The Three Crosses

This English transcript is an automated translation of the original Greek lecture. It may contain errors; the original Greek audio recording is the authoritative source. Some passages are omitted per editorial policy.

Tonight finds us, as you yourselves know, at the foot of this great feast that is called 'the Exaltation of the precious and life-giving Cross.' And in his introduction Father Georgios spoke about salvation through the Cross, about the human cross, and in general about a certain meaning bound up with this symbol of our Orthodox Church. It is true that this subject of the Cross is many-sided. It has a prehistory, it has a history,

and it also has its moral teaching. That is exactly why our Holy Church frames every great event with a Sunday Before, then with the event itself, and with a Sunday After. And as you know, last Sunday was the Sunday before the Exaltation. And there he spoke about a type that had to do with the precious Cross. Tomorrow will be mainly the matter of the Cross itself, and we will hear accounts about the Cross. Perhaps he will carry us back even to Great Friday, that day which is most closely bound to the precious Cross.

And next Sunday he will speak to us about the moral teaching of the precious and life-giving Cross. So it has substance; one can say that a person can both benefit others and be edified himself. Since tomorrow the main subject is about the Cross, tonight let me say something that has to do with the moral teaching surrounding the Cross. We carry the cross a great deal, we make the sign of the cross a great deal, but what this says, what this is, we do not know.

Others again, who meet with or have various difficulties, say, 'What can I do? I carry my cross.' What is striking about this Cross is that Christ spoke of the Cross before His Crucifixion. That is the point. “If anyone desires to come after Me, let him deny himself, take up his cross, and follow Me. ” What cross are You speaking to us about? You have not yet come to Great and Holy Friday to be crucified. What cross, then, do You mean?

So there is a teaching contained in the very words “cross” and “crucify. ” To crucify means to put to death; to crucify means to slay. Paul says, “The world has been crucified to me, and I to the world. ” The world, he says, has crossed me off and counted me as dead in its records because I no longer follow it. But I too, he says, cross the world off; I too put the world to death. He took a cross; on the one side he crucified the world, and on the other the world crucified him. The world died for him and he died for the world, and each one goes his own way.

Tonight I would set the cross within our life. This, I think, is more restful for a person. A person likes doctrine, and he ought to know the doctrine, but let us leave that meaty part, as we might say, for tomorrow. And let us speak about something this cross has to do with our life. You know, there are three kinds of cross-bearers in the world. The first category of people are those who do indeed carry a cross, but they made the cross themselves.

And it is the hardest one. This person ought to have known a great deal about life. We see a person isolated, a failure, suffering; we pity him, and sometimes we look for some way to make his life easier. Why are you like this? If he is honest, then apart from the tiniest exceptions, he will have to confess that he himself made this cross in his life. He paid no attention, he did not value his youth,

which is the season when you build the foundations, within the home both the temporary and the eternal where you will dwell. He led a very frivolous life. He disregarded his mother's 'don'ts' and his father's 'don'ts.' He disregarded the urgings of the state to learn his letters, to learn a trade, to make something of himself. And he ended up where he ended up, and now you see him dragging his cross and becoming the object of everyone's pity. Yes, of course there is a very small percentage among these cross-bearers of this world who are not to blame;

perhaps others are to blame. This is another category, which we can cover in just a couple of words as well, but for the most part we make our cross ourselves. There are people who do not confess their egoism; others, however, do confess it: I am at fault; when they told me to do this, I paid no attention. I thought I would always be young, whether as a man or as a woman — I thought I would always be able to choose the bridegrooms or to choose the brides and so on. And I have come today to find myself with a cross in my own household, and to be a cross to my family perhaps, and a cross to myself.

We need to be careful if we are to pass through life more easily. When a person relies on himself, when he casts anchor in the waters within himself, he is not thinking wisely. A person must understand that his life has its morning, its noon, its evening, and its night. And things he can do in the morning he cannot do in the evening; things that must be done at noon he cannot do in the morning, nor in the afternoon. And just as there is an order here in a person's life, and people who have set a more proper order have far greater successes, so it is also in human life more generally.

So we meet people loaded individually with a cross which, I repeat, they made themselves. You also meet a class of people who carry a cross, and a serious cross at that, within the marriage; there are whole sets of married couples who carry a cross. And there, if one examines it and the other is willing to answer honestly, he will say that I made the cross myself. We have come, he says, to separation, the married couple cross-laden: the husband on this side with helpless children that the wife left him,

or the wife on the other side with helpless children that the husband left her, or the two separated without children, and they carry a cross in their household. And a chain hangs dragging behind, because however much we may want to dissolve the marriage and make others and others and others, the first chain of the marriage will always be dragged along. And we will be like the dog that breaks its chain and goes off to the marketplace, but the chain pulls him back and keeps striking him and saying, hey, there is your first task. And if we asked this married couple, why the failure, why this cross upon you today,

why these worries, why these afflictions, we would find that it comes down to our own doings. If we would only admit it, because many will not let go of their pride. She's to blame, he's to blame, the mother-in-law's to blame, the son-in-law's to blame, my brother-in-law. None of that. I'm to blame, you're to blame, we're to blame. Why? Because we never asked Christ: can I make a life with this woman? Can I make a life with this man?

Is she really my Eve, my own rib? Is he really my own Adam, my own rib? Will we fit together, or will we be wrenched apart like this, because she isn't my rib? That's what we suffer. And you see it: romance, relationships. We tear through mountains to get across, we cross the heavens to reach each other, just to live unlawfully with someone. And then when we come to the wedding, in ten days the couple separates. People who knew each other five, ten, fifteen years in that unlawful life,

the couple separates, they say, because their characters don't agree. So for five, ten, or fifteen years, while you were doing all those things and tearing down everything sacred and holy, you agreed with each other; but now you no longer agree. This is Satan: while you are living outside Holy Matrimony, he does not interfere; but now he puts obstacles in your way at every turn. Because a man puts his own hand to it and makes his own cross. And it is a great thing for a man to fail at marriage, a great thing. For God made one man and one woman, while we have multiplied them, taking a second and taking a third and taking I don't know what else.

And now we want this bond to be broken so that, free like actors, each of us can take up a dozen partners. One thing here, another thing there. But how did God make it? For you see, one day, whether we want to or not, we will depart from here. And we will go to that narrow strait, to the Dardanelles of Christ, who will not judge us by how the world made its laws or which way the winds were blowing. He will judge us by how I laid down the law: you came forth from My own hands, under My own influence, and you should have asked Me.

There are in the Old Testament two passages that remind a man, concerning his marriage, what he must do if he wants it to succeed. Don't look at who is tall and walks handsomely; that may be only in his stature. As the popular proverb says, with my foot I found her, but with my judgment I did not find her. These sayings will stand higher than the Gospel, these maxims, because they are drawn out of experience. And we would have fewer crosses within our marriages, fewer afflictions. If Christ were asked who it is that arrives at the point where I come down a little lower and the other rises a little higher,

because that combination must take place, the very one that happened on Sinai. You saw it: God came down two thousand three hundred meters, but Moses also went up two thousand three hundred meters, and there they spoke, and there they lived face to face for forty days. And he brought us the Word of God. He climbed as far as he could, and God condescended, and there a union took place. That is exactly it. And in marriage this must happen. There are mutual concessions, for Satan will keep creating situations; but if one person is willing to lower himself,

and the other to rise a little by the grace of God, they will be of one mind. This is what Christianity does. But when a marriage does not come from Christianity, when it comes from pride, when it comes from the flesh, when it comes from self-interest and so on, then it does not have that blessing of concord, of being of one mind, so that the blessing is present, and within those marriages there are crosses. Christianity, though, brings the one down out of love, and Christ raises the other again by His grace. You saw how Paul, in the Byzantine icon, together with Peter, how they hold up the Church, one on this side and the other on that?

You, Peter, you hold up the Church equally with Paul, that man of such immense learning, yes, because Paul came down and the other rose up, and that Teacher of Christ gave them this harmony. So too the house, both will hold it up together; one alone will not hold it. That is how it should rightly be. The one says, give me the grace to stand before this worthy man, and the other must humble himself before the sacrifice of the woman. It is a great Mystery, as Paul says. And that is why, as you know,

lately people are looking to tear it from its foundations, to make it no longer be called a Mystery and to have no value at all. And to be merely a coupling like that of the animals, with no further obligation. So if a man were willing to put into practice what God told him, things would be different. It says clearly in Proverbs the following concerning marriage: 'House and possessions fathers apportion to their children, but a wife is fitted to a man by God.' The fields, it says, and the vineyards and the houses, these you inherit naturally from your parents.

But a wife, it says, God will give to you, because He knows. He made Adam and took from his rib and made Eve. And He knew now which was Adam's rib, and when He set it back there, Adam would be whole, perfect, fitted together. But because we ourselves set out to find our Eve, or our Adam, we do not have that harmony, and we create these situations that exist among us today, over which we grieve. Some of us carry this cross of the breaking up of the family ourselves, while others see in their own circle, their children, their loved ones, carrying this cross of the family,

of the breaking up of the family. So this is one class of people bearing crosses in this case. Still on the same plane, I would like to say the following: there is another cross within society. It is the cross that goes by the name of illness. There is hardly a single home that does not have such a cross. And many times, for this cross, even though they made it themselves, people blaspheme God.

Some indeed blaspheme Him openly, as we hear them blaspheme, and others blaspheme Him indirectly. They look up at God and say, we are tormented and we suffer. In Athens, sadly, we have filled the place with neurological clinics. Young men, children, girls and boys, are shut away inside. Why are they shut inside? Because they suffer. And why do the mothers suffer, why do the parents suffer? Because they themselves made this situation.

They did not take care to keep the child close to them, and to keep it close to Christ as well. They thought that if they taught it a little learning, if they gave it the means, which today a man asks for not for his spiritual life but to make his material life more comfortable, that this alone makes a person fit for this world. And yet they are greatly mistaken. I had only one child, they say, and that one, they say, is in the madhouse. But why is it in the madhouse? And why did you have only one child?

And not two, so that if you lost one you would still have the other? And why not three, and why not five? Because you held the opinion that you could do whatever you wanted in this world. And then comes our sin, our conduct, our way of living. And it makes a cross over the house, where a black veil falls from above. What good is it to me to have my young man and have him in the neurological clinic? I, all by myself, I bought him the car, I gave him the money. I opened up the house for him so he could throw his party with his girlfriends. And I left, I went out, so the kids could have the house to themselves. Today, of course, I am reaping these fruits.

A clear case of illness, a situation, a cross in a home, which we built ourselves, entirely by ourselves, and it is not the only one; there are many. I personally know three cases where there are children in the home who are abnormal, that is, children who are not normal—“normal, ” as we say, whom the parents feed and care for, since the law of euthanasia has not yet been passed to kill them. And what are these results? The parents themselves admit that these children were conceived on feast days.

One was conceived on Great Friday, and the other two little girls, one on Pascha itself and the other on a Sunday. When you transgress the law of God and think that everything is your own and that you depend on no one, or you forget that the Lawgiver will punish you. Behind that disorderly act of yours, behind that sin of yours, there is a cross which you will carry, to remind you always that someone, one day, will judge you in this matter. And blessed is the person who understands this in this world: he suffers,

he carries his cross, but he does not lose his soul, as we might say. Today we see young people dragging themselves through the streets because of alcohol, drink, drugs, staying out all night, and sex. They have brought children into the world who today cannot stand on their own feet. In Greece, tuberculosis is on the rise. Is it because people have nothing to eat and are undernourished? No. It is because they misuse all the good things God has given people to partake of,

not to abuse. Therefore, this is precisely what I say: let each person be watchful and offer guidance; wherever he may be, let him help enlighten others, so that these crosses may be fewer. God has given laws governing both nature and the material world. And when I transgress the natural law, when I put my hand in the fire that tells me not to put it there, I will be burned, I will have the consequences, I will have the pain afterward and so on.

The hand I may not lose, just as this soul may not be lost, and the soul of the parents who committed this disorder before the law of God may not be condemned to Hell. For there is repentance and confession, and the person is saved, but he will suffer, he will carry a cross, he will have a room always shut up in the house, and that will be a gnawing worm within. God is not to blame; the one to blame is the person who did not take care, who did not grow serious, who did not heed a single 'no,' neither his father's,

nor his mother's, nor the Church's, nor the state's. For these laws of the state, too, many times set an obstacle before us against ruin. And we leap the fence, we tear everything down, and we do our own will. So there are, I say, many people bearing crosses because of illness. And it is not only those who suffer who often suffer, but also the others around them. Those around them, for as the popular saying goes, when one is sick, ten are sick. And many times those who are on their feet and going about are more sick than those who are in bed.

So many crosses occur and exist in this case. There is also an order of cross-bearing people who go by the name of the poor. These can be likened to the failures, the first group. Many people could have set their money aside if they had made good use of their sweat. But they do not make good use of their sweat. They earn, for example, a hundred coins a week, just as an example, and they want to spend two hundred just over the weekend. It is natural, then, that the man who squanders his sweat, who does not save,

who does not put something aside and does not consider that winter will come, that evening will come when he will not be able to work, reaches this point. But God is not to blame. They are people who gambled their sweat away at cards, people who gambled their property away at cards. Who is to blame if they are in this state today and are borrowing cigarettes? Who is to blame? This is a great cross. For a man must feel at ease, and as I will tell you further on, a man can go about without a cross,

though it does not benefit him to go about without a cross, but rather to go about with a cross that he can... You may bring a person into this world, but he must not reach the point of despair, where many people even lose their minds because they supposedly cannot bear their cross—cannot bear their failure or some illness. As I have said, in such cases they themselves are to blame. I am speaking of those people who are proverbially called poor, but who are careless and do not live according to what they earn. They spend far beyond their means. If I earn five, I ought to spend at most four,

so that one remains—or four and a half, or even all five if necessary—but instead I spend eight, because I already have past expenses to make up for. This foolishness, then, this carelessness—failing, while we are able and while there are fat cows, to set something aside for the lean cows of our life, for times of need— For times of sickness and other such needs, people like this form a category of their own. There is a great cross, great sorrow, in this home or in this person’s life. Yet he himself is the cause, because he created this situation.

When he had the opportunity—and should have taken thought and saved, like the ant gathering in summer for winter—he chose not to do so. He imagined it would always be spring. He never thought that when autumn comes, winter will come; he never thought of this thing at all. And precisely for this reason, there are people who carry a cross in this world which could have been avoided, as we were saying, which could have not existed at all. Yet another order of cross-bearing people are those who are under persecution, who are in prison,

who leave a wife and child behind while he is in prison, who leave elderly parents behind while he is in prison. Why did he go to prison? Because he did not take care over his life. He came up against the laws of the state, he came up against the laws of justice, and he created such a situation that you grieve even to enter that home anymore. Well, God is not to blame in this case; a cross which you made yourself, a cross which neither God wants nor men want. And yet, if you go to the prisons, you will find many people in there, where afterward the others outside are forced to join the hands of charity,

to cover these needs, to pay for the little children to go to school, who, poor things, are not to blame, to pay for this living widow, because he will spend six, seven, eight, ten years in prison and so on. To go to prison for certain other causes, I understand that. But to go to prison because you did not take care over your life and you want to live a life which not only heaven does not endorse but neither do these men, then that is something not right, not fitting. This is an order of cross-bearing people for which God is not responsible. There is also another order of people who bear a

cross which this same order did not make themselves: this order of crosses, God permitted it. Now I do not know how we stand in this state, and whether we too, who have certain difficulties in our life, can be reckoned among these people. For a man to have such a cross, he must be of the type of Paul, he must be of the type of Job.

Paul, writing to the Hebrews, says concerning these tribulations: the world, he says, is not worthy of these tribulations. We are not Pauls; we create our own temptations; we create our own crosses. Paul was permitted to have a Satan to buffet him, so that he would not be exalted on account of his many revelations. He had ascended very high, and when a man ascends high spiritually, God permits some temptation so that he may be kept moderate afterward, so that he may be compelled to lower himself, compelled to come down. But we are not in this case; yet neither should we many times

rush to say that God is to blame. We do not know whether a cross in a home is good or not. The one thing we can examine is who made it: did I make it, or did God permit it for some good? Let me tell you of an incident, for in these matters philosophy is needed, life and care, so that we do not lose the case through our tongue. There was a mother in Athens who had only one daughter; the husband had died. The daughter had talents from God, she had beauty, she had stature, and above all she had a voice. So the mother,

knowing that her only child had the voice of a canary—of a nightingale, as we would say—thought that she ought to offer her talent to the world. The girl must go abroad to study, and specifically to Italy. She pictured her, in her dream, that one day from La Scala of Milan her daughter would reap millions of rounds of applause. And indeed, through a politician in Athens, she set about arranging things for the child, equipping her with the various papers and the rest, and sending her off to Italy. She was a young girl of nineteen going on twenty,

just setting off—a flower of a girl—to go to Italy and become an artist. You understand, in such a venture there are nine hundred and ninety-nine chances of fear and trembling, and only one chance of success. In the end, although everything had been prepared and a taxi had been arranged to come and collect them that morning, when the taxi arrived they were unable to travel: the daughter could not get out of bed.

Paralyzed, the nineteen-year-old daughter, paralyzed in her bed, with lamentation and wailing, you understand. And not so much because the child was ill and no one knew what she had, as because she was losing her career. She had lost the one unique chance she had to rise to the heights. The mother feels terrible. She denies God, she begins to blaspheme against God and so on. The daughter, instead of La Scala of Milan, found herself in Voula, in Athens, in that hospital that deals with fractures and such things. She stayed there four months.

No doctor could find what this girl had. A daughter of one meter eighty lying there, and not one doctor able even to order an injection, to say, this is what she has. A small company of Christians used to visit there, who would speak a couple of words of comfort about Christ. The young girl began to hear that many times God stretches out His hand to stop us, in order to spare us a complete catastrophe, and she began to say to her mother, who would come to visit: "Mama, perhaps God did this to us for our good; perhaps, Mama, it was not meant to be."

But the mother did not want to hear it; in her pride, the thought that tomorrow she would be the mother of the great artist and singer and the rest, she would not hear a word about God, she spoke very harshly. The girl would grieve and shrink down under the sheet. As a result, many days passed, but this thought kept growing within her, and it became her conviction that this had happened to her for her good. We ourselves say it sometimes, "every obstacle is for the good, " but we do not always heed it; it slips away from us. In her case, though, she came to believe it.

And as the days of Pascha drew near she says to her mother: "Mama, this year you say you will keep Pascha by yourself; but I tell you we will keep Pascha together. How will we keep it together?" "If you, Mama, accept what God has permitted, things will change. I will get well without any treatment, and I will follow another career here, one that is safer, more certain, not so dangerous and fearful. Because, you know, the higher a person climbs the ladder, the more easily he grows dizzy and falls down. It is better to be lower and secure than high up and in danger."

The mother could not, for one, two, three times... And the result is that the mother began to take him out and about. Her pride would not let her, yet the little one had pointed it out to her: "Yesterday a spiritual father came, we made our confession, it was Lazarus Saturday. You, go out and find one for yourself." And the result is that her pride would not let her tell her daughter that she had finally gone on Holy Wednesday and made her confession. On Holy Friday, after the Epitaphios, she took a candle of the Resurrection to bring down to her daughter. Now the daughter had received Holy Communion on Holy Thursday.

And on Holy Friday, knowing that the mother always came by bus at two in the afternoon, she was standing up there inside, by the door, waiting for her. And instead of the mother bringing her the candle there, the daughter took her, and they got a discharge to leave, and they kept Pascha in their own home. God had laid His blessed hand upon this case. An airplane was flying from Alexandroupoli to Athens. Among the people it was due to carry was also a major with his wife and his three little children.

The soldier was late coming with the jeep to pick them up and take them to the airport. Just as they reached the airport, the plane was taking off. The major began cursing the soldier’s Most Holy Theotokos and Christ, shouting, “I’ll pull out my pistol and kill you,” and so on. The poor soldier shrank back, and quite a scene arose. He then demanded an explanation, saying, “You know that I am on duty. He wanted the plane to be held back even a minute or two, and so on. This uproar had not yet ended, and the pistol had not yet gone back into its holster,

when a telegram comes that the plane had crashed at Malakasa, near Athens. The major turned pale as a lemon. One of his children, as we say, had been lucky. It was not to be that he should go. Because he was an unbeliever, and perhaps he deserved to go. But God does not commit such crimes; He desires man's return, however wicked man may be, and whatever he does, and even if he blasphemes against Him. And the result is that, when the major saw that this so-called evil was for his good...

So we do have such cases. But if something happens to us, a temptation, some need, some hardship in our life, some illness, anything at all, we have an obligation not to say that we are saints, that we are Pauls, that we are Jobs, that we are... Let us say rather that we are sinners, on account of our sins. And we should examine ourselves and see: “Where, O Lord, am I going astray? What wrong have I done, that You are taking me by the ear? ” For a mother or father does not simply grab a little child by the ear for no reason and give him a scolding,

as we say. They do so when he is at fault, when they have reason to turn him back, set him on the right path, make him attend to his books or apply himself to his work—for his own benefit. In the same way, God too often acts as a teacher and disciplinarian toward man. And blessed is the man of whom David says, “Blessed is the man whom You discipline, O Lord”—the one whom You discipline here in this world; blessed is he. But man must not, in his pride, say, "Job suffered too," and say, "I am a Job, I suffer on account of my sins, and this cross I bear, I bear on account of my sins,

" not caring whether God in fact gave him such a cross that he is able to carry. Because, you know, the crosses that man makes for himself, the burdens he creates and the adversities he brings upon himself, drive him even to suicide. Many people in prison, although they lost their freedom, lost their good name outside by their own doing, because they ran scams, committed frauds, killed someone while defending themselves or whatever happened, in matters that neither the natural law nor the divine law would ever permit; these people often come to suicide.

"How will I go out, how will I face the world? They will call me a jailbird, they will call me a thief, " and so on, and they blow their brains out. Because Satan lays upon him such a cross that the man cannot lift it. So, I say, there is a category of people who bear this cross too, without... Yet blessed is this cross, blessed is the visitation of this illness, of this difficulty, because it brings us at once to our senses. You know, when our hands are empty, we run, we go here and there, we do things, we make things.

But when we are loaded down, we walk gravely, we take care. It's the same when something happens at home, to someone dear to us; when something comes to visit us, it makes us a little more sensible, a little more careful. This, then, is blessed by God; but the point, I say, is for us to examine ourselves. That is how it is. Paul says to the Corinthians that together with the temptation He also gives the way out. Many times He gives the temptation in order to humble us, to hold us down. But on the other hand, God helps us in a certain way.

He does not abandon us completely, leaving Satan to come and say to us, “What do you want with life? Why don’t you blow your brains out? ” For this is Satan’s final trump card. The only people Satan has securely in his grasp are those who have taken their own lives and the heretics. The rest of us, we sinners, we always leave a door open, for someone to help us, for some hand to reach us where we are. Whereas one who is going to take his own life leaves no room at all; they cannot help that man,

neither memorial services, nor Liturgies, nor works of charity can help him. And Satan drives a person to despair, because that is the only way the ruthless one can make sure of him and keep him for all eternity. And there are many such cases in which neither the world nor God is to blame; rather, the blame lies with the person who creates such crosses for himself. That is why God says in the Epistle to the Corinthians that, together with the temptation, He also provides the way out. Take, for example, the death of the family’s provider. To us it seems like an evil.

Yet one day the father will die, and one day the mother will die, leaving their loved ones behind. And just when we think that a black veil has fallen over everything, this often becomes the means of salvation. God may take that person from me with one hand, but with the other He supports those who remain. He finds a way: He helps the widow, He helps the orphans, and the daughter whom we thought would never succeed because her father was no longer with her finds her place in life. Indeed, she advances even further and becomes even more careful.

God has two hands: with one He takes, but with the other He supports. God is not one-handed, so we should not begin blaspheming Him and saying, “What have I done to God? How have I wronged Him? So there are also such crosses in this world, and we say that this woman bears a great cross, this father bears a great cross, those children over there bear a great cross. When God gives someone a cross, that cross will be useful. Once some ladies went to a farm, and there was also a sheepfold there. It was the time when the ewes were giving birth,

and they found some little lambs shut up in the pen, bleating. Their mothers were out somewhere grazing; they had not yet come back. These ladies came right up to see the little lambs, and among them they saw one little lamb off to the side with a broken leg, set with a small board, the way they bind them with a board, in a splint, as we say. They felt sorry for it and said there, 'This poor thing, ' they say, 'how did it break its leg?' 'I broke it,' says the man, 'I broke it.' 'Are you so cruel?' 'No, I am not cruel at all.'

'Then how did it break its leg?' I broke its leg because it would not stay here; it would not behave. It kept wandering off, and the wolf would have eaten it. So I broke its leg to keep it safe.

Insofar as harshness creates what I am telling you. This thing is true. Better broken and safe here than on its feet and eaten by the wolf out there. If we are willing to reflect on these things philosophically, to set them within our own life, we will find the misfortunes that happen around us, and about us, and within us, and in our household, and in our work. We will seek out the cause, and if we do not find the cause, we should ask forgiveness of God and ask Him to lay His hand upon it. If it is not so, then, 'Illumine me, Lord,

and give me the strength to be able to endure.' I often hear, and you too will have heard it, if you are not already saying it yourselves: 'This cross is great, I can't take it anymore, I have no patient endurance, my nerves are gone, my nerves have snapped,' and so on. You struggle on your own; that is why you have neither patient endurance, nor nerves, nor anything. You struggle by yourself, and he will shake you apart. Because Satan, you know what he will... The hunters, the gentlemen here, those back in the homeland,

will know how a dog feels when it finally kills a hare whose legs it has already torn off. So it grabs it and beats it on the ground. It bites it and beats it on the ground: 'You tore off my legs.' That is exactly how Satan wants the person, to keep beating him. Exactly so. We must keep in mind that our Christ does not load the person down so heavily. If you see people who reach despair, they are loaded down by their own doing. The other person He helps as much as He can.

We say, 'I can't, I won't, I'll go mad, I'll endure, I'll...' This is what a certain lady was saying, and she turned to God and said to God, 'Why all this bitterness upon me, why all this adversity upon me, what is going on here?' An angel of the Lord comes down into her sleep, and takes her and leads her into a great plain, which was packed full of crosses of various weights and sizes. 'You complain that your cross is great? For there is no such thing as a person without a cross.

Whoever wishes to follow after Me will take up a cross every day and come near. With idle hands Christ wants no one near. I bear My own cross on your account; will you not bear yours for your own sins? You will bear a cross. If you bear no cross, you have no part...' “I cannot bear it,” she said. “Then cast it aside. Leave it, and go in here to choose a cross you can bear. ” She was delighted and began walking around, but all the crosses she saw were larger.

She searched for a long time. “Take your time,” the angel told her. “Choose carefully. ” At last she came to a place where she found a cross that seemed smaller than the one she had been carrying. “This one must be lighter,” she said. She tried to put it on her shoulder, but she could not lift it. “Leave it. ” She went farther on and found another cross that again seemed suitable.

She tried once more to put it on her shoulder, but it was no use; she could not lift it. “Leave it. ” She continued looking and tried another. So she went on searching for hours, until at last she came to a place and found a cross. In one quick movement she put it on her shoulder—but what did she see? It was her own cross, the very one she had left behind. “None of these other crosses is for you. This one is made to your measure, so take it.

” She embraced it and went on, saying, “Lord, help me. ” There are, then, crosses that we do not make for ourselves. You see someone in anguish: he has children to raise and educate, and however hard he tries, he cannot make ends meet. He has been dismissed from his job. Why was he dismissed? Because he would not steal. They told him to steal, and he refused. They told him to lie, and he would not lie. They told him that if a customer asked whether something was good,

he should say it was good; but instead he would say, “Look at it and see whether you like it. ” He would not tell lies, so they dismissed him. Now he is living on unemployment benefits—but how much can they provide? The man cannot make ends meet. Anxiety and sorrow—yes, that is a cross. God will help you. God will find you another job. God will not lift it off you, but you, keep your patient endurance, glory to God. Both back when we had ease, glory to God, and now too, God will not abandon us.

We did not make this cross ourselves; we did not steal another man's property to be taken to court or to be dismissed. They dismissed us because we wanted to remain close to God's way. Or else one whom God permits crucifies you, and God wants him among His own. There is again another cross, that you suffer on account of your religious convictions. You suffer on account of your religious convictions. Why were all the Apostles crucified, and indeed most of them on a cross? Because they would not deny the faith of Christ. They took the cross upon their shoulder and crucified them,

and indeed upside down in their lives, because they would not deny their convictions, because the Caligulas, the Neros and the others rose up against them, all the persecutors, the Jews against the Christians, because they would not deny their faith. So that faith in Christ can constitute a cross, a cross and indeed of great crosses; they crucify you, and skewer you day and night, they tear your heart with their words and with their behavior. With patient endurance, with humility you are to bear your cross; God wills it.

'Me they persecuted, and you also they will persecute; Me they hated, and you also they will hate.' Stay humble, stay measured, and bear this cross of yours, and if God permits even martyrdom for the cross, you will be a worthy person, a great person, for to suffer hardship for the Gospel and for your faith is a great thing, it belongs to few people, it belongs to the elect. Not everyone can attain martyrdom, nor will Christ permit martyrdom to everyone, unless he is worthy, unless he is great, unless he is a person of virtue. So the world is much cross-laden.

And on the occasion of this great feast, each one will consider the cross he bears, how he bears it, whether he made it himself or it was given to him. If he made it himself, let him take care to talk it over and set it in order together with those who are crucified. But if God gave it to him, then He permitted it for his good, for his good; so let him beg God once more to grant him the strength to make use of it and to be edified by it. There is also a third category of cross-bearing people: the voluntary cross-bearers.

These are the ones who carry not only their own cross, but who gladly step into the need of another as well, taking on a little of the other person's cross too. They help him a little in the cross of his poverty, they stand by him a little in his illness, they say a couple of comforting words, or they watch the child of a woman who has many, so that she too can go to church. A great cross this family carries, but sadly today we have no volunteer cross-bearers, and that is why people complain.

Because they find no Simon of Cyrene on the earth. They cry out to God and tell Him that God is harsh and that His world is cruel. How gladly a person ought to place his service at the service of another. Because that, after all, is what it means to be a Christian. To be a Christian means that I put myself at the service of another. I put my hand in my pocket for the other person too. I give my sweat for the other person too. I speak my good word for the other person too. I put my shoulder to the work for the other person too. Did Christ need to come to earth?

He came out of love, and He took up the cross of mankind. And when Christ came to earth as a man and lived among us, He too had a volunteer who took up His Cross at that difficult moment: Simon of Cyrene. If Christ, in His sorrow and in the temptations He endured in those days, had a man—Simon of Cyrene—we have Jesus Christ as our Simon of Cyrene. When I am afflicted or troubled, whether I call upon Him on my own or cry out, “My God, help me; what belongs to You is in danger,” at once Christ, your Helper, comes. The hand of God reaches out, and wherever Satan has placed a noose around you,

Christ comes and tells him, “Away! Be gone! ” And in a fraction of a second, you see the whole situation change. Who was it that said, 'Be silent! Be still!' It was Christ. Such people do exist here in the world. And a person must place his service, both personal and material, always for the good and for the help of another. He must help in difficult situations.

Most of you here represent this movement that is called the Cross. The Cross means exactly this: to crucify our own will and to put ourselves at the service of another. Our world is in need of volunteers, of cross-bearing people. Do you remember the first companions, what they did? Do you recall those who received mercy from Christ? Mary Magdalene, Mary the wife of Chuza, the others, what did they do? Out of their own possessions they served the work of Christ. He had needs, and needs for money as well. So these ladies opened their hearts,

they formed the first charitable society, and they served God's needs. Not that Christ could not serve those material needs miraculously, He could; and that is why I pray that God Himself may be with us. But it depends on us, on how we will give this Christ His place. I cannot say much more. A little bird called the robin, the red one, do you know what it did, when it saw the red...

Στη βραδιά η Εποψινή μας βρίσκει, όπως ξέρετε και εσείς,

στους πρόποδας της μεγάλης αυτής εορτής, η οποία λέγεται «Ύψωσης του τιμίου και ζωοποιού σταυρού». Και μέσα στον προλογό του ο πατήρ Γεώργιος μίλησε περί σωτηρίας δια του σταυρού, περί σταυρού ανθρωπίνου και γενικά περί κάποιας σημασίας επάνω σε αυτό το σύμβολο της Ορθοδόξου Εκκλησίας μας. Είναι αλήθεια ότι είναι πολύπλευρο το θέμα αυτό του Σταυρού. Έχει προϊστορία, έχει ιστορία και έχει και η ηθική διδασκαλία. Γι' αυτό ακριβώς η Αγία μας Εκκλησία πλαισιώνει κάθε μεγάλο γεγονός με Κυριακή Πρό, με την υπόθεση έπειτα και με Κυριακή Μετά.

Και όπως ξέρετε η περασμένη Κυριακή, το η Κυριακή πρώτης υψώσεως Και ομίλησε εκεί περί ενός τύπου που είχε σχέση με τον Τίμιο Σταυρό Αύριο θα είναι κυρίως η υπόθεση στου Σταυρού και θα ακούσουμε περιστατικά περί Σταυρού Θα μας μεταφέρει ίσως στη Μεγάλη Παρασκευή ακόμη, την ημέρα εκείνη που είναι πιο στενά συνδεδεμένη με τον Τίμιο Σταυρό και την Άλλη Κυριακή θα μας μιλήσει περί ηθικής διδασκαλίας του Τιμίου και Ζώπιου Σταυρού, έχει λοιπόν περιεχόμενον, μπορεί ο άνθρωπος να πει, να ωφελήσει και να ωφεληθεί, εφόσον αύριο είναι το κυρίως θέμα περί του Σταυρού, απόψε να έλεγα κάτι που να έχει σχέση με ηθική διδασκαλία γύρω από το Σταυρό,

Εμείς φέρουμε πολύ σταυρό, κάμνομε πολύ σταυρό, αλλά τι λέγει αυτό, τι είναι αυτό, δεν το ξέρουμε Άλλοι πάλι που συναντούν ή έχουν διάφορες δυσκολίες λέγουν τι να κάνω, το σταυρό μου φέρω Εκείνο που είναι χαρακτηριστικό είναι για αυτόν τον σταυρόν, ότι ο Χριστός ομίλησε περί σταυρού πρώτου σταυρού Αυτό είναι το θέμα, Ως της λέει θέλει, Ο πίσω μου ελφήν, Απαρνησάστο εαυτόν, Αράτω των Σταυρών αυτού, Και ακολουθήτω μου, Ποιος θα νομιμάζει μεν Ελλάς, Συν δεν ήρθες ακόμη Στη Μεγάλη Παρασκευή να σταυρωθείς, Περι τίνου Σταυρού, Άρα υπάρχει διδασκαλία, Γύρω από το, Από την ονομοσία Σταυρός,

Σταυρώνω, Παναπί νεκρόνο, Σταυρώνω, Παναπί θανατώνω, Ο Παύλος λέγει, Κόσμος εσταύρωτε, καγώ το κόσμο Ο κόσμος λέει με ξέγραψε εμένα, με πέθανε από τα χαρτιά του εμένα, διότι δεν τον ακολουθώ πλέον, αλλά και εγώ λέει ξεγράφω τον κόσμο, νεκρώνω και εγώ τον κόσμο Πήρε ένα σταυρό, στο ένα μέρος σταύρωσε αυτός τον κόσμο και στο άλλο σταύρωσε ο κόσμος αυτόν Πέθανε ο κόσμος για αυτόν και πέθανε και αυτός για τον κόσμο και ο καθένας ακολουθεί το δρόμο του Εγώ απόψε το βράδυ να έβαζα το σταυρό στη ζωή μας. Αυτό νομίζω είναι πιο ξεκούραστο για τον άνθρωπο. Του αρέσει το δόγμα του ανθρώπου και θα πρέπει να γνωρίζει το δόγμα, αλλά ας το

αφήσουμε το ψαχνό αυτό όπως θα λέγαμε για αύριο. Και ας μιλήσουμε κάτι που να έχει σχέση με τη ζωή μας αυτός ο σταυρός. Ξέρετε, υπάρχουν τριών ειδών σταυροφορεμένοι στον κόσμο.

Η πρώτη κατηγορία των ανθρώπων είναι αυτοί οι οποίοι ναι μεν φέρουν σταυρών, αλλά των σταυρών τον έφτιαξαν μόνοι τους. Και είναι η δυσκολοτέρα. Αυτή έπρεπε να γνωρίζει πολλά επάνω στη ζωή. Βλέπουμε έναν άνθρωπο μεμονωμένων, αποτυχημένων, ποφέρει, τον λυπούμεθα και ενίοτε φροντίζουμε κάποτε τρόπο να του κάνουμε ανετοτέραν τη ζωή του Γιατί εσύ έτσι, αν είναι έχει ειλικρίνεια, εκτός απειριολαχής των εξαιρέσεων, θα πρέπει να ομολογήσει ότι ο ίδιος τον έφτιαξε αυτών των σταυρών στη ζωή του Δεν έπρόσεξε,

δεν εξετίμησε τα νιάτα που είναι η εποχή που χτίζεις τα θεμέλια, μέσα στο σπίτι το πρόσερο και το αιώνιο που θα μείνεις. Έκανε μια ζωή πολύ ελαφρά. Αδιαφόρησε για τα μη της μητέρας και για τα μη του πατέρα. Αδιαφόρησε για τις προτροπές της πολιτείας να μάθει γράμματα, να μάθει μια τέχνη, να κάνει κάτι. και κατήντησε εκεί που κατήντησε και τον βλέπεις τώρα ας ασύρει το σταυρό του και να γίνεται ο οίκτος του καθενός. Ναι, είναι βέβαια έναν πολύ μικρό ποσοστό από αυτών των σταυροφορεμένων του κόσμου τούτου που δεν ευθύνονται ίσως ευθύνονται άλλοι.

Είναι μια άλλη κατηγορία αυτή, πούμε δυο λόγια και αυτό, αλλά ως επιτοπλίστων φτιάχνουμε μόνοι μας το σταυρό μας. Είναι άνθρωποι οι οποίοι το εγωρισμό τους δεν το ομολογούν, άλλοι όμως το ομολογούν, εγώ φταίω, όταν μου έλεγαν κάμε αυτό, εγώ αδιαφορούσα Νόμιζα ότι θα ήμουν πάντοτε νέος, νόμιζα θα ήμουν πάντοτε νέα, νόμιζα ότι πάντοτε θα μπορώ να διαλέγω τους γαμπρούς ή να διαλέγω τις νυφάδες και λοιπά και έφτασα σήμερα να βρίσκουμε με ένα σταυρό στον νόμο και να είμαι σταυρός και στην οικογένεια ίσως, σταυρός και στον εαυτόν μου. Χρειάζεται προσοχή για να μπορέσει ο άνθρωπος να περάσει ανετότερα. Όταν ο άνθρωπος στηριχτεί στον εαυτόν του, όταν ο άνθρωπος ρίχνει την άγκυρα στα

μπάρου του μέσα, δεν είναι λογικός άνθρωπος. Ο άνθρωπος θα πρέπει να ξέρει ότι η ζωή του έχει πρωί, έχει μεσημέρι, έχει δειλινό, έχει βράδυ. Και πράγματα που μπορεί να κάνει στο πρωί, δεν μπορεί να τα κάνει στο βράδυ, πράγματα που πρέπει να γίνουν το μεσημέρι, δεν μπορεί να τα κάνει στο πρωί, ούτε το απόγευμα Και όπως εδώ υπάρχει μια σειρά στη ζωή του ανθρώπου και οι άνθρωποι που έχουν βάλει πιο σωστή σειρά έχουν πολύ μεγαλύτερες επιτυχίες, έτσι είναι και γενικότερα στη ζωή του ανθρώπου Συναντούμε λοιπόν ανθρώπους ατομικά φορτωμένους με ένα σταυρό, τον οποίο τον φτιάξανε επαναλαμβάνω μόνοι τους Συναντάτε επίσης μια τάξη των ανθρώπων να φέρουν σταυρό και σοβαρό σταυρό μάλιστα μέσα στο ανδρόγυνο, είναι τάξεις ανδρογύνων

που φέρουνε σταυρό Και εκεί αν κανείς εξετάσει και θελήσει ο άλλος να απαντήσει ειλικρινά θα πει ότι μόνος μου τον έφτιαξα το σταυρό Φτάσαμε λέει σε χωρισμό, τον τρόγενο σταυροφορεμένο, ο σύζυγος από εδώ με παιδιά αδύνατα που του άφησε γυναίκα, ή σύζυγος από εκεί με παιδιά αδύνατα που του άφησε ο σύζυγος, ή ξεχωρισμένοι χωρίς παιδιά και φέρουν ένα σταυρό στο νόμο τους και μια αλυσίδα πίσω να κρέμεται, διότι όσο να θέλουμε εμείς να τον διαλύσουμε το γάμο και να κάνουμε άλλους και άλλους και άλλους, η αλυσίδα η πρώτη του γάμο πάντοτε θα σύρεται και θα πει μεθα, σαν το σκύλο που κόβει την αλυσίδα και γυρίζει στην αγορά, αλλά της γυρίζει κοντά και του χτυπάει πάντοτε και του λέει, ε, εκεί είναι η πρώτη σου δουλειά.

Και αν ερωτηθεί, λέγω, το ανδρόγενο αυτό, προς τι η αποτυχία, προς τι ο σταυρός αυτός επάνω σας σήμερα, γιατί οι στενοχώριες αυτές, γιατί οι θλίψεις, θα αναζητήσουμε ότι στις δικές μας τις ενέργειες οφείλεται. Αν το ομολογήσουμε, Διότι πολλοί το εγωισμό τους δεν θέλουν, Αυτή φταίει, Αυτός φταίει, Πεθερά φταίει, Γαμπρός φταίει, Κουνιάδος μου, Τίποτα από αυτά, Εγώ πτέω, Εσύ πτες, Εμείς φταίμε, Γιατί, Γιατί δεν ρωτήσαμε τον Χριστό, Μπορώ να κάμω με τη γυναίκα αυτή, Μπορώ να κάμω με τον άντρα αυτόν, Είναι πράγματι η Εύα μου αυτή, Η πλευρά μου, Είναι πράγματι ο Αδάμος δικός μου αυτός, η πλευρά μου, θα έχουμε αρμολογία, θα είμεθα ή θα είμεθα ξεπλατιασμένοι έτσι, διότι δεν είναι η πλευρά μου, αυτό

παθαίνουμε εμείς και βλέπετε έρωτας, σχέσεις, σκίζουμε τα βουνά να περάσουμε, τους εθέρας για να φτάσουμε, για να ζήσουμε παράνομα με έναν άνθρωπο και όταν φτάσουμε στο γάμο, σε δέκα μέρες χωρίζει λέει το αντρόγενο, αυτοί που γνωριζόσατε πέντε, δέκα, δεκαπέντε χρόνια στην παρανομία, χωρίζει λέει το αντρόγενο, διότι δεν συμφωνούν στο χαρακτήρα. ώστε 5, 10, 15 χρόνια που κάματε τόσα πράγματα που κρεμίστε ό,τι ιερών και όσεων τότε συμφωνούσατε και τώρα δεν συμφωνείτε αυτός είναι ο σατανάς, στην παρανομία να ζεις, δεν σου μπαίνω στη μέση, αλλά τώρα όμως σύ τα πάντα διότι βάζει ο άνθρωπος μόνος του το χέρι του και δημιουργεί το σταυρό του και είναι μεγάλο πράγμα αυτό να αποτύχει ο άνθρωπος το γάμο, μεγάλο πράγμα Διότι ο Θεός έφτιαξε έναν άντρα

και μια γυναίκα, διότι εμείς που τους απλασιάσαμε και παίρνουμε και δεύτερο και παίρνουμε και τρίτη και παίρνουμε και δεν ξέρω τι και τώρα ζητάμε να σπάσει αυτός ο δεσμός ώστε ελεύθερα σαν ηθοποιή να παίρνουμε καμιά δεκαριά ο καθένας Άλλο το ένα, άλλο το άλλο, ο Θεός πως τα έφτιαξε, διότι βλέπετε κάποια μέρα είτε το θέλουμε είτε όχι θα φύγουμε από εδώ και θα πάμε στο στενό εκείνο στα δαρδανέλια του Χριστού, ο οποίος δεν θα μας κρίνει πως ενομοθέτησε ο κόσμος και πού φυσούσαν οι άνεμοι, θα μας κρίνει εγώ πως νομοθέτησα, εγώ βγήκατε από τα χέρια τα δικά μου, υπό την επίρρεια τη δικιά μου και έπαινα με ρωτήσετε, υπάρχουν στην Παλιά Διαθήκη δύο περιπτώσεις που υπενθυμίζουν στον άνθρωπο επάνω στο γάμο του, εάν θέλει να επιτυνεχάνει. Μην κοιτάς ποιος είναι ψηλός και πια περπατάει ωραία, μπορεί να είναι

στο ανάστημα Και λέγει η λαϊκή παροιμία, με το πόη μου βρήκα, με τη γνώμη μου δεν βρήκα Θα είναι ανώτερα από το Ευαγγέλιο, γνωμικά, γιατί είναι βγαλμένα από την πύρα Και θα είχαμε λιγότερους σταυρούς μέσα στα αντρόγεννα, λιγότερες θλίψεις Αν ερωτιότανε ο Χριστός ποιος είναι που φτάνει και στη γνώμη μου να κατέβω λίγο πιο κάτω και να ανέβει και αυτός λίγο πιο πάνω γιατί πρέπει να γίνεται ο συνδυασμός αυτός που έγινε στο Σινά Είδα το Θεός εκατέβηκε 2.300 μέτρα αλλά και ο Μωσής ανέβηκε 2.300 μέτρα και εκεί τα μιλήσανε και εκεί έζησαν ενώπιος ενώπιος 40 μέρες και μας έφερε το Λόγο του Θεού. Ανέβηκε όσο μπορούσε και ξυγκατεύει ο Θεός και έγινε εκεί ένωσης.

Αυτό ακριβώς. Και στο αντρόγενο πρέπει να γίνεται. Γίνονται αμοιβαίες υποχωρήσεις, διότι ο σατανάς θα δημιουργεί καταστάσεις, όμως αν ο άνθρωπος θέλει να κοντίνει και ο άλλος λίγο να σηκωθεί με τη χάρη του Θεού, θα έχουν την ιδία γνώμη. Αυτά τα κάνει ο Χριστιανισμός Αλλά όταν ο γάμος δεν έρχεται από χριστιανισμόν, έρχεται από εγωισμόν, έρχεται από σάρκα, έρχεται από συμφέρον και ούτω καθεξής τότε δεν έχει αυτήν την ευλογία της ομονίας, της γνώμεως, ώστε να υπάρχει η ευλογία και υπάρχουν μέσα στα ντρόγεννα σταυροί Ο Χριστιανισμός όμως, τους μεν τους κατεβάζει από αγάπη και δεν τους ανεβάζει πάλιν ο Χριστός με τη χάρη του Είδατε ο Παύλος στην εικόνα τη Βυζαντινή, μαζί με τον Πέτρο, πώς κρατάνε την

εκκλησία, ο ένας τον αμέρος και ο άλλος το άλλο Εσύ Πέτρε, κρατάς εξίσου την εκκλησία με τον Παύλο, αυτό το τέραστης μορφώσεως, ναι, γιατί ο Παύλος εκατέβηκε και ο άλλος ανέβηκε και αυτός ο δοστροτή του Χριστού τους έκανε να έχουν αυτή την αρμονία Έτσι και το σπίτι θα το κρατήσουν και οι δύο μαζί, δεν θα το κρατήσει ο ένας, έτσι θα πρέπει κανονικά Ο ένας λέει δώσ' μου τη χάρη να σταθώ στον άξιον άντρα αυτό μπροστά Και ο άλλος θα πρέπει να ταπεινώνεται μπροστά στη θυσία της γυναικός Είναι μυστήριο μέγα όπως λέει ο Παύλος, γι' αυτό όπως ξέρετε και τελευταίως Κοιτάζει να το ξεθεμελιώσει, να σταματήσει πλέον να λέγεται μυστήριο και να έχει καμιά αξία και να είναι μια συνάφεια ως περί των ζώων, άνευ, ετέρας, υποχρεώσεως.

Αν λοιπόν λέγω ο άνθρωπος ήθελε να εφαρμόζει εκείνο που του είπε ο Θεός, τα πράγματα θα ήσαν διαφορετικά. Αναφέρεται σαφώς στις παροιμίες το εξής αναφορικός με το γάμο. «Ήκον και ύπαρξήν μερίζους οι πατέρες πεσί, παραδέ κυρίο αρμόζεται γινή ανδρία». Τα χωράφια, λέει, και τα μπέλια και τα σπίτια, τα κληρονομείς φυσιολογικά από τους γονιούς σου Γυναίκα όμως λέγει, θα σου τη δώσει ο Θεός, γιατί Αυτός ξέρει Έφτιαξε τον Αδάμ και του πήρε από τη πλευρά του και έκανε την Εύα Και ήξερε τώρα ποια είναι η πλευρά του Αδάμ και όταν την έβαζε ξανά εκεί θα ήταν ολόκληρος, τέλειος, συναρμολογημένος ο Αδάμ Αλλά διότι εμείς μόνοι μας βάζουμε να βρούμε την Εύα μας ή τον Αδάμ δεν έχουμε αυτήν την αρμονία και δημιουργούμε αυτές τις

καταστάσεις που υπάρχουν μέσα σήμερα που θλιβόμεθα Άλλοι που εμείς αυτοί φέρουμε αυτών των σταυρών της διαλύσεως της οικογενείας, άλλοι που στο περιβάλλον μας, τα παιδιάς μας, οι προσφυλείς μας φέρουνε αυτών των σταυρών της οικογενείας, της διαλύσεως της οικογενείας Είναι λοιπόν μία τάξης ανθρώπων σταυροφορεμένων μέσα στην περίπτωση αυτή Ακόμη επάνω στο ίδιο πλανό θα ήθελα να πω το εξής Υπάρχει κι άλλος σταυρός μέσα στην κοινωνία Είναι ο σταυρός τον οποίον θα μπορούμε να τον ακούσουμε στο όνομα ασθένεια Σχεδόν δεν υπάρχει κανένα σπίτι που να μην έχει σταυρό τέτοιο Και

πολλές φορές άνθρωποι για αυτόν τον Σταυρόν, παρότι τον έφτιαξαν μόνοι τους, βλασιμούν τον Θεόν Άλλοι μάλιστα τον βλασιμούν όπως ακούμε που τον βλασιμούν και άλλοι τον βλασιμούν εμέσως Κοιτούκαμε εγώ του Θεού και βασενιζόμεθα και υποφέρομαι Σας Αθήνας δυστυχώς έχουμε γεμίσει εκεί πέρα από νευρολογικές κλινικές Παλικάρια, Παιδιά, Κορίτσα και Αγόρια, Είναι κλεισμένα μέσα, Γιατί είναι κλεισμένα μέσα, Γιατί υποφέρουν, Και γιατί υποφέρουν οι μητέρες, Γιατί υποφέρουν οι γονείς, Διότι μόνοι τους εφτιάξαν την κατάσταση αυτή, Το παιδί δεν φρόντισαν να το κρατήσουνε κοντά τους, Και να το κρατήσουνε και κοντά στο Χριστό, Νόμισαν ότι αν το μάθουνε δυο γράμματα, Αν του δώσουνε τα μέσα, τα οποία σήμερα ζητάει ο άνθρωπος όχι για την πνευματική του ζωή αλλά να του κάνει

ανετοέραν την ηλική του ζωή ότι πλέον κάνει άνθρωπον κατάλληλων για τον κόσμο τούτον και εντούτοις πολύ λανθάνουν ένα παιδί λέει το έκανα και αυτό λέει είναι στο τρελάτικο γιατί όμως είναι στο τρελάτικο και γιατί έκανες ένα παιδί και δεν έκανες δύο αν σου λείψει το ένα να έχεις το άλλο ένα και δεν έκανες τρία και δεν έκανες πέντε Γιατί, γιατί είχες τη γνώμη ότι μπορεί να κάνεις ό,τι θέλεις στον κόσμο τούτων Και έρχεται η αμαρτία μας, η συμπεριφορά μας, η πολιτεία μας Και φτιάχνει ένα σταυρό στο σπίτι που πέφτει ένα μαύρο πέπλο από πάνω Τι να το κάνω να έχω το παλικάρι και να είναι στην Ευρωλογική Κλινική Πως ο μόνος μου, εγώ του πήρα το αυτοκίνητο, εγώ του έδωσα τα λεφτά Εγώ του άνιδωσα το σπίτι να κάνει το πάρτιο του με τις φιλενάδες του και εγώ έφυγα και βγήκα για να είναι ελεύθερα τα παιδιά στο

σπίτι. Σήμερα βέβαια δρέπω τους καρπούς αυτούς. Μια ασθένεια καθαρά, μια κατάσταση σε ένα σταυρό, σε ένα σπίτι, το οποίο τον φτιάξαμε μόνοι μας, μόνοι μας και δεν είναι ο μοναδικός, είναι πολύ. Γνωρίζω εγώ προσωπικώς τρεις περιπτώσεις που έχουν παιδιά στο σπίτι ανώμαλα, δηλαδή παιδιά όχι φυσιολογικά, νορμάλ που λέμε, τα οποία τα τρέφουν, τα θάλπουν διότι δεν έγινε ακόμη ο νόμος της ευθανασίας να τα σκοτώσουν. Και τι είναι αυτά τα αποτελέσματα, ομολογούν οι ίδιοι οι γονείς, ότι είναι συλλήψεις εορτών Ο ένας είναι μεγάλη παρασεβή πιασμένος, τα άλλα δύο κοριτσάκια

είναι η Πάσχα ανήμερα το ένα και Κυριακή το άλλο Όταν παραβαίνεις το νόμο του Θεού και νομίζεις ότι όλα είναι δικά σου και δεν εξαρτάσεις από κανένα ή ξεχνάς ότι ο νομοθέτης θα σε τιμωρήσει. Πίσω από την ατασταλία σου αυτή, πίσω από την αμαρτία σου αυτή, υπάρχει σταυρός, τον οποίον θα φέρεις, να σου υπενθυμίζει πάντοτε ότι κάποιος, κάποια μέρα θα σε βοηθήσει, θα σε κρίνει στην περίπτωση αυτή και χαράς τον άνθρωπο ο οποίος το καταλαβαίνει στον κόσμο τούτον, υποφέρει, φέρει το σταυρό του, αλλά δεν χάνει την ψυχή του, όπως θα λέγαμε. Έχουμε σήμερα νιάτα που σύρονται στον δρόμο εξαιτίας του αλκοόλ, τα ποτά, τα ναρκωτικά, τα ξενύχτια, το σεξ,

έκαναν παιδιά τα οποία σήμερα δεν μπορούν να σταθούν στα πόδια τους Στην Ελλάδα, φηματίωσης, βρίσετε η σεξαρση, δεν έχουν να φάνε, υποσητίζονται, όχι, γίνεται κακή χρήση όλων των αγαθών αυτών που έδωσε ο Θεός να μεταταλαμβάνουν οι άνθρωποι και όχι να τα καταχρώνται οι άνθρωποι, γι' αυτό λοιπόν λέγω ακριβώς, στην περίπτωση αυτή, ας προσέξει ο καθένας και ας μου θετήσει, ας παίξει ένα ρόλο διαφωτιστικό εκεί που βρίσκεται, να περιοριστούν αυτοί οι σταυροί, έχει δώσει νόμους ο Θεός και φυσικούς και υλικούς Και όταν παραβαίνω τον φυσικό νόμο, όταν βάλω το χέρι μου στη φωτιά που λέει να μην το βάλω, θα καω, θα έχω τα αποτελέσματα, θα έχω την οδύνη εκ των υστέρων των αλλαγών και ούτω καθεξής Μπορεί το χέρι να μην το χάσω, όπως και η ψυχή αυτή μπορεί να μην χαθεί και η ψυχή των γονέων

που έκαμαν αυτήν την αντασταλία μπροστά στον νόμο του Θεού να μην κολλαστεί Διότι υπάρχει μετάνοια και εξομολόγησης και ο άνθρωπος σώζεται, αλλά θα υποφέρει, θα φέρει ένα σταυρό, θα έχει ένα δωμάτιο κλεισμένο πάντοτε στο σπίτι και αυτό θα είναι ένα σαράκι μέσα, δεν φταίει ο Θεός, φταίει ο άνθρωπος ο οποίος δεν πρόσεξε, δεν σοβαρεύτηκε, δεν άκουσε κανένα μη, ούτε του πατέρα του, ούτε της μητέρας του, ούτε της εκκλησίας, ούτε της πολιτείας, Διότι αυτοί οι νόμοι της πολιτείας, ακόμη πολλές φορές, μας μπαίνουν ένα εμπόδιο μπροστά για την καταστροφή Και εμείς πηδούμε το φράκτη, γρεμίζουμε τα πάντα και κάνουμε το δικό μας Είναι λοιπόν πολύ λεγο σταυροφορεμένοι άνθρωποι εξαιτίας ασθενίας Και δεν είναι μόνο αυτοί οι οποίοι

υποφέρουν πολλές φορές Αλλά είναι και οι άλλοι οι οποίοι υποφέρουν στα Πέριξ Γύρω τους, διότι όπως λέει η λαϊκή έκφραση Ένας είναι άρρωστος, δέκα είναι άρρωστοι Και πολλές φορές περισσότερο είναι άρρωστοι εκείνοι που είναι όρθιοι και κυκλοφορούν παρά εκείνοι που είναι στο κρεβάτι Πολλοί λοιπόν σταυροί συμβαίνουν και υπάρχουν στην περίπτωση αυτή Υπάρχει επίσης μια τάξη σταυροφορεμέων ανθρώπων που ακούν στο όνομα πτωχή Αυτοί μπορεί να εξομοιωθούν με τους αποτυχημένους τους πρώτους Πολλοί άνθρωποι θα μπορούσαν να είχανε τουονάσει τα χρήματα Εάν κάνανε καλή χρήση του υδρότοστων, Αλλά δεν κάνουνε καλή χρήση του υδρότοστων, Βγάζουνε παραδείγματι 100 τάλιερα τη βδομάδα, Ένα παράδειγμα, Θέλουνε να χαλάσουνε 200 μόνο το Σαββατοκύριακο,

Είναι φυσικό λοιπόν ο άνθρωπος που εξανεμίζει τον υδροτά του, Ο οποίος δεν αποταμιεύει, Ο οποίος δεν βάζει κάτι στην άκρη και δεσκέπτεται ότι θα έρθει και χειμώνας, Θα έρθει και βράδυ που δεν θα μπορεί να δουλέψει, Φτάνει στο σημείο αυτό, Δεν του φταίει ο Θεός όμως, Είναι άνθρωποι που παίξανε τον υδροτά τους στο χαρτί, Είναι άνθρωποι που παίξανε την περιουσία τους στο χαρτί, Ποιος τους φταίει αν είναι στην κατάσταση αυτή σήμερα και δανείζονται τσιγάρα, Ποιος τους φταίει, Σταυρός μεγάλος αυτός, Διότι ο άνθρωπος πρέπει να αισθάνεται άνετα, Όπως θα σας πω στη συνέχεια ο άνθρωπος μπορεί να κυκλοφορεί και χωρίς σταυρό, Που δεν τον συμφέρει να κυκλοφορεί χωρίς σταυρό, Αλλά να κυκλοφορεί με ένα σταυρό, Που να μπο Μπορεί να τον φέρεις στον κόσμο τούτον, να μην φτάνεις στο σημείο της απογνώσεως που πολλοί

άνθρωποι πετούν και τα μυαλά τους ακόμη, μη δυνάμενοι να φέρουν δίθεν το σταυρό τους, να φέρουν την αποτυχία τους, να φέρουν κάποια ασθένεια, όπως είπα είναι οι ίδιοι ένοχοι στην περίπτωση αυτή, είναι λέγω οι άνθρωποι, οι λεγόμενοι πτωχοί παροιμήν, οι οποίοι δεν προσέχουν και δεν κάνουν χρήση ανάλογων με αυτά που κερδίζουν, Σπαταλούν δυσανάλογα, Σπρατώ πέντε, Πρέπει να χαλάσω τουλάχιστον τα τέσσερα, Να μην μείνει το ένα, Τα τεσσαρεσίμιση, Τα πέντε στην ανάγκη, Αλλά να χαλάσω οχτώ, Γιατί έπρεπε πριν να αναπληρώσω, Αυτή λοιπόν η αμυαλιά, Αυτή η διαφορία, Το χρόνο που μπορούμε, Που υπάρχουν παχές αγελάδες, Να έχουμε για τις ισχνές αγελάδες, Του

βίου μας, στις ανάγκες μας, Στην αρρώστια μας κλπ. Δημιουργούν την τάξη αυτών. Μεγάλος σταυρός, μεγάλοι θλίψεις σε αυτό το σπίτι, σε αυτό το πρόσωπο. Και η αιτία είναι ο ίδιος, ο οποίος δημιούργησε την κατάσταση αυτή. Διότι όταν ήταν και έπρεπε να ενδιαφερθεί και να αποταμιεύσει σαν το Μύρμιγκά από το καλοκαίρι για το χειμώνα, δεν θέλησε να το κάνει. Ενόμιζω ότι πάντοτε θα είναι άνοιξης. Δεν σκέφτηκε ποτέ, Όταν θα είναι φθινόπωρο, Ότι θα έρθει χειμών, Δεν το σκέφτηκε αυτό το πράγμα ποτέ, Και γι' αυτό ακριβώς, Υπάρχουν άνθρωποι που φέρουν ένα σταυρόν στον κόσμο αυτόν, Ο οποίος θα μπορούσε να αποφευχθεί όπως λέγαμε, Θα μπορούσε να μην είναι, Μια άλλη ακόμη τάξης σταυροφορεμένων ανθρώπων,

Είναι που είναι ενδιωγμό, Που είναι στη φυλακή, Που αφήνουν γυναίκα και παιδί πίσω, Και αυτός είναι στη φυλακή, που αφήνουνε γερόντους πίσω και αυτός είναι στη φυλακή. Γιατί πήγε στη φυλακή, για δεν πρόσεξε η ζωή του. Ήρθε αντιμέτωπος με τους νόμους της πολιτείας, ήρθε αντιμέτωπος με τους νόμους της δικής και δημιούργησε μια κατάσταση τέτοια που λυπάσαι να μπεις στο σπίτι πλέον αυτό. Ε, δεν φταίει ο Θεός στην περίπτωση αυτή, να σταυρώς τον οποίον τον έφτιαξες μόνος σου, να σταυρώς τον οποίον δεν τον θέλει ούτε ο Θεός, ούτε οι άνθρωποι τον θέλουν. Και εν τούτης, Αν πάτε στις φυλακές, Θα βρείτε πολύ κόσμο εκεί πέρα μέσα, Που έπειτα αναγκάζονται οι άλλοι απ' έξω, Να ενώσουν τα χέρια της φιλανθρωπίας, Να καλύψουν τας ανάγκας αυτάς, Να πληρώσουν να πάνε τα παιδάκια σχολείο, Τα οποία τι

φταίνε τα καημένα, Να πληρώσουν σε αυτή τη ζωντανή χείρα, Διότι αυτός θα κάνει 6, 7, 8, 10 χρόνια, Στη φυλιακή και ούτω καθεξής, Να πάει φυλακή για κάποια άλλους σκοπών, Το καταλαβαίνω, Α Να πας φυλακή διότι δεν πρόσεξες τη ζωή σου και θέλεις να κάνεις μια ζωή την οποία όχι ο ουρανός δεν την υποθετεί αλλά ούτε αυτοί οι άνθρωποι τότε αυτό είναι κάτι όχι σωστό, όχι ανάλογο. Αυτή είναι μια τάξη σταυροφορεμένων ανθρώπων για την οποία δεν ευθύνεται ο Θεός. Υπάρχει επίσης μια άλλη τάξης ανθρώπων η οποία φέρει σταυρών τον οποίον δεν τον έφτιαξε η ιδία αυτή η τάξης των σταυρών, τον επέτρεψε ο Θεός Τώρα δεν ξέρω πώς είμεθα σε αυτή την κατάσταση και αν μπορούμε να χαρακτηριστούμε

και εμείς οι οποίοι έχουμε ορισμένες δυσκολίες στη ζωή μας οτίμαθα μεταξύ των ανθρώπων αυτών, για να έχει τέτοιων σταυρών ο άνθρωπος πρέπει να είναι τύπος Παύλου, πρέπει να είναι τύπλος τύπος Ιώδου.

Ο Παύλος γράφοντας τους Εβραίους λέγει για τις θλίψεις αυτές, ούκ είναι λέει άξιος ο κόσμος για τις θλίψεις αυτές. Εμείς δεν είμεθα Παύλοι, τους θέαχνουμε μόνιμα στους πειρασμούς, τους θέαχνουμε μόνιμα στους σταυρούς. του Παύλου του επέτρεψε να υπάρχει σατάν ή να τον κολαφίζει να μη υπεραίρεται για τις πολλές αποκαλύψεις του. Είχε ανέβει πολύ ψηλά και όταν ανεβαίνει ο άνθρωπος πνευματικά ψηλά επιτρέπει ο Θεός κάποιο πειρασμό ώστε να βρίσκεται μετριάζον έπειτα, να αναγκαστεί, να χαμηλώσει, να αναγκαστεί, να κατεβεί. Εμείς όμως δεν είμαστε στην περίπτωση αυτή, αλλά δεν πρέπει και πολλές φορές να σπεύδουμε εμείς και να λέμε ότι φταίει ο Θεός Δεν

ξέρουμε αν ένα σταυρό σε ένα σπίτι είναι καλός ή όχι Εκείνο το οποίο εμείς μπορούμε να εξετάσουμε είναι ποιος τον έφτιαξε, τον έφτιαξα εγώ ή τον επέτρεψε ο Θεός για κάποιο καλό Σας πω ένα περιστατικό που θέλει η φιλοσοφία σε αυτά τα πράγματα, η ζωή και προσοχή, είναι να μη δια της γλώσσης μας χάσουμε την υπόθεση Ήτο μία μητέρα στας Αθήνας η οποία είχε μία κόρη μόνο, ο σύζυγος είχε αποθάνει, η κόρη είχε τάλαντα από το Θεό και ομορφιά είχε και ανάστημα είχε και είχε κατεξοχήν φωνή Η μητέρα, λοιπόν, επί την πρόψη ότι έχει ένα παιδί καναρίνι, όπως λέγαμε, μια ειδόνα, στέλθηκε ότι πρέπει να τη δώσει στον κόσμο Αυτή πρέπει να πάει να σπουδάσει στο εξωτερικό και

μάλιστα στην Ιταλία Την έβλεπε, δηλαδή, με το όνειρό της, ότι κάποια μέρα αυτή, από τη σκάλα του Μιλάνου, θα δρέπει εκατομμύρια χειροκροτήματα Πράγματι και διαμέσου πολιτικού σας Αθήνας ενδιαφέρθη να το τακτοποιήσει το παιδί, να το εξοπλίσει με τα διάφορα χαρτιά και λοιπά και να το στείλει για την Ιταλία Ήτανε μια παιδούλα 19 προς τα 20, έφευγε μόνο τώρα ένα λουλούδι να πάει στην Ιταλία να γίνει καλλιτέχνη Καταλαβαίνετε, έχουμε 999 φορές φόβων και μίαν τρόμων και επιτυχία Αποτέλεσμα, εφόσον ετοιμάστησαν τα πάντα και είχε κανονίσει και το πρωί το ταξί που θα ήρθε το να τους πάρει και παρότι ήρθε το ταξί δεν ήσαν οι θέσεις να ταξιδεύσουν η κόρη το πρωί δεν μπόρεσε να σκωθεί από το κρεβάτι παράλυτος

η 19χρονη κόρη παράλυτος στο κρεβάτι θρύνη και κοπετή, καταλαβαίνετε και όχι τόσο διότι είναι άρρωστο το παιδί και δεν ξέρουμε τι έχει Όσο ότι χάνει την καριέρα του Έχασε τη μοναδική ευκαιρία που μπορούσε να μεσουρανίσει Μητέρα, αισθάνεται άσχημα Αρνείται το Θεό, αρχήν να βλασιμοί τον Θεό και ούτω καθεξής Η κόρη από τη σκάλα του Μιλάνου ευρέθηκε στη βούλα, στας Αθήνας Στο νοσοκομείο αυτό που έχει σχέση με τα κατάγματα και με τέτοια πράγματα Έμεινε εκεί πέρα τέσσερους μήνες Κανένας διατρός δεν βρήκε τι είχε η κόρη αυτή Ξαπλωμένη μια κόρη 1 και 80, χωρίς να μπορεί κανένας διατρός ούτε μια ένεση να διατάξει ότι έχει αυτό Εκεί επήγαινε μια συντροφιά χριστιανών, οι οποίοι ομιλούσαν

δύο λόγια παρηγοριάς γύρω από το Χριστό Η κοπελίτσα άρχισε να ακούει ότι πολλές φορές ο Θεός βάνει το χέρι του μπροστά για να γλιτώσει μια καταστροφή ολοκληρωμένη και άρχισε να μιλάει στη μητέρα που πήγαινε εις επίσεψη, μαμά μήπως μας το έκανε για καλό αυτό ο Θεός, μήπως μαμά δεν έπρεπε, αυτή δεν ήθελε να ακούει, το εγωισμό της, ότι θα ήταν η μητέρα αύριο της μεγάλης καλλιτέχνητος και τραγουδιστρίας τελοιπά, δεν ήθελε να ακούει περί Θεού, μιλούσε πολύ σκληρά, αυτό εθλίβετο και μαζευότανε κάτω απ' το σεντόνι, αποτέλεσμα πέρασαν πολλές ημέρες, αυτό όμως ζιγαντώνεται μέσα του και άρχισε να του γίνεται χτήμα ότι αυτό του έγινε για καλό και το λέμε εμείς κανιά φορά, κάθε μπόδιο για καλό,

αλλά δεν το προσέχουμε πάντοτε, μας πετάει από το αποκήμερος, με αποτέλεσμα αυτό να το πιστεύει και ερχόσατε οι μέρες του Πάσχα και λέγει στη μητέρα του, μαμά φέτο λες ότι θα κάνεις μόνη σου Πάσχα, εγώ σου λέω θα κάνουμε μαζί Πάσχα, πώς θα κάνουμε μαζί, Αν εσύ μαμά δεχτείς αυτό που επέτρεψε ο Θεός, Τα πράγματα θα αλλάξουν, Εγώ θα γίνω καλά χωρίς θεραπεία, Θα ακολουθήσω μια άλλη καριέρα εδώ, Πιο αισφαλή, πιο σίγουρη, Όχι τόσο επικίνδυνο και επίφοβο, Διότι ξέρετε, Όσο πιο ψηλά ανεβαίνει στη σκάλα ο άνθρωπος, Τόσο ζαλίζεται ευκολότερα και πέφτει κάτω, Είναι προτιμότερο χαμηλότερα και σίγουρα, Παρά ψηλά και επικίνδυνα, Δεν μπόρεσε για μια, δύο, τρεις, πέ Αποτέλεσμα είναι ότι η μητέρα άρχισε να το

κυκλοφορεί Ο εγωισμός δεν την άφηνε, όμως της υπέδειξε η μικρή Χθες ήρθε πνευματικός, εμείς εξομολογηθήκαμε, ήταν το Σάββατο του Λαζάρου Εσύ πήγαινε έξω και βρες δεν ξέρω τι Αποτέλεσμα είναι ότι αυτή ο εγωισμός δεν την άφηνε να πει στην κόρη ότι επήγε εντέλει τη Μεγάλη Τετάρτη και εξομολογήθηκε Τη Μεγάλη Παρασκευή μετά τον επιτάφιο επήρε ένα κερί της Αναστάσεως να το πάει στην κόρη κάτω Αποτέλεσμα, η κόρη είχε κοινωνήσει τη Μεγάλη Πέμπτη Τη Μεγάλη Παρασκευή γνωρίζοντας το μεσημέρι στις δύο που πήγαινε η μητέρα πάντοτε με το ολοφορείο Ήτανε από μέσα από την πόρτα όρθιοι και την περίμενε Και αντί να της πάει το κερί εκεί, την πήρε και πήρανε εξιτήριον

να φύγουνε και κάμανε Πάσχα στο σπίτι τους Έβαλε ο Θεός το ευλογημένο χέρι στην περίπτωση αυτή Πετούσε ένα αεροπλάνο από την Αλεξανδρούπολη στας Αθήνας Μέσα στον κόσμο που επρώτηκε να μεταφέρει και έναν ταγματάρχη με τη γυναίκα του και με τα τρία του παιδάκια Ο στρατιωτής άργησε να πάει με το τζιπς να τους πάρει για να τους πάει στο αεροδρόμιο Μόλις έφτανα στο αεροδρόμιο το αεροπλάνο πετούσε Την Παναγία σου, το Χριστό σου, γατοπιστόλια σε σκοτώσου κλπ Μαζεύτηκε ο καημένος ο φαντάρος, δημιουργήθηκε κατάσταση κλπ Πήγε ζήτησε το λόγο κάτω φως ξέρετε ότι είμαι ανυπηρεσία Έπαινε να το χασομερίσει το αεροπλάνο έστω και ένα-δυο λεπτά κλπ Δεν είχε

τελειώσει αυτός ο αναβρασμός και το πιστόλι δεν είχε μπει ακόμη μέσα που έρχεται τηλεγράφημα ότι το αεροπλάνο έπεσε στη Μαλακάσα στην Αθήνα. Έγινε σαν λεμόνι ο Ταγματάρχης. Κάποιο παιδάκι του είχε τύχη που λέμε εμείς. Ήτανε να μην πάει. Γιατί αυτός ήταν άπιστος και ίσως να του άξιζε να πάει. που ο Θεός δεν κάνει εγκλήματα τέτοια, θέλει την επιστροφή του ανθρώπου, οσοδήποτε και αν ο άνθρωπος πονηρός και οτιδήποτε και αν κάνει και αν τον βλασιμάει. Με αποτέλεσμα είναι ότι όταν είδε ότι αυτό το λεγόμενο κακό ήταν για καλό, έχουμε λοιπόν τέτοιες περιπτώσεις. Όμως αν μας συμβεί κάτι, ένας πειρασμός, κάποια ανέχεια, μια δυσπραγία στη ζωή μας,

κάποια ασθένεια, κάτι τι, εμείς έχουμε υποχρεώσει Να μην πούμε ότι είμεθα Άγιοι, είμεθα Παύλοι, είμεθα Ιώδ, είμεθα... Πούμε είμεθα Αμαρτωλοί, ένακα των αμαρτιών μας Και να εξετάσουμε τον εαυτό μας, να δούμε πού, πού κύριε Χολένο, τι στραβό έχω κάνει που με πιάνεις από το αυτή Για τη μητέρα, ο πατέρας, δεν πιάνουνε εκεί και ως έτυχε των μικρών από το αυτή Τον πιάνουνε και του τα βγάζουνε που λέμε όταν πτέει, όταν έχουνε λόγο να τον γυρίσουνε πίσω, να τον βάλουνε στο σωστό δρόμο, να τον βάλουνε πάνω από το βιβλίο του, να τον βάλουνε πάνω από τη δουλειά του, για ωφελιά του, έτσι παιδαγωγός πολλές φορές είναι και αυτός ο Θεός τον άνθρωπο και χαράς τον άνθρωπο που λέει και ο Δαβίδ, τον οποίον επαιδεύεις Κύριε, αυτόν

τον οποίον παιδεύεις εδώ στον κόσμο, χαράς τον. Ο άνθρωπος όμως δεν πρέπει εντοειγωισμό του να πει και ο Ιώδη υπέφερε, να πει εγώ Ιώδη είμαι, εγώ λόγω των αμαρτιών μου υποφέρω και το σταυρό αυτό που φέρω το φέρω λόγω των αμαρτιών μου, αδιαφόρος αν ο Θεός τον έδωσε αυτών των σταυρών και μπορεί ο άνθρωπος να τον φέρει γιατί ξέρετε, τους σταυρούς που φτιάχνει ο άνθρωπος μόνος του, τα βάρη που δημιουργεί και τις αντικσότητες που φέρει, τον φέρουν μέχρι αυτοκτονίας Πολλοί άνθρωποι στη φυλακή, παρότι αυτοί έχασαν την ελευθερία τους, μόνοι τους έχασαν το ωραίο όνομά τους έξω, διότι έκαναν κομπίνες, έκαναν απάτες, σκότωσαν κάποιον αμυνόμενοι ή δεν ξέρω τι έγινε απάνω σε πράγματα τα οποία ούτε όμως ο φυσικός, ούτε όμως ο θεοϊκός θα επιτρέπει, αυτοί πολλές φορές

φτάνουν σε αυτοκτονία. Πώς θα βγω έξω, πώς θα αντιμετωπίσω τον κόσμο, θα με λένε φυλακισμένο, θα με λένε ελοποδίτη, θα με λένε και λοιπά και πετάνε τα μυαλά τους Διότι ο σατανάς του βάζει έναν τέτοιο σταυρό που δεν μπορεί ο άνθρωπος να τον σηκώσει Είναι λοιπόν λέγω μια κατηγορία ανθρώπων οι οποίοι φέρουν και αυτή η σταυρό χωρίς Είναι ευλογημένος αυτός το σταυρός, είναι ευλογημένη η επίσεψη της ασθενίας αυτής, της δυσκολίας αυτής γιατί αμέσως μας συνετίζει Ξέρετε, όταν είμεθα με άδεια τα χέρια, τρέχουμε, πηγάμε, κάνουμε, φτιάχνουμε, όμως είμαστε φορτωμένοι, περπατούμε σοβαρά, προσέχουμε Έτσι είναι όταν συμβαίνει κάτι στο σπίτι, σε ένα μας προσφυλές πρόσωπο, κάτι τι μας επισκέφτει, μας κάνει κάπως πιο μυαλωμένους, κάπως πιο προσεκτικούς Αυτό λοιπόν είναι από το Θεό ευλογημένο,

αλλά ενδιαφέρει λέγω εμείς να εξετάσουμε, έτσι είναι Λέγει ο Παύλος στους Κορινθίους ότι σύντο πειρασμό λέγει και την έκβαση Πολλές φορές δίδει τον πειρασμό για να μας ταπεινώνει, να μας καθυλώνει Αλλά από το άλλο μέρος μας βοηθάει με έναν τρόπο, δεν μας αφήνει τελείως να έρθει ο σατανά να μας πει Τι τη θέλεις στη ζωή, δεν πετάς στα μυαλά σου, γιατί αυτό είναι το τελευταίο ατού του σατανά Ο σατανάς σίγουρος έχει μόνο αυτούς που υφτοκτόνησαν και τους αιρετικούς Οι άλλοι, εμείς οι αμαρτωλοί, αφήνουμε πάντοτε μια πόρτα ανοιχτή, κάποιος να μας βοηθήσει, κάποιο χέρι να μας φτάσει εκεί που βρισκόμεθα, πόσον ένα που θα αυτοκτονήσει δεν αφήνει περιθώριο καθόλου, δεν μπορούν όχι μνημόσυνα, όχι λειτουργίες, όχι αγαθοεργίες, δεν μπορούν να τον βοηθήσουν τον άνθρωπον αυτών και ο

Σατανάς τον φέρνει σ' απόγνωση τον άνθρωπο, διότι έτσι μόνο τον εξασφαλίζει σ' αδίστασον για να μπορέσει να τον κρατάει στην αιωνιότητα. Και έχουμε πολλές τέτοιες περιπτώσεις που δεν ευθύνεται ο κόσμος, που δεν ευθύνεται ο Θεός, αλλά ευθύνεται αυτός ο άνθρωπος που δημιουργεί τέτοιους σταυρούς. Γι' αυτό γράφει εκεί στους κοριθίους ο Θεός λέγει, Συντοπυρασμό δίδει και την έκβαση, Ένας θάνατος σε παραδείγματι, Του προστάτου του σπιτιού, Για μας είναι κακό, Όμως κάποτε θα πεθάνει ο πατέρας, Κάποτε θα πεθάνει η μητέρα, Θα μείνουν εδώ πέρα, Ε, Και εκεί που νομίζουμε ότι έπεσε ένα μαύρο πέπλο, Εκεί πολλές φορές είναι σωτηρία, Δηλαδή είναι εμένα ο Θεός παίρνει το πρόσωπο αυτό, Αλλά με το άλλο πρόσωπο, με το άλλο του χέρι, Στηρίζει τους υπολεί Ανάληψη, Βρίσσει τρόπων, Τη βοηθάει τη

χείρα, Τα βοηθάει το ροφανά, Αποκαθίσταται η κόρη που νομίζαμε εμείς ότι δεν θα επιτύχει, δεν έχει τον πατέρα μαζί, και τούτης προχωρεί ακόμη πιο πολύ, προσέχει πιο πολύ, ο Θεός έχει δυο χέρια, με το ένα μεν παίρνει, αλλά με το άλλο στηρίζει, δεν είναι κουλός ο Θεός, ώστε να αρχίσουν να τον βλασιμάμε και να πούμε, τι του φτεξα εγώ του Θεού και τι του καμά εγώ του Θεού, Είναι λοιπόν και τέτοιοι σταυροί στον κόσμο τούτον και λέμε εμείς ότι μεγάλο σταυροφέρει η γυναίκα αυτή, μεγάλο σταυροφέρει ο πατέρας αυτός, μεγάλο σταυροφέρουν τα παιδιά αυτά εκεί πέρα Όταν δώσει ο Θεός κάποιο σταυρό θα είναι χρήσιμος αυτός ο σταυρός Κάποτε πήγανε κάτι κυρίες σε ένα αγρόκτημα, εκεί λοιπόν υπήρχε και ένα μαντρί Ήτανε τότε που εγεννούν οι προβατίνες και βρήκανε

κάτι αρνάκια κλεισμένα στη στρούγκα τα οποία ευέλαζαν Οι μητέρες τους φύσανε έξω κάπου και βόσκανε, δεν είχαν έρθει ακόμη Κυρίες αυτές φτάσανε μέχρι εκεί να δουνε τα αρνάκια, μέσα σε αυτά είδανε και ένα αρνάκι στην άκρη με ένα πόδι σπασμένο και βαλμένο με ένα σανίδι, όπως τα δένουνε με ένα σανίδι, σε Νάρθικα που λέμε Το λυπήθηκαν και είπανε εκεί Αυτό λέει το χαϊμένο, πως το σπασε λέει το πόδι του Εγώ το σπασα λέει ο αυτάς, εγώ λέει το σπασα Εσείς λέει τόσο σκληρός είστε Όχι δεν είμαι καθόλου σκληρός Ή τότε δεν το σπασε το πόδι Το σπασα για δεν καθόταν εδώ, δεν καθόταν φρόνιμα Έφηβη θα του φάει ολίκους Και του το σπασα για να είναι σίγουρο

Όσο να δημιουργεί η λαρότητα αυτό που σας λέγω Είναι αλήθεια αυτό το πράγμα Κάλλιο σπασμένο και σίγουρο εδώ, παρά με τα πόδια και λικοφαγωμένο εκεί Αν θελήσουμε να τα φιλοσοφήσουμε, να τα βάλουμε στη ζωή μας Θα βρούμε τις αναποδιές που συμβαίνουν γύρω μας και πέριξ μας και μέσα μας και στο σπιτικό μας και στις δουλειές μας Θα αντιβρούμε την αιτία και αν δεν βρούμε την αιτία να ζητήσουμε συγνώμηνα από τον Θεό και να βάλει το χέρι του Εάν δεν είναι, φώτισε με Κύριε, Και δώσε μου τη δύναμη να μπορέσω να ανθέξω, Ακούω πολλές φορές, Και εσείς θα το έχετε ακούσει, Αν δεν το λέτε, Και εσείς ήδη, Μεγάλος ο Σταυρός αυτός, Δεν το μπορώ άλλο, Δεν έχω υπομονή, Δεν έχω νεύρα πλέον, Έσπασαν τα νεύρα μου κλπ, Αγωνίζεσαι μοναχός σου, Γι' αυτό δεν έχεις ούτε υπομονή, Ούτε νεύρα,

Ούτε τίποτα δεν έχεις, Αγωνίζεσαι μόνος σου, Και αυτός θα σε ξετινάξει, Για τον Σατανάς ξέρτε τι θα Οι κυνηγοί, οι κύριοι, οι εδώ, οι στην πατρίδα, θα ξέρουνε πως αισθάνεται ο σκύλος όταν έναν αλλαγός που του έχει βγάλει τα πόδια, εν τέλει τον σκοτώσουν. Τον βουτάει λοιπόν και τον χτυπάει κάτω. Τον δραγκώνει και τον χτυπάει κάτω. Μου βγάλες τα πόδια. Έτσι ακριβώς ο σατανάς θέλει τον άνθρωπο να τον χτυπάει. Έτσι ακριβώς. Θα πρέπει να έχουμε υπόψη μας ότι ο Χριστός μας δεν τον φορτώνει τον άνθρωπο τόσο. Αν βλέπετε ανθρώπους που φτάνουν σε απόγνωση, Είναι φορτωμένοι μόνοι τους, Τον άλλον, Τον βοηθάει όσο μπορεί,

Εμείς λέμε, Δεν μπορώ, Δεν, Θα τρελαθώ, Θα άντω, Θα, Αυτό έλεγε μια κυρία, Και γύρισε στο Θεό και του, Λέγε του Θεού, Γιατί όλη αυτή η πίκρα επάνω σε μένα, Γιατί όλη αυτή η αντιξώτηση επάνω σε μένα, Τι γίνεται εδώ, Άγγελος του Ρίου κατεβαίνει, Στον ύπνο της, Και την παίρνει και την πηγαίνει σε μια παιδιάδα μεγάλη, Η οποία είτε ο κατάμεστος από σταυρούς, Διαφόρων βαρών και μεγηθών, Παραπονήσε ότι ο σταυρός σου είναι μεγάλος, Γιατί δεν εννοείται άνθρωπος χωρίς σταυρό, Όστι στέλει ο πίσω μου ακολουθείν, Θα πάρει σταυρό, Κάθε μέρα και θα έρχεται κοντά, Με κουνημένα τα χέρια δεν θέλει ο Χριστός κανένα κοντά, Εγώ φέρω το δικό μου

το σταυρό, Για λογαριασμό δικό σας, Εσείς δεν θα φέρετε για τις αμαρτίες δικές σας, Θα φέρετε σταυρό, Δεν φέρετε σταυρό, Δεν έχετε σχέ Ανάληψη, Ανάληψη, Ανάληψη, Ανάληψη, Ανάληψη, Ανάληψη, Ανάληψη, Ανάληψη, Ανάληψη, Ανάληψη, Ανάληψη, Ανάληψη, Ανάληψη, Ανάληψη, Ανάληψη, Ανάληψη, Ανάληψη, Ανάληψη, Ανάληψη, Ανάληψη, Ανάληψη, Ανάληψη, Ανάληψη, Ανάληψη, Ανάληψη, Ανάληψη, Ανάληψη, Ανάληψη, Ανάληψη, Ανάληψη, Ανάληψη, Ανάληψη Ανάληψη, Ανάληψη, Ανάληψη, Ανάληψη, Ανάληψη, Ανάληψη, Ανάληψη, Ανάληψη, Ανάληψη, Ανάληψη, Ανάληψη, Ανάληψη, Ανάληψη, Ανάληψη, Ανάληψη,

Ανάληψη, Ανάληψη, Ανάληψη, Ανάληψη, Ανάληψη, Ανάληψη, Ανάληψη, Ανάληψη, Ανάληψη, Ανάληψη, Ανάληψη, Ανάληψη, Ανάληψη, Ανάληψη, Ανάληψη, Ανάληψη,

Ανάληψη Γύρισε λοιπόν, γύρισε ώρες ολόκληρες, Εν τέλεια έφτασε σε ένα μέρος και βρήσε ένα σταυρό, Τσακ τον βάζει επάνω, Αλλά τι είδε, Είδε ότι ήταν ο δικός ο σταυρός που είχε αφήσει, Όλοι αυτοί οι σταυροί, Δεν είσαι, Αυτός είναι στα μέτρα σου, Πάρ' τον λοιπόν, Το κλείσε και πήγε και είπε, Κύριε βοήθηνε, Είναι λοιπόν σταυροί τους οποίους δεν τους φτιάχνουμε εμείς, Βλέπεις τον άλλον και στον οχωριέται, Έχει παιδάκια, Τα σπουδάζει, κάνει, Δεν μπορεί να βγ Τον σχόλασαν από τη δουλειά, Γιατί τον σχόλασαν από τη δουλειά, Για δεν έκλεβε,

Του λέγα να κλέβει και δεν έκλεβε, Του λέγα να ψεύδεται και δεν έψεύδεται, Του λέγα να αν το ρωτά ο πελάτης είναι καλό, Αν του λέω ότι είναι καλό, Αφόσον του έλεγε αυτός κοίταξέ το, Αν σας αρέσει, Δεν ήθελε να πει ψέματα, Τον έβγαλαν από τη δουλειά, Τώρα το ρίξα στο ταμείο, Πόσα όμως δεν βγαίνει ο άνθρωπος, Στενοχώρια, θλίψει, Ναι ένα σταυρός, Θα σε βοηθ Δεν θα σου βγάλει ο Θεός, Αλλά συ κάνε την υπομονή σου, Δόξα σου ο Θεός, Και τότε που είχαμε την άνεση δόξη, Και τώρα, Δεν θα μας αφήσει ο Θεός, Δεν τον φτιάξαμε μόνοι μας στο σταυρό, Δεν εκλέψαμε την περιουσία του άλλου, Για να μας πάνε στο δικαστήριο, Ή να μας απολύσουν, Μας απέλησαν αυτοί, Διότι θελήσαμε να μείνουμε κοντά με του Θεού τον δρόμο,

Ή να σταυρώσει αυτός, Τον οποίον επιτρέπει ο Θεός, Και τον θέλει ο Θεός στους δικούς του, Είναι άλλη σταυρή πάλι που υ Υποφέρεις εξαιτίας των πεπιθυσεών σου των θρησκευτικών. Γιατί εσταυρώθησαν όλοι οι Απόστολοι και μάλιστα οι περισσότεροι επί σταυρού. Γιατί δεν θέλησαν να αρνηθούν την πίστη του Χριστού. Τον πήραν τον σταυρό στον όμο τους και τους εσταύρωσαν και μάλιστα ανάποδα στη ζωή τους, γιατί δεν θέλησαν να αρνηθούν τις πεπιθήσεις των, γιατί τους ανέβασαν οι καλλιγούλιδες, οι νέρονες και οι άλλοι όλοι οι διόκτεοι εβραίοι τους χριστιανούς, διότι δεν θέλησαν να αρνηθούν τις πίσεις τους, ώστε η πίστης προς τον Χριστό μπορεί να αποτελέσει σταυρών, σταυρών και μεγάλων σταυρών μάλιστα, σε σταυρών να και να σε σουβλίζουν μέρα νύχτα, να σου σκίζουν την καρδιά με

τα λόγια τους και με τη συμπεριφορά τους, με υπομονή, με ταπείνωση να φέρεις το σταυρό σου, το θέλει ο Θεός, εμέ διώξαν και ημάς διώξωσοι, εμέ μίσησαν και ημάς μισήσωσοι, μείνε ταπεινός, μείνε μετριάζον και φέρε το σταυρό σου αυτόν, και αν ο Θεός επιτρέψει και μαρτύριον ακόμη για το σταυρό, θα είσαι άξιος άνθρωπος, μεγάλος άνθρωπος, διότι για να δινοπαθήσεις για το Ευαγγέλιο και για την πίστη σου, είναι μεγάλο πράγμα, Είναι ο λίγων ανθρώπων, Είναι των εκλεχτών ανθρώπων, Δεν μπορεί ο καθένας να φτάσει σε μαρτύριο, Ή να επιτρέψει ο Χριστός μαρτύριο στον καθέναν, Εάν δεν αξίζει, Εάν δεν είναι μεγάλος, Αν δεν είναι αρετής άνθρωπος, Είναι λοιπόν πολύ σταυροφορεμένη στον κόσμο, Και επί την ευκαιρία αυτής της μεγάλης εόρτης, Ο καθένας θα σκεφτεί το σταυρό που φέρει, Πώς τον φέρει,

Τον έφτιαξε ή του τον έδωσαν, Αν τον έφτιαξε, ας φροντίσει με των σταυρωμένων, να τα συζητήσουν και να ταχτοποιήσουν Αν του τον έδωσε, για το καλό του, τον επέτρεψε για το καλό του, ας τον παρακαλεί πάλι να του δει η δύναμη να μπορέσει να τον εκμεταλλευτεί και να ωφεληθεί Υπάρχει και μια τρίτη κατηγορία, σταυροφορούντων ανθρώπων, είναι οι εθελοντές σταυροφόροι, είναι εκείνοι οι οποίοι δεν φέρουν μόνο το δικό τους στο σταυρό αλλά τίθινται ευχαρίστος και στην ανάγκη του άλλου να πάρουν λίγο και από το σταυρό του άλλου να τον βοηθήσουν λίγο στο σταυρό της ανεχίας του να του παρασταθούν λίγο στην ασθένειά του να του πούνε δυο λόγια παρηγορητικά ή να φυλάξουν το παιδί που λέμε της άλλης που έχει πολλά να πάει και αυτή στην εκκλησία μεγάλο σταυρό η οικογένεια αυτή

αλλά δυστυχώς δεν έχουμε θελοντάς σταυρωμένους σήμερα γι' αυτό και παραπονούνται οι άνθρωποι Διότι δεν βρίσκουνε σήμωνα κυριναίων στη γη Φωνάζουνε στο Θεό και του λένε ότι είναι σκληρός ο Θεός και κακός ο κόσμος του Πόσον ο άνθρωπος ευχαρίστος θα έπρεπε να θέτει την υπηρεσία του στην υπηρεσία του άλλου Γιατί αυτό άλλωστε πάει να πει χριστιανός Χριστιανός πάει να πει ότι τύθιμοι στην υπηρεσία του άλλου Βάνω το χέρι στη τσέπη μου και για τον άλλον Βάνω τον Ιδρωτά μου και για τον άλλον Λέω το καλό μου το λόγο και για τον άλλον Βάζω την πλάτη μου και για τον άλλον. Είχε ανάγκη ο Χριστός να έρθει στη γη, ήρθε από αγάπη και πήρε το σταυρό των ανθρώπων. Και όταν ο Χριστός ήρθε στη γη ως άνθρωπος και έζησε κι αυτός, είχε έναν εθελοντή

που του πήρε το σταυρό στη δύσκολη στιγμή, το Σίμωνα των Κυριναίων. Και αν ο Χριστός τη θλίψη του, αν ο Χριστός τους πειρασμούς του τις ημέρες εκείνες, είχε άνθρωπον Ιησούν Σίμωνα Κυριναίων, Εμείς έχουμε Ιησούν Σίμωνα Κυριναίων, όταν θλιβώ, όταν στενοχωρηθώ, είτε αφεαυτού μου είτε είτε και φωνάξω Θεέ μου βοήθιμη, κινδυνεύει η περιουσία σου, αμέσως έρχεται τον Αβογοσοστικό, έρχεται το χέρι του Θεού και που σου έχει βάλει τη χιλιά ο Σατανάς, έρχεται ο Χριστός και του λέει μακριά, δρόμο πλέον και βλέπει σε κλάσμα δευτερόλεπτου και αλλάζουν τα σκηνικά Ποιος ήταν αυτός που του είπε Σιώπα Πεφήμωσον Ήτανε ο Χριστός, υπάρχουνε εδώ στον κόσμο Και ο άνθρωπος πρέπει να θέτει την υπερησία

του την προσωπική και την ηλική Πάντοτε για το καλό και για τη βοήθεια του άλλου Να βοηθάει τις καταστάσεις Σείς εδώ αντιπροσωπεύετε οι περισσότεροι αυτή την κίνηση που λέγεται Σταυρός Σταυρός αυτό είπα να πει Να σταυρώσουμε το θέλημά μας και να τεθούμε στην υπερησία του άλλου Ο κόσμος μας έχει ανάγκη εφελοντών, σταυροφορεμένων ανθρώπων Θυμόσαστε οι πρώτοι ομίγυρης, τι έκανε ενθυνείστε, αυτοί που ελεήθησαν από το Χριστό Η Μαρία η Μαγδαληνή, η Μαρία του Χουζά, οι άλλες τι κάνανε Εκ των υπαρχόντων αυτών εξυπηρετούσαν την κίνηση του Χριστού Είχε ανάγκες και ανάγκες από χρήματα Άνοιξαν οι κυρίες λοιπόν αυτές, καμάνον τον πρώτο σύλλογο των φιλανθρωπικών και εξυπηρετούσαν τα σανάγκας του Θεού, γιατί

ο Χριστός δεν μπορούσε θαυματουργικός να εξυπηρετήσει τα συλλικά σανάγκας που είχανε, μπορούσε, γι' αυτό εύχομαι ο Θεός να είναι Αυτός σε εμάς, αλλά εξαρτάται από εμάς, πώς θα τοποθετήσουμε αυτόν τον Χριστό. Δεν μπορώ πολύ, ένα πουλάκι που λέγεται κοκκινολέμης κόκκινο, ξέρετε τι έκανε, όταν είδε το κόκκινο.