Περὶ τοῦ Ἀποστόλου Θωμᾶ

Ἡ ἀγγλικὴ μεταγραφὴ εἶναι αὐτόματη μετάφραση τῆς πρωτότυπης ἑλληνικῆς διάλεξης. Ἐνδέχεται νὰ περιέχει σφάλματα· ἡ πρωτότυπη ἑλληνικὴ ἠχητικὴ ἐγγραφὴ εἶναι ἡ ἔγκυρη πηγή. Ὁρισμένα ἀποσπάσματα παραλείπονται βάσει ἐκδοτικῆς πολιτικῆς.

Allow me, during the few minutes of the Communion hymn, to say a few words about today's theme and about why we have come together here. By the grace of the Lord, we find ourselves eight days after Pascha, and the Church considered it her duty to remind us today once again of the theme of Pascha, and to recall that Sunday and what took place there concerning the doubt of Thomas and his touching of the side of the Lord. I do not know whether you too noticed that our Christ kept the very same formulations that he

used on the very evening of Pascha, so that he might appear again after eight days, in order to help one single man at that time and all the Thomases of every age who are like him, and to answer them that Christ is risen. There are always, and Jesus knew this, Thomases throughout the ages who say along with Thomas that, unless I put my finger into the mark of the nails, I will not believe. And Christ, as truth, as light, accepts that very touching and permits the inquiry.

Orthodoxy does not say 'believe and do not inquire, ' as Papism and despotism do. Here it is 'search the Scriptures.' Christ does not fear inquiry. His divinity does not fear being touched. That is why he allows each one to put his finger into the mark of the nails. Thomas is an answer to all the Thomases; he stands beside them and says to them: I too had the very same hesitations as you.

I too wanted confirmation from my other senses as well. I heard with my own ears, because I was absent at that hour when the visit of Jesus took place with the doors shut. I was absent, and the other disciples told me, John told me, Matthew told me, all the others who were there told me: we saw him, it was him, we spoke with him, we even gave him broiled fish and a honeycomb and he ate, he showed us his hands and his feet, he showed us his side, he told us that spirits do not have bones and flesh as you see I have,

I am not a ghost, I am not a vampire, I am not a fairy, I am here, and these men rejoiced. Thomas kept saying no. I wanted yet another sense. I wanted to be assured through sight as well. I wanted it through touch as well. This Creator of mine gave me five senses. He did not give me ears only. He did not give me hearing only. He gave me others as well.

I want to satisfy those too. And when the doubt is of good will, God condescends and creates the conditions, as he created them there, and gives the man his answer and reminds him to take care not to become an unbeliever, but a believer. Many of us often blaspheme Thomas, when we want to take Thomas's stance as an argument to answer the unbelief of others,

who many times do not believe us because we ourselves are liars, as the prophet says, I remembered that every man is a liar, and many times we tell that person, where it is possible that we are even telling him lies at that moment. “But Thomas, are you an unbeliever? ” Thomas was never an unbeliever. He was doubtful; he was a man who wanted further proof. That is why our Christ said to him, “Do not become unbelieving, but believing. ” He did not say that Thomas was already an unbeliever. There was, however, the possibility that,

if his faith were not strengthened by the corroborating witness of his other senses, he might become one. But Christ hastened to help him, just as He once helped Peter when he was sinking and said to him, “O you of little faith, why did you doubt? ” He saved him by stretching out His hand. This is exactly what He did for Thomas, at precisely the right moment, when Satan was in a certain way sifting Thomas, seeking to make him an unbeliever and prevent him from becoming faithful. At that moment reason was asserting itself,

at that moment rationalism was stepping in, along with his ego, that he ought to have more information. And at exactly that moment Christ hastens and shows him his side and says to him, here, take care now, I have helped you, do not fall again, it is in your own hand, to throw it all away and not accept, and to become one who would be called an unbeliever; while I, for my part, have done what I ought to do; and he turned, I say, to preserve one man, one single man. Many people are of the opinion that God does not condescend to their weaknesses.

He does condescend to weaknesses; to egotisms he does not condescend, and that is where man's error lies. If the people of today who want to see miracles, At every moment, they themselves are miracles, yet they fail to notice the abiding miracle of their own existence. If, as I say, these people pay no attention to this and still want to see miracles, they are proud. And often, when they do see a miracle, they attribute it to the devil, to luck, to coincidence, or to science, saying that it simply had to happen that way, and so on.

They reject it, and this rejection becomes a source of harm to them. For they are now truly satans, like the Jews of old who said of him that by the ruler Beelzebul he casts out the demons. There are people today as well who see miracles, who see the power of God, and willfully, in their egotism, reject it. And these people, not by a miracle, not even if Christ were to come and be seen on the Cross, would not believe; they would make him out to be a fakir, they would make him out to be I don't know what, they will not believe.

That is exactly why Christ did not appear to those who crucified him afterward, knowing that he would only be casting them deeper into Hell and would offer them nothing. But the people who, as human beings, have their weaknesses and wanted more proofs, to these he always condescends. And at the same time it depends on the person. What glasses he will choose to put on in order to see the hand of God, in order to see the miracle of God; for if he permits the devil, who is a dealer in optical goods, and the devil puts on him a lens that makes it appear tiny,

something insignificant, then he has been deceived. If you permit Christ and he puts on you the real lens and you see the miracle, you are saved; for it depends on the man himself whether to reject or to accept something through which God is teaching him in this way. Today, then, Thomas had barely arrived when Christ caught him face to face, for no one knew that Christ would come again. Thomas had not been forewarned, nor did Thomas have any information that the other Apostles, who were also shut in for fear of the Jews in the upper room,

had supposedly informed Christ that, you know, Thomas is thus and so; and with the doors shut, he stood in their midst, and before anything else could be said, he hastens immediately and personally to Thomas: come here, he says to you, bring your finger here, this is what has been troubling you all this week, this is what you want, come here, I will condescend, that you may touch me. The Evangelist does not say, however, whether Thomas had the strength to put his finger into the mark of the nails. He says that he cried out: My Lord and my God.

And let the Millennialists hear it, and let the Jehovah's Witnesses hear it, and let the Students of the Scriptures hear it. “My Lord and my God. ” Not a creature of God, nor an Archangel of God, nor a servant of God, but “my Lord and my God. ” This is the proper title that man must give to Christ. So I say: if there are among us, or around us, well-intentioned people who nevertheless find it hard to believe, let them pray: “Christ, I would like You to reveal Yourself to me more clearly. You condescended to Thomas, and if there were a way for You to be crucified again,

You would be crucified even for me alone. I beg you, find a way to prove your existence to me. And God always has the power and the way for the man of good will. For the egotistical man he does not have it. I would like here to make a distinction: for the sinful man too he has it, for the egotist he does not. For the sinner is different from the proud man. There are people who are sinners, of whom Christ said, “The tax collectors and the prostitutes are entering the Kingdom of Heaven ahead of you.

” He said this about the proud Pharisees. Egotism is what cuts off grace, what forbids Jesus to answer; Christ loathes it and does not answer the egotist. These are the people who see that things are so and yet willfully reject them. And if a man reaches the point of letting the devil enter in this way, he will call darkness light and light darkness. I remember an answer that Arius gave, the father of the so-called Jehovah’s Witnesses. The father of the so-called Jehovah's Witnesses, the Bible Students, was asked by his mother: 'Tell me, my child,

are you right, or is Athanasius' — that is, Athanasius the Great, over whom the battle was being waged about the consubstantial, the homoousios, and not the of-like-essence? 'Whether Christ is God or not, tell me,' she says, 'I am your mother, I am near the end of my life, I am dying, tell me: are you right, or is Athanasius?' And Arius answers and says, 'Mother, Athanasius is right, but I have already committed myself publicly, and I cannot turn back.' This is what Dositheos writes in his Dodekabiblos. Egotism is a terrible thing.

Pity the egotist, fear him, because he is already condemned, and make black kollyva for him from now on. But do not fear the sinner. Many sinners are humble and will find grace from God. He will wait for them, and they will return. The sinner is gold lying in the mud. And someone needs to roll up his sleeves, pull it out, wash it clean in repentance and confession, and put it back into circulation. A person is not ruined by sin, provided that this thing called egoism does not take root within him:

“You are going to tell me? I know it all! Who do you think you are? Whatever you might tell me, I already learned it at school. ” That is what you should fear; do not fear the sinner. If someone says, “I cannot give it up,” let him struggle little by little, and Christ will help him overcome it. Woe to the person who will not acknowledge his sinfulness, and joy to the person who, though a sinner, acknowledges his sinfulness. Mercy will be found for him.

Christ will find a way, in a single moment, to give him rest and save him. For sin, however great or intense it may be, when it is brought before Jesus, is never stronger than Jesus. Christ is always stronger than man. So let us not accuse today’s Apostle of unbelief, as though he were an Apostle who was always going about muttering, if I may put it that way. Among the Twelve there were also three with particular failings. There was Judas, representing the wicked and self-seeking—and you know how he ended. There was Peter, who was also very fervent, and Christianity forbids such things.

He fell on the side of the right hand, falling out of great care and love for Christ. And the man came to deny him with an oath, but he did not fall out of malice; he fell out of an excess of love. What he lacked was discernment. Discernment is the greatest of the virtues, and that was what he lacked. He had love. “I will stay close to You,” he said, but he could not discern how he should draw near. And he inserted a three-letter word: epsilon, gamma, omega—ego, “I.

” He said, “I do not know what the others will do, but I will go all the way. ” Ah, you brought in that “I”! “Before the cock crows, you will deny Me three times. ” Each letter of your ego will bring its own denial: “You will deny Me three times. ” And you did deny Him three times, just as Christ had said. But the Lord, seeing that these falls were falls from a lack of discernment, prayed: 'But I have prayed for you, and when one day you turn back, remember what I did for you, and do the same for your brethren — strengthen your brethren.' So I say, among the Twelve there were three with faults,

and this Thomas is the one who always went about grumbling; that is, he was the man who did not have great boldness, and that is exactly why here he is the last to come to faith — he wants you to prove yourself to him further. Do you remember what he said, when Christ told them they would go back to see Lazarus, who had died? 'Let us go too,' he says, 'and die along with him, ' because they had been threatened with stoning. And he was afraid, for he is a man; human weakness was never wiped out by God — it always remained.

That is why, if you read the Evangelists, you will see that they all wrote by the Spirit, but each one also with his own human element. It did not come to his attention; Christ does not erase the human personality. It is man's ego, that satanic thing, that he wants gone from the midst — the very thing about which, remember, he said, 'Whoever wishes to follow after me, let him deny himself.' He did not tell him to deny his wallet, nor to bring candles to church; no, he told him to deny himself first, this ego of his,

for it is this that makes it hard for him to come into contact with Christ. And every man who does this will then do all the rest as well, all the other things, which will be the fruit of faith in Jesus and of the grace of the Holy Spirit. This is unlike the many people who have not laid down their ego and still do not know anything about Jesus. They read the Gospel and do not understand the Gospel; they are educated and deformed, perhaps utterly in the dark about the Gospel. Because the Gospel was written through the Holy Spirit, and consequently it is interpreted through the Holy Spirit, and not through a human spirit.

This is their mistake, and Paul writes about it, but they pay no attention. In his Second Epistle to the Corinthians, in the fourth chapter, verse four, he says the following. If the Gospel is veiled — that is, its meaning is veiled — they have opened up the Gospels that are sold, ten drachmas each. But a man does not understand what it says inside; it looks like Chinese to you. 'If our Gospel is veiled,' he says, 'it is veiled to those who are perishing'; it is for those who will be condemned. 'In whom' — being unbelievers, unbelieving toward the person of Jesus,

rejecting him — 'the god of this world,' the devil, 'has blinded their minds.' He throws a sheet over you, and they do not understand what this thing says inside, and it seems tasteless to them, it seems insipid. Meanwhile, shut up in this state, they read every kind of other book of the wisdom of this world and do not read the wisdom of that other world — and are such people going to understand the Gospel? So from the behavior of our Christ today the following moral lesson emerges: that any man who does not yet fully know about Jesus, as things truly stand, and who wishes to be helped and to create the preconditions of salvation for the Kingdom of Heaven,

can turn to him with all humility and say: 'My Christ, you who carried out this dispensation and condescended to keep the fixed formulations, so that I might prove what you are' — because what happened on the evening of Pascha, when the doors were shut, when he stood in the midst and said, 'Peace be unto you,' he did exactly the same today, And though the doors were shut, He stood in their midst and said, “Peace be with you,” and,

“Come here, Thomas, so that I may prove to you that what they told you is true and not a lie. ” He, then, who met even Thomas’s most exacting demands, condescends to create for each and every person a particular way of returning to Him. For every Christian, Christ has used a different way to bring that person back to Him. Every person has a Damascus of his own. Just as Christ used Paul’s journey to Damascus to bring him back,

so every person has a Damascus of his own—some sorrow, some hardship, some persecution, some illness, some bereavement, some illumination, some gift, something through which he is compelled to return to Christ. Yet, in his freedom, if he says what Paul said: “Who are You, Lord? Who are You? I acknowledge that You are above me; I acknowledge that You are stronger than I am. I have letters in my pockets; I have the authority to destroy and imprison the whole Church of this Jesus of Nazareth. I am going against Him—but who are You, Lord?

You who have the power to blind me, You who have the power to stop me in my tracks? ” That was all. “I am Jesus, whom you are persecuting. ” And Paul took the lowly path and humbled himself—he humbled himself. If, then, a person is willing to understand that his true worth lies in his soul and not in his corruptible body; if he can understand that he is a unique being, the most perfect of creation; if he can understand that he is immortal—something he refuses to accept—that he is immortal and continues to exist beyond the grave,

because Satan deceives him, telling him there is nothing beyond the grave, and so: let us eat, let us drink, for tomorrow we die. And now I come to the very confession I am making, and I say this. At this moment I am speaking here into a microphone, and thousands of people are perhaps hearing me, and they are imprinting in their minds what I say, and afterward they can easily carry my words on to others. How do they keep this in their memory? It is no mystery.

Someone will say, there are tape recorders. And here too, two tape recorders are listening. And they are recording now whatever I say. And these recordings, these gentlemen will take out the tapes. And they will put those tapes in the tape library. Then, whenever Mr. A or Mr. B feels like it—ten, twenty, or fifty years from now—he will take Panagopoulos out of the tape library, put on the recording, and listen to him.

So man has reached the point where he can store up, preserve, and immortalize himself and his own voice—and God cannot do so? Foolish man, witless man, it says, are you greater than God? Have you become God, you who, if a pain in the backside grabs you, no professor in the world can lift you up off the ground, no crane that can hoist a hundred and fifty tons can lift you up off the ground? But how is the man to understand it, the man who reached outer space yet moved only twenty-two centimeters away from that cesspit called the corrupt heart. This is the heart that the Publican struck,

saying, here is the cause, here is where I hurt. If this is cleansed, my head will clear and I will understand what is at stake for me. People, most of them today, are of the opinion that Christ sits up in their heads. Christ does not sit Christ does not dwell in people’s heads, but in their hearts. “My son, give Me your heart. ” According to our Holy Fathers, people’s minds are bought and paid for by their hearts. And when the heart is wicked, what can the nous—the spiritual intellect—do for you?

The heart must be pure if the nous is to be used for good. This, then, is one vital point to which we must pay attention. For everything stands or falls on the divinity of Jesus and on the Resurrection of Jesus. If either one is untrue or is not believed, the result is perdition. If Christ is not God, who will wipe away our sins? And if Christ has not risen, who will raise us tomorrow? But thanks be to God, Christ is God, He who takes away the sin of the world; and He has risen, becoming the firstborn from the dead. And one day we too shall rise, whether we want to or not,

and whether we believe it or not. Consider the appearances Jesus made today, in order to convince the people of every age. The God-Man appeared to the Magdalene; he appeared to the rest of the myrrhbearers, he appeared to Simon, he appeared on the road to Emmaus, he appeared also behind closed doors on the Sunday evening: five formal appearances, to five different groups and persons, in five different places, all of which he made only on the very day of Pascha. And because a lie was about to be raised, the lie for which Christ died,

and the one called Thomas held to the strict forms, as I said before, Christ comes today and says to Thomas: do not be unbelieving, but believing, They reject the Virginity of the Most Holy Theotokos and her Ever-Virginity, not only the heretics, but even those who were baptized into Jesus Christ crucified and said they would believe in him. They cannot imagine how he entered and how he came out through the gates of the Theotokos without harming her childbearing.

You do not understand it. You believe that Christ appeared and that Jesus entered while the doors were shut—as even Protestants, Jehovah’s Witnesses, and every heretic acknowledge today. Well then, just as He entered while the doors were shut, so He also entered through the Most Holy Theotokos (All-Holy) while her virginity remained sealed. Did they afterward have to open the doors for Him to go out? Why could He not go out in the same way He came in? Did they say to Him, “Wait, Lord,

and let us open the doors for You—we have shut You inside”? He entered while the doors were shut. Could He not also go out while they remained shut, leaving them still shut? They say He could not. How could He not? Of course He could. It is our own mind that cannot grasp it, because it is filled with such pride. That is precisely why we want to explain the Mysteries by human reason. But is there logic in the Mysteries? Is there logic and examination in man himself?

The Incarnation is a matter of mystery, the Ever-Virginity is a matter of mystery, this very man is a matter of mystery. Who is listening, this man, at this hour? Who is listening, who is the man that listens now, at this hour? Who is listening now? The soul of man is listening at this hour. The soul. The human being has a twofold nature; he has a soul. Why does he wear himself out over his corruptible body, which will become food for worms and give off a foul stench?

Why does he wear himself out? Does he not have a soul? His body has grown tired. I see some people shifting about like this; some have pain in their backs, while others become restless. Yet the soul says, “Wait, let us listen. ” The soul is convicted; the soul is illumined. Who is present here at this moment? The very fact that something within us listens proves that the soul exists. It is like a tape recorder within us, recording what it hears,

and the soul will give an account for it. If you wish to add to or subtract from what your nous, your spiritual intellect, has recorded, you are free to do so. So within you there is a master holding a pair of scissors, cutting away what you heard and inserting something of his own. A person cannot see A and then say B. He cannot witness a murder and, when summoned by the police, say, “I did not notice anything; a car was passing by at that moment. There I will be imprisoned again, and I cannot bear to see it. Who is this within us, we ask, who cuts the tape and alters its recording?

So there is a master within us. This is the immortal master. This is what a person is called to care for. For without it, the body is worthless, the institutions are worthless, the feasts are worthless, the corruptions are worthless, all things are worthless. If the spirit is not present within, the moment the body departs, even this mother quickly has it taken away, because it stinks to her, and even this lover with whom one committed fornication says, quick, throw it out, lest they catch some defilement, and so on. But you were sinning together with him, you were killing together with him,

you would have your brains scattered on the Acropolis with him, as long as the master was inside; now it is dust into dust, and the strength to struggle. But where is this philosophy, where is the man who attends and goes to the grave to understand it? This is why he rejects the Resurrection of Jesus, and automatically the Divinity of Jesus, and further on his own Resurrection; for if Christ is risen, we too shall be raised. Ask a man whether he wants to be raised, and he will answer you tomorrow; tomorrow many people will answer,

tomorrow, and if he answers, and why does he not answer, it is because once I am raised I will be judged. He grants him credit, of health and money and work, awaiting his return, not because he cannot do otherwise, not because he is unable to cut him off now, but because he did not come to fill Hell, but Paradise; he is longsuffering. So let us not take the

kindness of God and his longsuffering, which is meant to lead us to metanoia, and use it as though it were his weakness or his nonexistence. Remember what Peter says in his catholic epistle. He says that if he is longsuffering, he is longsuffering so that some may be saved. This is the secret. Let us not say that we deserve to live. No, it is for our perfecting. For the sake of those who have set out to advance,

and those who have not yet set out to begin. This is the reason Christ waits. And I sometimes mention one case that every person ought to attend to, and then I will finish. There are people who take this delicacy of Jesus, which considers and bears with and accepts the freedom of man, and regard it, as I said earlier, as nonexistence or as weakness. God made man free, and therefore he respects his freedom. God created man without asking him, but He does not save him without asking him. “Whoever desires”; “Do you want to be made well?

”—this is how He puts the question. The divine John Chrysostom completes the thought in this way: “He who created you without you cannot save you without you. ” And elsewhere, speaking about grace, the holy Father says, “Grace, though it is grace, saves those who are willing. ” If a person is unwilling, he is not saved. It is this “I do not want to” that makes things difficult for him. But when this crust of egoism is broken in Holy Confession, and he admits that man sins in word, in deed, and in thought,

even if his life in this world lasts only a single day—as Job says in his book—then everything changes. Open a little window, and light will enter, and he will understand what Christ is worth to him. Two things are missing from man: knowledge about himself, and knowledge about his God. Those of us who have ever had any dealings in this movement will remember, the sermons and so on. You may remember something I once said, and I will repeat it. A traveling spiritual father once went to a village.

After hearing the confessions of many people, he came to the last house, where he asked, “Is there anyone else? ” They all said, “No, there is no one else. ” But from the way they said no, he understood that there probably was someone. “There is no one else, Father. ” “The way you say it makes me think there is someone. ” He pressed them: “Is there someone or not? ” “Well, there is one man, but it is as though he does not exist. ” “Why is it as though he does not exist? ” “He does nothing.

He does not want to do the things you tell us—to pray and all the rest. ” “Well, is he alive? ” “Yes, he is alive. ” “Then tell him to come here. ” They found the man and brought him in. The priest said to him, “What do you do? What keeps you busy? ” “What can I tell you, Father? I have no time to spare. I have my work to do.

Do you think I have time for all these things you tell people here—to sit with a prayer book, pray, and do such things? ” “So,” the priest said, “you do not pray at all? ” “Not at all.

“But Christianity,” he said, “is not just two words, as you make it sound. It involves many things. ” “My good man, if I give you just two words, will you agree to say them? ” the priest asked. “Tell me,” he said. “Let me hear what these two words are. ” “Can you not say, ‘Lord, show me my true self’? Can you not say that? Only that,” he told him, “nothing more. ” “All right,” the man said, “I can do that.

I cannot do all the other things they say are so many, but I can do this. ” “Then say it. ” “Lord,” he said, “show me my true self. ” “That you can say. I want no other prayer from you, nothing else. Wherever you are—out in your field, with your sheep, or at your work—remember this and say it from your heart: ‘Lord, show me my true self. ’” “Ah, all right,” he said. “I will say it.

” “Keep your word. ” “I will say it,” he promised. So he gave the priest his word and left. A year passed, and when the traveling spiritual father came through again, he asked about the man as well. “What happened? Is he still here? ” “He is. ” “Then tell him to come. Let us see what happened.

“What happened? Were you saying what I told you to say last year? ” he asked him. “Well, I said it a little. ” “Did you understand anything? ” “I did, Father,” he said. “What did I understand? Not even…” “That I am a sinner,” he said. “I am a sinner.

” That was the first thing he came to understand. “Now that I was asking him to show it to me, that is what I understood. ” “Now,” the priest told him, “you will say another prayer that I shall give you. ” “Let it not be a long one,” he said. “And do not say it too softly, so that I can hear you. ” “From now on you will say, ‘Lord, show me Yourself. ’” “That is all? ” he asked. Go on, say it. ” “Lord, show me Yourself.

” That was it. That was what he was to say until the priest returned the following year. He spoke to him neither about Holy Confession nor about anything else, because at this point the man did not understand that he was filthy from the hair of his head to the tips of his toenails. He could not yet come to Holy Confession. In fact, he held himself up as a model: “If only you were like me! I have Christ within me”—when in fact he had the devil within him. Do you understand? When a man has gold coins in his chest,

he does not go about saying, “Look, I keep my gold coins here. ” Why would empty chests, which do not have a penny in them, be left open? Whenever you hear talk like that, there is nothing there. The man who truly has riches and treasures within never displays them. Have you seen what a Christian is like? He tells you, “I am a sinner. May you be saved. Go away; do not cause me to be condemned. ” “Go away,” he says. He wants absolutely nothing to do with such praise.

And so, when the year had passed, there was the old priest again. So the priest came again, and the man came as well. “What happened? How did it go? Did you keep saying it? ” “I did,” he replied. “I kept saying it all the time. ” “And what did you come to understand? ” “I came to understand,” he said, “that…” The Ascension.

For 1,508 years, according to the Hebrew calendar, God bore patiently with humanity in order to prepare the way, give signs, record prophecies, and establish foreshadowings, so that He might send His Son into the world and they might receive Him. Therefore, be patient with the weak. Let us bear with those who have not yet come to Christ; let us show them patient endurance and pray on their behalf, so that God may reveal them to

themselves and also reveal Himself to them. Only then will they receive Him; otherwise, they will not. But let those who deliberately reject Jesus, or who are misled by Christ’s great forbearance, understand that here Christ is mercy, but beyond the grave He is justice—when the curtain of death falls, and no one knows when it will fall. It is justice. It is like a horseman straddling two realms, with one foot beyond the grave and the other on this side.

On this side there is mercy: “I forgive you. I do not ask why you sinned. It is enough that you admit that, being human, you have sinned. I did not question the publican, the harlot, the thief, or the prodigal son. Only one thing concerns Me: Do you believe that you too, being human, fall into sin? I will forgive you. That is what I want you to confess. Admit that you have run up a debt, and I will forgive it; I will cancel it completely. I am not a shopkeeper who says, ‘Come, let us settle accounts, and you must pay.

’ No, I ask for no payment. You have nothing with which to pay. What could a human being possibly pay? Can the blood of Christ be repaid—with all the fornication, adultery, abortions, and corruption we have in the world? Can such things ever be paid for? How could anyone repay the blood of Christ? It cannot be repaid; it is given freely. All that is needed is faith, humility, and the acknowledgment that, as human beings, we sin.

If those who shed Christ’s blood were saved because they repented and were baptized, why should we not be saved, beloved? “What shall we do, brethren? ” they said. “It is true that we crucified Him. ” “Let each one repent,” he tells them. Let each one repent, return, and be baptized in the name of Christ, so that he may receive forgiveness of sins; and he will receive the Holy Spirit. This is precisely what He asks of us; this is precisely what He calls us to do. Let us not be deceived by His goodness, for tomorrow there will be justice.

One last thing, and I shall finish. A woman whose husband had died received a visit from her lawyer. What did the lawyer tell her? “Be careful, madam. Settle the household accounts, the debts, and everything else, because if they are not settled, one day you will find yourself in prison and out on the street. ” But the woman, who only nine days after her late husband’s death had brought another man into the house,

paid no attention to her lawyer’s advice. She let the debts keep mounting, thinking, “Let us wait and see what happens. ” Then one day, bailiffs appeared at every corner and every door of the house, bringing all kinds of seizure orders and legal notices. Her head began to spin. She gathered up all the papers and notices and went to the office of the lawyer who had once advised her. She looked for him, but could not find him. “He left years ago,” the neighbors told her. “He is no longer here.

” Grief-stricken, with the papers tucked under her arm, she made her way to the courthouse. To her astonishment she saw that the judge's bench, on that very day of her trial, was to be occupied by the man who had once been her own lawyer. He had been promoted and was now the president of the court. Within her there was a jolt, a collision between joy and sorrow. She comes up to the foot of the bench. 'Please, Mr. President, before it begins.' The president comes to the edge of the bench and listens to the lady below,

who was saying: 'You know,' she says, 'if you remember, I am Mrs. So-and-so, the wife of Mr. So-and-so who was known to you, and you were our family’s lawyer.' 'And he fell asleep then, my husband. You told me very rightly at the time to settle the debts and put these matters in order, but I, being a woman, paid no attention. And today I am ruined; today I am put out on the street; today I am going to prison. You see, I stand before you; I am about to be judged. I beg you,' she says, 'I beg you.'

He answered: 'It is true, my lady, that back then I was your lawyer. Today I am your judge, and I will render justice.' This is Christ, for this world and for that other world, if here there is repentance and confession. We do not confess to icons, nor to photographs, but to those whom Christ appointed. As he said today, and you will have heard it, because some hold the opinion that the spiritual fathers have no right to forgive sins. And if there were Jehovah's Witnesses and others here, they would say that only God has the right to forgive sins, just as the Jews said.

And it is true. When he healed the paralytic and said, 'Child, your sins are forgiven you,' the whole gallery said, 'Who is this “Who is this who forgives sins? This is an authority that belongs to God alone. ” “So that you may see, you wicked men, that I am also God—take up your bed and go. ” And thus He proved to them that the Son of Man is also God. Christ had that authority. But does He no longer have it now? Has He lost it?

Listen to what the priest said here today. On the evening of Pascha, when Christ came into their midst after returning from the tomb—after raising the righteous of the Old Testament from their graves on Great and Holy Saturday—He said to them: “I am going away. As the Father has sent Me, I also send you. I have the authority to bind and to loose; I possess the authority of the high priesthood. I have the authority to give you the bread as My Body, and the wine as My Blood.

And I send you. What are we to do? “Receive the Holy Spirit. ” What are we to do with this gift? “If you forgive the sins of any, they are forgiven them; if you retain the sins of any, they are retained. ” Here, then, is the creation and institution of the Mystery of metanoia—repentance—and confession: the Mystery that binds and looses in Heaven.

This great gift was given to the disciples on the night of Pascha, behind closed doors. They have the right to bind and to loose. This is why a man is deceived when he says, 'I'll tell it to the icon, I'll tell it to Christ, I'll tell it to Master George, I'll tell it to the Most Holy Theotokos.' No one is saved that way. Christ saves through the clergy, through the clergy. 'If you forgive the sins of any, they are forgiven them; if you retain the sins of any, they are retained.'

People are deceived, and they deceive others, whoever believes that by some other way of their own they will manage to reach heaven. Those who, whether knowingly or in ignorance, have broken off their relationship with Christ, let them take care to restore that relationship, not by paying, not by owning many olive groves, not by giving money to build monasteries, no, no, no, no, but through confession, so that sin may be removed from between us, so that the partition may be taken away, that dividing wall,

for which Christ was crucified; when he was crucified the veil was torn and the Holy of Holies was united with man. There is no other way. Whatever a man does while unconfessed, however great it may be, All of that only serves to take him to Hell. But whatever a person does after confessing his sins—even giving a cup of water or a tiny two-lepton coin from his own hand—let him know that he will find it again on that Day. For it is Christ who rewards everything that His faithful people do in this world. Therefore,

people must not be deceived by their works if they do not have Christ through metanoia—repentance—Confession, and Holy Communion. For a person’s works are his luggage, while Christ is the ticket. No one has ever traveled with luggage alone, but one can travel with a ticket alone. Christ, then—the ticket—is essential if you are to take your luggage, your good works, with you. The thief on the cross traveled without luggage. The prodigal son traveled without luggage. The great prodigal, with all his luggage, was left outside.

The Pharisee, with all his luggage, was left outside. The publican, without any luggage, but with faith in God, went inside. Let us take this seriously to heart. Let us have both faith and works, if we want to travel toward the Kingdom of Heaven. This is how things stand, on the basis of the Resurrection, on the basis of God's condescension to the weakness, the human weakness, of Thomas and of all the Thomases of our own day, and of ourselves, and on the basis of his forbearance as well, through the intercessions of his Saints, who intercede and keep watch and wait for every man to return.

I pray, together with you and in Christ, that not only we, but the whole world that has heard the message of the Resurrection, may rise again from this present life through repentance, confession, and Holy Communion, and may reach that other place as well, which I pray for us all.

Θα μου επιτρέψετε για τα λίγα λεπτά του κοινωνικού να πω λίγα λόγια γύρω από την υπόθεση της ημέρας και του ερχομού μας εδώ. Ευρισκόμεθα με την χάρη του Κυρίου οκτώ ημέρες μετά το Πάσχα και η Εκκλησία εθεώρησε καθήκον της να υπενθυμίσει και σήμερα την υπόθεση του Πάσχα και να υπενθυμίσει και την ημέρα της Κυριακής και το τι έλαβε χώρα εκεί που έχει σχέση με την δυσπιστία του Θωμά και την ψηλάφιση της πλευράς του Κυρίου. Δεν ξέρω εάν προσέξετε κι εσείς ότι ο Χριστός μας εκράτησε τις ίδιες διατυπώσεις τις οποίες χρησιμοποίησε ανήμερα το Πάσχα

το βράδυ προκειμένου να εμφανιστεί και πάλι μετά ημέρας 8 για να βοηθήσει έναν και μόνον άνθρωπον τότε και όλους τους συγχρόνους ομάδες των αιώνων και να τους απαντήσει ότι ο Χριστός ανέστηκε. Υπάρχουν, το εγνώριζε ο Ιησούς αυτό, πάντοτε θωμάδες άνα τους αιώνας, οι οποίοι μαζί με το θωμά λένε ότι αν δεν βάλω τον δακτυλό μου εις τον τύπον των ύλων, ουμί πιστεύσου. Και ο Χριστός δέχεται καθό αλήθεια, καθό φως, δέχεται την ψηλάφιση στην αυτήν και επιτρέπει την έρευνα. Δι' Ορθοδοξία δεν έχει πίστευε και μη ερεύνα όπως έχει εντοπαπισμό και το δεσποτισμό.

Εδώ είναι ερευνάτετας γραφάς. Δεν φοβείται την έρευναν ο Χριστός. Δεν φοβείται την ψηλάφυσιν η θρηστία του. Γι' αυτό επιτρέπει στον καθέναν να βάλει τον δαχτυλό του εις τον τύπον των ήλων. Ο Θωμάς είναι μια απάντηση σε όλους τους ομάδες που στέκεται δίπλα τους και τους λέγει Και εγώ τους ίδιους ενδιασμούς με σένα είχα Και εγώ ήθελα πληροφορίας και από τα θάλασμου αισθήσεις Άκουσα με τα αυτιά μου γιατί έλειπα την ώρα εκείνη που έγινε η επίσκεψη του Ιησού και κλεισμένων των θυρών Έλειπα, μου είπανε τα άλλα παιδιά, μου είπε ο Ιωάννης, μου είπε ο Ματθαίος μου είπαν όλοι οι άλλοι που ήσαν, τον είδαμε,

αυτός ήτο, μιλήσαμε μαζί του, του δώσαμε και έφαγε ο ψάριον οπτών και χερίθρα από μέλη, μας έδειξε τα χέρια του και τα πόδια του, μας έδειξε την πλευρά του, μας είπε ότι ο στέα και σάρκα όπως βλέπετε εμένα τα πνεύματα δεν έχουν, δεν είμαι φάντασμα, δεν είμαι βρυκόλακας, δεν είμαι νεράιδα, είμαι εδώ, και εχάρισταν οι άνθρωποι αυτοί. Ο Θωμάς εξακολουθούσε να λέει όχι. Ήθελα και άλλη αίσθηση. Ήθελα και δια της οράσεως να πληροφορηθώ. Ήθελα και δια της αφής. Αυτός ο δημιουργός μου μου δώσε πέντε αισθήσεις.

Δεν μου δώσε μόνον αυτιά. Δεν μου δώσε μόνον ακοή. Μου έδωσε και άλλα. Θέλω να τα ικανοποιήσω και αυτά. και όταν είναι καλοπροαίρετος η δυσπιστία ο Θεός συγκαταβαίνει και δημιουργεί προϋποθέσεις όπως δημιούργησε εκεί και δίδει την απάντηση στον άνθρωπο και του υπενθυμίζει να προσέξει να μην γίνει άπιστος αλλά άπιστο. Πολλοί από εμάς βλασφημούν τον Θωμά πολλές φορές όταν θέλουν να πάρουν σαν επιχείρημα τη στάση του Θωμά για να απαντήσουν στην απιστία των άλλων που πολλές φορές δεν μας πιστεύουν καθό ψεύτες εμείς όπως λέγει ο προφήτης Εμνήστην ότι πας άνθρωπος ψεύτης και του λέμε πολλές φορές που του πιθανό να του λέμε και ψέματα εκεί την ώρα.

Μα άπιστος ομάς είσαι, ο Θωμάς δεν υπήρξε ουδέποτε άπιστος, υπήρξε δίσπιστος, υπήρξε άνθρωπος που ήθελε πλείο να αποδείξει, γι' αυτό ο Χριστός μας του είπε μη γίνου άπιστος, δεν είναι το άπιστος, αλλά άπιστος, γι' το μέστη με εσύ που υπήρχε εκδοχή, εάν δεν του ετωνώνε το η πίστης του με τα στυροφορίας και των άλλων αισθήσεων, να εγένε το άπιστος, αλλά έσπευσε ο Χριστός και τον βόηθησε, όπως βόηθησε ποτέ τον Πέτρο, όταν κατεβυθίζον και του είπε ο λιγόπιστε, εις τι ευήθασας και τον έσωσε, την οντάστητη χείρα του, ακριβώς τούτο έκανε, στην κατάλληλη στιγμή, απάνω στη στιγμή, που ο Σατανάς τον κοσκίναγε κατά έναν τρόπον τον θωμά να τον κάνει άπιστον και να μην γίνει πιστός. Κατά τη στιγμή η λογική επροβάλλεται Κατά τη στιγμή ο ορθολογισμός έπαινε στη μέση

και το εγώ του Ότι θα έπρεπε αυτός να έχει περισσότερας πληροφορίας Κι τη στιγμή ακριβώς σπέβδει ο Χριστός και του φράξει την πλευρά Και του λέει, εφ, πρόσεξε τώρα, σε βόχησα, μη γίνεσαι, πάλι στο χέρι σου είσαι Να τα πετάξεις και να μην δεχτείς, να γίνεις εσύ που θα λέγεσαι, ούμε πίσης, κάνουμε πίσης Εγώ από την πλευρά μου έχαμα ό ,τι έπρεπε και έστρεψε λέγω να διατηρήσει έναν άνθρωπο, έναν άνθρωπο, πολλοί άνθρωποι έχουν τη γνώμη ότι δεν συγκαταβαίνει ο Θεός στις αδυναμίες τους, συγκαταβαίνει στας αδυναμίας, στους εγωισμούς δεν συγκαταβαίνει, εκεί είναι το λάθος του άνθρωπου, αν οι άνθρωποι οι σύγχρονοι που θέλουν θαύματα να ιδούνε, Κάτι στιγμή οι ίδιοι είναι θαύματα και δεν προσέχουν το μόνιμο θαύμα του εαυτούτον Αν λέγω αυτοί οι άνθρωποι δεν προσέχουν και θέλουν θαύματα να δούνε, είναι εγωιστές Και όταν

δούνε ένα θαύμα πολλάκις, το αποδίδουν εις των διάβολων, το αποδίδουν εις την τύχη, το αποδίδουν εις την σύμπτωση Το αποδίδουν ότι έτσι έπρεπε να γίνει στην επιστήμη και λοιπά και το απορρίπτουν και γίνεται αυτό ζημιά εναντίον τον Διότι είναι πλέον πραγματικοί σατανάδες, όπως τότε οι Εβραίοι που του έλεγαν εν το άρχοντι του βεζεβούλεκ βάλει στα δαιμόνια Υπάρχουν και σήμερα άνθρωποι που βλέπουνε θαύματα, που βλέπουν τη δύναμη του Θεού και θεληματικά εν το εγωισμότον την απορρίπτουν Και άνθρωποι αυτοί, όχι θαύμα, όχι ο Χριστός να έρθει να δει στο σταυρό, θα τον κάμουνε φαγκύρι, θα τον κάμουνε δεν ξέρω τι θα τον κάμουν, δεν πρόκειται να πιστεύσουν Γι' αυτό ακριβώς και δεν παρουσιάστηκε ο Χριστός σε αυτούς τους σταυρωτάς του εκ των υστέρων, γνωρίζοντας ότι πιο βαθιά στην κόλασσα τους έβαζε και τίποτα δεν πρόκειτο

να τους προσφέρει. Τους ανθρώπους όμως οι οποίοι σαν άνθρωποι έχουν τα σαδυναμία στον και ήθελαν περισσότερες αποδείξεις, πάντοτε συγκαταβαίνει. και ταυτοχρόνως εξαρτάται από τον άνθρωπο. Τι γυαλιά θα θελήσει να βάλει για να ειδεί το χέρι του Θεού, για να ειδεί το θαύμα του Θεού, διότι ανεπιτρέψει εις τον διάβολο, ο οποίος είναι έμπορος οπτικών ειδών και του βάλει ένα φακό που το παρουσιάσει μικράκι, τίποτα ασήμαντο, γελάστηκε. Αν επιτρέψεις τον Χριστό και του βάλει το φακό το πραγματικό και δει το θαύμα, εσώθει, διότι από τον ίδιο τον άνθρωπο εξαρτάται να απορρίψει ή να δεχτεί κάτι που ο Θεός δια αυτού του τρόπου τον διδάστηκε Σήμερα λοιπόν ο Θωμάς μόλις έφτασε που ο Χριστός τον έπιασε από μπροστά, διότι δεν ήξερε κανείς ότι ο Χριστός θα

ξαναέρθει Δεν είχε ειδοποιηθεί ο Θωμάς, ούτε ο Θωμάς είχε πληροφορία, ότι οι άλλοι Απόστολοι, που ήσαν και κλεισμένοι δια των φόβων των Ιουδαίων, εις το Ιπερών, επληροφόρησαν δήθεν το Χριστό, ότι ξέρεις, ο Θωμάς έτσι και έτσι, και κλεισμένον των θυρών, έστει εις το μέσον και πριν μπει τίποτα, σπεύδει αμέσως προσωπικά στο Δωμά, έλα εδώ του λέει εσύ, φέρει το δαχτυλό σου εδώ, αυτό δεν σε απασχολεί την εβδομάδα αυτή, Αυτό δεν θέλεις, έλα εδώ, εγώ θα συγκαταβώ, να με ψηλαφίσεις Δεν αναφέρει όμως ο Ευαγγελιστής, εάν είχε την δύναμη να βάλει το δάχτυλό του εις των τύπων των ήλων Αναφέρει ότι ανέκραξε ο Κυριός μου και ο Θεός μου Και ας το ακούν οι Χιλιαθέ, και ας το ακούν οι Εχωβάδες, και ας το ακούν οι Σπουδασέ των Γραφών Ο Κυριός μου και ο Θεός μου, Όχι το κτίσμα

του Θεού, Ούτε ο Αρχάγγελος του Θεού, Ούτε ο Δούλος του Θεού, Ο Κυριός μου και ο Θεός μου, Αυτή είναι σωστά η προσωπονημία, Την οποία πρέπει να αποδίδει ο άνθρωπος εις τον Χριστόν, Λέγω λοιπόν, Αν και μεταξύ μας, Ή στο περιβάλλον μας, Υπάρχουν άνθρωποι καλοπροαίρετοι, Αλλά δυσπιστοί ας προσευχηθούν, Χριστέ ήθελα πλείο να σ' αποδείξεις, Εσύ συγκατεύεις στο Θωμά και αν υπήρχε τρόπος να ξανασταυρωθείς θα σταυρωνώσουν και μόνο για μένα Σε παρακαλώ βρες σε έναν τρόπο να μου αποδείξεις την ύπαρξή σου Και πάντον το Θεός έχει την δύναμη και των τρόπων στον καλοπροαίρετον άνθρωπο Στον εγωιστή άνθρωπο δεν έχει Θα ήθελα εδώ να κάνω μίαν διάκριστην και στον αμαρτωλόν άνθρωπον έχει, στον εγωιστήν δεν έχει Διότι διαφέρει ο αμαρτωλός του εγωιστού Υπάρχουν άνθρωποι που είναι αμαρτωλοί

Για τους οποίους είπε ο Χριστός Οι τελώνε και οι πόρνε πρόβουσαν ημάς στην βασιλεία των ουρανών Αυτό είπε για τους φαρισαίους τους εγωιστάς Ο εγωισμός είναι εκείνος που αποκόπτει την χάρη Που απαγορεύει στον Ιησού να απαντήσει Τον οποίο σηχαίνεται ο Χριστός και δεν απαντά στον εγωιστή Είναι οι άνθρωποι οι οποίοι βλέπουν ότι έτσι είναι και θεληματικά απορρίπτουν Και αν φτάσει ο άνθρωπος να επιτρέψει στον διάβολο να εισέλθει κατά τέτοια έννοια Θα λέγει το σκότος φως και το φως σκότος Ενθυμούμε μία αναπάντηση που έδωσε ο Άριος, ο πατέρας των λεγωμένων χιλιαστών Ο Πατήρ των λεγωμένων Ιεχωβάδων Ισπουδαστών των Γραφών, στη μητέρα του, όταν τον ερώτησε Για πες μου παιδί μου, εσύ έχεις δίκιο ή ο Αθανάσιος, ή το ο Μέγας Αθανάσιος,

που γινότανε η Μάχη για το ομοούσιον και όχι ομιούσιον Αν ο Χριστός είναι Θεός ή όχι, πες μου λέγει, είμαι μητέρας σου, είμαι προσταδισμάς του βίου μου πεθαίνω, πες μου, εσύ έχεις δίκιο ή ο Αθανάσιος Και απαντά ο Άριος και λέει, Μητέρα, ο Αθανάσεως έχει δίκαιο, Αλλά εγώ εξετέθη και δεν μπορώ να γυρίσω πίσω Έτσι γράβει εις την δωδεκά βιβλών του ο Δοσίθεος Μεγάλο πράγμα ο εγωισμός, τον εγωιστή να τον λυπίστε, να τον φοβίστε γιατί είναι κολλασμένος ήδη και να του κάνετε μαύρα κόλλυπα από τώρα Τον αμαρτωλό μην τον φοβήστε Πολλοί αμαρτωλοί είναι ταπεινοί και θα βρουν χάριν από τον Θεό Και θα τους περιμένει και να θα επιστρέψουν Ο αμαρτωλός είναι μέσα στο βούρκο, χρυσάφι Και

χρειάζεται κάποιος να ανασκουμποθεί, να το βγάλει, να το ξεπλύνει στη μετάνοια και στην εξομολόγηση και να το κυκλοφορεί Δεν χαλάει ο άνθρωπος από την αμαρτία Αρκεί να μην μπει μέσα του αυτός ο λεγόμενος εγωισμός Εμένα θα πεις, εγώ τα ξέρω, Φαντάζεσαι εσύ και α μου πεις εμένα και τα ξέρω από το σχόλιο, αυτό να φοβάσαι, τον αμαρτωλό μην τον φοβάσαι, δεν μπορώ να το κόψω, αγωνίσου σιγά σιγά και θα σε βοηθήσει ο Χριστός να το κόψει, αλίμων από τον άνθρωπο που δεν παραδέχεται την αμαρτωλότητά του και χαρά στον άνθρωπο, έστω κι αν είναι αμαρτωλός, που παραδέχεται την αμαρτωλότητά του, γι' αυτόν θα βρεθεί έλεος, θα βρει τρόπον ο Χριστός να τον α να πάξει σε μια στιγμή και να τον σώσει, διότι η αμαρτία, οποιαδήποτε ποσότητα και ένταση, εάν έχει και παρουσιάζεται

το Ιησού, δεν είναι ποτέ δυνατοτέρα του Ιησού, πάντοτε ο Χριστός είναι δυνατότερος του ανθρώπου. Μη αποδίδουμε λοιπόν απιστίαν στον σημερινόν αυτών Απόστολων, ή το ένας Απόστολος ο οποίος πάντοτε επήγαινε κοντά μουρμουρίζοντας, εάν επιτρέπεται η έκφραση, μέσα στους δώδεκα είχε και τρεις μελαττώματα, Είχε τον Ιούδα των Πονηρών και των Συσφαιροντολόγων, ο οποίος ξέρετε τα αποτελεσματά του Είχε τον Πέτρο, ο οποίος ήταν και αυτός πολύ δεστός και απαγορεύει ο Χριστιανισμός αυτά τα πράγματα Έπεσε εκ των δεξιών, απάνωσε μια προσοχή μεγάλη και αγάπη προς τον Χριστό Και έφτασε ο άνθρωπος να γίνει αρνητής με θόρκου, αλλά δεν έπεσε από κακία, έπεσε από υπέρ αγάπη Του λείπει η διάκριση, Μίζων των Αρετών η διάκριση, Αυτό του λείπει, Αγαπή είχε, Θα έρθω λέει κοντά, Αλλά δεν μπορεί να διακρίνει πως θα πάει κοντά, Και έβαλε

μίαν τρισίλαφων λέξη, Ένα έψιλον, Ένα γάμα και ένα ωμέγα, Και λέει, Εγώ δεν ξέρω θα κάνουν οι άλλοι, Θα φτάσω, Α έβαλες αυτό, Πριν αλέκτροφονήσε, Τρεις απαρνήσεις με, Κάθε γράμμα του εγώ σου, Θα έχει και μια άρνηση, Τρεις απαρνήσεις με, Και τον απαρνήσεις τρεις φορές, Όπως είπε ο Χ Βλέποντας όμως ο Κύριος ότι αυτοί οι πτώσεις είναι πτώσεις από έλλειψην διάκρισεως, ε προσευχήθη, φλήν εγώ, προσευχήθην περί σου, και όταν ποτέ επιστρέψεις, θυμίσου τι έκαμε εγώ για σένα, να κάνεις εσύ για τους αδελφούς σου, στήριξε να τους αδελφούς σου. Λέγω λοιπόν, μέσα στους 12 είχε 3 δελατώματα και αυτός ο Θωμάς είναι αυτός ο οποίος πάντοτε πήγαινε κοντά μουρμουρίζοντας, ήταν δηλαδή ο άνθρωπος που δεν είχε το θάρρος το πολύ, γι' αυτό και ακριβώς εδώ μένει τελευταίος στην πίστη, θέλει πλοίο να σ' αποδείξεις Το ενθυμίστε

τι είπε, όταν του είπε ότι θα επιστρέψουν να πάνε να ειδούν τον Λάζαρο που πέθανε Πάμε λέει και εμείς κοντά να πεθάνουμε λέει μαζί με αυτόν, διότι τους είχαν απειλήσει να τους λυφοβολήσουν Και εφοβόταν, άνθρωπος είναι, πάντοτε η ανθρωπίνη αδυναμία δεν εξελίφθη από τον Θεό, έμενε πάντοτε Γι' αυτό και αν διαβάσετε τους Ευαγγελιστάς θα ειδείτε, με πνεύμα όλοι έγραψαν, αλλά και με το ανθρώπινο το δικό τους ο καθένας Δεν έπεσε εις την προσοχή του, Δεν εξαλείφει την ανθρωπίνη προσωπικότητα ο Χριστός, Το εγώ του ανθρώπου, Αυτό το σατανικό, Αυτό θέλει να φύγει από τη μέση, Για το οποίο, θυμίστε ε, Όστις θέλει ο πίσω μου ακολουθείν, Απαρνησάς το εαυτόν, Δεν του είπε να αρνηθεί το πορτοφόλι του, Ούτε να φέρνει λαμπάδες στην εκκλησία, Όχι, του είπε να αρνηθεί τον εαυτό του πρώτα, Αυτό το εγώ του, Αυτό τον

δυσκολεύει για να έρθει σε επαφή με τον Χ Και κάθε άνθρωπος που θα κάνει αυτό, έπειτα θα κάνει και τα υπόλοιπα όλα τα άλλα, τα οποία θα είναι απότοκα της πίστεως προς τον Ιησού και της χάρητος του Πνεύματος του Αγίου Εναντιθέσι με πολλούς ανθρώπους που δεν εκατέθεσαν το εγώ τους και δεν γνωρίζουν ακόμη περί του Ιησού Διαβάζουν το Ευαγγέλιο, δεν το καταλαβαίνουν το Ευαγγέλιο, είναι μορφωμένοι και παραμορφωμένοι ίσως μεσάνυχτα από το Ευαγγέλιο Γιατί, διότι το Ευαγγέλιο εγράφει διαπνεύματος Αγίου και κατά συνέπεια ερμηνεύεται διαπνεύματος Αγίου και όχι διαπνεύματος Ανθρωπίνου Αυτό είναι το λάθος τους και ο Παύλος το γράφει αλλά δεν το προσέχουν Στο Δευτέρα του Επιστολή προς Κορινθίους στο Τέταρτο Τέσσερα λέγει το εξής Αν το Ευαγγέλιο είναι και καλυμμένο, δηλαδή το νοημά του, ξεσκέπασαν

τα Ευαγγέλια που λιώνται, δέκα ραχμές το ένα έχει Αλλά δεν καταλαβαίνει τι λέει μέσα, Κινέζικα σου φαίνονται, γιατί, αν λέει και καλυμμένον, της απολυμμένης είναι και καλυμμένον, για αυτούς λέει που θα κολλαστούν είναι, γιατί, τον οποίον απίστων όντων, άπιστη προς το πρόσωπο του Ιησού, απορρίπτοντας αυτόν, ο Θεός του κόσμου τούτου, ο διάβολος, ετύφλωσε τα νοήματα αυτών, σε βάλε ένα στεντώνια πάνω και δεν καταλαβαίνουν τι λέει αυτό το πράγμα μέσα, και τους φαίνεται άνοστο, τους φαίνεται ανούσιο, Αν ευπεριεχωμένου και διαβάζουν πάθης φύσεως άλλο βιβλίο της σοφίας του κόσμου τούτου και δεν διαβάζουν τη σοφίας του κόσμου εκείνου και το καταλαβαίνουν οι άνθρωποι το Ευαγγέλιο Από τη συμπεριφορά λοιπόν του Χριστού μας σήμερα βγαίνει το εξής ηθικό δίδαγμα ότι οποιοδήποτε

άνθρωπος δεν γνωρίζει περί του Ιησού πλήρως όπως έχουν τα πράγματα που θα βοηθηθεί και θα δημιουργήσει προϋποθέσεις Σωτηρίας για τη Βασιλεία των Ουρανών, δύναται να αποτανθεί με όλην την ταπεινοφροσύνη και να πει, Χριστέ μου, εσύ ο οποίος έκαμες αυτήν την οικονομία και καταδέχτης να κρατήσεις τα σύνδια διατυπώσεις, για να αποδείξω τι είσαι εσύ, διότι αυτό που έγινε το Πάσχα το βράδυ, και κλεισμένον των θυρών, έστει στο μέσο και είπε η Ειρήνη ημην, ακριβώς το ίδιο έκανε σήμερα, και κλεισμένων των θυρών, έστει στο μέσον και είπε ειρηνήμην και έλα δώθωμα, να σου αποδείξω ότι αυτό που σου λέγανε είναι αλήθεια και δεν είναι ψέμα. Αυτός λοιπόν ο οποίος εκράτησε τα σιδείας διατυπώσεις και καταδέχεται για έναν έκαστον των ανθρώπων να δημιουργεί ειδικών τρόπων επιστροφής του.

Όσοι χριστιανοί είναι, τόσες μεθόδους χρησιμοποίησε ο Χριστός για να τους επιστρέψει σε αυτόν. Κάθε άνθρωπος έχει και μίαν Δαμασκόν, Όπως ο Παύλος Πορευόμενος του Δαμασκόν, Εχρησιμοποιήθη η Δαμασκός αυτή εκ μέρους του Χριστού, Εις επιστροφήν του, Έτσι κάθε άνθρωπος, Με μίαν σλήψη, Με μίαν ανέχεια, Με μίαν διωγμόν, Με μίαν αστέλη, Με ένα πέντος, Με διανδιαφώτηση, Με μίαν δειξότητα, Με κάτι, Έχει και αυτός μία Δαμασκό, Που αναγκάζεται να επιστρέψει εις Χριστόν. Ευδιελευθερία του όμως, Εάν πει όπως ο Παύλος είπε, Τι εσύ είσαι Κύριε, Ποιος είσαι εσύ, Σε αναγνωρίζω για ανωτερόν μου, Σε αναγνωρίζω για δυνατοτερόν μου, Εγώ έχω στις τέπες μου επιστολές, Έχω δύναμη να εξαντλήσω και να φυλακώσω όλη την εκκλησία του

Ιησού του Ναζαρινού αυτού, Εναντίον του πάω, Εσύ ποιος είσαι Κύριε, Πως η δύναμη να με τυφλώσεις, Πως η δύναμη να με καθυλώσεις, Αυτό ήταν, Ιησ Εισούς ονθιδιόγει, Αυτός είμαι, Και έκαμε το μικρότερο, Και ταπεινώθει, Και ταπεινώθει, Αν λοιπόν ο άνθρωπος θελήσει, Να καταλάβει ότι η αξία του είναι στην ψυχή του, Και ουχεί στο διαφαρμένο του σώμα, Εάν μπορεί να καταλάβει ο άνθρωπος ότι είναι ένα πράγμα, Το τελειότερο της δημιουργίας, Εάν μπορεί να καταλάβει ότι είναι αθάνατος, Πράγμα το οποίο δεν θέλει να το καταλάβει ότι είναι αθάνατος, Ότι μένει και πέρα του τάφου, Γιατί τον γελά ο σατανάς, ότι δεν υπάρχει τίποτα πέραν του τάπου, γι' αυτό ακριβώς φάγομεν, ποιομεν, αύριο γάραποδνίσκομεν και έρχομαι τώρα μπροστά στην ομολογία αυτή που κάνω και λέγω το εξής Κατ' την στιγμή εγώ μιλώ εδώ

από μικροφόνου, με ακούουν χιλιάδες άνθρωποι ίσως και αποτυπώνουν μέσα στο νου τους ότι εγώ λέγω και μπορούν ευχερός στη συνέχεια να μεταφέρουν τα δικά μου Πώς διατηρούν εις τη μνήμη τους αυτό το πράγμα Δεν είναι μυστήριο Θα πει είναι μαγνητόφωνα Και εδώ δύο μαγνητόφωνα ακούουν Και γράφουν τώρα ό,τι λέγω Και τα μαγνητόφωνα αυτά θα βγάλουν οι κύριοι των ταινίες Και θα τις βάλουν στην ταινιοθήκη Και όταν του καπινήσει από τα 10 χρόνια, 20-50 του ΑΦΑ Θα βγάζει τον Παναγκόπουλο από την ταινιοθήκη και θα τον βάζει να τον ακούει Ώστε ο άνθρωπος κατίνδυσε να αποταμιεύει Να αποθησαυρίζει και να αποθανατίζει τον εαυτό του και τη φωνή του, ε, και ο Θεός δεν μπορεί Άνθρωπε άφρονα, άμυα λέει, είσαι μεγαλύτερος από τον Θεό, έγινεσαι εσύ Θεός που αν

σε πιάσει ένας πονόκυλος Δεν σε σκώνει κανένας καθηγητής του κόσμου από κάτω, κανένας γερανόν να έχει που να σκώνει 150 τόνους Δεν φρεσκώνει από κάτω. Αλλά πού να το καταλάβει ο άνθρωπος, ο οποίος έφτασε στο διάστημα και έφυγε 22 εκατοστά από το βόθρο αυτό που λέγεται καρδία διεφταρμένη. Αυτή είναι η καρδία που την εκτύπαγε ο Τελώνης και έλεγε εδώ είναι η αιτία, εδώ πονώ. Αν καθαριστεί αυτή θα ξαστερώσει το κεφάλι μου και θα καταλάβω περί τι μου σπρόκειται. Έχουν τη γνώμη οι άνθρωποι, οι θύγρονοι ως επιτοπλίστων, όποι ο Χριστός κάθεται στα κεφάλια τους. Ο Χριστός δεν κάθε Ήστας κεφαράς των ανθρώπων, Ήστας καρδίας των ανθρώπων, Ήστας καρδίες των ανθρώπων, Ήστας καρδίες των ανθρώπων, Ήστας καρδίες των ανθρώπων, Ήστας καρδίες των ανθρώπων, Ήστας καρδίες των ανθρώπων, Ήστας

καρδίες των ανθρώπων, Ήστας καρδίες των ανθρώπων, Ήστας καρδίες των ανθρώπων, Ήστας καρδίες των ανθρώπων, Ήστας καρδίες των ανθρώπων, Ήστας καρδίες των ανθρώπων, Ή Αν ένα εκ των δύο δεν είναι αλήθεια ή δεν πιστεύεται, υπάρχει απώλεια. Αν ο Χριστός δεν είναι Θεός, ποιος θα εξαλείψα σαν αμαρτίες ημών. Και αν ο Χριστός δεν ανέστη, ποιος θα αναστήσει και εμάς αύριον. Ευτυχώς, ο Χριστός είναι Θεός, ο αίρον την αμαρτία του κόσμου και ανέστη πρωτότοκος εκ νεκρόν εγένετο και θα αναστηθούμε και εμείς, είτε το θέλουμε, είτε όχι μίαν ημέρα και είτε το πιστεύουμε, είτε όχι μίαν ημέρα. Έχει την εμφάνιση να έκανε ο Ιησούς σήμεραν, Δια να πείσει τους

ανθρώπους του σέλλοντας, Παρουσιάστη τη Μαγδαλινή, ο Θρουβαθέος, Παρουσιάστη εις τας λοιπάς μυροφόρους, Όφη σήμονη, Όφη εις σεμαούς, Όφη και κλεισμένον των θηρών το βράδυ της Κυριακής, Πέντε επισήμους εμφανίσεις, Σε πέντε διαφορετικούς ομίλους και πρόσωπα, Και σε πέντε διαφορετικά μέρη, Έκαμε μόνον ανήμερα το Πάσχα, Και διότι επρόκειτο να του δημιουργηθεί ένα ψήμα, Για το οποίο ο Χριστός απέθανε και αυτό που ελέγεται ο Θωμάς, Εκράτησε τα συλλεία διατυπώσεις ως προείπων, Και έρχεται σήμερα και λέγει στον Θωμά, Μη γίνω άπιστος, αλλά άπιστος, Απορρίπτουν την Παρθενία της Παναγίας και την Αϊ Παρθενία, όχι μόνον οι αιρετικοί, αλλά και αυτοί οι οποίοι ευαπτίστησαν οι

Ιησούν Χριστόν Εσταυρωμένων και είπαν ότι θα πιστέψουν εις αυτόν. Δεν μπορούν να φανταστούν πώς εισήλθε και πώς εξήλθε τα κλήθρα της Θεοτόκου μη λιμινάμενος το τόκο. Δεν το καταλαβαίνεις. Πιστεύεις ότι, γιατί και ο Πρωτεσσάντης σήμερα, και ο Χιλιαστής σήμερα, και κάθε αιρετικός, ο μιλής σήμερα, περί του Χριστού εμφανίσεως, και κλεισμένον των θυρών, ότι εισήλθε ο Ιησούς, ορίστε, όπως και κλειμένον των θυρών εισήλθε, και κλεισμένοι της Παναγίας εισήλθε, μήπως του ανοίξανε έπειτα για να βγει, γιατί δεν μπορούσε να βγει όπως σε πήκε, του πάνε περίμενε κύριε να σ' ανοίξουμε εμείς σε κλείσουμε μέσα, αυτός μπήκε και κλεισ Δεν μπορεί να βγει κεκλεισμένα τώρα και να αφήσει κεκλεισμένα.

Δεν μπορεί. Πώς δεν το μπορεί. Το μπορεί. Το μυαλό το δικό μας δεν το χωρεί. Γιατί έχει μέσα εγωισμό τέτοιων. Γι' αυτό ακριβώς θέλουμε τα μυστήρια να τα λύσουμε με τη λογική. Μα υπάρχει λογική στα μυστήρια, υπάρχει λογική και εξέταση στον άνθρωπον, μυστήριο θέμα η ενανθρώπηση, μυστήριον θέμα η αειπαρθενία, μυστήριον θέμα αυτός ο άνθρωπος Ποιος ακούει ο άνθρωπος αυτή την ώρα, ποιος ακούει ο άνθρωπος ακούει τώρα αυτή την ώρα, ποιος ακούει τώρα, η ψυχή του άνθρωπου ακούει αυτή την ώρα Η ψυχή, ο άνθρωπος είναι δυφύ, Έχει ψυχή, Τι σκοτώνεται για το θαρμένο του σώμα, Που θα γίνει βρώμα σκολίκων και δυσοδία, Τι σκοτώνεται, Δεν έχει ψυχή, Το σώμα του κουράστηκε, Ορισμένους που βλέπω κάνουν έτσι, Άλλους έπιασε η μέση τους, Άλλοι ζυψούν, Η ψυχή

λέει στάσουν να ακούσουμε, Η ψυχή ελέγχεται, Η ψυχή διαφωτίζεται, Ποιος είναι εδώ αυτή τη στιγμή, Αποδεικνύει ότι υπάρχει ψυχή, Και υπάρχει μέσα όχι, Μαγνητοφώνου, Ότι ακούει, Αυτό θα αποδώσει, Αν σας θέλετε, Σε αυτά που θα μαγνητοφωνήσει ο νου σας, Να προσθέσετε ή να αφαιρέσετε, Ήσαστε ελεύθεροι, Άρα μέσα σας, Έχετε ένα αφεντικό με μια ψαλίδα, Που την κόβει, Ότι ακούσατε, Και βάζει δικό του, Δεν μπορεί ένας άνθρωπος, Να ειδεί το Α και να πει το Β, Δεν μπορεί να ειδεί ένα φόνο, Και όταν κλειδίσετε την αστυνομία να πει, Δεν πρόσεξα εγώ εκεί την ώρα, Έπαιρναγε ένα αυτοκίνητο Εκεί θα ξαναφυλακτώ και δεν μπορείς να το είδω. Ποιος είναι αυτός, φάμε, μέσα, τι κόβει την ταινία και τι μετατράπει την ταινία. Άρα υπάρχει ένα αφεντικό μέσα. Αυτό είναι το αφάνατο αφεντικό αυτό.

Αυτό είναι. Για το οποίο καλείται ο άνθρωπος να το προσέξει. Διότι άνεφ αυτού εισμάτειν το σώμα, εισμάτειν τα ιστιτούτα, εισμάτειν οι ψησαριές, εισμάτειν οι διαφθορές, εισμάτειν τα πάντα. Εάν δεν υπάρξει το πνεύμα μέσα, μόλις φύγει το σώμα, και αυτή η μάνα, γρήγορα βγάζεται το για το βρωμάι και αυτή η αγαπητικιά που πορνεύα μαζί, γρήγορα πετάξε το μη πάθουν το μαΐνι και λοιπά Μα εσύ εμάρτενες μαζί του, εσύ σκοτώδεις μαζί του, θέλω να πετάξε τα μυαλάχνα στην Ακρόπολη μαζί έως αν υπήρχε το αφεντικό μέσα, τώρα το χώμα χούσει και ισχού να πελέψει Πού όμως η φιλοσοφία αυτή, Πού να προσέξει ο άνθρωπος να πάει στον Επρωταφή να το καταλάβει, Γι' αυτό απορρίφτει την Ανάσταση του Ιησού και αυτομάτως τη Θεότητα του Ιησού και παρακάτω τη δικιά του Ανάσταση, διότι

αν ο Χριστός ανέστη και εμείς αναστηθόμενος, ερωτάτε ο άνθρωπος θέλει να αναστηθεί, θα σου απαντήσει αύριο, αύριο πολλοίς κόσμος θα απαντήσει αύριο και αν απαντήσει, και γιατί δεν απαντά, άμα αναστηθώ θα κρυθ Ανάληψη, Ανάληψη, Ανάληψη, Ανάληψη, Ανάληψη, Ανάληψη, Ανάληψη, Ανάληψη, Ανάληψη, Ανάληψη, Ανάληψη, Ανάληψη, Ανάληψη, Ανάληψη, Ανάληψη, Ανάληψη, Ανάληψη, Ανάληψη, Ανάληψη, Ανάληψη, Ανάληψη, Ανάληψη, Ανάληψη, Ανάληψη, Ανάληψη, Ανάληψη, Ανάληψη, Ανάληψη, Ανάληψη, Ανάληψη, Ανάληψη, Ανάληψη με πίστοση και υγείας και χρημάτων και εργασίας, περιμένοντας την επιστροφή του, όχι ότι δεν το μπορεί, όχι ότι δεν το δίνατε να το κόψει τώρα, αλλά διότι δεν ήρθε να γεμίσει την κόλαση, αλλά το παράδεισο μακροθυμί.

Μη τη Χριστότα λοιπόν του Θεού και την μακροθυμίαν αυτού, την οποία μας προσθέτει εις μετάνοιαν, τη χρησιμοποιούμε εμείς ως αδυναμία του ή ως ανυπαρξία του. Θυμίστε τι λέγει στην καθολική του επιστολή ο Πέτρος Λέγει αν μακροθυμεί, μακροθυμεί να σωθούν ετινές Αυτό είναι το μυστικό Μη πούμε και εμείς ότι το αξίζουμε να ζήσουμε Όχι, δια την τελειοποίησή μας Αυτοί που εξεκίνησαν να προχωρήσουν και αυτοί που δεν εξεκίνησαν να ξεκινήσουν Αυτός είναι ο λόγος που ο Χριστός περιμένει Και λέγω ενίοτε μία περίπτωση που πρέπει να προσέξει κάθε άνθρωπος και τελειώνω Υπάρχουν άνθρωποι οι οποίοι του Ιησού τη λεπτότητα αυτή που σκέφτεται και ανέχεται και παραδέχεται την ελευθερία του ανθρώπου τη θεωρούν ως είπα γρηγορότερα, ως ανυπαρξία ή ως αδυναμία. Όχι.

Ο Θεός έφτιαξε των άνθρωπων ελέκτρων και κατά συνέπεια σέβεται την ελευθερία του. Ο Θεός έφτιαξε των άνθρωπων χωρίς να το ρωτήσει και δεν τον σώζει χωρίς να το ρωτήσει. Ως της θέλει, θέλεις υγιής γενέσαι, έτσι φέτει το ερώτημα, ο Δευθείος Χρυσόστομος το ολοκληρώνει ως εξής, ο Ανευσού πλάσασε, ουδύνατε Ανευσού σώσεσε, αυτός που σε πλασέ χωρίς εσένα, δεν μπορεί να σε σώσει χωρίς εσένα, και σε άλλο μέρος που μιλεί περί της χάρητος, λέγει ο Υρίος Πατήρ, Ή χάρης, καν χάρης, Ή τους θέλοντας σώζει, Εάν δεν θέλεις ο άνθρωπος, Δε σώζεται, Αυτό το δεν θέλω, Είναι που δυσκολεύει τον άνθρωπο, Όταν σπάσει η κρούστα αυτή του εγωισμού, Ή στο εξομολογητήριο, Και παραδεχτεί ότι ο άνθρωπος αμαρτάνει, Εν λόγο, Εν έργο, Εν διανία, Έστω και μία

ημερά, Αν είναι η ζωή του, Ή στον κόσμο, Όπως λέγει ο Ιώβ, Στο βιβλίο του, Τότε τα πράγματα αλλάσουν, Άνοιξε ένα παραθυράκι και θα εισέρχεται φως και θα καταλάβει τι του αξίζει ο Χριστός Δυο πράγματα λείπουν από τον άνθρωπο, οι γνώσεις περί του εαυτού του και οι γνώσεις περί του Θεού του Θα ενθυμίστε όσοι ποτέ έχουμε σχέσεις στην κίνηση αυτής τα κηρύγματα και λοιπά Θα ενθυμίστε κάτι που είχα πει και το επαναλαμβάνω Πήγε κάποτε ένας περιοδεύον πνευματικός σε ένα κοριό Και εφόσον εξομολόγησε πολλοί κόσμο, Στο τελευταίο σπίτι που εξομολόγησε, Είπε το εξής, Υπάρχει κανείς άλλος, Και είπανε όλοι, Όχι, δεν υπάρχει, Με το όχι που είπουν, Αυτό σε κατάλαβε ότι πιθανό κάποιος να υπάρχει, Δεν υπάρχει κανείς,

Δεν υπάρχει πάτερ, Μα όπως μου το λέτε, Κάποιος υπάρχει, Τους πιέζει, Υπάρχει ή δεν υπάρχει, Μα υπάρχει ένας, Μα σαν να μην υπάρχει, Μα γιατί σαν να μην υπάρχει, Δεν κάνει τίποτα αυτό, Δεν θέλει, Να κάνει αυτά που λες, Να προσευχηθεί αυτός, Και να κάνει, Έλισσα αυτός, Αυτός ζει, Για πείτε του να έρθει εδώ, Βρήκαν αντρόπων και τον έφεραν εκεί, Και του λέει, Τι κάνεις εσύ, Τι φτιάχνουν, Τι να κάνω παπά, Εγώ, Δεν αδειάζω, Εγώ έχω τις δουλειές μου, Αδειάζω να κάνω αυτά που λέτε εσύ, Σε του πέρα, Κάθομαι εγώ με τη σύνοψη, Να προσεύχομαι εκεί και να κάνω αυτά τα πράγματα, Δηλαδή του λέει, Ούτε προσεύχεσαι εσύ, Τίποτα

Ανάληψη, Ανάληψη, Ανάληψη, Ανάληψη, Ανάληψη, Ανάληψη, Ανάληψη, Ανάληψη, Ανάληψη, Ανάληψη, Ανάληψη, Ανάληψη, Ανάληψη, Ανάληψη, Ανάληψη, Ανάληψη, Ανάληψη, Ανάληψη, Ανάληψη, Ανάληψη, Ανάληψη, Ανάληψη, Ανάληψη, Ανάληψη, Ανάληψη, Ανάληψη, Ανάληψη, Ανάληψη, Ανάληψη, Ανάληψη, Ανάληψη, Ανάληψη Να το πεις, δεν θέλω άλλη προσευχή τίποτα από σένα, με την καρδιά σου, όπου βρίσκεσαι, στο χωράφι σου, με τα προβατά σου, στη δουλειά σου, αυτό να θυμάσαι, του λέει, να λέει, κύριε, δείξε μου τον εαυτό μου, α, εντάξει, να το πω, να είσαι το λόγο μου, θα το πω, λέει, αυτό το πράγμα, του δώσε λοιπόν το λόγο του, και με τα παρέλευσην έτους που ξανά ο περιοδεύον πνευματικός επέρασε, εζήτησε και αυτό, τι έγινεται, υπάρχει, πώς λέει,

υπάρχει, για πείτε του να, τι έγινε

Ανάληψη, Ανάληψη, Ανάληψη, Ανάληψη, Ανάληψη, Ανάληψη, Ανάληψη, Ανάληψη, Ανάληψη, Ανάληψη, Ανάληψη, Ανάληψη, Ανάληψη, Ανάληψη, Ανάληψη, Ανάληψη, Ανάληψη, Ανάληψη, Ανάληψη, Ανάληψη, Ανάληψη, Ανάληψη, Ανάληψη, Ανάληψη, Ανάληψη, Ανάληψη, Ανάληψη, Ανάληψη, Ανάληψη, Ανάληψη, Ανάληψη, Ανάληψη Κύριε, δείξε μου τον εαυτό. Αυτό θα λες μέχρι που θα ξανάθω του χρόνου. Ούτε για εξομολόγηση του μίλησε ούτε για τίποτα. Διότι εδώ ο άνθρωπος δεν καταλάβει ότι είναι βρώμικος από το μαλλί μέχρι τον νύχι κάτω. Δεν μπορείτε να φτάσει την εξομολόγηση. Φέρνει μάλιστα τον εαυτό σαν μοντέλο.

Μακάρι να είσαι και εσύ σαν κι εμένα. Εγώ έχω τον Χριστό μέσα μου. Και έχει το διάλο μέσα του. Καταλαβαίνετε. Διότι όταν ο άνθρωπος έχει λύρες στο σεντούκι Του δεν λέει, Εδώ τις έχω τριλίρες, Έτω λέει, Τα σεντούκια τα ανοιχτά, Που δεν έχουν φράγκο μέσα, Τι να τα ανοίγουνε, Άμα ακούτε λόγια τέτοια, Δεν έχει τίποτα, Τος πω εκεί μέσα χρήμα αυτούς σαυρών, Δεν το δείχνει ποτέ, Είδατε χριστιανό, Αμαρτωλός σου λέει είμαι, Εσύ να σωθείς, Φεύγα μη με κολλάζεις σου λέει, Φεύγα, Δεν θέλει να ακούει καθολοκληρίαν τέτοια πράγματα, Με τα παρέλευση λοιπόν του έτους, Ναύσου ο Ανάληψη, Ανάληψη, Ανάληψη, Ανάληψη, Ανάληψη, Ανάληψη, Ανάληψη, Ανάληψη, Ανάληψη, Ανάληψη, Ανάληψη, Ανάληψη, Ανάληψη, Ανάληψη, Ανάληψη, Ανάληψη, Ανάληψη, Ανάληψη, Ανάληψη, Ανάληψη,

Ανάληψη, Ανάληψη, Ανάληψη, Ανάληψη, Ανάληψη, Ανάληψη, Ανάληψη, Ανάληψη, Ανάληψη, Ανάληψη,

Ανάληψη, Ανάληψη Τε 1508 χρόνια, Κατά το Εβραϊκό Νημερολόγιο, Ανέχθη ο Θεός στην Ανθρωπότητα, Για να δημιουργήσει προϋποθέξεις, Να δώσει συμβολισμούς, Να γράψει προφητείας, Να δημιουργήσει προεικονήσεις, Για να στείλει τον Υιόν του στον κόσμο, Για να τον δεχτούν. Κάνετε υπομονή στους αδυνάτους λοιπόν, Ας ανεχθόμεν τους ανθρώπους, Οι οποίοι ακόμη δεν ήρθαν εις Χριστόν, Και ας μακροθυμίσομεν, Και ας προσευχόμεθα στη η θέση τους, ή να ο Θεός τους δείξει τον εαυτό τους, και δείξει και τον εαυτό του, γιατί τότε μόνον θα τον δεχτούν, διότι διαφορετικά δεν θα τον δεχτούν, ας γνωρίζουν δε εκείνοι οι οποίοι απορρίπτουν θεληματικά τον Ιησούν, ή ξεγελιώνται από τη Χριστότατη μακροθυμία του, ότι ο Χριστός είναι για εδώ έλεος, αλλά για

πέραν του τάφου δικαιοσύνη, όταν πέσει η αυλαία του θανάτου, που δεν γνωρίζει κανείς πότε θα πέσει, Είναι δικαιοσύνη, Είναι ένας καβαλάρης, Με το ένα του πόδι στο ένα μέρος, Πέραν του τάφου και το άλλο από εδώ, Το από δω από δω είναι έλεος, Σε συγχωρώ, Δε σε ρωτώ γιατί ημάρτησες, Αρκεί που παραδέχεσαι ότι σαν άνθρωπος ημάρτησες, Όπως δεν ρώτησα τον τελώνη, Όπως δεν ρώτησα την πόρνη, Όπως δεν ρώτησα τον ληστή, Όπως δεν ρώτησα τον άσωτο, Ένα με ενδιαφέρει, Πιστεύεις ότι σαν άνθρωπος και εσύ αμορτάνεις, Εγώ να σας συγχωρήσω, Αυτό να μου ομ Να παραδεχτείς ότι εχρέωσες το λογαριασμό σου και εγώ θα σας το συγχωρίσω, εγώ θα τον δώσω τελείως, δεν είμαι πακάλις εγώ να σου λέω, έρα λογαριαστούμε να πληρώσεις, όχι, δεν ζητώ, δεν έχεις να πληρώσεις, τι να πληρώσει ο άνθρωπος, πληρώνεται το αίμα του Χριστού, με πορνίες, με

μοιχείες, με εκτρός, με διαφθορές που έχουμε εμείς σε το κόσμο, πληρώνονται αυτά τα πράγματα, πώς να πληρωθεί το αίμα του Χριστού, δεν πληρώνεται, δωρεάν είναι, α Αρκεί να υπάρξει πίστης και ταπείνωσης και παραδοχή ότι σαν άνθρωποι αμαρθάνομαι. Αν οι άνθρωποι που έκυσαν το αίμα του Χριστού εσώθησαν διότι μετενόησαν και βαπτίθησαν εμείς γιατί να μη σωθούμε αγαπητοί, τι πείσομαι λέει άντρες αδελφοί, είναι αλήθεια ότι εμείς τον σταυρώσαμε. Μετανοεί το έκαστος, να μετανοήσει λέει έκαστος και να επιστρέψει και να βαπτιστεί στο όνομα του Χριστού και να του δοθει άφης αμαρτιών και πνεύμα άγ Ανάληψη, Ανάληψη, Ανάληψη, Ανάληψη, Ανάληψη, Ανάληψη, Ανάληψη, Ανάληψη, Ανάληψη, Ανάληψη, Ανάληψη, Ανάληψη,

Ανάληψη, Ανάληψη, Ανάληψη, Ανάληψη, Ανάληψη, Ανάληψη, Ανάληψη, Ανάληψη, Ανάληψη, Ανάληψη, Ανάληψη, Ανάληψη, Ανάληψη, Ανάληψη, Ανάληψη, Ανάληψη, Ανάληψη, Ανάληψη, Ανάληψη, Ανάληψη Ανάληψη, Ανάληψη, Ανάληψη, Ανάληψη, Ανάληψη, Ανάληψη, Ανάληψη, Ανάληψη, Ανάληψη, Ανάληψη, Ανάληψη, Ανάληψη, Ανάληψη, Ανάληψη, Ανάληψη, Ανάληψη, Ανάληψη, Ανάληψη, Ανάληψη, Ανάληψη, Ανάληψη, Ανάληψη, Ανάληψη, Ανάληψη, Ανάληψη, Ανάληψη,

Ανάληψη, Ανάληψη, Ανάληψη, Ανάληψη, Ανάληψη, Ανάληψη Οι γείτονες λείπει από εδώ Περίληπως, με τα χαρτιά υπομάλλης, φτάνει στο δικαστήριο Βλέπει παραδόξως, ότι την έδρα, την ημέρα εκείνη του δικαστηρίου, επρόκειτο να την κατέχει ο ποτέ συνήγορός της Είχε προβιβαστεί αυτός και ήταν πλέον πρόεδρος του δικαστηρίου Μέσα της έγινα ένα τρανταγμά, μια σύγκρουση μεταξύ χαράς και λείπης, φτάνει από κάτω στην έδρα Σας παρακαλώ κύριε Πρόεδρε, πριν αρχίσει, έρχεται στην άκρη της έδρας ο Πρόεδρος και ακούει την κυρία από κάτω η οποία έλεγε Ξέρετε λέει, αν εν θυμίστε εγώ λέει είμαι η κυρία Τάδε, του κυρίου Τάδε που είτε ο

γνωστός σας και είσαστε συνηγορός μας στο σπίτι μας και κοιμήθη τότε, σεις πολύ σωστά μου είπατε τότε να ρυθμίσω τα χρέη και αυτά τα πράγματα, αλλά εγώ σαν γυναίκα αδιαφόρησα Και σήμερα χάνομαι, Και σήμερα βγαίνω στον δρόμο, Και σήμερα πάω φυλακή, Βλέπετε είμαι ενώπιον σας πρόκειται να δικαστώ, Σας παρακαλώ λέει, Σας παρακαλώ, Απάντησης, Είναι αλήθεια κυρία μου, Ότι τότε ήμουνα συνήγορός σας, Σήμερον είμαι δικαστή σας, Και θα απονείμω δικαιοσύνη, Αυτός είναι ο Χριστός, Για τον κόσμο τούτον, Και για τον κόσμο εκείνον, Αν εδώ υπάρξει μετάνοια και εξομολόγησης, Όχι στις εικόνες ούτε θα λειτουργήσουμε, Αντιθάρια, ούτε στις φωτογραφίες, σ'αυτούς που έδωσε ο Χριστός. Όπως είπε σήμερα και θα το ακούσατε, γιατί ορισμένοι έχουν τη γνώμη ότι οι

πνευματικοί δεν έχουν το δικαίωμα να αφήνουν αμαρτίας. Και αν υπήρχαν εδώ μέσα χιλιαστέ και άλλοι θα λέγανε ο Θεός μόνον έχει το δικαίωμα να αφήνει τις αμαρτίας, όπως είπαν οι Εβραίοι. Αλήθεια αυτό. Όταν έκαμε καλά τον παραλυτικό που είπε τέχνουν αφιοντές και αμαρτίας τους, η γαλαρία όλη είπε ποιος είναι Αυτός που αφήνει αμαρτίες, Αυτό είναι αιδίωμα από χειμώνα ο Θεός, Για να είδετε λοιπόν κύριοι πονηροί, Ότι είμαι και Θεός, Πάρ' το κρεβάτους και φεύγα, Και τους απέδειξε, Ότι ο Υιός του ανθρώπου είναι και Θεός, Το είχε το δικαίωμα ο Χριστός, Μα και εγώ στο Χριστό, Δεν το έχει τώρα το δικαίωμα, Το χαθε, Ακούστε τι είπε σήμερα ο Παπάς εδώ, Όταν έφτει στο μέσον το Πάσχα

το βράδυ, Που επέστρεψε από τον τάφον, Όταν έκαμε την πρώτη ανάσταση Τον δικαίων της Παλαιάς Διαθήκησης των Τάφων, το Μεγάλο Σάββατο Και επέστρεψε, τους είπε, ε, θα δείτε, εγώ θα φύγω, καθώς απεσταλκέμαι ο πατήρ, καγώ, πέμπω ημάς Έχω δικαιώματα του δεσμήν και λί, έχω το δικαιώματα της αρχαιροσύνης, έχω το δικαιώματα να σας δίνω τον άρτο σώμα μου και τον εινωνέμα μου Καγό πέμπω ημάς, Τι να κάνουμε, Λάβετε πνεύμα Άγιον, Τι να το κάνουμε, Αν την ον αφίεται αμαρτίες, Αφίεται, Αν την ον κρατείτε, Και κράτηντε, Ορίστε, Η δημιουργία, Και η θέστηση, Του μυστηρίου, Της μετανοίας, Και της εξομολογήσεως, Και του μυστηρίου, Αυτού που λύνει τα ουράνια, Και απεδεσμεύει τα ουράνια, Εδώθει το μεγάλο Πάσχα το βράδυ, Και κλεισμένο το θυρών σου μαθητά.

Αυτοί έχουν το δικαίωμα του Δεσμήν και Λίγη, Γι'αυτό πλανάται ο άνθρωπος που λέει εγώ θα τα πω στην εικόνα, εγώ θα τα πω στον Χριστό, εγώ θα τα πω στον Αφέντονα Γιώργη, εγώ θα τα πω στην Παναγιά, κανένας δεν σώζει Σώζει διά του κλήρου ο Χριστός, διά του κλήρου, Αντινόν, Συς αφείτε αμαρτίες, Αφίεντε αυτοίς, Αντινόν, Κρατείτε και κράτητε, Πλανώντε οι άνθρωποι και πλανούν, Όποιοι που πιστεύουν ότι μπορούν κατά κάποιον άλλον τρόπο δικό τους, Θα μπορέσουν να φτάσουν στο ουρανό, Οι άνθρωποι που ήταν γνώστη ή ήταν αγνία, Διέριξαν τα σχέσεις τους με τον Χριστό, Ας φροντίσουν να επανασυνδέσουν τα σχέσεις των, Όχι πληρώνοντας, όχι φτι Υπάρχοντας πολλοί ελαίους, όχι δίνοντας να κάνουν μοναστήρια, όχι, όχι, όχι, όχι, διά της εξομολογήσεως, να φύγει αμαρτία από τη μέση, να φύγει το παραβάν, αυτό, το

μεσότυχον αυτό, για το οποίο όταν εσταυρώθη ο Χριστός εσταυρώ, άνοιξε το καταπέτασμα και ενώθησαν τα Άγια των Αγίων με τον άνθρωπο. Δεν υπάρχει κανένας τρόπος. Ό,τι αν κάνει ο άνθρωπος αξαιμολόγητος, φιλιά και πέταλο μεγάλο και μήλος ονικός Γίνεται για να τον πάει στην κόλαση Ότι κάνει εξομολογητός Ότι κάνει εξομολογημένος Και ένα ποτήρ νερό Και ένα δίλευτο της χειράς Αν δώσει να γνωρίζει Όχι θα το βρει εντεί ημέρα εκείνη Για το Χριστός είναι αυτός ο οποίος πληρώνει Κάθε τι που οι άνθρωποι Οι πιστοί του πράττουν εντοκόσμο τούτο Μη πλανηθούν λοιπόν οι άνθρωποι Με τα έργα τους Χωρίς να έχουν τον Χριστό Δια της μετανοίας, εξομολογή του έως και της Θείας Συνωνίας Διότι τα έργα του ανθρώπου είναι οι αποσκευές του Και ο Χριστός είναι το εισιτήριον Άνθρωπος μόνο με αποσκευάς ουδέποτε

εταξίδευσε Με εισιτήριο μόνο με ταξίδευσε Είναι απαραίτητο λοιπόν ο Χριστός το εισιτήριον για να πάρεις τέτας αποσκευάς σου τα καλά σου έργα Ο ληστής επ' του σαυρού χωρίς αποσκευάς εταξίδευσε Ο Άσωτος Υιός, χωρίς Αποσκευάς, εταξίδευσε. Ο Μεγάλος Άσωτος, με Αποσκευάς, έμεινε έξω. Ο Φαρισαίος, με Αποσκευάς, έμεινε έξω. Ο Τελώνης, χωρίς Αποσκευάς, με πίστη προς τον Θεό, επήγε μέσα. Αυτό να το λάβουμε σοβαρός υπόψη. Να έχουμε και πίστη και έργα, εάν θέλουμε να ταξιδεύσουμε για τη Βασιλεία του Ουρανούς. Έτσι έχουν τα πράγματα, με βάση την Ανάσταση, με βάση τη συγκατάβαση στην αδυναμία, την ανθρωπίνη του Θωμά και όλων των συγχρόνων Θωμάδων και ημών και με βάση την

ανοχήν ακόμη διά των πρεσβιών των Αγίων του που πρεσβεύουν και φυλάνε και περιμένουν κάθε άνθρωπο να επιστρέψει. Εύχομαι στον Χριστό μαζί σας, όχι μόνο εμείς, αλλά όσο ο κόσμος που ήκουσε το άγγελμα της Αναστάσεως να αναστηθεί από εδώ, διά της μετανοίας, εξομολογήσεως και θείας συνωνίας και να φτάσει και εκεί πράγμα το οποίο εύχομαι σε όλους εμάς. Αμήν.