποι. Τι κανείς, όσοι οι άνθρωποι δεν είναι παιδιά του Θεού. Δεν είναι του πειθήκου είναι, σατανά είναι, όχι. Πλάσματα του Θεού, διουργήματα του Θεού. Μπορείτε να μου πείτε γιατί ο Χριστός ήρθε στον κόσμο. Τι λέγει ο Παύλος. Ας ρωτήσουμε αυτόν που είναι πιο κοντά στα πράγματα. Για ανοίξετε στο δέλτα κεφάλαιο γαλάτας να είδε τι λέγει εκεί. Λύνα την υιοθεσίαν απολάβουμε.

Τι είχαμε την υιοθεσίαν. Τη Χάσανε στα μονοπάτια της αμαρτίας, Εντοπροσώπο του Αδάμ και Τσέβας, Είμεθα απόγονοι αυτών των πρώτων που εξώσαν του Παραδείσου και έχασαν την πατρότητα, Ότε ήρθε το πλήρωμα λέει του χρόνου, Εξαπέστειλαν ο Θεός των Υιών αυτού, Γενόμενων εκ γυναικός, Γενόμενων υπονόμων, έτσι που τον όμον εξαγοράσει, Είναι την υιοθεσία από λάδων,

Στο α11, Όσοι δε λάδων, Αυτόν, Το Χρυσό, Εξυμφιεύωση, Θεού γενναίστα. Δεν τον έλαβε τον Ιηθούν, αλλά τον βλαστημάει και από πάνω. Είναι παιδί του Θεού, εφόσον δεν είναι αδερφός του Χριστού. Ο Χριστός, λοιπόν, είναι εκείνος ο οποίος δημιουργεί τη συγγένεια. Όσις τον εβαπτίσετε, Χριστόν δεν εβίσαστε. Ο άνθρωπος, από την ημέρα που αναγνωρίζει τον Χριστόν ως σωτήρα και βαπτίζεται στο όνομά του κλπ, από την ημέρα γίνεται μικρός αδερφός του. Μικρός αδερφός του. Λέει πιο κάτω.

Εφόσον επίγησατε ενυτούτον τον αδελφό μου, τον αλαχίστον, τους Χριστούς και λέγει αδέρφια μικρά δικά του Γίνουμε λοιπόν εγώ κατά χάριν αδελφός του Χριστού κατ' επέκταση του Θεού Ο φυσικός κληρονόμος της Βασιλείας των Ουρανών είναι ο Χριστός Ο νόμος, παρουσιάζεται ο Χριστός και λέγει πατέρα δεν είμαι μονακός, έχω και κάτι άλλα μικρά αδέρφια του πίστευστά σε μένα, και μας παρουσιάζει Αυτός, ουδί σε μου λέει, τόσο μας παρουσιάζει. Όταν λοιπόν δεν τον λεχτούμε, δεν βαπτιστούμε στο όνομά του, δεν κοινωνήσουμε από το σώμα του και το αίμα του κλπ. Πώς είναι δυνατόν να έχουμε τις φιλοιότητες για να έχουμε από την κληρονομία και

τον Πατερημό να το λέμε, πρέπει να τον πιστεύουμε τον Χριστό για να έχουμε Πατέρα τον Θεό. Γιατί ο Θεός έχει ένα παιδί, τον Χριστό. Εμείς καταχάριν είμαστε παιδιά του Θεού, όταν καταχάριν είμαστε και αδελφοί του Χριστού, των Χριστών, και την Εκκλησία, και τον Πύρο, την Ασκαλία, και κλπ. Δεν δυνατόν να λέγονται ότι είναι παιδιά του Θεού και ότι θα κληρονομήσουν από τη Βασιλεία των Ουρανών, το έχετε σχεστεί αυτό. Τι

τι λέει, η παρένθεση,

τη Βασιλεία, οι κοινοί, οι ιτοί, κυρονομούνε τυχόν Βασιλεία, θα πάει ο καθένας να πάρει ένα κομμάτι από τη Βασιλεία εκείνη, ή θα πάνε τα πριγκυπόπουλα, δεν πάνε οι πριγκίψες και οι υπη συγγενείς να πάρουν, και

περί Βασιλείας, ή στον άνθρωπο, πει να γίνει πριγκυπόπουλο, πρέπει να γίνει Βασιλόπουλο, πώς μπορεί να γίνει ένας χωματένιος άνθρωπος, θα πει κάποιος τώρα να ανέβει τόσο ψηλά, γι' Αυτό εκατεύει αυτός τόσο χαμηλά, ώστε να μας βρει. Εδώ είναι το θέμα της θείας επικοινωνίας. Της θείας κοινωνίας. Επιτυχάνει ο άνθρωπος που κοινωνεί το σώμα και το αίμα του Χριστού. Αυτό ο Χριστός έκανε, έδωσε το σώμα του και το αίμα του στον κοινό άνθρωπο να τον κάνει κενόν, στο χωματένιο να τον κάνει πνευματικόν.

Τον άνθρωπο που συσφλέβεται μέσα έχει αίμα του Αδάμ, να βάλει του νέου Αδάμ, του Χριστού, εγώ, κοινωνήσατε τόσες φορές, ώστε να συμπληρωθεί το αίμα που έχετε συσφλέβες σας, κοινωνήσατε, το κοινωνάτε για χρόνια πολλά και για κοκά, εγώ, δεν ξέρετε ότι είναι φαγητό και ποτό, ότι είναι για την ψυχή του ανθρώπου και τροφή της πηγής, η Θεία Κοινωνία και πρέπει να είναι καθημερινή, εγώ, Αλλήμων από τους ανθρώπους που στέκονται από μακριά και βλέπουν το μυστήριο, δεν ετοιμάζονται, δεν διατηρούν, θα πρέπει ο άνθρωπος να κοινωνεί δυνατόν κάθε μέρα, αλλά δεν θέλουν να σταματήσουμε την αμαρτία και είναι φυσικό να μην μπορούμε να προσέλθουμε κάθε μέρα, διότι όπως

ξέρουμε η Θεία Κοινωνία έχει τα αντίθετα αποτελέσματα αν ο άνθρωπος δεν είναι στην κατάλληλο θέση, δεν έχει δοκιμάσει τον εαυτό του, όπως λέει Παύλος, δοκιμαζέστο, έκαστο σε αυτόν. και ούτω εκ του άρτου εστιέτου και εκ του ποτηρίου πεινέτου. Δεν θέλουμε να σταματήσουμε την παρανομία, δεν θέλουμε να γυρίσουμε τα αδικημένα που έχουμε αδικήσει πολλούς, δεν θέλουμε να συγχωρήσουμε τους εχθρούς μας, δεν, δεν, δεν, καθήμεθα από μακριά και παίρνουμε το αντίδωρο στο τέλος, τον μάρτυρα αυτόν της κατηγορίας θα μας πάει στην κόλαση, γιατί εδώ το παίρνει στο χέρι σου είναι φωτιά το αντίδωρο, γιατί σε ρωτάει πού είναι το δώρο και γιατί δεν το παίρνεις, εμένα με λένε αντίδωρο, δεν με

Ανάληψη, Ανάληψη, Ανάληψη, Ανάληψη, Ανάληψη, Ανάληψη, Ανάληψη, Ανάληψη, Ανάληψη, Ανάληψη, Ανάληψη, Ανάληψη, Ανάληψη, Ανάληψη, Ανάληψη, Ανάληψη, Ανάληψη, Ανάληψη, Ανάληψη, Ανάληψη, Ανάληψη, Ανάληψη, Ανάληψη, Ανάληψη, Ανάληψη, Ανάληψη, Ανάληψη, Ανάληψη, Ανάληψη, Ανάληψη, Ανάληψη, Ανάληψη Θα τα θέλει από εκείνον που είναι αδελφός του Χριστού και τον προτρέπει την αγαθοεργία του να την κάνει στον αδελφό το δικό του. Αν είναι εκλεκτικός που θα την κάνει την αγαθοεργία σε εκείνον θα πει δόξα σε ο Θεός που καταλαβαίνει ως εκείνον που θα βλασσινούς τον Χριστό θα του πεις υποχρεωμένος να μου φέρεις. Εμένα είμαι καθόλου υποχρεωμένος να σου φέρω,

εφόσον διαφέρουμε εις την πίστη, σε αναγνωρίζω και λοιπά ότι είσαι άνθρωπος, έχεις εικόνα και ομοίως του Θεού, όμως εφόσον εσύ σε ελληματικά τοποθετείς τον εαυτό σου στο αντίπερα πεζοδρόμιο, θα πάρω θέση να προσέξω, να κοιτάξω πρώτα τους αδελφούς του Χριστού, γιατί έτσι λέει, τους οικείους της πίστεως, εκεί θα πας πρώτα. Αν έχεις περίσευμα ή είσαι Ωνάσης, ξέρω εγώ, δώσε και στους άλλους, δεν σε δυσκολεύει κανένας Όμως πρώτα θα κοιτάξεις, μόσα στις είπε, ούκα πεστάλει μη στα απολολότα πρόβατα οίκου Ισραήλ Δεν έχω δικαίωμα να πάρω το ψωμί των άρτων και να το δώσω στα κοινάρια, στους μη βαπτισμένους ή στους βαπτισμένους οι οποίοι απεμπόλησαν το βαφισμά τους όταν ήρθαν στην ανάλογο ηλικία και αντετάχθησαν στο Χριστό, στο Ευαγγελίο τους, στην Εκκλησία του κλπ.

Εδώ λοιπόν αγαπητοί μου είναι το μυστικό, εδώ είναι ο κόμβος και αυτό να προσέξετε θα πράτετε το αγαθόν. Δεν θα ελπίζετε εις αυτό. Εγώ με τον τρόπο μου έχω δώσει κάτι ορισμούς επάνω σε αυτά τα θέματα. Θα ήθελα λόγω την επίκαιρο να το επαναλάβω. Μια και γράφεται και φεύγει και στον κόσμο έξω και στην επαρχία και στο εξωτερικό αυτή η ομιλία Ο άνθρωπος διά των έργων του δεν εξασφαλίζει παράδεισο

Χρειάζεται τα έργα για τη θέση στον παράδεισο και το σώμα και το αίμα του Χριστού για την είσοδο στον παράδεισο Ένα

διαμέρισμα πολυτελέστατο, αναπαυτικότατο Το έχετε μέσα σε μια πόλη, η οποία πόλης είναι γύρω-γύρω κλεισμένη, φρουλημένη, έχει πύλες, όπως είχε και η Αθήνα μας τον παλιό καιρό Έχεις λοιπόν στην πλάκα επαραδείγματι, ή στο κολονάκι, διαμέρισμα, όμως πας να εισέλθεις εις την πύλη και δεν σ' αφήνουν να εισέλθεις εις την πύλη Χρειάζεσαι είσοδων ειδικοί για να εισέλθεις εις την πύλη, μα έχω μέσα διαμέρισμα, έχω μέσα στο κολονάκι και λοιπά, ναι Ναι, την ισοδό σας, δώστε μας το εισιτηριό σας, για να σας επιτρέψουμε να πάτε εκεί, διαφορετικά θα μείνετε έπαιξε Τα έργα του ανθρώπου είναι οι αποσκευές του, κανένας είναι μόνο με αποσκευές, οπουδήποτε να πας, ο οποιοδήποτε πόρτο, μάσα πλάνο, μάσα τρένο, μάσα αυτοκίνητο, το

ιστηριό σας κύριε, έχω αποσκευές, ναι, για να βάλω τις αποσκευές σας, το ιστηριό σας, χωρίς ιστηριό σας, χωρίς ιστηριό, και θέλετε να σας πω ένα νηστικό, χωρίς να θέλεις να το εφαρμόσετε, χωρίς αποσκευές φίλεσαν πολλοί, χωρίς ιστηριό, ουδήσιος, ο τελόνης Είχε αποστευές που κατέβηκε δεδικαιωμένος. Ο Φαρισαίος δεν είχε αποστευές, έμεινε έξω. Για δεν είχε σε τίμη, δεν είχε θέση με τον Θεό. Δεν είχε αγάπη. Ο μεγάλος αδελφός του Αθώτου δεν είχε αποστευές, πώς δεν είχε.

Βέποτε το λύτσο παρήλθονο. Έμεινε έξω. Ο μικρός είχε, έμπηκε μέσα. Ο εκδεξιός είχε αποστευές, διότι έτεινε το εισιτήριο. Μη θυπή μου για τη βασιλεία σου. Σε μια στιγμή που όλοι τον είχαν Αν έχουμε καταλήψει, Αυτός τον ομολόγησε. Βλέπετε περιπτώσεις, και άλλες πολλές θα είναι μέσα στη Γραφή και στη ζωή των ανθρώπων. Τελευταία στιγμή, αν τους γνωρίζει η ευκαιρία, αλλά διότι δεν ξέρουμε των τρόπων του θανάτου μας, δεν μπορούμε να έχουμε ελπίδα εκείνη τη στιγμή, ότι θα προλάβουμε να εξομολογηθούμε, να

κοινωνήσουμε και να ομολογήσουμε Χριστόν. Και εξαρτάται πώς το κάνουμε, γιατί πολλοί το κάνουν από ανάγκη εκείνη τη στιγμή, Από ανάγκη, μη έχοντας αλλού, Αν είναι ολοκληρωμένη η πίστη, Αν είναι αναγνωρισμένο πραγματικά ότι έτσι είναι και έκαμα λάθος, τότε θα λυξεί η υπόψη. Διαφορετικά, εξομολογεί την τελευταία στιγμή, παρότι εκκοινώνησε, θα βρεθεί πάλι στο αντιπεραστρατόπεδο. Έτσι λέει ο Μέγας Αθανάσιος, το ληστή τον είπε, είπε το μνηστητή μου, αλλά μην το βάλετε ποτέ στο νου σας να πείτε και εσείς το μνηστητή είστε, διότι το μνηστητή μου είναι στην παλαιάν οικονομία μου, Χριστός δεν είχε πει τότε τέλεσε στο σταυρό, δεν σώζεται ο άνθρωπος

σήμερα με το μνηστητή μου, χρειάζεται βάπτισμα, χρειάζεται η ακοινωνία, χρειάζεται εξομολόγηση, χρειάζεται μετάνοια, χρειάζεται αυτά, μη σήμερα μετά την Ανάσταση του Χ Ο Χριστός, όταν είπε αυτός το μνηστητή μου τότε, δεν είχε πει το τετέλευθε ο Χριστός. Όταν ο Χριστός απέθανε, είπε το τετέλευθε και κατέβει κάτω και ανέβει, έβαλε άλλων θεσμών και άλλων τρόπων σωτηρίας. Πορευθέτες, μαζί τα έξατε, πάντα τα έξατε, βαπτίζονται σαν αυτούς και λοιπά Ο τρόγο μου τη σάρκα και πίνω μου το αίμα και τα τι αυτά Λάβετε πνεύμα άγιον αντινοναφείτε τις αμαρτίες, αφήενται αυτής αντινοκρατεί και κράτητε Είναι άλλος ο τρόπος σωτηρίας, δεν είναι ο τρόπος με τον μνηστητή μου, μην πλανηθεί κανείς Λοιπόν στο σημείο αυτό, ήθελα πάλι να αφησήσω την προσοχή σας Θα πράτεται άγαθα, τα

άγαθα έργα του ανθρώπου, του τακτοποιούν την θέση, θέση θα ταξιδεύει στην αιωνιότητα, πρώτη θέση, δευτέρα θέση, τρίτη θέση, αμπάρ, ξέρω εγώ κατάστρωμα, λουξ, τουριστική, υπερλουξ, αυτό εξαρτάται από τα έργα του, αλλά για να εισέλθει στο καράβι, για να πάρει τη θέση αυτή, θα πρέπει να έχει το εισιτήριο το οποίο το εκκλίνει, τη Ορθοδόξο Εκκλησία ο Χριστός, αυτό το πρακτοριό του. Καμιά άλλη λεγωμένη Εκκλησία δεν εκλεί στη τήρια διά την Βασιλεία των Ουρανών Χριστός έκανε μία Εκκλησία, τα άλλα τα φτιάξαν οι άνθρωποι Είναι εξελίξεις των ανθρώπων, νεαλά ανθρώπων Έφτιαξε ο Πάπα σε παραδείγμα τη δικιά του Εκκλησία το 1054 Από τον Πάπα έφτιαξε ολούθηρος δικιά του Εκκλησία το 1519 Μέχρι τη σήμερα

από τη διαμαρτυρήσεως είναι 350 παρενθέσεις γινωμένες Και καθημερινώς φτιάχνουνε ο καθένας, όχι έτσι είναι, όχι αφού εκεί είναι, όχι εκείνο είναι Και εφαρμόζεται εκείνο που είπε ο Σημεών ο Θεοδόχος, ούτως κείται εις τόσιν και εις Ανάστασην πόλων και εις σημείων αντιλεγόμενων Και μέχρι σήμερα συγκρούονται άνθρωποι, συγκρούονται άνθρωποι Αυτός θα πέσανε για να σωθούν οι άνθρωποι και οι άνθρωποι αυτοκτονούν εν το προσώπο του διότι το εγωισμό τους φτιάχνουν μια δικιά τους θρησκεία. Πολλοί πιστεύουν ότι σύμφωνα με τον κόσμο, με τη λεγωμένη πρόοδο, με την εξέλιξη κλπ, ότι πρέπει να τροποποιηθούν και αυτά τα πράγματα. Να σταματήσουμε πλέον να συζητούμε περί θανάτου, μακάβρια πράγματα, παρότι είναι

πραγματικότητες. Να συζητούμε περί κολάσεως, περί παραδείσου, αυτά είναι πράγματα που τα πίστευαν οι παλιοί. Εμείς τώρα εξελίχθημε. Αγαπητοί μου, λυπούμε που θα πω αυτό. Ο άνθρωπος μπορεί να παρουσιάζει μία εξέλιξη γύρω από τεχνικά πράγματα, από υλικά πράγματα, αλλά η θρησία δεν εξελίσσεται. Είναι θείο κατά σέβασμα. Άλλωστε, ο άνθρωπος δεν έχει κάμει τίποτα, φαντάζεται ότι έχει κάμει. Αυτά τα οποία βρίσκει σήμερα ο άνθρωπος, διότι βρίσκει απλώς νόμους, το οποίο ο Θεός έχει αποκαταβολής κόσμου φτιάξει. Δεν βρει κανίποτε άλλο, Βρίσκει, Βρίσκει, Δεν τα φτιάξε τώρα, Ούτε έγιναν τώρα,

Απλώς βρίσκει, Εκείνα που ο Θεός έχει φτιάξει, Και αυτό το θεωρεί μεγάλο κατόρσιο, Δεν μπορεί να γκρεμίσει το Θεό, Και να τροποποιηθεί το θέμα της κολάσεως, Και να τροποποιηθεί το θέμα της υπάρξεως του παραδείσου, Εδώ είναι η κόλαση, Εδώ είναι και ο παράδεισος, Ακούγεται να λέγεται παταγωδός, Δεν είναι εδώ η κόλαση, Ούτε εδώ είναι ο παράδεισος, Από εδώ αρχίζει η και από εδώ αρχίζει ο Παράδεισος. Και όπως είπα γρηγορότερα, σε όποια στιγμή μας βρει ο φωτογραφικός φακός του θανάτου, εκεί θα υπάρχουμε. Είμαι αυτή τη στιγμή εν μετανοία, εν εξομολογής, με πίστη ορθή και με πνεύμα ταπεινών. Αν το δρεπάνι του θανάτου με βρει με κάποιον τρόπο, μη τρόποι υπάρχουν για να φύγει ο άνθρωπος από αυτόν τον κόσμο για τον άλλον.

Μοιροί τρόποι, και όπως διαβάζουμε καθημερινώς, ξένα πράγματα γίνονται, παρά ξανα γίνονται για να φύγει ένας άνθρωπος Αν με βρει κατά αυτή την έννοια, τότε θα είμαι στην αιωνιότητα, εντάξει, αν όμως με βρει κατά άλλη την έννοια, θα είμαι στην αιωνιότητα, όχι εντάξει Ο δε τάφος, ο οποίος είναι ειλικρινής, σ' ένα που πρέπει να έχει εμπιστοσύνη ο άνθρωπος στον κόσμο τούτον ή στον τάφο του Ό ,τι του δοθεί, του τάφου, αυτό θα φυλάξει και αυτό θα αποδώσει εντικρίση. Περιστερά του δώσεις, περίστερα θα αποδώσει εντικρίση. Κόρακα του δώσεις, κόρακα θα αποδώσει εντικρίση. Αυτό εξαρτάται από σένα και από μένα. Γι' αυτό ο άνθρωπος πρέπει να το σχέδετε αυτό.

Διότι είτε το θέλει, είτε όχι, δεν πρόκει να ρωτηθεί. Είτε το πιστεύει, είτε όχι, θα ανοίξουν οι τάφοι μίαν ημέρα. Ο καθένας, ό,τι του έδωθει να φυλάξει. Αν του δώσεις και πίστης, αν του Αυτός απιστία, ό,τι του έδωσε. Αυτός άποδος, το οποίο θα είναι κατ' επέκταση στην αιωνιότητα. Τι που γίνεται άματο θανάτο, γιατί υπάρχουν δύο κρίσεις. Μία άματο θανάτο και μία αγιονική κρίση. Έχει μια κρίση στο τέλος των αιώνων, όπως λέει ο Παύλος στο ενδέκατο προς Εβραίος τελευταία. Παρότι λέει τελειωθέντες δια της πίστης όλοι αυτοί οι άνθρωποι, όμως λέει ο Θεός κάτι καλύτερο επρόβλεψε.

Κρήτων τύπρο βλεψαμένου, Ήνα μη χωρίσιμων τελειωθός Έχει τάξι, λέει, μια μέρα μεγάλη, που του φυλάει και αυτούς, δεν τους τόδω στο βραδίο όσο τους πρέπει, δεν τους έχει στον άδει, δεν τους έχει σκοτάδει Απολαμβάνουν την έγλινη και την ικανοποίηση της πίσεως και των πραξιών των, όμως δεν έχουν την έγλινη εκείνη που θα λάβουν μετά την κρίση Διότι η κρίση, η τελική, Τους Μεν θα τους ταρταρώσει έτη μάλλον, Τους Δε θα τους ανυψώσει έτη μάλλον Τώρα έχει δοσει το χαρτί της αποτυχίας του Μεν και θλίδεται και της επιτυχίας του Δε Με πόσο απέτυχε δεν ξέρει και με πόσο προϋβάστη δεν ξέρει Εκείνη τη ημέρα θα ξέρει προϋβάστη ή με πόσο έχασε Αυτό το έχει καρονίσει όπως λέγει ο Παύλος που σας είπα στην προσεβραίους επιστολή Είναι

θέμα αυτό του θανάτου και της κρίσεως, το οποίο σκοντάχουνε πολλοί άνθρωποι, γι' αυτό θέλω να σας ίσως επιτρέψει να κάνουμε μία ακόμη ομιλία επάνω σ' αυτό, σε δεδομένη στιγμή, ίσως στην άλλη Ήσουνε αυτό, θα πρέπει να περάσουμε και στην απέναντι όχθη, διότι οι εκδεξιών άκουσαν το δεύτερο ευλογημένοι και είπαμε τι πρέπει να κάνουν αυτοί οι ευλογημένοι Τώρα γυρίζει προς τους άλλους και του λέγει πορεύεστε άπε μου η κατηραμένη Πού να πάμε εμείς στο πύρτο εξώτερον Κάνει εσύ ο αγαθός Θεός πύρ εξώτερον για μας τους ανθρώπους Αλήθεια δεν έχω κάνει για εσάς Για ποιον το έχεις κάνει ενδιάσκριο όπως ακούσαμε στο πύρτο εξώτερον Το ειτυμασμένο, το διαβόλο και τις αγγέλεις αυτού

Για εσάς τους ανθρώπους έχω κάνει βασιλεία από καταβολής κόσμου Διά τους Σατανάδες, Έχω κάνει κόλαση, Δεν έχετε διαβάσει, Τι είπε ο Σατανάς, Στον Κύριο, Μη με στείλεις του, Νεε Κύριε, Πρώτης ώρας, Μη βασανίσεις, Μη με στείλεις την Άβησσο, Πρώτης ώρας, Το πιστεύει ο Σατανάς, Ότι Άβησσος τον περιμένει, Όμως ξέρει και ακούει, Ότι έχει ένα περιφώριο χρόνου, Και λέγει, Γιατί ήρθες, Νεε, Τι είμαι και εσύ, Ιησού, Ιε, Του Θεού του Υψίσου, Ήδεσόδε, Πρώτης ώρας βασανίσαι ημάς, Ήδε να με βασανίσες δηλαδή, Να με στείλεις την κόλαση, Να με κλείσεις, Πρώτης ώρας, Είμαι ελάχιστος ώρας, Σατανάς το ομολογεί, Και περιμένει ότι θα τον κλείσουμε μέσα, Κάποια μέρα, Όμως ο άνθρωπος αυτό δεν το πιστεύει, Η κόλαση λοιπόν αγαπητοί μου, Είναι για το Σατανά,

Όταν όμως ο άνθρωπος με το Σατανά, Δεν είναι δίκαιο να πάει με το Σατανά, Πώς θα γίνει δηλαδή, Θα εργ Βγάζομαι εγώ στην οικοδομή του σατανά και θα πηγαίνω να πληρώνουμε από εργοδότη Χριστό. Δε, πολύ ανάποδο γίνεται αυτό. Άλλωστα στενοχωριστούν ορισμένοι. Κοιμούμαι έναν στη Σωτηρία που πήγαινα παλιότερα και μιλούσα, ήταν ένα μαγκάκι εδώ από τη Βαρβάκιο εδώ κάτω και μου λέει είχε ένα κομπολογάκι και έπαιζε αυτός. Δεν ερχόταν μέσα εκεί που μιλούσαμε. Εδώ μου λέει, θέλω να πάω με τους μάγκες μου, λέει στην κόλαση, θα βρω κι άλλους, δεν μου αρέσει να πάω με τα λιβάνια, θα πας, όπως τρώνεις θα πας, οπωσδήποτε, γιατί υπάρχουν άνθρωποι μέχρι αυτού του βασιμού, να ομιλούν κατά αυτή την αγία, σαν

να μιλάνε για κάποια μικροδουλίτσα, να πούμε που αν δεν τα περάσουν καλά, δεν τα βρουν καλά, θα πάρουν το άλλο καράβι και θα έρθουν, θα πάρουν το άλλο πλάνο και θα γυρίσουν, βλέπετε αγαπητοί μου, είναι ένα ταξίδι αυτό που βγάζει μόνο

Ανάληψη, Ανάληψη, Ανάληψη, Ανάληψη, Ανάληψη, Ανάληψη, Ανάληψη, Ανάληψη, Ανάληψη, Ανάληψη, Ανάληψη, Ανάληψη, Ανάληψη, Ανάληψη, Ανάληψη, Ανάληψη, Ανάληψη, Ανάληψη, Ανάληψη, Ανάληψη, Ανάληψη, Ανάληψη, Ανάληψη, Ανάληψη, Ανάληψη, Ανάληψη, Ανάληψη, Ανάληψη, Ανάληψη, Ανάληψη, Ανάληψη, Ανάληψη Φταίει ο Θεός, Δεν τιμωρεί στην ουσία ο Θεός, Αυτοτιμωρείται ο άνθρωπος, Αυτοτιμωρείται ο άνθρωπος, Αυτοτιμωρείται ο άνθρωπος, Παρέθηκε εσύ πυρ και ήλωρ, Ούε αν θέλεις εκτενή τη χείρα σου, Λόν φωτιά σου λέει, Εδώ είναι νερό, Θα το βάλεις τη φωτιά, Θα κάλεις το λέω προκαταγωνικός, Είσαι ελεύθερος, Θα το βάλεις το νερό, Θα δροσιστείς, Σύ το βάλεις τη φωτιά, Θα έχεις τα επακόλουφα, Θα

σύμεισες, Ού

Ανάληψη, Ανάληψη, Ανάληψη, Ανάληψη, Ανάληψη, Ανάληψη, Ανάληψη, Ανάληψη, Ανάληψη, Ανάληψη, Ανάληψη, Ανάληψη, Ανάληψη, Ανάληψη, Ανάληψη, Ανάληψη, Ανάληψη, Ανάληψη, Ανάληψη, Ανάληψη, Ανάληψη, Ανάληψη, Ανάληψη, Ανάληψη, Ανάληψη, Ανάληψη, Ανάληψη, Ανάληψη, Ανάληψη, Ανάληψη, Ανάληψη, Ανάληψη

Ανάληψη, Ανάληψη, Ανάληψη, Ανάληψη, Ανάληψη, Ανάληψη, Ανάληψη, Ανάληψη, Ανάληψη, Ανάληψη, Ανάληψη, Ανάληψη, Ανάληψη, Ανάληψη, Ανάληψη, Ανάληψη, Ανάληψη, Ανάληψη, Ανάληψη, Ανάληψη, Ανάληψη, Ανάληψη, Ανάληψη, Ανάληψη, Ανάληψη, Ανάληψη, Ανάληψη, Ανάληψη, Ανάληψη, Ανάληψη, Ανάληψη, Ανάληψη Τα είχε λάθη ο Θεός, Τα έχει ωραία. Εμείς δεν τα σκεφτήκαμε και δεν τα πράττουμε όσο πρέπει, δεν ξέρω για ποιο λόγο. Ο καθένας μας απολαμβάνει όπως τρώνε στον κόσμο τούτο. Να μείνουμε μπάση περιπτώσει μέχρι εδώ απόψε το βράδυ και ίσως επιτρέψει να κάνουμε μία άλλη στο μέλλον. Αμήν. Για το Τριώδιο μιλούσαμε άλλα θέματα εδώ,

παρότι μίνησα σε άλλα μέρη των Αθηνών και υπάρχουν όπως σας είπα και άλλοτε όλες αυτές οι ταινίες μαγνητοφωνημένες. Υπονημένες και του Τελόνου και του Ασώτου και του μεγάλου αδελφού του Ασώτου, διότι αυτός έχει πρόβλημα, έχει θέμα και πολλοί είμαστε μέσα σε αυτού. Η υπόθεση αυτές μεγάλες παραβολές στη Εκκλησία, την Τρίτη Κυριακή της περίοδου αυτής του Τριωδίου, που είναι μεθάβριο και έχουμε της απόκρεο, μας παρουσιάζει την υπόθεση της Κρίθεος. Είναι κάτι που αφορά κάθε άνθρωπο που θα γεννηθεί. Διότι κάθε άνθρωπος που θα γεννηθεί θα αποθάνει κάποτε και θα κριθεί και αν

δεν θα αποθάνει διότι θα τον προλάβει Φερυπίν η Δευτέρα Παρουσία του Κυρίου θα αλλάξει και αυτός και θα παρουσιαστεί στην κρίση όπως θα παρουσιαστούν και όλοι αυτοί οι από Αδάμ μέχρι της ώρας εκείνης. Είναι κάτι που μπορεί να χαρακτηριστεί ο τελευταίος κρίκος της όλης υποθέσεως της εμσαρκου οικονομίας. Όλες οι προφητείες που μίλησαν για τον ερχομό του Χριστού και για όλα τα γεγονότα του γύρω από τη ζωή του ξεπληρώθησαν Αν παραδεχτούμε ότι ήσαντε 500 οι προφητείες, οι 499 ξεπληρώθησαν Υπολείπεται μια προφητεία ακόμη, εκείνη η οποία

ελέγχθηκε διά του Αγγέλου την ημέρα της Αναλήψεως Όταν ο Χριστός μας ανελήφθη, έφυγε μπροστά από την Παναγία Μητέρα Του και από τους Μαθητάς, εκεί στη Γαλιλαία, δύο λευκοφόροι παρουσιάσαν προφανώς άγγελοι και είπαν, άντρες Γαλιλαίοι τι εστίκατε εμβλέποτε στους ουρανών, ούτως ο Ιησούς ο αναληφθής αφημώνης των ουρανών, ούτως ελεύσετε, ον τρόπον εθεάσαστε απερχόμενων αφημών. Είναι εκείνο που λέμε, στο πιστεύω, και πάλι είναι ερχόμενος, γρήνε ζώντας σε νεκρούς Αυτός είναι ο τελευταίος κρίχος, αυτό είναι το τελευταίο Όπως λοιπόν εφηρμόστησαν, εξεπληρώθησαν όλες οι προφητείες και ο νόμος Έτσι ασφαλώς και η μία αυτή θα εκπληρωθεί στο δέοντα καιρό Πράγμα

το οποίο δεν ξέρει βέβαια ο καθένας από εμάς Διότι ο Χριστός μας έχει κρύψει την ημερομηνία της παρουσίας του Ο Χριστός μίλησε την παραβολή του Τελώνου και Φαρισαίου και έδειξε εκεί πόσο ανθρωποσώζεται Διότι θα εθεωρεί το ελλειπής, είπε και την παραβολή του Ασώτου Ιού Και υπέδειξε εκεί ότι χρειάζεται ένδυμα, ότι χρειάζεται μετάνοια, ότι χρειάζεται εξομολόγησης, ότι χρειάζεται μόσχος συτευτός Όταν είπε όλα αυτά εθεώρησε ότι είναι αρκετά για τον άνθρωπο να εφαρμόσει Τώρα λέγει με όλο το δικαίωμα θα καθίσω να σε κρίνω Είναι κάτι που υπάρχει στην Παλαιά Διαθήκη, υπάρχει στην Καινή Διαθήκη, υπάρχει στην Παράδοση της Εκκλησίας, υπάρχει στην Αγιογραφία της Εκκλησίας Τα πάντα

ομιλούν περί της κρίσεως Είναι κάτι δε που ο άνθρωπος το θεωρεί κακό, δεν θέλει να το ακούσει, σοκάρεται όταν του μιλήσεις για κρίση, όταν του μιλήσεις για Ανάσταση, όταν του μιλήσεις για κόλαση, για παράδεισο, διότι όλα αυτά είναι συνηφασμένα με τη λέξη κρίσης. Όταν ο Χριστός καθίσει στο θρόνο θα πάει ο καθένας εκεί που πρέπει, άλλοι προς την κόλαση και άλλοι προς τον παράδεισο αιωνίως Αυτό πάλι δεν μπορούν να το εννοήσουν ορισμέν Η Αγία μας Εκκλησία περισσώσει δια της αγιογραφίας της την κρίση Όπως ακριβώς την είδε ο Δανιήλ στο 7ο κεφάλαιο, όπως την είδε ο Ιωάννης στο 20ο κεφάλαιο Όπως την είδε ο Ενόφ, Εύδομος από Αδάμ, που

μας γράφει ο Ιούδας στην επιστολή του, ένα κεφάλαιο, μια επιστολή του Ιούδα, που είναι πρώτος Αποκαλύψηος, το Ιερόν Ευαγγέλιο Εκεί παρουσιάζει την κρίση, βγαίνοντας ο άνθρωπος να βλέπει τι τον περιμένει Πρόσεξε άνθρωπε έξω που πηγαίνει στον κόσμο, αυτό θα αντιμετωπίσει μια μέρα Είναι πάντοτε ακριβώς από πάνω από την πόρτα που φεύγει ο άνθρωπος προς τον δόσμο Ακόμη θα έχετε προσέξει και μέχρι τη σήμερα και στις μη κανονικώς ιστορημένες εκκλησίες Υπάρχει από πάνω από την Ωραία Πύλη ένα μάτι, είναι ο φθαλμός του Κυρίου που βλέπει τα σπράξεις των ανθρώπων Πολλοί αγιογράφοι παράλληλα βάζουν και ένα ους, ένα αυθί και ένα χέρι Είναι δηλαδή

το μάτι του Θεού που τα πάντα βλέπει, είναι το χέρι του Θεού που τα πάντα γράφει και είναι και το αυτή του Θεού που τα πάντα ακούει Γιατί τα ακούει, γιατί τα βλέπει, γιατί τα γράφει, διότι θα τα κρίνει μία ημέρα, θα ξέρει ακριβώς τι θα κρίνει Αυτό θέλει να υπεντιμήσει στον άνθρωπο και στον αγράμματο ακόμη Οι γραμματισμένοι μπορεί να το διαβάσουν στην παλιά και στην Καινή Διαθήκη ή στην Παράδοση Όμως οι αγράμματοι πρέπει να το δουν και βλέποντάς το θα ρωτήσουν και θα πληροφορήσουν Αλλά και οι γραμματισμένοι ξεχνάνε πολλές φορές και είναι και για αυτούς μία υπενθύμησης η αγιογραφία, η Βυζαντινή η μόνη η οποία διδάσσει τέτοια πράγματα πνευματικά Δεν σε λύσει κανείς η χρονολογικώς να εξετάσει το θέμα θα πρέπει να αρχίσει από του Αδάμ, συγγνώμη, από του Ενώχ

Είναι ο Ενόχτωμος από Αδάμ, Προφήτευσε λέγει,

Ο Ενόχτωμος από Αδάμ, Ενόχτω, Λέγων, Ιδού, Ήλθε Κύριος σε Ναγίες Μυριάση Αυτού, Ποιήσε κρίσιν κατά πάντων, Και ελέξε πάντας τους ασεβείς, Περι πάντων των έργων της ασεβίας αυτών, Δηλαδή, ο Αδάμ είναι έβδομος και έζησε 360 τόσα χρόνια, Τώρα, ποια ακριβώς ημερομηνία είναι, Δεν ξέρω να σας πω, Αν τα προσθέσουμε, θα βρίσκαμε ακριβώς ποια χρονολογία του έδειξε αυτή τη σκηνή, είναι ο πρώτος Επίτα υπάρχει ο Δανείλ επίσης και αυτός, ο οποίος γράφει, όπως τα είδε τα γεγονότα, εθεώρουν, έβλεπα, έως ότου οι χρόνοι ετέχισαν και ο παλαιός των ημερών εκάθειτο Το έλλειμμα αυτού λευκών οσίχιών και η θρίξης κεφαλής αυτού οσί αίριων καθαρών, σαν μαλλί καθαρών.

Ο φρόνος αυτού φλόξ πυρός, η τροχή αυτού φλέγουν. Ποταμός πυρός ήλκεν έμπροσεν αυτού. Χίλια, χιλιάδες σε λειτουργούν αυτό και μύριε, μυριάδες παρεστήκησαν αυτό. Κριτήριον εκάθισε και βίβλοι οι νεόχθησες. Με βάση αυτή την προφητεία του Δανιήλ, κάτι εξοχήν οι Αγιογράφοι, φτιάχουν την κρίση, αυτή που σας είπα που υπάρχει πάντοτε το επάνω μέρος της σειράς που βγαίνουμε εις τον κόσμο, από την Εκκλησία Η Αποκάλυψη, συγκεκριμένος στο πρώτο κεφάλαιο, στίχος 7, λέγει «Ηδού και τε μετά των Εφελών», δηλαδή επί των Εφελών

Αυτό είναι ένα δάφιο που κλείνει τα στόματα των Ιωχοβητών, οι οποίοι λέγουν ότι ήρθε, έγινε η Δευτέρα Παρουσία, ήρθε ο Χριστός, που ήρθε ο Χριστός, εδώ λέει όψοτε πάσο θαλμός, ετύ τον είδες, εγώ τον είδα, κανένα δεν τον είδες, καταλάβατε, τι λένε ψέματα, το δεικνύεται από αυτό και ότι είναι πλανεμένη. Το 20ο κεφάλαιο, στίχος 11-13, όπως σας προείπα, λέει Και είδων θρόνων μεγάλ λευκών και των καθήμενων επ' αυτού, που από του προσώπου έφυγε η γη και ο ουρανός, χάθητος Και τόπος ούχε βρέθη αυτοίς, και είδων τους μεγρούς, τους μεγάλους και τους μικρούς, εστώτας ενώπιον του θρόνου Και βιβλία είναι η Χρυσάνη, και άλλο βιβλίο είναι ο Εσύ της Ζωής, σε αυτό το

βιβλίο θα είναι βαπτισμένοι Βιβλίο της Ζωής λέγεται Του Βαπτισμένων. Οι άλλοι είναι γενικά σε ένα βιβλίο, αλλά ιδιαιτέρως οι βαπτισμένοι έχουν άλλο βιβλίο. Κρίθησαν οι νεκροί εκ των διαγραμμένων της βιβλίας, κατά την πίθυνα αυτών και τα έργα αυτών. Βόκεν η θάλασσα τους νεκρούς τους εναυτοί. Πολλοί. Τι θα γίνουν αυτούς που τους φάγαν τα ψάρια. Να τους δώσουν. Άλλαξαν. Τα μόρια υπάρχουν μέσα στο νερό. Αυτοί οι οποίοι μας παρουσίασαν την διάρξη του ατόμου τελευταίως, μας βοηθάνε να ξέρουμε ότι η ύλη αλλάζει μορφή και υπάρχει Και ο θάνατος και ο άδης, δηλαδή οι φυσικοί θάνατοι, το κάνουν τους νεκρούς τους εναυτής

και κρίθησαν έκαστος κατά τα έργα αυτών Άμα διαβάσετε τον Ιζεκίλ, συγκεκριμένως την προβητεία που διαβάζουμε όταν επιστρέφει ο Επιτάφιος, μόλις μπαίνουμε μέσα, εκεί θα γείτε πως τα οστά όλα του κόσμου θα συναρμολογηθούν το κατένα και πως θα πάρουμε το δέρμα, τη σάρκα, το πνεύμα και θα ξαναγίνουμε άνθρωποι. Το λέγει άλλωστε αυτό και το κομμάτι αυτό που μας διαβάζουνε στη Γηδεία. Ο Απόστολος είναι από Συσσαλονικής, τον οποίο έχει γράψει ο Παύλος. Τούτο γάρι μην λέγομεν εν κυρίου, εν λόγω κυρίου, ότι εμείς, το εμείς το έχει με ίτα δε, να έχετε υπόψη σας ο Παύλος, δηλαδή ήταν τόσο φλού η ημερομηνία και είναι ακόμη, δεν ξέρει ο άνθρωπος, πότε και αυτό το έχει κάνει για να βοηθήσει τον άνθρωπο να είναι πάντοτε έτοιμος, πάντοτε φεύγει, απόψε και αύριο και την άλλη

και με δέκα και με εκατό και με χίλια χρονιά, πάντοτε φεύγει. Εμείς λέει οι ζώντες οι περιλυπόμενοι, Ιστην παρουσίαν του Κυρίου, Ουμί φτάσουμε τους κοιμηθέντας, Δεν θα πεθάνουμε να μας άψουνε, Αλλά θα αλλάξουμε απόψε, Απότομα, Ότι αυτός ο Κύριος, Ενκελέσματη, Ενθονία Αρχαγγέλου, Και Ενσάλπικη Θεού, Καταβίσεται από ουρανού, Και οι νεκροί, Εν Χριστό, Αναστήσονται πρώτον, Έπειτα, Εμείς οι ζώντες οι περιλυπόμενοι, Άμα στην αυτή σαρπαγισόμεθα εν εφέλες, Ισσαπάντηση Κυρίου Ανάληψη, Ανάληψη, Ανάληψη, Ανάληψη, Ανάληψη, Ανάληψη, Ανάληψη, Ανάληψη, Ανάληψη, Ανάληψη, Ανάληψη, Ανάληψη, Ανάληψη, Ανάληψη, Ανάληψη, Ανάληψη, Ανάληψη, Ανάληψη, Ανάληψη, Ανάληψη, Ανάληψη, Ανάληψη, Ανάληψη, Ανάληψη, Ανάληψη, Ανάληψη, Ανάληψη, Ανάληψη, Ανάληψη,

Ανάληψη, Ανάληψη, Ανάληψη κατά την οποία πάντες παρίστανται το βήμα του Χριστού, δώσανται δικά στον πεπραγμένον, να περάσουν από δικαστήριο, με βάση αυτά τα οποία έχουν πράξει. Εν θα προφθαρμών πάντων προτεθήσετε τα αμαρτήματα, τα οποία θα ξεσκεπαστούν, λέει, όσο και αν τα κρύβουμε σήμερα, εκεί θα ξεσκεπαστούν, δεν υπάρχουν κρυφά. Εν θα η πηγή του πυρός και ο ακίμητος κόλλης, εν θα πάντα γυμνά και τετραχυνισμένα, εν θα βίβλοι των καρδιών ημών ανοιγήσονται, γιατί ορισμένοι λένε χαρτιά, υπάρχουν μολύμια και πένες και μελάνια, το λέγει, βίβλοι των καρδιών ημών ανοιγήσονται και εν μέσω αναγνωστήσετε τα φανερά και κεκριμένα τα ενιχτή

και ενημέρα. ώστε το μεγάλο αυτό γεγονός αποκαταβολής κόσμου το καταγγελεί, το υπενθυμίζει, το λέει, ώστε να μην βρεθεί κανένας άνθρωπος να πει ότι εγώ δεν το πρόσεξα. Αλλά και ο ίδιος όταν ήρθε, αυτό υπενθυμίζει, το υπενθυμίζει πάντοτε, το είπε και ο ίδιος, την προφητεία και την παραγολή αυτή, η οποία είναι γραμμένη στο 25ο κεφάλαιο του Ματσαίου, στίχους 31 και κατωτέρω, όταν έρθει ο Υιός του Ανθρώπου, εν τη δόξη αυτού κλπ. Όλα αυτά είναι για την έλευσή του και για την κρίση την οποία θα κάνει. Δεν το είπαν οι γραφές, δεν το είπε ο Κύριος και όλοι οι λαοί πάντοτε είχαν μέσα τους

για κρίση, ότι η ψυχή δεν χάνεται, ότι θα κριθεί. Αν εξεταστούν οι ιστορίες και οι πεπιθήσεις των λαών, θα βρούμε εκεί, εγώ έχω στοιχεία επάνω σε αυτά, θα βρούμε ότι πράγματι έτσιες και εκτοντώ, ότι κάποια μέρα θα κρυθούν και θα δώσουν λόγο των πράξεών του, ο καθένας βέβαια με τον τρόπο του Αλλά και αυτή η Εκκλησία ακόμη εξακολουθεί κάθε ημέρα, μάλιστα κάθε νύχτα θα μπορούσα να πω και συγκεκριμένως στην αρχή της ημέρας Ξέρετε εμείς αρχίζουμε από το 01, τη Τετάρτη ώρα είναι η τελευταία ώρα της ημέρας, έπειτα αρχίζει το καινούριο 24 ώρο, 01 και λοιπά Θα το ενθυμίστε, άλλωστε, από την πρωτοχρονιά που κλείνουμε το φως και το ανοίγουμε μόλις ακούσουμε ότι περπάτησε

κατά ένα λεπτόν ο χρόνος Εκεί, κάθε βράδυ, στο μεσονυχτικό, την ώρα εκείνη, υπενθυμίζει στον άνθρωπο, η δου, ο νυμφίος έρχεται εν το μέσο της νυχτός και μακάριος ο δούλος ον ευρύση γρηγορούντα, ανάξιος δε πάλι ον ευρύση ραθιμούντα και τα υπόλοιπα. Κάθε βράδυ το λέει αυτό, ώστε να υπενθυμίζεις τον άνθρωπο, άνθρωπε πρόσεχε, διότι δεν ξέρεις, μη σε βρει κοιμισμένο, μη σε βρει σαν τας μωράς παρθένους, μη σε βρει μη έχουν έλεον στην κανδύλα σου, μη έχουν έλεον εις των λίχνων σου. Ο άνθρωπος πρέπει να είναι πάντοτε ενεργηγός, αυτό άλλωστε λέγει και με εκείνο που λέγει να μας συλλάξει από τον ζωφερόν ύπνο της αμαρτίας Ζωφερός ύπνος της αμαρτίας είναι αυτός, να μην μας βρει αμετανοήτους, ανεξανομολογήτους,

ατακτοποιήτους Ο άνθρωπος πρέπει να είναι πάντοτε έτοιμος, γι' αυτό άλλωστε και δέεται στην Εκκλησία, δια των ψαλτών Την ημέρα πάσαν τελείαν αγίαν ειρητική και αναμάρτητον, παράσχου κύριε, λέμε εμείς, γιατί, τι χρειάζεται, διότι υπάρχει εκδοχή να φύγουμε και πρέπει να είμαστε κατά αυτήν την έννοια, είδατε για να βγει μια νύμφη να πάει στην εκκλησία, να στεφανωθεί, κοιτάζει την τελευταία λεπτομέρεια θα ρίξει πολλές φορές στον καθρέφτη να δει πως υπάρχει σπήλος ή ρητίδα, να είναι ολόλευκος κατά πάντα Τουλάχιστον εξωτερικός, Εσωτερικός, Ο Θεός το ξέρει τι θα είναι, Αλλά εξωτερικός τουλάχιστον Στεφτείτε για να πάει στον Ιμφίο, Να παρουσιαστεί, Εμπασχετοπεριτώσεις Γάμων, Κοιτάζει να είναι ολόλευκος ή δυνατόν Φανταστείτε τώρα πως πρέπει να είναι η ψυχή του ανθρώπου, Που θα πάει όχι απλόν σε

ένα μνηστήρα, Που πιθανόν να είναι χειρότερος από την Ιμφή αλλά θα πάει στο μνηστήρα εκείνον ο οποίος δεν έχει, δεν κατηγορήσει για αμαρτία, τόσο πρέπει να είναι εντάξει και τούτης πολλές φορές πολιτευόμεθα σαν να μην πρόκειται να πεθάνουμε ποτέ, σαν να πρόκειται να ζήσουμε, θα βγάλουμε και το χειμώνα, θα πάμε και το καλοκαίρι, θα πάμε και στην εξοκή, θα πάμε και στα μπάνια και θα γυρίσουμε κλπ. Όλα αυτά ναι, αλλά θα βάνεις και το αλλά Πρώτα ο Θεός, αν επιτρέψει και ζήσουμε, θα κάνουμε αυτό, θα κάνουμε εκείνο Τότε ο άνθρωπος προσέχει τη ζωή του και δεν υπάρχει εκδοχή να τον πιάσει στον ύπνο ο θάνατος και κατ' επέκταση είναι η κρίση Διότι όταν επέλθει ο θάνατος έχουμε και μερική κρίση Σταματάει η αγοροπολιστία, σταματάει το εμπόριο, σταματάει η πανήγυρηση Δεν μπορεί

να απολυτευτείς, καταθέτεις το ημιστή και κατά συνέπεια για σένα και για μένα, αν βοηχηθείς τίποτα από τίποτα ευσελής συγγενής, κάνα μνημόσυνο, με κάνα λειτουργία, με κάνα καλό πίσω, έχει καλός. Αλλά οι γενικές γραμμές χοντρικά είναι εκείνο το οποίο φτιάξει με τα χεράκια σου στον κόσμο τούτον, διότι ο άνθρωπος βρίσκεται στην αιωνιότητα όπως βρίσκεται στη φωτογραφία. Φωτογραφία. Αν με συλλάβει ο καθρέφτης, παραδείγματι ο φωτογραφικός φακός, εμένα να κρατώ το αυτί μου, δεν θα φαίνουμε κρατώντας το αυτί μου. Αν κρατώ το κεφάλι μου δεν θα είναι το ίδιο. Αν τρίβω τα μάτια μου δεν θα φαίνουμε έτσι. Πώς εσύ και εγώ στο θάνατο που είναι

φωτογραφικός φακός θα φαίνουμε αλλιώς. Μπορώ αν είμαι μαύρος αυτή τη στιγμή να παρουσιαστώ άσπρος στη φωτογραφία του θανάτου. Δεν θα παρουσιαστώ άσπρος. Πολύ α Ευχαριστία να τα πιστεύω άνθρωπος αυτά, γι' αυτό ο άνθρωπος είναι υποχρεωμένος, το άφησε κρυφό το πότε θα έρθει, πότε θα έρθει, δεν ξέρουμε, πρέπει όμως να είμαστε έτοιμοι, μα τα σημεία των καιρών δεν δείχνουν ακόμη, λένε ορισμένοι, τα σημεία των καιρών της Δευτέρας Παρουσίας, δεν ξέρεις ότι με τον κριτή σου είναι οι δύο τρόποι για να συναντηθείτε, ο ένας είναι για να έρθει αυτός και ο άλλος είναι να πας εσύ, ξέρεις αν γυρίζει στο σπίτι, καλά τα σημεία των καιρών Δεν ήρθε ο προφήτης Ηλίας, δεν έγινε ο μεγάλος πόλεμος, δεν παρουσιάστηκε ο Αντίχριστος κλπ. Συμφωνώ εγώ με αυτά.

Αλλά εδώ τώρα έχουμε και μερικοί, είπαμε. Μου λέσαι, μου υπογράφησαι, θα γίνει στο σπίτι τώρα και θα σε πατήσει ένα αυτοκίνητο εδώ στην Αθηνάς. Αυτό μπορεί να μου πεις τίποτα. Με και άσπα, θα πας σπίτι, να κοπεί, να σκήρωμα, να πας και να βροβολήσει. Αυτό μπορεί να μου πεις τίποτα. Οι δύο τρόποι και μέσα που μπορεί να πήγει ο άνθρωπος και να πάει αυτός, αυτός δεν έρχεται, αν πας εσύ, αν πάω εγώ, τότε τι γίνεται, για αυτό ο άνθρωπος πρέπει αυτά να τα ζυγίσει, να τα προσέξει, να τα μετρήσει

Αγαπητοί μου, το πιο λεπτό σημείο, γιατί είναι και το τελευταίο, και αν σε αυτό δεν παρουσιαστούμε ως πρέπει, διάσκη περιπτώσει τότε η υπόθεση χάσει Λυπούμε πάρα πολύ δε, διότι σε ένα μεγάλο ποσοστό δεν κηρύτεται πόσο άνθρωπος πρέπει να είναι εντικρίσει Το κομμάτι αυτό που ομιλεί περί της Χρήσεως, ομιλεί για μια σειρά καλών έργων που όσοι τα έκαναν αυτά εσώθησα Να αντιθέσεις με αλλούς που δεν έκαναν αυτά και απολέθησαν

Πρώτης όψεως το Ευαγγέλιο, παρακολουθήσετε αν θέλετε όπου βρεθείτε τους ομιλητάς Μητροπόλεως ακόμη και δεν ξέρω που Είναι το μόνο το οποίο δεν πρέπει να ομεινείτε Θα μου πείτε γιατί Δεν είναι καλό πράγμα να τρέφεις των πτωχών, να συναγάγεις των ξενιτευμένων, να επιστέφτεσαι τον ασθενή, να πηγαίνεις στο φυλακισμένο Δεν είναι καλό πράγμα Καλό και Άγιο είναι Αυτό το κάνει πολλοί κόσμοι που δεν πιστεύουν στο Χριστό Για να πας στον παράδεισο χρειάζεται εισιτήριο Αυτό είναι το θέμα Θα

χωρίσουν τους ανθρώπους σε δύο μεγάλες κατηγορίες Δεν το λέει, σε πρόβατα και σε ρήφια Αυτό το στέρμα από το Θρανίο ακόμη Είναι οι παραβολές αυτές, στις παντακτηρές, οι μεγάλες, που μας τις έλεγαν πάντως Ήσουσμένοι, δεύτεροι ευλογημένοι, ελάτε οι ευλογημένοι Ήσουσέ, φορεύεστε οι κατηραμένοι Είσαι ευλογημένοι κύριε, εσείς θα έρθείτε να κληρονομήσετε την βασιλεία του πατέρα μου Ο οποία είναι ετοιμασμένη εινή, με ύψελον, από καταβολής κόσμου

Μέα, έχω καμιά, μπορώ να πάω να κληρονομήσω τη Βασιλεία, εδώ θα σταθείς, αν θέλεις να καταλάβεις πως έχει υπόθεση, για να μην τη χάεις την υπόθεση, για να θα καθεί από πολλούς ανθρώπους υπόθεση, στα καλά έργα μέσα είναι οι καλοί άνθρωποι, στα της Βασιλείας είναι οι χριστιανοί, όχι όμως δεν είναι καλοί άνθρωποι, αλλά οι καλοί άνθρωποι μπορεί να μην είναι καταφιασμένοι, οι μαζμένοι, οι καλοί άνθρωποι είναι στην κόλαση,

στην κόλαση για να τους δείτε, σας εύχομαι να πάτε στον παράδεισο, δεν Λεγάς του βρήκε στον Παράδεισο όμως, θα λείπουν και να το καταλάβουν.

Πραγματική δηλαδή, όχι της ταυτότητός σου. Γιατί πραγματική δεν υπάρχουν στην εικόνα, στις καλοί άνθρωποι. Στο λεπτό το σημείο της υπόδεισης του ανθρώπου, δεύτερα να κληρονομήσει.

Φίλωσα στην Αμερική τι κανέναν κληρονομή. Δούμε στις ημερίδες, ζητούνται κληρονόμοι του τάτου και θα μαζευτούν τώρα οι άλλοι, τα ξανδέρκια, οι αδέρκια, ξέρω εγώ τι είναι εδώ πέρα, θα σπέσουν να βγάλουν τους τίτλους όλους, τα χαρτιά τους κλπ, τα ζήσουν στο προξενείο, είμαστε κληρονόμοιοι. Δείχοντας τους τίτλους θα πάρουν την κληρονομία. Δεν ξέρω πόσα εκατομμυρία δολάρια είναι εκείνα. Το νιώθουμε. Η αερονομία προϋποθέτει συγγένεια, προϋποθέτει,

δεν προϋποθασορία, πολλία, για να γραφτούν στη θημερίδα, για να γραφτούν στη στήλη των ευεργετών, για να γραφτούν στη στήλη των δωρητών και το χρυσό το Βλασιμάνε και την Παναγία τη Βλασιμάνε και δεν εξομολογούνται και δεν κοινωνούν και δεν εκκλησιάζονται, θα πάνε στον παράδεισο αυτοί, εδώ λέει όχι, δεν καλεί αυτού να πάνε στον παράδεισο, καλεί τους άλλους