The Parable of the Sower

This English transcript is an automated translation of the original Greek lecture. It may contain errors; the original Greek audio recording is the authoritative source. Some passages are omitted per editorial policy.

O Spirit of Truth, everywhere present and filling all things, Treasury of blessings and Giver of life, come and abide in us, cleanse us from every stain, and save our souls, O Good One. Let us chant.

Blessed are You, O Christ our God, who opened the

Spirit as the protection of Christians.

Mr. Oikonomopoulos, I will ask two questions before the sermon. He will tell us what the Holy Spirit is.

If a Jehovah’s Witness asks you, “What is the Holy Spirit? ” what will you answer him, Mr. Oikonomopoulos? All right, speak. You answered well, but you could have answered better. You brothers sitting here in the front row, what is the Holy Spirit? Were you at yesterday’s sermon? Were you at yesterday’s sermon? Were you?

What is the Holy Spirit? Mrs. Lamproulia.

What did we say you should answer? Eh? “My Lord and my God. ” That is what we said you should answer. What Thomas said about Christ applies also to the Holy Spirit. Second question. Now then, let us see. The sister over there at the end, what does the word Paraclete mean?

We say, “O Heavenly King, the Paraclete. ” Were you here yesterday? The other sister beside her. Helper. Paraclete means Helper. Yes. Now then, no one should remain standing; there are seats. Thank you

very much. Most reverend father, beloved brethren, Orthodox Greek brethren, on Sunday, in the holy churches of Orthodoxy, during the Divine Liturgy, the Parable of the Sower will be read.

It is found in the Gospel of Luke, in chapter 8, verses 5 through 15. It is autumn, and for this reason the Parable of the Sower is timely. Now in autumn, the farmer takes the blessed seed and goes out into the field and sows. He entrusts the seed to mother earth,

or rather, to God, and then waits for months until he harvests. What is the seed? Who made the seed, my brethren? Can science make one grain of wheat?

All the achievements of science, all put together, are not worth what it would be worth if science could make a single grain of wheat, because the grain of wheat is a living thing, and science has not managed to make life. The grain of wheat has tremendous vitality within it. The ancient Egyptians had the custom of placing vessels of wheat inside tombs,

so that the departed person might eat. Excavations have been made in our time in Egyptian tombs, and such vessels of wheat were found, placed inside the tombs thousands of years before us, three thousand years before us. And they sowed that seed, and it sprouted and bore fruit. In three thousand years the seed

of wheat did not lose its power. You take a grain of wheat. You open the depths of the earth and bury it. And it dies. It decays in the earth. And the shoot springs up and rises above. It sprouts and becomes an ear of wheat, first green, then golden. And on the ear you count:

the one grain has become thirty, sixty, a hundred. You reap, you grind, and you make sweet bread; you eat, you live, and you rejoice.

Within the grain of wheat there are mysterious powers and properties. Within the grain of wheat there is a plan of growth, of development, as the great philosopher of our homeland, Aristotle, would say. Within the grain of wheat there is an inner principle guiding it toward its fulfillment—what Aristotle called entelechy. There is a plan of development.

And wherever there is a plan, it is revealed that there is also a planner. Wherever there are wondrous powers and properties, it is revealed that there is an almighty Being who enclosed these powers and properties within the grain of wheat. The seed sprouts and rises upward, contrary to the law of gravity, which pulls all things downward. The roots of the

wheat make a selection among the elements that are in the soil. They make a selection. They take from the soil only those elements needed for wheat to come into being. One plant takes certain elements; another plant takes different elements. Did the roots of the wheat study chemistry, so that they choose the elements necessary for wheat?

Do the roots have a gift of discernment or foresight, and know that wheat will come from the elements they take? And how do they raise the sap upward, contrary to the law of gravity, which pulls things downward?

On the green part of the ear of wheat, a process takes place, a wondrous process. It is called photosynthesis. The green part of the wheat, of the plant, is the chlorophyll. It works together with the soil, with the water, with the atmosphere, with the sun, and it performs a miracle that science cannot perform. What miracle?

It changes inorganic matter into organic matter. It changes dead matter into living matter. Can science take dead things and make them living? No. This plant performs that miracle, and the one grain is multiplied and becomes thirty, sixty, a hundred, so that man may harvest it, make sweet bread, eat, and be glad.

The Gospel says that on two occasions Christ took a few loaves, blessed them, multiplied them, and thousands of people were filled in the wilderness. The rationalists, the unbelievers, allow me one word, because when I think of the madness of unbelievers, my soul is shaken; it becomes like the Atlantic Ocean. The rationalists, the unbelievers, the atheists, those wretched scoundrels

who have torn humanity apart, mock and say it is a fairy tale that Jesus took five loaves, multiplied them, and thousands of people ate. The Gospel does not tell fairy tales. The unbelievers and the atheists tell fairy tales. The miracle that took place then in the wilderness, the multiplication of the loaves, is repeated every year in the fields. You sow one grain; it is multiplied and becomes a hundred.

Did we ordain that the miracle should happen? Do we perform the miracle, or does Another, incomparably higher than we are? But unbelievers have minds and do not think; they have eyes and do not see; they have hearts and do not feel. Sin deadened them and blinded them, and above all pride. Christ, it seems, saw this blessed

phenomenon of sowing. He saw the farmer come out of his house, go to the field, and scatter the seed generously, sowing in the hope of harvesting. And taking occasion from this phenomenon of sowing, which happens in autumn, He composed the Parable of the Sower. Many times Christ spoke in parables.

One of these parables, very fittingly, our Church will present this Sunday. I read the Holy Text, and I ask you to pay attention to it. No translation and no explanation has the grace and beauty that the Holy Text has, the Word of the Gospel, the Word of Christ Himself. The Lord spoke this parable: “A sower went out to sow his seed.

And as he sowed, some fell by the wayside; it was trampled underfoot, and the birds of the air devoured it. And some fell upon the rock, and as soon as it sprang up, it withered away because it had no moisture. And some fell among the thorns, and the thorns grew up with it and choked it. And some fell on good soil, and when it had grown, it yielded fruit a hundredfold.

As He said these things, He cried out, “He who has ears to hear, let him hear. And His disciples asked Him, saying, “What does this parable mean? ” And He said, “To you it has been given to know the Mysteries of the Kingdom of God, but to the rest it is given in parables, so that seeing they may not see, and hearing they may not understand.

Now this is the parable: the seed is the word of God. Those by the road are the ones who have heard; then the devil comes and takes the word away from their heart, so that they may not believe and be saved. Those on the rock are the ones who, when they hear the word, receive it with joy. But they have no root: they believe for a while, and in a time of temptation they fall away. As for what fell among the thorns,

these are the ones who hear, but as they go on their way, they are choked by the cares, riches, and pleasures of this life, and their fruit never comes to maturity. But the seed in the good soil, these are the ones who, having heard the word with a noble and good heart, hold it fast and bear fruit with patient endurance. The sower went out to sow his seed. The Sower, the one who sows,

went out to sow his seed. And as he sowed, part of the seed fell along the road. And it was trampled underfoot, and the birds of the air devoured it. Another part of the seed fell on the rock, on stony ground, and after it sprang up it withered, because it had no depth and no moisture.

And another part of the seed fell among the thorns. And the thorns grew up together with the seed and choked it. And another part of the seed fell on the good earth, on the choice soil. And it sprang up and produced a hundredfold fruit. The one grain was

multiplied and became a hundred. As Christ spoke these words, He cried out, “He who has ears to hear, let him hear. ” Whoever has ears for hearing, let him use them to hear. Why did He say, “He who has ears to hear”? Because some people have ears precisely so as not to hear. Some people have ears in order to hang earrings on them. Women hang earrings on them, and lately men do as well. And some women, I do not know how they endure it,

hang whole pieces of metal from their ears. Ridiculous! Here, of course, Christ does not mean so much the ears of the body as the ears of the soul. Whoever has ears in his soul for hearing, let him use them in order to hear. This is why God gave us both bodily and spiritual ears: so that we may listen. The disciples did not

understand the meaning of the parable. For a parable says one thing and means another. So they asked Christ, “What does this parable mean? ” And what did Christ answer? To you, My disciples, My hearers, the privilege has been given to know the Mysteries of the Kingdom of God. The Kingdom of God has Mysteries:

hidden, secret, great, and exalted truths which man cannot know unless God reveals them, unless God makes them manifest. And to whom does God reveal the Mysteries, the secrets, of His Kingdom? To the chosen people, to My disciples, Christ said. To you, My hearers, who run to hear Me, to you this privilege has been given: to know the Mysteries of the Kingdom of God.

For, of course, you are the chosen ones; you believe in the Kingdom of God; you care about the Kingdom of God. And you ask questions, and you give Me the occasion to offer explanations. “But to the rest in parables”: to the others, to those of evil disposition, to the indifferent, to those who despise the Kingdom of God. For them, the teaching is given in parables, and there it stops. And it is given in parables so that they may hear, so that they may see and yet not see: seeing with the eyes of the body,

but not seeing with the eyes of the soul; hearing, but not understanding. Why? Because they are unworthy to understand. They show no interest, they do not ask in order to learn, and since they are unworthy, Christ speaks in parables so that they may not understand. It is also part of God’s love for mankind that He speaks in parables, so that the unworthy may not understand. For if they understand,

they will be judged more strictly and condemned more heavily; whereas if they do not understand, they will be judged more gently.

Then Christ explains the parable. “The sower went out to sow his seed. ” Who is the sower, my brethren, in this case? Who is the one who scatters the seed, the great Sower who went out to sow his seed? It is Christ Himself, the One who is speaking. He is the great Sower. He went out; He came forth to sow His seed. From where did He come forth? From the heavenly palace; from heaven He came forth;

from His Father He came. What did He say to the Jews? “I came forth from the Father and have come into the world. ” I came forth from the Father and came into the world. How great a distance Christ, the Son of God, traveled in order to come from Heaven to earth and sow His seed. And what is the seed? Christ Himself tells us.

The seed is the word of God. And what does the road mean, the path where part of the seed fell and was trampled by men and animals? And the birds came down and devoured it. The road, the path, the beaten way, means hard, calloused, and indifferent people.

Just as, if someone sows seed on the road, on asphalt, the seed is wasted, because it cannot penetrate into the ground, and it does not sprout or bear fruit, so it is when the word falls on people whose heart is hard, like the road, like asphalt. Sin and impiety harden the heart, they make the heart calloused, and the word of God does

not enter into the heart. You may speak the most beautiful, most attractive, most moving words to a hardened person, and he is not moved at all. The words are lost. The birds of the air, He says, snatched up and devoured the seed; and the devil and the demons take away the seed,

they take the word of God from the hard heart, and nothing sprouts, nothing prospers in the calloused heart. My brethren, you are people who certainly do not belong to this category, the category of hardened people. The proof is that you run to hear the word of God. The proof is that you are moved by the word of God. And at times the eye fills with tears and weeps.

It is a great blessing from God that we long for His word. And let us pray to the Lord: may all evils befall us, so to speak—though may no evil befall us—but let one thing never happen: the hardening of the heart. A certain chosen soul says, “My God, I have a certain hardness in my heart. ” This soul was not hardened,

but was aware that there was some hardness within. Make me acquire again the sensitivity of heart, the sensitivity of conscience, that I had when I was a child of twelve. God works such wonders. I have seen examples of metanoia, of repentance, in people who acquired such sensitivity that one can only envy them. You speak to them about God, and they are shaken, and they weep. God works wonders in

hearts that preserve nobility.

Another part of the seed fell on rocky ground. What does the rocky ground mean here? In rocky ground there is a little soil on the surface; and because the soil, the earth, is shallow, as soon as the seed sprouts, the sun scorches the shoot and it dries up. Because it has no depth and no moisture. The rocky places mean superficial people, shallow people,

those who have no depth, who do not have deep roots of faith. These superficial types, when they hear the word of God, They receive it with joy; but their enthusiasm quickly evaporates when the time of temptations and trials comes. They forget the word of God, they lose their enthusiasm. When a man is doing well,

he gladly hears the word of God and becomes enthusiastic. But when he suffers financial bankruptcy, he stops caring about spiritual things. He thinks only about his bankruptcy. He hears the word of God when everything is going well. But when a serious illness comes, he forgets the word of God. He hears the word of God when he is well. But when a beloved person dies, he moves away from the faith,

away from the Church; he may even become indignant against God. As though God were obliged, in this life, to keep giving us comfort and ease without interruption. Some people have this kind of mentality. When hard times come—trials, sorrows, disappointments, problems, and the like... they move away from God, they grow cold, they murmur, and they blaspheme God. God, why did You do this to me? But the Lord told him clearly and plainly: Whoever wants to come near Me should know this,

the Christian will not live comfortably in this life. In this life he will take up a cross every day. Cross means trials. The Apostle also said it: Through many tribulations we must enter into the Kingdom of God. In this temporary life we shall pass through many tribulations in order to enter the Kingdom of God. This short life is a life of trials. People are tested so that it may be revealed who

is worthy to go above and who deserves to go below; who is to be saved and who is to be condemned. Another part of the seed fell on ground where there were weeds and thorns. Together with the chosen seed, the thorns also sprang up, and the thorns choked the seed. What does the ground with the thorns mean, the ground that chokes the seed?

It means people caught up in the cares of daily life, in wealth, and in the pleasures of this world. The cares of daily life are thorns. When the Lord speaks of worldly cares, He does not mean the ordinary concerns of our life. Of course we will have concerns in order to live in this world. But when He speaks of worldly cares,

He means excessive, anxious cares.

Did Christ not say, Do not be anxious, do not worry about what you will earn, what you will wear, and what you will eat? A person must not live in worry and anxiety, nor want to acquire many possessions, more and far more than are needed to live a simple Christian life. Many people are full of anxious cares. They spend almost the whole time of their life trying to make money, trying to make as much money as possible,

to reach and surpass the magnates of wealth. You say to a businessman who day and night is thinking how to turn billions into trillions, Come to the Church. I have no time, I have no time, I have work. They went to the cemeteries and asked the dead, Did you find the time to come here to the cemeteries? They say, No. We all left our work finished. Poor people, poor businessmen,

who have no time to occupy yourselves with the matter of your salvation. You are occupied constantly with material things, devoted to things that will lead you to perdition, to eternal ruin, to eternal torment. Wealth is another thorn that chokes the seed of God. When will the rich sit down and concern themselves with spiritual things? The rich have another psychology,

another mentality. Their life passes in the struggle to multiply their riches. And in the drawing rooms of the aristocrats, at receptions, at banquets, in vanity and empty glory. Here is the proof. Is there any rich man here among us? Our net catches little fish, sardines, anchovies, small fry. How could it catch a swordfish,

how could it catch a golden fish? What does the Apostle Paul say? For you see your calling, brethren, that not many wise according to the flesh, not many mighty, not many noble, are called. Look, my brethren, he says, whom God has called. Among us, among the faithful, there are not many aristocrats, not many powerful people, and not many rich people. Here and there, perhaps, some rich man who has a certain likeness to Abraham. Here and there, perhaps, some aristocrat.

Here and there, perhaps, some powerful man of the earth, some official. Never envy the rich. They are miserable. They have thorns, and they think they have soft pillows. They sleep on thorns.

The pleasures of life are also thorns, sinful pleasures, sinful enjoyments. Sinful enjoyments, sinful entertainments, feasting, and orgies do not allow the Word of God to bear fruit.

An actor comes, a singer comes. Thousands will run, with tickets, and expensive tickets, thousands will go to hear him. If the Apostle Paul came, and John Chrysostom came here to Montreal, few would go to hear these masters of preaching. So it is with the crowded world, a world without order. That is why the Apostle said, The whole world lies in the evil one. The world is many, the faithful are few.

Have joy and gladness, because despite all your imperfections, despite all your weaknesses, despite all your sins, only our Lord is perfect and sinless. You belong to the few faithful, to the remnant, to the chosen remainder, to the little flock to which the Father was well pleased, was pleased, to give His Kingdom. These are not mere words, my brethren. They are realities.

When we close our eyes to this vain world, then we will understand how real the word of the Gospel is. It is not priests’ fairy tales, as the unbelievers and atheists say. These words are one hundred percent true. There is boundless eternity, with its indescribable and unimaginable glories, which the Gospel proclaims. And when the believer

closes his eyes to this world, he will open them in another world, and he will see and enjoy those glories. Happily, there is also the fourth category of people. The fourth part of the seed fell on the good soil, and it sprouted, multiplied, and brought forth fruit a hundredfold.

What is this good soil, this noble and chosen earth, this chosen ground? It is those people who have a good and noble heart, Christ said. People of good disposition, people who love what is good, long for what is good, and struggle for what is good. They are people who are ready to make sacrifices for what is good. When the heavenly seed, the word of God, falls into their hearts, they hold it fast. What does that mean?

They keep it. They do not let it be lost. They do not let the demons snatch it away. They hold it, they embrace it, they warm it within their heart, they make it bear fruit, they put it into practice, they do the works of God. And because the works of God are not easy, for the work of God is fought by the devil, it is fought by the world that opposes God,

and it is fought by our own passions. For this reason He says that they bear fruit in patient endurance. They bear fruit with patient endurance, they endure and face difficulties, adversities, and trials. And they bring forth fruit, as it says in another Gospel, one brings forth thirtyfold, another more, sixtyfold. And another still more, a hundredfold. Blessed are all who bring forth fruit.

This, in brief, is the Parable of the Sower. This, in brief, is the meaning of the Parable of the Sower. My brethren, artos, bread, is a basic need of man. It is a basic kind of nourishment for man. “Bread strengthens the heart of man, ” says Scripture. You eat a little bread,

not like this bread that comes out of the ovens of unscrupulous businessmen, who remove precious ingredients from it and sell a foam-rubber bread, straw. Not only does it fail to benefit, it even harms a man’s health. Among the most harmful things is white, pure white bread. When we say bread that strengthens the heart of man, we mean bread that has its proper ingredients within it,

as the housewives in our villages used to knead it and make it in the old days, whole-grain bread. Sweet bread, nourishing bread. What did we eat in the villages in the old days? We ate bread and onion, and we lived, and we had better health. Bread strengthens the heart of man. That is why farmers sow, so that there may be wheat and bread, so that we may eat and live bodily. Father Augustine once, in Florina,

after the monarchy had fallen in Greece, was at a large gathering in the city of Florina, where many rulers and military men of the dictatorship were present. When he was called to go up to the podium and speak, he began his address with the exclamation: “Long live the king! ” The generals and the other officials below froze. They said to themselves, “The Revolution is here, what is this man doing? “Let not your heart be troubled,” he said, “neither let it be afraid. By king, I mean the farmer.

He is the king. He feeds us all. And if the farmer stops cultivating the land, we will all die. In this way the spirits of the generals, the ministers, the prefects, and the mayors were calmed. Just as bread is necessary for us to live bodily, so there is another bread that is necessary for us to live spiritually. What is the other bread that is

necessary for us to live spiritually? It is the Word of God. With Him the souls are nourished, the chosen souls that hunger for God. What does Deuteronomy say, thirteen hundred or fifteen hundred years before Christ? A very lofty word, which lifts our religion up to the stars of heaven. “Man shall not live by bread alone,

but by every word that proceeds from the mouth of God. ” Man does not live only on bread. He also lives by every word that comes from the mouth of God.

Through the Prophet Amos, God threatens Israel. And with what threat? With the threat of spiritual starvation. “I will give you,” He says, “a famine of hearing the word of the Lord, ” a spiritual hunger. I will deprive you of the spiritual bread, the word; you will not hear the word of God, and you will starve spiritually.

Christ came into the world and sowed His Word. He also chose the Apostles, who likewise sowed His Word. And after the Apostles, countless others, through the twenty Christian centuries, sowed the Word. Today, in the twentieth century,

are the spiritual sowers, the catechists, those who catechize the children, the circle leaders, those who lead Holy Scripture study circles, the preachers, those who preach the Word of God, are they many? Are they enough? Unfortunately, they are few, very few. We have farmers who sow, who farm, who cultivate the fields.

We have livestock breeders. We have technicians, we have plumbers, we have electricians. We have contractors, we have engineers, we have architects. We have professors, we have teachers. We have priests who limit themselves only to the Divine Liturgy and the celebration of the Mysteries. We have, we have, we have. But how many spiritual sowers do we have? How many missionary persons do we have, who run to sow the Word of God in hearts? What did Christ say in His time?

“The harvest truly is plentiful, but the laborers are few. ” The field is large, the work is great, the laborers are few. “Pray therefore to the Lord of the harvest, that He may send out laborers into His harvest. Beg the Lord to bring forth laborers for His field. It is a commandment of Christ that we pray, from within Christian society, for laborers of the Gospel to come forth. Do we pray? Do we make this prayer? Prayer for our health, for the health of the members of our family,

for the settling of our children, certainly we Christians make these prayers. But prayer for the great family called the Church? For laborers of the Church, do we pray? As in the time of Christ, so also today, the harvest is plentiful, but the laborers are few. That is why you long to see a laborer of the Gospel. And when laborers of the Gospel come from the homeland, you see them like angels of God, like Jesus Christ Himself, as the Apostle Paul says in the Epistle to the Galatians.

Precisely because there is a scarcity of the laborers of the Gospel, and a thirst for the laborers of the Gospel, sometimes you fall victim to exploiters and frauds.

A few years ago, a devout couple from here in Montreal came to Greece, the couple Panagiotis and Ioanna Prekas. They are present here in the hall. They went and saw a fearsome woman ascetic, regarded as a fool for Christ; her name was Tarso. When they came to see me, I asked them, “Where did you go? ” “We went and saw Tarso,” they told me. Her name was known even here, on the great continent of America.

Faithful people knew about Tarso, the woman ascetic, the fool for Christ. “What did Tarso say to you? ” I asked them. “Oh, she told us all those crazy things. ” Those who are fools for Christ deliberately say many things that sound irrational, so as to give the impression that they are mad and keep people from holding them in high esteem. So that they may be humbled and brought to utter nothingness. After she had told us all these outrageous things, we finally said to her, “Sister Tarso, tell us something spiritual as well.

” Tarso then became serious, looked them straight in the eyes, and said, “My children, while you are living in foreign lands, keep striving in the spiritual struggle. The harvest is plentiful, but the laborers are few. I took this devout couple, and we went to a place of pilgrimage near Makri, in Nea Makri of Attica, to the monastery of Venerable Ephraim. Venerable Ephraim is a great wonderworker. The abbess is a devout person,

and the abbess is sparing with words. After they had venerated, we went to the abbess’s office. “Gerontissa,” I said to her, “here is a Christian couple from Montreal, Canada. Tell them some spiritual word. ” She too looked at them carefully and said: “My children, there in foreign lands where you are, struggle. The harvest is plentiful. The laborers are few. We looked at one another,

because the Elder of Tarsos had said the very same thing. Then I took them with me, and we went to a church in Kareas, Saint George, where a devout hieromonk, Father Savvas, prays continually for people who are suffering and possessed by demons. And he reads prayers and exorcisms. At that moment he was reading exorcisms over the demon-possessed. “Father Savvas,” I said to him, “please, take a five-minute pause. There is a devout couple here from Canada, and I want them to receive your blessing. He stopped, and when he came to see these two people,

I said to him, “Say some spiritual word to strengthen them. ” He too looked them straight in the eyes and said, “My children, there in foreign lands where you live, work, and struggle, remember that the harvest is great, but the workers are few. We looked at one another and smiled. “Why are you smiling? ” Father Savvas said to us. “Father Savvas,” we told him, “you are the third person to say exactly the same word. ” The Holy Spirit, about whom we spoke yesterday, illumined all three persons.

And let Tarsó, Makaria, and Father Savvas say the same thing: to speak about the most necessary thing, the Holy Mission, that we need spiritual workers who will open their mouths and speak about God, who will open their hands and scatter the heavenly seed, the word of the Gospel. In the past, the Greek nation gave many missionaries to Christ. This is not an exaggeration.

In the times of the New Testament, the Greek nation truly was the chosen people of God. When Philip and Andrew announced to Christ that Greeks wished to see Him, Christ spoke a very honorable word for us Greeks: “The hour has come for the Son of Man to be glorified. Amen, amen, I say to you, unless the grain of wheat falls into the earth and dies,

it remains alone; but if it dies, it bears much fruit. Christ saw that He would be glorified through the Greeks, and He said, “The hour has come for the Son of Man to be glorified. I will die and I will bear much fruit, like the seed that dies and becomes fruitful. I will sacrifice Myself, and My sacrifice will bring great results. And the greatest result is that the Greek nation will believe and will glorify Me. Today our nation has very few missionaries.

I will say something, my brothers, that will grieve you, but we must speak the whole truth. Truth, even when it is bitter, is still beneficial, like bitter medicines. Millions of Greeks emigrated from the homeland to foreign countries. They all emigrated for economic reasons. No one went abroad in order to do missionary work. Is that not so, Mr.

Oikonomopoulos? Who founded the Church of Rome? Merchants from the East, from Syria. They went to Rome for commercial reasons, but they put their trade in second place. Their first work was missionary work. They preached and founded the Church of Rome. Peter did not found the Church of Rome. Merchants from the East founded it, zealous Christians who had missionary work as their true labor,

and their trade as a side matter, something secondary. We Greeks today have economic matters as our work, and missionary work not even as a side matter.

If we want, my brothers, our nation to rise again and write new pages of history, sacred history, Christian Orthodox history, then the first thing we must care about is that missionary fruit come forth from the nation, that missionaries come forth, workers of the Gospel, workers of the Church. Do you have children? Raise them, as much as you can, in a Christian way.

Kneel down and pray for them. Pray that God will plant missionary longings in the hearts of your children, great longings, heavenly longings. And pray that some of your children may come to the homeland, which has its sins, yes, but also has spiritual hearths, and is the heart of Orthodoxy. Let them come to the homeland, where there are theological schools, missionary brotherhoods,

spiritual fathers, and boarding houses. Let them study the sacred science of theology, join brotherhoods, learn, catechize, and preach. And then let them return abroad, plow through Hellenism, preach the Gospel and the majesty of Orthodoxy, and fight the heresies. When I am about to leave for abroad, Father Augustinos, because he has a fiery missionary longing, says to me:

I will give you my blessing to go abroad and preach, on one condition: you will bring missionaries from abroad, persons who will come to Greece to study theology, join brotherhoods, learn, speak, and preach Christ. My brothers, I wanted God to illumine us, so that we may understand that the greatest need is not a material need, but a spiritual need. And it is the need for mission. We have suffered a great spiritual collapse,

because the Word (Logos) of God, the Orthodox Word, the genuine Word, the unmutilated Word, does not dwell richly in us. It is not heard richly among the Greeks. Let us wish, let us pray, let us urge young people to come to the homeland and become missionaries; and as in former times missionaries came from Hellenism, so now and in the future may many missionaries come forth, who will lift the nation above the mountains,

as Scripture says, above the stars of heaven. May they give the nation its ancient glory. The heavy industries of the great and powerful nations are nothing. The greatest thing, the greatest greatness under the sun, is faith. It is Christianity; it is Orthodoxy, Christianity in its genuine and authentic form. If the Greek nation is raised up, if it gives missionaries and preaches the Gospel, if it makes Orthodoxy its great ideal and

spreads it to the ends of the inhabited world, then truly it will be raised above the stars of heaven. And the various nations, weary from the life of false civilization and technocracy, thirsty and hungry, will look to Hellenism, will turn to Hellenism, and will find rest. And they will say, truly, here is the truth, the truth one hundred percent, the heavenly truth that gives rest to souls; here is salvation, here is glory, here is God.

Amen. Amen! Which one is personal? Yes. Please read the questions too, what do you say? Some people wrote whole pages of questions. Which one is this? Personal, not this one.

Ten minutes for questions.

Given that ecumenist bishops of the type of Stylianos, Parthenios, and the rest are Latin-minded and are openly betraying Orthodoxy, is it perhaps time to renounce them and attend church in temples where clergy of the Old Calendar serve? I respect the Christians of the Old Calendar; I do not respect only certain fanatics who say that our Mysteries are invalid. I consider that blasphemy against the Holy Spirit. But our difference with the ecumenists is not a calendar difference; it is a difference of faith.

Do you know what Stylianos in Australia says? “Let everyone who protests against his heresies leave. Let them all leave and join the Old Calendarists, so I can have some peace. ” I will not give him that satisfaction. We love the Old Calendarists. We share the same faith as the Old Calendarists. But we will remain within the so-called official Church, and we will continue to protest and to fight. Until the hour of the official false union comes. Then we will renounce them and gather around the good bishops and priests.

And we will say, we are Orthodoxy; we are the Church. Thank you. He asks: Do the sacred Canons permit truly Orthodox clergy to concelebrate with bishops such as these Ecumenists? Does such a concelebration attract or drive away divine grace? Is such a concelebration condemned by the sacred Canons, yes or no? What does history teach us? In the past as well, there were unworthy clergy who preached heresies.

But until they were condemned, Christians attended church in the temples. They recognized them as ecclesiastical authorities and powers. They kissed their hands and received Holy Communion from them. They received the antidoron, the blessed bread distributed after the Divine Liturgy, and the Mysteries they celebrated were valid. That is how it is. This is what Church history teaches. Stylianos of Australia is an unbeliever when he says that Holy Scripture is nothing more than a great fairy tale.

But as long as he has not been deposed, even though he says that Christ is sinful, and that man is an ape, and other things, as long as he has not been deposed, this is what history teaches, Church History: when he performs the Mystery, it is valid, since he is an ordained Orthodox priest. Caiaphas was an Antichrist. He was the one who crucified Christ. But because he was high priest that year, he prophesied; the Holy Spirit illumined him, and he prophesied. So then, have no doubt at all about the validity of the Mysteries, no doubt at all, about these ontological matters.

We would be the first, if their Mysteries had no validity, to abandon them. Another question. The false witnesses, it says, use Matthew 10:14 when it suits them, to justify the separation of husbands and wives. What is the exact meaning of this passage? Which passage is it? Did you read it? The one who wrote it. Which passage is it? He does not write it.

It is written there. When spells are cast on you and you die, is your soul lost? Or if witchcraft affects you, does that mean you were far from God? If you returned near to God, but died in the meantime, then it is all right; you are saved.

He says, what happens to those who commit suicide? Is their soul lost? God knows this. The Church appointed that those who take their own lives, those who commit suicide, not be given an ecclesiastical funeral, in order to stem the tide of suicides. So then, certain things are taken into account, things that God knows. Someone committed suicide, but he was not in his right mind, he had psychological problems. That will be taken into account. Another person was in his right mind and committed suicide,

but from the moment he pulled the revolver in order to kill himself until the moment death came, within those seconds, he may have said inwardly, “What have I done? The thought of God may have passed through his mind, and he may be saved. These are the Mysteries of God, the economies of God. We do not know.

The thief on the cross did not receive Holy Communion. I know that this was before Christ’s saving work was accomplished. Objectively speaking, that is correct. But these are special, exceptional cases. Yes, all right, I said that. Nevertheless, what I want to say is this. What I want to say is this. Pay attention. Do you know the spirit behind someone asking you such a question? What he is really saying is,

“There is no possibility that someone who committed suicide can be saved. But pay attention. One person was insane. And another committed suicide, but from the moment he put the rope around his neck, or pulled the revolver, or took the pills in order to kill himself, until the moment death came. In those few seconds, if the thought of God flashed through his mind and he said, “Oh, what have I done? ” he is saved. The Fathers say this: he is saved.

Now take the case of Holy Communion. A man is a great sinner. He goes and confesses his sins and his crimes, laying them all bare. His spiritual father tells him, “You must remain under a canon of penance for one year, and then you may receive Holy Communion. Meanwhile, after one month, that man died, but he had confessed. So then, will he be saved, yes or no? Even though he did not receive Holy Communion? This is what we mean when we say there are certain exceptional cases.

Yes, and another man did not manage to go to the spiritual father, but he would have gone. And another had the disposition to receive Holy Communion. God is not punctilious like we are. The Fathers say this. Do not insist. I am not saying words of my own. Suppose someone is a suicide, suppose he is your brother. Would you rather he be condemned to Hell, or would you rather he be saved?

Well then, we would rather he be saved, and we say that if, before death came, in those seconds, metanoia, repentance, came to him like lightning, do we not want him to be saved? I know, but after egoism, if it comes with sweetness, all sins are egoism. Egoism. When you have, he says, and if you have a weakness, and for whole years you

struggle and pray to be freed from it, and you are not freed, what will happen? Well, if the effort is sincere and the weakness is great, you may fall into a serious sin. But if the struggle is sincere, truly sincere, God gives His grace, and you commit the sin fewer times, and you reach the point of cutting off the sin. In any case, we are not gods,

so as to weigh exactly what God will do. I think that, insofar as God sees a man in struggle, in sincere effort, He will save him. Because he is struggling sincerely, even if he does not reach perfection. Because he is struggling.

Do you want salvation to be easy or difficult? Easy, so that we may be saved. Well then, there you are. Other questions? Nothing? Go ahead.

Adam. Well, from him came the ancestral sin. Adam and Eve are the first ones who sinned. They sinned. They are our forebears, and that is why the sin is called ancestral. How? Yes, what did he do? Since he sinned, he has the ancestral sin. He made bad use of his freedom.

He obeyed his wife. He did not obey God, he obeyed his wife. That is why he too has the sin.

Pay attention, men. You will obey God first, and then your wife. Or rather, the wife should obey her husband. Separate, separate, five more minutes. Yes, yes, our sin. They thought they were not sinning. So then, they say, “If we are sinning, let our sin fall again upon us, upon our heads and upon our children. ” And it did fall,

because the children had the same mindset as the fathers. When the children have the same mindset as the fathers, the sin falls upon them as well. That is why the Jews have been persecuted for so many centuries, why antisemitism exists in the world. Now, as it seems from afar, God is turning His favor toward that nation, still from afar. That is why in our days the prophecies of Scripture have been fulfilled. They made a state in Palestine, they took Jerusalem.

He is preparing them for their return. But before they return, they will bring forth

Ωμα της Αληθείας, Ο Πανταχού παρών και τα πάντα πληρών, Ο Θησαυρός των αγαθών και ζωής χορηγός, Ελφέ και σκήνοσον εν ημίν και καθάρισον ημάς από πάσης κοιλίδος και σώσον αγαθέτας ψυχάς ημών. Να ψάλλουμε.

Ευλογητός η Χριστέος

η Ως

άνοιξα

πνεύμα και προστασία των χριστιανών

Κύριε Οικονομόπουλος, θα υποβάλω δύο ερωτήματα πρώτου κηρύματος. Θα μας πει τι είναι το Άγιο Πνεύμα.

Εάν σε ρωτήσει κάποιος η Εχωβίτης, τι είναι το Άγιο Πνεύμα, τι θα το απαντήσεις κύριε Οικονομόπουλε. Καλά, μιλάτε. Καλά απάντησες, αλλά μπορούσες να απαντήσεις καλύτερα. Εδώ οι αδελφοί που κάνετε στην πρώτη θέση, τι είναι το Άγιο Πνεύμα, ίσον χθες το κήρυγμα, ίσον χθες το κήρυγμα, ίσον, Τι είναι το Άγιο Πνεύμα, η Κυρία Λαμπρούλια

Τι είπαμε θα απαντάτε, Ε, Ο Κύριός μας και ο Θεός μας, Έτσι είπαμε θα απαντάτε, Ότι είπε ο Θωμάς για το Χριστό ισχύει και για το Άγιο, Δεύτερη ερώτηση Λοιπόν, Για να δούμε, Η αδελφή εκεί που είναι στο άκρον, Τι σημαίνει η λέξη παράκλητος, Δε με βασιλέ, φουράνιε, παράκλητος Ήσαστε χθες, η άλλη αδελφή δίπλα,

βοηθός, παράκλητο σημαίνει βοηθός, μάλιστα, λοιπόν να μην στέκεται κανείς όρθιος, υπάρχουν καθίσματα

Πανοσιολογιώτατε πάτερ, αγαπητοί αδελφοί, ορθόδοξοι Έλληνες αδελφοί,

την Κυριακή στους ιερούς ναούς της Ορθοδοξίας κατά τη Θεία Λειτουργία, θα αναγνωστεί η παραβολή του σπορέως.

Περιέχεται στο Ευαγγέλιο του Λουκά, στο 8ο κεφάλαιο, στους στίχους 5 έως 15. Είναι φθινόπωρο και γι' αυτό η παραβολή του σπορέους είναι επίκαιρη Τώρα το φθινόπωρο, ο Γιωργός παίρνει τον ευλογημένο σπόρο και βγαίνει στον αγρό και σπείρι Εμπιστεύεται το σπόρο στη

μητέρα γη ή καλύτερα στο Θεό και περιμένει έπετα από μήνες να θερήσει. Τι είναι ο σπόρος, ποιος έφτιαξε το σπόρο αδελφοί μου, ένα σπυρί από το σιτάρι μπορεί να φτιάξει η επιστήμη.

Όλα τα επιτεύγματα της επιστήμης, όλα μαζί δεν αξίζουν όσο θα άξιζε. Αν η επιστήμη έφτιαχνε ένα σπυρί σιτάρι, γιατί το σπυρίτο σιτάρι είναι ζωντανό πράγμα και ζωή η επιστήμη δεν κατόρθωσε να κάνει Το σπυρίτο σιτάρι έχει τρομερή ζωτικότητα μέσα του Οι αρχαίοι στην Αίγυπτο είχαν τη συνήθεια μέσα στους τάφους να βάζουν και δοχεία με σιτάρι για να τρώει ο μακαρίτης

Έγιναν ανασκαφές την εποχή μας σε Αιγυπτιακούς τάφους και βρέθηκαν τέτοια δοχεία με σιτάρι που είχαν τοποθετηθεί μέσα στους τάφους Εδώ και χιλιάδες χρόνια πρωτήτρα από μας, τρεις χιλιάδες χρόνια πρωτήτρα από μας Και έσπηραν αυτό το σπόρο και φύτρωσε και έκανε καρπό Μέσα στις τρεις χιλιάδες χρόνια ο σπόρος του σιταριού δεν έχασε τη δυναμή του Παίρνεις ένα σπυρίσιτάρι, Ανοίγεις τα σπλάχνα της γης και το θάπτεις,

Και πεθαίνει, Σαπίζει, Μέσα στη γη, Και το φύτρο φυτρώνει, Και ανεβαίνει επάνω, Βλαστάνει, Και γίνεται ελαστάχης, Πρώτα πράσινος, Έπειτα χρυσός, και πάνω στο στάχι μετράς, το ένα σπυρί έγινε 30-60-100, θερίζεις αλέφης και κάνεις γλυκό ψωμί και τρως και ζεις και εφραίνεσαι.

Μέσα στο σπυρίτο σιτάρι υπάρχουν μυστηριώδεις δυνάμεις και ιδιότητες. Μέσα στο Σπυρίτο Σιτάρι υπάρχει ένα σχέδιο αναπτύξεως, εξελίξεως Όπως θα έλεγε ο μεγάλος φιλόσοφος της πατρίδος μας, ο Αριστοτέλης Μέσα στο Σπυρίτο Σιτάρι υπάρχει εντελέχεια Υπάρχει σχέδιο εξελίξως, Αλλά εκεί που υπάρχει σχέδιο, Φανερώνεται ότι υπάρχει και σχεδιαστής,

Εκεί που υπάρχουν δυνάμεις και ιδιότητες θαυμαστές, Φανερώνεται ότι υπάρχει παντοδύναμο όν, που έκλεισε μέσα στον κόκκο του σιταριού αυτές τις δυνάμεις και ιδιότητες. Φυτρώνει ο σπόρος και ανεβαίνει προς τα επάνω, αντίθετα με το νόμο της βαρύτητος που τραβάει όλα τα πράγματα προς τα κάτω. Οι

ρίζες του σιταριού κάνουν επιλογή ανάμεσα στα συστατικά που είναι στο έδαφος Κάνουν επιλογή, παίρνουν από το έδαφος εκείνα μόνο τα συστατικά που χρειάζονται για να γίνει σιτάροι Άλλα συστατικά παίρνει το ένα φυτό, άλλα συστατικά το άλλο φυτό Σπούδασαν χυμία οι ρίζες από το σιτάρι και επιλέγουν τα συστατικά που είναι απαραίτητα για το σιτάρι Έχουν διορατικό ή προορατικό χάρισμα οι ρίζες και ξέρουν από τα συστατικά που παίρνουν ότι θα προέλθει σιτάρι και

πώς ανεβάζουνε πάνω το χυμό, αντιθέτως προς τον ώμο της βαρύτητος που τραβάει τα πράγματα μπροστά κάτω.

Πάνω στο πράσινο μέρος του στάχη γίνεται μια λειτουργία, θαυμαστή λειτουργία. Ονομάζεται φωτοσύνθεση, το πράσινο μέρος του σιταριού, του φυτού, η χλωροφύλη Συνεργάζεται με το έδαφος, με το νερό, με την ατμόσφαιρα, με τον ήλιο και κάνει ένα θαύμα που δεν μπορεί να το κάνει η επιστήμη Τι θαύμα, την ανόργανη ύλη τη μεταβάλλει σε οργανική, την νεκρή ύλη τη μεταβάλλει σε ζωντανή Μπορεί

η επιστήμη να πάρει νεκρά πράγματα και να τα κάνει ζωντανά, όχι Αυτό το φυτό κάνει αυτό το θαύμα και το ένα ασπηρή πολλαπλασιάζεται και γίνεται 30-60-100 για να θυρίσει ο άνθρωπος και να κάνει γλυκό ψωμί και να φάει και να ευχαριστηθεί Λέγει το Ευαγγέλιο ότι σε δύο περιπτώσεις ο Χριστός πήρε λίγα ψωμιά, τα ευλόγησε, τα πλήθηνε και χόρτασαν στην έρημο χιλιάδες άνθρωποι Οι ορθολογιστές,

οι άπιστοι, να μου επιτρέψετε μια λέξη, γιατί όταν σκέπτομαι την τρέλα των απίστων η ψυχή μου αναστατώνεται γίνεται Ατλαντικός ωκεανός Οι ορθολογιστές, οι άπιστοι, οι άθεοι, αυτά τα παλιωτόμαρα που διέλυσαν την ανθρωπότητα κοροϊδεύουν και λένε παραμύθι ότι ο Ιησούς πήρε πέντε καρβέλια και τα πολλαπλασίασε και έφαγα χιλιάδες άνθρωποι Δεν λέει παραμύθια το Ευαγγέλιο, παραμύθια λένε οι άπιστοι και οι άθεοι Το θαύμα που έγινε τότε στην έρημο,

ο πολλαπλασιασμός των Άρτων επαναλαμβάνεται κάθε χρόνο μέσα στα χωράφια Σπέρνεις ένα σπειρί, πολλαπλασιάζεται και γίνεται εκατό Εμείς ορίσαμε να γίνεται το θαύμα, εμείς κάνουμε το θαύμα ή άλλος που είναι ασυγκρήτως ανώτερος από μας Αλλά οι άπιστοι έχουν μυαλό και δεν σκέπτονται, έχουν μάτια και δεν βλέπουν, έχουν καρδιά και δεν αισθάνονται Τους νέκρωσε και τους τύφλωσε η αμαρτία και προπάντων η υπερηφάνεια Ο

Χριστός, όπως φαίνεται, είδε αυτό το ευλογημένο φαινόμενο του σποράς Είδε τον Γιώργο να βγαίνει από το σπίτι του, να μεταβαίνει στο χωράφι και απλόχερα να σκορπίζει το σπόρο να σπέρνει με την ελπίδα να θερήσει και εξαφορμής αυτού το φαινομένο της σποράς που γίνεται κατά το φθινόπορο, συνέθεσε την παραβολή του σπορέως. Πολλές φορές ο Χριστός μιλούσε με παραβολές,

Μία από αυτές τις παραβολές, Επικέρος θα παρουσιάσει η Εκκλησία μας αυτή την Κυριακή Διαβάζω το Ιερό Κείμενο και παρακαλώ να το προσέξετε. Τη χάρη, την ομορφιά που έχει το Ιερό Κείμενο, Ο Λόγος του Ευαγγελίου, Ο Λόγος του Ιδίου του Χριστού δεν έχει καμία μετάφραση και καμία εξήγηση Είπεν ο Κύριος την παραβολήν τάφτην, Εξήλθεν ο Σπύρον του Σπύρε των σπόρων αυτού Και εν το Σπύριν αυτόν όμεν έπεσε παρά την οδόν και κατεπατήθη και τα πετεινά του ουρανού κατέφαγεν αυτό.

Και έτερον έπεσεν επί την πέτραν και εφιέν εξηράνθη διατόμοι έχην η κμάδα. Και έτερον έπεσεν εν μέσω των ακαθών και συμφυήσε εάκανθε απέπνιξαν αυτό. και έτρον έπεσεν επί την γήν την αγαθήν και εφιέν επίησε καρπών εκατονταπλασίωνα. Ταύτα λέγον εφόνη, ο έχων όταν ακούειν, ακουέτο. Επηρεώτησαν δε αυτόν οι μαθηταί αυτού λέγοντες, Τις ή η παραβολία αυτή, Οδε είπεν, Ιμίν δέδοτε γνώνε τα μυστήρια της Βασιλείας του Θεού, Τις δε

λυπείς εν παραβολές, Ινα βλέποντες μη βλέπωση, Κι ακούοντες μη συνειώσουν. Εστιδε αυτή η παραβολή, Ο σπόρος εστίν ο λόγος του Θεού, Ιδέ παρα την οδόν, Ισύν οι ακούσαντες, Ήτα έρχεται ο διάβολος, Και έρει των λόγων από της καρδίας αυτών, Ή να μη πιστεύσαντες σωθώσει. Ιδέ επί της Πέτρας, Ή όταν ακούσωσι, Με τα χαράς δέχονται των λόγων, Και ούτι ρίζαν ουκέφουσι, Ή προσκερών πιστεύωσι, Και εν καιρό πειρασμού αφήσταντε.

Το δε ειστας ακάνθας πεσών, Ούτε εισήν οι ακούσαντες, Και υπομεριμνών, Και πλούτου, Και ιδονών του βίου, Πορευόμενοι, Συμπνίγονται, Και ούτε λες φορούσι. Το δε εν τη καλή και αγαθή γη, ούτι εισίν ήττινες εν καρδία καλή και αγαθή ακούσαντες των λόγων, κατέχωσι και καρποφορούσιν εν υπομονή Εξήλθεν ο Σπύρον, του σπήρε των σπόρων αυτού Βγήκε ο Σπορέας, ο Σποριάς

να σπήρει το σπόρο του Και εν το σπήριν και ενώ έσπερνε ένα μέρος του σπόρου έπεσε στο δρόμο και καταπατήθηκε και τα πιτινά του ουρανού το κατέφαγαν. Άλλο μέρος του σπόρου έπεσε πάνω στην πέτρα σε πετρώδες έδαφος και αφού φύτρωσε ξεράθηκε διότι δεν είχε βάθος και υγρασία. Και άλλο μέρος του σπόρου έπεσε μέσα στα αγκάθια Και

φύτρωσαν μαζί με το σπόρο τα αγκάθια και το έπνιξαν Και άλλο μέρος του σπόρου έπεσε στην καλή γη, στο εκλεκτό έδαφος Και φύτρωσε και έκανε εκατονταπλάσιο καρπό Το ένας πυρί πολλαπλασιάστηκε και έγινε εκατό Λέγοντας αυτά τα λόγια, ο Χριστός φώναξε Ο έχων όταν ακούειν, ακουέτο Όποιος έχει αυτιά για να ακούει, ας τα χρησιμοποιήσει να ακούει Γιατί είπε όποιος

έχει αυτιά για να ακούει Γιατί μερικοί έχουν τα αυτιά για να μην ακούνε Μερικοί έχουν τα αυτιά για να κρεμάνε τα σκουλαρίκια Οι γυναίκες κρεμάνε τα σκουλαρίκια, τώρα τελευταία και οι άνδρες Μερικές δε γυναίκες, δεν ξέρω πώς το υποφέρουν, κρεμάνε από τα αυτιά τους σιδεριές ολόκληρες

Εδώ βεβαίως ο Χριστός δεν εννοεί τόσο τα αυτιά του σώματος όσο τα αυτιά της ψυχής Όποιος έχει αυτιά στην ψυχή του, για να ακούει, ας τα χρησιμοποιήσει να ακούει Γι' αυτό έδωκε ο Θεός και τα σωματικά και τα πνευματικά αυτιά, για να ακούμε Οι

μαθητές δεν κατάλαβαν το νόημα της παραβολής Γιατί η παραβολή άλλα λέγει και άλλα εννοεί και ρώτησαν τον Χριστό, Τι σημαίνει αυτή η παραβολή και τι απάντησε ο Χριστός, Σε εσάς, τους μαθητάς μου, τους ακροατάς μου, έχει δοθεί το προνόμιο να γνωρίσετε τα μυστήρια της Βασιλείας του Θεού. Η Βασιλεία του Θεού έχει μυστήρια, μυστικές, απόκριφες, μεγάλες και υψηλές αλήθειες που δεν

μπορεί να τις γνωρίσει ο άνθρωπος ή αν δεν τις αποκαλύψει δεν τις φανερώσει ο Θεός και σε ποιους τους φανερώνει ο Θεός τα μυστήρια, τα μυστικά της Βασιλείας του, στους εκλεκτούς ανθρώπους, στους μαθητάς μου υπό Χριστός, σε εσάς τους ακροατάς μου που τρέχετε να με ακούσετε, σε εσάς δόθηκε αυτό το προνόμιο να γνωρίσετε τα μυστήρια της Βασιλείας του Θεού, Διότι εννοείται, Συς είστε εκλεκτοί, Συς πιστεύετε στη Βασιλεία του Θεού, Συς ενδιαφέρεστε για τη Βασιλεία του Θεού Και εσείς ρωτάτε και μου δίνετε αφορμή να δώσω εξηγήσεις

Τις δεν λυπής εν παραβολές στους άλλους, στους κακοπροαιρέτους, στους αδιαφόρους, στους καταφρονητάς της Βασιλείας του Θεού Αυτό, η διδασκαλία γίνεται με παραβολές και εκεί σταματάει. Και γίνεται με παραβολές για να ακούνε, για να βλέπουν και να μην βλέπουν. Να βλέπουν με τα μάτια του σώματος, αλλά να μην βλέπουν με τα μάτια της ψυχής. Να ακούν, αλλά να μην καταλαβαίνουν. Γιατί? Διότι είναι ανάξιοι να καταλάβουν. Δεν εκδηλώνουν ενδιαφέρον, δεν ερωτούν να μάθουν και αφού είναι ανάξιοι μιλάει ο Χριστός με παραβολές για να μην καταλαβαίνουν

Είναι και της φιλανθρωπίας του Θεού ότι μιλάει με παραβολές ώστε να μην καταλαβαίνουν οι ανάξιοι Διότι αν καταλάβουν, Θα κριθούν αυστηρότερα, Θα καταδικαστούν βαρύτερα, Ενώ αν δεν καταλαβαίνουν, Θα κριθούν επίοι και έστερα.

Στη συνέχεια ο Χριστός εξηγεί την παραβολή, Εξήλθεν ο Σπύρον, Του σπήρε των σπόρων αυτού. Ποιος είναι ο Σπύρον, αδελφοί μου, στην προκειμένη περίπτωση, ποιος είναι ο Σποριάς, ο μεγάλος Σποριάς που βγήκε για να σπείρει το σπόρο του, είναι ο ίδιος ο Χριστός που ομιλεί Αυτός είναι ο μεγάλος σποριάς, εξήλθε, βγήκε για να σπείρει το σπόρο του, από πού

βγήκε, από το ουράνιο ανάκτρο, από τον ουρανό βγήκε, από τον πατέρα του ήλθε Τι έλεγε στους Ιουδαίους, εξήλθων παρά του Πατρός και λύλιθα εις τον κόσμο, βγήκα από τον Πατέρα και ήλθα στον κόσμο Πόσο μεγάλη Απόσταση διήνυσε ο Χριστός, ο Υιός του Θεού για να έρθει από τον Ουρανό στη γη και να σπείρει το σπόρο του Ποιος είναι ο σπόρος, το λέγει ο Χριστός, Ο σπόρος είναι ο λόγος του Θεού Και

τι σημαίνει η οδός, ο δρόμος όπου έπεσε ένα μέρος του σπόρου και καταπατήθηκε από τους ανθρώπους και από τα ζώα και κατέβηκαν τα πετεινά και το κατέφαγαν, η οδός, ο δρόμος υπεπατημένη, σημαίνει τους σκληρούς και πεπορωμένος και αδιαφόρους ανθρώπους.

Όπως εάν σπήρει κανείς το δρόμο στην άσφαλτο, πάει χαμένος ο σπόρος, γιατί δεν ισχωρεί μέσα στο έδαφος και δεν βλαστάνει και δεν καρποφορεί, έτσι όταν πέσει σε ανθρώπους που η καρδιά τους είναι σκληρή, σαν το δρόμο, σαν την άσφαλτο. Η αμαρτία, η ασέβεια σκληρίνει την καρδιά, πορώνει την καρδιά και δεν ισχωρεί ο Λόγος του Θεού μέσα στην καρδιά. Να υπείς τα ωραιότερα,

τα θελκτικότερα, τα συγκινητικότερα λόγια στον πεπορωμένο άνθρωπο δεν συγκινείται καθόλου. Πάνε χαμένα τα λόγια. Τα πεντινά, λέει, του ουρανού άρπαξαν και κατέφαγαν το σπόρο και ο διάβολος και οι δαίμονες έρουν το σπόρο, παίρνουν τον Λόγο του Θεού από τη σκληρή καρδιά και δεν φυτρώνει και δεν ευδοκιμεί τίποτε στην πεπωρωμένη καρδιά Αδελφοί μου, είστε άνθρωποι που δεν ανήκετε σίγουρα σε αυτή την κατηγορία Στην κατηγορία

των πεπορωμένων ανθρώπων Απόδειξης ότι τρέχετε να ακούσετε το Λόγο του Θεού Απόδειξης ότι συγκινείστε από το Λόγο του Θεού Και κάποτε βουρκώνει και δακρύζει το μάτι Είναι μεγάλη ευλογία του Θεού ότι λαχταρούμε το Λόγο Του και να προσευχόμεθα στον γύριο όλα τα κακά, τρόπος του λέγει, όλα τα κακά να συμβούν, τρόπος του λέγει, κανένα κακό να μην μας συμβεί, όλα τα κακά να συμβούν, τρόπος του λέγει, ένα να μην συμβεί ποτέ, η πόρωση

της καρδιάς, λέγει κάποια εκλεκτή ψυχή, Θεέ μου, Έχω κάποια σκληρότητα στην καρδιά μου. Δεν ήταν πεπωρωμένη ψυχή, αλλά αντιλαμβανόταν ότι είχε κάποια σκληρότητα. Κάναμε να αποκτήσω την ευαισθησία της καρδιάς, την ευαισθησία της συνειδήσεως που είχα όταν ήμουν παιδί 12 ετών. Κάνει τέτοια θαύματα ο Θεός Έχω δει παραδείγματα μετανοίας ανθρώπων που απέκτησαν τέτοια ευαισθησία που τους ζηλεύει κανείς Τους

μιλάς για το Θεό και συγκλονίζονται και δακρύζουν Κάνει θαύματα ο Θεός μέσα στις καρδιές που διατηρούν ευγένεια

Είναι άλλο μέρος του σπόρου, έπεσε στα πετρώδη,

τι σημαίνουν εδώ τα πετρώδη, στα πετρώδη υπάρχει λίγο έδαφος επιφανειακά και επειδή είναι λίγο το έδαφο στο χώμα μόλις φυτρώνει ο σπόρος καυματίζει ο ήλιος τον βλαστό και ξηραίνεται Επειδή δεν έχει βάθος και υγρασία Τα πετρώδη σημαίνουν τους επιπολαίους ανθρώπους, τους ρηχούς ανθρώπους Αυτούς που δεν έχουν βάθος, που δεν έχουν βαθιές τις ρίζες της πίστεως Οι επιπόλοι αυτοί τύποι όταν ακούσαν τον Λόγο του Θεού Τον δέχονται με χαρά,

Αλλά ο ενθουσιασμός τους, Γρήγορα εξατμίζεται, Όταν έλθει ο καιρός των πειρασμών, Των δοκιμασιών, Ισμονούν το Λόγο του Θεού, Χάνουν τον ενθουσιασμό τους,

Ακούει όταν είναι καλά κανείς, Ευχάριστα το Λόγο του Θεού, Και ενθουσιάζεται, Αλλά όταν πάθει μια οικονομική χρεοκοπία, πάβει να ενδιαφέρεται για πνευματικά πράγματα Σκέπτεται τη χρεοκοπία του μόνου Ακούει το Λόγο του Θεού όταν όλα πηγαίνουν καλά Αλλά όταν έρθει μια σοβαρή ασθένεια, ξεχνάει το Λόγο του Θεού Ακούει το Λόγο του Θεού όταν είναι καλά Αλλά όταν πεθάνει προς φυλές προσωπότο, απομακρύνεται από την πίστη, από την εκκλησία, μπορεί και να αγωνγήσει εναντίον του Θεού Λες και ο Θεός είναι υποχρεωμένος σε αυτή τη ζωή να μας δίνει

συνεχώς καλοπέραση Τέτοια νοοτροπή έχουν μερικεί Όταν έρθουν δύσκολοι κυρί, δοκιμασίες, λήψεις, απογοητεύσεις, προβλήματα, βράματα Απομακρύνονται από το Θεό, ψυχραίνονται, γονγίζουν και βλαστημούν το Θεό Θεέ γιατί το έκαμες αυτό σε μένα Μα ο Κύριος του είπε σαφώς και απεριφράστος Όποιος θέλει να έρθει κοντά μου, να το ξέρει υπό Χριστός, σε αυτή τη ζωή δεν θα καλοπεράσει Σε αυτή τη ζωή καθημερινώς θα σηκώνει σταυρό, σταυρό σημαίνει δοκιμασίες Το είπε επίσης ο Απόστολος Δια πολλών θλίψεων διοιμάσεις ελθύνης την Βασιλεία του Θεού Σε αυτή την πρόσκυρη ζωή θα περάσουμε

πολλές θλίψεις για να μπούμε στη Βασιλεία του Θεού Αυτή η σύντομη ζωή είναι ζωή δοκιμασιών Δοκιμάζονται οι άνθρωποι για να φανεί ποιοι αξίζουν να πάνε πάνω και ποιοι αξίζει να πάνε κάτω Ποιοι να σωθούν και ποιοι να καταδικαστούν Ένα άλλο μέρος του σπόρου έπεσε σε έδαφος όπου υπήρχαν και ζυζάνια και αγκάθια Μαζί με το σπόρο, τον εκλεκτό φύτρωσαν και τα αγκάθια και τα αγκάθια έπνιξαν το σπόρο

Τι σημαίνει το έδαφος με τα αγκάθια που πνίγει το σπόρο, σημαίνει τους ανθρώπους των βιωτικών μεριμνών και του πλούτου και των ειδονών του κόσμου τούτου Οι

βιωτικές μέρημνες είναι αγκάθια. Όταν λέει βιωτικές μέρημνες ο Κύριος, δεν εννοεί τις φροντίδες για τη ζωή μας. Ασφαλώς θα έχουμε φροντίδες για να ζήσουμε σε αυτόν τον κόσμο. Αλλά όταν λέγει βιωτικές μέρημνες, εννοεί τις υπερβολικές και αγωνιώδεις φροντίδες

Δεν είπε ο Χριστός μη μερημνάτε, μη αγωνιάτε για το τι θα κερδίσετε και τι θα ντυθείτε και τι θα φάγετε Να μην έχει αγωνία και άγχος κανείς, να μην θέλει να αποκτήσει πολλά αγαθά, περισσότερα και πολύ περισσότερα από όσα χρειάζονται για να ζήσει μια απλή χριστιανική ζωή Πολύς κόσμος έχει αγωνιώδεις φροντίδες, όλο σχεδόν το χρόνο της ζωής του τον δαπανά για να κερδίσει χρήματα Να κερδίσει όσο το δυνατόν περισσότερα χρήματα, Να φτάσει και να ξεπεράσει τους μεγιστάνες του πλούτου,

Λες έναν επιχειρηματία που μέρα νύχτα σκέπτεται πως τα δισεκατομμύρια θα τα κάνει τρισεκατομμύρια, Έλα στην Εκκλησία, Δεν εύκαιρο, δεν εύκαιρο, έχω εργασία, Πήγαν στα νεκροταφεία και ρώτησαν τους νεκρούς, Εσείς ευχαιρέσατε και ήρθατε εδώ στα νεκροταφεία, Λέει όχι, όλοι αφήσαμε εμείς το τελειωμένο στις δουλειές μας Ταλέποροι άνθρωποι, ταλέποροι επιχειρηματίες που δεν ευκαιρείται να ασχοληθείτε με το θέμα της σωτηρίας σας και ασχολείστε συνεχώς με τα υλικά που αφοσιώνεστε σε πράγματα που θα σας οδηγήσουν στην απώλεια, στον αιώνιο χαμό, στον αιώνιο βασανισμό Ο

πλούτος είναι αλλιάκανθα που πνίγει το σπόρο του Θεού Πού να καθίσουν οι πλούσιοι να ασχοληθούν με πνευματικά πράγματα Οι πλούσιοι έχουν άλλη ψυχολογία και νοοτροπία Διαραίει η ζωή τους μέσα στον αγώνα να πολλαπλασιάζουν τα πλούτη τους και μέσα στα σαλόνια των Αριστοκρατών, σε διεξιώσεις, σε τραπέζες, σε ματιοδοξίες και κοινοδοξίες, απόδειξες. Είναι κανας πλούσιος εδώ μέσα.

Το δείχτη μας πιάνει μικρά ψαράκια, σαρδέλες, γάβρος, μαριδάκια, που να πιάσει κανα ξυφία, που να πιάσει κανα χρυσόψαρο. Τι λέγει ο Απόστολος Παύλος? Βλέπετε την κλίσινη μόνο, αδελφοί, ου πολύ ισχυροί κατά κόσμων, ου πολύ ευγενείς, ου πολύ πλούσιοι. Κοιτάξτε, αδελφοί μου, λέει, ποιους κάλεσε ο Θεός, ανάμεσα μας, ανάμεσα στους πιστούς, δεν υπάρχουν πολλοί αριστοκράτες και πολλοί ισχυροί και πολλοί πλούσιοι. Κάπου, κάπου κανένας πλούσιος που έχει κάποια ομοιότητα με τον Αβραάμ,

κάπου, κάπου, κάπου, κανένας αριστοκράτης, κάπου, κάπου, κανένας ισχυρός της γης, κανένας αξιωματούχος Μην ζηλέψετε ποτέ τους πλουσίους, ταλέπωροι είναι Αγκάθια έχουν και νομίζω ότι έχουν μαλακά μαξιλάρια, κοιμώνται πάνω σε αγκάθια

Αγκάθια επίσης είναι οι ειδονές του βίου, οι αμαρτωλές ειδονές, οι αμαρτωλές απολαύσεις Οι αμαρτωλές απολαύσεις, οι αμαρτωλές διασκεδάσεις, τα γλεντοκόπια, τα όργια δεν αφήνουν το Λόγο του Θεού να καρποφορήσει

Έρχεται ένας ηθοποιός, ένας τραγουδιστής Θα τρέξουν χιλιάδες με εισιτήρια και με ακριβά εισιτήρια, χιλιάδες να τον ακούσουν Ο Απόστολος Παύλος να ερχόταν και ο Ιερός Χρισόστομος εδώ στο Μόντρεαλ Λίγοι θα πήγαιναν να ακούσουν τους Πρητάνιες αυτούς του κηρύγματος Έτσι είναι ο πολυκόσμος Κόσμος, Άκοσμος Γι' αυτό ο Απόστολος είπε Ο κόσμος όλος εν το πονηρόχειται Πολύς ο κόσμος λίγοι οι πιστοί Να έχετε χαρά και αγαλίαση Διότι παρόλες τις ατέλειες Παρόλα τα ελαττωματά σας Παρόλα τα αμαρτηματά σας Μόνο ο Κυριός μας είναι τέλειος και αναμάρτητος Ανήκετε

στους ολίγους πιστούς στο λίμα, στο εκλεκτό υπόλοιπο, στο μικρό πίμνιο, στο οποίο ευδόκησε, ευαρεστήθηκε ο πατέρας να χαρίσει τη Βασιλεία Του. Δεν είναι λόγια αυτά αδελφοί μου, είναι πραγματικότητες. Όταν κλείσουμε τα μάτια στο μάτιο αυτόν τον κόσμο, τότε θα καταλάβουμε πόσο πραγματικός είναι ο λόγος του Ευαγγελίου Δεν είναι παραμύθια των Παπάδων όπως λένε οι άπιστοι και οι άθεοι

Αυτά τα λόγια είναι αλήθεια 100% Υπάρχει η απέραντη αιωνιώτης με τα απερίγραπτα και αφάνταστα μεγαλεία που κηρύσει το Ευαγγέλιο και όταν ο πιστός κλείσει τα μάτια σε αυτόν τον κόσμο, θα τα ανοίξει σε ένα άλλο κόσμο και θα ειδεί και θα απολαύσει αυτά τα μεγαλεία.

Υπάρχει ευτυχώς και η τετάρτη κατηγορία ανθρώπων. Το τέταρτο μέρος του σπόρου έπεσε στην αγαθή γη και φύτρωσε και πολλαπλασιάστηκε και έκανε καρπό εκατονταπλάσιο Ποια είναι η αγαθή, η καλή, η εκλεκτή γη, το εκλεκτό έδαφος Είναι οι άνθρωποι που έχουν καλή και αγαθή καρδιά υποχριστός Οι καλοπροαίρετοι άνθρωποι, οι άνθρωποι που αγαπούν το καλό,

ποθούν το καλό και αγωνίζονται για το καλό Είναι οι άνθρωποι που είναι πρόθυμοι να κάνουν θυσίες για το καλό Όταν πέφτει ο σπόρος, ο ουράνιος, ο λόγος του Θεού μες τις καρδιές τους Κατέχουσιν Αυτόν, Τι θα πει, Τον κρατούν, Δεν τον αφήνουν να χαθεί, Δεν τον αφήνουν να τον αρπάξουν οι δαίμονες, Τον κρατούν, Τον εγκολπώνονται, Τον θερμένουν μέσα στην καρδιά τους, Τον κάνουν να καρποφορήσουν, Τον εφαρμόζουν,

Κάνουν τα έργα του Θεού, και επειδή τα έργα του Θεού δεν είναι εύκολα, διότι το έργο του Θεού το πολεμάει ο διάβολος, το πολεμάει ο αντίθεος κόσμος, το πολεμούν και τα πάθη μας. Γι' αυτό λέγει ότι καρποφορούν εν υπομονή, καρποφορούν με υπομονή, υπομένουν και αντιμετωπίζουν δυσκολίες, αντικσοότητες, δοκιμασίες και φέρουν καρπών, όπως λέγεται σε άλλο Ευαγγέλιο, άλλος φέρει

καρπών 30, άλλος περισσότερο 60 κι άλλος ακόμη περισσότερο 100. Όλοι είναι ευλογημένοι όσοι φέρουν καρπό. Αυτή είναι συντόμως Η παραβολή του σπορέους, Αυτή είναι συντόμως η έννοια της παραβολής του σπορέους Αδελφοί μου, ο Άρτος, το ψωμί, Είναι βασική ανάγκη του ανθρώπου Είναι βασικό είδος διατροφής του ανθρώπου Αρτος στηρίζει καρδίαν ανθρώπου, λέγει η Γραφή

Τρως λίγο ψωμί, όχι σαν αυτό το ψωμί που βγαίνει από τους φούρνους των αδιστάκτων επιχειρηματιών που αφαιρούν μέσα πολύτιμα συστατικά και πουλούν ένα ψωμί αφρολέξα χερό που όχι μόνο δεν ωφελεί, αλλά και βλάπτει την υγεία του ανθρώπου. Από τα βλαπτικότερα πράγματα είναι το άσπρο, το κάτασπρο ψωμί. Ψωμί εννοούμε που στηρίζει καρδίαν ανθρώπου, είναι το ψωμί που έχει μέσα στα συστατικά του όπως το ζήμουναν και το έκαναν οι νοικοκυρές στα χωριά μας, τους χρόνους, τους παλιούς, ο Ολόαρτος.

Το γλυκό ψωμί, το θρεπτικό ψωμί, Τι τρώγαμε παλιά στα χωριά, Ψωμί και κρεμμύδι τρώγαμε και ζούσαμε και είχαμε καλύτερη υγεία Αρτος στηρίζει καρδίαν ανθρώπου Γι'

αυτό οι γιοργοί σπέρνον, Για να γίνετε σιτάροι και ψωμί, Να τρώμε και να ζούμε σωματικός Πατήρα Αγουστίνος κάποτε στη Φλόρινα, Όταν είχε πέσει η βασιλεία στην Ελλάδα, σε μια μεγάλη εκδήλωση στην πόλη της Λορίνης, όπου παρίσταντο πολλοί άρχοντες και στρατιωτικοί της δικτατορίας, όταν εκλήθη να ανεβεί στο βήμα και να ομιλήσει, άρχισε την ομιλία του με την αναφώνηση. Ζήτω ο βασιλεύς Πάγουσαν οι στρατηγοί και οι άλλοι άρχοντες από κάτω Σου

λέει, η Πανάσταση κάνει τούτος εδώ μέσα Μη ταρασέστω η μόνη καρδία τους, λέει, μη δε δηλιά του Βασιλιά εννοώ το Γιωργό Αυτός είναι ο βασιλιάς Μας τρέφει όλους Και αν σταματήσει ο Γιωργός να καλλιεργεί τη γη Πεθάναμε όλοι Έτσι εισήχαζαν τα πνεύματα των στρατηγών και των υπουργών Και των νομαρχών και των δημάρχων Όπως το ψωμί είναι απαραίτητο για να ζήσουμε σωματικά, έτσι υπάρχει ένα άλλο ψωμί που είναι απαραίτητο για να ζήσουμε πνευματικά Ποιο είναι το άλλο ψωμί το απαραίτητο για να ζήσουμε πνευματικά Είναι ο Λόγος του Θεού, Μ' Αυτόν

τρέφονται οι ψυχές, Οι εκλεκτές ψυχές που πεινούν το Θεό Τι λέγει το Δευτερονόμιο 1300 ή 1500 χρόνια π.Χ., Ένα Λόγο πολύ υψηλό που ανεβάζει τη θρησκεία μας μέχρι τα άστρα του ουρανού Ουκεπάρτο μόνο ζήσετε άνθρωπος, Αλεπιπαντή ρήματι εκπορευωμένο διαστόματος Θεού. Ο άνθρωπος δεν ζει μόνο με ψωμί, Ζει και με κάθε λόγο που βγαίνει από το στόμα του Θεού.

Δια μέσου του προφήτου Αμός, ο Θεός απειλεί τον Ισραήλ, με ποια απειλεί, με απειλή πνευματικής λοιμοκτονίας, θα σας δώσω λέγει λιμών του ακούσε λόγων Θεού, πείνα πνευματική, θα σας στηρίσω το πνευματικό άρτο, το λόγο, δεν θα ακούτε λόγω Θεού και θα λοιμοκτονίσετε πνευματικός. Ο

Χριστός ήλθε στον κόσμο, έσπηρε το Λόγο Του, εξέλεξε και τους Αποστόλους που έσπηραν και εκείνοι το Λόγο Του Και μετά τους Αποστόλους, μυριάδες διαμέσου των 20 χριστιακών αιώνων έσπηραν το Λόγο Σήμερα, στον 20ο αιώνα, Οι πνευματικοί σποριάδες, Οι κατηχητές, Αυτοί που κατηχούν τα παιδιά, Οι κυκλάρχες, Αυτοί οι οποίοι κάνουν κύκλους Αγίας Γραφής, Οι ιεροκήρικες, Αυτοί που κηρύττων το Λόγο του Θεού,

Είναι πολλοί, Είναι αρκετοί, Δυστυχώς, είναι λίγοι, πολύ λίγοι. Έχουμε γεωργούς που σπέρνουν, που γεωργούν, καλλιεργούν τα χωράφια. Έχουμε κτηνοτρόφους. Έχουμε τεχνικούς, έχουμε υδραυλικούς, έχουμε ηλεκτρολόγους. Έχουμε εργολάβους, έχουμε μηχανικούς, έχουμε αρχιτέκτονες, Έχουμε καθηγητές, έχουμε διδασκάλους, Έχουμε ιερείς που περιορίζονται μόνο στη Θεία Λειτουργία και στην τέλεση των μυστηρίων Έχουμε, έχουμε, έχουμε

Πνευματικούς σποριάδες πόσος έχουμε Ιεραποστολικά πρόσωπα που τρέχουν να σπήρουν το Λόγο του Θεού μέσα στις καρδιές πόσος έχουμε Τι είχε πει ο Χριστός στην εποχή του Ο θερισμός πολλής, οι δε εργάτεο λίγοι. Το χωράφι μεγάλο, το έργο πολύ, οι εργάτες λίγοι. Δε ήθητε του Κυρίου να εκβάλει εργάταση στον αγρόν αυτού. Παρακαλέστε τον Κύριο να βγάλει εργάτες για τον αγρότο. Είναι εντολή του Χριστού να παρακαλούμε μέσα από τη χριστιανική κοινωνία να βγουν εργάτες του Ευαγγελίου. Παρακαλούμε, την κάνουμε αυτή την προσευχή Προσευχή

για την υγεία μας Για την υγεία των προσώπων της οικογενίας μας Για την αποκατάσταση των παιδιών Σίγουρα κάνουμε εμείς οι Χριστιανοί Προσευχή για τη μεγάλη οικογένεια που λέγεται Εκκλησία Για εργάτες της Εκκλησίας Κάνουμε Όπως στην εποχή του Χριστού Εκείς και σήμερα, Ο θερισμός είναι πολλοί, Αλλά οι εργάτες είναι ο λίγοι, Γι' αυτό κι εσείς λαχταράτε να ειδείτε εργάτη του Ευαγγελίου Κι όταν από την πατρίδα έρχονται εργάτες του Ευαγγελίου, Τους βλέπετε σαν αγγέλος Θεού, Σαν τον ίδιο τον Ιησού Χριστό, Όπως λέγει ο Απόστολος Παύλος, Στην προσγαλάταση επιστολή Ακριβώς διότι υπάρχει σπάνης των εργατών του Ευαγγελίου και δίψα των εργατών του Ευαγγελίου Κάποτε

πέφτεται και θύματα εκμεταλλευτών και απαταιώνων

Προ λίγων ετών είχε έρθει στην Ελλάδα ένα ευσεβές ζεύγος εδώ από το Μόντρελ Το ζεύγος Παναγιώτη και Ιωάννας Πρέκα Είναι παρόντες εδώ στην αίθουσα Πήγαν και είδαν μια φοβερή ασκήτρια, Δια Χριστόν Σαλίε θεωρείτο, Ταρσό το όνομά της Όταν ήρθαν να με δούνε τους ρώτησα που πήγατε, πήγαμε και είδαμε την Ταρσό μου είπαν Το όνομά της ήταν γνωστό μέχρι εδώ τη Μεγάλη Ήπειρο της Αμερικής Πιστοί άνθρωποι ήξεραν για την Ταρσό, την ασκήτρια,

την δια Χριστό Σαλί Τι σας είπε η Ταρσό, τους ρώτησα Ε, μας είπε αυτά τα ανισόρροπα Αυτοί οι Διαχριστών σαλοί Λένε πολλά ανισόρροπα πράγματα σκοπήμως Για να δώσουν την εντύπωση ότι είναι τριλή Για να μην τους εκτιμάει ο κόσμος Για να ταπεινώνονται και να εξουθενώνονται τελείως Αφού μας είπε αυτά τα ανισόρροπα Στο τέλος τις είπαμε Αδερφοί Ταρσό «Πες μας και κανένα πνευματικό λόγο», σοβαρεύτηκε τότε η Ταρσό, τους κοίταξε καλά στα μάτια και τους είπε «Παιδιά μου, εκεί στα ξένα που βρίσκεστε να αγωνίζεστε. Ο θερισμός είναι πολλής, οι εργάτες ολίγοι».

Πήρα το ευσεβές αυτό ζεύγος και πήγαμε σε ένα προσκύνημα κοντά στη Μάκρη, στη Νέα Μάκρη της Αττικής στο μοναστήρι του Ωσίου Εφραίμ. Μεγάλος θαυματωργός ο Όσιος Εφραίμ. Οι ηγουμένοι είναι ευσεβές πρόσωπο και ολιγόλογοι είναι οι ηγουμένοι. Αφού προσκύνησαν, πήγαμε στο γραφείο της ηγουμένης, γερόντισα της είπα, εδώ είναι ένα χριστιανικό ζεύγος από το Μόντριαλ του Καναδά, Πέστε τους κανένα πνευματικό λόγο Τους κοίταξε και αυτοί καλά Και είπε Παιδιά μου, εκεί στα ξένα που είστε Να αγωνίζεστε Ο θερισμός είναι πολλής Οι εργάτες ολίγοι

Κοιταχτήκαμε Επειδή τον ίδιο λόγο Είχε πει και η ταρσό 105 σπήρα Και πήγαμε Σε ένα ιερό ναό Στον Καρέας, στον Άγιο Γιώργιο όπου ένας ευσεβής ιερομόναχος, ο Πατήρ Σάββας, προσεύχεται συνεχώς για πονεμένος και δαιμονισμένους ανθρώπους και διαβάζει ευχές και εξορκισμούς. Εκείνη την ώρα διάβαζε εξορκισμούς σε δαιμονισμένους. Πάτερ Σάββα του είπα, σε παρακαλώ, κάνε μια διακουπή πέντε λεπτά, είναι ένα ευσεβές ζεύγος από τον Καναδά, θέλω να πάρουν την ευχή σου. Διέκοψε και όταν ήρθε να δει τα δύο αυτά πρόσωπα, του είπα, πες τους κανένα πνευματικό λόγο να τους ενισχύσεις Τους κοίταξε κι αυτός καλά και τους είπε, παιδιά μου εκεί στα ξένα που βρίσκεστε

να δουλεύετε και να αγωνίζεστε διότι ο θερισμός είναι πολλής και οι εργάτες ολίγοι κοιταχτήκαμε και μη διάσαμε, γιατί μη διάτε μας είπε ο Πατήρ Σάββας, είστε Πάτερ Σάββατο είπαμε ο τρίτος που λέτε τον ίδιο ακριβώς λόγο το Πνεύμα το Άγιο για το οποίο μιλήσαμε χθες φώτισε και τα τρία πρόσωπα και την Ταρσό και τη Μακαρία και τον Πατέρα Σάββα να πούνε το ίδιο πράγμα να μιλήσουν για το πιο αναγκαίο πράγμα, την Ιερα Αποστολή, ότι έχουμε ανάγκη από εργάτες πνευματικούς να ανοίγουν το στόμα τους και να μιλάνε για το Θεό, να ανοίγουν το χέρι τους και να σκορπάνε το σπόρο τον ουράνιο, το λόγο του Ευαγγελίου. Το

ελληνικό έθνος, κατά το παρελθόν, έδωκε πολλούς Ιεραποστόλους στο Χριστό Δεν είναι υπερβολικός αυτός ο λόγος Το ελληνικό έθνος υπήρξε όντως ο περιούσιος λαός του Θεού κατά τους χρόνους της Καινής Διαθήκης Όταν ο Φίλιππος και ο Ανδρέας, Ανήγγελαν στο Χριστό, Ότι θέλουν να σε ειδούν Έλληνες, Ο Χριστός, Είπε πολύ τιμητικό λόγο για μας τους Έλληνες Ελίληθε η ώρα, Ή να δοξαστεί ο Υιός του ανθρώπου, Αμήν λέγω ημίν, Ιάν μη ο κόκκος του σύτου πεσών αποθάνει,

Μπαίνει αυτός, Ιάν δεν αποθάνει, Φέρει καρπών πολλήν. Έβλεπε ο Χριστός ότι θα δοξαζόταν διαμέσου των Ελλήνων και είπε, Ήρθε η ώρα να δοξαστεί ο Υιός το ανθρώπο Εγώ θα πεθάνω και θα φέρω καρπό πολύ όπως ο σπόρος που πεθαίνει και καρποφορεί Εγώ θα θυσιαστώ και η θυσία μου θα φέρει μεγάλα αποτελέσματα και το μεγαλύτερο αποτέλεσμα είναι ότι θα πιστεύσει το ελληνικό έθνος και θα με δοξάσει. Σήμερα το έθνος μας έχει πάρα πολύ ο λίγος Ιεραποστόλους.

Θα υπω ένα λόγο αδελφοί μου που θα σας στενοχωρήσει, αλλά πρέπει να λέμε ολόκληρη την αλήθεια. Η αλήθεια, εάν είναι πικρή, είναι όμως ωφέλιμη, όπως τα μπικρά φάρμακα Εκατομμύρια Έλληνες από την πατρίδα μετανάστευσαν στο εξωτερικό Όλοι μετανάστευσαν για οικονομικούς λόγους Κανείς δεν πήγε στο εξωτερικό για να κάνει Ιεραποστολή Είναι έτσι κύριε Οικονομόπουλε Ποιοι

ίδρυσαν την Εκκλησία της Ρώμης, έμποροι από την Ανατολή, από τη Συρία Πήγαν για εμπορικούς λόγους στη Ρώμη και έθεσαν σε δεύτερη μοίρα τα εμποριά τους Και σαν πρώτο έργο είχαν την Ιεραποστολή Κήρυξαν και ίδρυσαν την Εκκλησία της Ρώμης Δεν ίδρυσε ο Πέτρος την Εκκλησία της Ρώμης Ίδρυσαν έμποροι από την Ανατολή, Χριστιανοί ζηλοτές που είχαν την Ιεραποστολή ως έργων και τα εμπόρια ως πάρεργων, ως κάτι το δευτερεύον Εμείς οι συμπεριοί Έλληνες έχουμε τα οικονομικά σαν έργων και την Ιεραποστολή ούτε σαν πάρεργο

Ή αν θέλω με αδελφοί μου το έθνος να ανέλφει πάλι και να γράψει νέες σελίδες ιστορίας, ιερής ιστορίας, χριστιανικής ορθοδόξου ιστορίας Το πρώτο για το οποίο πρέπει να ενδιαφερθούμε είναι να βγει από το έθνος Ιεραποστολικός καρπός, Να βγούνε οι Ιεραπόστολοι, Εργάτες του Ευαγγελίου, Εργάτες της Εκκλησίας, Παιδιά έχετε, Διαπαιδαγωγήστε τα όσο μπορείτε χριστιανικά, Γονατίστε και κάντε προσευχή για αυτά, Να φυτέψει ο Θεός μέσα στις καρδιές των παιδιών σας ιεραποστολικούς πόθους, μεγάλους πόθους, ουρανίους πόθους Και μερικά από τα παιδιά σας να έρθουν στην πατρίδα

που έχει τις αμαρτίες της Αλλά έχει και πνευματικές αιστείες και είναι η καρδιά της Ορθοδοξίας Να έρθουν στην πατρίδα όπου υπάρχουν θεολογικές σχολές, ιεραποστολικές αδερφότητες, πνευματικοί πατέρες, οικοτροφία Να σπουδάσουν την Ιερή Επιστήμη της Θεολογίας, να ενταχθούν σε αδερφότητες, να μάθουν, να κατηχούν, να κηρύττουν και να επιστρέψουν στο εξωτερικό και να οργώσουν τον Ελληνισμό και να κηρύξουν το Ευαγγέλιο και το Μεγαλείο της Ορθοδοξίας και να πολεμήσουν τις αιρέσεις. Πατήρα Αβουστίνος, όταν πρόκειται να φύγω για το εξωτερικό, επειδή έχει φλογερό ιεροαποστολικό πόθο, μου λέγει θα

σου δώσω την ευλογία μου να πας στο εξωτερικό να κηρύξεις υπό ένα ωρό. Θα φέρεις από το εξωτερικό Ιερα Αποστόλους, πρόσωπα που θα έρθουν στην Ελλάδα να σπουδάσουν τη θεολογία, να ενταχθούν σε αδελφότητες, να μάθουν, να ομιλούν και να κηρύττουν τον Χριστό. Αδελφοί μου, ήθελα να μας φωτίσει ο Θεός, να καταλάβουμε ότι η μεγαλύτερη ανάγκη δεν είναι ηλική ανάγκη, είναι πνευματική ανάγκη και είναι η ανάγκη της Ιεραποστολής. Έχουμε υποστεί μεγάλη πνευματική καθίζηση, διότι ο Λόγος του Θεού, ο Ορθόδοξος Λόγος, ο Γνήσιος

Λόγος, ο Απερίτμητος Λόγος δεν νικεί πλουσίως εν ημίν. δεν ακούεται πλουσίως μέσα στον Ελληνισμό να ευχηθούμε, να προσευχηθούμε, να προτρέψουμε νέους να έρθουν στην πατρίδα και να γίνουν Ιεραπόστολοι και όπως άλλοτε από τον Ελληνισμό έτσι και τώρα και στο μέλλον Να προέρθουν πολλοί Ιερα Απόστολοι που να ανεβάσουν το έθνος πάνω από τα βουνά όπως λέγει η Γραφή, πάνω από τα άστρα του ουρανού Να δώσουν στο έθνος την αρχαία δόξα Του Δεν είναι τίποτε οι βαριές βιομηχανίες των μεγάλων και ισχυρών εθνών Το μεγαλύτερο πράγμα, το μεγαλύτερο μέγεθος κάτω από τον ήλιο είναι η πίστης, Είναι ο Χριστιανισμός,

Είναι η Ορθοδοξία, Ο Χριστιανισμός στη γνήσια και αυθεντική του μορφή Αν το έθνος το ελληνικό υψωθεί, δώσει Ιερα Αποστόλους και ρίξει το Ευαγγέλιο, κάνει μεγάλη ιδέα του την Ορθοδοξία και την εξαπλώσει στα πέρατα της οικουμένης Τότε όντως θα υψωθεί πάνω από τα άστρα του ουρανού και τα διάφορα έθνη κουρασμένα από την ζωή του ψευτοπολιτισμού και της τεχνοκρατίας, διψασμένα, πεινασμένα, θα προσβλέψουν στον ελληνισμό, θα προσφύγουν στον ελληνισμό και θα έβρουν ανάπαυση και θα υπούν, όντως, εδώ είναι η αλήθεια, η αλήθεια 100%, η ουράνια αλήθεια που αναπάβει τις ψυχές, εδώ είναι η σωτηρία, εδώ είναι η

δόξα, εδώ είναι ο Θεός. Αμήν. Ποιο είναι προσωπικό αυτό? Μάλιστα. Για διάβασέ και τις ερωτήσεις, παρακαλώ, τι λέτε. Μερικέγραψαν ερωτήσεις σελίδες ολόκληρες Ποιο είναι αυτό Προσωπικό όχι αυτό

Ένα δεκάλεπτο αποριών

Δεδομένου ότι οι κουμπενηστές επίσκοποι τύπου Στηλιανού, Παρθενίου και λοιπόν Είναι λατινόφρονες και αφανερά προδίδουν την Ορθοδοξία Μήπως είναι καιρό να αποκηρύξουμε αυτούς και να εκκλησιαζόμεθα οι νοούς όπου λειτουργούν κληρικοί του παλαιού ημιρολογίου Εγώ εκτιμώ τους χριστιανούς του παλαιού ημιρολογίου, δεν εκτιμώ μόνο μερικούς φανατικούς που λένε τα μυστηριά μας είναι άκερα Αυτό το θεωρώ βλασιμία κατά του Αγίου Πνεύματος Αλλά η διαφορά μας δεν είναι διαφορά ημερολογιακή, είναι διαφορά πίστεως με τους οικουμενιστές Ξέρετε τι λέει ο Στελιαλός στην Αυστραλία Να φύγουν

όλοι οι διαμαρτυρόμενοι για τις αιρέσεις του Να φύγουν όλοι να πάνε με το παλιό ημερολόγιο να ησυχάσω Δεν θα το κάνω με το χατήρι Αγαπούμε τις παλιοιμερολογίτες Την ίδια πίστη έχουμε στις παλιοιμερολογίτες Αλλά θα μείνουμε μέσα στην λεγωμένη επίσημη Εκκλησία και θα διαμαρτυρώμεθα και θα πολεμούμε Μέχρις ότου έρθει η ώρα της επίσημης ξεβδοένωσης Οπότε θα τους αποκηρύξουμε και θα συσπηρωθούμε γύρω από τους καλούς επισκόπους και ιερείς Και θα πούμε εμείς είμαστε η Ορθοδοξία, εμείς είμαστε η Εκκλησία

λέει επιτρέπων οι ιεροί κανόνες σε πράγματι ορθοδόξους κληρικούς να συλλειτουργούν με επισκόπους όπως είπε αυτή η Οικουμενιστέ μια τέτοια συλλειτουργία ελική ή αποθεί τη Θεία Αλχάριν, μια τέτοια συλλειτουργία καταδικάζεται υπό το νερό κανόνο ναι ή όχι Τι διδάσκει η ιστορία Και κατά το παρελθόν υπήρξαν ανάξιοι κληρικοί Οι οποίοι κήρυταν αιρέσεις Μέχρις ότου όμως καταδικαστούν Οι χριστιανοί Εκκλησιάζοντας τους ναούς Τους αναγνώριζαν ως αρχές και εξουσίες εκκλησιαστικές Τους φιλούσαν το χέρι, κοινωνούσαν από το χέρι τους Έπρελαν το αντίδωρο Και τα μυστήρια ίσχυαν Έτσι είναι Αυτά διδάσκει η Εκκλησιαστική Ιστορία Ο Στυλιανός Αυστραλίας είναι άπιστος Όταν λέει η εγγραφή είναι μεγάλο παραμύθι Αλλά εφόσον

δεν έχει καθερεθεί Και ο Χριστός αμαρτωλός και ο άνθρωπος πίδικος και άλλα Εφόσον δεν έχει καθερεθεί Αυτό διδάσκει η ιστορία Η εκκλησιαστική ιστορία Όταν τελεί το μυστήριο ισχύει Αφού είναι χειροτονημένος ορθόδοξος η ιερεύση Ο Καϊάφας Αντίχριστος ήταν, Αυτός Δεσταύρος το Χριστό Αλλά επειδή το αρχιερεύσε εκείνο του έτους, προφήτευσε, τον φώτισε το Άγιο Πνεύμα και προφήτευσε Λοιπόν, μην έχει καμία αμφιβολία για το κύρος του μυστηρίων, καμία αμφιβολία, τα ανθολογικά πράγματα Πρώτοι εμείς, οι αν δεν είχαν κύρος στα μυστηριά τους θα τους εγκαταλείπαμε Άλλη ερώτηση, οι ψευδομάρτυρες λέει, χρησιμοποιούν το Ματθαίο Γιώτα 14 όταν τους συμφέρει για να δικαιολογούν τον χωρισμό ανδρογίνων Ποια είναι η ακριβή σημασία του χωρίου

αυτού Ποιο είναι το χωρίον, το διάβασες, ποιος, αυτός που το έγραψε, ποιο είναι το χωρίον, δεν το γράφει

Όταν σου κάνουν μάγια και πεθαίνεις, χάνεται η ψυχή σου Ή

αν σε πιάνουν τα μάγια, σημαίνει ότι ήσουν μακριά από το Θεό Εάν επανήλθες κοντά στο Θεό, Αλλά πέθανες εν τω μεταξύ, εντάξει, σώζεσαι

Λέει αυτοί που αυτοκτονούν, Τι γίνονται, χάνατε η ψυχή τους Ο Θεός το ξέρει αυτό, Η Εκκλησία όρισε να μην κηδεύονται εκκλησιαστικώς οι αυτόχοιρες οι αυτοκτονούντες Για να ανακόψει το ρεύμα των αυτοκτονιών Λοιπόν, λαμβάνονται υπόψη πράγματα που ο Θεός ξέρει Ένας αυτοκτόνησε, αλλά δεν ήταν στα λογικά του, είχε ψυχολογικά προβλήματα, θα διευτεί η υπόψη είναι αυτό Άλλος, ήταν στα λογικά του, αυτοκτόνησε, αλλά μπορεί από τη στιγμή που τράβηξε το περίστροφο για να αυτοκτονήσει Μέχρι τη στιγμή που επήλθε ο θάνατος, μέσα σε αυτά τα δευτερόλεπτα, μπορεί νοερός να είπε τι έκανα Να πέρασε η σκέψη στο Θεό από το μυαλό του και να εισώθει Θα είναι τα μυστήρια του Θεού, τα οικογενειακά του Θεού, δεν ξέρουμε

Πολιστής δεν κοινώνησε Το ξέρω ότι ήταν προχωριστο Ακνοτικά σωστά Αλλά πρόκειται για ειδικές, εξαιρετικές Ναι εντάξει είπα Ιαν όμως θέλω να υπό το εξής Θέλω να υπό το εξής Προσέξτε Για να σου υποβάλει το ερώτημα αυτό, ξέρετε ποιο είναι το πνεύμα το Σου λέει δεν υπάρχει περίπτωση ένας που αυτοκτόνησε να σωθεί Ιάν, προσέξτε, η τρελή ένα Και ο άλλος που αυτοκτόνησε Αλλά από τη στιγμή που έβαλε το σχοινί Τράβηξε το περίστροφο Είπε για το χάπι Λοιπόν για να αυτοκτονήσει Μέχρι τη στιγμή που επήλθε ο θάνατος Μέσα σε αυτά τα δευτερόλεπτα Ιάννας τραπιαίος πέρασε η έννοια του Θεού Από το μυαλό του και είπε Πω πω τι είναι

αυτό που έκανα σώζεται, του λένε πατέρες αυτό, σώζεται. Ένας είναι μεγάλος αμαρτωλός, που είπε για τη Θεία Κοινωνία, ένας είναι μεγάλος αμαρτωλός, πήγε, εξομολογήθηκε τα αμαρτηματά του, τα εγκληματά του, τα έσχυτο, του είπε ο Πρεμματικός, ένα έτος, καλό να και μετά να κοινωνήσεις. Αν το μεταξύ, έπεται από ένα μήνα αυτός πέθανε, Εξομολογημένος όμως, Λοιπόν, Θα σωθεί ναι ή όχι, Ας μην κοινώνησε, Αυτό λέμε ότι είναι μερικές εξαιρετικές περιπτώσεις, Ναι και ο άλλος δεν πρόλαβε να πάει στον πνευματικό, Θα πήγαινε όμως, Και ο άλλος είχε τη διάθεση να κοινωνήσει, Ο Θεός δεν είναι σχολαστικός όπως εμείς,

Πατέρες το λένε αυτό, Μην επιμένεις, δεν λέω δικά μου λόγια,

εσείς θέλετε ένας ας πούμε παυτοκτόνης, ας πούμε ότι είναι αδελφός σας, θέλετε να μάλλον να κολλαστεί ή μάλλον να σωθεί, ε λοιπόν θέλουμε μάλλον να σωθεί και λέμε αν μέχρι να υπέλθω θάνατος αυτά τα δευτερόλεπτα του ήρθε μετάνεια στραπιέως, δεν θέλουμε να σωθεί,

το ξέρω αλλά μετά τον εγωισμό αν έρθει με τα μέλια όλες οι αμαρτίες είναι ο εγωισμός, Όταν έχεις, λέει,

και αν έχεις μια αδυναμία και χρόνια ολόκληρα προσπαθείς και προσεύχεσαι να απαλλαγήσεις και δεν απαλλάσσεσαι, τι θα γίνει Ε, ή αν είναι ειλικρινής η προσπάθεια και είναι μεγάλη η αδυναμία, πέφτεις σε ένα σοβαρό αμάρτημα Αλλά άμα είναι ειλικρινής ο αγώνας, ειλικρινής Ο Θεός δίνει τη χάριτο και κάνεις την αμαρτία λιγότερες φορές και φτάνεις μέχρι το σημείο να κόψεις την αμαρτία Εν πάση περιπτώσει, εμείς δεν είμαστε θεοί να σταθμίσουμε ακριβώς τι θα κάνει ο Θεός Νομίζω ότι εφόσον ο Θεός βλέπει τον άνθρωπο σε αγώνα, σε ειλικρινή προσπάθεια, θα τον σώσει για να αγωνίζετε ειλικρινώς, έστω και δεν φτάσει στο τέλειο.

Για να αγωνίζετε.

Θέλετε να είναι εύκολη η σωτηρία ή δύσκολη. Εύκολη για να σωθούμε. Λοιπόν ορίστε άλλοι ερώτητες τίποτε. Ορίστε. Ο Αδάμ. Έμα από αυτόν προήλθε το πρωπατορικό. Πρώτος είναι που ο Αδάμ και η Εύα αυτοί είναι οι πρώτοι που αμάρτησαν. Αμάρτησαν, αυτοί είναι οι προπατορές μας και γι'αυτό λέγεται και προπατορικό το αμάρτημα. Πώς? Ναι τι έκανε. Πει, αφού αμάρτησε, έχει το προπατορικό αμάρτημα. Έκανε κακή χρήση της ελευθερίας του.

Υπήκωσε στη γυναίκα του. Δεν υπήκωσε στο Θεό, υπήκωσε στη γυναίκα του. Γι'αυτό έχει την αμαρτία κι αυτός.

Προσέξτε οι άνδρες, θα υπακούετε πρώτα στο Θεό και μετά στη γυναίκα. Ή μάλλον η γυναίκα να υπακούει στον άνδρα. Χωρίστε, χωρίστε,

πέντε λεφτά ακόμη, ναι, ναι, η αμαρτία μας, αυτοί νόμιζαν ότι δεν αμαρτάνουν, λοιπόν αν αμαρτάλουμε σου λέει η αμαρτία μας να πέσει πάλι σε εμάς στα κεφάλια μας και στα παιδιά μας και έπεσε γιατί και τα παιδιά είχαν τα ίδια μυαλά με τους πατέρες. Όταν τα παιδιά έχουν τα ίδια μυαλά με τους πατέρες, πέφτει και πάλι σ' αυτά η απαρτεία Γι' αυτό οι Ιουδαίοι τόσο σε όλες διώκονται, αντισημιντισμός υπάρχει στον κόσμο Τώρα όπως φαίνεται μακρόθερο ο Θεός στρέφει την ευνιά του προς αυτό το έθνος, μακρόθερο ακόμη Γι' αυτό στις ημέρες μας

πραγματοποιήθηκαν οι προφητείες της εγγραφής, έκαμπαν κράτος στην Παλαιστίνη, πήραν την Ιεροσαλήμ Τους προετοιμάζει για την επιστροφή τους Πρωτού επιστρέψουν όμως θα αναδείξουν