Περί εκκλησιασμού (Ι΄)

Περίληψη

Ἡ δεκάτη ὁμιλία ἐξηγεῖ τί σημαίνουν τὰ σκεύη καὶ ὁ διάκοσμος τοῦ ναοῦ. Ἡ ἀφὴ τοῦ κηρίου εἶναι ὁμολογία ἡ ὁποία φέρει ἄλλην σημασίαν εἰς τὸ βάπτισμα, εἰς τὸν γάμον, εἰς τὴν κηδείαν, εἰς τὸ μνημόσυνον καὶ εἰς τὸ Πάσχα, ὁ δὲ Δημήτριος Παναγόπουλος ὀνομάζει σοβαρὸν σφάλμα τὸ νὰ ἀνάπτεται κηρίον ὑπὲρ τῶν κεκοιμημένων κατὰ τὴν ἀνάγνωσιν τοῦ Ἀποστόλου. Ὁ πολυέλαιος, κρεμάμενος ὑπὸ τὸν Παντοκράτορα, σημαίνει τὴν θριαμβεύουσαν Ἐκκλησίαν ἠρτημένην ἐκ τοῦ Χριστοῦ, ἐνῷ τὸ μανουάλιον παριστᾷ τὴν στρατευομένην Ἐκκλησίαν ἐπὶ τῆς γῆς. Ἡ εἰκονογραφία τοῦ τρούλου κατέρχεται ἀπὸ τὸν Παντοκράτορα διὰ τῶν ἀγγελικῶν δυνάμεων, τῆς Θεοτόκου καὶ τοῦ Προδρόμου, τῶν προφητῶν καὶ τῶν τεσσάρων Εὐαγγελιστῶν. Τὸ τέμπλον προτυπώνει τὴν ἁμαρτίαν ἡ ὁποία ἐχώρισε Θεὸν καὶ ἄνθρωπον, σχισθεῖσαν ὡς τὸ καταπέτασμα κατὰ τὴν Σταύρωσιν, μὲ τὴν Ὡραίαν Πύλην ἀνοιχθεῖσαν ὑπὸ τοῦ Χριστοῦ· ἡ δὲ προσκομιδὴ ἀναπαριστᾷ τὸν Σταυρὸν καὶ τὴν νυγεῖσαν πλευράν.