Οι Πλευρές του Κυρίου

Περίληψη

Ὅπως ὁ Χριστὸς ἀπήντησε εἰς τὴν ἀμφιβολίαν τοῦ Θωμᾶ δείχνοντας τὰς πληγὰς τοῦ ἀναστημένου σώματός Του, κατὰ τὸ Ἰω. 20,24-29, οὕτως, κατὰ τὸν Παναγόπουλον, ἡ θεία συγκατάβασις συνεχίζει νὰ προσφέρει αἰσθητὰς μαρτυρίας τῆς πίστεως. Τὰ ἄφθαρτα λείψανα τῶν Ἁγίων Σπυρίδωνος, Θεοδώρας, Γερασίμου, Διονυσίου καὶ Ἰωσὴφ παρουσιάζονται ὡς δοχεῖα τῆς χάριτος τοῦ Ἁγίου Πνεύματος, ἐνῶ ὁ ἁγιασμὸς καὶ τὰ λοιπὰ εὐλογημένα ὑλικὰ ἀνάγουν τὰς αἰσθήσεις εἰς τὴν μυστηριακὴν πραγματικότητα. Θεραπεῖαι, ἀναθήματα εἰς προσκυνήματα καὶ τὸ Ἅγιον Φῶς τοῦ Παναγίου Τάφου μαρτυροῦν ὅτι ὁ Χριστὸς παραμένει «ὁ αὐτὸς χθὲς καὶ σήμερον» (Ἑβρ. 13,8). Ἐξίσου θαυμαστὴ εἶναι ἡ ἀφανὴ μεταμόρφωσις τῶν ἐπιθυμιῶν καὶ τοῦ βίου διὰ τῆς μετανοίας. Αἱ μαρτυρίαι εἶναι ἄφθονοι, ἀλλὰ ἡ ἑκούσιος ἀπιστία δύναται νὰ ἀρνηθῇ καὶ ὅσα βλέπουν οἱ ὀφθαλμοί.