The Temptations of the Lord, Part 3

This English transcript is an automated translation of the original Greek lecture. It may contain errors; the original Greek audio recording is the authoritative source. Some passages are omitted per editorial policy.

Tonight our subject will be the continuation of the two previous talks. Those of us who were together for the other two will remember that we spoke about the temptations of the Lord. And we said that one must pay close attention to the way Satan tempts a person.

Because he too will certainly be tempted, if he truly wants to follow the path of God. A God who became man was tempted by Satan; how much more, then, are we. And what we must be especially careful about is the interpretation of Scripture.

of Scripture, because Satan uses passages from Scripture to support his case, but Christ rejects his use of them. This is another important point: the value Christ places on Scripture. The proof is that He fights against Satan through Scripture. Scripture alone, then, is not enough.

So it is not enough for a person to know Scripture; he must also know it rightly, because if he does not know it rightly it brings about the opposite results. Wrong interpretation of Scripture creates the heresies, and as a consequence the death of the soul, that is, Hell.

Heresy is something that cannot be healed, that leaves no room for a cure. A sinner is one thing; a heretic is another. And all those who fell into this trouble are the very ones who know Scripture. As we used to put it, comparing it to ourselves.

And we hear it said often enough among ourselves: Don’t you know? He knows Scripture by heart and inside out.. He knows it neither by heart nor inside out. Because if he knew Scripture correctly, he would not be defending the things he defends.

But if he does know Scripture correctly, he can support his faith and create the conditions for salvation.

Satan is set on learning, on confirming a hundred percent, whether Christ is the Son of God. He speaks to Him deceptively. He speaks to Him in the same way he spoke within Eden, as I told you. And there he said: Did God really tell you not to eat from any of these trees?

And he got the answer that it is not so, that we may eat from all but one; and on this he built. Where did he build, where did he say yes? There, where God had said no. As he did then, so he does now: the yes of God, Satan turns into a no, and the no of God, Satan turns into a yes.

Joy to those who will not listen to Satan, but will listen to God, setting aside their own reasoning, the desires of the flesh, the world, and the interests of the ego. For all these things work against the human soul.

So our Christ was tempted through the flesh, and He fought against it through fasting. The flesh is the foremost enemy of the human soul. He was also tempted in relation to the world, through the desire to be seen and admired by others. Because of the world, many people today are being lost, have been lost, and will continue to be lost; indeed, they are already lost.

The world is a great beast set against the soul. But it comes second in order. First is the flesh. That is what we should be afraid of. The flesh is an ant-lion, as the fathers say. Sometimes it shows up as an ant and whimpers and asks for things that aren't good for the soul, and other times it plays the lion against the soul.

A person must always be watchful and have the great virtue of discernment, to know when he must yield to the demands of the flesh and when he must not. The world too is a great beast, but one that a person can shut outside, if he wants to.

Yet he wants the world; it pampers his ego.

His ego is eager to hear, to learn, and to find out what others are saying about him, both openly and in secret. This is the vainglory within a person, and he must struggle against it. Christ said that the whole world lies in the evil one. Therefore, when we speak of the world, we mean a mass of wicked people. And take heed: human beings are more dangerous to man than wild beasts. “Beware of men” is the commandment.

He did not say, beware of the beast; He said, beware of man. Because a man who is not of God, not of God, is not simply a bad man, is not simply one beast; he is a whole synod of beasts.

The beasts each have a single trait, but a man can have many traits, of many beasts, all at the same time. That is why a person must guard himself from the world.

...the world. Now, many will say, “But this is the world. How can I guard myself from the world when I live in the midst of it?” That is another matter. Diseases exist, but so do vaccines. Once someone has been vaccinated, he is no longer afraid of the disease. We see a doctor dealing with the most contagious illnesses, and yet he does not fall ill. A nurse cares for a patient with an infectious disease, and yet she does not contract the disease herself. Why? Because she has been vaccinated. She has taken the necessary precautions. This is exactly what a person must do as well, if he wishes. But unfortunately, he does not wish to be vaccinated. He vaccinates his child with the medicines and vaccines needed to protect against childhood illnesses and epidemics, yet he does not inoculate the child with Christ.

So he will get him up early in the morning to take him, in his turn, to the clinic to give him his injection, but he will not get him up to take him to church. As a consequence, it is only natural that he is left unprotected from that side of the world.

He also carries the world into the home, with the magazine, with the radio, and now with the television. He loads the world right into the home. How can this child possibly resist? He cannot resist.

He is not yet of an age to judge and to choose. So we are the ones, these very ones, who both for ourselves and for those who depend on us will give an account one day. The world does not want us; the world simply does its own work.

But we, if we choose to, go right on following it. I was giving a talk once, and a young woman, a student, came at me — saying that's just how the world is, and so on, and there's no standing up to it. So I said, "You — the fish are going to judge you."

And she waited, of course, to hear what I meant by that. I said: if you go down to the sea and take a fish and bring it out and do not salt it, better not to bring it out at all; there is nothing more tasteless. And here is this fish that stayed five, ten, fifteen, twenty years in the sea, and it is still unsalted, right there in the brine.

Why? Just ask it, and it will tell you: to teach you, my king, that you too will be in the brine of the world and yet stay unsalted. Paul says it plainly. If it were the case, he says, that the world itself were to blame, I would tell you to leave the world.

But I do not mean that entirely.

What I am telling you is this: you will be in the world, but you will not belong to the world. You will be among the sexually immoral, but you will not be sexually immoral. You will be among thieves, but you will not be thieves. You will be among the dishonorable, but you will not be dishonorable.

Would that a person could admit it, could take it in, could accept it.

Not merely one signature from some great man of his little world, but from the whole world and all the great ones of every age. Let them all sign their names at the bottom of a page, whether for me or against me; that whole pile of signatures counts for nothing anywhere.

Whatever certificate the world may hand out. I stress this to you, so mark it well. Say whatever you like about me tonight. You are thousands here, are you not? Say whatever you like. You cannot send me to Hell, and you cannot send me to Paradise.

So your signature, your opinion, falls into the void. Then does what you say interest me? Yes, because I will hear you out. I will be able to accept it, if I am honest and upright, when you tell me something true, something that helps me, something that lifts me up, that guides me rightly, that calls me back from a downward path I have taken.

That I will accept, yes. But when what you offer me, what you point me toward, what you tell me, what you do, is not right, not for this passing life, not for eternity, often not even for the body, let alone the soul, not even for the body, how am I to follow you, and why should you sway me?

So I will not listen to you. But sadly a person frets over what the world will say. What God will say, he does not care about; what the world will say, that he cares about, wanting to keep the world's good opinion. Many will say, He has lost the outward testimony; indeed they use this against priests: how do you know? The world speaks against him. If the world does not speak against you, you never grow holy.

They will speak against you precisely so that you may be sanctified. Who is it that tells you rightly the things another says, which you seize at once as a trump card and cling to as settled? The world says so. And what is the world, and what does the world know, and what does the world see?

For God has forbidden judgment by man. His yes or his no counts for nothing anywhere. And yet many people have lost their humanity because of the world. Because the girls today cannot be told apart, whether they are men or women, because of the world.

Because the boys cannot be told apart, whether they are men or women, because of the world.

Why did you leave the house on an empty stomach, without eating? Because of the world. You go to buy a piece of bread and you say, "It's oil-free Wednesday, the strict fast" — and then, at work, you break your fast anyway.

At work, you cannot hold your ground because of the others; the world puts you under unbearable pressure. How can a family have more than one or two children? Where can you hold your ground? Where can you go out, visit your relatives, go to work, or go to the office? You cannot hold your ground. By now, people treat you like an oddity. You suffer; you become a martyr in the midst of the world. That is what the world is like. And then the world tells you that you are justified.

You're married, and the world will still give you permission to go. One person will drive you there in their car, another will hand you money, another will cover your phone bill, and another, and another. The whole world makes itself available to you for every single thing, for whatever downhill road you've started down. That's the world.

And still we do not reckon the world as a beast, and we do not see the world as an enemy, and we do not arm ourselves to withstand the world, and we do not have the strength to shut the door on the world, even when this world is our own brothers and sisters.

It is our own parents, if they set themselves against us and make the road hard for us, the one road to the Kingdom of Heaven. These are temptations the Christian will surely pass through, and you must take care not to hanker after the world's applause. Did you see how beautifully the devil put it to Christ? Throw yourself down, he says, for it is written that the angels will not let you strike your foot against a stone.

A crowd will gather below when they see you climbing up to jump. And they will applaud you when they catch you in the air. And it was indeed written, but not for Christ. I do not throw myself down.

If I meet a temptation, I will ask for strength and God will help me. But if I throw myself into it, God will not help me. Because there is pride in it; he is going out to reap applause from the world.

From the world. So I do not care whether the world applauds me or not. This is a serious matter, and we have not fully grasped it. I was speaking with someone and asked him, “Why don’t you button your shirt?” “It’s fashionable,” he told me, “to leave it unbuttoned.” It is fashionable to leave it unbuttoned? Seriously? And who started this fashion? The world. The world made it fashionable, so now the shirt has to be unbuttoned. Fashion. You might be sitting in a reception room, for example, with...

With a scarf, the jacket taken off, and you will wear a winter scarf, because it is the fashion. I do not know what other oddity this world can dream up. And still the next man copies it. And I remember reading about Charlie Chaplin, poor fellow, who they said wears his hat on backwards.

They say to him, "Maestro, why do you wear your hat like that?" "Ah," he says, "everyone wears it straight. I wear what everybody else wears. So why should I go strutting around all on my own?" That's what he says. But listen, my friend, whether you're a man or a woman: so you're supposed to do whatever every corrupt person tells you, and the others aren't supposed to do the right thing that you're doing?

Why? Where is your self, where is your dignity, where is your strength, your very being, your personhood? Why should you follow it, rather than it follow you, when you are the one holding to what is right and walking rightly?

You are living rightly when you keep in mind that by noon you may not make it home. Whether your garment is buttoned or unbuttoned, it all comes to an end. Then you have learned true wisdom. The world is a formidable beast. So, once you come to know Christ, you must struggle against your flesh. Satan will multiply his forces. If he tempted you once before, now he will tempt you a thousand times.

Look at where you stand with the world. Have they started to accuse you, to call you a Jesuit, to call you a fool, to say you've been had, that you were taken in? Then know that you have taken the right road. Keep going, and don't listen.

If they haven't begun to mock you, if your friendships haven't begun to thin out, know that you haven't taken a single step in Christianity, Say it even if you have not also added Christ to your world, because that is what you have done..

For Christ is born in that soul where all the other gods have already died within it. There is the god of fashion, the god of the flesh, the god of the world, the god of the ego, and so on. Christ the Nazarene is not born in a soul like that.

The other gods have to die for him to be born. And whether they die depends on you, not on God. God wants to come, but he waits for you to give him a cradle. He waits for you to offer him a place; if you don't offer it, nothing happens.

He has dignity, and he makes Himself utterly unobtrusive. He remains at the edge, slighted, pushed aside, reviled, and neglected. He waits there patiently until, with all your heart, you acknowledge Him and ask for Him. And even then, He will ask you once more.

Have you thought carefully about whether you want Me to come? I do not want to come only to hear you grumble; I do not want to come only to see you troubled. If you feel that My presence is suffocating you, then I will not come. Stay with the one you have chosen, live your life; I will remain outside.

So let us pay attention to these things. This is one part, as I told you at the beginning, that falls between his birth, his baptism, and his public life. These temptations came in between. Satan persists; he does not give up. You find it in Luke, in the fourth chapter.

When Christ was tempted and defeated Satan utterly, yielding in nothing, Satan withdrew; Satan left, but only 'for a time,' as Luke says, 'until an opportune time.' Satan does not repent; he does not tire of coming back; he does not tire of pressing on.

Satan does not give up until the soul departs, and goes, and is even shut safely inside. Right up until then. We are told that when Saint Antony the Great breathed his last, and his holy soul was in the hands of the Angels and was departing, the demons cried out: "Ah, Antony, you've escaped us!"

And do you know what he answered? 'Not yet.' His soul was still in the hands of the angels, and him out of the experience that great man had: 'Not yet.'

You see what kind of enemy we are dealing with, what a cunning one we are dealing with. Satan is a person with seven and a half thousand years of experience. You can imagine what he has seen, what he has done, what he has contrived, and what he is able to devise, being a spirit.

How much we need humility to be in us! For if there is no humility, no recognition that on our own we can do nothing, and if what our holy Church says is not applied to us as well, 'Let us commend our whole life to Christ our God,' we will not be able to take a single step.

We will say that we are religious, and indeed we would be within that framework of religious people; but to go forward as we should, with real results, to arrive and to find our rest, as the Scriptures say, calls for attention, persistence, and patient endurance.

But above all, and I will keep repeating it, a humble mind.

Never place any confidence in yourself. For where our confidence in ourselves ends, God’s help begins. God waits for us to despair completely of our own efforts.

So that He may take over. Keep this in mind: when you have a case and take the file to your lawyer, your lawyer asks for the entire file. You cannot give him only part of it while keeping certain papers for yourself. If you give him half and keep the rest, he will not take the case. That proves, first, that you do not trust him and, second, that he cannot act on your behalf. He needs you to give him the whole file. In other words, you must raise your hands in surrender, because “I believe” means “I surrender myself.” That is its meaning. “I believe” means, “I surrender myself; take me into Your care.” And when a person stretches out upon the sea and makes no movement at all, the sea does not pull him under. As they say, he plays dead. Is that not so? Do we not lie back upon the sea without sinking?

Just as the sea, when we surrender ourselves to it, does not drown us, so Christ will hold us; but where is such trust? There is no such trust, not even among these Christians. That is why you see Christians with many icons, many oil lamps, many crosses, much incense.

But they live their lives like orphans. They say, "Our Father, who art in heaven." Yet when you come close to them in some sorrow, in some illness, in some difficulty, and so on, they behave like orphans. And your heart aches for them.

Because they have not taken to heart that they must pass through such things. The words are beautiful; the words of our Christ have remained classic. On the road to Emmaus he said, 'Was it not necessary that the Christ should suffer these things' and so enter into the kingdom of heaven?

Why, then, are you troubled by this? Why are you distressed? Why are you downcast?

But we came here to live. And that is precisely where we are caught: in coming here to live, we came to die, and we die in order to live. They ask, “How many inhabitants does the earth have? How many tenants does the earth have?” The earth has no permanent inhabitants. People say, “It has inhabitants,” but we are not permanent residents of the earth. We are only tenants here. Do not let Satan deceive you. The Master can serve you notice of eviction whenever He chooses. So reflect deeply on life, and take heed.

And be careful — don't let Satan fool you. You have one soul, and you will give an account for it, together with it. It was entrusted to you, so watch over it. If Christ Himself was tempted, then who are you and I, that we should not be tempted?

...be tempted. That is why I say and repeat: beware of these two beasts. But we shall go further, because the Lord faced three temptations, and through them He gave us, in broad outline, the threefold pattern of the temptations we shall face in this world. Of course, each temptation has its own variations and branches. Broadly speaking, the three temptations are those of the flesh, the world, and the ego; yet each has further branches, and there a person must be watchful. What I repeat is that we must ask God to guide us rightly into His truth, because “in Your light we shall see light.” Without the light of Christ, it is impossible to see the right path. The Church tells us this, specifically in the service of the Doxology.

In Your light we shall see light. Without Christ, who is the Light, we cannot see. Don't be so sure that because you read the Scriptures, you therefore know the Scriptures. The Scriptures were written by the Holy Spirit, and they are interpreted by the Holy Spirit.

And if they were being interpreted by the Holy Spirit, there would not be thousands of heresies. "No, it isn't like that." "Yes, it is like that." "No, it isn't." "No, it's this, it's the other thing." Protestantism, from Luther's day until now, has broken up into three hundred and fifty shades. Which one of them all has the truth? So not one of them has the Spirit. Because if they had the Spirit, they would remain in the Spirit. They cannot all have the Spirit; the Holy Spirit is not in them. Do you see? In any case: when Satan failed in these two attempts to get our Lord, as the saying goes, into his hands, he turned at once to another trick. He turns and says to Him, "All these things will I give You, if You will fall down and worship me."

I am willing, he says, to give You all these, if You fall down and worship me.

It is no hard thing, one act of kneeling, for him to give You everything. After all, why did You come into the world, Christ? Did You not come to take these back from Satan's dominion? Satan says, quite rightly, they are mine; for before Christ everything is his, he is the one who holds it. And he spoke quite correctly to God, as we read in Job.

"I have come here from roaming about the earth and walking up and down under heaven." The whole earth — I am the one who walks it, he says. And before Christ, everything is in his hand; he holds authority over it all, it belongs to him. "You see all these things," he says to the Lord, "they are mine. All these I will give you, if you will fall down and worship me."

So, as we might put it, why go and be crucified? Why go and suffer? Why go and be tortured? Here is such an easy way. Is it really so serious a matter to bow down just once?

One would have to resist him, even though he would give you everything. And you know, to gain anything at all, as we know from wars, from the histories of nations, and from our own history, blood has been shed for a mere inch of land. Yet here, without any bloodshed, he would give you the whole world, visible and invisible, to possess and rule over. It was an opportunity beyond anything one could imagine.

So it appears to a man. But this great opportunity for man is equally a great opportunity for the devil, if he can pull it off.

It is not a great opportunity for man, the way it is served up and appears on the surface. It is a great opportunity for the devil. You put yourself in his hand then. For, as you know, he is the ruler of this world; is he not the ruler of this world?

So when he hands over authority to another and makes him a ruler, but this ruler has made a prostration before him, then he would have both what that ruler had and the ruler himself along with it. How could you catch this device? This takes experience. How could a man catch it?

And we have plenty of things like this today. "I will give you everything," he says, "if you give me your honour, if you do this for me, if you satisfy me in that. Here, fine clothes — do you want them? And a car, and here, take this too, whatever you like. Is it really such a serious matter now, over one kiss, one caress, one bit of pleasure? Is there anything to it? Oh come now — look at all this instead." And so a person is deceived and takes the view that, if they enjoy all those other things, they are free; they have had their pleasure and they have the right to live — when at the very same moment they have fallen into sin.

He has no right to live. So Satan set before him now a temptation of such allure that a man cannot get hold of it.

Second, what did he offer Him? Someone might say: "You know, to be king of the whole world now, and ruler of the whole world, everything there is." But what did Satan actually offer Him? Garbage. Wretched, filthy things. What was there that was good, that was right, that was holy, worth preserving, eternal, before Christ came?

The one who gave it meaning, who gave it value, is Christ. Whatever filth he had, whatever rubbish Satan had, he offers it to Christ.

Christ does not accept it. Because that too Christ would have had to sanctify with His own blood, in order to give it any value. And of course a person, when they find themselves in situations like these, gets things all muddled, if they don't have discernment — the greatest virtue, the one a Christian ought to be asking for every single day: 'Give me — enlighten my darkness. Give me discernment. Lead me in the way I should walk. Speak, Lord, for Your servant is listening.' If those words are not said by the believer, it cannot turn out any other way: they will be led astray by Satan.

So everything was won through sacrifices, through struggles, and now this one comes and serves it up to You and hands it to You for free, just like that. Yet Christ did not yield. And what is more, yesterday Christ was a hermit, a hungry man, suffering for forty days, and now the next day He is to present Himself as a Rockefeller, a chief, ruler over everything.

You understand what a contrast this is, what a temptation, and how easily a man can be swept away. I've made my fortune, he tells you, I've gained this. These are the devices that have devoured the whole world, and only people who pray with humility and say to Christ, guard my mind, protect me, become a wall around my nous, my spiritual intellect, that I not be swept away. For the flaming arrows of the evil one are able to torpedo a man, to destroy him. He has cunning, he has craft. Satan sows now in order to reap five hundred years, a thousand years later.

Our five-year and ten-year plans here, the kind the states draw up, are laughable by comparison. Satan has grand, far-reaching plans. He knows where he will lay his ambush to catch you, and when he will catch you, and how he will catch you.

And he has a special method for each one. He will catch the young man one way, the rich man another, the poor man another, the handsome man another, the young girl another. He has various ways: he will catch the priest one way, the governor another. He has ten thousand ways.

And woe to the man who does not pray for Christ to guard him from Satan's snares. It once made a deep impression on me, a prayer sent to me by a resident of the Home for the Incurables, who I would like to believe is still there.

And I feel very badly about myself, that I still haven't gone to visit this woman. For fifteen years now she has been sending me a few drachmas from there, and I send her ten, fifteen, twenty copies of the parish leaflet, which she hands out among the other residents as best she can.

One time she was thrilled by this leaflet, and she wrote me a letter of good wishes for the new year. And at the end she wrote: my prayer is that the Lord may guard you from the influence of Satan. It made such an impression on me. It was the first time I had ever heard it. I had met spiritual people, I had spoken with them, and by God's grace I have read many patristic books, yet this prayer, so full of meaning, so necessary a prayer that every one of us needs, I had never heard it, and I heard it from this woman.

And my conscience strikes me, I tell you, because I have not gone — I still have not managed to walk the two hundred meters from here to the Home for the Incurably Ill, just to see this young woman.

We give this blessing: “Go, my child, and may God keep everything going right for you.” But when will God ever lead you to the left, when you keep asking Him to make everything go right? And then you expect him to say thank you! When will God ever lead him to the left, when you tell Him, “Make everything turn out right for him”?

Do you know what you are telling him? Go on, Lord, keep him on the same road, do not let him change his life. I will ask God to bring things to you just as you are. You know what you are saying: stay on your road, do not repent. That is the blessing you are giving him.

These are the prayers we make.

These are our own expressions: “God willing, of course, and weather permitting, we will go.” Then one of our own goes a step further: “So, if God is willing but the weather is not, nothing can be done.” Again, of course: “God willing, but also weather permitting.” These are expressions of ours. Do you see it? “I pray,” some write to me and others tell me, “that you will see him as you wish.” Really? And who told you that what I wish is right, so that you pray for it to come to pass? Who told you that I have such discernment that my desires and wishes are right? Tell me. Do I know what is best better than God does? Why do you not pray to God and beseech Him to act as He sees fit, according to His mercy? Nothing in us stands upright; nothing is right. How does He bear with us? But He is God, and He bears with us. There is no gall in Him. If there were...

If He had wanted to, He would have wiped us out. David got there first and headed it off; he didn't let it come to that. "If Thou shouldest mark iniquities, O Lord, Lord, who shall stand?" Who can stand before You, if You decide to settle accounts with each one of us, according to the way each of us thinks and the way each of us acts? "That's just how it was, it was God's will" — that's what one woman says, that's what another person says.

The Kingdom of Heaven. The Annunciation. Hesychios the Priest. The Annunciation. Hesychios the Priest. The Annunciation.

Think about our conduct; think about our actions. Christ is the One who adds days to our lives, and He watches our every action from moment to moment. You know those machines they now have in hospitals for monitoring people, especially those with heart disease? Doctors can watch them from a distance and see what is happening. In the same way, Christ watches us at every moment, and we have still not given Him the opportunity to take us from this life. If we remain here, it is not because we must remain, but because we have not given Him the opportunity to take us. For not once have we lived a day that was perfect, holy, peaceful, and sinless, even though for thirty, forty, fifty, or sixty years, according to our age, we have prayed, “Grant this, O Lord.” We have not lived even one such day. If we do live such a day, that is an opportunity for Him to take us. Do you understand what I am saying?

Do what I tell you. Go off to some quiet corner and talk it over with yourselves, when you are on your own.

So he asks Christ to kneel down before him — and we, for our part, find it easy enough to bend the knee: for a few drachmas, to cheat the tax office; for a few drachmas, to swallow up another man's toil, to devour the sweat of his brow — a thousand and one things like that.

We make so many compromises, against our own soul, just to satisfy our fashion,

To satisfy our fashions, to please the world around us, we bow down; we make many prostrations. Throughout our lives we are slaves; throughout our lives we are defeated. Few are those who resist, who recognize that they have fallen and struggle to rise again, crying out, “My God, how long, how long?” as Paul did. What did Paul say there? “I see a law within me that is opposed to the law of my nous, my spiritual intellect.” I want to say something else.

I want to do one thing, and I find myself somewhere else.

'What is to become of me, wretched man that I am,' he says. I see that this thing is crooked and I do not want to do it, and yet I do the crooked thing anyway. You will have noticed it: I'll cut this out, you set yourself to cut it out, and the next day you do it double, you fall twice.

Where you used to fall once, now you fall twice, whether with the tongue, or in the flesh, or in something else. That is the whole matter. Only Christ is the one who takes hold of a person, takes him upon himself, and sets his weaknesses in order.

Besides, I would want you to know at this point, so that you will not be afraid, though of course I do not want to encourage you toward sin, that it is more to a person's benefit to lean a little toward sin than toward the other side.

It's dangerous, it's dangerous — just like the doctors tell us diabetics. Better to have your sugar a little high than to have none at all, because there's a real chance you'll go hypoglycaemic and they'll be carting you off to the cemetery, out among the cypress trees.

So it is better to have a touch of diabetes and be insured against that side. Because when a person today, unfortunately, sees that he is a little better than the next man, such pride seizes him that he would have been better off committing a thousand deadly sins.

Better to have committed a thousand sins on the left than to fall from the right, from a supposed sinlessness. Countless are the ways and countless the traps into which a person can fall. I am not telling fairy tales here. I am speaking words meant to make us perfect people for the Kingdom of Heaven, not just people of candles and incense, fooling ourselves that we are Christians because we come to the sermon.

No, the Kingdom of Heaven has no runners-up on a waiting list, nor is there a repair crew up there to fix us later. 'Be therefore perfect' here; here is where we are to become perfect. In humility. And that is why the Church prays, on the one hand, for the whole day to be perfect, holy, peaceful and sinless, but on the other hand it also prays for a Christian ending to our life, at least: take me at a moment that you see fit.

Because we are like little chicks. However much the mother says to the chick inside the shell, 'let me bring you out, to get a little air, to see the sun, to walk about, it is lovely out here,' the chick says no, no, no, shut up inside. That is how we are here, down in the filth.

Amid cancer, cancer, tuberculosis, madness, and all the many afflictions this flesh is subject to, how can we conceive of, how can we grasp, the freedom of the soul? But because we have not set our soul in order, and it fears having to give an account, it fears the judgment; that is precisely why it does not want to depart.

He is like an accountant who has not balanced his books, the treasurer who is not square with the till and does not want the inspection, who fears the inspection. Contrast him with the one who is in order: he does not fear the inspection, whatever hour it chooses to come.

And he says what Paul said: for me to live is Christ, and to die is gain.

From these three cases that I read to you, I would like to settle and sum things up as follows.

It is this: even if Satan speaks to you through Scripture and with every appearance of truth, never believe him. Satan even takes Scripture itself and uses it to strike at a person and bring him to ruin. John Chrysostom draws this conclusion from that thought: “Even if the demons say something useful, do not listen to them even then.” Even if you think the demons are saying something good, he says, “No, do not accept it; do not listen to them even then.” The second point rests on what Christ said: “You shall not tempt the Lord your God,” for it is written. Do you know when we tempt God? Have you ever considered when we tempt God? There are many ways in which a person tempts God. Without serious cause, you must not ask for a miraculous intervention.

Prayer, and God's intervention.

Do not ask for it. Your head aches. Do not take oil to make the sign of the Cross over it, expecting it to be healed. Nor beg God so that you can take an aspirin and get well. God has the aspirin too.

God has provided the doctor as well. If it cannot be treated by the means He has given you, let me put it simply: why put your God to the test? If those means cannot cure it and it does not go away, then yours is an exceptional case—one that neither medical science nor medicine can treat.

Then go to God. "My God, my Saint" — whichever one it is, depending on what the illness is. Say your eyes are the trouble; then I want you to go to the specialist, to Saint Paraskevi. "My Saint, these people can't do anything for me. Please, you help me then."

But if you can be set right otherwise, by ordinary means, since everything is his, both the sciences and the medicines, they are his. So if you can, do not go that way. You are tempting your God. So do not ask him for a miraculous intervention, yes or no, for God to play games with you. That is exactly it: you are tempting your God.

So you must not tempt your God by putting his power to the test, and likewise by conversations born of curiosity. This too the person must not do; he should accept things with simplicity.

And I want you to notice what he said to Him: bring God down. Bring Him down. That is what he said to Eve as well, and that is what he says to us.

Fornicate, commit adultery, look, see, taste.

Jesus does not force anyone. Just as the devil said there, “Go ahead,” so he says it here as well. But the responsibility is mine if I give in; no one made me do it, just as the Lord Himself did not throw Himself down: “I will not listen to you.” Let no one ever accuse God by saying, “He made me do it.” Satan has no such power. Satan only makes the suggestion. Sin happens in exactly the same way as the first sin: “If you eat from this, Eve, you will become God.”

and you will quickly become God. Eve looked at it, saw it, examined it closely, beautiful to the sight, good to the taste; she ate and gave to Adam, and the result was the very opposite. So let no one ever say that his God is to blame, or that Satan is stronger and forced him into it.

He does not force you. Watch the causes, so that you may escape the consequences.

If you get burned, it means you did not have enough grounding.

Or else you walked into the fire at the very moment when you shouldn't have gone. You wanted to, and you went. How did you come here tonight? Did Satan bring you? Did the Holy Spirit bring you? Neither the one nor the other. Satan was the one suggesting that you not come. You pressed your own feet into service, even though you're tired, and even though you were sure you wouldn't find a seat once you got here, that you'd be wasting your time, that you already know all this — and a thousand and one other things besides. He may threaten you with your husband, he may threaten you with your wife, he may stir your children up against you — so many obstacles. And yet you broke through those obstacles and dragged your feet here anyway. You wanted to come, and you came. Someone else didn't come. The Holy Spirit didn't leave you without a nudge. The other one tells you not to go. And then they leave you standing in the middle: you have to settle it yourself and say, 'Am I going, or am I not going?' You act in your own freedom. So put that down, that's something that ought to stay on the record. Does that bother you?

Satan tempts, he slanders, he distorts, he urges. But never does he coerce, never does he coerce. The person himself will sign: yes, I consent, yes, I want it. And that is how sin comes about. All of this had to be said in some way, as I see it and as I, for my part, understand it.

Now, keep whatever you think best. I pray that you will not be tempted, neither in the flesh, nor in the world, nor in the ego, nor in self-interest. But this lot is common to us all. If he left his life as a pattern for us to follow, then people will be tempted.

This much, then, for tonight.

Και απόψε το βράδυ, το θέμα μας θα είναι η συνέχεια των δύο προηγουμένων. Όσοι ήμεθα μαζί στις δύο άλλες ομιλίες μας, θα ενθυμείστε ότι μιλήσαμε για τους πειρασμούς του Κυρίου. Και είπαμε ότι θα πρέπει κανείς να προσέξει τον τρόπο που ο σατανάς πειράζει τον άνθρωπο.

Διότι οπωσδήποτε κι αυτός θα πειραστεί αν πραγματικά θέλει να ακολουθήσει το δρόμο του Θεού. Ένας Θεός που έγινε άνθρωπος επειράστη από τον Σατανά, πολλώ μάλλον εμείς. Εκείνο μάλιστα που πρέπει να προσέξουμε ιδιαίτερα είναι ότι πρέπει να προσέξουμε την ερμηνεία της Γραφής.

της Γραφής, διότι ο Σατανάς χρησιμοποιεί εδάφια της Γραφής για να στηρίξει την υπόθεσή του, που ο Χριστός μας του τα απορρίπτει. Εκείνο είναι το θέμα ακόμη: η αξία που δίδει ο Χριστός μας στη Γραφή. Απόδειξη είναι ότι αγωνίζεται κατά του Σατανά διά της Γραφής. Δεν είναι λοιπόν αρκετή.

Λοιπόν, δεν αρκεί ο άνθρωπος να γνωρίζει τη Γραφή, αλλά να τη γνωρίζει και ορθώς τη Γραφή, διότι εάν δεν την γνωρίζει ορθώς φέρει τα αντίθετα αποτελέσματα. Η μη σωστή ερμηνεία της Γραφής δημιουργεί τας αιρέσεις και κατά συνέπεια τον θάνατο της ψυχής, την κόλαση δηλαδή.

Η αίρεση είναι κάτι που δεν μπορεί, δεν θεραπεύεται, δεν αφήνει περιθώρια για θεραπεία. Άλλο αμαρτωλός, άλλο αιρετικός. Και όλοι αυτοί που έπαθαν αυτή τη δουλειά είναι αυτοί που την ξέρουν τη Γραφή. Όπως τα λέγαμε εμείς, εν σχέσει με μας.

Και το ακούμε άλλωστε να λέγεται πολλές φορές μεταξύ μας. Δεν ξέρεις απ' έξω και ανακατοτά την ξέρει τη Γραφή Ούτε απ' έξω την ξέρει, ούτε ανακατωτά την ξέρει. Διότι αν την ήξερε τη Γραφή σωστά, δεν θα υποστήριζε αυτά που υποστηρίζει.

Αν όμως γνωρίζει σωστά τη Γραφή, μπορεί να στηρίξει την πίστη του και να δημιουργεί προϋποθέσεις σωτηρίας.

Ο Σατανάς ενδιαφέρεται προκειμένου να μάθει να διαπιστώσει 100% εάν ο Χριστός είναι ο Υιός του Θεού. Του ομιλεί παραπειστικά. Του ομιλεί με τον ίδιο τρόπο που ομίλησε μέσα στην Εδέμ όπως σας είπα. Και εκεί είπε: αλήθεια σας είπε να μην φάτε από κανένα από τα δέντρα αυτά;

και πήρε την απάντηση ότι δεν είναι έτσι, μπορούμε να φάμε από όλα πλην ενός και με βάση αυτό έκτισε. Πού έκτισε, πού είπε ναι αυτός, εκεί που ο Θεός είπε όχι. Όπως είπε τότε, λέει και τώρα, το ναι του Θεού το κάνει όχι ο σατανάς και το όχι του Θεού το κάνει ναι ο σατανάς.

Χαρά στους ανθρώπους που δεν θα ακούσουν του σατανά και θα ακούσουν του Θεού. Παραμερίζοντας τη λογική τους, παραμερίζοντας τι θέλει η σάρξ, ο κόσμος, τα συμφέροντα του εγώ. Γιατί όλα αυτά βαίνουν εναντίον της ψυχής του ανθρώπου.

Επειράστη λοιπόν ο Χριστός μας σαρκικώς και επάλεψε δια της νηστείας. Σάρξ είναι ο υπ' αριθμόν ένας εχθρός ψυχής του ανθρώπου. Επειράστη αναφορικώς με τον κόσμο, με το θεαθήναι των ανθρώπων, που πολλοί άνθρωποι σήμερα χάνονται και χάθησαν και θα χάνονται και είναι χαμένοι ήδη εξαιτίας του κόσμου.

Κόσμος είναι ένα μεγάλο θηρίο της ψυχής του ανθρώπου. Έρχεται όμως δεύτερο κατά σειρά. Πρώτο είναι η Σάρξ. Αυτό πρέπει να φοβάται ο άνθρωπος. Η Σάρξ είναι μυρμηκολέων όπως λένε οι πατέρες. Άλλοτε παρουσιάζεται σαν μυρμήγκι και κλαυθμυρίζει και ζητάει πράγματα τα οποία δεν συμφέρουν στην ψυχή και άλλοτε κάνει το λιοντάρι, εναντίον της ψυχής.

Θα πρέπει ο άνθρωπος πάντοτε να προσέχει και να έχει τη μεγάλη αρετή της διακρίσεως, να γνωρίζει πότε πρέπει να ενδίδει στις απαιτήσεις της σαρκός και πότε δεν πρέπει να ενδίδει. Ο κόσμος είναι κι αυτός ένα θηρίο μεγάλο, το οποίο μπορεί όμως ο άνθρωπος να το κλείσει έξω, αν θέλει.

Όμως το θέλει τον κόσμο, του περιποιείται το εγώ του.

Το εγώ του τον ενδιαφέρει να ακούσει, να μάθει, να δει τι λένε οι άλλοι γι’ αυτόν. Τι λένε φανερά και τι λένε και κρυφά. Είναι η κενοδοξία μέσα στον άνθρωπο, για την οποία ο άνθρωπος πρέπει να παλέψει. Ο κόσμος, είπε ο Χριστός, ότι όλος εν τω πονηρώ κείται. Κατά συνέπεια, όταν λέμε κόσμο, λέμε ένα μάτσο ανθρώπους πονηρούς. Και πρόσεχε. Οι άνθρωποι είναι πιο επικίνδυνοι από τα θηρία για τον άνθρωπο. «Προσέχετε από των ανθρώπων» είναι η εντολή.

Δεν είπε προσέχετε από το θηρίο, είπε προσέχετε από τον άνθρωπο. Διότι ένας άνθρωπος μη του Θεού, όχι του Θεού, δεν είναι απλώς ένας κακός, δεν είναι απλώς ένα θηρίο, είναι σύνοδος θηρίων.

Τα θηρία έχουν μια ιδιότητα, ο άνθρωπος μπορεί να έχει πολλές ιδιότητες, πολλών θηρίων, ταυτοχρόνως. Γι' αυτό ο άνθρωπος πρέπει να φυλάγεται από τον κόσμο.

...τον κόσμο. Τώρα, πολλοί θα πούνε: «Μα αυτός είναι ο κόσμος. Πώς εγώ μπορώ να φυλαχτώ εκ του κόσμου, εφόσον ζω μέσα στον κόσμο;» Αυτό είναι άλλο θέμα. Και νόσοι υπάρχουν, αλλά υπάρχουν και εμβόλια. Και κάνοντας εμβόλιο, δεν φοβείται τη νόσο. Βλέπουμε τον ιατρόν που καταπιάνεται με τας πιο μεταδοτικάς ασθενείας, και εντούτοις όμως δεν αρρωσταίνει. Η νοσοκόμος περιποιείται τον ασθενή που έχει μεταδοτικό νόσημα, και εντούτοις όμως δεν μεταφέρει το νόσημα στον εαυτό της. Γιατί; Διότι έχει εμβολιαστεί. Έχει πάρει τα μέτρα της. Αυτό τούτο θα πρέπει να κάνει και ο άνθρωπος, εάν θέλει. Αλλά δυστυχώς δεν θέλει να εμβολιαστεί. Εμβολιάζει το παιδί με φάρμακα και με εμβόλια που χρειάζονται κατά των ασθενειών και των επιδημιών των παιδιών. Δεν το εμβολιάζει όμως και με Χριστόν.

Λοιπόν, μπορεί να το σκώσει πρωί-πρωί να το πάει στη σειρά στο ιατρείο να του κάνει την ένεση, αλλά δεν το σκώνει όμως να το πάει στην εκκλησία. Κατά συνέπεια, είναι φυσικό να μένει απροστάτευτο από αυτήν την πλευρά του κόσμου.

Του μεταφέρει επίσης τον κόσμο μέσα στο σπίτι, με το περιοδικό, με το ραδιόφωνο, με τη τηλεόραση τώρα. Φορτώνει τον κόσμο μέσα στο σπίτι. Πώς είναι δυνατόν να αντισταθεί αυτό το παιδί; Δεν μπορεί να αντισταθεί.

Δεν έχει άλλωστε ηλικία ακόμη να κρίνει και να διαλέξει Εμείς λοιπόν αυτοί είμαστε, αυτοί οι ίδιοι και για τον εαυτό μας και για αυτούς που εξαρτώνται από εμάς, που θα δώσουμε λόγο μίαν ημέρα. Δεν μας θέλει ο κόσμος, ο κόσμος κάνει τη δουλειά του.

Αλλά εμείς, αν θέλουμε, τον ακολουθούμε. Μιλούσα κάποτε και μου επετέθη μια φοιτήτρια, ότι είναι έτσι ο κόσμος και λοιπά και δεν μπορείς να τον αντεπεξέλθεις. Λέγω, εσένα θα σε κρίνουν τα ψάρια.

Και περίμενε βέβαια τι είναι αυτό που της είπα, λέγω, εάν πας στη θάλασσα και πάρεις ένα ψάρι και το βγάλεις έξω και δεν το αλατήσεις, καλύτερα να μην το βγάλεις, δεν θα υπάρχει πιο άνοστο πράγμα. Και τούτος αυτό, έμεινε πέντε, δέκα, δεκαπέντε, είκοσι χρόνια μέσα στη θάλασσα και είναι ανάλατο, μέσα στην αλμύρα.

Γιατί; Για ρώτησέ τον, θα σου πει, να διδάξω εσένα το βασιλιά μου, ότι εσύ θα είσαι μέσα στην αλμύρα του κόσμου και θα μείνεις ανάλατος. Ο Παύλος το λέγει σαφώς. Εάν ήταν έτσι, λέει, ότι σας έφταιγε ο κόσμος, θα έλεγα να φύγετε από τον κόσμο.

Αλλά εγώ δεν λέω όλο αυτό.

Λέω όλο αυτό που σας λέγω: θα είστε μέσα στον κόσμο και δεν θα είστε με τον κόσμο. Θα είστε μέσα στους πόρνους και δεν θα είστε πόρνοι. Θα είστε μέσα στους κλέφτες και δεν θα είστε κλέφτες. Θα είστε μέσα στους ατίμους και δεν θα είστε άτιμοι.

Ευχή, Ο άνθρωπος μπορούσε να παραδεχτεί, να αφομοιώσει, να δεχτεί.

Όχι απλώς μία υπογραφή ενός μεγάλου ανθρώπου του κόσμου του, αλλά όλο του κόσμου και όλων των μεγάλων, όλων των αιώνων. Να υπογράψουν από κάτω σε ένα χαρτί, υπέρ μου ή κατά μου, δεν περνάει πουθενά αυτή η σωρός των υπογραφών,

οποιοδήποτε πιστοποιητικό και αν δώσει ο κόσμος. Σας το τονίζω αυτό και προσέξετέ το. Πείτε ό,τι θέλετε εσείς απόψε για μένα. Είστε χιλιάδες εδώ, έτσι; Πείτε ό,τι θέλετε. Ούτε στην κόλαση μπορείτε να με πάτε, ούτε στον παράδεισο μπορείτε να με πάτε.

Κατά συνέπεια η υπογραφή σας η γνώμη σας πέφτει στο κενό. Με ενδιαφέρει λοιπόν τι θα πείτε. Γιατί θα σας ακούσω. Θα μπορώ να δεχτώ αν είμαι τίμιος, ηθικός, αν μου πείτε κάτι το σωστό, κάτι που με βοηθάει, κάτι με προάγει, κάτι που με οδηγεί σωστά, κάτι που με ανακαλεί από έναν κατήφορο που έχω πάρει.

Αυτό να το δεχτώ, ναι. Αλλά όταν αυτό που μου προσφέρεις, αυτό που μου υποδεικνύεις, αυτό που μου λες, αυτό που κάνεις, δεν είναι σωστό, ούτε για την προσωρινότητα, ούτε για την αιωνιότητα, ούτε για το σώμα πολλές φορές, όχι για την ψυχή, ούτε για το σώμα, πώς θα σε ακολουθήσω και γιατί να με συγκινήσεις;

Δεν θα σε ακούσω λοιπόν. Αλλά δυστυχώς ο άνθρωπος, τι θα πει ο κόσμος, τι θα πει ο Θεός δεν ενδιαφέρεται, τι θα πει ο κόσμος, ενδιαφέρεται να έχει την καλή γνώμη του κόσμου, λένε πολλοί έχασε λέει την έξωθεν μαρτυρία, μάλιστα αυτό το χρησιμοποιούν για τους ιερείς και που το ξέρεις εσύ, ο κόσμος λέει εναντίον του, Αν δεν πει ο κόσμος εναντίον σου, δεν αγιάζεις ποτέ.

Θα πούνε εναντίον σου για να αγιάσεις. Ποιος σου υποδείχνει σωστά αυτά που λέει ο άλλος, που το παίρνεις αμέσως ατού και το κρατάς βαστούμενο, λέει ο κόσμος. Και τι είναι ο κόσμος, και τι ξέρει ο κόσμος, και τι βλέπει ο κόσμος.

Γιατί ο Θεός έχει απαγορεύσει την κρίση από τον άνθρωπο. Διότι δεν περνάει πουθενά το ναι του ή το όχι του. Και εν τούτοις πολλοί άνθρωποι έχουν χάσει την ανθρωπιά τους εξαιτίας του κόσμου. Γιατί δεν γνωρίζονται οι κοπέλες σήμερα αν είναι άντρες ή γυναίκες, εξαιτίας του κόσμου.

Γιατί τα αγόρια δεν γνωρίζονται αν είναι άντρες ή γυναίκες, εξαιτίας του κόσμου.

Γιατί έφυγες νηστικός από το σπίτι; Εξαιτίας του κόσμου. Πας να πάρεις ψωμί και λες: «Η αλάδωτη Τετάρτη», και παραβαίνεις τη νηστεία σου στη δουλειά σου.

Στη δουλειά σου δεν μπορείς να σταθείς από τους άλλους, να σου βάλει δυναμίτη ο κόσμος. Πώς να κάνεις παιδιά παραπάνω από μία οικογένεια, από ένα-δύο; Πού μπορείς να σταθείς; Πού να βγεις έξω, πού να πας στους συγγενείς, πού να πας στη δουλειά σου, πού να πας στο γραφείο; Δεν μπορείς να σταθείς. Είσαι νούμερο πλέον, μαρτυράς, γίνεσαι μάρτυρας μέσα στον κόσμο. Αυτός είναι ο κόσμος. Ο κόσμος σου δικαιολογεί.

Είσαι παντρεμένος, θα σου δώσει άδεια να πας. Ο άλλος θα σε πάρει στο αυτοκίνητό του, άλλος θα σου δώσει χρήματα, άλλος θα σου καλύψει το τηλέφωνό σου, άλλος, άλλος. Προσφέρεται ο κόσμος όλος σε καθετί, σε έναν κατήφορο που πήρες. Αυτός είναι ο κόσμος.

Και τούτοις δεν τον υπολογίζουμε εμείς σαν θηρίο τον κόσμο, και δεν τον βλέπουμε σαν εχθρό τον κόσμο, και δεν οπλιζόμεθα να αντεπεξέλθουμε στον κόσμο, και δεν έχουμε τη δύναμη να κλείσουμε την πόρτα στον κόσμο, έστω κι αν αυτός ο κόσμος είναι αυτά τα αδέρφια μας.

Είναι αυτοί οι γονείς μας. Αν αντιστρατεύονται και μας δυσκολεύουν στον δρόμο, το μοναδικό δρόμο προς τη Βασιλεία των Ουρανών. Με πειρασμοί αυτοί που θα περάσει ο χριστιανός οπωσδήποτε και θα πρέπει να προσέξεις, μη ενδιαφέρεται για τα χειροκροτήματα του κόσμου. Είδατε πόσο όμορφα το έβαλε ο διάβολος του Χριστού; Βάλε του λέει σε αυτόν κάτω, είναι γραμμένο ότι δεν θα σ' αφήσουν οι άγγελοι να προσκόψεις προς λίθον τον πόδα σου.

Κόσμος θα μαζευτεί από κάτω όταν σε δει, ε, ότι ανεβαίνεις επάνω για να πηδήσεις. Και θα σε χειροκροτήσουν όταν σε πιάσουν στον αέρα. Και ήτο γραμμένο βέβαια, αλλά όχι για τον Χριστό όμως. Δεν βάζω εγώ τον εαυτό μου κάτω.

Εάν δεχτώ πειρασμόν, θα ζητήσω τη δύναμη και θα με βοηθήσει ο Θεός. Εάν όμως εγώ βάλω τον εαυτό μου, ο Θεός δεν θα με βοηθήσει. Γιατί έχει εγωισμόν, πάει να δρέψει χειροκροτήματα από τον κόσμο.

Από τον κόσμο. Δεν με ενδιαφέρει, λοιπόν, αν ο κόσμος με χειροκροτήσει ή δεν με χειροκροτήσει. Είναι φοβερό αυτό και δεν το έχουμε πιάσει πολύ. Μιλούσα με κάποιον. Του λέω: «Γιατί δεν κουμπώνεις το πουκάμισό σου;» «Είναι μόδα», μου λέει, «να είναι ξεκούμπωτο». Είναι μόδα να είναι ξεκούμπωτο; Σοβαρά; Και ποιος την έβγαλε αυτή τη μόδα; Ο κόσμος. Ο κόσμος έβγαλε μόδα. Τώρα θα είναι ξεκούμπωτο. Μόδα. Θα είσαι στη σάλα, επί παραδείγματι, με...

Με κασκόλ, βγαλμένο το σακάκι και θα έχεις κασκόλ χειμωνιάτικο, μόδα. Δεν ξέρω τι άλλο μπορεί να βγάλει παράξενο αυτός ο κόσμος. Και τούτοις ο άλλος. Και θυμούμαι διάβαζα για τον Σαρλώ, τον καημένο μου που έλεγε φοράει το καπέλο του ανάποδα αυτός.

Λένε: «Γιατί, δάσκαλε, φοράς το καπέλο σου έτσι;» «Α, στα ίσα», λέει, «το φοράνε όλοι. Φοράω ό,τι φορούν οι άλλοι. Γιατί λοιπόν να κοκορεύομαι μόνος μου;» λέει. Άνθρωπε, είτε αρσενικός είτε θηλυκός, να κάνεις ό,τι λέει ο κάθε διεφθαρμένος και να μην κάνουν οι άλλοι το σωστό που κάνεις εσύ.

Γιατί, πού είναι το εγώ, πού είναι η αξιοπρέπειά σου, πού είναι η δύναμή σου, η οντότητά σου, η προσωπικότητά σου; Γιατί θα ακολουθήσεις αυτό και να μην ακολουθήσει αυτό σε σένα που κρατάς το σωστό και βαδίζεις σωστά;

Ζεις σωστά, σκεπτόμενος ότι το μεσημέρι μπορεί να μην φτάσεις στο σπίτι, και είτε το έχεις κουμπωμένο είτε το έχεις ακούμπωτο, το πράγμα λήγει. Φιλοσόφησες, λοιπόν. Μεγάλο θηρίο ο κόσμος. Έχεις, λοιπόν, άνθρωπε, από τη στιγμή που θα γνωρίσεις τον Χριστό, να παλέψεις με τη σάρκα σου. Ο σατανάς θα πολλαπλασιάσει τις δυνάμεις του. Αν σε πείραζε άπαξ, θα σε πειράξει χίλιες φορές τώρα.

Θα κοιτάξεις αναφορικώς με τον κόσμο, ποιες οι σχέσεις σου, άρχισαν να σε κατηγορούν, σε λένε Ιησουήτη, σε λένε βλαμμένον, ότι την έπαθες, ότι γελάστηκες, γνώριζε ότι πήρες το δρόμο το σωστό. Προχώρησε, μη ακούς.

Αν δεν άρχισαν να σε ειρωνεύονται, αν οι φιλίες σου δεν άρχισαν να αραιώνουν, γνώριζε ότι δεν έχεις κάνει βήμα στο χριστιανισμό, Πες το κι αν δεν πρόσθεσες και Χριστό στον κόσμο σου, γιατί αυτό έχεις κάνει.

Διότι ο Χριστός γεννάται στην ψυχή εκείνη όπου έχουν πεθάνει όλοι οι άλλοι θεοί μέσα στην ψυχή. Υπάρχει ο Θεός της μόδας, ο Θεός της σαρκός, ο Θεός του κόσμου, ο Θεός του εγώ κλπ. Ο Χριστός ο Ναζαρηνός δεν γεννιάται μέσα στην ψυχή αυτή.

Θα πεθάνουνε οι άλλοι θεοί για να γεννηθεί αυτός. Και για να πεθάνουνε οι άλλοι εξαρτάται από σένα, όχι από τον Θεό. Ο Θεός θέλει να έρθει, αλλά περιμένει να του δώσεις λίκνο. Περιμένει να του προσφέρεις, δεν του προσφέρεις δεν γίνεται τίποτα.

Έχει αξιοπρέπεια, είναι αβαρής όσο θέλει. Κάθεται στην άκρη, προσβάλλεται, παραγκωνίζεται, υβρίζεται, παραμελείται. Κάθεται υπομονετικά εκεί μέχρι που με όλη σου την καρδιά θα τον αναγνωρίσεις, θα τον ζητήσεις και πάλι θα σε ρωτήσει.

Το σκέφτηκες καλά να έρθω; Δεν θέλω να έρθω και να μουρμουρίζεις, δεν θέλω να έρθω και να στενοχωριέσαι. Αν νιώθεις ότι η παρουσία μου σου είναι αποπνικτική, να μην έρθω. Κάθισε με αυτόν που είσαι, κάμε τη ζωή σου, εγώ κάθομαι απ' έξω.

Αν και λοιπόν αυτά τα πράγματα να τα προσέξουμε, είναι ένα κομμάτι αυτό βέβαια, όπως σας το είπα και στην αρχή, που είναι μεταξύ της γεννήσεώς του, της βαπτίσεώς του και της δημοσίας του ζωής. Μεσολάβησαν αυτοί οι πειρασμοί, ο σατανάς επιμένει, δεν παραιτείται, υπάρχει στον Λουκά, στο Δέλτα Κεφάλαιο.

Ότι όταν ο Χριστός επειράστηκε και τον νίκησε το σατανά κατά κράτος, δεν ενέδωσε σε τίποτα. Απέστη ο σατανάς, έφυγε ο σατανάς, καιρού λέγει ο Λουκάς, άχρι καιρού. Δεν μετανοεί ο σατανάς, δεν κουράζεται να επανέλθει, δεν κουράζεται να επιμείνει.

Δεν παραιτείται μέχρι που θα βγει η ψυχή και θα πάει και θα κλειδωθεί ακόμη μέσα. Μέχρι τότε ακόμη. Αναφέρεται ότι, όταν ξεψύχησε ο Μέγας Αντώνιος και ήτο η αγία του ψυχή στα χέρια των Αγγέλων και έφευγε, οι σατανάδες έκαναν: «Αχ, μας έφυγες, Αντώνιε».

Και τι απήντησε ξέρετε; Όχι ακόμα, ήτανε στα χέρια των αγγέλων η ψυχή. Και του απαντά ο Αντώνιος από την πείρα που είχε ο μεγάλος, όχι ακόμα.

καταλαβαίνετε με τι εχθρό έχουμε να κάνουμε, με τι πανούργο έχουμε να κάνουμε. Έμπειρον 7.500 ετών πρόσωπο είναι ο σατανάς. Καταλαβαίνετε τι έχει δει, τι έχει κάνει, τι έχει μηχανευτεί και τι μπορεί να φτιάξει καθ' ο πνεῦμα.

Αυτό πόσο χρειάζεται σε εμάς να υπάρχει η ταπείνωσις, διότι αν δεν υπάρχει ταπείνωσις και αναγνώρισις ότι μόνοι μας δεν μπορούμε να κάνουμε τίποτα και πρέπει να εφαρμόζεται και σε εμάς εκείνο που λέει η Αγία μας Εκκλησία «Πάσαν την ζωήν ημών Χριστώ τω Θεώ παραθώμεθα» δεν θα μπορέσουμε να κάνουμε βήμα.

Θα λέμε ότι θρησκεύουμε και πράγματι θα ήμεθα μέσα στο πλαίσιο εκείνο των θρησκευωμένων ανθρώπων, αλλά για να προχωρήσουμε όμως όπως πρέπει με αποτελέσματα να φτάσουμε και να καταπαύσουμε, όπως λένε οι γραφές, χρειάζεται προσοχή, επιμονή και υπομονή.

Αλλά κατ' εξοχήν, να επαναλαμβάνω, ταπεινό φρόνημα.

Μη έχει ποτέ κανείς εμπιστοσύνη στον εαυτό του. Διότι από εκεί που τελειώνει η εμπιστοσύνη του ανθρώπου προς τον εαυτό του, αρχίζει η βοήθεια του Θεού. Ο Θεός περιμένει να απελπιστούμε τελείως από τις προσπάθειές μας.

Για να αναλάβει. Έχετε υπόψη, όταν έχετε μια υπόθεση και πάτε τον φάκελον στον δικηγόρο σας, ο δικηγόρος σας ζητάει ολόκληρον τον φάκελον. Δεν μπορεί να του δώσετε, κρατήσετε ορισμένα χαρτιά εσείς, διότι αν του δώσετε τα μισά και κρατήσετε ορισμένα εσείς, δεν θα αναλάβει την υπόθεση. Απόδειξις: δεν του έχετε εμπιστοσύνη και, δεύτερον, δεν μπορεί να ενεργήσει. Θέλει, δηλαδή, να του δώσεις ολόκληρο το φάκελο. Κατά το δη λεγόμενο, να σηκώσεις τα χέρια επάνω, γιατί «πιστεύω» πάει να πει «παραδίδομαι». Έτσι ερμηνεύεται. «Πιστεύω» ερμηνεύεται «παραδίδομαι, ανάλαβέ με». Και όταν ο άνθρωπος απλωθεί επάνω στη θάλασσα, μη κάνει ουδεμίαν κίνηση, η θάλασσα δεν τον καταπνίγει. Κάνει, λέει, τον νεκρόν. Δεν συμβαίνει αυτό; Δεν ξαπλώνουμε πάνω στη θάλασσα και δεν μας πηγαίνει κάτω;

Αν η θάλασσα όταν της παραδοθούμε δεν μας πνίγει, ο Χριστός θα μας πνίξει, αλλά που εμπιστοσύνη τέτοια, δεν υπάρχει εμπιστοσύνη τέτοια, ούτε σε αυτούς τους χριστιανούς. Γι' αυτό και βλέπετε Χριστιανούς με πολλά εικονίσματα, με πολλά καντήλια, με πολλούς σταυρούς, με πολλά λιβάνια.

Αλλά πολιτεύονται σαν ορφανά. Λένε «Πάτερ ημών ο εν τοις ουρανοίς». Αλλά όταν τους πλησιάσεις σε κάποια στενοχώρια, σε κάποια αρρώστια, σε κάποια δυσκολία κλπ., πολιτεύονται σαν ορφανά. Και τους λυπάται η καρδιά σου.

Διότι δεν έχουν φιλοσοφήσει ότι πρέπει να περάσουν από αυτά. Ωραία είναι τα λόγια, κλασικά έχουν μείνει τα λόγια του Χριστού μας, Που είπε προς εμάους Ουχί, λέει, ταύτα έδει παθείν τον Χριστόν δεν έπρεπε λέει να τα πάθει αυτά και να εισέλθει στη βασιλεία των ουρανών;

Γιατί σας κακοφαίνεται λοιπόν; Γιατί στενοχωριέστε; Γιατί είστε κατηφείς;

Αλλά εμείς ήρθαμε εδώ για να ζήσουμε. Και εκεί την παθαίνουμε, πως όταν ήρθαμε για να ζήσουμε, ήρθαμε να πεθάνουμε και πεθαίνουμε για να ζήσουμε. Πόσους, λέει, κατοίκους έχει η γη; Πόσους ενοίκους έχει η γη; Όχι κατοίκους έχει η γη. Λένε «έχει κατοίκους». Δεν είμεθα κάτοικοι της γης. Είμεθα ένοικοι της γης. Μη σε γελά ο σατανάς. Και σου κοινοποιεί την έξωση ό,τι ώρα θέλει τ' αφεντικό. Φιλοσόφησε, λοιπόν, τη ζωή και πρόσεξε.

Και πρόσεξε, μη σε γελάει ο σατανάς. Μια ψυχή έχεις, για την οποία θα δώσεις λόγον μαζί της. Σου ενεπιστεύθη, πρόσεξέ την. Αν ο Χριστός επειράσθη, εγώ και εσύ ποιοι είμαστε που δεν θα πειραστούμε;

πειραστούμε. Γι' αυτό λέγω και επαναλαμβάνω: προσέξτε τα δύο θηρία αυτά. Θα πάμε όμως και παρακάτω, γιατί οι πειρασμοί είναι τρεις του Κυρίου και, κατά συνέπεια, χοντρικά μας έδωσε το τρίπτυχο που θα πειραστούμε στον κόσμο τούτον. Βέβαια, ο κάθε πειρασμός έχει και τις παρενθέσεις του, έχει και τα παρακλάδια του. Είναι οι τρεις, χοντρά, πειρασμοί: της σαρκός, του κόσμου, του εγώ, αλλά έχει παρακλάδια όμως πιο κάτω και εκεί ο άνθρωπος πρέπει να προσέξει. Εκείνο που επαναλαμβάνω είναι ότι να παρακαλούμε τον Θεό να μας οδηγήσει σωστά στην αλήθειά Του, διότι «εν τω φωτί σου οψόμεθα φως». Χωρίς το φως του Χριστού είναι αδύνατο να δούμε δρόμο σωστό. Στην Εκκλησία μας το λέγει, συγκεκριμένως στην ακολουθία της δοξολογίας.

Ἐν τῷ φωτί σου ὀψόμεθα φῶς. Χωρίς το Χριστό που είναι το Φως δεν μπορούμε να δούμε. Μη έχετε εμπιστοσύνη διότι διαβάζετε τας γραφάς ότι γνωρίζετε τας γραφάς. Γραφές εγράφησαν δια πνεύματος Αγίου και ερμηνεύονται δια πνεύματος Αγίου.

Και αν ερμηνευτούν δια πνεύματος Αγίου δεν θα είναι χιλιάδες αιρέσεις. Όχι δεν είναι έτσι, όχι είναι έτσι, όχι δεν είναι έτσι, όχι τούτο τ' άλλο. Προτεσταντισμός από ημέρα Λουθήρου έχει γίνει 350 αποχρώσεις Ποιος από όλους έχει την αλήθεια; Άρα δεν έχει κανένας το πνεύμα Γιατί αν είχε το πνεύμα θα έμενε στο πνεύμα Όλοι δεν μπορούν να έχουν το πνεύμα, το Άγιο δεν το έχουν Καταλάβατε; Σε πάση περίπτωση Όταν ο Σατανάς απέτυχε στις δύο αυτές περιπτώσεις Να βάλει κατά το δη λεγόμενο στο χέρι τον Κύριό μας, ευθύς εστράφη σε ένα άλλο τέχνασμα. Γυρίζει και του λέγει, ταύτα πάντα σοι δώσω, εάν πεσών προσκυνήσεις μοι.

Είμαι διατεθειμένος λέει να σου τα δώσω όλα αυτά εάν πέσεις και με προσκυνήσεις.

Εύκολο πράγμα δεν είναι, μια γονατιστή προκειμένου να στα δώσει όλα. Άλλωστε γιατί ήρθες Χριστέ εις τον κόσμο; Δεν ήρθες για να τα πάρεις αυτά από την κυριαρχία του Σατανά; Ο Σατανάς πολύ καλά λέει, είναι δικά μου του λέει Γιατί προ Χριστού είναι όλα δικά του, αυτός θα κατέχει Και πολύ σωστά είπε στον Θεό, που διαβάζουμε στον Ιώβ.

Περιελθών την γην και εμπεριπατήσας την υπ' ουρανόν πάρειμι. Όλη η γη την πατώ εγώ και προ Χριστού τα πάντα είναι εν τη χειρί του και τα εξουσιάζει, είναι δικά του. Τα βλέπεις, του λέγει, δικά μου, πάντα ταύτα σοι δώσω αν πεσών προσκυνήσης μοι.

Κατά συνέπεια, όπως θα λέγαμε, γιατί να πας να σταυρωθείς, γιατί να πας να υποφέρεις, γιατί να πας να βασανιστείς; Μια τόσο μεγάλη ευκολία, σοβαρό θέμα είναι να κάνεις μια γονάτιση.

Θα πρέπει να αντισταθεί, εφόσον θα σου τα δώσει τα πάντα. Και ξέρετε, για να αποκτήσει κανείς κάτι, και γνωρίζουμε από τους πολέμους, από τις ιστορίες των λαών και γενικά και από τις δικές μας ιστορίες, χύθηκε αίμα για μια πιθαμή γης. Εδώ αναίμακτα να σου δώσει όλο τον κόσμο, ορατά και αόρατα, να είναι δικά σου, να τα κυριαρχείς. Ήταν μια ευκαιρία που δεν μπορούσε να φανταστεί κανείς.

Φαίνεται για τον άνθρωπο. Αλλά αυτή η μεγάλη ευκαιρία για τον άνθρωπο είναι εξίσου μια μεγάλη ευκαιρία για το διάβολο. Εάν το επιτύχει αυτό το πράγμα.

Δεν είναι μεγάλη ευκαιρία για τον άνθρωπο, όπως σερβίρεται και φαίνεται Κατόψιν. Είναι μια μεγάλη ευκαιρία για το διάβολο. Τον βάζεις στο χέρι τότε. Διότι όπως ξέρετε είναι ο άρχων του κόσμου τούτου, δεν είναι ο άρχων του κόσμου τούτου;

Όταν λοιπόν μεταβιβάσει την εξουσία σε έναν άλλον και τον κάνει άρχοντα, αλλά αυτός ο άρχων του έχει βάλει μετάνοια, τότε θα είχε και εκείνα που είχε εκείνος ο άρχων και τον άρχοντα μαζί. Πού να το πιάσεις αυτό το τέχνασμα, εμπειρία αυτή, πού να το πιάσει ο άνθρωπος.

Και έχουμε τέτοια πολλά σήμερα. «Τα πάντα», λέει, «θα σου δώσω, εάν μου δώσεις την τιμή σου, εάν μου κάνεις αυτό, εάν μου ικανοποιήσεις το άλλο. Να σου και τουαλέτες, θέλεις; Και αυτοκίνητο, να σου και τούτο, ό,τι θέλεις. Σοβαρό θέμα είναι τώρα για ένα φιλί, για ένα χάδι, για μια απόλαυση; Υπάρχει τίποτα από αυτά; Αλίμονο τώρα, αυτά κοιτάξτε». Και ξεγελιέται ο άνθρωπος και έχει τη γνώμη ότι, αν απολαύσει τα άλλα, είναι ελεύθερος, απόλαυσε και έχει δικαίωμα να ζήσει, ενώ ταυτοχρόνως αυτός έπεσε στην αμαρτία.

Δεν έχει δικαιώματα να ζήσει. Ο Σατανάς λοιπόν του έθεσε τώρα έναν πειρασμό ομορφιάς που δεν μπορεί να τον πιάσει.

Δεύτερον, τι του προσέφερε, θα έλεγε κανείς; Ξέρεις, να είσαι τώρα βασιλιάς όλου του κόσμου και άρχων όλου του κόσμου, ό,τι υπάρχει. Τι του προσέφερε ο Σατανάς; Σκουπίδια, ελεεινά, βρώμικα πράγματα. Τι ήταν εκείνο που ήταν καλό, σωστό, άγιο, διατηρητέο, αιώνιο, προ Χριστού;

Αυτός που έδωσε νόημα, που έδωσε αξία είναι ο Χριστός Ό,τι βρωμιά είχε, ό,τι σκάρτο είχε ο σατανάς το προσφέρει στον Χριστό

Δεν τον δέχεται ο Χριστός. Διότι και εκείνο έπρεπε να το αγιάσει ο Χριστός με το αίμα του για να το κάνει να έχει αξία. Και ο άνθρωπος βέβαια, όταν βρεθεί σε τέτοιες περιπτώσεις, τα μπλέκει, εάν δεν έχει τη διάκριση, τη μεγαλύτερη αρετή που πρέπει να ζητάει ο χριστιανός καθημερινώς: «Δώσ' μου, φώτισέ μου το σκότος. Δώσ' μου διάκριση. Οδήγησόν με ὁδὸν ᾗ πορεύσομαι. Λάλει, Κύριε, και ο δούλος σου ακούει». Αν δεν λέγονται αυτά τα λόγια εκ μέρους του πιστού, δεν είναι δυνατόν· θα πλανηθεί εκ μέρους του σατανά.

Όλα λοιπόν κατεκτήθησαν κατόπιν θυσιών, κατόπιν αγώνων και να έρχεται τώρα αυτός και να σου τα σερβίρει και να σου τα δίδει έτσι δωρεάν. Εν τούτοις όμως ο Χριστός δεν ενέδωσε. και μάλιστα χθες ο Χριστός ήταν ένας ερημίτης, ένας πεινασμένος, 40 μέρες υποφέρων και τώρα την άλλη μέρα να παρουσιάζεται Ροκφέλερ, αρχηγός, άρχων των πάντων.

Καταλαβαίνετε σε τι αντίθεση, σε τι πειρασμό και πόσο εύκολα μπορεί να παρασυρθεί ο άνθρωπος. Έκαμα, σου λέει, την τύχη μου, κέρδισα το αυτό. Είναι τεχνάσματα αυτά που έχουν φάει κόσμο ντουνιά και μόνο άνθρωποι που προσεύχονται με ταπεινοφροσύνη και λένε στο Χριστό Φρούρησε τη διάνοιά μου, φύλαξέ με, να γίνει τείχος γύρω στο νου μου, να μην παρασυρθώ Γιατί τα πεπυρωμένα βέλη του πονηρού είναι ικανά τον άνθρωπο να τον τορπιλήσουν, να τον καταστρέψουν Έχει πανουργία, έχει τέχνη Ο σατανάς σπείρει τώρα για να θερίσει έπειτα από 500 χρόνια, από 1000 χρόνια

Τα πενταετή και τα δεκαετή σχέδια τα δικά μας εδώ είναι αστεία που λένε τα κράτη που φτιάχνουν. Έχει μεγαλόπνοα ο σατανάς σχέδια. Ξέρει πού θα στήσει το καρτέρι να σε πιάσει και πότε θα σε πιάσει και πώς θα σε πιάσει.

και έχει για τον καθέναν ειδικό τρόπο, αλλιώς θα πιάσει τον νέο, αλλιώς θα πιάσει τον πλούσιο, αλλιώς θα πιάσει τον πτωχό, αλλιώς θα πιάσει τον ωραίο, αλλιώς θα πιάσει την νεάνιδα. Έχει διαφόρους τρόπους, αλλιώς θα πιάσει τον παπά, αλλιώς θα πιάσει τον κυβερνήτη. Έχει μυρίους τρόπους.

Και αλίμονο από τον άνθρωπο που δεν προσεύχεται να τον φυλάξει ο Χριστός από τις παγίδες του σατανά. Μου έκαμε αίσθηση μια φορά μια ευχή που μου έστειλε μία τρόφιμος των Ανιάτων, η οποία θέλω να πιστεύω ότι είναι ακόμη εκεί.

Και λυπούμαι πάρα πολύ για τον εαυτό μου που δεν έχω πάει να τη δω ακόμη τη γυναίκα αυτή. Αυτή επί δεκαπέντε τώρα χρόνια μου στέλνει από εκεί λίγες δραχμές, και της στέλνω δέκα, δεκαπέντε, είκοσι φύλλα από το φυλλάδιο, τα οποία τα μοιράζει μεταξύ των άλλων τροφίμων όσο μπορεί.

Κάποτε είχε ενθουσιαστεί από το φύλλο αυτό και μου έκανε μία επιστολή ευχητήρια επί τω νέω έτει. Και μου έγραψε στο τέλος, η ευχή μου είναι να σε φυλάξει ο Κύριος από την επήρεια του σατανά. Μου έκανε τόση εντύπωση. Για πρώτη φορά άκουσα. Είχα συναντήσει πνευματικούς ανθρώπους, είχα μιλήσει μαζί τους, έχω διαβάσει με τη χάρη του Θεού πολλά βιβλία πατερικά, όμως αυτή την τόσο περιεκτική ευχή, την τόσο αναγκαία ευχή που έχει ο καθένας, δεν την είχα ακούσει και την άκουσα από αυτή τη γυναίκα.

Και με τύπτει, λέγω, η συνείδησή μου, διότι δεν έχω πάει, δεν έχω κατορθώσει ακόμη να πάω 200 μέτρα εδώ, στο Άσυλο Ανιάτων, να δω την κόρη αυτή.

Ευχόμεθα εμείς: «Πήγαινε, και ο Θεός να σε στηρίζει δεξιά, παιδί μου». Και πότε ο Θεός θα πάει αριστερά, που εσύ του λες να τα πάει δεξιά; Ε, και θέλω να σου πω, και ευχαριστώ. Πότε ο Θεός θα πάει αριστερά, που εσύ του λες «φέρε να στα φέρει δεξιά»;

Ξέρεις τι του λες; Πήγαινε, μη, κύριε, ισοδρόμωσε, μην αλλάξει ζωή. Εγώ θα πω του Θεού να τα φέρει από εκεί που είσαι εσύ. Ξέρεις, να πας στον δρόμο, μην μετανοήσεις. Αυτή είναι η ευχή που του δίνεις.

Αυτές είναι οι ευχές οι δικές μας.

Οι δικές μας: «Θεού θέλοντος, βέβαια, και καιρού επιτρέποντος, θα πάμε». Ο άλλος πιο κάτω, ο δικός μας: «Ώστε, αν θέλει ο Θεός αλλά δεν θέλει ο καιρός, δεν γίνεται τίποτα». Επίσης, βέβαια, «Θεού θέλοντος αλλά και καιρού επιτρέποντος». Δικές μας εκφράσεις αυτές. Το νιώθετε; «Σου εύχομαι», μου γράφουν άλλοι και μου λένε άλλοι, «να τον δεις όπως θέλεις». Σοβαρά; Και ποιος σου είπε ότι εγώ θέλω σωστά, που μου εύχεσαι εσύ να πραγματοποιηθεί; Ποιος σου είπε ότι εγώ έχω τόση διάκριση και επιθυμώ σωστά και θέλω σωστά; Για πες μου. Και εγώ θέλω καλύτερα απ’ ό,τι θέλει ο Θεός; Γιατί δεν εύχεσαι στον Θεό και δεν παρακαλείς τον Θεό να κάνει Αυτός όπως νομίζει, κατά το έλεός Του; Δεν έχουμε τίποτα όρθιο, τίποτα σωστό. Πώς μας ανέχεται; Μα είναι Θεός και μας ανέχεται. Δεν έχει χολή. Αν είχε χολή...

Αν είχε θελήσει θα μας είχε διαλύσει. Το πρόλαβε ο Δαβίδ, δεν του το πήρε. Εάν ανομίας παρατηρήσῃς Κύριε Κύριε, τις υποστήσεται; Ποιος μπορεί να σταθεί μπροστά σου αν πεις να κάνεις λογαριασμό με τον καθέναν, κατά αναλογία που σκέφτεται και κατά αναλογία που ενεργεί; Έτσι ήταν θέλημα Θεού λέει άλλη, λέει ο άλλος.

Βασιλεία των Ουρανών, Ευαγγελισμός, Ησύχιος ο Πρεσβύτερος, Ευαγγελισμός, Ησύχιος ο Πρεσβύτερος, Ευαγγελισμός,

Για σκεφτείτε τις εκδηλώσεις μας, για σκεφτείτε τις ενέργειές μας, γιατί Αυτός μας προσθέτει τις ημέρες και παρακολουθεί στιγμή προς στιγμή τις ενέργειές μας. Έχετε υπόψη σας κάτι μηχανήματα που έχουν τώρα στα νοσοκομεία, που παρακολουθούν τους ανθρώπους που έχουν κατεξοχήν καρδιακά νοσήματα; Τους βλέπουν από μακριά, περί τίνος πρόκειται. Έτσι μας παρακολουθεί ο Χριστός, ανά πάσαν στιγμή, και δεν του δώσαμε ακόμη την ευκαιρία να μας πάρει. Εάν μένουμε, δεν μένουμε διότι πρέπει να μείνουμε, διότι δεν του δώσαμε την ευκαιρία να μας πάρει, διότι ουδέποτε καμίαν ημέρα δεν εκάμαμε τελείαν, αγίαν, ειρηνικήν και αναμάρτητον, για την οποία επί 30, 40, 50, 60 χρόνια, κατά αναλογία της ηλικίας του, λέμε «Παράσχου, Κύριε», και δεν έχουμε κάνει μίαν ημέρα τοιαύτην. Αν κάνουμε μίαν ημέρα τοιαύτην, είναι ευκαιρία να μας πάρει. Τα πιάνετε αυτά;

Κάνετε αυτά που σας λέω. Για πηγαίνετε σε καμιά άκρη και συζητήστε με τον εαυτό σας όταν είσαστε μοναχοί σας.

Του ζητάει λοιπόν του Χριστού να του κάνει γονυκλισία, που εμείς είμαστε εύκολοι να κάνουμε γονυκλισίες, για λίγες δραχμές, για να φάμε από την εφορία, για λίγες δραχμές, για να φάμε τον κόπο του αλλουνού, να του φάμε τον ιδρώτα του, χίλια δυο πράγματα.

Κάνουμε τόσες αβαρίες εμείς, εναντίον της ψυχής μας για να ικανοποιήσουμε τη μόδα μας,

Με τη μόδα μας, να ικανοποιήσουμε τον κόσμο μας, κάνουμε γονυκλισίες, πολλές γονυκλισίες. Σε όλη μας τη ζωή είμεθα δούλοι, σε όλη μας τη ζωή είμεθα ηττημένοι. Είναι λίγοι οι άνθρωποι εκείνοι οι οποίοι ανθίστανται, εκείνοι οι οποίοι αναγνωρίζουν ότι έπεσαν και αγωνίζονται να σηκωθούν και ζητάνε και λένε: «Θεέ μου, έως πότε, έως πότε;», όπως έλεγε ο Παύλος. Ε; Τι έλεγε ο Παύλος εκεί; «Βλέπω έναν νόμο μέσα μου, ο οποίος είναι αντίθετος από τον νόμο του νοός μου». Άλλο θέλω να πω.

Άλλο θέλω να κάνω και αλλού βρίσκομαι.

Τι θα γίνω λέει ταλαίπωρος άνθρωπος εγώ. Το βλέπω ότι αυτό είναι στραβό και δεν θέλω να το κάνω και εν τούτοις κάνω το στραβό. Θα το έχετε προσέξει, θα το κόψω αυτό και βάζεις να το κόψεις και την άλλη μέρα το κάνεις διπλό, πέφτεις δύο φορές.

Εκεί που έπεφτες μία τώρα πέφτεις δυο ή στη γλώσσα ή στη σάρκα ή σε κάτι τι άλλο. Αυτό είναι το θέμα. Μόνο ο Χριστός είναι εκείνος ο οποίος παίρνει τον άνθρωπο, τον αναλαμβάνει και του τακτοποιεί τις αδυναμίες του.

Άλλωστε θα ήθελα να ξέρετε στο σημείο αυτό για να μην φοβηθείτε. Χωρίς βέβαια να θέλω να σας ενθαρρύνω προς την αμαρτία. Είναι συμφερότερο ο άνθρωπος να γέρνει λίγο προς την αμαρτία παρά προς τα εκεί.

Είναι επικίνδυνο, είναι επικίνδυνο, όπως λένε οι γιατροί για μας τους διαβητικούς. Είναι προτιμότερο να έχεις λίγο ζάχαρο παρά να μην έχεις, γιατί υπάρχει εκλογή να πάθεις υπογλυκαιμία και να σε μαζέψουν για τα κυπαρίσσια.

Καλύτερα λοιπόν να έχεις λίγο ζάχαρο και να είσαι ασφαλισμένος από εκεί. Διότι όταν ο άνθρωπος, δυστυχώς, ο σημερινός δει ότι είναι λίγο καλύτερος από τον άλλον, τον πιάνει τέτοιος εγωισμός που καλύτερα να είχε κάνει χίλια θανάσιμα αμαρτήματα.

Καλύτερα να είχε κάνει χίλια αριστερά αμαρτήματα, παρά να πέσει από δεξιά, από δήθεν αναμαρτησία. Είναι μύριοι οι τρόποι και μύριες οι παγίδες που μπορεί να πέσει ο άνθρωπος. Δεν ομιλώ παραμύθια εδώ. Εγώ μιλώ λόγια για να γίνουμε άνθρωποι τέλειοι για τη Βασιλεία των Ουρανών, όχι για κεριά και για λιβάνια μόνο και να κοροϊδεύουμε τον εαυτό μας ότι είμαστε χριστιανοί διότι ερχόμαστε στο κηρύγμα.

Όχι, η Βασιλεία των Ουρανών δεν έχει επιλαχόντας, ούτε έχει συνεργείο επάνω επί διορθώσεως. Εδώ γίνεστε ουν τέλειοι, εδώ θα γίνουμε τέλειοι. Εν ταπεινώσει. Και γι' αυτό η εκκλησία δέεται από το ένα μέρος την ημέρα τελεία Αγίαν, ειρηνική και αναμάρτητον, αλλά δέεται και από το άλλο χριστιανά τα τέλη της ζωής ημών, τουλάχιστον αρπαξέ με σε μια στιγμή που εσύ νομίζεις.

Γιατί εμείς είμαστε σαν τα κλωσσοπούλια. Όσο να λέγει η μητέρα στο κλωσσοπούλι μες στο τσόφλι, επίτρεψέ μου να σε βγάλω, να πάρεις λίγο αέρα, να δεις ήλιο, να περπατήσεις, είναι όμορφα εδώ έξω. Όχι, όχι, όχι, μέσα κλεισμένο αυτό. Έτσι είμαστε εδώ μες τη βρώμα εμείς.

Μες τον καρκίνο, μες τον καρκίνο, μες τη φυματίωση, μες την τρέλα, μες σε τόσα πράγματα που έχει αυτή η σάρξ. Πού να το συλλάβουμε, πού να πιάσουμε την ελευθερία της ψυχής. Αλλά διότι δεν την έχουμε τακτοποιήσει αυτή τη ψυχή και φοβάται το λογαριασμό, φοβάται την κρίση, γι' αυτό και ακριβώς δεν θέλει να αναχωρήσει.

Είναι σαν εκείνον τον λογιστή ο οποίος δεν έχει εξισώσει τα χαρτιά του, τον ταμία εκείνων που δεν είναι ταμειακῶς εντάξει και δεν τον θέλει τον έλεγχο, τον φοβάται τον έλεγχο. Ωστόσο να αντιθέσει με εκείνον ο οποίος είναι τακτοποιημένος, δεν τον φοβάται τον έλεγχο και οποιαδήποτε θέλει ώρα να έρθει.

Και λέει εκείνο που είπε ο Παύλος, το ζην Χριστός και το αποθανείν κέρδος.

Από τις τρεις αυτές περιπτώσεις που σας διάβασα θα ήθελα να κατασταλάξω και να συνοψίσω τα πράγματα ως εξής.

Ως εξής: έστω και γραφικώς και με μια αληθοφάνεια, αν σας ομιλεί ο σατανάς, μην το πιστέψετε ποτέ σας. Και αυτή τη Γραφή ο σατανάς την παίρνει για να χτυπήσει τον άνθρωπο και να δολιοφθορήσει επί του ανθρώπου. Ο θείος Χρυσόστομος έχει ένα συμπέρασμα επάνω σε αυτή τη σκέψη: «Καν γάρ τι χρήσιμον λέγωσι οι δαίμονες, μηδέ ούτω πρόσεχε αυτοίς». Αν κανένα καλό ακόμη, αν νομίζεις ότι λένε οι σατανάδες, λέγει: «Μη, μη το δεχτείς, μηδέ ούτω πρόσεχε αυτοίς». Το δεύτερο στέκεται σε εκείνο που είπε ο Χριστός μας: «Ούκ εκπειράσεις Κύριον τον Θεό σου», γέγραπται. Πότε πειράζουμε τον Θεό, το ξέρετε; Σε έχει απασχολήσει ποτέ πότε πειράζουμε τον Θεό; Είναι πολλοί οι τρόποι που ο άνθρωπος πειράζει τον Θεό. Δεν πρέπει, άνευ σοβαρού λόγου, να ζητάς τη θαυματουργική επέλευση.

Ευχήν, επέμβασιν του Θεού.

Να μην το ζητάς. Σε πονάει το κεφάλι σου. Μην πάρεις λάδι να το σταυρώσεις, δεν θα γίνει καλά. Ούτε να παρακαλέσεις τον Θεό για να πάρεις μια ασπιρίνη να γίνεις καλά. Ο Θεός την έχει και την ασπιρίνη.

Ο Θεός τον έχει και τον γιατρό. Εάν δεν μπορεί με εκείνα που σου έχει δώσει, εν απλώ τρόπω σου λέω, τι πειράζεις τον Θεό σου; Αν δεν μπορεί, δεν σου περνάει. Είναι η ιδιάζουσα περίπτωση. Δεν την πιάνει η επιστήμη, δεν την πιάνει το φάρμακο.

Τότε πήγαινε στον Θεό. «Θεέ μου, Αγία μου», ξέρω εγώ, κατά αναλογία της ασθενείας. Έχεις τα μάτια σου και θέλω να πας στην ειδικότητα, στην Αγία Παρασκευή. «Αγία μου, δεν μπορούν να μου κάνουν τίποτα αυτοί. Σε παρακαλώ, βοήθησέ με εσύ τότε».

Εάν όμως μπορείς να τακτοποιηθείς διαφορετικά με τον τρόπο, γιατί είναι δικά του όλα, και οι επιστήμες και τα φάρμακα, δικά του είναι. Εάν λοιπόν μπορείς, μην πας προς τα εκεί. Πειράζεις τον Θεό σου. Μην του ζητάς λοιπόν θαυματουργικήν επέμβασιν ναι ή όχι. Να σου κάνει παιχνίδια ο Θεός. Αυτό είναι, πειράζεις τον Θεό σου.

Δεν πρέπει λοιπόν δηλαδή να πειράζεις τον Θεό σου υποβάλλοντας τη δύναμη αυτού υπό δοκιμασίαν, διαλόγους περιεργίας επίσης. Πάλι αυτό δεν πρέπει να το κάνει ο άνθρωπος, να το δέχεται με απλότητα.

Επίσης θέλω να προσέξετε εκείνο που του είπε: βάλε τον Θεόν κάτω, βάλε. Αυτό είπε και στην Εύα, αυτό λέει και σε μας.

Πόρνευσε, μοίχευσε, κοίταξε, δες, γεύσου,

Ο Ιησούς δεν πιάνει δυναμικά κανέναν. Όπως είπε, λοιπόν, εκεί, «βάλε», λέει και εδώ, «η ευθύνη δικιά μου, δεν βάλω», όπως δεν έβαλε και ο Κύριος. Δεν σε ακούω. Μην κατηγορήσει κανείς τον Θεό ποτέ και πει ότι με έβαλε. Ο Σατανάς δεν έχει αυτό το δικαίωμα. Ο Σατανάς υποδεικνύει. Η αμαρτία γίνεται ακριβώς όπως έγινε η πρώτη αμαρτία. «Αν θα φας από αυτό, Εύα, θα γίνεις Θεός».

θα γίνεις Θεός γρήγορα. Η Εύα το κοίταξε, το είδε, το περιεργάστηκε, όμορφο στην όψη, καλό στη γεύση, έφαγε και έδωσε του Αδάμ το αντίθετο αποτέλεσμα. Μην πει λοιπόν ποτέ κανείς του ότι φταίει ο Θεός σου ή ότι ο σατανάς είναι δυνατότερος και τον έβαλε με το ζόρι.

Δεν σε βάνει με το ζόρι. Πρόσεχε τις αιτίες για να γλιτώσεις τα αποτελέσματα.

Για να καείς πάει να πει ότι δεν έχεις αρκετά φόντα.

Ή πήγες στη φωτιά, καθ' ην στιγμήν δεν έπρεπε να πας. Εσύ ήθελες και πήγες. Πώς ήρθες εδώ απόψε; Σε έφερε ο Σατανάς; Σε έφερε το Πνεύμα το Άγιον; Ούτε το ένα ούτε το άλλο. Ο Σατανάς σου υπέδειξε να μην έρθεις. Εσύ αγγάρεψες τα πόδια σου, παρότι είσαι κουρασμένος και με την πεποίθησή σου ότι δεν θα βρεις θέση εδώ που θα έρθεις και ότι θα χάσεις την ώρα σου και ότι τα ξέρεις αυτά και χίλια δυο άλλα πράγματα. Μπορεί να σε απειλήσει με τον άντρα σου, μπορεί να σε απειλήσει με τη γυναίκα σου, να σου ξεσηκώσει τα παιδιά σου, τόσα εμπόδια. Εν τούτοις, όμως, εσύ έσπασες τα εμπόδια αυτά και έσυρες τα πόδια σου. Ήθελες και ήρθες. Ο άλλος δεν ήρθε. Το Πνεύμα το Άγιο δεν σε άφησε χωρίς να σε παρακινήσει. Ο άλλος σου λέει να μην πας. Εσένα σ' αφήνουν στη μέση, κανονίζεις και λες: «Θα πάω ή δεν θα πάω;» Εν τη ελευθερία σου πράττεις. Γι' αυτό, αυτό το βάλε, είναι κάτι που πρέπει να μείνει. Πειράζει;

Πειράζει ο σατανάς, διαβάλλει, διαστρεβλώνει, προτρέπει. Ουδέποτε όμως εκβιάζει, ουδέποτε εκβιάζει. Ο άνθρωπος θα υπογράψει, ναι συγκατατίθεμαι, ναι θέλω. Και έτσι θα γίνει η αμαρτία. Όλα λοιπόν αυτά έπρεπε να λεχθούν κατά κάποιον τρόπο όπως βλέπω και όπως ξέρω εγώ καταλαβαίνω.

Τώρα εσείς κρατήστε ό,τι νομίζετε. Εύχομαι να μην πειραστείτε ούτε στη σάρκα, ούτε στον κόσμο, ούτε στο εγώ, ούτε στο συμφέρον. Όμως είναι κοινή η τύχη. Αν αυτός άφησε υπογραμμόν τη ζωή του για μας, άρα θα πειραστούν.

Ταύτα και για απόψε.