On the Judgment (Part 1)

This English transcript is an automated translation of the original Greek lecture. It may contain errors; the original Greek audio recording is the authoritative source. Some passages are omitted per editorial policy.

... the Resurrection, the Resurrection... Human beings are not gods, nor are they children of God by nature. However many people there are, they are not children of God. They are not of the ape, they are not of Satan, no. They are creatures of God,

works of God. Can you tell me why Christ came into the world? What does Paul say? Let us ask the one who is closest to the matter. Open to Galatians, chapter four, and see what it says there: that we might receive the adoption as sons. We once had that adoption.

We lost it on the paths of sin, in the person of Adam and Eve; we are the descendants of those first ones who were cast out of Paradise and lost their sonship. When the fullness of time came, he says, God sent forth His Son, born of a woman, born under the law, so that He might redeem those under the law,

that we might receive the adoption. And in John chapter one: as many as received Him, that is, Christ, He gave them the authority to become... children of God. He did not receive Jesus; instead he blasphemes Him on top of it all. How can he be a child of God, when he is not a brother of Christ? So it is Christ who creates the kinship. As many of you as were baptized into Christ have put on Christ.

From the day a person acknowledges Christ as Savior and is baptized in His name, and so on, from that day he becomes His little brother. His little brother. He says further down: Inasmuch as you did it to one of these the least of my brethren, Christ says, and He calls them His own little brothers. So I become, by grace, a brother of Christ, and by extension a child of God. The natural heir of the Kingdom of Heaven is Christ. Christ comes forward and says, Father, I am not alone;

I have some other little brothers as well, who believed in me, and He presents us. These are mine, He tells me, and so He presents us. When, then, we do not receive Him, are not baptized in His name, do not commune of His body and His blood, and so on, how is it possible for us to have the sonship that gives us a share in the inheritance and lets us call God our Father? We must believe in Christ in order to have God as our Father, because God has one child, Christ. We, by grace, are children of God,

when by grace we are also brothers of Christ, and hold to the Church, and the teaching, and so on. People cannot claim that they are children of God and that they will inherit the Kingdom of Heaven. You have grasped this. What does it mean, this aside about the Kingdom? Will the common folk inherit the Kingdom? Will each one go and take a piece of that Kingdom, or is it the king's children who go in?

The princes and the royal kin are the ones who go in to receive a share of the Kingdom. For a person to become a prince, he must become a king's son. How can an earthen man, someone will now ask, rise up so high? That is exactly why He came down so low, in order to find us. Here is the whole matter of divine communion. Of Holy Communion.

The person who communes the body and blood of Christ attains this. This is what Christ did: He gave His body and His blood to the common man to make him a partaker, to take the earthen man and make him spiritual. The man who has within his veins the blood of Adam, to put in him the blood of the new Adam, of Christ: commune so many times that the blood you carry in your veins is filled up. Commune. You commune it for many long years.

Do you not know that it is food and drink, that Holy Communion is for the soul of man and nourishment for life, and that it ought to be daily? Woe to the people who stand far off and watch the Mystery, who do not prepare themselves and do not keep themselves ready. A person ought to commune, if possible, every day; but we do not want to stop sinning, and so naturally we cannot come forward every day, because, as we know, Holy Communion has the opposite effect if a person is not in the proper state and has not examined himself,

as Paul says: let each one examine himself, and so let him eat of the bread and drink of the cup. We do not want to stop our lawlessness, we do not want to make right the wrongs, for we have wronged many, we do not want to forgive our enemies; no, no, no. We sit far off and take the antidoron at the end, and that witness for the prosecution will carry us off to Hell, because when you take it in your hand, the antidoron is fire. It asks you: where is the Gift, and why do you not receive it? They call me the antidoron, the in-place-of-the-Gift, and I am not...

... the Ascension. He will look for it from the one who is a brother of Christ and urge him to do his good work for his own brother. If a man is selective about whom he does his good work for, then for the one he helps he will say, Glory to God, who understands.

But to the one who blasphemes Christ you will say: are you under any obligation to bring it to me? Am I under any obligation at all to bring it to you, since we differ in faith? I recognize you, and so on, as a human being; you bear the image and likeness of God. But since you, by your own choice, place yourself on the opposite sidewalk, I will take my stand to look after, to look first to, the brothers of Christ, because that is what it says: those of the household of faith. There is where you go first.

If you have a surplus, or you are an Onassis, I don't know, give to the others as well; no one stops you. But first you will look, as He said: I was not sent except to the lost sheep of the house of Israel. I have no right to take the bread of the loaves and throw it to the puppies, to the unbaptized, or to the baptized who threw away their Baptism when they came of age and set themselves against Christ, against His Gospel, against His Church, and so on. Here, then, my beloved, is the secret;

here is the knot, and this is what you must note: you will do the good, but you will not put your hope in it. In my own way I have laid down certain definitions on these matters. Because the topic is timely, I would like to repeat it, since this homily is being recorded and going out into the world, to the provinces and abroad. A person does not secure Paradise through his works.

The works are needed for your place within Paradise, and the body and blood of Christ for entry into Paradise. Picture a most luxurious, most comfortable apartment. You have it inside a city, and that city is closed all around, guarded, with gates, just as our Athens had in the old days. So you have an apartment, in Plaka for example, or in Kolonaki; but you go to pass through the gate, and they will not let you through the gate. You need a special pass to enter the gate.

But I have an apartment inside, I have one in Kolonaki, and so on. Yes. Yes, your pass; give us your ticket, so that we may let you go in there. Otherwise you will stay outside. A person's works are his luggage, and no one travels on luggage alone. Wherever you go, whatever port, on a plane, on a train, in a car: your ticket, sir. I have luggage. Yes, so that I may load your luggage, but your ticket. Without a ticket you cannot board, no matter how much you want to.

Many have kissed it goodbye without luggage, but without a ticket, no one gets in. The publican... He had luggage, and so he went down justified. The Pharisee had no luggage, and he stayed outside, because he had no love, he had no standing with God. He had no love. The elder brother of the Prodigal had no luggage. How did he have none? You see, the chance passed him by.

He stayed outside. The younger one had it, and he went inside. The thief on the right had luggage, because he held out the ticket: Remember me in your kingdom. In a moment when everyone else had abandoned Him, if we have understood, this man confessed Him. You see such cases, and there are many others within Scripture and in the lives of men. At the last moment, if the chance is given to them, yes; but because we do not know the manner of our death,

we cannot have any hope at that moment that we will manage to make our confession, to receive Holy Communion, and to confess Christ. And it depends on how we do it, because many do it out of sheer necessity at that moment, out of necessity, having nowhere else to turn. If the faith is complete, if it is truly acknowledged that this is how things are and I was wrong, then the matter will be resolved. Otherwise, the one who confesses at the last moment, even though he received Communion,

will find himself once again in the opposing camp. This is what Athanasios the Great says: the thief said it, he said "Remember me, " but never take it into your head to say "Remember me" yourselves, because "Remember me" belongs to the old economy. Christ had not yet said "It is finished" on the Cross. A person today is not saved by "Remember me"; he needs Baptism, he needs Holy Communion, he needs Holy Confession, he needs metanoia, repentance, he needs these things, now, after the Resurrection of Christ. When Christ said "Remember me" back then, Christ had not yet said "It is finished."

When Christ died, he said "It is finished, " and he descended below and ascended again, and he established other ordinances and other ways of salvation. "Go forth, teach all nations, baptize them," and so on. "He who eats my flesh and drinks my blood," and the rest. "Receive the Holy Spirit; whosever sins you forgive, they are forgiven them; whosever sins you retain, they are retained." The way of salvation is now different; it is not the way of "Remember me." Let no one be deceived. So at this point, I wanted once more to draw your attention.

You will do good things; a person's good works settle his place, the place in which he will travel through eternity: first class, second class, third class, the hold, the deck, luxury, tourist, super-luxury. That depends on his works. But in order to board the ship, in order to take that place, he must have the ticket, and the ticket is issued by the Orthodox Church, which Christ founded, this agency of his. No other so-called church issues a ticket for the Kingdom of Heaven.

Christ made one Church; the others men made. They are developments of men, of recent men. The Pope, for example, made his own church in 1054. After the Pope, Luther made his own church in 1519. Down to this day, from the Reformation, there are 350 offshoots that have formed. And every day each one makes his own: no, it is like this; no, since it is over there; no, it is that one. And what Symeon the God-receiver said is fulfilled: "This one is set for the fall and the rising of many, and for a sign that shall be spoken against."

And to this day people clash, people clash. He came to fall so that people might be saved, and yet people destroy themselves in his very person, because out of their pride they fashion a religion of their own. Many believe that, in keeping with the world, with so-called progress, with evolution and so on, these things too must be modified. That we should now stop speaking about death, these morbid things, even though they are realities. That we should stop speaking about Hell, about Paradise; these are things the old folk used to believe.

We have now evolved. My beloved, I am sorry to say this. Man may show an advance around technical things, around material things, but religion does not evolve. It is divine, to be revered. Besides, man has made nothing; he only imagines he has made it. The things man discovers today, because he merely discovers laws, are things which God has established from the foundation of the world. He discovers nothing else; he discovers and discovers, he did not make them now, nor did they come into being now;

he simply finds those things which God has made, and this he considers a great achievement. He cannot tear God down, and the matter of Hell cannot be modified, and the matter of the existence of Paradise cannot be modified. "Here is Hell, here is Paradise," you hear it said with great noise. Hell is not here, nor is Paradise here; from here Hell begins and from here Paradise begins. And as I said a moment ago, at whatever moment the camera of death catches us, there is where we will be. Suppose at this moment I am in repentance,

in confession, with right faith and a humble spirit. If the scythe of death finds me in some way, and there are countless ways for a person to leave this world for the other one. Countless ways, and as we read every day, strange things happen, odd things happen for a person to depart. If it finds me in this state, then I will be in eternity, and all is well; but if it finds me in the other state, I will be in eternity, and all is not well. And the grave, which is honest, is the one thing in this world a person must trust, his own grave. Whatever is given to the grave, that it will guard,

and that it will give back at the judgment. Give it a dove, a dove it will give back at the judgment. Give it a crow, a crow it will give back at the judgment. That depends on you and on me. This is why a person must think about this. For whether he wills it or not, he will not be consulted. Whether he believes it or not, the graves will open one day. Each one will give back whatever was given to him to guard. If faith was given to him, if it was given... He has appointed, it says,

a great day on which he keeps them as well; he does not yet give them the full reward they are due; he does not hold them in Hades, he does not hold them in darkness; they enjoy the gladness and the satisfaction of their faith and their deeds, yet they do not have that gladness which they will receive after the judgment, because the Last Judgment

will cast some down to Tartarus, so to speak, and will raise the others up, so to speak. For now the paper of failure has been handed to the one, and he grieves, and the paper of success to the other. By how much he failed, he does not know. And by how much he was raised, he does not know. On that day he will know, whether he was raised or by how much he lost. This Paul has marked out, as I told you, in the Epistle to the Hebrews. This is a matter of death and of judgment on which many people stumble,

and that is why I would like, if it is perhaps permitted, for us to give one more homily on this, at a given moment, perhaps the next time. Yes, this is it; we will have to pass over to the opposite shore as well, because those on the right heard the second "Blessed, " and we said what these blessed ones must do. Now he turns to the others and says to them: "Depart from me, you cursed." Where are we to go? "Into the outer fire." Did you, the good God, make an outer fire for us human beings?

"Truly, have I not made it for you?" For whom have you made it, then? As we heard: "into the outer fire prepared for the devil and his angels." "For you human beings I have made a kingdom from the foundation of the world. For the Satans I have made Hell." Have you not read what Satan said to the Lord? "Do not send me, before the time, Lord; do not torment me; do not send me into the Abyss before the time." Satan believes that the Abyss awaits him.

Yet he knows and hears that he has a margin of time, and he says, "Why have you come? What have I to do with you, Jesus, Son of God Most High? Have you come here before the time to torment us?" That is, "Have you come to torment me, to send me to Hell, to lock me up before the time?" "I have only a very short while." Satan confesses it, and he expects that we will shut him in one day. Yet man does not believe this. So Hell, my beloved, is for Satan.

But when man sides with Satan, it is not just for him to go off with Satan. How, then, is it to happen? Will he wor... Am I to go out and labor on Satan's building site and then go to be paid by the employer Christ? No, that turns out completely upside down. Besides, certain people get upset. I remember a man at Sotiria, where I used to go in earlier years and speak; there was a little tough fellow here from the Varvakeio, down here, and he says to me, he had a little prayer rope and was fiddling with it.

He would not come inside to where we were speaking. Here he says to me, I want to go to Hell with my buddies, he says, I'll find others there, I don't care to go with the incense crowd. You'll go just as you are, no question about it; because there are people who go to this length, speaking about this holy thing as if they were talking about some trivial little errand, let's say, where if they don't enjoy it, if they don't find it to their liking, they'll catch the other ship and come back, they'll catch the other boat and return. You see, my dear ones, this is a journey that goes one way only.

The Ascension. Is God at fault? God does not in essence punish; man punishes himself, man punishes himself, man punishes himself. 'He has set before you fire and water; stretch out your hand to whichever you wish.' Here is fire, he tells you, and here is water. If you reach for the fire, I'm telling you ahead of time, you are free, but if you choose the water you will be refreshed; if you choose the fire you will bear the consequences, you will burn.

The Ascension.

Did God arrange it wrongly? He has arranged it beautifully. We are the ones who haven't thought it through and don't act on it as we should, I don't know why. Each of us simply indulges himself however he lives in this world. In any case, let us stop here for tonight,

and perhaps God will allow us to give another talk in the future. Amen. During the Triodion we were speaking on other subjects here, though I have also spoken in other parts of Athens, and as I've told you before, all of these talks are recorded on tape. There are recordings on the Publican, on the Prodigal, and on the elder brother of the Prodigal, because he has a problem, he has an issue, and many of us fall into that category. These great parables are the theme in the

Church on the third Sunday of this Triodion period, which is the day after tomorrow, and we come to the Sunday of Meatfare, which sets before us the matter of the Judgment. It is something that concerns every person who will ever be born. Because every person who is born will one day die and be judged; and even if he does not die, because, let us say, the Second Coming of the Lord overtakes him first, he too will be changed and will stand at the judgment, just as all those from Adam down to that hour will also stand there. It can be described as the final link in

the whole matter of the incarnate economy. All the prophecies that spoke of the coming of Christ, and of all the events surrounding his life, have been fulfilled. If we grant that there were five hundred prophecies, four hundred and ninety-nine have been fulfilled. One prophecy still remains, the one that was spoken through the Angel on the day of the Ascension. When our Christ ascended,

departing before his All-Holy Mother and the Disciples, there in Galilee, two figures in white appeared, evidently angels, and said, 'Men of Galilee, why do you stand gazing into heaven? This same Jesus, who was taken up from you into heaven, shall so come in like manner as you saw him go up from you.' It is what we say in the Creed, 'and he is coming again to judge the living and the dead.' This is the final link, this is the last thing. So, just as all the prophecies and the law were carried out and fulfilled, so too, most certainly, this one will be fulfilled in its appointed time.

Which, of course, none of us knows. Because our Christ has hidden from us the date of his coming. Christ spoke the parable of the Publican and the Pharisee, and showed there how a person is saved. And because that alone might be thought insufficient, he also spoke the parable of the Prodigal Son. There he showed that a garment is needed, that repentance is needed, that confession is needed, that the fatted calf is needed. When he had said all these things, he considered that they were enough for a person to put into practice.

Now, he says, with full right I will sit and judge you. It is something found in the Old Testament, found in the New Testament, found in the Tradition of the Church, found in the iconography of the Church. Everything speaks about the Judgment. It is something a person regards as bad; he doesn't want to hear it, he is shocked when you speak to him about judgment, when you speak to him about the Resurrection, when you speak about Hell, about Paradise, because all of these are bound up with the word 'judgment.' When Christ sits upon the throne, each one will go where he belongs, some toward Hell and others toward Paradise, for all eternity.

This, again, certain people cannot grasp. Our Holy Church preserves the Judgment through her iconography. Exactly as Daniel saw it in the seventh chapter, as John saw it in the twentieth chapter, as Enoch saw it, the seventh from Adam, of whom Jude writes to us in his epistle, a single chapter, the epistle of Jude, which is the first Apocalypse, the Holy Gospel. There it presents the judgment, so that as a person goes out he sees what awaits him.

Take heed, O man going out into the world, this is what you will face one day. It is always placed right above the door through which a person leaves for the world. You will also have noticed, even to this day, even in churches that are not canonically iconographed, that above the Beautiful Gate there is an eye; it is the eye of the Lord that sees the deeds of men. Many iconographers, alongside it, also place an ear and a hand. It is the eye of God that sees all things, the hand of God that writes all things, and the ear of God that hears all things.

Why does he hear them, why does he see them, why does he write them down? Because one day he will judge them, and he will know exactly what he is judging. This is what he wants to remind man of, even the unlettered man. Those who can read may find it in the Old and the New Testament, or in Tradition. But the unlettered must see it, and seeing it, they will ask and be taught. Yet even the learned often forget, and so the iconography is a reminder for them as well, the Byzantine iconography, the only one that teaches such spiritual things. No one can, if he wishes to examine the matter in order of time,

he must begin from Adam, forgive me, from Enoch. It is Enoch, the seventh from Adam. He prophesied, saying: Enoch, the seventh from Adam, prophesied, saying, Behold, the Lord came with ten thousands of his saints, to execute judgment upon all, and to convict all the ungodly of all the works of their ungodliness. That is, he is the seventh, and he lived three hundred and sixty-some years. Now, what the exact date is, I cannot tell you. If we add them up, we would find precisely in which year he was shown this scene;

he is the first. Then there is Daniel as well, who writes down the events just as he saw them: I beheld, I kept watching, until thrones were set in place and the Ancient of Days was seated. His garment was white as snow, and the hair of his head like pure wool, like clean wool. His throne was a flame of fire, its wheels were burning. A river of fire flowed out before him. Thousands of thousands ministered to him,

and ten thousand times ten thousand stood before him. The court sat in judgment, and the books were opened. It is on the basis of this prophecy of Daniel that the iconographers above all depict the Judgment, the one I told you about, which is always set at the upper part of the way by which we go out into the world from the Church. The Apocalypse, specifically in the first chapter, verse seven, says: Behold, he comes with the clouds, that is, upon the clouds.

This is a passage that shuts the mouths of the Jehovah's Witnesses, who claim that he has already come, that the Second Coming has happened, that Christ has come. Where did Christ come? Here it says, every eye shall see him. Did you see him? Did I see him? No one saw him. Do you understand what lies they tell? By this very thing it is shown that their teaching is deluded.

The twentieth chapter, verses eleven to thirteen, as I told you before, says: And I saw a great white throne, and him who sat upon it, from whose face the earth and the heaven fled away, and they vanished. And no place was found for them, and I saw the dead, the great and the small, standing before the throne. And there are books, and another book is the Book of Life; in this book will be those who are baptized. The Book of Life, it is called, the book of the baptized. The rest are in one book in general,

but the baptized in particular have another book. The dead were judged out of the things written in the books, according to their faith and their works. The sea gave up the dead that were in it. What will become of those whom the fish devoured? They will be given back. They changed. The particles still exist within the water. Those who recently showed us the splitting of the atom help us to understand that matter changes its form yet still exists.

And death and Hades, that is, the natural deaths, gave up the dead that were in them, and each one was judged according to his works. If you read Ezekiel, specifically the prophecy we read when the Epitaphios returns, just as we come back inside, there you will see how all the bones of the world will each be fitted together again, and how we will take on skin, flesh, and spirit, and become human beings once more. This is said as well in that passage they read to us at the funeral. The epistle reading is from Thessalonians, written by Paul. For this we say to you by the word of the Lord,

that we, and note that he writes the we with an eta, keep this in mind, Paul means that the date was so unclear, and still is, that man does not know when. He has done this to help man to be always ready, for one is always departing, tonight, tomorrow, the next day, in ten years, in a hundred, in a thousand, one is always departing. We, he says, the living who remain unto the coming of the Lord, shall not precede those who have fallen asleep. We will not die to be buried, but we will be changed in an instant, suddenly.

For the Lord himself, with a command, with the voice of the archangel and with the trumpet of God, shall descend from heaven, and the dead in Christ shall rise first. Then we the living who remain shall be caught up together with them in the clouds to meet the Lord. It is the Day on which all stand before the judgment seat of Christ, giving account for the things they have done,

passing through a court of judgment on the basis of what they have done. There, before the eyes of all, the sins will be set forth, the sins that will be uncovered; however much we hide them today, there they will be laid bare, for nothing remains hidden. There where the fountain of fire is, and the sleepless worm, where all things are naked and laid open, where the books of our hearts will be opened, for some say there are papers,

there are pencils and pens and inks; he says, the books of our hearts will be opened, and in the midst will be read aloud what is manifest and what is hidden, the things done by night and by day. And so this great event he proclaims from the foundation of the world, he reminds us of it, he speaks of it, so that no man may be found who can say, I did not pay attention to it. And he himself, when he came, reminds us of this, he always reminds us of it; he himself spoke it, this prophecy and this parable,

which is written in the twenty-fifth chapter of Matthew, verses thirty-one and following: when the Son of Man comes in his glory, and so on. All of this is about his coming and about the judgment he will carry out. Did the Scriptures not say it? Did the Lord not say it? And all peoples have always carried within themselves a sense of judgment, that the soul is not lost, that it will be judged. If the histories and the convictions of the peoples are examined, we will find there, and I have evidence on these things,

we will find that it is indeed so, that one day they will be judged and give account of their deeds, each one, of course, in his own way. But the Church too still continues this every day, indeed every night, I could say, and specifically at the beginning of the day. You know, we begin from one o'clock; the last hour is the final hour of the day, and then the new twenty-four-hour period begins, one o'clock, and so on. You will remember this, after all, from New Year's,

when we turn off the light and turn it back on the moment we hear that time has moved forward by one minute. There, every night, at the Midnight Office, at that hour, it reminds man: Behold, the Bridegroom comes in the middle of the night, and blessed is the servant whom he shall find watching, but unworthy, again, is the one whom he shall find heedless. and so on. Every night it says this, to remind us: take care, O man, for you do not know the hour. Let death not find you asleep; let it not find you like the foolish virgins;

let it not find you with no oil in your lamp, with no oil left to keep your light burning. A person must always be watchful. That is what is meant when the Church prays that God would gather us up out of the dark sleep of sin. This is the dark sleep of sin: that death should not find us unrepentant, unconfessed, with our affairs unsettled. A person must always be ready. That is why the Church prays, through the chanters: 'A whole day, perfect, holy, peaceful, and without sin, grant unto us, O Lord.'

Why do we say this? Because there is always the chance that we may depart this life. And in that same sense we must be prepared. You have seen how a bride, when she is to go to the church to be wed, attends to the last detail. She glances in the mirror again and again to make sure there is no spot or wrinkle, that she may be spotless in every way. At least outwardly. What she is within, God knows. But outwardly, at least.

She is dressed to go to the bridegroom, to present herself. In the case of a wedding she takes care to be spotless if she possibly can. Now imagine how the soul of a person must be, who is going not merely to a betrothed who may well be worse than the bride himself, but to that Bridegroom in whom there is no fault, who cannot be charged with any sin. So pure must the soul be. And yet, time and again we conduct ourselves as if we were never going to die, as if we were sure to go on living: we'll get through the winter, we'll make it to summer, we'll go to the countryside,

we'll go to the seaside and come back again, and so on. All of that, yes, but you must add the 'but.' First God: if He allows it and we are still alive, then we will do this and that. Then a person pays attention to his life, and there is no chance that death will catch him asleep, and along with death comes the judgment. For when death comes, we already undergo a partial judgment. The buying and selling stops, the trading stops, the festival is over. You can no longer set yourself free; you have laid down your earthly portion. And so, for you and for me,

if some pious relative helps us at all, with a memorial service, with a Liturgy, with some good deed done on our behalf, that is well and good. But in broad terms, it is what you fashion with your own hands in this world that counts, because a person stands in eternity exactly as he stands in a photograph. Think of a photograph. If the camera lens catches me holding my ear, I will not appear without my hand on my ear. If I am holding my head, it will not look otherwise. If I am rubbing my eyes, that is how I will appear.

So how could you or I appear any different in death, which is itself the camera lens? If I am black at this moment, can I come out white in the photograph of death? I will not come out white. A person must truly believe these things. That is why we are bound to be ready. God left it hidden, when it will come; when it will come, we do not know, yet we must be prepared. Some say the signs of the times do not yet point to the Second Coming. But understand: there are two ways for you and your Judge to meet.

One is for Him to come to you, the other is for you to go to Him. If you simply go home to Him, well then, the signs of the times are beside the point. The prophet Elijah has not come, the great war has not happened, the Antichrist has not appeared, and so on. I agree with all of that. But here now we have something else, as we said. You may insist to me, you may swear to me, that the Second Coming has not arrived, and then a car runs you over right here on Athinas Street. That could be the end of you, in an instant.

You go home, you suffer a fall, a stroke, and that is the end. That could be the end of you. There are the two ways by which a person can go: either He comes, or you go. He does not come; but if you go, or if I go, then what becomes of us? This is why a person must weigh these things, attend to them, take their measure.

My beloved, this is the most delicate point, because it is also the last one. And if here we do not present ourselves as we ought, then, no matter what, the whole case is lost. I am deeply sorry that, for the most part, it is not preached how a person must stand at the judgment. This passage that speaks of the Judgment speaks of a series of good works, and those who did them were saved, set in contrast with others who did not do them and were lost.

At first glance, take this Gospel and listen, if you like, to the preachers wherever you find them, even at the Metropolis, and I don't know where else. This is the one thing they ought not to preach the way they do. You'll ask me, why? Is it not a good thing to feed the poor, to take in the strangers, to visit the sick, to go to the one in prison? Is it not a good thing? It is good and holy.

Yet many people who do not believe in Christ do exactly this.

To enter Paradise you need a ticket.

That is the whole point. They will divide people into two great categories. Doesn't it say so, into sheep and goats? We learned this from our school desk. These are the parables, the great ones, the famous ones, that they were always telling us. "Come, you blessed ones, come, you blessed ones." "Depart, you cursed ones." "You blessed ones, you shall come and inherit the kingdom of my Father, which has been prepared for you on high,

from the foundation of the world."

An inheritance, an inheritance, a real inheritance.

A real one, that is, not merely nominal; whatever it is, it is real. It does not exist only in appearance, for people who merely seem good. Here is the fine point, the lesson for each person: come and inherit.

Suppose someone died in America and left an inheritance, and you read in the newspapers that the heirs of so-and-so are being sought. Now all the others gather, the nephews, the brothers, whoever they are, they rush to bring out all their title deeds, their papers and the rest, they go to the consulate: "Ah, we are family, we are heirs." By showing the deeds they will receive the inheritance. I don't know how many millions of dollars those are. You get the idea. Inheritance presupposes kinship, it presupposes a real bond.

Many people, just to have their name written in the newspaper, in the column of benefactors, in the column of donors, will gild the church vessels and gild the icon of the Most Holy Theotokos, yet they do not confess, they do not receive Holy Communion, they do not come to church. Will these people go to Paradise? Here he says no; he does not call them to enter Paradise, he calls the others.

Ανάσταση, Ανάσταση, Ανάσταση, Ανάσταση, Ανάσταση, Ανάσταση, Ανάσταση, Ανάσταση, Ανάσταση, Ανάσταση, Ανάσταση, Ανάσταση, Ανάσταση, Ανάσταση, Ανάσταση, Ανάσταση, Ανάσταση,

Ανάσταση, Ανάσταση, Ανάσταση, Ανάσταση, Ανάσταση, Ανάσταση, Ανάσταση, Ανάσταση, Ανάσταση, Ανάσταση, Ανάσταση,

Ανάσ Δευτέρα έχουν των Θεών, ούτε παιδιά του Θεού είναι οι άνθρωποι. Τι κανείς, όσοι οι άνθρωποι δεν είναι παιδιά του Θεού. Δεν είναι του πειθήκου είναι, σατανά είναι, όχι. Πλάσματα του Θεού, διουργήματα του Θεού. Μπορείτε να μου πείτε γιατί ο Χριστός ήρθε στον κόσμο. Τι λέγει ο Παύλος. Ας ρωτήσουμε αυτόν που είναι πιο κοντά στα πράγματα. Για ανοίξετε στο δέλτα κεφάλαιο γαλάτας να είδε τι λέγει εκεί. Λύνα την υιοθεσίαν απολάβουμε.

Τι είχαμε την υιοθεσίαν. Τη Χάσανε στα μονοπάτια της αμαρτίας, Εντοπροσώπο του Αδάμ και Τσέβας, Είμεθα απόγονοι αυτών των πρώτων που εξώσαν του Παραδείσου και έχασαν την πατρότητα, Ότε ήρθε το πλήρωμα λέει του χρόνου, Εξαπέστειλαν ο Θεός των Υιών αυτού, Γενόμενων εκ γυναικός, Γενόμενων υπονόμων, έτσι που τον όμον εξαγοράσει, Είναι την υιοθεσία από λάδων,

Στο α11, Όσοι δε λάδων, Αυτόν, Το Χρυσό, Εξυμφιεύωση, Θεού γενναίστα. Δεν τον έλαβε τον Ιηθούν, αλλά τον βλαστημάει και από πάνω. Είναι παιδί του Θεού, εφόσον δεν είναι αδερφός του Χριστού. Ο Χριστός, λοιπόν, είναι εκείνος ο οποίος δημιουργεί τη συγγένεια. Όσις τον εβαπτίσετε, Χριστόν δεν εβίσαστε. Ο άνθρωπος, από την ημέρα που αναγνωρίζει τον Χριστόν ως σωτήρα και βαπτίζεται στο όνομά του κλπ, από την ημέρα γίνεται μικρός αδερφός του. Μικρός αδερφός του. Λέει πιο κάτω.

Εφόσον επίγησατε ενυτούτον τον αδελφό μου, τον αλαχίστον, τους Χριστούς και λέγει αδέρφια μικρά δικά του Γίνουμε λοιπόν εγώ κατά χάριν αδελφός του Χριστού κατ' επέκταση του Θεού Ο φυσικός κληρονόμος της Βασιλείας των Ουρανών είναι ο Χριστός Ο νόμος, παρουσιάζεται ο Χριστός και λέγει πατέρα δεν είμαι μονακός, έχω και κάτι άλλα μικρά αδέρφια του πίστευστά σε μένα, και μας παρουσιάζει Αυτός, ουδί σε μου λέει, τόσο μας παρουσιάζει. Όταν λοιπόν δεν τον λεχτούμε, δεν βαπτιστούμε στο όνομά του, δεν κοινωνήσουμε από το σώμα του και το αίμα του κλπ. Πώς είναι δυνατόν να έχουμε τις φιλοιότητες για να έχουμε από την κληρονομία και

τον Πατερημό να το λέμε, πρέπει να τον πιστεύουμε τον Χριστό για να έχουμε Πατέρα τον Θεό. Γιατί ο Θεός έχει ένα παιδί, τον Χριστό. Εμείς καταχάριν είμαστε παιδιά του Θεού, όταν καταχάριν είμαστε και αδελφοί του Χριστού, των Χριστών, και την Εκκλησία, και τον Πύρο, την Ασκαλία, και κλπ. Δεν δυνατόν να λέγονται ότι είναι παιδιά του Θεού και ότι θα κληρονομήσουν από τη Βασιλεία των Ουρανών, το έχετε σχεστεί αυτό. Τι

τι λέει, η παρένθεση,

τη Βασιλεία, οι κοινοί, οι ιτοί, κυρονομούνε τυχόν Βασιλεία, θα πάει ο καθένας να πάρει ένα κομμάτι από τη Βασιλεία εκείνη, ή θα πάνε τα πριγκυπόπουλα, δεν πάνε οι πριγκίψες και οι υπη συγγενείς να πάρουν, και

περί Βασιλείας, ή στον άνθρωπο, πει να γίνει πριγκυπόπουλο, πρέπει να γίνει Βασιλόπουλο, πώς μπορεί να γίνει ένας χωματένιος άνθρωπος, θα πει κάποιος τώρα να ανέβει τόσο ψηλά, γι' Αυτό εκατεύει αυτός τόσο χαμηλά, ώστε να μας βρει. Εδώ είναι το θέμα της θείας επικοινωνίας. Της θείας κοινωνίας. Επιτυχάνει ο άνθρωπος που κοινωνεί το σώμα και το αίμα του Χριστού. Αυτό ο Χριστός έκανε, έδωσε το σώμα του και το αίμα του στον κοινό άνθρωπο να τον κάνει κενόν, στο χωματένιο να τον κάνει πνευματικόν.

Τον άνθρωπο που συσφλέβεται μέσα έχει αίμα του Αδάμ, να βάλει του νέου Αδάμ, του Χριστού, εγώ, κοινωνήσατε τόσες φορές, ώστε να συμπληρωθεί το αίμα που έχετε συσφλέβες σας, κοινωνήσατε, το κοινωνάτε για χρόνια πολλά και για κοκά, εγώ, δεν ξέρετε ότι είναι φαγητό και ποτό, ότι είναι για την ψυχή του ανθρώπου και τροφή της πηγής, η Θεία Κοινωνία και πρέπει να είναι καθημερινή, εγώ, Αλλήμων από τους ανθρώπους που στέκονται από μακριά και βλέπουν το μυστήριο, δεν ετοιμάζονται, δεν διατηρούν, θα πρέπει ο άνθρωπος να κοινωνεί δυνατόν κάθε μέρα, αλλά δεν θέλουν να σταματήσουμε την αμαρτία και είναι φυσικό να μην μπορούμε να προσέλθουμε κάθε μέρα, διότι όπως

ξέρουμε η Θεία Κοινωνία έχει τα αντίθετα αποτελέσματα αν ο άνθρωπος δεν είναι στην κατάλληλο θέση, δεν έχει δοκιμάσει τον εαυτό του, όπως λέει Παύλος, δοκιμαζέστο, έκαστο σε αυτόν. και ούτω εκ του άρτου εστιέτου και εκ του ποτηρίου πεινέτου. Δεν θέλουμε να σταματήσουμε την παρανομία, δεν θέλουμε να γυρίσουμε τα αδικημένα που έχουμε αδικήσει πολλούς, δεν θέλουμε να συγχωρήσουμε τους εχθρούς μας, δεν, δεν, δεν, καθήμεθα από μακριά και παίρνουμε το αντίδωρο στο τέλος, τον μάρτυρα αυτόν της κατηγορίας θα μας πάει στην κόλαση, γιατί εδώ το παίρνει στο χέρι σου είναι φωτιά το αντίδωρο, γιατί σε ρωτάει πού είναι το δώρο και γιατί δεν το παίρνεις, εμένα με λένε αντίδωρο, δεν με

Ανάληψη, Ανάληψη, Ανάληψη, Ανάληψη, Ανάληψη, Ανάληψη, Ανάληψη, Ανάληψη, Ανάληψη, Ανάληψη, Ανάληψη, Ανάληψη, Ανάληψη, Ανάληψη, Ανάληψη, Ανάληψη, Ανάληψη, Ανάληψη, Ανάληψη, Ανάληψη, Ανάληψη, Ανάληψη, Ανάληψη, Ανάληψη, Ανάληψη, Ανάληψη, Ανάληψη, Ανάληψη, Ανάληψη, Ανάληψη, Ανάληψη, Ανάληψη Θα τα θέλει από εκείνον που είναι αδελφός του Χριστού και τον προτρέπει την αγαθοεργία του να την κάνει στον αδελφό το δικό του. Αν είναι εκλεκτικός που θα την κάνει την αγαθοεργία σε εκείνον θα πει δόξα σε ο Θεός που καταλαβαίνει ως εκείνον που θα βλασσινούς τον Χριστό θα του πεις υποχρεωμένος να μου φέρεις. Εμένα είμαι καθόλου υποχρεωμένος να σου φέρω,

εφόσον διαφέρουμε εις την πίστη, σε αναγνωρίζω και λοιπά ότι είσαι άνθρωπος, έχεις εικόνα και ομοίως του Θεού, όμως εφόσον εσύ σε ελληματικά τοποθετείς τον εαυτό σου στο αντίπερα πεζοδρόμιο, θα πάρω θέση να προσέξω, να κοιτάξω πρώτα τους αδελφούς του Χριστού, γιατί έτσι λέει, τους οικείους της πίστεως, εκεί θα πας πρώτα. Αν έχεις περίσευμα ή είσαι Ωνάσης, ξέρω εγώ, δώσε και στους άλλους, δεν σε δυσκολεύει κανένας Όμως πρώτα θα κοιτάξεις, μόσα στις είπε, ούκα πεστάλει μη στα απολολότα πρόβατα οίκου Ισραήλ Δεν έχω δικαίωμα να πάρω το ψωμί των άρτων και να το δώσω στα κοινάρια, στους μη βαπτισμένους ή στους βαπτισμένους οι οποίοι απεμπόλησαν το βαφισμά τους όταν ήρθαν στην ανάλογο ηλικία και αντετάχθησαν στο Χριστό, στο Ευαγγελίο τους, στην Εκκλησία του κλπ.

Εδώ λοιπόν αγαπητοί μου είναι το μυστικό, εδώ είναι ο κόμβος και αυτό να προσέξετε θα πράτετε το αγαθόν. Δεν θα ελπίζετε εις αυτό. Εγώ με τον τρόπο μου έχω δώσει κάτι ορισμούς επάνω σε αυτά τα θέματα. Θα ήθελα λόγω την επίκαιρο να το επαναλάβω. Μια και γράφεται και φεύγει και στον κόσμο έξω και στην επαρχία και στο εξωτερικό αυτή η ομιλία Ο άνθρωπος διά των έργων του δεν εξασφαλίζει παράδεισο

Χρειάζεται τα έργα για τη θέση στον παράδεισο και το σώμα και το αίμα του Χριστού για την είσοδο στον παράδεισο Ένα

διαμέρισμα πολυτελέστατο, αναπαυτικότατο Το έχετε μέσα σε μια πόλη, η οποία πόλης είναι γύρω-γύρω κλεισμένη, φρουλημένη, έχει πύλες, όπως είχε και η Αθήνα μας τον παλιό καιρό Έχεις λοιπόν στην πλάκα επαραδείγματι, ή στο κολονάκι, διαμέρισμα, όμως πας να εισέλθεις εις την πύλη και δεν σ' αφήνουν να εισέλθεις εις την πύλη Χρειάζεσαι είσοδων ειδικοί για να εισέλθεις εις την πύλη, μα έχω μέσα διαμέρισμα, έχω μέσα στο κολονάκι και λοιπά, ναι Ναι, την ισοδό σας, δώστε μας το εισιτηριό σας, για να σας επιτρέψουμε να πάτε εκεί, διαφορετικά θα μείνετε έπαιξε Τα έργα του ανθρώπου είναι οι αποσκευές του, κανένας είναι μόνο με αποσκευές, οπουδήποτε να πας, ο οποιοδήποτε πόρτο, μάσα πλάνο, μάσα τρένο, μάσα αυτοκίνητο, το

ιστηριό σας κύριε, έχω αποσκευές, ναι, για να βάλω τις αποσκευές σας, το ιστηριό σας, χωρίς ιστηριό σας, χωρίς ιστηριό, και θέλετε να σας πω ένα νηστικό, χωρίς να θέλεις να το εφαρμόσετε, χωρίς αποσκευές φίλεσαν πολλοί, χωρίς ιστηριό, ουδήσιος, ο τελόνης Είχε αποστευές που κατέβηκε δεδικαιωμένος. Ο Φαρισαίος δεν είχε αποστευές, έμεινε έξω. Για δεν είχε σε τίμη, δεν είχε θέση με τον Θεό. Δεν είχε αγάπη. Ο μεγάλος αδελφός του Αθώτου δεν είχε αποστευές, πώς δεν είχε.

Βέποτε το λύτσο παρήλθονο. Έμεινε έξω. Ο μικρός είχε, έμπηκε μέσα. Ο εκδεξιός είχε αποστευές, διότι έτεινε το εισιτήριο. Μη θυπή μου για τη βασιλεία σου. Σε μια στιγμή που όλοι τον είχαν Αν έχουμε καταλήψει, Αυτός τον ομολόγησε. Βλέπετε περιπτώσεις, και άλλες πολλές θα είναι μέσα στη Γραφή και στη ζωή των ανθρώπων. Τελευταία στιγμή, αν τους γνωρίζει η ευκαιρία, αλλά διότι δεν ξέρουμε των τρόπων του θανάτου μας, δεν μπορούμε να έχουμε ελπίδα εκείνη τη στιγμή, ότι θα προλάβουμε να εξομολογηθούμε, να

κοινωνήσουμε και να ομολογήσουμε Χριστόν. Και εξαρτάται πώς το κάνουμε, γιατί πολλοί το κάνουν από ανάγκη εκείνη τη στιγμή, Από ανάγκη, μη έχοντας αλλού, Αν είναι ολοκληρωμένη η πίστη, Αν είναι αναγνωρισμένο πραγματικά ότι έτσι είναι και έκαμα λάθος, τότε θα λυξεί η υπόψη. Διαφορετικά, εξομολογεί την τελευταία στιγμή, παρότι εκκοινώνησε, θα βρεθεί πάλι στο αντιπεραστρατόπεδο. Έτσι λέει ο Μέγας Αθανάσιος, το ληστή τον είπε, είπε το μνηστητή μου, αλλά μην το βάλετε ποτέ στο νου σας να πείτε και εσείς το μνηστητή είστε, διότι το μνηστητή μου είναι στην παλαιάν οικονομία μου, Χριστός δεν είχε πει τότε τέλεσε στο σταυρό, δεν σώζεται ο άνθρωπος

σήμερα με το μνηστητή μου, χρειάζεται βάπτισμα, χρειάζεται η ακοινωνία, χρειάζεται εξομολόγηση, χρειάζεται μετάνοια, χρειάζεται αυτά, μη σήμερα μετά την Ανάσταση του Χ Ο Χριστός, όταν είπε αυτός το μνηστητή μου τότε, δεν είχε πει το τετέλευθε ο Χριστός. Όταν ο Χριστός απέθανε, είπε το τετέλευθε και κατέβει κάτω και ανέβει, έβαλε άλλων θεσμών και άλλων τρόπων σωτηρίας. Πορευθέτες, μαζί τα έξατε, πάντα τα έξατε, βαπτίζονται σαν αυτούς και λοιπά Ο τρόγο μου τη σάρκα και πίνω μου το αίμα και τα τι αυτά Λάβετε πνεύμα άγιον αντινοναφείτε τις αμαρτίες, αφήενται αυτής αντινοκρατεί και κράτητε Είναι άλλος ο τρόπος σωτηρίας, δεν είναι ο τρόπος με τον μνηστητή μου, μην πλανηθεί κανείς Λοιπόν στο σημείο αυτό, ήθελα πάλι να αφησήσω την προσοχή σας Θα πράτεται άγαθα, τα

άγαθα έργα του ανθρώπου, του τακτοποιούν την θέση, θέση θα ταξιδεύει στην αιωνιότητα, πρώτη θέση, δευτέρα θέση, τρίτη θέση, αμπάρ, ξέρω εγώ κατάστρωμα, λουξ, τουριστική, υπερλουξ, αυτό εξαρτάται από τα έργα του, αλλά για να εισέλθει στο καράβι, για να πάρει τη θέση αυτή, θα πρέπει να έχει το εισιτήριο το οποίο το εκκλίνει, τη Ορθοδόξο Εκκλησία ο Χριστός, αυτό το πρακτοριό του. Καμιά άλλη λεγωμένη Εκκλησία δεν εκλεί στη τήρια διά την Βασιλεία των Ουρανών Χριστός έκανε μία Εκκλησία, τα άλλα τα φτιάξαν οι άνθρωποι Είναι εξελίξεις των ανθρώπων, νεαλά ανθρώπων Έφτιαξε ο Πάπα σε παραδείγμα τη δικιά του Εκκλησία το 1054 Από τον Πάπα έφτιαξε ολούθηρος δικιά του Εκκλησία το 1519 Μέχρι τη σήμερα

από τη διαμαρτυρήσεως είναι 350 παρενθέσεις γινωμένες Και καθημερινώς φτιάχνουνε ο καθένας, όχι έτσι είναι, όχι αφού εκεί είναι, όχι εκείνο είναι Και εφαρμόζεται εκείνο που είπε ο Σημεών ο Θεοδόχος, ούτως κείται εις τόσιν και εις Ανάστασην πόλων και εις σημείων αντιλεγόμενων Και μέχρι σήμερα συγκρούονται άνθρωποι, συγκρούονται άνθρωποι Αυτός θα πέσανε για να σωθούν οι άνθρωποι και οι άνθρωποι αυτοκτονούν εν το προσώπο του διότι το εγωισμό τους φτιάχνουν μια δικιά τους θρησκεία. Πολλοί πιστεύουν ότι σύμφωνα με τον κόσμο, με τη λεγωμένη πρόοδο, με την εξέλιξη κλπ, ότι πρέπει να τροποποιηθούν και αυτά τα πράγματα. Να σταματήσουμε πλέον να συζητούμε περί θανάτου, μακάβρια πράγματα, παρότι είναι

πραγματικότητες. Να συζητούμε περί κολάσεως, περί παραδείσου, αυτά είναι πράγματα που τα πίστευαν οι παλιοί. Εμείς τώρα εξελίχθημε. Αγαπητοί μου, λυπούμε που θα πω αυτό. Ο άνθρωπος μπορεί να παρουσιάζει μία εξέλιξη γύρω από τεχνικά πράγματα, από υλικά πράγματα, αλλά η θρησία δεν εξελίσσεται. Είναι θείο κατά σέβασμα. Άλλωστε, ο άνθρωπος δεν έχει κάμει τίποτα, φαντάζεται ότι έχει κάμει. Αυτά τα οποία βρίσκει σήμερα ο άνθρωπος, διότι βρίσκει απλώς νόμους, το οποίο ο Θεός έχει αποκαταβολής κόσμου φτιάξει. Δεν βρει κανίποτε άλλο, Βρίσκει, Βρίσκει, Δεν τα φτιάξε τώρα, Ούτε έγιναν τώρα,

Απλώς βρίσκει, Εκείνα που ο Θεός έχει φτιάξει, Και αυτό το θεωρεί μεγάλο κατόρσιο, Δεν μπορεί να γκρεμίσει το Θεό, Και να τροποποιηθεί το θέμα της κολάσεως, Και να τροποποιηθεί το θέμα της υπάρξεως του παραδείσου, Εδώ είναι η κόλαση, Εδώ είναι και ο παράδεισος, Ακούγεται να λέγεται παταγωδός, Δεν είναι εδώ η κόλαση, Ούτε εδώ είναι ο παράδεισος, Από εδώ αρχίζει η και από εδώ αρχίζει ο Παράδεισος. Και όπως είπα γρηγορότερα, σε όποια στιγμή μας βρει ο φωτογραφικός φακός του θανάτου, εκεί θα υπάρχουμε. Είμαι αυτή τη στιγμή εν μετανοία, εν εξομολογής, με πίστη ορθή και με πνεύμα ταπεινών. Αν το δρεπάνι του θανάτου με βρει με κάποιον τρόπο, μη τρόποι υπάρχουν για να φύγει ο άνθρωπος από αυτόν τον κόσμο για τον άλλον.

Μοιροί τρόποι, και όπως διαβάζουμε καθημερινώς, ξένα πράγματα γίνονται, παρά ξανα γίνονται για να φύγει ένας άνθρωπος Αν με βρει κατά αυτή την έννοια, τότε θα είμαι στην αιωνιότητα, εντάξει, αν όμως με βρει κατά άλλη την έννοια, θα είμαι στην αιωνιότητα, όχι εντάξει Ο δε τάφος, ο οποίος είναι ειλικρινής, σ' ένα που πρέπει να έχει εμπιστοσύνη ο άνθρωπος στον κόσμο τούτον ή στον τάφο του Ό ,τι του δοθεί, του τάφου, αυτό θα φυλάξει και αυτό θα αποδώσει εντικρίση. Περιστερά του δώσεις, περίστερα θα αποδώσει εντικρίση. Κόρακα του δώσεις, κόρακα θα αποδώσει εντικρίση. Αυτό εξαρτάται από σένα και από μένα. Γι' αυτό ο άνθρωπος πρέπει να το σχέδετε αυτό.

Διότι είτε το θέλει, είτε όχι, δεν πρόκει να ρωτηθεί. Είτε το πιστεύει, είτε όχι, θα ανοίξουν οι τάφοι μίαν ημέρα. Ο καθένας, ό,τι του έδωσει να φυλάξει. Αν του δώσει και πίστης, αν του δώ Ανάληψη, Ανάληψη, Ανάληψη, Ανάληψη, Ανάληψη, Ανάληψη, Ανάληψη, Ανάληψη, Ανάληψη, Ανάληψη, Ανάληψη, Ανάληψη, Ανάληψη, Ανάληψη, Ανάληψη, Ανάληψη, Ανάληψη, Ανάληψη, Ανάληψη, Ανάληψη, Ανάληψη, Ανάληψη, Ανάληψη, Ανάληψη, Ανάληψη, Ανάληψη, Ανάληψη,

Ανάληψη, Ανάληψη, Ανάληψη, Ανάληψη, Ανάληψη Έχει τάξι, λέει, μια μέρα μεγάλη που του φυλάει και αυτούς, δεν τους τόδω στο βραδίο όσο τους πρέπει, δεν τους έχει στον άδει, δεν τους έχει σκοτάδει, απολαμβάνουν την έγλινη και την ικανοποίηση της πίστεως και των πραξιών των, όμως δεν έχουν την έγλινη εκείνη που θα λάβουν μετά την κρίση, διότι η κρίση η τελική, τους μεν θα τους ταρταρώσει έτσι μάλλον, τους δε θα τους ανυψώσει έτσι μάλλον. Τώρα έχει δοθεί το χαρτί της αποτυχίας του ΜΕΜ και θλίδεται και της επιτυχίας του ΔΕΚ. Με πόσο απέτυχε, δεν ξέρει. Και με πόσο προϋβάστη, δεν ξέρει. Εκείνη τη ημέρα θα ξέρει.

Προϋβάστη ή με πόσο έχασε. Αυτό το έχει καρονίσει, όπως λέγει ο Παύλος, που σας είπα, στην προσεβραίους επιστολή. Είναι θέμα αυτό του θανάτου και της κρίσεως, το οποίο σκοντάχουνε πολλοί άνθρωποι, γι' αυτό θέλω να σας ίσως επιτρέψει να κάνουμε μία ακόμη ομιλία επάνω σ' αυτό, σε δεδομένη στιγμή, ίσως στην άλλη Ήσουνε αυτό, θα πρέπει να περάσουμε και στην απέναντι όχθη, διότι οι εκδεξιών άκουσαν το δεύτερο ευλογημένοι και είπαμε τι πρέπει να κάνουν αυτοί οι ευλογημένοι Τώρα γυρίζει προς τους άλλους και του λέγει πορεύεστε άπε μου η κατηραμένη Πού να πάμε εμείς στο πύρτο εξώτερον Κάνει εσύ ο αγαθός Θεός πύρ εξώτερον για μας τους ανθρώπους

Αλήθεια δεν έχω κάνει για εσάς Για ποιον το έχεις κάνει ενδιάσκριο όπως ακούσαμε στο πύρτο εξώτερον Το ειτυμασμένο, το διαβόλο και τις αγγέλεις αυτού Για εσάς τους ανθρώπους έχω κάνει βασιλεία από καταβολής κόσμου Διά τους Σατανάδες, Έχω κάνει κόλαση, Δεν έχετε διαβάσει, Τι είπε ο Σατανάς, Στον Κύριο, Μη με στείλεις του, Νεε Κύριε, Πρώτης ώρας, Μη βασανίσεις, Μη με στείλεις την Άβησσο, Πρώτης ώρας, Το πιστεύει ο Σατανάς, Ότι Άβησσος τον περιμένει, Όμως ξέρει και ακούει, Ότι έχει ένα περιφώριο χρόνου, Και λέγει, Γιατί ήρθες, Νεε, Τι είμαι και εσύ, Ιησού, Ιε, Του Θεού του Υψίσου, Ήδεσόδε, Πρώτης ώρας βασανίσαι ημάς, Ήδε να με βασανίσες δηλαδή, Να με στείλεις την κόλαση, Να με κλείσεις, Πρώτης ώρας, Είμαι ελάχιστος ώρας, Σατανάς το ομολογεί, Και περιμένει ότι

θα τον κλείσουμε μέσα, Κάποια μέρα, Όμως ο άνθρωπος αυτό δεν το πιστεύει, Η κόλαση λοιπόν αγαπητοί μου, Είναι για το Σατανά, Όταν όμως ο άνθρωπος με το Σατανά, Δεν είναι δίκαιο να πάει με το Σατανά, Πώς θα γίνει δηλαδή, Θα εργ Βγάζομαι εγώ στην οικοδομή του σατανά και θα πηγαίνω να πληρώνουμε από εργοδότη Χριστό. Δε, πολύ ανάποδο γίνεται αυτό. Άλλωστα στενοχωριστούν ορισμένοι. Κοιμούμαι έναν στη Σωτηρία που πήγαινα παλιότερα και μιλούσα, ήταν ένα μαγκάκι εδώ από τη Βαρβάκιο εδώ κάτω και μου λέει είχε ένα κομπολογάκι και έπαιζε αυτός. Δεν ερχόταν μέσα εκεί που μιλούσαμε. Εδώ μου λέει, θέλω να πάω με τους μάγκες μου, λέει στην κόλαση, θα βρω κι άλλους,

δεν μου αρέσει να πάω με τα λιβάνια, θα πας, όπως τρώνεις θα πας, οπωσδήποτε, γιατί υπάρχουν άνθρωποι μέχρι αυτού του βασιμού, να ομιλούν κατά αυτή την αγία, σαν να μιλάνε για κάποια μικροδουλίτσα, να πούμε που αν δεν τα περάσουν καλά, δεν τα βρουν καλά, θα πάρουν το άλλο καράβι και θα έρθουν, θα πάρουν το άλλο πλάνο και θα γυρίσουν, βλέπετε αγαπητοί μου, είναι ένα ταξίδι αυτό που βγάζει μόνο

Ανάληψη, Ανάληψη, Ανάληψη, Ανάληψη, Ανάληψη, Ανάληψη, Ανάληψη, Ανάληψη, Ανάληψη, Ανάληψη, Ανάληψη, Ανάληψη, Ανάληψη, Ανάληψη, Ανάληψη, Ανάληψη, Ανάληψη, Ανάληψη, Ανάληψη, Ανάληψη, Ανάληψη, Ανάληψη, Ανάληψη, Ανάληψη, Ανάληψη, Ανάληψη, Ανάληψη, Ανάληψη, Ανάληψη, Ανάληψη, Ανάληψη, Ανάληψη Φταίει ο Θεός, Δεν τιμωρεί στην ουσία ο Θεός, Αυτοτιμωρείται ο άνθρωπος, Αυτοτιμωρείται ο άνθρωπος, Αυτοτιμωρείται ο άνθρωπος, Παρέθηκε εσύ πυρ και ήλωρ, Ούε αν θέλεις εκτενή τη χείρα σου, Λόν φωτιά σου λέει, Εδώ είναι νερό, Θα το βάλεις τη φωτιά, Θα κάλεις το λέω προκαταγωνικός, Είσαι ελεύθερος, Θα το βάλεις το νερό, Θα δροσιστείς, Σύ το βάλεις τη φωτιά, Θα έχεις τα επακόλουφα, Θα

σύμεισες, Ού

Ανάληψη, Ανάληψη, Ανάληψη, Ανάληψη, Ανάληψη, Ανάληψη, Ανάληψη, Ανάληψη, Ανάληψη, Ανάληψη, Ανάληψη, Ανάληψη, Ανάληψη, Ανάληψη, Ανάληψη, Ανάληψη, Ανάληψη, Ανάληψη, Ανάληψη, Ανάληψη, Ανάληψη, Ανάληψη, Ανάληψη, Ανάληψη, Ανάληψη, Ανάληψη, Ανάληψη, Ανάληψη, Ανάληψη, Ανάληψη, Ανάληψη, Ανάληψη

Ανάληψη, Ανάληψη, Ανάληψη, Ανάληψη, Ανάληψη, Ανάληψη, Ανάληψη, Ανάληψη, Ανάληψη, Ανάληψη, Ανάληψη, Ανάληψη, Ανάληψη, Ανάληψη, Ανάληψη, Ανάληψη, Ανάληψη, Ανάληψη, Ανάληψη, Ανάληψη, Ανάληψη, Ανάληψη, Ανάληψη, Ανάληψη, Ανάληψη, Ανάληψη, Ανάληψη, Ανάληψη, Ανάληψη, Ανάληψη, Ανάληψη, Ανάληψη Τα είχε λάθη ο Θεός, Τα έχει ωραία. Εμείς δεν τα σκεφτήκαμε και δεν τα πράττουμε όσο πρέπει, δεν ξέρω για ποιο λόγο. Ο καθένας μας απολαμβάνει όπως τρώνε στον κόσμο τούτο. Να μείνουμε μπάση περιπτώσει μέχρι εδώ απόψε το βράδυ και ίσως επιτρέψει να κάνουμε μία άλλη στο μέλλον. Αμήν. Για το Τριώδιο μιλούσαμε άλλα θέματα εδώ,

παρότι μίνησα σε άλλα μέρη των Αθηνών και υπάρχουν όπως σας είπα και άλλοτε όλες αυτές οι ταινίες μαγνητοφωνημένες. Υπονημένες και του Τελόνου και του Ασώτου και του μεγάλου αδελφού του Ασώτου, διότι αυτός έχει πρόβλημα, έχει θέμα και πολλοί είμαστε μέσα σε αυτού. Η υπόθεση αυτές μεγάλες παραβολές στη Εκκλησία, την Τρίτη Κυριακή της περίοδου αυτής του Τριωδίου, που είναι μεθάβριο και έχουμε της απόκρεο, μας παρουσιάζει την υπόθεση της Κρίθεος. Είναι κάτι που αφορά κάθε άνθρωπο που θα γεννηθεί. Διότι κάθε άνθρωπος που θα γεννηθεί θα αποθάνει κάποτε και θα κριθεί και αν

δεν θα αποθάνει διότι θα τον προλάβει Φερυπίν η Δευτέρα Παρουσία του Κυρίου θα αλλάξει και αυτός και θα παρουσιαστεί στην κρίση όπως θα παρουσιαστούν και όλοι αυτοί οι από Αδάμ μέχρι της ώρας εκείνης. Είναι κάτι που μπορεί να χαρακτηριστεί ο τελευταίος κρίκος της όλης υποθέσεως της εμσαρκου οικονομίας. Όλες οι προφητείες που μίλησαν για τον ερχομό του Χριστού και για όλα τα γεγονότα του γύρω από τη ζωή του ξεπληρώθησαν Αν παραδεχτούμε ότι ήσαντε 500 οι προφητείες, οι 499 ξεπληρώθησαν Υπολείπεται μια προφητεία ακόμη, εκείνη η οποία

ελέγχθηκε διά του Αγγέλου την ημέρα της Αναλήψεως Όταν ο Χριστός μας ανελήφθη, έφυγε μπροστά από την Παναγία Μητέρα Του και από τους Μαθητάς, εκεί στη Γαλιλαία, δύο λευκοφόροι παρουσιάσαν προφανώς άγγελοι και είπαν, άντρες Γαλιλαίοι τι εστίκατε εμβλέποτε στους ουρανών, ούτως ο Ιησούς ο αναληφθής αφημώνης των ουρανών, ούτως ελεύσετε, ον τρόπον εθεάσαστε απερχόμενων αφημών. Είναι εκείνο που λέμε, στο πιστεύω, και πάλι είναι ερχόμενος, γρήνε ζώντας σε νεκρούς Αυτός είναι ο τελευταίος κρίχος, αυτό είναι το τελευταίο Όπως λοιπόν εφηρμόστησαν, εξεπληρώθησαν όλες οι προφητείες και ο νόμος Έτσι ασφαλώς και η μία αυτή θα εκπληρωθεί στο δέοντα καιρό Πράγμα

το οποίο δεν ξέρει βέβαια ο καθένας από εμάς Διότι ο Χριστός μας έχει κρύψει την ημερομηνία της παρουσίας του Ο Χριστός μίλησε την παραβολή του Τελώνου και Φαρισαίου και έδειξε εκεί πόσο ανθρωποσώζεται Διότι θα εθεωρεί το ελλειπής, είπε και την παραβολή του Ασώτου Ιού Και υπέδειξε εκεί ότι χρειάζεται ένδυμα, ότι χρειάζεται μετάνοια, ότι χρειάζεται εξομολόγησης, ότι χρειάζεται μόσχος συτευτός Όταν είπε όλα αυτά εθεώρησε ότι είναι αρκετά για τον άνθρωπο να εφαρμόσει Τώρα λέγει με όλο το δικαίωμα θα καθίσω να σε κρίνω Είναι κάτι που υπάρχει στην Παλαιά Διαθήκη, υπάρχει στην Καινή Διαθήκη, υπάρχει στην Παράδοση της Εκκλησίας, υπάρχει στην Αγιογραφία της Εκκλησίας Τα πάντα

ομιλούν περί της κρίσεως Είναι κάτι δε που ο άνθρωπος το θεωρεί κακό, δεν θέλει να το ακούσει, σοκάρεται όταν του μιλήσεις για κρίση, όταν του μιλήσεις για Ανάσταση, όταν του μιλήσεις για κόλαση, για παράδεισο, διότι όλα αυτά είναι συνηφασμένα με τη λέξη κρίσης. Όταν ο Χριστός καθίσει στο θρόνο θα πάει ο καθένας εκεί που πρέπει, άλλοι προς την κόλαση και άλλοι προς τον παράδεισο αιωνίως Αυτό πάλι δεν μπορούν να το εννοήσουν ορισμέν Η Αγία μας Εκκλησία περισσώσει δια της αγιογραφίας της την κρίση Όπως ακριβώς την είδε ο Δανιήλ στο 7ο κεφάλαιο, όπως την είδε ο Ιωάννης στο 20ο κεφάλαιο Όπως την είδε ο Ενόφ, Εύδομος από Αδάμ, που

μας γράφει ο Ιούδας στην επιστολή του, ένα κεφάλαιο, μια επιστολή του Ιούδα, που είναι πρώτος Αποκαλύψηος, το Ιερόν Ευαγγέλιο Εκεί παρουσιάζει την κρίση, βγαίνοντας ο άνθρωπος να βλέπει τι τον περιμένει Πρόσεξε άνθρωπε έξω που πηγαίνει στον κόσμο, αυτό θα αντιμετωπίσει μια μέρα Είναι πάντοτε ακριβώς από πάνω από την πόρτα που φεύγει ο άνθρωπος προς τον δόσμο Ακόμη θα έχετε προσέξει και μέχρι τη σήμερα και στις μη κανονικώς ιστορημένες εκκλησίες Υπάρχει από πάνω από την Ωραία Πύλη ένα μάτι, είναι ο φθαλμός του Κυρίου που βλέπει τα σπράξεις των ανθρώπων Πολλοί αγιογράφοι παράλληλα βάζουν και ένα ους, ένα αυθί και ένα χέρι Είναι δηλαδή

το μάτι του Θεού που τα πάντα βλέπει, είναι το χέρι του Θεού που τα πάντα γράφει και είναι και το αυτή του Θεού που τα πάντα ακούει Γιατί τα ακούει, γιατί τα βλέπει, γιατί τα γράφει, διότι θα τα κρίνει μία ημέρα, θα ξέρει ακριβώς τι θα κρίνει Αυτό θέλει να υπεντιμήσει στον άνθρωπο και στον αγράμματο ακόμη Οι γραμματισμένοι μπορεί να το διαβάσουν στην παλιά και στην Καινή Διαθήκη ή στην Παράδοση Όμως οι αγράμματοι πρέπει να το δουν και βλέποντάς το θα ρωτήσουν και θα πληροφορήσουν Αλλά και οι γραμματισμένοι ξεχνάνε πολλές φορές και είναι και για αυτούς μία υπενθύμησης η αγιογραφία, η Βυζαντινή η μόνη η οποία διδάσσει τέτοια πράγματα πνευματικά Δεν σε λύσει κανείς η χρονολογικώς να εξετάσει το θέμα θα πρέπει να αρχίσει από του Αδάμ, συγγνώμη, από του Ενώχ

Είναι ο Ενόχτωμος από Αδάμ, Προφήτευσε λέγει,

Ο Ενόχτωμος από Αδάμ, Ενόχτω, Λέγων, Ιδού, Ήλθε Κύριος σε Ναγίες Μυριάση Αυτού, Ποιήσε κρίσιν κατά πάντων, Και ελέξε πάντας τους ασεβείς, Περι πάντων των έργων της ασεβίας αυτών, Δηλαδή, ο Αδάμ είναι έβδομος και έζησε 360 τόσα χρόνια, Τώρα, ποια ακριβώς ημερομηνία είναι, Δεν ξέρω να σας πω, Αν τα προσθέσουμε, θα βρίσκαμε ακριβώς ποια χρονολογία του έδειξε αυτή τη σκηνή, είναι ο πρώτος Επίτα υπάρχει ο Δανείλ επίσης και αυτός, ο οποίος γράφει, όπως τα είδε τα γεγονότα, εθεώρουν, έβλεπα, έως ότου οι χρόνοι ετέχισαν και ο παλαιός των ημερών εκάθειτο Το έλλειμμα αυτού λευκών οσίχιών και η θρίξης κεφαλής αυτού οσί αίριων καθαρών, σαν μαλλί καθαρών.

Ο φρόνος αυτού φλόξ πυρός, η τροχή αυτού φλέγουν. Ποταμός πυρός ήλκεν έμπροσεν αυτού. Χίλια, χιλιάδες σε λειτουργούν αυτό και μύριε, μυριάδες παρεστήκησαν αυτό. Κριτήριον εκάθισε και βίβλοι οι νεόχθησες. Με βάση αυτή την προφητεία του Δανιήλ, κάτι εξοχήν οι Αγιογράφοι, φτιάχουν την κρίση, αυτή που σας είπα που υπάρχει πάντοτε το επάνω μέρος της σειράς που βγαίνουμε εις τον κόσμο, από την Εκκλησία Η Αποκάλυψη, συγκεκριμένος στο πρώτο κεφάλαιο, στίχος 7, λέγει «Ηδού και τε μετά των Εφελών», δηλαδή επί των Εφελών

Αυτό είναι ένα δάφιο που κλείνει τα στόματα των Ιωχοβητών, οι οποίοι λέγουν ότι ήρθε, έγινε η Δευτέρα Παρουσία, ήρθε ο Χριστός, που ήρθε ο Χριστός, εδώ λέει όψοτε πάσο θαλμός, ετύ τον είδες, εγώ τον είδα, κανένα δεν τον είδες, καταλάβατε, τι λένε ψέματα, το δεικνύεται από αυτό και ότι είναι πλανεμένη. Το 20ο κεφάλαιο, στίχος 11-13, όπως σας προείπα, λέει Και είδων θρόνων μεγάλ λευκών και των καθήμενων επ' αυτού, που από του προσώπου έφυγε η γη και ο ουρανός, χάθητος Και τόπος ούχε βρέθη αυτοίς, και είδων τους μεγρούς, τους μεγάλους και τους μικρούς, εστώτας ενώπιον του θρόνου Και βιβλία είναι η Χρυσάνη, και άλλο βιβλίο είναι ο Εσύ της Ζωής, σε αυτό το

βιβλίο θα είναι βαπτισμένοι Βιβλίο της Ζωής λέγεται Του Βαπτισμένων. Οι άλλοι είναι γενικά σε ένα βιβλίο, αλλά ιδιαιτέρως οι βαπτισμένοι έχουν άλλο βιβλίο. Κρίθησαν οι νεκροί εκ των διαγραμμένων της βιβλίας, κατά την πίθυνα αυτών και τα έργα αυτών. Βόκεν η θάλασσα τους νεκρούς τους εναυτοί. Πολλοί. Τι θα γίνουν αυτούς που τους φάγαν τα ψάρια. Να τους δώσουν. Άλλαξαν. Τα μόρια υπάρχουν μέσα στο νερό. Αυτοί οι οποίοι μας παρουσίασαν την διάρξη του ατόμου τελευταίως, μας βοηθάνε να ξέρουμε ότι η ύλη αλλάζει μορφή και υπάρχει Και ο θάνατος και ο άδης, δηλαδή οι φυσικοί θάνατοι, το κάνουν τους νεκρούς τους εναυτής

και κρίθησαν έκαστος κατά τα έργα αυτών Άμα διαβάσετε τον Ιζεκίλ, συγκεκριμένως την προβητεία που διαβάζουμε όταν επιστρέφει ο Επιτάφιος, μόλις μπαίνουμε μέσα, εκεί θα γείτε πως τα οστά όλα του κόσμου θα συναρμολογηθούν το κατένα και πως θα πάρουμε το δέρμα, τη σάρκα, το πνεύμα και θα ξαναγίνουμε άνθρωποι. Το λέγει άλλωστε αυτό και το κομμάτι αυτό που μας διαβάζουνε στη Γηδεία. Ο Απόστολος είναι από Συσσαλονικής, τον οποίο έχει γράψει ο Παύλος. Τούτο γάρι μην λέγομεν εν κυρίου, εν λόγω κυρίου, ότι εμείς, το εμείς το έχει με ίτα δε, να έχετε υπόψη σας ο Παύλος, δηλαδή ήταν τόσο φλού η ημερομηνία και είναι ακόμη, δεν ξέρει ο άνθρωπος, πότε και αυτό το έχει κάνει για να βοηθήσει τον άνθρωπο να είναι πάντοτε έτοιμος, πάντοτε φεύγει, απόψε και αύριο και την άλλη

και με δέκα και με εκατό και με χίλια χρονιά, πάντοτε φεύγει. Εμείς λέει οι ζώντες οι περιλυπόμενοι, Ιστην παρουσίαν του Κυρίου, Ουμί φτάσουμε τους κοιμηθέντας, Δεν θα πεθάνουμε να μας άψουνε, Αλλά θα αλλάξουμε απόψε, Απότομα, Ότι αυτός ο Κύριος, Ενκελέσματη, Ενθονία Αρχαγγέλου, Και Ενσάλπικη Θεού, Καταβίσεται από ουρανού, Και οι νεκροί, Εν Χριστό, Αναστήσονται πρώτον, Έπειτα, Εμείς οι ζώντες οι περιλυπόμενοι, Άμα στην αυτή σαρπαγισόμεθα εν εφέλες, Ισσαπάντηση Κυρίου Ανάληψη, Ανάληψη, Ανάληψη, Ανάληψη, Ανάληψη, Ανάληψη, Ανάληψη, Ανάληψη, Ανάληψη, Ανάληψη, Ανάληψη, Ανάληψη, Ανάληψη, Ανάληψη, Ανάληψη, Ανάληψη, Ανάληψη, Ανάληψη, Ανάληψη, Ανάληψη, Ανάληψη, Ανάληψη, Ανάληψη, Ανάληψη, Ανάληψη, Ανάληψη, Ανάληψη, Ανάληψη, Ανάληψη,

Ανάληψη, Ανάληψη, Ανάληψη κατά την οποία πάντες παρίστανται το βήμα του Χριστού, δώσανται δικά στον πεπραγμένον, να περάσουν από δικαστήριο, με βάση αυτά τα οποία έχουν πράξει. Εν θα προφθαρμών πάντων προτεθήσετε τα αμαρτήματα, τα οποία θα ξεσκεπαστούν, λέει, όσο και αν τα κρύβουμε σήμερα, εκεί θα ξεσκεπαστούν, δεν υπάρχουν κρυφά. Εν θα η πηγή του πυρός και ο ακίμητος κόλλης, εν θα πάντα γυμνά και τετραχυνισμένα, εν θα βίβλοι των καρδιών ημών ανοιγήσονται, γιατί ορισμένοι λένε χαρτιά, υπάρχουν μολύμια και πένες και μελάνια, το λέγει, βίβλοι των καρδιών ημών ανοιγήσονται και εν μέσω αναγνωστήσετε τα φανερά και κεκριμένα τα ενιχτή

και ενημέρα. ώστε το μεγάλο αυτό γεγονός αποκαταβολής κόσμου το καταγγελεί, το υπενθυμίζει, το λέει, ώστε να μην βρεθεί κανένας άνθρωπος να πει ότι εγώ δεν το πρόσεξα. Αλλά και ο ίδιος όταν ήρθε, αυτό υπενθυμίζει, το υπενθυμίζει πάντοτε, το είπε και ο ίδιος, την προφητεία και την παραγολή αυτή, η οποία είναι γραμμένη στο 25ο κεφάλαιο του Ματσαίου, στίχους 31 και κατωτέρω, όταν έρθει ο Υιός του Ανθρώπου, εν τη δόξη αυτού κλπ. Όλα αυτά είναι για την έλευσή του και για την κρίση την οποία θα κάνει. Δεν το είπαν οι γραφές, δεν το είπε ο Κύριος και όλοι οι λαοί πάντοτε είχαν μέσα τους

για κρίση, ότι η ψυχή δεν χάνεται, ότι θα κριθεί. Αν εξεταστούν οι ιστορίες και οι πεπιθήσεις των λαών, θα βρούμε εκεί, εγώ έχω στοιχεία επάνω σε αυτά, θα βρούμε ότι πράγματι έτσιες και εκτοντώ, ότι κάποια μέρα θα κρυθούν και θα δώσουν λόγο των πράξεών του, ο καθένας βέβαια με τον τρόπο του Αλλά και αυτή η Εκκλησία ακόμη εξακολουθεί κάθε ημέρα, μάλιστα κάθε νύχτα θα μπορούσα να πω και συγκεκριμένως στην αρχή της ημέρας Ξέρετε εμείς αρχίζουμε από το 01, τη Τετάρτη ώρα είναι η τελευταία ώρα της ημέρας, έπειτα αρχίζει το καινούριο 24 ώρο, 01 και λοιπά Θα το ενθυμίστε, άλλωστε, από την πρωτοχρονιά που κλείνουμε το φως και το ανοίγουμε μόλις ακούσουμε ότι περπάτησε

κατά ένα λεπτόν ο χρόνος Εκεί, κάθε βράδυ, στο μεσονυχτικό, την ώρα εκείνη, υπενθυμίζει στον άνθρωπο, η δου, ο νυμφίος έρχεται εν το μέσο της νυχτός και μακάριος ο δούλος ον ευρύση γρηγορούντα, ανάξιος δε πάλι ον ευρύση ραθιμούντα και τα υπόλοιπα. Κάθε βράδυ το λέει αυτό, ώστε να υπενθυμίζεις τον άνθρωπο, άνθρωπε πρόσεχε, διότι δεν ξέρεις, μη σε βρει κοιμισμένο, μη σε βρει σαν τας μωράς παρθένους, μη σε βρει μη έχουν έλεον στην κανδύλα σου, μη έχουν έλεον εις των λίχνων σου. Ο άνθρωπος πρέπει να είναι πάντοτε ενεργηγός, αυτό άλλωστε λέγει και με εκείνο που λέγει να μας συλλάξει από τον ζωφερόν ύπνο της αμαρτίας Ζωφερός ύπνος της αμαρτίας είναι αυτός, να μην μας βρει αμετανοήτους, ανεξανομολογήτους,

ατακτοποιήτους Ο άνθρωπος πρέπει να είναι πάντοτε έτοιμος, γι' αυτό άλλωστε και δέεται στην Εκκλησία, δια των ψαλτών Την ημέρα πάσαν τελείαν αγίαν ειρητική και αναμάρτητον, παράσχου κύριε, λέμε εμείς, γιατί, τι χρειάζεται, διότι υπάρχει εκδοχή να φύγουμε και πρέπει να είμαστε κατά αυτήν την έννοια, είδατε για να βγει μια νύμφη να πάει στην εκκλησία, να στεφανωθεί, κοιτάζει την τελευταία λεπτομέρεια θα ρίξει πολλές φορές στον καθρέφτη να δει πως υπάρχει σπήλος ή ρητίδα, να είναι ολόλευκος κατά πάντα Τουλάχιστον εξωτερικός, Εσωτερικός, Ο Θεός το ξέρει τι θα είναι, Αλλά εξωτερικός τουλάχιστον Στεφτείτε για να πάει στον Ιμφίο, Να παρουσιαστεί, Εμπασχετοπεριτώσεις Γάμων, Κοιτάζει να είναι ολόλευκος ή δυνατόν Φανταστείτε τώρα πως πρέπει να είναι η ψυχή του ανθρώπου, Που θα πάει όχι απλόν σε

ένα μνηστήρα, Που πιθανόν να είναι χειρότερος από την Ιμφή αλλά θα πάει στο μνηστήρα εκείνον ο οποίος δεν έχει, δεν κατηγορήσει για αμαρτία, τόσο πρέπει να είναι εντάξει και τούτης πολλές φορές πολιτευόμεθα σαν να μην πρόκειται να πεθάνουμε ποτέ, σαν να πρόκειται να ζήσουμε, θα βγάλουμε και το χειμώνα, θα πάμε και το καλοκαίρι, θα πάμε και στην εξοκή, θα πάμε και στα μπάνια και θα γυρίσουμε κλπ. Όλα αυτά ναι, αλλά θα βάνεις και το αλλά Πρώτα ο Θεός, αν επιτρέψει και ζήσουμε, θα κάνουμε αυτό, θα κάνουμε εκείνο Τότε ο άνθρωπος προσέχει τη ζωή του και δεν υπάρχει εκδοχή να τον πιάσει στον ύπνο ο θάνατος και κατ' επέκταση είναι η κρίση Διότι όταν επέλθει ο θάνατος έχουμε και μερική κρίση Σταματάει η αγοροπολιστία, σταματάει το εμπόριο, σταματάει η πανήγυρηση Δεν μπορεί

να απολυτευτείς, καταθέτεις το ημιστή και κατά συνέπεια για σένα και για μένα, αν βοηχηθείς τίποτα από τίποτα ευσελής συγγενής, κάνα μνημόσυνο, με κάνα λειτουργία, με κάνα καλό πίσω, έχει καλός. Αλλά οι γενικές γραμμές χοντρικά είναι εκείνο το οποίο φτιάξει με τα χεράκια σου στον κόσμο τούτον, διότι ο άνθρωπος βρίσκεται στην αιωνιότητα όπως βρίσκεται στη φωτογραφία. Φωτογραφία. Αν με συλλάβει ο καθρέφτης, παραδείγματι ο φωτογραφικός φακός, εμένα να κρατώ το αυτί μου, δεν θα φαίνουμε κρατώντας το αυτί μου. Αν κρατώ το κεφάλι μου δεν θα είναι το ίδιο. Αν τρίβω τα μάτια μου δεν θα φαίνουμε έτσι. Πώς εσύ και εγώ στο θάνατο που είναι

φωτογραφικός φακός θα φαίνουμε αλλιώς. Μπορώ αν είμαι μαύρος αυτή τη στιγμή να παρουσιαστώ άσπρος στη φωτογραφία του θανάτου. Δεν θα παρουσιαστώ άσπρος. Πολύ α Ευχαριστία να τα πιστεύω άνθρωπος αυτά, γι' αυτό ο άνθρωπος είναι υποχρεωμένος, το άφησε κρυφό το πότε θα έρθει, πότε θα έρθει, δεν ξέρουμε, πρέπει όμως να είμαστε έτοιμοι, μα τα σημεία των καιρών δεν δείχνουν ακόμη, λένε ορισμένοι, τα σημεία των καιρών της Δευτέρας Παρουσίας, δεν ξέρεις ότι με τον κριτή σου είναι οι δύο τρόποι για να συναντηθείτε, ο ένας είναι για να έρθει αυτός και ο άλλος είναι να πας εσύ, ξέρεις αν γυρίζει στο σπίτι, καλά τα σημεία των καιρών Δεν ήρθε ο προφήτης Ηλίας, δεν έγινε ο μεγάλος πόλεμος, δεν παρουσιάστηκε ο Αντίχριστος κλπ. Συμφωνώ εγώ με αυτά.

Αλλά εδώ τώρα έχουμε και μερικοί, είπαμε. Μου λέσαι, μου υπογράφησαι, θα γίνει στο σπίτι τώρα και θα σε πατήσει ένα αυτοκίνητο εδώ στην Αθηνάς. Αυτό μπορεί να μου πεις τίποτα. Με και άσπα, θα πας σπίτι, να κοπεί, να σκήρωμα, να πας και να βροβολήσει. Αυτό μπορεί να μου πεις τίποτα. Οι δύο τρόποι και μέσα που μπορεί να πήγει ο άνθρωπος και να πάει αυτός, αυτός δεν έρχεται, αν πας εσύ, αν πάω εγώ, τότε τι γίνεται, για αυτό ο άνθρωπος πρέπει αυτά να τα ζυγίσει, να τα προσέξει, να τα μετρήσει

Αγαπητοί μου, το πιο λεπτό σημείο, γιατί είναι και το τελευταίο, και αν σε αυτό δεν παρουσιαστούμε ως πρέπει, διάσκη περιπτώσει τότε η υπόθεση χάσει Λυπούμε πάρα πολύ δε, διότι σε ένα μεγάλο ποσοστό δεν κηρύτεται πόσο άνθρωπος πρέπει να είναι εντικρίσει Το κομμάτι αυτό που ομιλεί περί της Χρήσεως, ομιλεί για μια σειρά καλών έργων που όσοι τα έκαναν αυτά εσώθησα Να αντιθέσεις με αλλούς που δεν έκαναν αυτά και απολέθησαν

Πρώτης όψεως το Ευαγγέλιο, παρακολουθήσετε αν θέλετε όπου βρεθείτε τους ομιλητάς Μητροπόλεως ακόμη και δεν ξέρω που Είναι το μόνο το οποίο δεν πρέπει να ομεινείτε Θα μου πείτε γιατί Δεν είναι καλό πράγμα να τρέφεις των πτωχών, να συναγάγεις των ξενιτευμένων, να επιστέφτεσαι τον ασθενή, να πηγαίνεις στο φυλακισμένο Δεν είναι καλό πράγμα Καλό και Άγιο είναι Αυτό το κάνει πολλοί κόσμοι που δεν πιστεύουν στο Χριστό Για να πας στον παράδεισο χρειάζεται εισιτήριο Αυτό είναι το θέμα Θα

χωρίσουν τους ανθρώπους σε δύο μεγάλες κατηγορίες Δεν το λέει, σε πρόβατα και σε ρήφια Αυτό το στέρμα από το Θρανίο ακόμη Είναι οι παραβολές αυτές, στις παντακτηρές, οι μεγάλες, που μας τις έλεγαν πάντως Ήσουσμένοι, δεύτεροι ευλογημένοι, ελάτε οι ευλογημένοι Ήσουσέ, φορεύεστε οι κατηραμένοι Είσαι ευλογημένοι κύριε, εσείς θα έρθείτε να κληρονομήσετε την βασιλεία του πατέρα μου Ο οποία είναι ετοιμασμένη εινή, με ύψελον, από καταβολής κόσμου

Θα βλέπω, Ανάληψη, Ανάληψη, Ανάληψη, Ανάληψη, Ανάληψη, Ανάληψη, Ανάληψη, Ανάληψη, Ανάληψη, Ανάληψη, Ανάληψη, Ανάληψη, Ανάληψη, Ανάληψη, Ανάληψη, Ανάληψη, Ανάληψη, Ανάληψη, Ανάληψη, Ανάληψη, Ανάληψη, Ανάληψη, Ανάληψη, Ανάληψη, Ανάληψη, Ανάληψη, Ανάληψη,

Ανάληψη, Ανάληψη,

Ανάληψη, Ανάληψη

Πραγματική δηλαδή, όχι της ταυτότητός, τι αν είναι, πραγματική, δεν υπάρχουν στην εικόνα, στις καλοί άνθρωποι Στο λεπτό, το σημείο, η υπόδειση του ανθρώπου, δεύτερα να κληρονομήσει

Φίλωσαν στην Αμερική, τι κανέναν κληρονομία, δούμε στις ημερίδες, ζητούνται κληρονόμη του τάρου Και θα μαζευτούν τώρα οι άλλοι, τα ξανδέρκια, οι αδέρκια, ξέρω εγώ τι είναι εδώ πέρα, θα σπέσουν να βγάλουνε τους τίτλους όλους, τα χαρτιά τους κλπ, τα ζήσουν στο προξενείο, α, είμαστε, κληρονομία. Δείχοντας τους τίτλους θα πάρουνε την κληρονομία. Δεν ξέρω πόσα εκατομμύρια δολάρια είναι εκείνα. Το νιώθουμε. Η αερονομία προϋποθέτει συγγένεια, προϋποθέτει,

δεν προϋποθασορία, πολλία, για να γραφτούν στη θημερίδα, για να γραφτούν στη στήλη των ευεργετών, για να γραφτούν στη στήλη των δωρητών και το χρυσό το Βλασιμάνε και την Παναγία τη Βλασιμάνε και δεν εξομολογούνται και δεν κοινωνούν και δεν εκκλησιάζονται, θα πάνε στον παράδεισο αυτοί, εδώ λέει όχι, δεν καλεί αυτού να πάνε στον παράδεισο, καλεί τους άλλους