Περί Σεισμών Α

Ἡ ἀγγλικὴ μεταγραφὴ εἶναι αὐτόματη μετάφραση τῆς πρωτότυπης ἑλληνικῆς διάλεξης. Ἐνδέχεται νὰ περιέχει σφάλματα· ἡ πρωτότυπη ἑλληνικὴ ἠχητικὴ ἐγγραφὴ εἶναι ἡ ἔγκυρη πηγή. Ὁρισμένα ἀποσπάσματα παραλείπονται βάσει ἐκδοτικῆς πολιτικῆς.

From the day we last met—that is, when we paused our talks here—until today, when God has once again granted us the grace to gather here,

many grave events have taken place. They remind us how temporary this life is and help us take more seriously the danger of losing our soul, whose fate has been placed in our own hands.

Today we are its stewards. It depends upon us: we shall hand it over either to God or to the devil.

The purpose of a person’s days is the salvation of his soul. Man does not live in this world in order to perfect human works.

One day, the earth will be destroyed.

We await a new earth and a new heaven.

If you read the twenty-second chapter of Revelation, you will see there that John saw this very thing. "And I saw a new heaven and a new earth, and there was no more sea." This is what the Prophet Isaiah speaks of when he mentions the new heavens and the new earth, and it is what the Apostle Peter repeats: "According to His promise, we look for new heavens and a new earth, in which righteousness will dwell." And so all of this so-called civilization, all these so-called achievements, all this so-called progress, is nothing but a soap bubble compared to the things that are waiting for us.

Our so-called achievement of landing on the moon was a great slap from God, showing us how ridiculous we are: that He governs us, that He holds us in His hand, and that He merely permitted us to go and see what He has made—to see where He has confined man, where He has placed him, and from where He will call him to account.

Yet man, in his pride, regards this as an achievement and says, “There is no God.” Gagarin said it: “I went up there and did not find God.” You should have seen God in His works. But man, unfortunately, repeats what David said: “The fool has said in his heart, ‘There is no God.’”

Every additional span of time given to us by the Lord is a blessing.

But man does not make good use of it. And so, like a father who is a good teacher, the Lord sometimes brings down His rod, His staff, and gives His son or daughter a few strokes across the ribs,

regardless of what modern educational theory may say. No—he believes wholeheartedly that whoever spares the rod does not spare his child’s soul. And so this loving father sometimes takes up his own rod and gives us a sound thrashing.

Yet we continue to deceive ourselves and refuse to heed this way in which the Lord disciplines us. The gravest event since we last met has been the earthquake in Thessaloniki, followed by the floods.

I am speaking specifically and narrowing the subject to our own country.

Our homeland. I do not know whether you noticed, whether you have been following events, or whether you have contact with those people there or with others here. What came of it all? A great big nothing. For God desires a person’s metanoia—his repentance and return. Many times He threatens to take away even this temporal life, not only eternity, yet man goes on singing like the snail whose house is burning. And you saw the result: right in the heart of Thessaloniki, in the very center, they held a party. Instead of keeping vigil at the Church of Saint Demetrios and praying, they held a party. And naturally, there was no fasting at that party, but eating and drinking. There were embraces, songs, and revelry, as if to say to the threat, ‘Drop dead! We are not afraid of you.’

We are afraid. Of course, all this seems laughable to contemporary society, which wants to believe that it has progressed and refuses to understand that things are not well. We shall lose, I repeat, not only eternity but also this temporary life.

Those who study the Scriptures can picture, perceive, taste beforehand, and sense approximately where we stand in relation to what our Lord said and what at least three of the Evangelists—Matthew, Mark, and Luke—have recorded.

For those who don't know, let me say that Matthew tells us our Lord Christ said, in chapter 24, verse 6 and following: 'For all these things must come to pass.' All of this, he says, has to happen. 'But the end is not yet.' But it is not yet the end of the world.

«For nation shall rise against nation» — and that is a permanent fact of our own days — «and kingdom against kingdom», and this too is permanent and classic. «And there shall be famines and pestilences» — limoí, famines, spelled with an iota, and loimoí, plagues, spelled with an omicron and an iota — «and earthquakes in various places».

The Evangelist Mark says exactly the same thing in another passage, chapter thirteen, verse eight: “For nation will rise against nation, and kingdom against kingdom; and there will be earthquakes in various places, and there will be famines and troubles. These are the beginnings of sorrows; these are the beginnings of sorrows.”

These things are nothing compared with what is yet to follow. Do you remember what Saint Nektarios of Aegina said to the couple who were taking him from Ambelokipi to Kifisia? “My children, these things are terrible, but compared with what is to come, they are nothing.”

And these things continue to happen, not only here, but throughout the world. If anyone were to pay attention each day and read about events across the globe, he would shudder at the fulfillment of Holy Scripture—at the fulfillment of everything our Lord said.

We, then, ought to be wise, because a Christian is wise. As he prays at Compline, asking to be preserved from the dark sleep of sin, he must not let Satan lull him to sleep, deceive him, and tell him, “There is still plenty of time.” We ought to have understood these things, and our lives ought to have been very different.

Today the Church celebrates the Prophet Jonah. When the king of Nineveh heard the preaching, he proclaimed a fast and mourning for the animals, the young and the old, even the oxen: neither food nor drink. Perhaps God would relent—and He did relent. God allows Himself to be overcome by man’s metanoia, his repentance.

The only weapon man can raise to disarm the justice of God is metanoia, repentance. There, the sword of God’s justice falls from His hand, if we may speak in such human terms.

Unfortunately, today there is hardness of heart and no repentance. Even those Christians who present themselves as repentant remain unrepentant, because they have not truly confessed.

They have not confessed openly and completely. Their confession has been deficient; they have mentioned only a few things. They try to cover the rest with charitable works and other things—anything except repentance and confession. Yet there is no way for a person to set his life in order except through repentance and confession.

So I take this opportunity to tell you: be watchful, for the days are evil. When we say “evil,” we do not mean cunning or wicked in that sense. We mean that these are grievous days, filled with pain and tribulation, and they require watchfulness.

At any moment, you may leave your house without knowing whether you will return; you may enter your house without knowing whether you will ever come out again.

This is the condition we are in, and allow me to say to you that it is our turn now. Don't listen to the seismologists; don't listen to the geologists. It is our turn now. I am not making any prophecy, I am not threatening anyone, and I am not trying to frighten anyone. I am simply reminding you that this is what the people of God tell us.

When a Turkish seismologist, a volunteer, came to Thessaloniki along with the other seismologists, do you know what he said? He pointed to Saint Demetrios. “Forgive me,” he says, “but he is the one who saved you.” He said that in Thessaloniki. I don’t know whether the others ever said it — the religious ones, I mean.

He was the one who said it — meaning, out of what he saw, out of what his own science tells him. "Forgive me," he said — and he pointed to Saint Demetrios — "he's the one who saved you."

Do you understand? In His love, God sometimes allows our bed to be shaken,

so that we may understand that we do not stand by our own strength. If He wills it, we remain standing; otherwise, we cannot stand. These are extraordinary things, but science confuses them for us, because it believes in nature and the laws of nature without believing in the One who created both nature and its laws.

David, in a moment of exaltation, said: “He established the earth upon its firm foundation; it shall not be moved unto ages of ages.” He establishes it so that it will not be shaken. Yet David also said of Him: “He looks upon the earth and makes it tremble; He touches the mountains, and they smoke.”

When did David speak the truth? The first time, when he said that God secured the earth so that it would not move, or the second time, when he said that God merely looks upon it and it trembles beneath His fearsome gaze? He spoke the truth both times. He had seen that it rests in God’s hand whether the earth is shaken or remains still.

I do not know whether you have seen this elsewhere in Greece, but if you go down to the Peloponnese, in two places—at the Great Cave and at the monastery in Kleivokasies—you will find, hanging above the monastery at the very edge, a boulder weighing fifty tons, suspended there.

There at the very edge. Christ does not allow it to come crashing down. The Most Holy Theotokos does not allow it to fall. And there it remains. No law of nature can account for this. It remains suspended there above the monastery. Who commanded it? Who stopped it? He who parted the Jordan. He who stopped the Jordan. He who parted the Red Sea. He who, at the command and supplication of Joshua the son of Nun, said, “Let the sun stand still over Gibeon,” and the sun stood still until they had won the victory.

This is the true God, the real one. He does not reject knowledge, but a person must always put God first. And in the days of Pentecost we chant, "Who is so great a God as our God?" There is no other God.

What, then, has come from the calamities that occurred during these days? Has anything come from them? Was anyone benefited? Did anyone repent? Did anyone change? Did anyone begin to fear God and offer Him his very life? Unfortunately, from what I see and hear, the answer is no.

I have in my hand a note that has come from Thessaloniki. Listen to what it says.

Thessaloniki, the twenty-eighth, Wednesday.

Adultery in an earthquake victims’ tent in Thessaloniki. At a camp near Vardaris, a husband found his wife in the arms of her lover inside the tent. The wife had sent her husband back to their unstable house to fetch water and inspect the damage.

She thus found the opportunity to bring her lover into the tent. When her dear husband returned—when the betrayed husband returned—their “earthquake embraces” were still going on; they had not finished. He gave his wife a severe beating, throwing the whole camp into turmoil, but in the confusion the third party found an opportunity to escape.

Such are the results. Once, in the days of Saint John Chrysostom, a great disaster struck Constantinople — an earthquake. And Chrysostom preached a festal sermon, so festive and joyful that those who heard him thought he had gone mad.

And he realized this, and then he explained why he had preached such a joyful sermon. He said: 'I am rejoicing,' he says, 'because since yesterday at noon, when the earthquake struck, there has not been a single adulterer, not a single fornicator, not a single drunkard, not a single grave-robber, not a single blasphemer — not one, not one.' It's the earthquakes, he said. That's why not a single sin has been committed since yesterday.

And Heaven rejoiced with him: houses had fallen, but for twenty-four hours no souls had fallen, because of the earthquake and the mourning that had spread throughout the imperial city. Yet here, on the very next day, this godless woman had the audacity to carry on. Of course, this affair had not begun then; the relationship already existed, and this was merely its continuation. She paid no heed at all.

She had secured shelter beneath the tent, no longer feared the earthquake, and continued in sin. In one chapter of the Apocalypse, chapter 16 if I remember correctly, it says that God permitted plagues so that people might repent.

And the people, it says, gnawed their tongues and blasphemed God. That is their answer. What, then, is God to do? God is not like certain parents who will be condemned because they neglected to discipline their children as they should have.

No one will be able to find fault with God, as we say. For His part, He does everything: He uses gentleness and forbearance, but also severity. Now, like a dance master, He has brought down the rod, yet man continues to say to Him, “I am not afraid of You; I take no account of You.”

I reckon according to the scientific data, and so on. But can it resist God? For here it says that the earth is established, and here it says that He shakes the earth—and it is God who shakes it. Of course, beneath the earth there are various conditions, volcanoes, as they say, and so on and so forth. But the One above, who made those volcanoes and everything else, knows that an earthquake will strike here and cause damage. He can say, “Be silent; be still,” and stop it. He can say it.

What does it cost God? Unless, of course, we believe in a powerless God who cannot do these things and needs help.

So if God allows it, I would say that this is what we deserve—this is what we deserve. I do not know whether you have seriously considered that our turn may also come in these matters, and what stand we must take so that God may shelter us from His wrath.

For I do not know where the following words are found; allow me to quote them to you. Somewhere it is said that God will do something for His own people. It says: “The Lord will make a sign for those who fear Him, so that they may flee from before His wrath.”

In other words, for those who revere Him, who take Him seriously and heed Him, He will make a sign. He will help them and miraculously provide a way of escape, so that they may be preserved from His wrath. That is, He will protect them in the evil hour.

Of course, people will say, “It just happened; he happened to be outside,” or, “It just happened that he was over there.” Nothing merely happened. It comes from the providence and love of God. I read it to you and repeat it: “The Lord will make a sign”—He will work a miracle. The person lived by a miracle; by a miracle he was saved.

“You have given a sign to those who fear You, that they might flee.” A sign of what? Of fleeing — that they might get away, that they might withdraw from before the face of His wrath. But for that to happen, as you know, a person has to be watchful. And that is why, for situations like these, the people have a name — and it is the true name — theomenia, the wrath of God: a theomenia has struck.

The word does not mean a message from God; it comes from menis, meaning “the wrath of God.”

Theominia means the wrath of God. God is angered and takes up the rod. He strikes man in order to help him be saved. A father’s rod toward his child is an expression of the father’s love for the child.

And God’s rod toward man is His own rod of correction. He has always willed, by various means, to keep people close to Him, for their own good. God is not a politician. He is not standing for election and fearing that He may lose votes.

And He needs them. It is we human beings who need God. God has no need of us.

If anyone reads the history of the people of Israel, he will find that every time Israel forgot God and wandered away, God’s rod went to work. He permitted captivity, the sword, illnesses, and many other things in order to bring man back within the fold.

And when man repented, God once again lifted His wrath, and His mercy came. Then the people lived well, close to God. Everything would be well. There would be no fear of wars, no fear of earthquakes, and no fear of famines, if we human beings were with God.

But we are not with God, and that is precisely why we have the troubles we have. If you read about the founding of the earth, you will see that it is the work of the third day, as it is written there in Genesis. Job also takes up these matters in chapter 38 and says: “Upon what were its rings fastened?” In other words, where did He secure it, where did He drive in the stakes, where did He establish the pillars? “And who laid its cornerstone?” Who laid its first foundations, and where did He lay them? The question is posed in the wisdom of Job. Elsewhere, the answer is given that the earth hangs suspended.

And we say this in the Church: “Today He who hung the earth upon the waters is hung upon the Tree.” We say this, and Job also mentions it in chapter 26. Likewise, Psalm 23 says, as people once understood it, that the earth is founded upon the waters.

Yet it is a mystery where the earth is founded. Where does the earth stand? What do its pillars rest upon? Where were the footings laid, as we would say, to support this whole structure?

But here it speaks of “its security”; that is, the earth is made secure and cannot be shaken. John Chrysostom, interpreting this, says: “And what is its security? The power of Him who made it.”

That safety, he says, is the power of God. "For in His hand are the ends of the earth." So the earth's safety is the will of God; upon it the earth stands fixed as upon a rock — or rather, even more securely than upon a rock. Even firmer, he says, than rock.

So then, according to the interpretation the divine Chrysostom gives, we ought to turn to God all the more. For he says: “The earth's security is the power of God.” In other words, it is as if he were saying: God is the one holding it up. It hangs there; it rests on no foundation at all.

And whenever He wills, He makes it move; and whenever He tells it to stop, it stops. In other words, He wants to help man turn back to God.

This is what the Psalm means when it says, “He looks upon the earth and makes it tremble.” That is precisely it: He looks upon the earth and makes it tremble when man does not fear and tremble before God.

For if man trembled before God, there would be no reason for the earth to tremble on his account. This play on words is like another saying, which is also true: “Whoever dies before he dies will not die when he dies.”

Do you not tremble before God? Then the earth will tremble at you on God’s behalf. If here and now you die to your own will, to your flesh, and so forth—if your own will is not done, but God’s is—then when you die, you will not die; you will live.

"He has passed from death to life." These are axioms, settled truths, and a person needs to pay attention to them. If you ask people, "How do you see Christianity today?", someone will say — and even the confessors, the priests who hear confession, will say it — that plenty of people are turning back to the faith.

Compared with earlier years, we have more religious people today. Would anyone say that this is false? No, it is true. There is only one problem: although we have quantity, we do not have quality.

We do not have quality in our Christianity.

And Christ does not merely look at what you do, but at how you do it. He does not look at the outside, but at the inside. And there we are caught out: we are not right with God. That is why things will become very difficult if we do not take heed, especially in the near future.

Why were we born in this particular age, so that all these things should happen in our days? This is the will of God. As Greeks, we should count it an honor that we were born Greek, because this inheritance of language and culture has, in essence, been entrusted to us.

Those of you who read 1 Maccabees, chapter 12, will find there that we are Hebrews, brothers of the Hebrews. Today we are to play a role; and fairly soon there will be a cleansing. Each will go to his proper place, and our homeland will be emptied of every kind of corrupt element.

Whether it is called communism, atheism, careerism, or anything else, our homeland will become empty. We Greeks will remain purified, with the Greek language, Greek ways and customs, and the Orthodox faith.

And through them Christ will spread the Gospel among those teeming multitudes down there—some eight hundred million souls waiting to hear the Good News. They have never heard of Christ. We will fulfill that role.

Joy to those who know how to understand and believe this. Many are ashamed to make the sign of the Cross, though by doing so they would show that they are Greeks and Orthodox Christians. Many are ashamed to fast and are overcome because they find themselves at a table with atheists and gluttons; they eat so that others will not misunderstand or criticize them.

He says to Christ: "Step outside, because right now we have company here." And a thousand and one other things like that. Many are ashamed to have children, because they get criticized for it at the office. What can I tell you? All these people are going to be swept out of the way.

Today the world will be beaten with a rod, as an olive tree is beaten to bring down its fruit, and only a few olives will remain on its branches. The situation today is just as the prophet saw it. God has always chastened humanity with the rod. He has always chastened it, always struck it, always called it back to remembrance.

And He always reminds us with His own wisdom and His own love. For whenever you hear of a natural disaster, know that it is the love of God. God is calling out; God is sending us a message, if we are willing to understand it that way. But God is also angered, and if God is angered, that means we are not living as we should.

And we are given an opportunity to become better and to pray for others as well. We must not look at them and say that they deserve to be punished. Many times it is we who deserve punishment, because they have become what they are on account of us.

For we have done nothing to enlighten them. We have never spent a penny for them, never wept for them, never prayed for them, never included them in our prayers. Our prayers go no farther than our husband, our grandmother, our grandfather, our aunt, our grandchild, and so forth.

Ours is a faith and religion confined to the narrow circle of our own relatives. We do not have a broader sense that we have all come from the same baptismal font and that we all receive Holy Communion from the same breast. And in this respect, I too am guilty. Our prayer remains within the narrow bounds of our family, or even of our own self; beyond that, there is nothing.

How, then, can these people stand when we offer neither love nor prayers for them? Every day Satan goes and demands them: “Give him to me, give him to me. Hand him over to me so that I may destroy him. He is mine. He blasphemes You, does not believe in You, sins, and refuses to acknowledge You. Give him to me.”

What can Christ put forward in their defense? What can He say? When the destruction of Sodom was at hand, what could He say? There were not even five righteous people there, not even two. For if there had been five, Sodom would not have been destroyed; He would have presented those five before His justice. But there were not even five—only Lot, and Lot alone. Neither his wife nor his daughters nor his sons-in-law were worthy; only Lot.

And so that destruction took place, and so it will happen today. We are neither uninvolved nor innocent—not only because of whatever evil we do each day, but also because of all the good we could have done for those outside our circle and failed to do.

We don't think about other people. Or, if we do think about them, we think of them in material terms only. We don't think of them spiritually. And the famine we have today is a spiritual famine. Today we are seeing the fulfilment of what the Prophet Amos says: "Behold, the days are coming, says the Lord, when I will send a famine upon the land — not a famine of bread, nor a thirst for water, but a famine of hearing the word of the Lord."

Today chickens and other animals are fed with wheat, my beloved—with wheat! Yet the time has come when a grain of barley will cost a denarius, as it is written in the Apocalypse, and as you remember from the Occupation. But today, I tell you, animals are fed with wheat.

One afternoon in Akrata, my brothers, I saw a man carrying a bucket, heading over toward the chickens. "What are you going over there for?" I say. He says, "I'm going to feed the chickens." "Feed them what?" "Wheat." I was horrified when I saw it was wheat — chickens eating wheat.

“No,” he says, “not a famine of bread, nor a thirst for water, but a famine of hearing the word of the Lord.” That is exactly what is happening today: there is a famine of the word of God. People do not know anything about Christ, they do not know what is waiting for them; beyond their own selves and their own sexual organs, they see nothing at all.

The purpose of man is to attain theosis, to live in that Kingdom which has no end—not in this kingdom here. This present world will one day pass away. But the world has grown hard. It revolves around gold; it is occupied with the hardest of metals.

As you know, gold is the hardest metal. And those who devote themselves to it grow hard themselves. They see neither a soul, nor their fellow man, nor God—nothing at all. And people perish. Saint Nektarios of Aegina once said in his later years that those passing into Hell are like snowflakes.

That is how souls go into Hell—in such great numbers. One, two, three, perhaps five with great difficulty pass into Paradise; all the rest go into Hell. The responsibility lies with us. What have we done for him?

What have we done for our neighbor, for the person upstairs, or for the person farther away? Have we sent him a book? Have we offered the Paraklesis for him for forty days? Have we arranged a Divine Liturgy for him? Have we sent him a recording? What have we done for him?

We will be called to give an account. Because He set us as the light of the world: "You are the light of the world." He set us as salt: "You are the salt of the earth." And yet we do not salt anything, we give no flavor to those outside the Church. Many times it is we who get swept along by those outside.

Today you cannot tell who is a believer and who is not. So-called Christian homes cannot be distinguished from non-Christian homes. Whatever exists in one exists in the other. There is no fasting here, and there is no fasting there.

There are no children here, and there are no children there. There is no love or forgiveness here, and there is no love or forgiveness there. There is no metanoia, no repentance, and no confession here; and there is no metanoia, no repentance, and no confession there.

There is television here, and television there. There are dances and parties here, and dances and parties there. The women have become like men here, and the women have become like men there. The boys have become like girls here, and they have become like girls there as well.

Papers here, papers there. Cigarettes here, cigarettes there. Playing cards here, playing cards there. You cannot tell the difference. The only difference is that there is an icon somewhere in the Christian home—and it is being incensed with the devil’s incense, the smoke of cigarettes.

That is something you do not find in the unbelieving home, because young couples and young people have thrown such things away; they regard them as foreign to them.

So let us come to our senses, because things are not as well as we might imagine.

An earthquake, then, is a means of correction and instruction. It is an expression of God’s love, helping man to come to faith. I once had the opportunity to receive a table listing earthquakes over a period of about a thousand years.

It records when and how the earthquakes occurred. The list begins in the year 856 and extends to 1960—a period of roughly a thousand years—and presents the major events in broad outline. It says that in December of 856, an earthquake struck Corinth and forty-five thousand people were killed.

In 1038, a great earthquake occurred in Shensi, China, and twenty-three thousand people were killed. In 1057, another earthquake struck Kili, also in China, and twenty-five thousand people were killed. In 1268, an earthquake in Cilicia, in Asia Minor, cost sixty thousand people their lives.

On the 27th of September, 1290, again in Chihli in China, there was another earthquake, and it cost the lives of 100,000 people. On the 20th of May, 1293, in Kamakura in Japan, an earthquake struck and cost the lives of 30,000 of the inhabitants.

On January 26, 1531, an earthquake occurred in Lisbon and cost thirty thousand inhabitants their lives.

On January 24, 1556, an earthquake struck Shensi, China, and cost eight hundred and thirty thousand inhabitants their lives—the greatest earthquake and the greatest disaster of the centuries. In November 1667, an earthquake occurred in Shamakhi in the Caucasus and cost eighty thousand inhabitants their lives.

On January 11, 1693, an earthquake in Catania, Sicily, cost sixty thousand inhabitants their lives. On October 11, 1737, an earthquake occurred in Calcutta and cost three hundred thousand inhabitants their lives.

On June 7, 1735, an earthquake occurred in Persia and cost forty thousand inhabitants their lives. On February 4, 1783, an earthquake occurred in Calabria and cost fifty thousand inhabitants their lives. On November 1, 1755, an earthquake struck Lisbon and cost sixty thousand inhabitants their lives.

On the 4th of February, 1797, in Ecuador there was an earthquake, and it cost the lives of 41,000 people. On the 16th of June, 1619, at Kutch in India there was an earthquake, and 1,543 were killed. On the 3rd of September, 1822, at Aleppo in Syria there was an earthquake, and 30,000 were killed.

From August 13 to 15, 1868, there were three continuous days of earthquakes in Peru and Ecuador, and twenty-five thousand inhabitants were killed. On May 15, 1875, in Venezuela, Colombia, twenty-two thousand inhabitants were killed.

On June 12, 1897, in Assam, India, 1,547 people were killed. In Japan, twenty-two thousand were killed. In another earthquake in Japan, fifteen hundred were killed. In San Francisco, 453 were killed. In Jamaica, 1,403 were killed.

In December of 1908, here in Messina in Sicily, twenty-five thousand people were killed.

Allow me to make a brief digression concerning that earthquake.

Elphasidis.

As you know, great disasters occur in that region because of Mount Vesuvius and other such causes. Yet one hundred and twenty years had passed without even the slightest earthquake occurring in Messina, Sicily.

The people of the city thought the ground had finally settled for good, and with that feeling of safety they went on putting up large buildings. Then Christmas of 1908 arrived.

One of the city's newspapers decided to make fun of the great feast of Christmas. And at the end of a mocking article the man wrote this: "Go on now, little Jesus, off to Bethlehem with you — and if you can, send us one more earthquake from there."

The writer is mocking Christ, the little Jesus. The next day, everyone who read the article smiled. They liked the joke.

They did not protest against the impiety of that columnist. But three days later, on December 28, the most terrible earthquake they had ever known struck. Seventy-five thousand people lost their lives.

And the fire that broke out afterward destroyed whatever was left. That blasphemous prayer printed in the newspaper came true. This was the cause — that mockery — and so that earthquake struck Messina at that time, and it claimed those seventy-five thousand lives.

On the 13th of January, 1915, at Avezzano in Italy, 29,970 people were killed by an earthquake. In Gansu, China, on the 16th of December, 1920, 180,000 were killed. On the 1st of September, 1923, in Tokyo, 143,000 were killed by an earthquake.

On December 26, 1932, again in Gansu, China, 70,000 were killed. On May 31, 1935, in India, 60,000 were killed. On December 27, 1939, in Turkey, 23,000 were killed. On August 15, 1950, in Assam, India, 1,500 were killed.

On the 6th of May, 1951, in Salvador — I don't know where that is — 401 people were killed. On the 18th of March, 1933, in Turkey, 1,200 were killed. From the 11th to the 16th of August, 1953, on the islands, on the Ionian Islands, 420 were killed. From the 9th to the 12th of September, 1954, in Algeria, 1,653 were killed.

On April 1, 1955, in the Philippines, 431 were killed. From June 10 to 17, 1956, in Afghanistan, 2,000 were killed. On November 4, 1956, in Lorestan, Persia, 350. On July 2, 1957, in Persia, 2,500. On December 13, 1957, in Outer Mongolia, 1,200. On January 13, 1958, in Peru, 120. From August 16 to 21, 1958, in Persia, 190.

On the first of March 1960, in Agadir, in Morocco, twelve thousand. It was this Agadir earthquake that the late Chrysostom of Piraeus was talking about. From the twenty-first to the thirtieth of May 1960, in Chile, five thousand seven hundred.

This list does not mention one of the earthquakes in Corinth.

As for Corinth — I don't know if you know about this, and I don't remember exactly when it was — there was an earthquake in Corinth, and not one person was killed. There was great damage to buildings, and here you see exactly what we were talking about earlier. And as a sign of His love for mankind, God also made such earthquakes serve as warnings: here everyone came out of their houses, and once they were out, He brought the buildings down. And he doesn't mention that one here in the list; the ones listed here are different ones. These go up to 1960. More recent ones, just off the top of my head: how many thousands, thirty thousand down there in Persia, and so on. And these are only the really big ones — think of all the others that shake the earth every day and remind a person what awaits him, what awaits him. Now, with all this, I don't want to bring you bad news, and I don't want to make you lose any sleep, because the Christian, even though he die, yet shall he live. If the Lord wants us to depart by a martyr's death, then let us depart that way.

With his blessing, it will be blessed. What matters is that we depart in good spiritual order.

The day before yesterday, when I was on the Holy Mountain, I spoke with a monk who, by divine providence, was acquainted with the Samaras family—the engineers whose apartment building collapsed, killing the man and his entire family.

If you hear the history of this family, there were three brothers who made their start on the Holy Mountain. They had worked there from childhood, cutting timber and transporting it with mules, and so forth. That was how they earned their first little bit of money.

Then they began supplying the monasteries, engaging in a little trade. Afterward they left the Holy Mountain. They began trading in Thessaloniki, constructing apartment buildings, and dealing in automobiles abroad, through agencies such as Ford. They made so much money that they now had to pay millions in taxes within a matter of months.

So this monk happened to be at their home on the evening before the disaster, speaking with the man who was later killed.

He says to him: “Mr. Samaras, all that is well and good. But as of tonight — what becomes of your soul?” “Ah, that too, Mr. Theodosis, will get taken care of, it will get taken care of.” “But we’re dying tonight, we’re leaving tonight, Mr. Samaras. What’s going to happen? Will this really get taken care of, sir? Shall I send word for a confessor to come now, a priest to hear your confession? And if he’s slow in coming, I’ll go and bring him myself.” “There, there, we’ll take care of that too, we’ll take care of it,” he said, laughing. “We’ll take care of it.”

They politely sent the man away and got rid of him as neatly as pulling a hair out of leavened dough. “He will not leave us in peace. All these things are good and holy, of course. But right now we have our businesses, our work, and all the rest of it.”

The next day the earthquake struck, and his wife was killed. After the earthquake, he went back inside to retrieve the bag of money. There he too met his death, together with his son, a fine young man of twenty-two.

And so that whole branch of the Samaras family departed from this life, leaving only the other two brothers. That entire family was taken away, although on the previous evening God had sent him an angel to say, “You are departing tonight.” Do you understand? God does not desire the death of the sinner, but that he should turn back and live.

But let us not allow the devil to steal the present from us while promising us the future. Who has promised us that we shall see tomorrow morning? Who has promised us that we shall return to our homes? There are a thousand ways for us to depart from this world.

So take this seriously. Attend to the state of your souls.

Από την ημέρα που έχουμε να συναντηθούμε, δηλαδή που διακόψαμε στο μέρος αυτό, μέχρι σήμερα που ξανά επέτρεψε ο Θεός να συναντηθούμε πάλι εδώ,

έχουν λάβει χώρα πολλά σοβαρά γεγονότα, τα οποία μας υπενθυμίζουν το πρόσκαιρο της ζωής αυτής και μας βοηθούν να προσέξουμε σοβαρότερα να μην χάσουμε την ψυχή, η οποία είναι στα χέρια τα δικά μας.

Εμείς τη διαχειριζόμεθα σήμερα, από εμάς εξαρτάται, εμείς θα την παραδώσουμε ή στον Θεό ή στον Διάβολο.

Οι μέρες του ανθρώπου έχουν σκοπόν τη σωτηρία της ψυχής του. Ο άνθρωπος δεν ζει στον κόσμο τούτον για να τελειοποιήσει έργα.

Η γη θα καταστραφεί μίαν ημέρα.

Καινούρια γη περιμένουμε και καινούριον ουρανό.

Αν διαβάσετε το 22ο κεφάλαιο της Αποκαλύψεως, θα δείτε εκεί ότι ο Ιωάννης το είδε αυτό. «Και είδον ουρανόν καινόν και γην καινήν, και η θάλασσα ουκ έστιν έτι». Αυτό το οποίο αναφέρει ο Προφήτης Ησαΐας για τους καινούργιους ουρανούς και την καινούργια γη και γι' αυτό το οποίο επαναλαμβάνει ο Απόστολος Πέτρος: «Ότι κατά την Επαγγελία καινούς ουρανούς και γην καινήν προσδοκώμεν, όπου δικαιοσύνη θα κατοικεί». Κατά συνέπεια, όλος αυτός ο λεγόμενος πολιτισμός, όλες αυτές οι λεγόμενες επιτεύξεις, όλη αυτή η λεγωμένη πρόοδος είναι μια σαπουνόφουσκα μπροστά σε εκείνα τα οποία μας περιμένουν.

Η λεγωμένη επιτυχία να προσεληνωθούμε ήταν ένα μεγάλο χαστούκι εκ μέρους του Θεού, να μας αποδείξει πόσο αστείοι είμεθα, ότι Αυτός μας διευθύνει, Αυτός μας έχει εν τη χειρί Του και απλώς μας επέτρεψε να πάμε να δούμε τι έχει κάνει, πού τον έχει περιορίσει τον άνθρωπο και σε ποιο σημείο τον έχει εντοπίσει και από πού θα του ζητήσει λόγο.

Ο άνθρωπος, εν τω εγωισμώ του, αυτό το θεωρεί επίτευξη και λέει: «Δεν υπάρχει Θεός». Καγκάρι το είπε, πήγα πάνω λέει και δεν βρήκα Θεό. Έπρεπε να τον δεις το Θεό, εν της έργης αυτού Αλλά ο άνθρωπος, δυστυχώς, επαναλαμβάνει αυτό που είπε ο Δαβίδ, ότι είπε άφρονε την καρδία αυτού ούτε στη Θεός.

Ο χρόνος ο οποίος προστίθεται εκ μέρους του Κυρίου είναι ευλογία.

Ο άνθρωπος όμως δεν κάνει καλή χρήση και, όπως ένας πατέρας, καλός παιδαγωγός, κατεβάζει ενίοτε τη ράβδο του, τη μαγκούρα του, και κατεβάζει λίγο τα παΐδια του γιου και της κόρης,

αδιαφορώντας για το τι λέγει η νεοτέρα παιδαγωγική, Όχι, πιστεύοντας αυτός όλως ολομόνως ότι όστις φείδεται της ράβδου του δεν φείδεται της ψυχής του παιδιού του, αυτός ο φιλόστοργος πατέρας ενίοτε κατεβάζει και αυτός το δικό του το ραβδί και μας τις βρέχει.

Άρα εμείς εξακολουθούμε να κοροϊδεύουμε τον εαυτό μας και να μην θέλουμε να προσέξουμε την παιδαγωγική αυτή μέθοδο του Κυρίου. Το σοβαρότερο δε γεγονός στις ημέρες που έχουμε να ιδωθούμε είναι ο σεισμός της Θεσσαλονίκης και, στη συνέχεια, οι πλημμύρες οι οποίες έγιναν.

Ομιλώ και στενεύω το θέμα για την πατρίδα μας.

Πατρίδα μας. Δεν ξέρω αν προσέξατε εσείς ή αν παρακολουθείτε ή αν έχετε σχέσεις με τους ανθρώπους εκείνους εκεί ή με άλλους εδώ. Τι βγήκε από αυτό; Ένα μεγάλο μηδέν. Διότι ο Θεός θέλει τη μετάνοια του ανθρώπου, την επιστροφή του ανθρώπου. Τον απειλεί πολλές φορές να του αφαιρέσει και την προσωρινότητα της ζωής αυτής, όχι μόνο την αιωνιότητα, και ο άνθρωπος εξακολουθεί να τραγουδάει σαν το σαλίγκαρο όταν ψήνεται το σπίτι του. Και είδατε τα αποτελέσματα, ότι εν μέση Θεσσαλονίκη, εκεί μέσα στη μέση, έκαμανε πάρτι. Αντί να κάνουν αγρυπνία στον Άγιο Δημήτριο, να προσευχηθούν, έκαμανε πάρτι. Και ασφαλώς το πάρτι δεν είχε νηστεία, είχε φαγοπότι. Οπότε είχε αγκαλιές, είχε τραγούδια, είχε ξεφαντώματα, για να πούνε στην απειλή: «Να σκάσεις, δεν σε φοβόμαστε».

Φοβόμαστε. Αυτά βέβαια είναι αστεία για τη σημερινή κοινωνία, η οποία θέλει να πιστεύει ότι προώδευσε και δεν θέλει να καταλάβει ότι τα πράγματα δεν είναι καλά και θα χάσουμε, επαναλαμβάνω, την αιωνιότητα αλλά και την προσωρινότητα.

Αυτοί που μελετούν τας Γραφάς φαντάζονται, αντιλαμβάνονται, προγεύονται, αισθάνονται πού περίπου ευρισκόμεθα εν σχέσει με εκείνα τα οποία είπε ο Κύριός μας και έχουν γράψει τουλάχιστον οι τρεις Ευαγγελιστές, τόσο ο Ματθαίος όσο ο Μάρκος και ο Λουκάς.

Για αυτούς που δεν γνωρίζουν, επιτρέψτε μου να πω ότι ο Ματθαίος λέγει ότι ο Χριστός μας έχει πει στο 24ο κεφάλαιο, στίχος 6 και κατωτέρω: «Δει γαρ πάντα γενέσθαι». Πρέπει, λέει, όλα αυτά να γίνουν. «Αλλά ούπω εστί το τέλος». Αλλά δεν είναι το τέλος ακόμη του κόσμου.

«Ἐγερθήσεται γὰρ ἔθνος ἐπὶ ἔθνος», μόνιμο γεγονός αυτό των ημερών μας, «καὶ βασιλεία ἐπὶ βασιλείαν», και αυτό μόνιμο και κλασικό. «Καὶ ἔσονται λιμοὶ καὶ λοιμοὶ» — λιμοί με γιώτα και λοιμοί με όμικρον-γιώτα — «καὶ σεισμοὶ κατὰ τόπους».

Αυτό ακριβώς το λέγει και ο Ευαγγελιστής Μάρκος σε ένα άλλο του κεφάλαιο, στο 13ο, στίχος 8: «Εγερθήσεται γαρ έθνος επί έθνος και βασιλεία επί βασιλείαν, και έσονται σεισμοί κατά τόπους, και έσονται λιμοί και ταραχαί. Αρχαί ωδίνων ταύτα, αρχαί ωδίνων ταύτα».

Τίποτα δεν είναι αυτά, εν σχέσει με εκείνα τα οποία πρόκειται να ακολουθήσουν. Θυμόσαστε τι είπε ο Άγιος Νεκτάριος στο ζευγάρι αυτό που τον μετέφερε από τους Αμπελοκήπους στην Κηφισιά; «Παιδιά μου, άσχημα αυτά, αλλά εν σχέσει με εκείνα που μέλλει να γίνουν, δεν είναι τίποτα αυτά».

Και εξακολουθούν να γίνονται, όχι μόνο εδώ, στην υδρόγειο. Αν κανείς θα θελήσει καθημερινώς να προσέχει, να διαβάζει τα γεγονότα στην υδρόγειο, θα φρίξει από την πραγματοποίηση της Γραφής, όλα αυτά που είπε ο Κύριός μας.

Εμείς, λοιπόν, σαν έξυπνοι, γιατί ο χριστιανός είναι έξυπνος και όπως δέεται στο απόδειπνο να τον φυλάξει από των ζοφερών ύπνων της αμαρτίας, να μην τον αποκοιμίσει ο σατανάς και τον ξεγελάσει και του πει «έχει καιρό», έπρεπε αυτά να τα γνωρίζουμε και η ζωή μας έπρεπε να είναι πολύ διαφορετική.

Σήμερα η Εκκλησία εορτάζει τον Προφήτη Ιωνά. Όταν ήκουσε το κήρυγμα ο βασιλεύς της Νινευή, εκήρυξε νηστεία και πένθος στα ζώα, στα μικρά, στους μεγάλους, στους βόας· ούτε να φάνε ούτε να πιούνε. Ίσως μεταμεληθεί ο Θεός, και μετεμελήθη. Ο Θεός νικάται από τη μετάνοια του ανθρώπου.

Το μόνο όπλο που μπορεί να προβάλλει ο άνθρωπος ή να αφοπλίσει τη δικαιοσύνη του Θεού είναι η μετάνοια. Εκεί πέφτει το σπαθί της δικαιοσύνης του Θεού από τα χέρια του, αν μπορούσαμε να πούμε και να μιλήσουμε ανθρωποπαθώς.

Δυστυχώς υπάρχει αμετανοησία σήμερα, δεν υπάρχει μετάνοια. Και αυτοί οι χριστιανοί που φέρονται ως μετανοημένοι είναι αμετανόητοι, διότι είναι ανεξομολόγητοι.

Δεν έχουν εξομολογηθεί καθαρά, πλημμελώς έχουν εξομολογηθεί, έχουν πει μερικά. Τα υπόλοιπα κοιτάζουν να τα καλύψουν με αγαθοεργία, με άλλα θέματα, πλην της μετανοίας και της εξομολογήσεως. Πλην όμως δεν υπάρχει τρόπος τακτοποιήσεως των πραγμάτων του ανθρώπου, ειμή μόνο διά μετανοίας και εξομολογήσεως.

Γι' αυτό δράττομαι της ευκαιρίας να σας πω: προσέχετε, οι μέρες είναι πονηρές. Πονηρές, όταν λέμε πονηρές, όχι υπό την έννοια της πονηρίας, δηλαδή είναι στενοχωρημένες, έχουν πόνο, έχουν θλίψη, χρειάζεται προσοχή.

Ανά πάσαν στιγμήν, βγαίνεις από το σπίτι, δεν ξέρεις αν γυρίσεις· μπαίνεις στο σπίτι, δεν ξέρεις αν θα βγεις.

Είμεθα σε αυτή την κατάσταση και επιτρέψτε μου να σας πω ότι είναι η σειρά μας τώρα. Μην ακούτε τους σεισμολόγους, μην ακούτε τους γεωλόγους. Είναι η σειρά μας τώρα. Δεν κάνω καμιά προφητεία, ούτε φοβερίζω κανέναν, ούτε φοβίζω κανέναν. Απλώς υπενθυμίζω ότι οι άνθρωποι του Θεού αυτά μας πληροφορούν.

Όταν ήρθε μέσα στους άλλους σεισμολόγους στη Θεσσαλονίκη και ένας Τούρκος εθελοντής σεισμολόγος, ξέρετε τι είπε; Έδειξε τον Άγιο Δημήτριο. «Σχωράτε», λέγει, «αυτός σας εγλύτωσε». Το είπε αυτό στη Θεσσαλονίκη. Δεν ξέρω αν το είπαν οι άλλοι, οι θρησκευόμενοι.

Αυτός το είπε, δηλαδή από αυτά που είδε, από αυτά που του λέει η επιστήμη του. «Συγχωράτε με», είπε και έδειξε τον Άγιο Δημήτριο, «αυτός σας εγλύτωσε».

Καταλάβατε; Ο Θεός εν τη αγάπη Του επιτρέπει να σειέται ενίοτε το κρεβάτι μας,

να καταλάβουμε ότι δεν είμεθα στα πόδια μας. Και αν θέλει Αυτός, στεκόμαστε στα πόδια μας, διαφορετικά δεν στεκόμαστε στα πόδια μας. Είναι παράξενα πράγματα, τα οποία μας τα συγχέει η επιστήμη, η οποία πιστεύει στη φύση και στους νόμους της φύσεως, χωρίς να πιστεύει σε Αυτόν ο οποίος δημιούργησε τη φύση και τους νόμους της φύσεως.

Ο Δαβίδ, εν εξάρσει του, είπε: «ἐθεμελίωσεν τὴν γῆν ἐπὶ τὴν ἀσφάλειαν αὐτῆς, οὐ κλιθήσεται εἰς τὸν αἰῶνα τοῦ αἰῶνος». Τη θεμελιώνει να μην σαλευθεί. Αυτός όμως είναι ο οποίος είπε επίσης ότι «ὁ ἐπιβλέπων ἐπὶ τὴν γῆν καὶ ποιῶν αὐτὴν τρέμειν, ὁ ἁπτόμενος τῶν ὀρέων καὶ καπνίζονται».

Πότε είπε αλήθεια; Στην πρώτη, που είπε ότι την ασφάλισε και δεν κουνιέται, ή τη δεύτερη, που τη βλέπει και τρέμει; Το αγρίεμα που θα τη δει. Και στις δυο φορές είπε αλήθεια. Είχε δει αυτό, ότι είναι στο χέρι του Θεού να κουνηθεί ή να μην κουνηθεί.

Δεν ξέρω εδώ, στην υπόλοιπη Ελλάδα, αν πάτε κάτω στην Πελοπόννησο, σε δύο μέρη, τόσο στο Μέγα Σπήλαιο όσο και κάτω στις Κλειβοκάσεις, στη Μονή, θα πάτε να βρείτε από πάνω από τη Μονή κρεμασμένο λιθάρι, βράχο 50 τόνων, και να μένει κρεμασμένο εκεί στην άκρη.

Εκεί στην άκρη. Δεν του επιτρέπει ο Χριστός να κατέβει προς τα κάτω. Δεν του επιτρέπει η Παναγία να πέσει προς τα κάτω. Και μένει εκεί. Κανένας φυσικός νόμος δεν το λέει αυτό. Και μένει κρεμασμένο εκεί, από πάνω από το μοναστήρι. Ποιος το διέταξε; Ποιος το σταμάτησε; Εκείνος που άνοιξε τον Ιορδάνη. Εκείνος που σταμάτησε τον Ιορδάνη. Εκείνος που άνοιξε την Ερυθρά Θάλασσα. Εκείνος που, με την εντολή και την παράκληση του Ιησού του Ναυή, είπε «Στήτω ο Ήλιος κατά Γαβαών» και σταμάτησε ο Ήλιος μέχρι που νικήσανε.

Αυτός είναι ο Θεός ο πραγματικός. Δεν απορρίπτει τη γνώση, αλλά όμως θα πρέπει ο άνθρωπος πάντοτε να βάλει το Θεό μπροστά. Και εμείς λέμε εκεί μέσα στις ημέρες της Πεντηκοστής, τι Θεός Μέγας ως ο Θεός ημών, δεν υπάρχει άλλος Θεός.

Τι προέκυψε, λοιπόν, από αυτά τα δεινά που συνέβησαν αυτές τις ημέρες; Προέκυψε τίποτα; Ωφελήθη κανείς; Μετενόησε κανείς; Άλλαξε κανείς; Άρχισε να φοβείται και αυτή τη ζωή του την πρόσφερε κανείς; Δυστυχώς, από αυτά που βλέπω και ακούω, όχι.

Έχω στο χέρι μου ένα σημείωμα, το οποίο έχει έρθει από Θεσσαλονίκη. Ακούστε τι λέει.

Θεσσαλονίκη, 28, ημέρα Τετάρτη.

Μοιχεία σε σκηνή σεισμοπλήκτων στη Συμπρωτεύουσα. Σε καταυλισμό κοντά στο Βαρδάρι, σύζυγος κατέλαβε τη γυναίκα του αγκαλιασμένη με το φίλο της μέσα στη σκηνή. Η σύζυγος είχε στείλει τον άντρα της στο ετοιμόρροπο σπίτι τους να φέρει νερό και να δει τις καταστροφές.

Βρήκε έτσι την ευκαιρία να βάλει μέσα στη σκηνή το φίλο της. Όταν ο αγαπημένος σύζυγος γύρισε, ο απατημένος σύζυγος γύρισε και οι σεισμικές περιπτύξεις συνέχισαν, δεν είχαν τελειώσει. Έσπασε στο ξύλο τη γυναίκα του και αναστατώθηκε ο καταυλισμός, όμως δόθηκε ευκαιρία ο τρίτος να το σκάσει.

Αυτά τα αποτελέσματα. Όταν έγινε μια καταστροφή μεγάλη στην Κωνσταντινούπολη κάποτε, επί ημερών θείου Χρυσοστόμου, από σεισμό, ο θείος Χρυσόστομος έβγαλε έναν πανηγυρικό λόγο, τόσο πανηγυρικό και χαρμόσυνο, που όσοι τον ήκουσαν ενόμισαν ότι τρελάθηκε.

Και το αντελήφθη αυτό και έπειτα ερμήνευσε προς τι αυτός ο χαρμόσυνος λόγος. Και είπε: «Χαίρομαι», λέει, «διότι από χθες το μεσημέρι που έγινε ο σεισμός, ουδείς μοιχός, ουδείς πόρνος, ουδείς συνοπότης, ουδείς τυμβωρύχος, ουδείς βλάσφημος, ουδείς, ουδείς». «Δεν έγινε», λέει, «από χθες αμαρτία εξαιτίας των σεισμών».

Και χαίρεται και ο ουρανός μαζί, που γκρεμίστηκαν σπίτια, δεν γκρεμίστηκαν ψυχές 24 ώρες λόγω του σεισμού, του πένθους αυτού, το οποίο εξαπλώθη στην Βασιλεύουσαν. Εδώ την άλλη ημέρα είχε την τόλμη αυτή η αθεόφοβος να συνεχίσει, που ασφαλώς δεν έγινε αυτή η δουλειά, υπήρχαν οι σχέσεις και είναι η προέκταση και η συνέχεια· αδιαφόρησε.

Εξασφάλισε στέγην κάτω από την σκηνή, δεν φοβάται πλέον τον σεισμό και συνεχίζει την αμαρτία. Στην Αποκάλυψη αναφέρει σε ένα κεφάλαιο, αν καλώς ενθυμούμαι, στο 16, ότι επέτρεψε ο Θεός πληγάς για να μετανοήσουν οι άνθρωποι.

Και οι άνθρωποι, λέγει, εδάγκασαν τη γλώσσα τους και βλασφήμησαν τον Θεό. Αυτή είναι η απάντηση. Τι τώρα πρέπει να μεταχειριστεί ο Θεός; Ο Θεός δεν είναι σαν μερικούς γονείς, οι οποίοι θα κολαστούν εξαιτίας ότι ολιγώρησαν να παιδεύσουν τα παιδιά τους όπως έπρεπε.

Του Θεού δεν θα του βρει κανένας κουσούρι, που λέμε. Από την πλευρά του κάνει τα πάντα, και μαλακά και ανεκτικά και σκληρά. Τώρα έχει, σαν χοροδιδάσκαλος, κατεβάσει τη μαγκούρα και ο άνθρωπος εξακολουθεί να του λέει: «Δεν σε φοβάμαι, δεν σε λογαριάζω».

βαριάζω με βάση τα επιστημονικά δεδομένα και ούτω καθεξής. Μπορεί όμως να αντισταθεί στον Θεό; Διότι εδώ λέγει ότι θεμελιώνεται η γη και εδώ λέει την κουνάει τη γη, αλλά την κουνάει ο Θεός τη γη. Βέβαια, κάτω υπάρχουν καταστάσεις, ηφαίστεια που λένε και τα λοιπά και τα λοιπά, αλλά το ξέρει ο επάνω, που τα έφτιαξε αυτά τα ηφαίστεια και τα λοιπά, ότι εδώ θα γίνει σεισμός και θα γίνει ζημιά. Μπορεί να πει «σιώπα, πεφίμωσο», σταμάτησε. Μπορεί να το πει.

Τι του κοστίζει του Θεού; Εκτός και αν πιστεύουμε σε έναν Θεόν αδύνατον, που δεν τα μπορεί και θέλει βοήθεια.

Για να επιτρέπει, λοιπόν, πάω να πω ότι έτσι αξίζει, έτσι αξίζει. Δεν ξέρω αν το σκεφτήκατε στα σοβαρά, ότι μπορεί κι εμείς να έχουμε τη σειρά μας σ’ αυτά τα θέματα, και τι θέσεις πρέπει να πάρουμε, για να μας σκεπάσει ο Θεός από την οργή.

Γιατί δεν ξέρω πού έχει ειπωθεί το εξής· επιτρέψτε μου να σας το πω. Σε ένα μέρος έχει ειπωθεί ότι ο Θεός για τον άνθρωπό του κάτι θα κάνει. Λέγει: «Ποιήσει Κύριος σημείον τοῖς φοβουμένοις αὐτὸν τοῦ φυγεῖν ἀπὸ προσώπου τῆς ὀργῆς αὐτοῦ».

Δηλαδή, αυτοί που τον σέβονται, που τον λογαριάζουν, που τον υπολογίζουν, θα τους κάνει σημείον, θα τους βοηθήσει, θα τους κάνει κατά θαυματουργικόν τρόπον διέξοδο να φυλαχτούνε από την οργή του. Θα τους φυλάξει δηλαδή από την ώρα την κακή.

Βέβαια οι άνθρωποι θα πούνε: «Έτυχε, εκεί ήταν έξω, έτυχε, εκεί ήταν εκεί». Δεν έτυχε τίποτα. Είναι της προνοίας και της αγάπης του Θεού. Σας το διαβάζω και σας το επαναλαμβάνω. Ποιήσει Κύριος σημείον· θα κάνει θαύμα. Θαυματουργικώς έζησε, θαυματουργικώς διεσώθη.

«Ἔδωκας τοῖς φοβουμένοις σε σημείωσιν τοῦ φυγεῖν.» Τι σημείωσιν; Τοῦ φυγεῖν, να φύγουνε, να αποτραβηχτούνε από προσώπου της οργής αυτού. Για να γίνει όμως αυτό, όπως ξέρετε, θα πρέπει ο άνθρωπος να προσέχει. Γι' αυτό αυτές τις καταστάσεις ο λαός, και η πραγματική ονομασία, είναι θεομηνία· χτύπησε θεομηνία.

Δεν είναι μήνυμα του Θεού, είναι από το μήνις, από το «οργή Θεού».

Θεομηνία είναι μήνις Θεού, οργή Θεού. Οργίζεται ο Θεός και παίρνει το ραβδί. Και δέρνει τον άνθρωπο για να τον βοηθήσει να σωθεί. Η ράβδος του πατέρα προς το παιδί είναι η αγάπη του πατέρα προς το παιδί.

Και η ράβδος του Θεού προς τον άνθρωπο είναι η ράβδος του. Πάντοτε βούλησε, με διαφόρους τρόπους, τους ανθρώπους να τους κρατήσει κοντά του. Για το συμφέρον των ανθρώπων. Θεός δεν είναι πολιτικός. Δεν πρόκειται να κατέβει στην εκλογή και φοβάται μην χάσει τους ψήφους.

Και έχει την ανάγκη αυτών. Οι άνθρωποι, εμείς, έχουμε την ανάγκη του Θεού. Ο Θεός δεν έχει την ανάγκη τη δική μας.

Αν διαβάσει κανείς τη ζωή του Ισραηλιτικού λαού, θα βρει ότι όλες τις φορές που ο Ισραήλ ξεχάστηκε και τραβήχθηκε, εργάστηκε η ράβδος του Θεού. Επέτρεψε αιχμαλωσία, επέτρεψε μάχαιρα, επέτρεψε ασθένειες, επέτρεψε πολλά πράγματα για να τον φέρει τον άνθρωπο ξανά μέσα.

Και όταν μετανοούσε ο άνθρωπος, πάλιν ήρε την οργή του και ήρχετο το έλεός του. Και ζούσαν οι άνθρωποι καλά κοντά στον Θεό. Τα πάντα θα ήσανε καλά. Φόβοι πολέμων δεν θα υπήρχαν, φόβοι σεισμών δεν θα υπήρχαν, φόβοι λιμών δεν θα υπήρχαν, εάν οι άνθρωποι είμεθα με τον Θεό.

Όμως δεν είμεθα με τον Θεό, γι' αυτό και ακριβώς έχουμε αυτά τα οποία έχουμε. Η θεμελίωσις της γης, αν διαβάσετε, θα δείτε ότι είναι έργο της τρίτης ημέρας. Όπως υπάρχει εκεί στη Γένεση που γράφει. Ο Ιώβ, μάλιστα, λέγει στο 38ο κεφάλαιό του, αυτός καταπιάνεται με αυτά τα πράγματα και λέγει: Επιτήνωση κρίκη αυτής πεπίγαση, που τη στερέωσε λέει, που έβαλε τους πασάλους, που στερέωσε τις κολόνες Τι ζεστή ο βαλών λίθων γωνιαίων επ' αυτής, ποιος έβαλε τα πρώτα θεμέλια και που τα έβαλε Διαιρωτάται εν τη σοφία το Υιό Κάποτε δίνεται η απάντηση ότι η γη κρέμαται.

Και εμείς το λέμε στην εκκλησία μας. Σήμερα κρεμάται επί ξύλου ο εν ύδασι την γην κρεμάσας, που έχει κρεμάσει τη γη από το νερό. Το λέμε αυτό το πράγμα και το αναφέρει ο Ιώβ στο 26ο κεφάλαιό του. Επίσης ο Ψαλμός, ο 23ος, λέγει, όπως εσκέπτονται κάποτε, ότι θεμελιούται επί των υδάτων η γη.

Όμως είναι μυστήριον αυτό, το πού θεμελιώνεται η γη. Πού στέκεται η γη, πού είναι ακουμπισμένες οι κολόνες της; Πού πέσανε κάτω τα πέδιλα, που λέμε, να σταθεί όλο αυτό το οικοδόμημα;

Εδώ όμως λέγει «επί την ασφάλειαν αυτής», δηλαδή είναι ασφαλισμένη, δεν μπορεί να σαλευθεί. Ο Χρυσόστομος δε, θείος, ερμηνεύων αυτό το πράγμα, λέγει: «Τις δε αυτής η ασφάλεια; Η δύναμις του εργασαμένου».

Η ασφάλεια είναι η δύναμις, λέει, του Θεού. «Ἐν γὰρ τῇ χειρὶ αὐτοῦ τὰ πέρατα τῆς γῆς»· γῆς ἄρα ἀσφάλεια τὸ θέλημα τοῦ Θεοῦ, ἐφ’ οὗ ὥσπερ ἐπὶ πέτρας πέπηγε, μᾶλλον δὲ καὶ ἐπὶ πέτρας ἀσφαλέστερον. Ακόμη, λέει, από πέτρα ασφαλέστερο.

Δηλαδή, στην ερμηνεία που δίδει ο θείος Χρυσόστομος, πρέπει να έχουμε μεγαλύτερη επιστροφή. Διότι λέγει: «Ασφάλεια αυτής είναι η δύναμη του Θεού». Δηλαδή σαν να λέγει: ο Θεός την κρατάει. Κρέμεται· πουθενά δεν θεμελιούται.

Και ό,τι ώρα θέλει την κουνάει. Και ό,τι ώρα της λέει, σταματάει. Δηλαδή, θέλει να βοηθήσει τον άνθρωπο. Να γυρίσει προς τον Θεό.

Εκείνο που λέγει: «Ὁ ἐπιβλέπων ἐπὶ τὴν γῆν καὶ ποιῶν αὐτὴν τρέμειν». Αυτό είναι. Και επιβλέπει και την κάνει τη γη να τρέμει, όταν ο άνθρωπος δεν τρέμει τον Θεό.

Διότι αν ο άνθρωπος έτρεμε τον Θεό... Δεν υπήρχε λόγος να τρέμει η γη. Για τον άνθρωπο. Εγώ, αυτό το λογοπαίγνιο είναι σαν εκείνο που λέγει και είναι και σωστό: «Όστις πεθάνει πριν πεθάνει, δεν θα πεθάνει όταν πεθάνει».

Δεν τρέμεις τον Θεό; Θα τρέμει η γη εκ μέρους του Θεού σε σένα. Αν πεθάνεις εδώ για το θέλημά σου, για τη σάρκα σου και λοιπά, και δεν γίνεται το δικό σου, γίνεται του Θεού. Όταν πεθάνεις, δεν θα πεθάνεις· θα ζήσεις.

Μεταβέβηκεν εκ του θανάτου εις την ζωήν. Είναι αξιώματα αυτά που πρέπει ο άνθρωπος να τα προσέχει. Αν ρωτηθούν οι άνθρωποι «Πώς βλέπεις τον χριστιανισμό;», θα πει κανείς, και αυτοί οι εξομολόγοι ακόμη, ότι γυρίζει κόσμος.

Εν σχέσει με τα παλιότερα χρόνια, έχουμε περισσότερους σήμερα θρησκευομένους. Θα πει κανείς είναι ψέμα Όχι, είναι αλήθεια. Ένα μόνο είναι το λάθος: παρότι έχουμε ποσότητα, δεν έχουμε ποιότητα.

Δεν έχουμε ποιότητα χριστιανισμού.

Και ο Χριστός δεν βλέπει τι κάνεις, πώς το κάνεις. Δεν βλέπει το απ' έξω, το από μέσα. Και εκεί συλλαμβανόμεθα ότι δεν είμαστε εντάξει με τον Θεό. Γι' αυτό θα είναι πολύ άσχημα τα πράγματα, εάν δεν προσέξουμε, και μάλιστα στο εγγύς μέλλον.

Γιατί γεννηθήκαμε εμείς στην εποχή αυτή, που να συμβούνε όλα στις ημέρες μας; Αυτό είναι θέλημα Θεού. Εμείς, σαν Έλληνες, πρέπει να κολακευόμεθα, διότι γεννήθημεν Έλληνες, διότι μας ενεπιστεύθη αυτή η κληρονομία της γλώσσης και της παιδείας, κατ' ουσίαν.

Όσοι διαβάσετε το Α΄ Μακκαβαίων, στο 12ο κεφάλαιο, θα βρείτε ότι είμεθα Εβραίοι, αδελφοί με τους Εβραίους. Εμείς σήμερα θα παίξουμε ένα ρόλο και, μάλιστα, λίγο συντόμως θα καθαριστούν, θα πάνε στη θέση των, θα αδειάσει η πατρίδα μας από όλα τα φρούτα.

Μα κομμουνισμός λέγεται, μα αθεϊσμός λέγεται, μα αρριβισμός λέγεται, μα, Θα αδειάσει η πατρίδα μας, θα μείνουμε καθαροί εμείς οι Έλληνες, με γλώσσα ελληνική, με ήθη και έθιμα ελληνικά και με πίστην Ορθόδοξον.

Και με βάση αυτούς θα διαδώσει το Ευαγγέλιο ο Χριστός στις μυρμηγκιές αυτές που υπάρχουν κάτω, οκτακοσαριές εκατομμύρια που περιμένουν τον Ευαγγελισμό. Δεν έχουν ακούσει περί Χριστού. Εμείς θα παίξουμε αυτόν τον ρόλο.

Χαρά στους ανθρώπους οι οποίοι ξέρουν να το καταλάβουν και να το πιστέψουν. Πολλοί ντρέπονται να κάνουν το σταυρό τους, που έτσι θα δείξουν ότι είναι Έλληνες, ότι είναι Ορθόδοξοι. Πολλοί ντρέπονται να νηστέψουν και νικώνται, γιατί βρέθηκαν σε ένα τραπέζι που είναι μερικοί άθεοι και μερικοί κοιλιόδουλοι, και τρώνε για να μην παρεξηγηθούν.

Λέει του Χριστού: «Τράβα έξω, γιατί τώρα εδώ έχουμε τον κόσμο». Χίλια δυο άλλα πράγματα. Πολλοί ντρέπονται να κάνουν παιδιά, γιατί τους κατηγορούν στο γραφείο. Τι να σας πω; Όλοι αυτοί θα φύγουν από τη μέση.

Θα ραβδιστεί σήμερα ο κόσμος όπως ραβδίζεται η ελιά. Και θα μείνουν ορισμένες ελιές επάνω. Όπως έχει δει ο προφήτης την κατάσταση αυτή, έτσι είναι σήμερα. Πάντοτε τη ράβδιζε την ανθρωπότητα ο Θεός. Πάντοτε τη ράβδιζε, πάντοτε τη χτυπούσε, πάντοτε υπενθύμιζε.

Και πάντοτε υπενθυμίζει με σοφία δικιά του, με αγάπη δικιά του. Διότι, όταν ακούτε θεομηνία, να ξέρετε: αγάπη του Θεού. Φωνάζει ο Θεός, μας μηνύει ο Θεός, αν θέλουμε να το πάρουμε και έτσι. Αλλά οργίζεται ο Θεός, και για να οργιστεί ο Θεός πάει να πει εμείς δεν τα πάμε καλά.

Και μας δίνεται μια ευκαιρία να γίνουμε καλύτεροι και να προσευχηθούμε και για τους άλλους. Διότι μη βλέπουμε ότι πρέπει να τιμωρηθούν αυτοί. Πολλές φορές πρέπει να τιμωρηθούμε εμείς, διότι εξαιτίας ημών είναι έτσι αυτοί.

Διότι εμείς δεν παίξαμε κανέναν ρόλο διαφωτιστικό για αυτούς. Δεν χαλάσαμε μια δεκάρα ποτέ, δεν κλάψαμε ποτέ, δεν προσευχηθήκαμε ποτέ, δεν τους βάλαμε στην προσευχή μας ποτέ αυτούς. Έξω από τον αντρούλη, από τη γιαγιά, από τον παππού, από τη θεία, από το εγγονάκι και λοιπά.

Αυτή είναι η εν στενώ συγγένεια και πίστης και θρησκεία δικιά μας. Γενικότερα δεν είναι, δεν την έχουμε εμείς, ότι είμαστε από την ίδια κολυμβήθρα. Και από τον ίδιο μαστό κοινωνούμε. Και σε αυτό το σημείο είμαι κι εγώ ένοχη. Η προσευχή μας είναι στα στενά όρια της οικογενείας ή ακόμη του εαυτού μας· έξω απ' αυτό τίποτα άλλο.

Και κατά συνέπεια πώς θα σταθούν αυτοί, εφόσον εμείς δεν κάνουμε αγάπη και προσευχές; Ο Σατανάς πηγαίνει καθημερινώς και τους ζητεί: «Δώσ' τον μου, δώσ' τον μου, παρέδωσό μου να τον εξολοθρεύσω». «Είναι δικός μου, σε βλαστημεί, δεν σε πιστεύει, αμαρτάνει, δεν σε παραδέχεται· δώσ' τον μου».

Τι να προβάλλει ο Χριστός, τι να πει; Όταν ευρέθηκε μπροστά στα Σόδομα, τι να πει; Ούτε πέντε δεν ήσαστε, ούτε δύο δεν ήσαστε, γιατί και πέντε αν ήσαστε δεν θα κατεστρέφοντο, αλλά θα παρουσίαζε τους πέντε αυτούς έναντι της δικαιοσύνης του. Δεν είχε ούτε πέντε, μόνο ο Λωτ, και μόνο ο Λωτ. Ούτε αυτή η γυναίκα του, ούτε αυτά τα κορίτσια του αξίζαν, ούτε οι γαμπροί του· και μόνο ο Λωτ.

Και έτσι έγινε η καταστροφή εκείνη, έτσι θα γίνει και σήμερα. Δεν είμεθα αμέτοχοι και δεν είμεθα αθώοι για ό,τι κακό κάνουμε την ημέρα, αλλά και για ό,τι καλό μπορούσαμε να κάνουμε και προς τους έξω και δεν το κάναμε.

Δεν τους σκεπτόμεθα τους άλλους. Ή, αν τους σκεπτόμεθα, υλικώς. Δεν τους σκεπτόμεθα πνευματικώς. Και ο λιμός ο σημερινός είναι πνευματικός. Σήμερα εφαρμόζεται εκείνο που λέγει ο Αμώς: «Ιδού, ημέραι έρχονται, λέγει Κύριος, και εξαποστελώ λιμόν επί την γην, ου λιμόν άρτων ουδέ δίψαν ύδατος, αλλά λιμόν του ακούσαι λόγον Κυρίου».

Σήμερα οι κότες, σήμερα τα ζώα τρέφονται με σιτάρι, αγαπητοί μου, με σιτάρι, που έφτασε η εποχή που ένας κόκκος κριθής άξεται δηναρίου, όπως γράφει στην Αποκάλυψη, και το θυμόσαστε στην Κατοχή. Και σήμερα τα ζώα, σας λέγω, τρέφονται με σιτάρι.

Όταν είδα, αδελφοί μου, στην Ακράτα ένα απόγευμα, κάποιον που κρατούσε έναν κουβά και πήγαινε προς τις κότες, «Τι πας», λέω, «εκεί;» Λέει: «Πάω να ρίξω στις κότες.» «Τι να ρίξεις;» «Σιτάρι.» Τρόμαξα όταν είδα σιτάρι, να τρώνε κότες σιτάρι.

«Όχι», λέει, «λιμόν άρτου ούτε δίψαν ύδατος, αλλά λιμόν του ακούσαι λόγον Κυρίου». Αυτό συμβαίνει σήμερα· είναι λιμός από λόγον Θεού. Οι άνθρωποι δεν γνωρίζουν για τον Χριστό, δεν γνωρίζουν τι τους περιμένει· έξω από τον εαυτόν τους και έξω από τα γεννητικά τους όργανα δεν βλέπουν τίποτα άλλο.

Ο προορισμός του ανθρώπου είναι να θεωθεί, είναι να ζήσει στη Βασιλεία εκείνη, της οποίας σου κέστε τέλος, όχι στη Βασιλεία αυτή Εδώ ο κόσμος αυτός θα φύγει μια ημέρα. Ο κόσμος έχει σκληρυνθεί. Είναι γύρω από τον χρυσό, τον απασχολεί το σκληρότερο μέταλλο.

Όπως ξέρετε, ο χρυσός είναι το σκληρότερο μέταλλο. Και όσοι καταπιάνονται με αυτόν σκληρύνουν και δεν βλέπουν ούτε ψυχή ούτε συνάνθρωπο ούτε Θεό ούτε τίποτα. Και χάνονται οι άνθρωποι. Ο Άγιος Νεκτάριος κάποτε τελευταίως είπε ότι οι άνθρωποι που περνούν στην κόλαση είναι σαν τις νιφάδες του χιονιού.

Έτσι οι ψυχές, τόσες πολλές, πηγαίνουν στην κόλαση. Μία, δύο, τρεις, πέντε με τη βία να περάσουν για τον Παράδεισο. Όλοι οι άλλοι πηγαίνουν στην κόλαση. Η ευθύνη είναι σε εμάς. Τι έκαμαμε εμείς για αυτόν;

Για τον γείτονα, για τον από πάνω, για τον από εκεί; Του στείλαμε ένα βιβλίο; Έκαμαμε 40 μέρες παράκληση για αυτόν; Έκαμαμε μια λειτουργία για αυτόν; Του στείλαμε μια κασέτα; Τι έκαμαμε για αυτόν εμείς;

Θα ζητηθεί λόγος. Διότι μας έθεσε φως του κόσμου: «Ὑμεῖς ἐστε τὸ φῶς τοῦ κόσμου». Μας έθεσε άλας: «Ὑμεῖς ἐστε τὸ ἅλας τῆς γῆς». Και εμείς δεν αλατίζουμε, δεν νοστιμίζουμε τους έξω. Πολλάκις παρασυρόμεθα από τους έξω.

Και δεν διακρίνει σήμερα ποιος είναι ο πιστός και ποιος είναι ο μη πιστός. Δεν διακρίνονται τα σπίτια τα λεγόμενα χριστιανικά από τα μη χριστιανικά. Ό,τι υπάρχει στο ένα υπάρχει και στο άλλο. Νηστεία δεν υπάρχει από εδώ, νηστεία δεν υπάρχει από εκεί.

Παιδιά δεν υπάρχουν από εδώ, παιδιά δεν υπάρχουν και από εκεί. Αγάπη και συγχωρητικότητα δεν υπάρχει εδώ, αγάπη και συγχωρητικότητα δεν υπάρχει εκεί. Μετάνοια, εξομολόγηση δεν υπάρχει εδώ, μετάνοια, εξομολόγηση δεν υπάρχει εκεί.

Τηλεόραση υπάρχει εδώ, τηλεόραση υπάρχει εκεί. Χοροί, πάρτι υπάρχουν εδώ, χοροί, πάρτι υπάρχουν εκεί. Οι γυναίκες έγιναν άντρες από εδώ, οι γυναίκες άντρες από εκεί. Τα παιδιά έγιναν κορίτσια από εδώ, κορίτσια έγιναν και από εκεί.

Χαρτί από εδώ, χαρτί από εκεί. Τσιγάρο από εδώ, τσιγάρο από εκεί. Τράπουλα από εδώ, τράπουλα από εκεί. Δεν διακρίνεις. Η διαφορά είναι ότι υπάρχει κάποια εικόνα μέσα εκεί και λιβανίζεται από το λιβάνι του διαβόλου.

Πράγμα το οποίο δεν συμβαίνει στο άπιστο σπίτι. Διότι τα νέα ζευγάρια και τα νέα παιδιά τα πέταξαν αυτά, τα θεωρούν ξένα.

Για λοιπόν να συνέλθουμε κατά κάποιον τρόπο, διότι δεν είναι τόσο καλά τα πράγματα όπως θα φανταζόμεθα.

Ο σεισμός, λοιπόν, είναι ένα παιδαγωγικό μέσο, είναι αγάπη του Θεού που βοηθάει τον άνθρωπο να πιστεύσει. Μου είχε δοθεί ευκαιρία και έφτασε στα χέρια μου ένας πίνακας που έχει σχέση με μια χιλιετηρίδα περίπου.

Αναφορικώς με σεισμούς, πότε και πώς. Αυτός ο κατάλογος αρχίζει από το 856 και φτάνει μέχρι το 1960, περίπου χίλια χρόνια. Τους χοντρά χοντρά παρουσιάζει. Το 856, λέει, το Δεκέμβριο έγινε σεισμός στην Κόρινθο και εφονεύτησαν 45.000 άνθρωποι.

Το 1038 έγινε ένας μεγάλος σεισμός στο Σένσι, στην Κίνα, και εφονεύτησαν 23.000 άνθρωποι. Το 1057 έγινε ένας άλλος σεισμός, επίσης στην Κίνα, στο Κήλι, και εφονεύτησαν 25.000 άνθρωποι. Το 1268 έγινε στη Μικρά Ασία, στην Κιλικία της Μικράς Ασίας, ένας σεισμός που εστοίχισε 60.000 ανθρώπους.

Στις 27 Σεπτεμβρίου του 1290, πάλιν στο Τσιχλί της Κίνας, έγινε άλλος σεισμός που εστοίχισε 100.000 ανθρώπους. Στις 20 Μαΐου του 1293, στην Καμακούρα της Ιαπωνίας, έγινε ένας σεισμός και εστοίχισε 30.000 κατοίκους.

Στις 26 Ιανουαρίου, στη Λισαβόνα, το 1531 έγινε σεισμός και εστοίχισε 30.000 κατοίκους.

Στις 24 Ιανουαρίου του 1556, στο Σένσι της Κίνας, έγινε ένας σεισμός που εστοίχισε 830.000 κατοίκους. Ο μεγαλύτερος σεισμός και η μεγαλύτερα καταστροφή των αιώνων. Το Νοέμβριο του 1667, στη Σεμάκα του Καυκάσου, έγινε σεισμός που εστοίχισε 80.000 κατοίκους.

Στις 11 Ιανουαρίου του 1693, στην Κατάνη της Σικελίας, σεισμός εστοίχισε 60.000 κατοίκους. Στις 11 Οκτωβρίου του 1737, στην Καλκούτα, έγινε σεισμός και εστοίχισε 300.000 κατοίκους.

Στις 7 Ιουνίου του 1735, στην Περσία, έγινε σεισμός και εστοίχισε 40.000 κατοίκους. Στις 4 Φεβρουαρίου του 1783, στην Καλαβρία, έγινε σεισμός και εστοίχισε 50.000 κατοίκους. Στην 1η Νοεμβρίου του 1755 στη Λισαβόνα έγινε σεισμός και εστοίχισε 60.000 κατοίκους.

Στις 4 Φεβρουαρίου του 1797 στον Ισημερινό έγινε σεισμός και στοίχισε τη ζωή σε 41.000 κατοίκους. Στις 16 Ιουνίου του 1619 στο Κουτς της Ινδίας έγινε σεισμός και εφονεύθησαν 1.543. Στις 3 Σεπτεμβρίου του 1822 στο Χαλέπι της Συρίας έγινε σεισμός και εφονεύθησαν 30.000.

Στις 13 έως 15 Αυγούστου, τρεις ημέρες σεισμός συνεχής, 1868, στο Περού και στον Ισημερινό εφονεύθησαν 25.000 κάτοικοι. Στις 15 Μαΐου του 1875 στη Βενεζουέλα της Κολομβίας εφονεύθησαν 22.000 κάτοικοι.

Στις 12 Ιουνίου του 1897 στην Ασάμ της Ινδίας εφονεύθησαν 1.547. Στην Ιαπωνία εφονεύθησαν 22.000. Στην Ιαπωνία εφονεύθησαν 1.500. Στον Άγιο Φραγκίσκο εφονεύθησαν 453. Στην Τζαμάικα εφονεύθησαν 1.403.

Τον Δεκέμβριο του 1908, στη Μεσσήνη της Σικελίας εδώ, εφονεύθησαν 25.000 κάτοικοι.

Για αυτόν τον σεισμό επιτρέψτε μου μία παρένθεση.

Ελφασίδη.

Ξέρετε, εκεί πέρα, λόγω του Βεζουβίου κ.λπ., γίνονται μεγάλες καταστροφές. Όμως είχαν περάσει 120 χρόνια και στη Μεσσήνη της Σικελίας δεν έγινε ούτε ο παραμικρός σεισμός.

Οι κάτοικοι της Πόλεως ενόμισαν ότι έγινε σταθερό πλέον και με το αίσθημα της ασφαλείας έκτιζαν μεγάλα οικοδομήματα. Έφτασαν τα Χριστούγεννα του 1908.

Μία από τις εφημερίδες της πόλεως ηθέλησε να χλευάσει τη μεγάλη εορτή των Χριστουγέννων. Και στο τέλος ενός ειρωνικού άρθρου ο άνθρωπος έγραψε το εξής: «Πήγαινε, μικρέ Ιησού, τώρα στη Βηθλεέμ και, αν μπορείς, στείλε ακόμη από εκεί για μια φορά έναν σεισμό».

Ειρωνεύεται τον Χριστό, τον μικρό Ιησού. Όλοι που διάβασαν το άρθρο αυτό την άλλη μέρα εχαμογέλασαν. Τους άρεσε το αστείο.

Δεν διαμαρτυρήθηκαν για την ασέβεια αυτού του αρθρογράφου. Ύστερα όμως από τρεις ημέρες, στις 28 δηλαδή Δεκεμβρίου, έγινε ο τρομερότερος σεισμός από όσους είχαν γίνει. Εύρηκαν τον θάνατον 75.000 άνθρωποι.

Η δε πυρκαγιά που επηκολούθησε κατέστρεψε ό,τι είχε απομείνει. Η βλάσφημος εκείνη της εφημερίδος προσευχή επραγματοποιήθη. Αυτή ήταν η αιτία, η ειρωνία αυτή, και έγινε αυτός ο σεισμός τότε στη Μεσσήνη, που παρουσίασε τις 75 αυτές χιλιάδες.

Στις 13 Ιανουαρίου του 1915, στο Αβετζάνο της Ιταλίας, εφονεύθησαν 29.970 από σεισμό. Στη Γκάνσου της Κίνας, στις 16 Δεκεμβρίου 1920, εφονεύθησαν 180.000. Στην 1η Σεπτεμβρίου του 1923, στο Τόκιο, εφονεύθησαν 143.000 από σεισμό.

Στις 26 Δεκεμβρίου του 1932, πάλι στη Γκάνσου της Κίνας, εφονεύθησαν 70.000. Στις 31 Μαΐου του 1935 στην Ινδία εφονεύθησαν 60.000. Στις 27 Δεκεμβρίου του 1939 στην Τουρκία εφονεύθησαν 23.000. Στις 15 Αυγούστου του 1950, στην Ασσάμ της Ινδίας, εφονεύθησαν 1.500.

Στις 6 Μαΐου του 1951, στο Σαλβαδόρ, δεν ξέρω πού είναι αυτό, εφονεύθησαν 401. 18 Μαρτίου του 1933, στην Τουρκία, εφονεύθησαν 1.200. 11 με 16 Αυγούστου του 1953, στα νησιά, στις Ιωνίους νήσους, εφονεύθησαν 420. 9 με 12 Σεπτεμβρίου του 1954, στην Αλγερία, εφονεύθησαν 1.653.

Στην 1η Απριλίου του 1955, στις Φιλιππίνες, εφονεύθησαν 431. Από 10 έως 17 Ιουνίου του 1956, στο Αφγανιστάν, εφονεύθησαν 2.000. Στις 4 Νοεμβρίου του 1956, στο Λουριστάν της Περσίας, 350. Στις 2 Ιουλίου του 1957, στην Περσία, 2.500. Στις 13 Δεκεμβρίου του 1957, στην Εξωτερική Μογγολία, 1.200. Στις 13 Ιανουαρίου του 1958, στο Περού, 120. Στις 16-21 Αυγούστου του 1958, στην Περσία, 190.

Στην πρώτη Μαρτίου του 1960, στο Αγαδίρ, στο Μαρόκο, 12.000. Αυτόν τον σεισμό του Αγαδίρ ήταν που έλεγε ο μακαρίτης Χρυσόστομος του Πειραιώς. 21 με 30 Μαΐου 1960, στη Χιλή, 5.700.

Εδώ μέσα δεν αναφέρει έναν σεισμό της Κορίνθου.

Κορίνθου, δεν ξέρω αν ξέρετε, δεν θυμάμαι ακριβώς, έγινε ένας σεισμός στην Κόρινθο και δεν υπήρχε κανένα θύμα. Έγινε μεγάλη ζημιά σε κτίσματα και εδώ εφαρμόστηκε εκείνο που είπαμε προηγουμένως. Επίσης, ως σημείον της φιλανθρωπίας, έκαμε τέτοιους σεισμούς προειδοποιητικούς, που εδώ όλοι οι άνθρωποι βγήκαν έξω, και όταν βγήκαν έξω τα γκρέμισε εκ των υστέρων. Και δεν τον αναφέρει εδώ στη σειρά· είναι άλλοι τώρα. Αυτά είναι μέχρι του '60. Νεότεροι, πρόχειρα παραδείγματα: πόσες χιλιάδες, τριάντα χιλιάδες κάτω εκεί στην Περσία και λοιπά. Και είναι αυτοί οι χοντροί χοντροί· όσοι άλλοι είναι που καθημερινώς σείουν τη γη και υπενθυμίζουν στον άνθρωπο τι τον περιμένει, τι τον περιμένει. Όλα αυτά, δεν θέλω να σας μεταφέρω κακών αγγελιών ούτε να σας βάλω να χάσετε τον ύπνο σας, διότι ο χριστιανός, καν αποθάνει, ζήσεται. Αν ο Κύριος θέλει να φύγουμε διά του μαρτυρικού θανάτου, ας φύγουμε δι' αυτού.

Ευχή αυτού, θα είναι ευλογημένο. Κι αυτό που ενδιαφέρει είναι να φύγουμε εντάξει.

Μιλούσα στο Όρος, που είχα πάει προχθές, με έναν μοναχό, ο οποίος, κατά οικονομίαν, ήταν γνωστός με την οικογένεια Σαμαρά, με αυτούς που έπεσε η πολυκατοικία των μηχανικών αυτών και σκοτώθηκε με την οικογένειά του όλη.

Και άμα είσαι το ιστορικό της οικογένειας αυτής, είναι τρία αδέρφια αυτή, οι οποίοι τα χρήματα τα κάμανε στο Άγιον Όρος. Εκεί εργάστηκαν από μικρά παιδιά, κόβοντας ξύλα με τα μουλάρια και λοιπά. Από εκεί πιάσανε λίγα λεπτά.

Έπειτα άρχισαν να τροφοδοτούν τα μοναστήρια, ένα μικρό εμπόριο. Έπειτα βγήκαν έξω. Άρχισαν να κάνουν εμπόριο στη Θεσσαλονίκη, να κάνουν πολυκατοικίες, να φτιάχνουν και να έχουν σχέση με αυτοκίνητα στο εξωτερικό, με αντιπροσωπείες, με τη Φορντ, να κάνουν χρήματα πολλά, που να χρειάζονται να πληρώνουν εκατομμύρια φόρο τώρα μέσα σε μήνες.

Εβρέθη, λοιπόν, ο μοναχός αυτός στο σπίτι τους την παραμονή το βράδυ και μιλούσε με αυτόν ο οποίος εσκοτώθηκε.

Του λέει: «Κύριε Σαμαρά, όλα καλά και άγια. Από απόψε η ψυχή σου τι γίνεται;» «Ε, κι αυτό, κύριε Θεοδόση, θα τακτοποιηθεί, θα τακτοποιηθεί». «Μα πεθαίνουμε απόψε, φεύγουμε απόψε, κύριε Σαμαρά. Τι θα γίνει; Θα τακτοποιηθεί αυτό, κύριε; Να ειδοποιήσω να έρθει εξομολόγος τώρα; Αν αργήσει να έρθει, εγώ θα πάω να τον φέρω». «Να, θα το τακτοποιήσουμε και αυτό το πράγμα, θα το τακτοποιήσουμε», γελώντας. «Θα το τακτοποιήσουμε».

Τον έδιωξαν τον άνθρωπο όμορφα και ωραία, τον έβγαλαν σαν την τρίχα από το προζύμι. Δεν μας αφήνει ήσυχους. Καλά και άγια είναι αυτά τα πράγματα. Αλλά εμείς τώρα έχουμε τα εμπόριά μας, έχουμε τις δουλειές μας, έχουμε τα αυτά.

Την άλλη μέρα γίνεται ο σεισμός και σκοτώνεται η γυναίκα του. Και όταν έγινε ο σεισμός, μπήκε ξανά μέσα αυτός να πάρει την τσάντα με τα λεφτά. Και εκεί μέσα βρήκε το θάνατό του μαζί με το παιδί του, 22 χρονών παλικάρι.

Και έφυγε ολόκληρη η οικογένεια Σαμαρά, έμειναν οι δύο άλλοι αδελφοί. Αυτή η οικογένεια έφυγε από τη μέση, που την παραμονή τού έστειλε Άγγελο Θεού και του λέει: «Φεύγεις απόψε». Καταλάβατε; Ο Θεός δεν θέλει τον θάνατο του αμαρτωλού, έως του επιστρέψαι και ζην αυτόν.

Μην όμως μας κλέβει ο διάβολος το παρόν και μας υπόσχεται το μέλλον. Ποιος μας υπόσχεται να ξημερώσουμε; Ποιος μας υπόσχεται να γυρίσουμε στο σπίτι μας; Είναι χίλιοι τρόποι να φύγουμε από τον κόσμο αυτόν.

Για λάβετέ το, λοιπόν, σοβαρά, για κοιτάξτε τα θέματά σας, τα ψυχικά.