On the Family (Part 1)

This English transcript is an automated translation of the original Greek lecture. It may contain errors; the original Greek audio recording is the authoritative source. Some passages are omitted per editorial policy.

In the family, and more generally in society. And we said, if you remember, those of us who were together, that as long as the mother is a person of prayer and

falls on her knees, the child, or the children, stand upright, both in soul and in body. As an extension of this thought, gathered around the person of the mother, who is the axis of the home, around the family and society, I thought this evening I would say something about the other side as well. For the mother is not alone; there is also the father, and it is the two of them together now who make the family,

because the family, as you know, is neither the father nor the mother on their own. It is the two of them together who make up the family, and behind them stand their descendants. I think you will not dispute this; it is a common confession that the family is not standing well today. There is, of course, a reason. If a person is willing to find the reason and to correct the fault, I hope he will find his destiny and succeed. For many people do not see this matter as they ought to see it;

they see it somewhat differently. So if a person wishes to speak about the family, he has to go back, far back, until he comes to meet the first family. The first family is Adam and Eve; this is the head of all families, Adam and Eve. We are not speaking about those who say we come from some apes, who descend from the ape; we are not speaking of them.

We are speaking of those who believe in God the Creator. So the first family is a creation of God; and being the creation of God, of an eternal God, it will surely have a lofty destiny and a boundless dignity. It will not be merely a family that has pots and water-jugs and the rest. Is that a family? For the two first human beings to be poems, a poem,

the two first human beings of this eternal God, this means that the One who does not make things that die, things that are extinguished in a little while, but who, being eternal, makes things that are eternal, this means that the family has a great destiny, a great blessing, a great mission. Why, then, did God make man, the first family? Out of what self-interest, as some say, since we make everything depend on that, on what we gain, what advantage, saying, if I were to do something,

I would not do it unless I had something to gain from the other. A person must have some reason, and indeed many times a person acts for material reasons, for material reasons, reasons of self-interest, reasons of the flesh. God had no such reason at all. God, out of love, wished to fashion other creatures as well, that they might live in eternity and enjoy the joy, the blessedness, that He Himself has. This was the reason He made man. He had no other reason whatsoever.

So He gave him, first of all, the talent of life, on the one hand, to exist in eternity. And second, He gave him also the power, the second talent, to increase his kind and to fill the earth. This was the first commandment, a joyful commandment. You will live forever, and you will see others, coming from you, filling the world around you, as many as the sand of the sea.

On the one hand the envy of Satan, and on the other the carelessness of man, frustrated in part, and for a certain span of time, the purposes for which God made man. Although He made him not to die, with his own hands man managed to bring death upon himself. Yet God set this right for him afterward, when He Himself came upon the earth and died and conquered Satan, the enemy of death and the father of death, and gave back to man eternal life and the great mercy,

as our Church so beautifully says. The second part, the increase of mankind, this man kept; the proof is that the first couple, as you know, bore children. Yet this too, Satan, down through the ages, takes care to frustrate. He does not want the increase of the human race, and that is why so many methods have been devised and are used today, many times even at the cost of the very existence of man himself. For many people die, many women die, others lose their minds, others are harmed, suffering all kinds of losses,

in order to succeed in frustrating the multiplication of mankind, so that the first human beings, the first family is the family that He made. Man ought to bear in mind that, since the good God made the family, and on its basis was to build the rest of society and so on, God had arranged for this society to be happy, for this society to flourish, to live beautifully and not to live wretchedly; for man, far from God, whatever he may have of God's material goods,

For man is, as we said, twofold in nature; he is both spirit and flesh. He has a spiritual world and he has a material world. The spiritual world serves his soul, while the material world serves his body. Man, of course, in his rebellion, rejected that which has to do with his soul. And for this very reason he died, he was cut off from God, for death means being cut off from life. With thorns and thistles

among the things you will sow, the things you will labor to make in your life. To the woman He said, you will give birth in pain, and so on, and so on. He did not deprive her entirely of the enjoyment of good things. But now she will bring them forth by the sweat of her brow. You were not worthy; you would not stay in your place. I had given you everything free, as a gift, so that you might enjoy it. Now, for the sake of self-preservation, you will have to work in order to obtain them.

And that is why I said earlier, in answer to the question, that if a person is willing to acknowledge God, God has a way of helping him in a hidden, sacred manner, without his even realizing it, though if he has eyes he will indeed see it, and of easing his life, so that, even though he is in pain, in tribulation, amid so many adversities, he will pass through this open sea and the sea will not enter, the deep will not come into his boat; he will always pass over the top. How he will pass through, I do not know; only the One who carries him through will know, for that is how it is.

We all cross the open sea like a little boat, and the whole care is to pass through the sea without the sea getting inside; that is the point. And then man will reach his place of rest, there where the destiny of every man lies, this is it. So in order for man to succeed, in order for this family, or the families descended from the first family, to succeed, they must understand that it is to their benefit to remain together with God, who made them with a certain destiny and gave them the

commandment and all the help they need in order to be happy and to succeed. People who do not take God seriously, who look at things only from the outside and try to build a family on the flesh and on self-interest alone, will fail. And we see today how many family shipwrecks there are. Officially there are 150,000 divorces pending in the Archdiocese of Athens alone. How many are the unofficial ones, how many never even reach that point, how many? And all these are considered married couples and families, but in reality they are not, because God was never asked.

God is the one who leads the bride. He took the bride and gave her to the bridegroom. He fashioned her as a helper fit for him, because a man is not meant to be without a woman, nor a woman without a man. The complete human being within the family is the married couple. Regardless now of whether there are exceptions and some remain unmarried. They are different, they are exceptions. They are not the rule; the rule is the married couple. The exceptions, who have special talents from God, are able to live in virginity, as we answered earlier, and to succeed.

But for a person to be able to succeed, he must, so to speak, consult the Creator. The one who made marriage, the man, the woman, the family. If they do not ask Him, they will fail. If you took Eve and saw to it that she completes Adam's side, it would be perfect. Because none of us knows who his Eve is, who his own rib is. And none of us women knows who Adam is; only God knows who Adam is and who

Eve is for this one and for that one. Especially in our days God is not asked; out of mere irony we come to the marriage for Him to bless us, those who still reckon with the Mystery of marriage, to bless our marriage for us. What I did, whom I take, and what my life will be with her or with me, and whom he takes, this is our own business, God; you just bless us. So they command God,

He is not asked whether this match should even take place. That is why many, although they outwardly appear well-matched, are in reality dislocated; they are hunchbacks; Adam is not theirs either. We want to exist without trials, without the Cross, without tribulations, without adversities, to take the good man or the good woman, and let the bad ones be taken by whoever takes them,

as if God should send angels from heaven to marry off the bad women and the bad men. If God wants to make a match through you, to save another soul as well, do you not consider it an honour, to help another soul? Ask the men or the women who showed patient endurance within a marriage, who did not seek it out. They did not pursue it, but God gave it to them. Do you not think so?

Ask yourselves and see how satisfied they feel afterwards, when they managed to help a devil of a husband in the end and to save him, so that he goes on to eternity. A corrupt woman, they bore with her and helped her, and she was saved. Ask yourselves what satisfaction they feel, apart from the reward, the crown. God wants man as His co-worker; not for us to save him without you, not for us to save her without you; but we have no patient endurance. When the marriage took place, I drank from the cup,

which was a confession that you will receive the trials and the adversities and the temptations. We will bear them together; I will never throw off the yoke, I will never pull my head out, because 'spouse' means yoked together, it means a joining together in the yoke. It means entering into a yoke, the way you put the oxen in, so that they may draw the plough of the family. Now one of them cannot say, 'I am not pulling because the other one is not helping.' Will you pull alone? It is better that both oxen pull together, since they entered the yoke together.

A yoking together that can later be broken is not what is meant. For politely we say 'the tender half' here for the wife, or 'the tough half' for the husband. You admit that she is the half; what is the other half, and who makes the one? The two of you make one; otherwise you are half one and half the other, as I was saying earlier. The perfect thing is marriage, two together who make one soul, one Adam, but it must be one soul. And I say, if one of them suffered a stroke, if hemiplegia struck you and the lower half was paralysed, what do you do?

Do you go to the doctor and tell him, 'Cut me off here at the middle and throw this part away for me, because I cannot carry it'? He has not lost the case. Why would you keep carrying it constantly, even dragging it along? If then you admit that she is your half, and the two of you are one, and so it is, 'what therefore God has joined together, let no man put asunder, and the two shall become one flesh, ' do you grasp these things well, or did you simply come to mock? You will pay for it there one day; this is the strait gate here,

and you must not get away with it. Do whatever you want and say whatever you want; you will come to reality one day and you will see that these things which have been written are true. The things God commanded for the people who wished to marry. Otherwise, look at what we do; we take it lightly. 'His breath does not smell sweet.' For fifteen years they lived together through every rubbish heap and his breath did not smell, and now his breath smells.

We have plenty of such cases right here. Ten, fifteen, five, six, seven years. From there we left nothing standing; as soon as the marriage takes place, it dissolves the next day, 'incompatibility of character,' they say, you understand. This God who made these things must be asked, because if a person does not know who the person is that he should take, he will make mistakes and he will fail. And he will blame God, when he should blame himself. God often makes a certain arrangement that our eye does not catch. He always wants to save, even at risk to Himself, as it were.

'Help Me to save him. Help Me to save your child.' 'To save your husband, to save your wife.' We will not lend a helping hand for this to come about. Those of you who were with me in earlier years remember when I spoke about prayer, and there was a man who had a neighbour who, whenever he over here would light incense for a censing in order to pray, that man next door over there would turn on the radio and not let him pray. This went on for a long time, until once this man here was not careful, he was not on his guard, and the other deceived him,

and instead of praying for his own sins and for the other man, he turns against him and says to God, 'But really, Lord,' he says, 'are You below the middle? Since You see him, he will not let me pray here, he does not turn back, he takes no counsel about anything, away with him from my life, ' and so on, 'let him get out of the way.' And so, fierce and angry against God and against his neighbour, this man lay down to sleep, and meanwhile he sees an enormous avenue, and from one direction Christ is coming along the avenue, and from the other he himself was going.

He realised it was Christ and began to shrink back, his tongue starting to swallow itself and so on, saying to himself, 'Now we will see how He greets us, what I will say, what I will do.' Then, as it happened, they arrived, he knelt down, did such and such, and Christ says to him, 'You there, come.' 'Speak to me,' he says, He says to him... 'Who put you on this road, and you are going here on this avenue?' He says, 'You, Lord, You put me here.' 'That man over there, do you not know him?'

He turns that way and sees a cliff, and at the edge that little neighbour, fallen, half of him over the cliff, needing only a little more to go down below. 'Do you know him,' He says, 'this one?' He says, 'I know him.' 'Who is he?' 'He is,' he says, 'the little neighbour.' 'You were telling Me at night,' He says, 'to throw him down below, so that you would be rid of him. I came and was crucified,' He says, 'for him...' And even in the matter of health,

this is why God must be asked who this companion should be, the one beside whom I am to stand, so that I may not fail, not in the eyes of the world, but so that I may not fail in my destiny according to God, because this world and its good things and all the fleshly things and the material

things will pass away one day. The soul is the one that will remain in eternity. There are two cases in the Old Testament that urge a person to wait for his Creator to give him his companion. Nowadays, as you know, there are even agencies that arrange matches. There are certain liars and the like who arrange matches, and other deceivers who arrange matches, and afterward they hear nothing but curses, on and on, and so a great hook is sunk in, a huge crane out of Hell,

because of these schemes and the frauds they commit to patch a thing together, to bring two people together. For you know, a matchmaking never happens without ulterior issues; there are always bodily calculations, there is politics, there is the scheme, there is self-interest and who knows what else. Yet society would be altogether different if a person would ask God. Both the woman and the man should ask: who is the one meant for me. And then God could give to each the one who truly is his, because for the most part the people who took matters

into their own hands and made their own choice by themselves, who did not listen to their spiritual father, have failed in reality. And they did not fail by the world's reckoning; they failed before God. They failed. Behind it all there must be the judgment of the first Creator of the family. Who shall be the married couple, who shall be the union, who shall be the pair. In Proverbs it says plainly the following: "Fathers apportion house and property to their children"; it means the houses and the fields are received as an inheritance from the father. "But a wife is joined to a husband by the Lord,

by the Lord a wife is joined to a husband." It does not say that there are shops and matchmaking offices and so on, nor does it say to open up your house and let the suitors come in to look over your daughters. Nor does it say to send your daughters, the virgins, off to the den of corruption, to the gatherings and the rest, to go find themselves husbands. They tell you to kneel and to ask of God, for God knows that you have one, two, three, five Eves here, or he knows that you have one, two, three, five Adams, and he knows who the partners are who ought to make up the blessed pair.

For one should know the following. One of the Fathers has said this very thing in such a case. And I want to pass it on to you. Concerning the descendants. For whether a couple is happy or a couple has failed, and more precisely whether a family is blessed or a family is broken, the right choice of one's life partner has decisive importance, for the descendants as well. For from two good people there will come at least one good person. And from him will come something further, and something more again.

And in this way society is given its fragrance, its salt, its savor. For the young couples, the modern ones, whose very first wish is to throw grandmother's and grandfather's icons out of the house so that they themselves can move in, what kind of children will they then bring forth, what kind of household? What will the children turn out to be? Within one, two, three generations it has become a jungle, satanism a hundred percent throughout society. This is why a successful couple, that is, a couple blessed by God as God wills it, will leave behind an inheritance of good seed;

and so it is said, for the descendants this choice of one's life partner has decisive importance. And a person must entrust it to God, who alone knows. And even if we grant that I have succeeded with my wife, and you have succeeded with your husband and so on, before God you have not succeeded, for you are transgressors in that you did not ask him. I take this tape recorder, I bring it to be repaired; the man does not have the proper part, the right head to fit it, so he puts in some other one,

and I get the job done, but it is not the right part, it is not the one it ought to be, and it will not do the work as it should. It is the same there too. A man cannot grasp this, because he is full of self, while he should trust in God, who sustains all things, foresees all things, cares for all things. I do not know which of you read the Scripture. If you do read it, you must have come upon the time when God sent the Archangel Raphael to keep Tobias company, to go somewhere far off and bring back some money,

because his father had gone blind, money that was owed to them; and the Archangel brought this young man back married, with a family, with money, with a girl and a wife and all of it. So in a certain conversation he had, without knowing that the one serving him was the Archangel, in a conversation the Archangel said to him, "This is the one you shall take as your wife." This is the one appointed for you from before the ages; she is the one appointed for you, not merely foreseen; he has foreseen that she is for you,

she is the one appointed for you, from before the ages, God has appointed this one for you, from before the ages. Of course many people ask, as we often hear, and how am I to know which one God is behind, that it is God who stands behind this one, or the other one, or how am I to know to go and find her? You will not go and find her yourself; you will leave it to the One who has destined to unite your paths. He knows the ways, he knows the roads by which he will bring you together and unite you.

Has it never happened to you, I do not know, but we are full of self, we go and choose all on our own; go out to the countryside and you will see. The first one came by, nothing; the second came by, nothing; another came to me at Petherio, nothing; another came to me at Kessio, nothing. But here, how is it that she said yes at once? "I do not know," she had said; better ones and worse ones passed by, and she did not say yes, neither to one nor to another. But here, when this one came, how is it she said, I do not know? If only I had before me a certain priest who once passed up through the villages of Kravara.

He said that in one village he passed through, "Even a wife, had they given me one from here, I would not have taken her." And he went and took a wife from elsewhere. And this was because he had said he would not take one, so as to be true to his oath, for example. He had then demanded, for that village, an outrageous dowry such as they used to take. A four-room place, a four-room, a three-room,

whether it has a basement, an upper floor and so on. But if Christ is there, if the presence of Christ is in the married couple, it turns the hut into a palace; the presence of Christ in the married couple turns the hut into a palace. Everything becomes bearable, all of it. And the blessing of a Christian home does

not depend on what luxuries it has within, provided the necessities are there. Even if there is no pressure-cooker pot but only the old pan, set up on a little iron trivet with a lid off a kerosene tin laid over it, it is enough that Christ is there. For as you know, we have built up material civilizations, and at the same time satanic ones, and against all expectation, happiness was supposed to be created; yet look at all those who take their own lives, who commit crimes, who suffer, who torment themselves and so on.

They have an abundance of money and of comforts and the like of today's material society. But happiness they did not create, and a person must know that it is upon this that everything depends. The purpose of the couple, as I told you at the beginning, is mutual help on the one hand, and increase on the other. He made a helper fit for him and said, "Increase"; he blessed them, not for fornication and such, but with blessing; he blessed them and said, "Increase and multiply." That is the reason.

So if families today are not happy, it is because they do not keep the commandments God gave, and they do their own will. And when a person does his own will, it cannot turn out well, for God gave him a helper. If a person has no purpose, then he simply eats and produces waste. But what a shameful thing that is, can a man really believe it?

Man has a higher purpose. He is an eternal being. He is not a chair that you throw into the fire in the morning to turn to ash. Man has an eternal soul, because his Creator is the eternal God. God made this man. Man is eternal. And he is needed above all today, when man has reached the summit, at least for our age, I do not know how far it will yet go, of science and of progress, as we call it.

These are the things man must have weighed and evaluated, so that he may truly succeed. The one who gives the correct definition is God, and he repeats it now for us, for the young, let us say, indeed for all people. The Apostle Paul repeats it, and above all on the wedding day. Like a father throughout all history, which is what God is, he comes again through his Apostle to speak over those two heads that are joined under his blessing on that day, telling them what they must take care of in marriage.

Yet, as you know, all this is met with nothing but irony toward the Apostle, with the bride waiting at the end to step on the groom's foot, on the instruction of her mother-in-law, or her sister-in-law, or her girlfriend. That is where the smile lies, and so on. What did he say, what commandments did they give, what charges were entrusted, and what will be demanded in light of this counsel, which goes on, the counsel that began, as we said, back in Eden, he keeps on speaking. These things pass by unnoticed. Since I am touching on this subject of the family, allow me to convey,

through the mouth of Paul, the things that God commanded the first human beings, what they must keep in mind, the first married couple, and how they must conduct themselves toward the fruit of their womb. For the family, as we say, is not only the husband and wife; it is also the others who will come, after the blessing of God. I read from Paul's letter to the Ephesians, chapter five, verse 22 and following. It says: 'Wives, submit yourselves unto your own husbands, as unto the Lord.' Just as you submit to God and say, 'My God,

what is your desire, what do you want me to do, ' and so on, in the same way you should regard your husband, as your lord, as your lord. Do you remember how Sarah addressed Abraham, as her lord? Today the lady has become a lord in equal measure, when it was not so. Yes, in one sense the Lord made these things equal, for he gives above all to the soul; yet the place of the woman runs parallel to that of the man. If we set them both on an equal line and count heads, we will find the man first and then the woman.

She was made this way by God, to be the complement of the man, and then the couple is in harmony, and she herself will feel happy when she lives under God's commandment to submit to her husband. We have not been accustomed to this by our mothers, nor did our society grant us such a right or such counsel, and that is precisely why situations arise, even in Christian homes, that make a person want to weep. And why? He explains it to her: because the man is the head of the woman.

The man was not made from the woman; the woman was made from the man. And it was not the man who sinned; it was the woman who sinned. That is why he took her and set her so that her face is turned toward the man, and she looks to him.

So the man is the head of the woman, just as Christ is the head of the Church; and he is the saviour of the body. But just as the Church is subject to Christ, so too let wives be subject to their own husbands in everything, in everything, to their own husbands in everything. It is not only men who have rights, to have those under them; they too must take care and give the honour that is due to women. So now he takes the side of the woman and places her opposite the man, and he speaks to the man and says: 'Husbands, love your wives,

even as Christ also loved the Church and gave himself up for her.' Love your wives as much as Christ loves the Church. And be ready to give your very self for your wife in her need. 'So ought men to love their wives as their own bodies.' As you love your own body, so shall you love your wife, because you are one body. 'He that loves his own wife loves himself'; to love her is as though you love your own body. 'For no man ever yet hated his own flesh, but nourishes and cherishes it, even as the Lord the Church.'

Have you ever hated your own body? Whatever its condition, you cherish it, you feed it, you care for it, you tend to it. In exactly the same way, your wife also: your wife is a part of your own body, you are one flesh. And here there is a beautiful teaching, I do not know if you have noticed it, which Paul gives in one place, and from it comes another teaching that reaches far back, namely how Eve did not recognise her own fall.

Has this ever occupied your thoughts? Eve, despite her disobedience, did not recognise her own fall; for if she had known what she did when she stretched out her hand and ate, she would have had to run about like one possessed, like one scalded she would have had to run, crying out, 'What has happened to me!' But she perceived nothing. When she ate, and took and gave also to Adam, and he ate, then both of them felt that they were naked. Why did she not feel it sooner? Because Adam, the other half, still kept his integrity.

And he was, so to speak, an umbrella over his wife, because they are one flesh. This is very comforting for married couples. When one of the two keeps his integrity, he at once blesses the other as well and gives them room to return. That is why I repeat: never seek a separation; the husband and wife are not to be divided. Except for the cause of fornication; in that case they themselves drive away the grace of the Holy Spirit. In fornication and adultery, grace does not abide, and the two are left barren. Earlier the Holy Spirit had joined them together in the spirit,

for it says in one place there that the servant of God, so-and-so, is crowned to the handmaid of God, so-and-so, in the name of the Father and of the Son and of the Holy Spirit. This is a spiritual seam that joins the two of them together. This spiritual basting thread departs in fornication and in adultery. And then the two remain as two, no longer one. And yet again, if there is metanoia, repentance, and forgiveness from one of the members, and so on. Once more the seam is restored, the two become husband and wife again and remain husband and wife.

That is why Paul says: 'For what knowest thou, O husband, whether thou shalt save thy wife? And what knowest thou, O wife, whether thou shalt save thy husband?' It is an indirect sanctification. It is good for both lamps to be lit in the house, but if even one of them is lit, that too is well.

So he mentions here and says, just as the Lord is with the Church, that we are members of His body, of His flesh and of His bones. We are one thing: as Christ is with the Church, so too the husband with the wife. For this reason a man shall leave his father and his mother and shall be joined to his wife. That is to say, the father and the child now have no relationship at all compared to that relationship which the husband has with his wife. With the father he does not have this organic bond. Yes, you have your very being from him, but that organic bond,

that spiritual bond which the married couple shares, the father does not have with the child. You can, he says, gladly leave your father, if there are reasons, and be joined to your wife. And the two shall become one flesh. Of course, regarding this, since it is a Mystery, this Mystery is great, but I speak concerning Christ and concerning the Church. It is a Mystery, and you see how much this Mystery of marriage is under attack today. How much the marriage bond, how much the family,

how much the union of spouses suffers today from Satan and from the methods of this new age. As for us, let each one of us so love his own wife as himself. As you love yourself, so love your wife too; this is a commandment of God. And the wife, let her fear her husband, let her respect her husband; fear God, for above all this is reverence toward God. Let her take her husband into account, let her reckon with her husband, that he too is something. Even if he is of lesser intellect, even if he knows less, even so, if he has been sent by God,

his center of gravity is not in his intellect but in his heart, not in his knowledge but in his soul; and since God has blessed it, do not you draw back. And we have many such discords. Many couples would have turned out well matched if they had allowed God to act. And they have not, because both the young women and the men seek to find someone of their own spiritual level. If not also of their own family standing, if not also of their own age, if not also of their own bodily attraction.

And many times conflicts arise over these things. No one is willing to say that he is the lesser one and to listen, so as not to bring the house down. But those who are equally armed with the same weapons will surely clash one day, and badly. And one could only say of them... So this very unlikeness many times helps a family not to collapse. To pass through this world of trials. Then, when he finishes these things, he also gives a kind of prescription. What parents must do for their children,

for the parents received a commandment from God: this and that you shall do, you married couple, this and that you shall do. But now you also have a commandment as to how you shall bear yourself, how you shall behave toward your descendants, toward the people you will bring into being. At the same time He also gives a commandment to the children, when they grow up, as to how they must behave toward their parents. For He will demand an account from the one, the parent, if he does not behave well toward his children, toward his descendants,

and from the children if they do not behave rightly toward their parents. There is a passage, I have read it in John Chrysostom, but I never bent down to find where the Old Testament says it, that God had granted freedom to a man to put his child to death, if his child opposed his father, blasphemed his father, and so on. He had the right to put him to death. Imagine, then, what an account He will demand from the child and what an account He will demand from the father, since I have given you leave even to put him to death.

What you must do, you understand then how great the responsibility is. We are not saying to do mad things, to take up pistols, nor to take up whips, but we are saying how serious a matter it is to raise children and how great is the child's responsibility toward the parent. For you know, as soon as we grow a couple of shabby feathers and fly off, supposedly on our own, we lean on ourselves and say and do so many things against those who begot us. A great curse, a great curse: your house will never prosper, your hearth will be ashes everywhere, without the blessing of your father and your mother.

Nowhere, unless he wrongs you flagrantly and so on, and then you have God on your side. But for the most part it is our own egotisms and our vainglories. that create these situations. It is something that can be discussed another time, as I have it in mind. In any case, continuing, in the sixth chapter, verse 1 it says: Children, obey your parents in the Lord, for this is right. It is right, this, that children should do toward their parents. And it is a commandment: Honor your father and mother,

which is the first commandment with a promise. It is well-born. As I told you, if you too wish to have a blessing, and to be long-lived upon the earth. These things are addressed to the children, toward the parents, how they must take care of their parents. And you fathers, do not provoke your children to anger, but bring them up in the discipline and admonition of the Lord. These are patriarchal commandments, commandments from heaven.

This is the family that God wants. Not the one the world fashions today upon mobile homes, no. The one that God blesses: the commandment to the married couple, the commandment to the father and the mother concerning the children, and the commandment of the children toward the parents. God will demand an account. There is, I do not know whether you read, again I repeat, in Ecclesiastes, in the twelfth chapter, let the young above all read it. Ecclesiastes says there in one passage: yes, while you are young, gird your belt and do whatever you think best.

Because you think this way, that you are free forever, that everything has been made for you, that you have no obligation, that you are here with rights only, for these are the theories of today. But know, for all these things, I will bring you into judgment. One day they will carry you where you do not want to go: eight little feet and eight little hands will join together and carry you off, my friend. And I will bring you into judgment; you will not escape. If there were no death, do whatever you want; but since there is death,

and one day things will be sealed up, know that He will require payment for these things too. I will bring you into judgment. And Paul has written, if you read again in Hebrews, every transgression, he says, every transgression received a just recompense; and Christ comes and fulfills all righteousness. How could the One who fulfills all righteousness, the One who shed even His own blood for the sake of this righteousness, forgive every transgression? How could He?

For we present a good God, and who told you He is evil? A God who is only love, and who told you He is not love? But this God is also justice. God has two feet. He does not stand on one foot, as some people say. He is not only good, He is also just. He is not only love, God is also justice. And if today, here, He stays His hand from the man at the moment he is stealing, at the moment he is dishonoring another, at the moment he is killing his child, at the sick moment when he cuts out a tongue and so on,

that is the long-suffering and the kindness of God, who gives the man the chance to repent and to return. Do you remember what the three disciples of our Christ said to Him, when they went into a village to speak and the people drove them out with sticks? Do you remember what they said to Him? They said, 'Lord, shall we call down fire, as Elijah called it down in his days?' 'You do not know,' He says, 'what you are saying. We did not come,' He says, 'to burn the world.' If we had come to burn it, we would have burned it an hour sooner, before we ever came here, for we knew what they would say to us.

We came here to tell them once, to tell them twice, to tell them ten times, a hundred times, five hundred times. In the hope that they might be willing and return. For a man matures within his failures. Within the calamity, within all the things he sees and hears, he grows, he matures, he reflects, and he turns back and repents. If there were a way to gather statistics in the churches, on the part of the spiritual fathers, you would see that thousands of people, from the palace, from the highest down to the lowliest hut, return each year to Christ through repentance and confession.

Do you think the prophet-king David was mistaken when he said to Christ, in his confession, 'Remember not the sins of my youth, O Lord'? Do you think he was mistaken? He was not mistaken at all. Do you think he was wrong, when he asked for mercy, when he reminded the Lord that He remembered we are but dust, that we were made of clay? What do you expect now from men made of clay, that we should not stumble and do something crooked? Let us not be too quick to condemn, I beg you.

This is the point: let it not seem to us, then, that God does not know these things, that God does not see them, that God cannot act, or that God will not punish. He will punish, and harshly indeed, us the Orthodox, because we lack nothing. What do you want? A conscience? You have it. What do you want? The Old Testament. What do you want? The New Testament.

What are you lacking? What do you want? Fathers, Apostles, church bells. Have you heard what Satan himself says? 'I sent prophets,' he says, 'I sent Apostles, the Lord came Himself, and now He even sends us, the demons. They speak to you and still you do not repent.' The devil says this, a confession, I have it on tape. Are these things not true? Man does not want to, he does not want to.

But until when will he not want to? One day the judgment will come. I pray against this, and I pray that we may all repent, that we may all part from sin, that we may all confess, and that we may all be ready for that time. Let us stop here for this evening, and God willing we will continue at the next gathering.

Ανάληψη, Ανάληψη, Ανάληψη, Ανάληψη, Ανάληψη, Ανάληψη, Ανάληψη, Ανάληψη, Ανάληψη, Ανάληψη, Ανάληψη, Ανάληψη, Ανάληψη, Ανάληψη, Ανάληψη, Ανάληψη, Ανάληψη, Ανάληψη, Ανάληψη, Ανάληψη, Ανάληψη, Ανάληψη, Ανάληψη, Ανάληψη, Ανάληψη, Ανάληψη, Ανάληψη,

Ανάληψη, Ανάλη Ή στην οικογένεια και γενικότερα στην κοινωνία και είπαμε αν δεν θυμίστε μαζί, όσοι μεθα μαζί, ότι όσο η μητέρα είναι άνθρωπος της προσευχής και γονατιστή, το παιδί ή τα παιδιά είναι όρθια και ψυχικός και σωματικός. Σαν επέκταση αυτής της σκέψεως, γύρω από το πρόσωπο της μητέρας, που είναι ο άξονου του Σιππίν, γύρω από την οικογένεια και την κοινωνία, σκέφτηκα απόψε το βράδυ να έλεγα κάτι για το υπόλοιπο σκέλος, διότι δεν είναι μόνη μητέρα, είναι και ο πατέρας, και είναι οι δύο τώρα μαζί οι οποίοι κάνουν την οικογένεια, διότι η οικογένεια όπως ξέρετε δεν είναι ο πατέρας,

ούτε η μητέρα ξεχωριστά. Είναι και οι δύο μαζί, αυτοί οι οποίοι αποτελούν την οικογένεια και πίσω από αυτούς υπάρχουν οι απογονήτων Είναι, νομίζω δεν θα το αμφισβητήσετε αυτό, κοινή ομολογία ότι η οικογένεια δεν στέκεται καλά σήμερα Υπάρχει βέβαια κάποιος λόγος, εάν θελήσει να βρει το λόγο και να διορθώσει το σφάλμα, ελπίζω να βρει τον προορισμό και να επιτύχει Διότι πολλοί άνθρωποι δεν το βλέπουν το θέμα όπως θα πρέπει να το δουν, το βλέπουν κάπως διαφορετικά Αν θελήσει ο άνθρωπος λοιπόν να μιλήσει περί οικογενείας,

θα πρέπει να πάει πίσω μα πολύ πίσω να φτάσει να συναντήσει την πρώτη οικογένεια Η πρώτη οικογένεια είναι ο Αδάμ και η Εύα, αυτή είναι η αρχηγή των οικογενειών, ο Αδάμ και η Εύα Δεν μιλάμε για αυτούς, για μερικούς ποιθήκους που έρχονται από τον πίθικο, δεν λέμε για αυτούς, λέμε για αυτούς που πιστεύουν το Θεό δημιουργό Η πρώτη λοιπόν οικογένεια είναι δημιούργημα του Θεού, για να είναι δημιούργημα του Θεού, ενός αιωνίου Θεού θα

έχει ασφαλώς υψηλών προορισμών και κύριος απέραντο Δεν θα είναι άπλος, μια οικογένεια που έχει κατσαρόλες και σταμιά και λοιπά, αυτό είναι οικογένεια, όχι, για να είναι ποιήματα, οι δύο πρώτοι άνθρωποι, ποιήμα, οι δύο πρώτοι άνθρωποι, αυτού του αιωνίου Θεού, πάει να πει ότι αυτός που δεν κάνει πράγματα που πεθαίνουνε, πράγματα που σβήνουνε σε λίγο, αλλά κάνει αιώνια καθό αιώνιος, πάει να πει ότι έχει μεγάλο προορισμό η οικογένεια, έχει μεγάλη ευλογία, μεγάλη αποστολή,

γιατί άραγε ο Θεός έφτιαξε τον άνθρωπο την πρώτη οικογένεια, από τι συμφέρον όπως λένε ορισμένοι, διότι εμείς κάθε τι το εξαρτούμε, από τι προκύπτει, τι συμφέρον, αν είχα κάνει έναν λόγο λέει να μην το κάνω, αν είχα τίποτα να κερδίσω από τον άλλον, πρέπει κάποιο λόγο να έχει ο άνθρωπος και μάλιστα πολλές φορές άνθρωπο λόγων υλικών, Υιλικών, Λόγων συμφεροντολογικών, Λόγων σαρκικών. Θεός δεν είχε κανέναν λόγο τέτοιον. Θεός από αγάπη θέλησε να φτιάξει και άλλα πλάσματα που να ζουν στην αιωνιότητα και να απολαμβάνουν την χαρά, την ευτυχία που έχει αυτός. Αυτός ήταν ο λόγος που έφτιαξε τον άνθρωπο. Δεν είχε κανέναν άλλον λόγο. Του

έδωσε, λοιπόν, πρώτα-πρώτα, το τάλαντο της ζωής, αφενός, να υπάρχει στην αιωνιότητα Και δεύτερον, του έδωσε και τη δύναμη, το δεύτερο τάλαντο, να ψήσει το γένος του και να γεμίσει τη γη Αυτή ήταν η πρώτη εντολή, χαρμόσυνος εντολή Θα ζεις αιώνια και θα βλέπεις άλλους ανθρώπους από σένα να γεμίζουν γύρω σου όσοι άμμος της θαλάσσης

Αφενός, ο φόνος του σατανά Αφετέρου, η απροσεξία του ανθρώπου, εματέωσα μερικώς και για ορισμένο χρονικό διάστημα των σκοπών για τον λόγο που ο Θεός έφτιαξε τον άνθρωπο. Εφόσον τον έφτιαξε να μην πεθαίνει, με τα ίδια τα χέρια ο άνθρωπος κατόρθωσε να πεθαίνει. Όμως αυτό του το διόρθωσε εκ των υστέρων, όταν αυτός ήρθε επί της γης και απέθανε και ενίκησε τον σατανά, των εχθρών του θανάτου και τον πατέρα του θανάτου και έδωσε ξανά τον άνθρωπο την αιώνιον ζωή και το μεγαέλαιος, όπως ωραιότατα λέγει η Εκκλησία μας. Το δεύτερο μέρος της αυξήσεως του

ανθρώπου το κράτησε ο άνθρωπος αυτό, απόδειξη είναι ότι το πρώτο ζευγάρι, όπως ξέρετε, γέννησε παιδιά, όμως και πάλι αυτό ο σατανάς διαμέσου των αιώνων φροντίζει να το ματαιώσει και αυτό. Δεν τη θέλει την άφυξηση του ανθρωπίνου γένους, γι' αυτό έχουν επινοηχεί τόση μέθοδοι και χρησιμοποιούνται σήμερα και πολλές φορές εις βάρος και αυτής της υπάρξεως του ιδίου του ανθρώπου, γιατί πολλοί άνθρωποι αποθύσκουν, πολλές γυναίκες αποθύσκουν, άλλες τρελαίνονται, άλλες παθαίνουν, άλλες ζημίες, για να επιτύχουν να ματαιώσουν των πολλαπλασιασμών των ανθρώπων, ώστε οι πρώτοι άνθρωποι, η πρώτη οικογένεια είναι η οικογένεια που έφτιαξ Θα

πρέπει να έχει υπόψη του ο άνθρωπος, εφόσον ο αγαθός Θεός έφτιαξε την οικογένεια και με βάση αυτή να φτιάξει την υπόλοιπων κοινωνία και λοιπά, είχε κανονίσει ο Θεός να ευτυχίσει αυτή η κοινωνία, να ευδοκιμήσει αυτή η κοινωνία, να ζήσει όμορφα, να μην ζήσει άσχημα, διότι ο άνθρωπος μακριά από το Θεό, οτιδήποτε και αν έχει από τα υλικά του Θεού, Διότι ο άνθρωπος είναι, όπως είπαμε, διφής, είναι και πνεύμα, είναι και σάρκα Έχει και πνευματικό κόσμο, έχει και υλικό κόσμο Ο πνευματικός κόσμος εξπερετεί την ψυχή του, ο δε υλικός κόσμος εξπερετεί το σώμα του Ο άνθρωπος βέβαια, εν διανταρσία του, απέριψε αυτόν που έχει σχέση με την ψυχή του Γι' αυτό και ακριβώς απέθανε, απεκόπη από τον Θεό, γιατί θάνατος πάνε πει, αποκοπή από την ζωή Ανάληψη,

Ανάληψη, Ανάληψη, Ανάληψη, Ανάληψη, Ανάληψη, Ανάληψη, Ανάληψη, Ανάληψη, Ανάληψη, Ανάληψη, Ανάληψη, Ανάληψη, Ανάληψη, Ανάληψη, Ανάληψη, Ανάληψη, Ανάληψη, Ανάληψη, Ανάληψη, Ανάληψη, Ανάληψη, Ανάληψη, Ανάληψη, Ανάληψη, Ανάληψη, Ανάληψη, Ανάληψη, Ανάληψη, Ανάληψη, Ανάληψη, Ανάληψη Με αγκάθια και τριβολή μέσα σε αυτά που θα σπέρνεις, που θα φτιάχνεις στη ζωή σου Στη γυνέκα είπε θα γεννάς με πόνους και έκαι, έκαι, έκαι Δεν της εστέρισε τελείως την απολαβή των αγαπών Αλλά θα τα βγάζει με τον ειδότητα τώρα Δεν άξιζες, δεν θέλησες να σταθείς στη θέση σου Ούσο τα είχα όλα τσάπα δωρεάν να μπορέσεις να τα απολαμβάνεις Τώρα, για λόγους αυτοσυντηρήσεων, θα εργάζεις όμως για να τα αποκτά και

γι' αυτό είπα και γρηγορότερα στην ερώτηση, ότι αν ο άνθρωπος θελήσει να αναγνωρίσει τον Θεό, ο Θεός έχει τον τρόπο να τον βοηθήσει κατά έναν ιεροκρίφιον τρόπο, χωρίς το καταλαβαίνει, αν έχει μάτια θα το βλέπει βέβαια, και να του διευκολύνει τη ζωή του, ώστε παρότι θα είναι μέσα στον πόνο, μέσα στη θλίψη, μέσα σε τόσες αντικσότητες, θα περνάει μέσα στο πέλαγος αυτό και δεν θα μπαινει θάλασσα το πέλαγος στη βάρκα του, θα περνάει πάντοτε από πάνω. Πώς θα περνάει, δεν ξέρω πώς θα περνάει, θα ξέρει μόνο αυτός ο οποίος τον περνάει, γιατί έτσι είναι, όλοι διαδένουμε το πέλαγος σαν ένα πλιάριο και η προσοχή είναι να περνούμε από το πέλαγος χωρίς να μπαίνει το πέλαγος μέσα, αυτό είναι το θέμα και τότε ο άνθρωπος θα φτάσει στην κατάπαυσή του εκεί που είναι ο

προορισμός κάθε ανθρώπων αυτάς. Για να επιτύχει λοιπόν ο άνθρωπος, για να επιτύχει αυτή η οικογένεια ή οι απόγονες οικογένειες της πρώτης οικογένειας, θα πρέπει να καταλάβουν ότι τους είναι συμφέρον να μείνουν μαζί με το Θεό, ο οποίος τους έφτιαξε με κάποιον προορισμό και έδωσε την εντολή και όλα τα βοηθητικά που τους χρειάζονται προκειμένου να ευτυχήσουν και να επιτύχουν. Οι άνθρωποι οι οποίοι δε λαμβάνουν υπόψη τους σοβαρός των Θεών και κοιτάζουν μόνο από το έστρυπτο και με βάση τη σάρκα και τα συμφέροντα να φτιάξουν μια οικογένεια θα αποτύχουν Και βλέπουμε σήμερα πόσα ναυάγια οικογενειακά υπάρχουν Επίσημα είναι 150.000 που εκκρεμούν μόνο στην Αρχιεπισκοπή Αθηνών Διαζυγίων Πόσα είναι τα ανεπίσημα, πόσα δεν έχουν φτάσει

εκεί, πόσα, πόσα, πόσα, πόσα, πόσα και όλοι αυτοί θεωρούνται αντρόγεννα και οικογένειες και δεν είναι όμως την πραγματικότητα διότι δεν ερωτήθη ο Θεός. Ο Θεός είναι ο νυμφαγωγός. Αυτός πήρε την ύφη και την έδωσε στο γαμπρό. Του την έφτιαξε βοηθόν κατ' αυτόν διότι δεν εννοείται άνθρωπος χωρίς γυναίκα ούτε γυναίκα χωρίς άνθρωπος. Ο τέλειος άνθρωπος σε τη οικογενία είναι το ανδρόγενο. Αδιαφόρος τώρα αν γίνονται εξαιρέσεις και μένουν οι άγαμοί. Είναι διαφορετικοί, είναι εξαίρευτες αυτοί. Δεν είναι ο νόμος, ο νόμος είναι το ανδρόγενο. Οι εξαιρέσεις που έχουν ειδικά τάλαντα από τον Θεό δυνάται να παρθενεύσουν, όπως

απαντήσαμε και γρήγοροτερα, και να επιτύχουν. Όμως για να μπορέσει ο άνθρωπος να έχει επιτυχία πρέπει να συμβουλευτεί ούτως υπήν το δημιουργό Αυτόν ο οποίος έφτιαξε τον γάμον, τον άντρα, τη γυναίκα, την οικογένεια Εάν δεν τον ρωτήσουν αυτόν θα αποτύχουν Αν έπαιρνες την Εύα και κοίτα να συμπληρώσεις την πλευρά του Αδάν θα είναι τελεία Διότι κανένας από εμάς δεν ξέρει ποια είναι η Εύα του, ποια είναι η πλευρά του δηλαδή Και καμία από μας δεν ξέρει ποιος είναι ο Αδάμ, μόνο ο Θεός ξέρει ποιος είναι ο Αδάμ και ποιος είναι η Εύα για τον Άλφα και

για το Β. Κατεξοχής στις μέρες μας δεν ρωτιέται ο Θεός, απλώς από ηρωνία φτάνουμε στο γάμο να μας ευλογήσει, όσοι υπολογίζουν ακόμη στον μισήριο του γάμου, να μας ευλογήσει των γάμων. Το τι έκανα εγώ, Ποια παίρνω εγώ, Και ποια η ζωή μου με αυτή η εμένα, Και ποια παίρνει αυτός, Αυτή είναι δική μας δουλειά Θεέ, Εσύ μόνο να μας ευλογήσεις, Διατάσσετε ο Θεός, Δεν ερωτήθηκε αν πρέπει να γίνει αυτός ο συνδυασμός, Γι' αυτό πολύ παρότι φαινομενικό, Φαίνονται ταιριασμένοι, Στην πραγματικότητα είναι ξεπλατιασμένοι, Καμπούρητες είναι, Ούτου Αδάμ είναι δικός τους, Ανάληψη, Ανάληψη, Ανάληψη, Ανάληψη, Ανάληψη, Ανάληψη, Ανάληψη, Ανάληψη, Ανάληψη,

Ανάληψη, Ανάληψη, Ανάληψη, Ανάληψη, Ανάληψη, Ανάληψη, Ανάληψη, Ανάληψη, Ανάληψη, Ανάληψη, Ανάληψη, Ανάληψη, Ανάληψη, Ανάληψη, Ανάληψη, Ανάληψη, Ανάληψη, Ανάληψη, Ανάληψη, Ανάληψη, Ανάληψη, Ανάληψη, Ανάληψη Υπάρχουμε χωρίς βάσανα, χωρίς σταυρο, χωρίς θλίψεις, χωρίς αντικσότητες, να πάρουμε τον καλόν ή την καλή και τους κακούς ποιους σας πάρει, πως στείλει αγγέλους από τον ουρανό να παντρέψει τις κακές και τους κακούς, αν ο Θεός θέλει να κάνει έναν συνδυασμό, διά σου, να σώσει και έναν άλλον, δεν το θεωρείς κολακευτικό, να βοηθήσει μια ψυχή άλλη, για ρωτήστε τους άντρες

ή τις γυναίκες που έκαμαν υπομονή μέσα σε ένα γάμο, των οποίων δεν επαιδίωξαν Δεν επεδίωξαν αυτοί, αλλά τους τον έδωσε ο Θεός. Δεν νομίζετε, διαρωτήσετε να δείτε πόσο αισθάνονται ικανοποιημένα εκ των υστέρων, όταν κατόρθωσαν έναν σατανά άντρα να τον βοηθήσουν στο τέλος και να τον σώσουν και να πάει για την αιωνιότητα. Μια γυναίκα διεφθαρμένη την ενέχθησαν και τη βόηθυσαν και εσώθηκε. Διαρωτήσετε τι ικανοποίηση νιώθουν εκτός του μισθού, του στεφάνου. Θεός θέλει συνεργάτη τον άνθρωπο, όχι σε με να τον σώσουμε και αυτόν, όχι σε με να τη σώσουμε και εκείνοι,

αλλά δεν έχουμε υπομονή Όταν γινότανε ο γάμος, το ήπια με το ποτήρι, το οποίον ήταν μια ομολογία, ότι τις λήψεις τα βάσανα και τις αντικσότητες και τους πειρασμούς Θα τους φέρουμε από κοινού, δεν θα το πετάξω ποτέ το ζυγό, θα το βγάλω ποτέ το κεφάλι μου έξω, γιατί σύζυγος πάει να πει, σύζυγεία πάει να πει Να μπεις σε ένα ζυγό μέσα, πως βάεις τα βόδια, να κάνουν το αλέτρι της οικογενείας Δεν μπορεί να πει το ένα τώρα ότι δεν τραβάω γιατί δεν βοηθάει το άλλο Θα τραβήξεις μόνος, καλά να τραβάνε και τα δυο βόδια μαζί που μπήκανε στο ζυγό Δεν εννοείται συζυγία η οποία μπορεί έπειτα να χαλάσει Διότι ευγενικώς λέμε το τρυφερόν ίμιση

από εδώ για τη σύζυγο ή το σκληρόν ίμιση για τον σύζυγον Το παραδέχεσαι ότι είναι η μισή, το άλλο μισό ποιο είναι, και ποιοι κάνουν το ένα, οι δυο σας κάνετε ένα, διαφορετικά είστε μισό το ένα, μισό το άλλο, κύριο που έλεγα γρηγορότερα, το τέλειο είναι ο γάμος, δυο μαζί που κάνουν μια ψυχή, έναν αδάμο, αλλά να είναι μια ψυχή, και λέγω, αν ένα έπαθε ημιπληγία, σε χτύπησε ημιπληγία κάτω ημιση, τι κάνεις, πας στο εγκατρό και του λες, κόψε μου εδώ μες στη μέση και πέταξε μου το αυτό για δεν μπορώ να το κουβαλάω, Δεν έχασε την υπόθεση, Τι θα το κουβαλάς συνέχεια έστω και σέρνοντα, Αν παραδέχεσαι λοιπόν ότι είναι ίνησι και ένα είστε οι δυο σας και έτσι είναι και ούσε ως ενέζευξε

άνθρωπος μη χωριζέτο και έσωτε οι δύο η σαρκαμία ανταπτύσεις καλά αυτά τα πράγματα ή πήγες απλώς να ευρωνευτείς εκεί θα τα πληρώσεις μια μέρα, είναι τα στενά της πόρτας εδώ, δεν πρέπει και να γλιτώσεις, Ότι θέλεις κάνε και ό,τι θέλεις λέγε, θα έρθεις στην πραγματικότητα για ένα μέρα και θα τα δεις ότι Είναι αλήθεια αυτά τα οποία έχουν εγγραφεί. Εκείνα που παρίνγυνε ο Θεός τους ανθρώπους που θέλησαν να παντρευτούν. Διαφόρος το τι κάνουμε εμείς είμαστε εύκολοι. Δεν μυρίζουν τα χνότα του. Δεκαπέντε χρόνια που τραβιώσουν σε όλες οι χωματερές δεν μυρίζουν τα χνότα του, τώρα μυρίζουν τα χνότα του. Για τους επιτοπλίστων τέτοιες περιστώσεις έχουμε. Δέκα, δεκαπέντε, πέντε, έξι, επτά. Από εκεί δεν αφήσαμε τίποτα όρθιο, μόλις είναι το

γάμος, διάλυσε την άλλη μέρα, συγχωνία λέει χαρακτήρως, καταλαβαίνετε. Αυτός ο Θεός που τα έφταξε αυτά πράγματα, πρέπει να ρωτιέται, γιατί άμα ο άνθρωπος δεν ξέρει ποιος είναι ο άνθρωπος που πρέπει να πάρει, θα κάνει σφάνωματα και θα αποτύχει. και θα τα ρίξει στον Θεό, εφόσον θα τα ρίξει στον εαυτό του. Θεός πολλές φορές κάνει κάτι συμβιβασμό, που δεν τους πιάνει το μάτι μας. Θέλει πάντα σωθήνει και εις επίδυνος στην Αγλητία Σελφή μου. Βόγησέ με να τον σώσουμε. Βόγησέ με να σώσουμε το παιδί σου. Να σώσουμε τον άντρα σου, να σώσουμε τη γυναίκα σου. Εμείς δεν θα δώσουμε χείρα βοηθείας για να κάνει αυτό το πράγμα. Θυμόσαστε όσοι παλιότερα είμαστε μαζί που μιλούσα περί προσευχής και ένας είχε ένα

γείτονα ο οποίος όταν αυτός από εδώ έβαζε λιβάνι για ένα θυμίαμα για να προσευχηθεί, αυτός έβαλε στο διαπαστόν από εκεί το ραδιόφωνο και τον άφηλε να προσευχήσει. Αυτό τράβηξε πολλές φορές, που κάποτε αυτός εδώ δεν πρόσεξε, δεν ήταν επιφυλακή και τον γέλασε ο άλλος και αντί να προσεύχε για τις αμαρτίες του και για αυτόν στρέφεται εναντίον αυτού και του λέει στο Θεό μα επιτέλους του λέει Κύριε λέει είσαι, κάτω από τη μέση, εφού τον βλέπεις δεν με αφήνει λέει να προσεύχει εδώ δεν γυρίζει πίσω, δεν συμβουλεύεται τίποτα από τη ζωή μου κλπ, με φύγει από τη μέση και έτσι αγριεμένος και θυμωμένος κατά του Θεού και κατά του γείτονα έπεσε να κοιμηθεί ο Κύριος Αυτός και βλέπει εν τω μεταξύ μια λεωφόρο τεραστία που από εκεί έρχεται ο Χριστός στη

λεωφόρο και από εδώ πήγαινε αυτός. Το κατάλαβε ότι είναι ο Χριστός και άρχισε να μαζεύεται για να καταπίνει και η γλώσσα του και λοιπά σου λέει τώρα θα σε να τη δούμε πως θα χαιρετήσει ότι θα πω τι θα κάνω. Βάζει περιπτώσει φτάσανε γονάτισε που κάνε αυτό και του λέει εσύ έκαμπανε. Λέ μου λες του λέει π Ποιος έβαλε στον δρόμο αυτό και πηγαίνεις εδώ στη Λεωφόρο, λέει εσύ κύριε, ως εγώ σε έβαλε, αυτόν εκεί πέρα δεν το γνωρίζεις, γυρίζει από εκεί και βλέπει ένα γκριμνό και στην άκρη, το γειτονάτο αυτό, πεσμένο ο μισό στο πρεμό, λιγάκι θελεκόνημα να πάει κάτω, το γνωρίζεις λέει αυτόν, λέει το γνωρίζω, ποιος είναι, είναι λέει ο γειτονάτος, μου έπες λέει το βράδυ, να τον κρεμίσω κάτω, για να γλιτώσεις εσύ, εγώ έρθα και σταυρώθηκα λέει αυτόν,

ό Ανάληψη, Ανάληψη, Ανάληψη, Ανάληψη, Ανάληψη, Ανάληψη, Ανάληψη, Ανάληψη, Ανάληψη, Ανάληψη, Ανάληψη, Ανάληψη, Ανάληψη, Ανάληψη, Ανάληψη, Ανάληψη, Ανάληψη, Ανάληψη, Ανάληψη, Ανάληψη, Ανάληψη, Ανάληψη, Ανάληψη, Ανάληψη, Ανάληψη, Ανάληψη, Ανάληψη, Ανάληψη, Ανάληψη, Ανάληψη, Ανάληψη, Ανάληψη και στις θέμα της υγείας ακόμη, γι' αυτό πρέπει να ρωτιέται ο Θεός ποιος πρέπει να είναι αυτός ο σύντροφος που πρέπει να σταθώ δίπλα του, ώστε να μην αποτύχω, όχι κατά κόσμο, να μην αποτύχω

στον προορισμό μου κατά Θεό, διότι ο κόσμος αυτός και τα καλούδια αυτού και τα σαρκικά όλα και τα οικονομικά θα φύγουν μια μέρα. Η ψυχή είναι εκείνη η οποία θα μείνει στην αιωνιότητα Υπάρχουν δύο περιπτώσεις στην Παλιά Διαθήκη που προτρέπουν τον άνθρωπο να περιμένει από το δημιουργό του, το συντροφό του Εμείς όπως ξέρετε υπάρχουν και καταστήματα τώρα που κάνουν συνεκέσια Είναι και ορισμένες ψεύτρες και λοιπά που κάνουν συνεκέσια και άλλοι ψευταράδες και λοιπά που κάνουν συνεκέσια και ακούνε κατάρες εκ των υστέρων και ακούνε και ακούνε και δεν έτσι βγάζει καμιά μπήγα μέσα, δηλαδή γερανός μεγάλος από την κόλαση, εξαιτίας των κομπινών αυτών που κάνουν και τις απάτες που κάνουν για να συμβάσεις να φέρεις έναν

άνθρωπο, γιατί ξέρετε συγκέσιο χωρίς τους θέματα δεν γίνεται, να πεις σώματα οπωσδήποτε, είναι πολιτική, είναι κομπίνα, είναι και η ασυμφέροντα και δεν ξέρω τι άλλα είναι, εντούτοις όμως θα ήταν η κοινωνία διαφορετική, άρωτούσε ο Θεός, των Θεών ο άνθρω Πόσον γυναίκα, όσον και ο άντρας, Ποιος είναι για μένα. Και τότε ο Θεός θα μπορούσε να δώσει στον καθέναν αυτόν που είναι, διότι ως επιτοπλίστων, οι άνθρωποι οι οποίοι βάλανε μόνοι στο χέρι και εξέλεξαν μόνοι από το χέρι, δεν ακούσαν το από πατέρα, απέτυχαν στην πραγματικότητα. Και δεν απέτυχαν κατά κόσμον, απέτυχαν κατά Θεό. Απέτυχαν. Πρέπει να υπάρχει από πίσω, από τον πρώτο δημιουργό της οικογενείας, η γνώμη. Ποιο θα είναι το ανδρόγενο, ποια θα είναι Ποιο θα είναι η συζυγία, ποιο θα

είναι το ζευγάρι, στον παρημιαστή λέγει σαφώς το εξής Ήκον και ύπαρξιν μερίζουσι πατέρες πεσί, λέει τα σπίτια, τα χωράφια τα παίρνει σκληρονομιά από τον πατέρα Παρά δε κυρίο αρμόζεται γινή ανδρή, παρά δε κυρίο αρμόζεται γινή ανδρή Δεν λέγει ότι υπάρχουνε καταστήματα γραφεία συγκεσίων κλπ, ούτε λέγει να ανοίξεις το σπίτι σου να μπουν οι γαμπροί μέσα για να δουν τις κόρες του. Ούτε λέει να στείλεις τις κόρες στους παρθένες στο διαφθορείο, στις συγκεντρώσεις, στις άλλες, για να βρούνε τους γαμπρούς. Λένε να γονατίσεις και να ζητήσεις από το Θεό, που ξέρει ο Θεός ότι έχεις μία, δύο,

τρεις, πέντε εύες εδώ, ή ξέρει ότι έχεις ένα, δύο, τρεις, πέντε αδάμ και ξέρει ποιοι είναι οι συνεταίροι που πρέπει να κάνουν το ζευγάρι το ευλογημένο. Διότι θα πρέπει να γνωρίζει το εξής Ένας πατήρ έχει πει το εξής στην περίπτωση αυτή Και θέλω να σου το μεταφέρω Δια τους απογόνους Διότι ένα ευτυχισμένο ζευγάρι Ή ένα αποτυχημένο ζευγάρι Και πιο συγκεκριμένα Μια ευλογημένη οικογένεια Ή μια διαλυμένη οικογένεια Έχει αποφασιστική σημασία Η ορχή επιλογή Του συντρόφου της ζωής Δια τους απογόνους ακόμη Διότι από δυο καλούς ανθρώπους θα βγει ένας τουλάχιστον καλός άνθρωπο Από αυτόν θα βγει κάτι τι άλλο, κάτι άλλο Και έτσι

αρωματίζεται, αλατίζεται, νοστιμίζει η κοινωνία Διότι τα νεαρά ζευγάρια, τα σύγχρονα, που πρώτο τους θέλει μα είναι να πετάξουν της γιαλιάς και του παππού, τις εικόνες από το σπίτι έξω για να μπουν μέσα Τι θα παιδιά θα βγάλουν έπειτα, νοικοφωλιά Τι θα βγάλουν τα παιδιά, μέσα σε μια, δυο, τρεις γενές έγινε ζούγκλα, σατανισμός 100% στην κοινωνία Γι' αυτό ένα επιτυχημένο ζευγάρι, ένα δηλαδή ζευγάρι ευλογημένο από το Θεό όπως το θέλει ο Θεός Θα αφήσει κληρονομία σπόρων, γι' αυτό λέγει, δια τους απογόνους έχει αποφασιστική σημασία η εκλογή αυτή του συντρόφου της ζωής Και πρέπει ο άνθρωπος να την αναθέσει στον Θεό, ο οποίος μόνος αυτός ξέρει Και αν παραδεχθούμε ότι εγώ επέτυχα με τη σύζυγό μου, εσείς επετύχατε με τον σύζυγό σας και λοιπά, για το Θεό δεν έχετε

επιτύχει, διότι είσαστε παραβάτετο ότι δεν το ρωτήσατε, θα πάρω αυτό το μαγιτόφωνο, θα το πάω να το φτιάξω, δεν έχει αυτός την αντιπροσωπή γιατί σωστή να μου βάλει μια κεφαλή, μου βάζει από μια άλλη, την κάνω τη δουλειά, δεν είναι δική του όμως, δεν είναι εκείνο που πρέπει, δεν θα την κάνει τη δουλειά όπως πρέπει, έτσι είναι και εκεί, μα δεν μπορώ να το πιάσει ο άν γιατί είναι εγωιστής, εμπιστεύει στο Θεό ότι συντηρεί τα πάντα, προλαμβάνει τα πάντα, ενδιαφέρεται για τα πάντα, δεν ξέρω ποιοι διαβάζετε τη γραφή. Αν διαβάζετε θα πρέπει να έχετε βρει όταν ο Θεός έστειλε τον Ραφαήλ τον Αρχάγγελο να συντροφεύσει τον Ντοβία,

να πάει κάπου μακριά, να φέρει κάτι χρήματα γιατί ο πατέρας του ετυφλώθη, που του τα χρουστάγανε, Το παιδί αυτό το φέρει πίσω παντρεμένο ο Αρχάγγελος, με οικογένεια, με χρήματα, με κοπέλα και με γυναίκα και τα τι αυτά Σε μια λοιπόν συζήτηση που έκανε, χωρίς να ξέρει ότι είναι ο Αρχάγγελος αυτός που τον εξυπηρετεί, σε μια συζήτηση που του είπε αυτή θα πάρεις, ως γυναίκα του είπε ο Αρχάγγελος Συ αυτή η τιμασμένη είναι απεώνως, αυτή είναι για σένα η τιμασμένη, όχι προβλεπωμένη, την έχει προβλέψει ότι είναι για σένα, είναι η τιμασμένη για σένα, απεώνως, Θεός σου την έχει εσένα η τιμασμένη αυτή, απεώνως Βέβαια, ρωτούν πολλοί, όπως

πολλές φορές ακούμε, και που ξέρω εγώ πια είναι ο Θεός, ότι σε αυτή πίσω είναι ο Θεός, ή στην άλλη, ή που τι ξέρω να πάω να τη βρω εγώ Δεν θα πας να τη βρεις εσύ, θα αφήσεις εκείνον που έχει προορίσει να ενώσει τους δρόμους σας, ξέρει αυτός τρόπους, ξέρει δρόμους που θα τους φέρει να τους ενώσει Δεν σας έχει τύχει καμιά φορά, δεν ξέρω εδώ, είμαστε εγωιστές, εμείς και μόνοι μας παίρνουμε, για βγείτε στην επαρχία να δείτε Πέρασε λέει ο Α, τίποτε, πέρασε ο Β, τίποτε, μου ήρθε άλλος στην Πεθεριό, τίποτε, μου ήρθε άλλος στην Κέσιο, τίποτε Εδώ πώς είπα αμέσως, ναι, δεν ξέρω, πέρασαν και καλύτεροι και χειρότεροι, δεν είπε ναι, ούτου ένας ούτου άλλος Εδώ λέει πως είπανε δεν ξέρω

Αν είχα μπροστά μου έναν ιερέα που πέρασε κάποτε από τα χωριά τα κράβαρα επάνω Είπε αυτός σε ένα χωριό που πέρασε και γυναίκα λέει να μου δίνανε από εδώ λέει δεν την έπαιρνα Και πήγε και πήρα από εκεί γυναίκα Και διότι είχε πει ότι δεν παίρνω για να είναι συνεπής στον όρκο του παραδείγματι Εζήτησε για τότε και για το χωριό εκείνο μια πρίκα εξωφρενική που έπαιρναει Ανάληψη, Ανάληψη, Ανάληψη, Ανάληψη, Ανάληψη, Ανάληψη, Ανάληψη, Ανάληψη, Ανάληψη, Ανάληψη, Ανάληψη, Ανάληψη, Ανάληψη, Ανάληψη, Ανάληψη, Ανάληψη, Ανάληψη, Ανάληψη, Ανάληψη, Ανάληψη, Ανάληψη, Ανάληψη, Ανάληψη, Ανάληψη, Ανάληψη, Ανάληψη,

Ανάληψη, Ανάληψη, Ανάληψη, Ανάληψη,

Ανάληψη, Ανάληψη Τεστάρι, Τεσσάρι, Τριάρι, Αν είναι υπόγειο, Ανόγειο κλπ. Αν υπάρχει Χριστός, ο Χριστός, η παρουσία του Χριστού στο ανδρόγενο, την καλύβα την κάνει ανάκτορο, η παρουσία του Χριστού στο ανδρόγενο, την παρουσία την κάνει ανάκτορο. Είναι όλα υποφερτά όλα. Και η ευλογία ενός σπιτιού χριστιανικού δεν εξαρτάται από τι περιτά έχει μέσα, αν υπάρχουν τα απαραίτητα. Έστω και αν δεν είναι η κατσαρόλα ταχύτητος και είναι ο Νταβάς ο παλιός, σε μια σκορδοπλεγιά επάνω τοποθετημένος, με ένα καπάκι από την εκκέτου πετρελαίου επάνω, αρκεί να υπάρχει Χριστός Ότι όπως γνωρίζετε, υλικών πολιτισμών έχουμε δημιουργήσει, ταυτόχρονα δε και σατανικών, εναντίον της τυχής, θα δημιουργήθηκε

η ευτυχία, όλοι αυτοί που αυτοκτονούν, που κάνουν εγκλήματα, που υποφέρουν, που βασανίζουν κλπ. Έχουν από χρήματα και από τέτοια κομφόρ και λοιπά της σημερινής ηλικικής κοινωνίας πολλά Ευτυχία όμως δεν δημιούργησαν και αυτό θα πρέπει να ξέρει ο άνθρωπος ότι από εκεί εξαρτάται Ο σκοπός δε όπως σας είπα στην αρχή του ζεύγους είναι η αλληλοβοήθεια αφενός και η αύξηση σαφετέρου Έφτιαξε βοηθών κατά Αυτόν και είπε αυξάνεστε, ευλόγησε αυτούς, όχι πορνεία και λοιπά, ευλογία, ευλόγησαν αυτούς και είπε αυξάνεστε και πληθυνέστε Αυτός είναι ο λόγος, αν σήμερα λοιπόν οι οικογένειες δεν ευτυχούν είναι διότι δεν τηρούν τις εντολές που έδωσε ο Θεός και κάνουν το δικό τους, όταν λοιπόν

ο άνθρωπος κάνει το δικό του δεν είναι δυνατόν, διότι του δώσε βοηθών Ανάληψη, Ανάληψη, Ανάληψη, Ανάληψη, Ανάληψη, Ανάληψη, Ανάληψη, Ανάληψη, Ανάληψη, Ανάληψη, Ανάληψη, Ανάληψη, Ανάληψη, Ανάληψη, Ανάληψη, Ανάληψη, Ανάληψη, Ανάληψη, Ανάληψη, Ανάληψη, Ανάληψη, Ανάληψη, Ανάληψη, Ανάληψη, Ανάληψη, Ανάληψη, Ανάληψη, Ανάληψη, Ανάληψη, Ανάληψη, Ανάληψη, Ανάληψη Αν δεν έχει προορισμό, είναι απλό να τρώει και να κοπρίζει. Μα είναι ντροπή αυτό το πράγμα, το πιστεύει ο άνθρωπος. Έχει ανάτερο προορισμό ο άνθρωπος. Είναι αιώνιο πράγμα.

Δεν είναι μια καρέκλα να την πετάξεις το πρωί στη φωτιά να γίνει στάξι. Ο άνθρωπος έχει ψυχή αιώνιος. Διότι ο δημιουργός του είναι αιώνιος Θεός. Έφτιαξε ο Θεός τον άνθρωπο αυτόν. Είναι αιώνιος ο άνθρωπος. Τον χρειάζεται κατ' εξοχήν σήμερα που έχει φτάσει τον κολοφόνα για την εποχή τουλάχιστον, δεν ξέρω που θα φτάσει ακόμη, της επιστήμης, της πρόοδου, όπως λέμε εμείς, αυτά τα πράγματα θα έχει εκτιμήσει και να τα ζυγίσει, ώστε να έχει επιτυχία Αυτός που δίδει σωστά τον ορισμό είναι ο Θεός και τον επαναλαμβάνει για μας τώρα τους νέους, να πούμε κανεί, να πούμε ανθρώπους, το επαναλαμβάνει ο Απόστολος Παύλος

και κατ' εξοχήν την ημέρα του γάμου, σαν ένας ιστορικός πατέρας που είναι ο Θεός, έρχεται ακόμη διά του Αποστόλου του να μιλήσει επάνω στα δυο κεφάλια αυτά που ενώνονται τη ευλογία του την ημέρα εκείνη τι πρέπει να προσέξουν κατά το γάμο. που, όπως ξέρετε, μόνον ηρωνία αποδίδεται στον Απόστολο και τίποτα άλλο, περιμένοντας στο τέλος να πατήσει η νύμφη το γαμπρό κατά την εντολή της πεθεράς ή της κουνιάδας ή της φιλενάδας της. Εκεί έγκυται το χαμόγελο κλπ. Τι είπε, τι εντολές έδωσαν, τι παρακαταθήκες και τι θα ζητηθεί εναντί αυτής της συμβουλής, η οποία συνεχίζει, λέσαι εμείς μέσα στην ΕΔΕΜ, συνεχίζει να όμιλει, αυτά φερνούν απαρατήρητα. Εγώ, μια και το θίγω αυτό το θέμα της οικογένειας, να μου

επιτρέψετε να μεταφέρω διαστόματος του Παύλου, αυτά που έδωσε εντολή στο Θεό, ο Θεός στους ανθρώπους, τους πρώτους, τι πρέπει να έχουν οι υπόψεις τους, το πρώτο ανδρόγενο και πώς πρέπει να συμπεριφερθούν στον καρπόν της σκυλίας των, διότι η οικογένεια, όπως λέμε, δεν είναι μόνο το ανδρόγενο, είναι και οι υπόλοιποι που θα έρθουν, κατόπιν της ευλογίας του Θεού Διαβάζω από την προσεφεσίου σε επιστολή του Παύλου, κεφάλαιο έψιλο, στίχος 22 και κατωτέρω Λέει, εγυναίκες, της ιδίης αν δράσει υποτάσσεστε ως το Κυρίο, όπως υποτάσσεσε στο Θεό και λες, Θεέ μου, ποια η επιθυμία σου, τι θέλεις να κάνω κλπ, έτσι θα πλέπει να βλέπεις και το σύζυγό σου Ως κύριον σου, ως κύριον

σου, θυμόσαστε η Σάρα πως τον προσφωνούσε τον Αβραμ, κυριό της, σήμερα έγινε εξίσου κυρία η κυρία, όσον δεν ήταν έτσι, ναι με έναν ο κύριος ισοπαίδωσε αυτά, δίδει στην ψυχήν κατεξοχήν, όμως οι θέσεις της γυναικός είναι παράλληλα του ανδρός, εάν τους βάλουμε και τους δύο σε ίση γραμμή και μετρήσουμε κεφάλια, θα βρούμε του ανδρός πρώτα και έπειτα της γυναικός. Είναι φτιαγμένη έτσι από το Θεό να είναι συμπλήρωμα του ανδρός και τότε είναι αρμονικό το ζευγάρι και η Δία θα νιώθει ευτυχισμένη όταν ζει κάτω από την εντολή του Θεού να υποτάσσεται στον άντρα της Εμείς δεν έχουμε συνηθίσει από τη μάνα μας ούτε η κοινωνία μας έδωσε τέτοιο δικαίωμα και συμβουλή γι' αυτό και ακριβώς δημιουργούνται καταστάσεις και

μάλιστα και σε χριστιανικά σπίτια που είναι να κλαίει ο άνθρωπος Γιατί, και της ερμηνεύει, γιατί, ότι ο Αννίρ εστεί κεφαλή της γυναικός Δεν έγινε ο άντρας από τη γυναίκα, έγινε η γυναίκα από τον άντρα Και δεν ημάρτησε ο άντρας, ημάρτησε η γυναίκα Γι' αυτό της πήρε και την έβαλε να είναι το προσωπό της προς τον άντρα και να προσβλέπει προς αυτόν

Ο Ανίρ λοιπόν εστεί κεφαλή της γυναικός, ως και ο Χριστός κεφαλή της Εκκλησίας Και αυτός εστεί σωτήρ του σώμα Αλ' ως περί Εκκλησία υποτάσσεται το Χριστό, ούτω και οι γυναίκες της Ιδίης Ανδράση εν παντή, εν παντή, της Ιδίης Ανδράση εν παντή Δεν έχουν δικαιώματα μόνο οι άντρες να έχουν υπηκόους και αυτοί πρέπει να προσέξουν και να δίδουν την οφειλωμένη τιμή στα γυναίκας Παίρνει λοιπόν τώρα το μέρος της γυναικός και την τοποθετεί απέναντι του άντρους και ομιλεί στον άντρα και λέει Ήδε άντρες, αγαπάτε τα σε αυτών γυναίκας, καθώς και ο Χριστός ηγάπησε την Εκκλησία. Και αυτόν παρέδοκε εν υπεραφτής,

τόσο να αγαπάτε τις γυναίκες σας, όσο ο Χριστός αγαπά την Εκκλησία. Και τον εαυτό σας να δώσετε για τη γυναίκα σας την ανάγκη. Ούτως οφείλους οι άντρες αγαπάν τα σε αυτών γυναίκας ως τα εαυτών σώματα. Όπως αγαπάς το σώμα σου, έτσι θα αγαπήσει τη γυναίκα σου, γιατί είστε ένα σώμα. Ο αγαπών την εαυτού γυναίκα εαυτόν αγαπά, τον εαυτό σου είναι σαν να αγαπάς το σώμα σου Ουδίς γαρποτε την εαυτού σάρκα εμίσθησε, αλλά εκτρέφει και θάλπη αυτήν, καθώς και ο Κύριος την εκκλησία Το σώμα σου το εμίσθησες ποτέ, οτιδήποτε να είναι το θάλπεις, το τρέφεις, το περιποιείτε, το θεραπεύεις Έτσι ακριβώς και τη γυναίκα σου, γυναίκα σου είναι ένα

κομμάτι από το σώμα σου, είστε σάρκα μία Γι' αυτό εδώ έχει μια ωραία διδασκαλία, δεν ξέρω αν την έχετε προσέξει, που λέγει ο Παύλος σε ένα μέρος και βγαίνει αυτό μια άλλη διδασκαλία πολύ πίσω, το πως η Εύα δεν εγνώρισε την πτώση της. Σας έχει απασχολήσει πότε αυτό? Η Εύα παρά την παρακοή την πτώση της δεν την εγνώρισε, διότι αν εγνώριζε το τι έκαμε όταν άπλος το χέρι της και έφαγε, θα έπρεπε να τρέχει σαν δαιμονισμένη, σαν ζεματισμένη θα έπρεπε να τρέχει. Του πει τι έπαθα, αλλά δεν γνώρισε τίποτα

Όταν έφαγε αυτή, επήρε και έδωσε και του Αδάμ και έφαγε, τότε ένιωσαν και οι δύο ότι είναι γυμνοί Γιατί δεν ένιωσε γρηγορότερα, γιατί ο Αδάμ, το έτερο νήμιση, διατηρούσε την ακαιρεοτητά του Και ήταν μια ομπρέλα, ούτως υπήν, στη γυναίκα του, γιατί είναι σάρκα μία Το είναι πολύ παρηγορητικό για τα ανδρόγεννα Όταν ένας κρατάει την ακαιροτητά του, εμέσως ευλογεί και τον άλλον και του δίνει περιθώριο να επιστρέψει Γι' αυτό επαναλαμβάνω, μη επιδιώξετε χωρισμόν ποτέ, δεν χωρίζει το ανδρόγεννα Παρεκτός λόγοι πορνείας, τότε μόνοι τους, διώχνουν τη χάρη του Πνεύματος του Αγίου Στην πορνεία και στη μυχία, δεν κάθεται η χάρη και μένουν οι δύο ξεκάρποτες.

Γρηγορότερα το Πνεύμα του Άγιου, τους είχε σειράψει νοητός, διότι λέγει σε ένα του μέρος εκεί ότι στέφεται ο δούλος του Θεουτάδε, την δούλη του Θεουτάδε, στο όνομα του Πατρός και του Υιού και του Αγίου Πνεύματος. Αυτή είναι μια σειραφή πνευματική και τους ενώνει τους δύο τους κανιές Αυτό το τρύπωμα, το πνευματικό, φεύγει στην πορνεία και στην μοιχεία Και τότε μένουν δύο και ένα Και πάλι να αν υπάρξει μετάνοια και συγχώρησης από το ένα μέλος και λοιπά Πάλι είναι η σειραφή έρχεται και ξαναγίνεται ανδρόγενο και μένει ανδρόγενο Γι' αυτό λέγει ο Παύλος, που ξέρεις άντερ αν σώσεις τη γυναίκα και που ξέρεις γίνε αν σώσεις τον άντρα Είναι έμεσος υγιασμός,

καλά είναι να είναι και τα δυο φώτα στο σπίτι, αλλά και το ένα να είναι έχει καλώς Αναφέρει λοιπόν εδώ και λέγει, καθώς και ο Κύριος στην Εκκλησία, ότι μέλη εσμέν του σώματος αυτού, εκ της αρκός αυτού και εκ των οσταίων αυτού Είμαστε ένα πράγμα με σαν ο Χριστός με την Εκκλησία, έτσι και ο άντρας με τη γυναίκα Αντί τούτου, καταλήψει άνθρωπος τον πατέρα αυτού και τη μητέρα αυτού και προσχοληθήσετε προς τη γυναίκα αυτού Δηλαδή, ο πατέρας με το παιδί δεν έχουν σχέση τώρα καμιά, εν σχέση με τη σχέση εκείνη που έχει με τη γυναίκα του ο άντρας Με τον πατέρα δεν έχει στη σχέση αυτή την οργανική, ναι με να έχεις το είναι από αυτόν, αλλά την οργανική σχέση, την πνευματική σχέση αυτή που έχει το ανδρόγενο δεν

την έχει το πατέρας με το παιδί Μπορείς, λέει ευχαρίστως, να αφήσεις τον Πατέρα αν υπάρχουν λόγοι και να προσκοληθείς τη γυναίκα σου Και έσονται οι δύο η σάρκα μίαν Βέβαια αυτό πως το μυστήριο τούτο, γιατί πρόκειται περί μυστηρίου, μέγανεστη, εγώ δεν λέγω εις Χριστόν και εις την Εκκλησία Είναι μυστήριο και βλέπετε πόσο το βάλει σήμερα το μυστήριο αυτό του γάμου Πόσο ο δεσμός ο συγγικός, πόσο η οικογένεια, πόσο η συζυγία υποφέρει σήμερα από το σατανά και από τις μεθόδους της καινούργης Εμείς, η καθένα έκαστος την εαυτού γυναίκα, ούτως αγαπά το ως εαυτόν Πως αγαπάς τον εαυτό σου, να αγαπάς και τη γυναίκα σου, εντολή του Θεού αυτή Η δε γινή, να φοβείτε τον άντρα, να σέβετε τον άντρα, φοβού τον Θεό, πάνω

πει σεβασμός προς τον Θεό να λογαριάζει τον άντρα, να υπολογίζει τον άντρα, ότι είναι κάτι κι αυτός, ας είναι κατωτέρας διανοδικής αυτοίς, ας γνωρίζει λιγότερα, ας, ας, αν είναι στελμένος από το Θεό, το κέντρο του βάρους δεν είναι στο νου του, αλλά στην καρδία του, δεν είναι στις γνώσεις του, στην ψυχή του, και εφόσον ο Θεός ευλόγησε, εσύ μην αποτραβίασε. και έχουμε πολλά τέτοια παρατραγούδα, θα είχαν γίνει πολλά αντρόγεννα κεριαστά αν επέτρεπαν στο Θεό και δεν έχουν γίνει γιατί τόσο οι κοπέλες όσο και οι κύριοι ζητούν να βρουν της ιδίας πνευματικής τάθμης αν όχι και οικογενειακής, αν όχι και ηλικής, αν όχι και σαρκικής και πολλές φορές γίνονται συγκρούσεις επάνω σε αυτές Κανένας μπορεί να πει ότι είναι

υποδιέστερος και ας ακούσει και να μην το κρεμίσει το σπίτι Αλλά αυτοί που έχουν εξίσου τα ίδια πολεμοφόδια, οπωσδήποτε θα πιαστούν μια ημέρα και άσχημα Και θα μπορεί κανείς να τους... Και αυτή λοιπόν η ανομοιότης πολλές φορές βοηθάει στο να μην καταρρεύσει μια οικογένεια Να περάσει από το βαλιοκοσμοτούτον στη συνέχεια, έχει και μια συνταγή τώρα όταν τελειώνει αυτά Τι πρέπει να κάνουν οι γονείς για τα παιδιά, διότι οι γονείς πήραν εντολή από το Θεό, αυτό και αυτό θα κάνεις, αντρόγενο, αυτό και αυτό θα κάνεις Τώρα όμως έχεις εντολή και το πως θα φέρεις, πως θα φερθείς έναντι των απογόνων σου, έναντι των ανθρώπων που θα φέρεις στο είναι Δίδει ταυτόχρονα και εντολή και στα παιδιά όταν μεγαλώσουν πως πρέπει να συμπεριφέρονται στους γονείς για θα ζητήσει ευθύνη και από τον Έλλαν,

το γονιό, εάν δεν συμπεριφερθεί καλά στα παιδιά στους απογόνους του και από τα παιδιά εάν δεν συμπεριφερθούν σωστά στους γονείς των. Υπάρχει σε ένα μέρος το έχω διαβάσει το Θείο Χρυσόστομο, αλλά ποτέ δεν έκυψα να το βρω, σε ποιο μέρος το λέγει η Παλαιά Διαθήκη, ότι είχε δώσει ελεύθερο εις τον άνθρωπο να σκοτώνει το παιδί του, εάν το παιδί του διαφορεί για τον πατέρα, βλασιμίσει τον πατέρα κλπ. Είχε δικαίωμα να το σκοτώσει. Φανταστείτε δηλαδή, τι ευθύνη θα ζητήσει από το παιδί και τι ευθύνη θα ζητήσει από τον πατέρα, διότι σου έχω δώσει και να το σκοτώσεις ακόμη. Τι πρέπει να κάνεις, καταλαβαίνετε δηλαδή, η ευθύνη πόσο είναι, δεν λέμε να κάνουμε τρέλες, να κάνουμε τα πιστόλια, ούτε να πάρουμε τα μαστίγια, Αν λέμε πόσο σοβαρό

είναι το θέμα να αναθρέψεις παιδιά και πόσο είναι η ευθύνη του παιδιού προς το γονιό, που ξέρετε μόλις κάνουμε δύο παλιοφτερά και πετούμε με τα δικά μας δίθεν, στηρίζουμε και λέμε και πράττουμε τόσα εναντίον των γενιτόρων μας, μεγάλη κατάρα, μεγάλη κατάρα, δεν πρόκειται να πιάσει το σπίτι σου, στάχτει η γωνιά σου πουθενά, Χωρίς του πατέρα σου και της μητέρας σου την ευλογία Πουθενά, κτός και αδικής σε καταφόρος και λοιπά Και έχεις το Θεό με την πλευρά σου Αλλά ως επιτοπλίστων είναι οι εγωισμοί δικοί μας και οι καινοδοξίες μας Που δημιουργούν αυτές τις καταστάσεις Είναι κάτι που μπορεί να συζητηθεί μια άλλη φορά όπως έχω υπόψη μου Πάντως, συνεχίζοντας στο έκτο κεφαλαίο του στίχος 1 λέει Τα τέκνα υπακούεται της γονεύσης

Ημών εν κυρίως, Ουτο γαρεστή δίκαιον, Είναι δίκαιον αυτό, Να το κάνουν τα παιδιά προς τους γονείς, Είναι εντολή δε, Τίμα τον πατέρα σου και τη μητέρα, Ήτσες τι εντολή πρώτη εν επαγγελία, Είναι ευσυγέννητε, Αυτό που σας είπα, Αν θέλεις να έχεις ευλογία, Και εσύ μακροχρόνιος επί της γης, Αυτά είναι προς τα παιδιά, Προς τους γονείς, Πώς πρέπει να προσέχουν τους γονείς τους. Και οι πατέρες, μη παροργίζετε τα τέκνα ημών, αλλά εκτρέφετε αυτά εν παιδεία και εν ουθεσία κυρίου Εντολές αυτές πατριαρχικές, εντολές από τον ουρανό, αυτή την οικογένεια θέλει ο Θεός Όχι αυτή που φτιάχνει ο κόσμος σήμερα επάνω στα

τροχόσπιτα, όχι αυτή που ευλογεί ο Θεός, την εντολή προς τον αντρόγενο, την εντολή προς τον πατέρα και τη μητέρα για τα παιδιά και την εντολή των παιδιών προς τους γονείς ο Θεός να ζητήσει λόγων, υπάρχει, δεν ξέρω αν διαβάζετε πάλι, επαναλαμβάνω, στον εκκλησιαστή, στο 12ο, διαβάσετε κατεξοχήν οι νέοι λέγει εκεί σε μια στροφή ο εκκλησιαστής, ναι, όσο είσαι νέος, ζώσε τη ζώνη σου και κάνε ό,τι νομίζεις Γιατί έτσι νομίζεις, ότι είσαι ελεύθερο για πάντα, ότι όλες τα έχουν φτιάσει για σένα, εσύ δεν έχεις καμιά υποχρέωση, μόνο δικαιώματα είστε εδώ, γιατί αυτές είναι οι θεωρίες στις σημερινές Γνώριζε όμως, για πάντα τα αυτά, θέλω σε φέρει σε κρίση, μια μέρα θα σε φέρουνε εκεί που δεν θέλεις να πας, οχτώ ποδαράκια και οχτώ χεράκια θα

ενωθούνε και θα σε φέρουνε κανά κάρη μου και θέλω σε φέρει η σκρίση, δεν πρόκειται να γλιτώσεις, εάν δεν υπήρχε θάνατος, κάνε ό,τι θέλεις, εφόσον όμως υπάρχει θάνατος, και μια μέρα τα πράγματα θα κλειστούνε, να γνωρίσω, θα πληρώσει και αυτά, θέλω σε φέρει η σκρίση, και έχει γράψει ο Παύλος, αν πάλι διαβάζεται προς Εβραίους, πάσα παράβασες λέγει, κάθε παράβαση, έλαβε λέει, ένδικον μισταποδοσία, κάθε παράβαση, και ο Χριστός έρχεται και εφαρμόζει πάσα δικαιοσύνη, Πώς είναι δυνατόν ο εφαρμόζων πάσαν δικαιοσύνη και ο Λίγοντος και το αίμα του ακόμη για αυτή τη δικαιοσύνη να συγχωρήσει πάσαν παράβαση, πώς είναι δυνατόν Διότι εμείς παρουσιάζουμε ένα

Θεό καλόν και ποιος σου είπε ότι είναι κακός, ένα Θεό μόνον αγάπη και ποιος σου είπε ότι δεν είναι αγάπη, αλλά είναι και δικαιοσύνη αυτός ο Θεός Έχει δυο ποδάρια ο Θεός, Δεν είναι με ένα ποδάρι που λένε ορισμένοι, Δεν είναι μόνο καλός, Είναι και δίκαιος, Δεν είναι μόνο αγάπη, Είναι και δικαιοσύνη ο Θεός Και αν σήμερα, εδώ πιάνει το χέρι του άλλου, την ώρα που κλέβει, την ώρα που ατιμάζει, την ώρα που σκοτώνει το παιδί του, την άρκουλα στιγμή του κόβει τη γλώσσα κλπ, είναι στη μακροθυμία και στη Χριστότητα του Θεού που διδεί την ευκαιρία στον άνθρωπο να μετανοήσει και να επιστρέψει Θυμόσαστε τι του είπανε οι τρεις μαθηταί του Χριστού μας, όταν πήγανε σε ένα χωριό να μιλήσουνε και τους διώξανε επί ξυλάξη, θυμόσαστε τι του είπανε Λέει

κύριε λέει να πούμε να ρίξει λέει φωτιά όπως έριξε υπημερών ηλιού Δεν ξέρετε λέει τι λέτε Εμείς δεν ήρθαμε λέει να κάψουμε τον κόσμο Αν ήταν να τον κάψουμε τον Κέργα Μια ώρα γρηγορότητα, πριν έρθουμε και καν εδώ, ξέραμε τι θα μας πούν Εδώ ήρθαμε να τους το πούμε μία, να τους το πούμε δύο, να τους το πούμε δέκα, εκατό, πεντακόσες Μήπως θελήσουν και επιστρέψουν Διότι ο άνθρωπος οριμάζει μέσα στις αποτυχίες του Μέσα στη Θεομηνή, μέσα σε τόσα πράγματα που βλέπει και ακούει, μεγαλώνει, οριμάζει και φιλοσοφεί και γυρίζει και μετανοεί Αν υπήρχε τρόπος να γινόταν μια στατιστική στις εκκλησίες, εκ μέρους των πνευματικών, θα βλέπετε ότι χιλιάδες άνθρωποι, από το παλάτι, από ψηλά

μέχρι τελευταία καλύβιν, επιστρέφουν κατέτος στο Χριστό με την μετανοία και εξομολόγηση Έχετε τη γνώμη ότι ο προφητάναξ Δαβίδ, έκαμε λάθος όταν έλεγε στο Χριστό, εντυεξάρση του, αμαρτίας νεότητός μου, μη μνηστείς κύριε Έχετε τη γνώμη ότι έκαμε λάθος, δεν έκανε καθόλου λάθος Έχετε τη γνώμη όταν του έλεγε να γίνει έλεος, του έλεγε ότι εμνήστης, ότι χούσες μεν, χωματένι μετά Τι περιμένεις τώρα από χωματέριους ανδρόμους, να μην κάνουμε και καμιά στραβοξηλιά, να μην μπαίσουμε κιόλας, σε παρακαλώ Αυτό είναι το θέμα, μη μας φαίνεται λοιπόν ότι ο Θεός δεν τα ξέρει, ότι ο Θεός δεν τα βλέπει, ότι ο Θεός δεν μπορεί ή ότι ο Θεός δεν θα τιμωρήσει Θα τιμωρήσει και σκληρά μάλιστα εμάς τους ορθοδόξους, διότι εμάς δεν μας λείπει τίποτα Τι θέλεις, συνείδηση, Έχεις, Τι θέλεις,

Παλιά Διαθήκη, Τι θέλεις, Καινή Διαθήκη, Τι σου λείπει, Τι θέλεις, Πατέρες, Απότολοι, Καμπάνες, Έχετε ακούστε ο Τατατούιν τι λέει, Έστειλε Προφήτας λέει, Έστειλε Αποστόλους, Ήρθε ο ίδιος, Τώρα στείνει και εμάς τους διαβόλους, Σας μιλούνε και δεν μετανοείτε λέει, Το λέει ο διάβολος, Ομολογία, Τον έχω σε κασέτα, Δεν είναι αλήθεια αυτά, Δεν θέλει ο άνθρωπος, Δεν θέλει Αλλά μέχρι πότε όμως δεν θα θέλει, κάποια μέρα θα έρθει η σκρίση Εγώ το απέφχομαι αυτό και εύχομαι όλοι να μετανοήσουμε και όλοι να χωρίσουμε και όλοι να εξομολογηθούμε και όλοι να είναι για εκείνη την εποχή Να μείνουμε και εδώ μέχρι απόψε το βράδυ και Θεού θέλω να συνεχίσουμε στην άλλη