Sayings of the Saints (Part 2)

This English transcript is an automated translation of the original Greek lecture. It may contain errors; the original Greek audio recording is the authoritative source. Some passages are omitted per editorial policy.

This evening, by the grace of God, I wanted to give a talk that will be a continuation of another one I gave here last Sunday. Last Sunday, since the feast of Antony the Great fell among the other feasts, I took certain things from his teaching that touched on matters essential to man, and I gave a homily. What I had borrowed were his opinions on the following subjects.

Who ought truly to be called rational human beings. Who ought to be called human beings at all. Who ought to be called free, and the point that education, any education at all, without Christ, without God, is harmful. On these things I had drawn from him, and I answered on the basis of the opinion of this Holy Man. You know, on all these subjects there are opinions,

but opinions from a nous that is not pure. Refined minds are found only in ascesis. It is difficult for a person in this world to find things that are truly sound, because they are always mixed with foreign elements. So I wanted, in a sense, to make this audience too share tonight in these matters. Not in the same ones, of course, for there is a cassette and one can find that talk.

But further along, in other matters of equal seriousness, on which this Holy Man pronounces. From my notes I see that we had reached the point where people think they are on their own and can shut themselves in a room, either alone or with others, and do things that will stay between them. But this Holy Man answers that we were not on our own, that there is also an Angel set apart by God for each person, besides the God who is everywhere present. That was roughly the end of the talk the other day,

on Sunday. Tonight, next in the sequence here, I find something else that interests many. You know, many people remain in ignorance on these matters, and they often blame even God for the evil that exists in the world, and, going deeper, blame the very person of Satan, asking why God made the devil, why evil should exist at all and not only good, and so on. They also lay guilt, whether indirectly or directly, upon God.

This Holy Man expresses himself as follows, that God is not the cause, that God did not make anything ugly or evil. And indeed, if I want to draw on something else, I can make the case easier: take the Parable of the Prodigal Son. There he presents evil as following upon good, he presents evil through the person of the younger son. By nature and from the beginning God did not make evil; evil entered afterward, and the study must begin from there, how it entered, who devised it,

where the deviser was found, who made him, and from that point a person can hold a right opinion and not be swept along to the point of sinning, of blaming even God for evil. And so this holy man himself says, in his own words: “Evil comes after nature, just as verdigris comes upon bronze”—that is, like rust upon bronze. Bronze is not unclean; it gleams, yet under certain conditions it becomes tarnished.

This verdigris, this rust, comes afterward; it was not there when the bronze was made. Thus, he says, just as verdigris comes upon bronze and dirt upon the body, so a person is born clean but later becomes dirty and is washed. The dirt comes afterward. The bronze-worker did not make the verdigris—the craftsman did not make the rust upon the metal. In the same way, God did not make evil or sin in man, nor did those who gave him birth make the dirt or uncleanness.

Nor did the parents who brought the child into the world create the filth. Thus, God made no evil. That is to say, God did not create sin. Knowing that man is harmed by it—forgive me—He also gave man knowledge and discernment, so that he might flee from evil, knowing that it harms him and brings punishment upon him. Indeed, not only did He not give this evil, He did not make this evil. He is not the cause of evil; rather He also gave knowledge,

so that man may see what is evil and what is good, and flee from evil and do good. Consequently we should not lay guilt upon God and blame God, but ourselves. Yet many of us do not want to grasp this, that God cannot be tempted by evil, and that sin, and wickedness in general, is something placed there afterward, with the help of Satan and the cooperation of man.

So from the hands of God man came forth clean, and indeed God gave him, as he says, discernment as well. Within man there is something that answers to the name conscience. What is the conscience? It is the traffic light. The one that stands at the crossroads and regulates the movement of people, securing their crossing.

If a person chooses to disregard the traffic light, and at some moment it shows red and says no, halt, careful here, and the person chooses to break through, to ignore it and refuse to wait for the green so as to cross in peace, no one else will be at fault; he himself is at fault, because he broke through the light. This is what man does. God not only did not make evil, but also placed within man the conscience that cries out to him that this, no, is evil, and it lights up red for him,

and for something else it lights up green and he is calm, serene; and man does not want to listen to the voice of God which is within him, and then lays the blame on those outside, and even goes so far as to accuse all the way up to heaven. So God did not make sin, but it is man who, in cooperation with Satan, becomes the cause of all this misery, from this world into the other. Sin therefore follows upon, as he rightly puts it. God did not make sin; let us not blame Him then. Next, I am simply going in order, next he gives his opinion

regarding the philosophy of life and death. This is the most serious matter that, in a sense, occupies most people, and you know, we stumble, not having a right opinion either about life or about death. It is a great philosophy, and a person ought, in a sense, to have justified these circumstances within himself, so as not to be swept along, because we are swept along, and being swept along we sin and are punished. He gives an example: he presents this world as a great inn, in which various people are cared for,

that is, they rest, people of various kinds and qualities, as we might say. There are people in this inn who sleep up in beds, comfortably, and they snore away. There are people who sleep in the same inn, but they sleep down below, on bedding spread on the floor, and they sleep. They too sleep and snore through that same night. When morning dawns, all these people leave: both the one who slept above on a freshly made bed and the one who slept on a mat spread over a ragged rug. Each comes out carrying his own luggage.

Whatever he had in the evening is all he has in the morning, and he departs. Let me put it to you on another plane. I'll read you exactly how the holy Father says it, but first I'll sketch it a bit loosely, up high, so we can take it in. Let us picture this world of ours, all of it, as an ocean liner that is traveling, a great ship. We board, for instance, at Heraklion in Crete, a thousand people in one vessel, and we come in the morning to Piraeus. And you watch, and people keep coming out and coming out and coming out and coming out at Piraeus.

All these people slept in first class, slept in luxury, super-luxury, second class, third, all sorts, tourist class, the hold, the deck, I don't know, all these people, one up high, another down low, and in the morning, when the ship came to Piraeus, all these people come out, just like that. What went on inside, how they slept, what was there, I don't know; all of that is gone, forgotten. The point is that all these people came out. That is roughly how he presents this world: that some people travel through this world somewhat more comfortably and others somewhat more hardly,

but they too are traveling through this world, and at some point we will reach the quay and we too will step off, here, without taking the bed with us, without taking the bedding with us, only our suitcases, our bundles, whatever we have; with that we will come out. Let me go on. But listen to how he puts it: “Of those staying at the inn”—that is, those who are staying in the hotel—“some are given beds”; they sleep there in beds. “Others have no beds, but sleep on the ground.

” Others have no bed and sleep on the floor, on a mattress, a reed mat, perhaps, or on a rag rug, as we said. “Nevertheless”—there is nothing terrible about it. Both become accustomed to their lot. One may toss and turn more often because his sides hurt from lying on the floor—if that makes any difference. “Nevertheless,” he says, it is nothing; this is of no real importance. "Just as those sleeping in the tent snore" — the ones up above snore, he says — "and awaiting the measure of the night, at dawn they leave the tents and all come out of the inn together,

carrying only their own things." They carry only their own belongings. Nothing else matters, he says—one has a mark above, another below. But when morning dawns, they come out and carry only their baggage. And he says that, in the same way, all of us come into this life. This world itself is like a vast hotel, which one day will open its great doors, and everyone will come out. "And all who come into life,

both those who lived moderately and those who here lived in wealth, just as from an inn, come out of life." As if they all come out of an inn, he says. "Taking with them nothing of the luxury and the wealth of life." They took nothing with them from their comforts or from anything they had for the ease of the body—nothing at all. And this teaches us a certain philosophy, something we spoke about the other day, though I do not know whether you remember: we should reflect on the burial shroud they put on us.

It has no pockets. Burial shrouds have no pockets—not even for a handkerchief—because they remind us that tomorrow morning you will take nothing with you. Throw yourself on the ground, eat whatever you want, have whatever you want—you will take nothing with you. Everything will remain here. That is why it says here: “taking with them none of life’s luxury or wealth. ” They take only their own deeds—and by deeds we mean not only the good ones,

but the evil ones as well. Their own deeds, whether good or evil: “the things they did during their lifetime. You know, when a person takes care to act rightly in this world, to do even the smallest good, this is stored up in suitcases; the angels gather these things. Likewise, whatever evil a person does, the dark ones — there are the others, the black ones — they too gather these things, and indeed they watch over them with passion.

They record them and are ready to present them at the judgment, if repentance, confession, and the corresponding setting-right do not intervene. I'll give you an image: if you go to holy monasteries or to churches that are iconographed in the Orthodox way, not ones that paint all sorts of fairy tales, but in the Orthodox way, you will see, in the narthex outside as we exit, the Judgment. He wants us to see it as we go out into the world, that this is what awaits us. So there, when you see the scale, you will see — no.

At the place where the soul enters to be weighed, whole caravans of Satans arrive, loaded with papers, with scrolls that carry people's sins, their evil works. To set them on the scale, to turn the balance over to this side so as to seize him and cast him down to where the great head of Hell is. So that these may not be found there, there must be sinlessness, so that they have written nothing down, or repentance and confession, so that they have been wiped away. If these things have not happened, then whatever has been done,

a person will find himself facing them one day. From this world a person will depart with luggage: some pieces will have demons inside, and others will have angels. That is why this man says that the only things they will carry from this world they are leaving, from this great inn they are leaving, they will carry, he says, only their own works, whether good or bad, necessarily, for something, it seems, happened in a person's life, either bad or good. If, then, a person kept this in mind, he would reflect deeply on many things and would take care not to

act against his conscience—not to trample on it and press ahead, even walking over dead bodies, as it were, just to enjoy things in this world that he will leave behind here tomorrow. The simple person makes use of them, but we do not pay attention to them and we do not reflect on them, and that is exactly why we are hard, that is exactly why we are people who take revenge, who will avenge certain supposed rights of these worlds and so on, things we could well have let go of. These little possessive pronouns have eaten us alive.

Do you know how much striving goes on, to turn what is yours into mine, to make your own thing my own? Sometimes lawfully, but very often unlawfully. Because many times we hold things unlawfully, things that neither the law of the world nor the law of God allows. And this is it: your own became my own. And as we often say, if a person stopped to think that there is no yours and no mine, but only his, not yours and not mine,

not your things and not my things, but his things, that one's things, then somehow the matter could be set straight. But we do not think about these things. And so, as a consequence, we do not reflect deeply on the question of life and death.

Further on I found, and I pass on to you, another reflection on the subject of the fear of death. People are consumed with the thought of death; they lose their sleep over it. How will it be, where will they end up, how will they bear being under the soil, how will they be in the cold, how this, how that. They are preoccupied and they have lost their sleep. All their days they have become nervous wrecks, and they have not reflected, they have not read what death is. There is no more beautiful day and no more beautiful moment for a person than the day on which he will die.

And indeed, if it can truly be said worthily: blessed is the road you travel today, for a place of rest has been prepared for you, for a place has been prepared for you to find your rest. But for it to be prepared for a person, he must labour accordingly, so as to free the hands of the craftsmen beyond the grave to prepare a place for him to find his rest. Perhaps you are shocked by what I am telling you, and perhaps you find it a bit macabre, you are telling us now about death; but remember one thing I will tell you, so that one day you may die,

just as I too will die separately, remember when you die. Turn back and take a look at the body. You will be disgusted by everything that gave you pleasure up to that moment. And even if you were given the chance to return, you would not return. But the strangest thing is this: the moment the soul leaves the body, you will immediately be astonished at how one has become two.

You will see your whole self being carried along, at the very moment when the flesh has been laid out horizontal. There is Dimitris, and here is Dimitris, how did the one become two? There lies the remains of Dimitris, and here is the real Dimitris, the soul of Dimitris. The person will begin to reflect deeply on the mystery of death, the very thing he ought to have been labouring at all the days of his life. For he is going to live in the eternal and immortal life of that Kingdom. We say the Creed, you know, every day, and yet it is something we do not believe. It is the Creed, you do not realise, my friend,

if there is anything we Orthodox do not believe, it is the Creed; the Creed, the twelve articles; if there is anything I do not believe, again it says, He will come to judge the living and the dead, and so on. You step outside onto the ledge of the church and recite it there. Here is Nikolas, here is even Paradise, you tell me; you should have gone out sooner, because in a little while the Creed will be said, and you do not agree with it, you should have left sooner. That is why we are inconsistent in these matters. A person, then,

must hold a right opinion and rejoice that he will die. For the person who fears death, I put it down to ignorance. I am not speaking of those who have fouled their own nest and fear the judgment, and they fear death quite rightly. But I am speaking of the others, who in some way struggle and to whom it is to their benefit to die, and yet they do not want to die. Because they have not sorted out within themselves what is to come. And remember that I sometimes say a person is more foolish than the little chick. The little chick sits there inside the shell and does not want to come out.

It hesitates when its mother says from outside, do you want to come out? No, no, no. That is how a person is inside. You can come out, you will have air, you can walk, the good woman can bring you things to eat, and there is none of that in here. If the mother hen did not force the chick out by pecking at the shell so that it could emerge, it would remain shut up inside. That is how we are now: we are inside the shell. You see how far we have gone—with our bridges of sighs!

We even crown this corrupt body and adorn it, and so on. Yet it remains nothing more than a cage, with the soul like a chick inside, needing one day to come out—and it should accept its departure with thanksgiving. In any case, we shall continue. So this holy man tells how things stand when a person departs. He says: thus, having come out of the womb, you do not remember the one who was in the womb; as he says, when you were born, you came out of your mother's belly. You remember nothing of what it was like inside the womb—how you lived there, how you were nourished, or how you felt.

I repeat: just as, once you have come out of the womb, you do not remember your life in the womb, so too, once you have come out of the body, you do not remember your life in the body. Just as when you come out of your mother's belly you remember nothing of there, so too, when you come out of the body, you will remember nothing of your body; indeed, you will not even be interested, you will not even want to look at it. You will see it plainly as a piece of carrion, the way we pinch our nose and turn our eyes away and pass by;

exactly that will happen then as well. And it will seem strange to us as we look on from above, because we will have left the body and will see ourselves lying there. We will see the others weeping over us—the children, the wife or husband, the grandfather, the grandchild, the relatives, and so on. We will say, what are they doing, why have they come to all this? Why have they busied themselves with this thing that we, by then, will find loathsome? Do you understand? This is something that the holy man has grasped very well.

He continues and says the following. Just as, when you came out of the womb, you became stronger and greater in body. We now are as we were in our mother’s womb: tiny, weak, and helpless in understanding. And what did we become? Giants—we direct the whole universe from afar. Would it have been better for us, then, to remain in our mother’s womb, as infants? No, it would not.

And in exactly the same way, things will change when a person dies. So just as, having come out of the womb, you became greater and stronger than your body was, in the same way, going out of the body pure and spotless, let me say it again, pure and spotless, going out, not at all coming out black and pitch-black, better then not to come out at all, but if you come out pure and spotless, going out, you are greater and incorruptible, dwelling in the heavens.

You are now in a heavenly setting. No one can say with human language what is there. Paul went, did he not? Did he tell us anything? These things that exist beyond the grave cannot be set down in human forms and with human descriptions. The eye has not seen, and the ear has not heard. And it has not entered into the heart of man, the things which God has prepared for those who love Him. A person would have to go and come back,

and even then he would not know how to put into human words what those things are there. The proof is Lazarus: did he not stay there four days? Did he manage to express anything? He only shut himself up and never spoke of it again, never laughed again in the thirty years that he lived, remembering only the bitterness of Hades. For Lazarus went to Hades; Christ had not yet risen, things had not yet been separated, the righteous and the unrighteous alike went to Hades.

And he brought back only the bitterness of Hades; nothing needed to be added, without throwing in any sugar, everything was bitter to him, because he carried the bitterness of Hades. So it is not a matter to fear, nor to grieve, that we will come out of this shell, that we will come out of this flesh which holds the place of a mother's womb. Furthermore, just as, the body being completed in the womb, it must of necessity be born; the child is conceived at hour zero. From the moment it is conceived, it needs nine months,

naturally, to remain in the mother's womb. At nine months, at an unsuspected moment, the process of childbirth begins. It asks no one; it works automatically. The mission in the womb is finished; it will come out. She is in pain, she seeks a cradle, she runs, she cries out, I am about to give birth. Hold it back! Nothing, it will be born. It asks no one. And here he says, just as, the body being completed in the womb,

the months that must pass being finished, it must of necessity be born, the necessity to be born. So too the soul, having fulfilled in the body the bounds appointed by God, must of necessity go out of the body. The mission is over, you will depart; whatever I want, it does to you, take whatever medicine you like, care for yourself as much as you like, you will depart, your destiny on earth is finished. Of course, when certain people read this,

who do not know other details as well, they will be scandalized: so it is in God's hands, because here he says, having fulfilled in the body the bounds appointed by God, so it is God who holds the sword in His hand, who cuts or who lets be, this is what God wills. But it is not so. Often we behave disorderly in our life, and by not living a natural and moral life we speed up the time and depart sooner. I gave you a simple image: when I was born,

taking myself as the example, God gave me a lamp in my hand with a wick inside and oil to live eighty years. When will I live out those eighty years? One person's lamp may be destined to burn for ninety years, in another's a hundred, in another's sixty, in another's forty, let us say. So, when will I live out my eighty years, that is, exhaust all the time God had left me to live on earth? When I live morally and naturally. If I do not live according to the

moral laws and the natural laws, I will speed up my death. God, for example, has given the liver for a person to live. And the liver functions normally and helps a person live out the years God has given him. But when you make your liver filter two barrels of ouzo from Tyrnavos, then you will develop cirrhosis of the liver, and you will depart this life at thirty, thirty-five, or forty, though God made you capable of living to seventy.

God is not to blame. God gave you a glass of wine to gladden your heart. But you drink so much wine that it goes to your head; then you get into a car, crash into an electric utility pole, and depart this life. God did not cut your life short. God had not allotted you so few years. It was your own doing. So people often interfere and cut the thread of their own lives. Even though God has, for each person, how much is needed for himself and for others, because it is not an individual matter,

which often becomes a topic of discussion among certain people, one says, let Him take me now, I am not needed, what do I offer here? Perhaps now you offer more, both to yourself and to others, than when you were on your feet, because do you know what a great lesson the sickbed is? For the patient endurance of others, they are sitting their examinations, to show that they are human beings first of all. What a great lesson the bed of the father and the mother and the old man in the house is, for the children, for the daughters-in-law, hello, hello, hello,

with a low voice, I show that he is there, here, give him the little yoghurt, but it is you who are being examined, that is why he is there and is needed. You must never say, let God take me, because those who say let God take me believe, in the final analysis, that they are all right and that God will take them to Paradise; is there a greater self-will, a greater pride than this? And this pride is hidden. A person must never ask God for his departure. You, Lord, whenever You will, only let the hour be a good one, that You find me in repentance,

that You leave me my wits to the last moment, even if I cannot lift my hand to drink a little water. Let me have my wits, to say glory to God, that I not blaspheme You, lest anything happen. That is why he says, blameless are the... “Peacefully, and with a good defense. ” The Church prays especially for these moments of death. From what this holy man says, then, it follows that every person who lives rightly, morally, and according to the natural order established by

God has an appointed span of time in this world. Somehow a way will be found for a person to depart. And indeed there are people who even know the hour of their death. The very hour of their death. Many people, he tells you, will say, I will live three more years. That is how long I will live. You see, someone asks the elder, what day is it today? Friday. Very well. At midday he asks, what time is it?

It is twelve. Say, for instance, six. He has been given word that at six he departs. At six he departs. He closes his eyes and departs. I do not know if you remember an incident I once told you about that took place at Pisia, near Loutraki. It concerned an Archimandrite, a hieromonk, Father Arsenios. He was ill, his urinary system had been struck by tumors and so on,

and they had brought him to Sotiria, and he got well through the water of Kamatero. At that time he was active, and he came out, and their eyes here were running with tears, and he came out and went to the village and stayed in the village and died of another illness, and there where he was being given hospitality, for the hieromonk owned nothing, He asked the lady who owned the house, “Who is that woman in there? ” She told him, “It is Mrs. So-and-so. ” “Tell her to go outside,” he said, “because I want to die; I am going to die.

” “What are you saying, Father? ” “Tell her, as I said, to go outside. ” And indeed, she spoke to the other woman: “Go outside; Father wants something. ” So the woman went out. “Come here,” he said to his hostess. “Do you have bread? ” “We do, dear Father, through your blessing. ” “May you always have bread, my child. Do you have money? ” “We do, dear Father, through your blessing.

May you always have, my child. Put your hand on my eyes and close my eyes so I may die. What are you saying, grandfather? What I am telling you, close my eyes so I may die, that they may not stay open. The woman, without, I do not know from what, placed her hands on the eyes of the holy elder, raised her palm a little later, and grandfather had fallen asleep. And this year the translation of his relics took place, and his relics are stored there and will be taken to the Kala Nisia before long, for he himself had asked that his relics be transferred there.

Close my eyes so I may die. Do you know who said this? We who bray to bring out the soul. Who bray. Forgive me for putting it this way. But this too is the people's expression. And you understand what I am saying in this case. They know exactly when they will depart this life. You may tell me that such people are few. If only we could all be among them!

But because we have no relationship with God, we know nothing of what is happening. Yet this is the greatest day in a person’s life. If a person seeks to meet that day well, everything else falls into place. Our Christ came into the world for this very day, and all His love, His longsuffering, and His work upon every soul are directed toward this day. What matters is how that soul will depart on that day and enter eternity. Allow me to share one more saying of his. I see it here alongside the others, and it says the following: Just as a person comes forth from his mother’s womb,

so the soul comes forth from the body. One class of souls is pure and radiant. Another bears the stains of its transgressions, with dark marks upon it. Yet another is blackened by its many offenses, utterly black from the lawless life it has led. Therefore, the God-loving and rational soul, remembering and considering the evils that await it after death, lives in godliness,

so that it may not be condemned and fall into them. The rational person takes care, reflecting on what awaits him beyond the grave. For beyond the grave, the justice of God awaits him. On this side of the grave, a person has to do with God’s love and mercy. Beyond it, he has to do with the justice of God. And this he must heed and reckon with. Very unfortunately people keep harping, if the expression be permitted, that God is good. Good is dear God.

Who said dear God is wicked? Good is dear God. But just also is dear God. And just is dear God. God has two feet. One of His feet is on this side of the grave. On this side of the grave. And the other is on that side of the grave. On dear God's foot on this side it is written mercy, long-suffering, and on the one from there it is written justice.

So when a person does not make good use of the kindness and long-suffering of God on this side of the grave, he will find himself entangled on the other side with the justice of God. Besides, we see this in the parable of the Rich Man and Lazarus. You received, He tells him, your good things and you did not take care to make good use of them. Here now, you have to do with the justice of God. How beautifully our Church says it: He who holds authority over both the dead and the living as the immortal King.

God holds both the living and the dead in His hand. On this side there is repentance, return, confession, mercy, forgiveness, setting things right. But from there, justice, the justice of God, will lay hold of a person. I say sometimes, I do not know if you remember, that a person, whether he wills it here or not, is traveling toward his grave. And if I would have one ponder this well, I find that he should not always be ready. He does not know when it will tell him stop, get off and give your account; no one knows this. I speak on the basis of what I see now, about fifty-five minutes.

If we multiply that by the roughly seventy-five to eighty beats our heart makes each minute, we get 5,840—5,840—or 4,400. If we think of every tick-tock, tick-tock, tick-tock as a step we are taking, then we have already taken 4, 400 steps toward the cemetery, with no possibility of turning back. If someone were to ask his heart and say, hey, what are you doing, why are you beating, what?

I am walking, it will tell you. What, where are you going? I am taking you to the cemetery. Seriously? You do not stop? You will only arrive an hour sooner to stop.

Yet the person who today has reached the moon does not want to speak with himself about this reality, does not want to speak, does not want you to speak to him about such things, he considers it an ill omen. Where is the reason? Where is the accomplished person? Where is the educated person? If he does not labor for his immortal soul, toward which, whether he wills it or not, he is walking. And even now as I speak, I am walking this way, and you who listen,

and I who speak, we are traveling toward the grave. Have you seen what people do? They blow out candles on their birthday. Can you tell me whether the last candle of your life is today's? Who told you there is another candle for you to blow out tomorrow as well? Who promised it to you? Where then is the reason? Because I am young, because I observe the natural laws and so on. Here I say there is a measure. How will I be regarded if I depart, if I am not holding my ticket in hand?

And some, no, we have not even prepared a ticket, there has not even been any discussion about this matter. Already you tell us about such things? Man is a dressmaker, my dear. The Ascension—speak to them about this subject, the only serious one, the only saving one, the only reasonable one, the only thing that remains, the only thing that leaves something lasting, the only thing that does not

change or undergo alteration, the one true subject. For, according to Solomon, the only prudent person is the one who saves souls: “He who saves souls is wise”—first of all, his own soul. Is that not so? What good is it for me to make grand gestures about saving others when I myself do not do what I preach? Others may put my words into practice and be saved, while I lose everything. What does Paul say? “I discipline my body and bring it into subjection, lest,

after preaching to others, I myself should become disqualified. ” Others may be saved through what I say, while I myself am left outside. And it gains me nothing if you are saved but I am not. I will be saved if I do what is right—the very things that you too must do, and that all of us must do. So if a person does not grasp this subject, nothing else can really benefit him. The greatest philosophy, then, and the greatest theology, is the subject of life and death. How these matters stand, that we will depart one day, that we must come to stand and find ourselves at

a moment that the Apocalypse speaks of at the end. At one point Christ says, Behold, I come quickly, and my reward is with me, and John answers and says, Yes, come, Lord Jesus. Will we not say this very thing, Yes, come, Lord Jesus, I await you, come? So if this fear is not there, this awe, that one day we will find ourselves face to face with this and that we absolutely must be found clean, then nothing comes of it.

That is why our prayer should be, “My God, grant me the fear of death. ” I do not mean the fear some people describe: that I might regain consciousness down there among the stones, hear the gravediggers throwing earth on top of me, hear it striking the coffin, and become afraid. No, not that. Not that. The fear of death means fearing the judgment before which, whether I want to or not, I shall stand in Your presence. That is the fear of death.

And when a person fears death, he prepares for death, because the person who does not prepare for death is senseless, he is not right in his mind, he is senseless, he has no sense. The one who has a rational soul, as he says elsewhere, is the one who either does not sin, who is watchful, or who accepts being corrected. So when a person either sins or refuses to be corrected, he can no longer be called a human being, nor rational, nor anything, nor can we applaud him as accomplished, or applaud such things as we ourselves do. I do not know whether I am helping on this point.

I thought I was able to say these things. There are still other matters, very rich ones, that are needed, which I do not know whether time will allow us to discuss in another talk, so that, on the basis of this clear mind of the desert of Saint Antony, we may have a right understanding of vital questions concerning this world that will benefit us for the other. Amen.

Απόψε, με τη χάρη του Θεού, ήθελα να έκανα ένα μάθημα το οποίο θα είναι προέκτασης ενός άλλου που έκανα την περασμένη Κυριακή εδώ. Την περασμένη Κυριακή επειδή είτο μέσα στις άλλες εορτές και η εορτή του μεγάλου Αντωνίου επήρα από τη δασκαλία του ορισμένα δικά του, τα οποία είχαν σχέση με αναγκαία θέματα του ανθρώπου και έκαμα μία ομιλία. Αυτά που είχαν δανειστεί ήστανται γνώμες του στα εξής θέματα. Πρέπει να λέγονται πραγματικά λογικοί άνθρωποι.

Ποιοι πρέπει να λέγονται άνθρωποι. Ποιοι πρέπει να λέγονται ελεύθεροι και ότι η μόρφωση, οποιαδήποτε μόρφωση, Χριστόν, Χωρίς Θεόν, Είναι επιδημία. Σε αυτά είχα δανειστεί και απήντισα με βάση τη γνώμη του Αγίου Αυτού Ανθρώπου. Ξέρετε για όλα αυτά τα θέματα υπάρχουν γνώμες, αλλά γνώμες από νόας όχι καθαρούς. Ερφιναρισμένα μυαλά υπάρχουν μόνο στην άσκηση.

Είναι δύσκολα ο άνθρωπος μέσα στον κόσμο αυτόν να βρει σωστά πράγματα που έχουν πάντοτε ξένες σύλλες Ήθελα λοιπόν κατά κάποιον τρόπο να κάνω και το ακροατήριο αυτό απόψε κοινωνών στα θέματα αυτά Βέβαια όχι στα ίδια, αλλά υπάρχει κασέτα, το βρίσκει κανείς το μάθημα αυτό Αλλά πιο κάτω, σε άλλα θέματα, εξίσου σοβαράς σημασίας, τα οποία αποφαίνεται ο Άγιος Άνθρωπος Αυτός Από τις σημειώσεις μου βλέπω ότι είχαμε φτάσει στο σημείο εκείνο που οι άνθρωποι νομίζουν ότι είναι μόνοι τους και μπορούν να κλειστούν σε ένα δωμάτιο μέσα ή μόνοι τους ή με άλλους και να κάνουν πράγματα τα οποία θα μείνουν

μεταξύ των Όμως ο Άγιος Άνθρωπος αυτός απαντά ότι δεν είμασταν μόνοι μας, ότι υπάρχει και Άγγελος αφορισμένος από τον Θεό για τον καθέναν, εκτός αυτού που υπάρχει ο Πανταχού Παρών Θεός Εκεί το περίπου το τέλος της προχθεσινής ομιλίας της Κυριακής Απόψε στη σειρά εδώ βρίσκω κάτι άλλο που ενδιαφέρει πολλούς Ξέρετε πολλοί άνθρωποι εν αγνία διατελούνται στα θέματα αυτά επάνω, κατηγορούν πολλές φορές και το Θεό ακόμη για το κακό το οποίον υπάρχει στον κόσμο και πιο βαθιά και αυτό το πρόσωπο του σατανά γιατί ο Θεός έφτιαξε τον διάβολο, γιατί να υπάρχει το κακό και να μην υπάρχει μόνο καλό και ούτω καθεξής.

Καταλογίζουν επίσης εννοχή είτε έμεσα είτε άμεσα στο Θεό. Ο Άγιος Άνθρωπος Αυτός εκφράζεται ως εξής, ότι δεν είναι αιτιός ο Θεός, δεν έφτιαξε ο Θεός, άστιμο, κακό Και μάλιστα αν θα θελήσω να δανειστώ κάτι τι άλλο μπορώ να διευκολύνω την περίπτωση, πάρετε την παραβολή του ασώτου Υιού Εκεί παρουσιάζει το κακό να παρέπεται του καλού, το παρουσιάζει το κακό με το προσώπο του νεωτέρου Υιού Φίσεως αρχής ο Θεός δεν έφτιαξε κακό, το κακό εισήλθε εκ των υστέρων και η μελέτη πρέπει να γίνει από εκεί, πώς εισήλθε, ποιος ο επινοητής,

πού ευρέθη ο επινεωτής, ποιος τον έφτιαξε και από εκεί πλέον να έχει ορθή γνώμη ο άνθρωπος και να μην παρασύρεται να φτάνει στο σημείο να αμαρτάνει, να κατηγορεί και αυτόν τον Θεό για το κακό Ο ίδιος λοιπόν λέγει ο άνθρωπος αυτός, με τα δικά του λόγια λέγει τα εξής, το κακόν, τη φύση παρέπεται, ώστε ο Υιός το χαλκό, όπως λέει η σκουριά στο χαλκό, ο χαλκός δεν είναι καθαρός, απαστράπτω, όμως σκουριάζει κάπως λέει, κάτω από ορισμένες αιτίες, ο Υιός αυτός, η σκουριά αυτή είναι εκτονιστέρος, δηλαδή το μαζί όταν έγινε ο χαλκός, Όσπερ, λοιπόν, λέει, ο Ιός, με Ιώτα, ο Μικρόν, η Σκουριά, το Χαλκό και

ο Ρήπος το σώμα του γεννιάται ένας άνθρωπος, γεννιάται καθαρός, όμως επίταυρομίζει και τον πλένουν, εξονιστέρονει η βρώμα όμως, ούτε τον Ιόν ο Χαλκουργός επίησε, δεν έφτιαξε λέει ο Χαλκουργός τη Σκουριά στο σίδερο, έτσι και ο Θεός δεν έφτιαξε το κακό, την αμαρτία στον άνθρωπο, ούτε τον Ρήπον οι γεννήσαντες, ούτε τη βρώμα Αυτοί που γέννησαν τον άνθρωπο το παιδί Ούτως, Ουδέκην κακή αν ο Θεός επίησε Έτσι λέει και ο Θεός, δεν έφτιαξε την αμαρτία Οιδός, ότι βλάπτεται, συγγνώμη, Δεδεκεδε και γνώσιν και διάκρισιν του ανθρώπου Ή να φύγει το κακό νοσηδός, ότι βλάπτεται παρά αυτού και κολλάζεται Μάλιστα, όχι μόνον δεν έδωσε αυτό το κακό, δεν έφτιαξε αυτό το κακό Δεν

είναι αυτός η αιτία του κακού, αλλά έδωσε και γνώση ώστε ο άνθρωπος να βλέπει ποιο είναι το κακό και ποιο είναι το καλό και να φεύγει από το κακό και να πράττει το καλό. Κατά συνέπεια δεν πρέπει να καταλογίζουμε ενοχή στο Θεό και να κατηγορούμε το Θεό, αλλά τον εαυτόν μας. Πολλοί δεν θέλουμε όμως αυτό να το καταλάβουμε ότι ο Θεός είναι απείραστος κακόν και ότι η αμαρτία και γενικά η κακία είναι κάτι εκ των υστέρων βαλμένο τη βοηθία του σατανά και τη συνεργασία του ανθρώπου

Από τα χέρια λοιπόν του Θεού ο άνθρωπος ευγήκε καθαρός και μάλιστα του έδωσε όπως λέγει και διάκριση Μέσα στον άνθρωπο υπάρχει κάτι το οποίο ακούει στο όνομα συνείδηση. Τι η συνείδηση είναι ο σηματοδότης. Αυτός που υπάρχει στα σταυροδρόμια και ρυθμίζει των ανθρώπων την κίνηση, τους εξασφαλίζει την διάβαση. Εάν θελήσει ο άνθρωπος να παρακούσει του σηματοδότου και κάτι στιγμή αυτό βγάζει κόκκινο και λέει όχι, αίματα εδώ προσοχή, ο άνθρωπος θελήσει να παραδιάσει, να αδιαφορήσει και να μην θελήσει να περιμένει να γίνει το πράσινο που να περάσει ειρηνικά,

δεν θα του φταίει κανένας, φταίει αυτός ο ίδιος διότι παρεβίασε τον σηματοδότη μου. Αυτό κάνει ο άνθρωπος, ο Θεός όχι μόνον δεν έφτιαξε κακό, αλλά έβαλε μέσα στον άνθρωπο και την συνείδηση που του φωνάζει ότι αυτό όχι είναι κακό, κόκκινο του ανάβει και σε άλλο του ανάβει πράσινο και είναι ήρεμος, γαλήνιος και ο άνθρωπος δεν θέλει να ακούσει της φωνής του Θεού η οποία υπάρχει μέσα του και έπειτα καταλογίζει ευθύνες στους έξω και φτάνει μάλιστα κατηγορώντας και μέχρι τον ουρανό ακόνου. Δεν έφτιαξε λοιπόν ο Θεός την αμαρτία, αλλά ο άνθρωπος είναι εκείνος εν συνεργασία με τον Σατανά, ο οποίος γίνεται αιτία όλης αυτής της κακοδαιμονίας από τον κόσμο αυτών προς τον άλλον.

Παρέπεται λοιπόν, όπως ορθόδατα το έχει, η αμαρτία, δεν έφτιαξε ο Θεός αμαρτία, μην το κατηγορούμε λοιπόν Στη συνέχεια, απλώς τα χειολογώ, στη συνέχεια έχει γνώμη αναφορικώς με τη φιλοσοφία της ζωής και του θανάτου Είναι το σοβαρότερο θέμα που απασχολεί κατά κάποιον τρόπο τους ανθρώπους, τους περισσοτέλους και ξέρετε σκοντάφτουμε μη έχοντες ορφήν γνώμη τόσων περί ζωής όσων και περί θανάτου. Είναι φιλοσοφία μεγάλη και θα έπρεπε ο άνθρωπος να έχει κατά κάποιον τρόπο δικαιολογήσει μέσα του αυτά τα περιστατικά ώστε να μην παρασύρεται διότι εμείς παρασυρόμεθα και παρασυρόμενοι

αμαρτάνουμε και κολαζόμεθα. Φέρνει ένα παράδειγμα, παρουσιάζει τον κόσμο αυτόν σαν ένα ξενοδοχείο μεγάλο, στο οποίο μέσα θεραπεύονται, δηλαδή αναπαύονται, υπάρχουν διάφοροι άνθρωποι, διαφόρων ειδών και ποιοτήτων όπως θα λέμε. Υπάρχουν άνθρωποι στο Ξενοδοχείο αυτό που κοιμούνται σε κρεβάτια επάνω, αναπαυτικά και ραγχάζουν και ροχαλίζουν. Υπάρχουν άνθρωποι που κοιμούνται στο ίδιο Ξενοδοχείο αλλά κοιμούνται κάτω, μια στροματσάδα κάτω και κοιμούνται. Και αυτοί κοιμούνται και ροχαλίζουν και αυτή τη νύχτα. Το πρωί ξημερώνδες, όλος αυτός ο κόσμος βγαίνει

και εκείνος που κοιμήθηκε επάνω στο κρεβάτι στο νεόστρο και αυτός που κοιμήθηκε στην ψάθα απάνω σε μια κουρελού και αυτός ευγήκε κρατώντας τα σαποσχεδές του ότι είχε το βράδυ, αυτός κύριε και το πρωί και φεύγει. Εγώ να σας το βάλω σε ένα άλλο πλάνο ότι ο κόσμος αυτός θα σας διαβάσω πως ακριβώς το λέγει ο Άγιος Πατήρ αλλά το κάνω πρώτα έτσι ψηλά λίγο για να το αφομοιώσουμε. Φαντάζουμε τον κόσμο εδώ όλων αυτών σαν ένα υπεροκιάνιο, το οποίο ταξιδέζει, ένα μεγάλο καράβι. Μπαίνουμε παραδείγμα στο εράκλιο της Κρήτης, φίλοι άνθρωποι μέσα σένα και ερχόμαστε το πρωί στον Πυρέα. Και βλέπεις και βγαίνει και βγαίνει και βγαίνει και βγαίνει κόσμο στον Πυρέα.

Όλος αυτός ο κόσμος κοιμήθηκε σε πρώτη θέση, κοιμήθηκε Λουξ, Υπερ Λουξ, Δευτέρα, Τρίτη, Διάφορα, Τουριστική, Αμπάρι, Ξέρω εγώ, Κατάστρωμα, Όλος αυτός ο κόσμος, Άλλος ψηλά, Άλλος χαμηλά, Και το πρωί όταν ήρθε στον Πειραιά το καράβι, Βγαίνει όλος αυτός ο κόσμος έτσι, Τι έγινε μέσα, πως κοιμηθήκαν, Ξέρω εγώ τι υπάρχει, Αυτά πάνε, ξεχάστηκαν, Θέμα είναι ότι βγήκε όλος αυτός ο κόσμος Έτσι περίπου παρουσιάζει τον κόσμο αυτόν, ότι άλλος κόσμος κάπως αναπαυτικότερα ταξιδεύει στον κόσμο αυτόν και άλλος κόσμος κάπως δυσκολότερα, αλλά και αυτός ταξιδεύει στον κόσμο αυτόν, κάποτε όμως θα φτάσουμε στο Μουράγιο και θα βγούμε και ημέν και ηδε, χωρίς να πάρουμε το κρεβάτι κοντά,

χωρίς να πάρουμε τη στρωμάτσα κοντά, μόνο τις βαλίψες μας, τα σακουβαλιάς μας, ότι αυτά έχουμε, με αυτά θα βγούμε. Να σας πω και παρακάτω, Ακούστε όμως πως το λέει αυτός, Τον εν της πανδοχείς ευρισκωμένων, Αυτή βρίσκεται μέσα λέει στο ξενοδοχείο, Τηνές αυτών κλείνας λαμβάνει, Βερκεί λέει κοιμώντας σε κρεβάτια, Άλλοι δε κλείνουν ουκέχοντες, Αλλά επί του εδώ τους καθένδοντες, Άλλοι δεν έχουν και κοιμώντα για πάνω, Σε ένα στρώμα, Σε ένα ψαφί ξέρω εγώ, Σε μια κουρελού όπως είπαμε, Ουδένιτον, Τίποτα λέει το άσχημο, Κι ο ένας συνήθιε και κι ο άλλος συνήθιε. Ο ένας γύρσε περισσότερες φορές γιατί κάτω η παΐδα του τον πονούσε. Αν παίζει καλά ρολο.

Ουδένετον λέει. Δεν τίποτα λέει αυτό το πράγμα. Όσπερ οι επί της σκήνης κοιμόμενοι ρέγχουσοι. Ροχαλίζουνε λέει οι επάνω. Και το μέτρον της νυχτός αναμένοντες, έωθεν τα σκήνας καταλήψοντες, του πανδροχείου κοινή πάντες εξέρχοντες, τα ίδια μονοβαστάζοντες. Τα έντια μόνο βαστάζονται, τίποτα λέει δεν είναι, ένα σημάδι επάνω, άλλο σημάδι κάτω, όμως το πρωί λέει εξημέρωσε, βγαίνουνε από μέσα και κρατάνε μόνο τα μπαγάζα τους. Πού

το λέγει, κατά τον ίδιο τρόπο, και εν το βίο ερχόμενοι άπαντες, και αυτός λέει ο κόσμος, είναι ένα μεγάλο ξενοδοχείο, το οποίο θα ανοίξει κάποτε τις μπουκαπόρτες και θα βγει όλο το κόσμος. και το βίο ερχόμενοι άπαντες και οι μετρείο ζήθαντε και εδώ ξεπλούτο βιώσαντε ώστερ εκ πανδοχείου του βίου εξέρχοντε. Σαν να βγαίνουν λέει όλοι από ένα ξενοδοχείο. Μηδέν της εκ του βίου τρυφής και του πλούτου λαμβάνοντας με θεαυτόν. Δεν πήρανε τίποτα από τα κομφόρ και από τα αυτά που είχανε για τα σανές του σώματος δεν πήρανε τίποτα μαζί τους.

Και αυτό είναι μια φιλοσοφία για την οποία προχθές είπαμε κάτι, δεν ξέρω αν ενθυμίστε, ότι θα πρέπει να φιλοσοφίσουμε πάνω στον σάβανο που μας φορούνε, το οποίο δεν έχει τσέπες, σάβανα δεν έχουν τσέπες, ούτε για μιξομάντιλο, γιατί για να υπενθυνείς εμάς όντε πρωί θα πάρεις τίποτα κοντά, χτυπήσου κάτω, φάει ό,τι θέλεις, θέλεις ό,τι θέλεις, δεν παίρνεις τίποτα, θα μείνει όλα εδώ Γι' αυτό λέγει και εδώ, μηδέν της εκ του βίου τρυφής και του πλούτου λαμβάνοντας με τα αυτών, είναι μόνο τα ίδια έργα, τα οποία τα έργα, δεν συνήθανται μόνο σε καλά, αλλά και σε κακά,

τα ίδια έργα, ή καλά ή κακά, τα πραχθέντα αυτής, εν τη ζωή αυτών. Ξέρετε, όταν ο άνθρωπος φροντίζει να πράττει σωστά στον κόσμο τούτον, το πιο παραμικρό να κάνει καλό, αυτό εναποθηκεύεται σε βαλίτες, οι άγγελοι τα μαζεύουν αυτά Ό,τι επίσης κακό κάνει ο άνθρωπος, οι σκεφτεί, υπάρχουν οι άλλοι, οι μαύροι, οι οποίοι και αυτοί τα μαζεύουν και μάλιστα με πάθος τα προσέχουν Τα καταγράφουν και είναι έτοιμοι να τα παρουσιάσουν εις την κρίση εάν δεν μεσολαβήθη μετάνοια εξομολόγησης και η ανάλογος τακτοποίησης Σας δώσω μία εικόνα, εάν πάτε σε Ιεράς Μονάς ή σε εκκλησίες

που είναι ορθοδόξως ιστορυμένες, όχι που γράφουνε όχουν παραμύθια, χθες ορθοδόξως, θα δείτε στον Άρτικα έξω που βγαίνουμε την κρίση Θέλει να τη βλέπουμε όταν βγαίνουμε στον κόσμο, ότι αυτό μας περιμένει. Εκεί λοιπόν όταν δείτε τη ζυγαριά θα δείτε όχι. Στο μέρος που μπαίνει η ψυχή να ζηλιστεί φτάνουν σειρά καραβάνια σατανάδες φορτωμένοι με χαρτιά ρολούς που φέρνουν τις αμαρτίες των ανθρώπων, τα κακά τους έργα. Να τα βάλουν απάνω, να γυρίσουν την Τριτάνη προς τα εδώ για να τον πάρουν, να το ρίξουν κάτω ένθα η κεφαλή μεγάλη της κολάσεως

Αυτά για να μην βρεθούν πρέπει να υπάρξει η αναμαρτησία ώστε να μην έχουν γράψει ή μετάνοια και εξομολόγησης ώστε να έχουν απαλυθεί Εάν δεν έχουν γίνει αυτά, ό,τι κι αν έχουν γίνει, ο άνθρωπος θα βρεθεί αντιμετωπός σου μια ημέρα Εκ του κόσμου τούτου ο άνθρωπος θα φύγει με αποσκευές, άλλες θα έχουνε μέσα διαβόλους και άλλων θα έχουν αγγέλους Γι' αυτό λέει αυτός ο άνθρωπος, οι μη μόνοι θα φέρουν από τον κόσμο αυτό που θα φύγουν, από το ξενοδοχείο αυτό το μεγάλο που θα φύγουν θα φέρουνε λέει μόνο τα ίδια έργα, ή καλά ή κακά, απαραίτητος, για το άνθρωπο συνέβη κάτι φάκι, ή κακό ή καλό Αν λοιπόν ο άνθρωπος το πρόσεχε αυτό θα φιλοσοφούσε πολλά πράγματα

και να κοιτούσε να εργάζεται εις βάρος της συνειδησεώς του, να την πατά και να προχωρεί ή και πιπτωμάτω να πατάει δίθεν για να απολαύσει στον κόσμο τούτον τι πράγματα τα οποία θα αφήσει αύριο εδώ Τα κάνει ο απλός χρήσιν, αλλά δεν τα προσέχουμε και δεν τα φιλοσοφούμε, γι' αυτό και ακριβώς είμαστε σκληροί, γι' αυτό και ακριβώς είμαι τα άνθρωποι που εκδικούμε, θα εκδικούμε ορισμένα δίθεν δικαιώματα των κόσμων αυτών και λοιπά, που θα μπορούσαμε να τα ξεφύγουμε αυτά τα πράγματα. Αυτές οι αντωνυμίες μας έχουν φάει Ξέρετε πόσος αγώνα γίνεται, το σου να γίνει μου, το δικό σου να γίνει δικό μου Είτε νομίμος είτε παρανόμος πολλές

φορές Γιατί πολλές φορές έχουμε παρανόμος πράγματα Ούτε ο νόμος ο κοσμικός, ούτε ο νόμος ο θεϊκός τα επιτρέπει Και τούτης, το δικό σου έγινε δικό μου Και όπως λέμε πολλές φορές, αν εσκέπτεται ο άνθρωπος ότι δεν υπάρχει ούτε σου, ούτε μου, αλλά υπάρχει του, ούτε σου, ούτε μου, ούτε δικά σου, ούτε δικά μου, δικά του, εκείνου, τότε το πράγμα κάπως θα μπορούν να τσάρει. Αλλά δεν τα σκεπτώ μετά αυτά τα πράγματα. Γι' αυτό κατά συνέπεια δεν φιλοσοφούμε στο θέμα της ζωής και του θανάτου.

Παρακάτω βρήκα και σας μεταφέρω άλλη φιλοσοφία επάνω στο θέμα του φόβου του θανάτου. Οι άνθρωποι απασχολούνται, χάνουν τον ύπνο τους με το θέμα του θανάτου. Το πως θα είναι, πού θα βρεθούν, πως θα ανθέξουν κάτω και από το χώμα, πως δεν στα κρύα, πως τούτο τ' άλλο. Απασχολούνται και έχουν χάσει τον ύπνο τους. Τα όλοι τους μέρες έχουν γίνει νευραστανή και δεν έχουν φιλοσοφήσει, δεν έχουν διαβάσει τι είναι ο θάνατος. Δεν υπάρχει ωραιότερα ημέρα και ωραιότερα στιγμή από τον άνθρωπο την ημέρα που θα πεθάνει.

Και μάλιστα αν πράγματι επαξίως λεχθεί μακαρία η οδός ειν πορεύει σήμερον ότι ετοιμάστησαι τόπος αναπαύσεως, ότι σου έχει ετοιμαστεί τόπος να αναπαυθείς. Αλλά για να του ετοιμαστεί του ανθρώπου πρέπει να εργαστεί ανάλογα, ώστε να λύσει τα χέρια των μαστώρων πέραν του τάφου να του ετοιμάσει τόπο να αναπαύσει Ίσως να σοκάρεστε μαστώπους σας λέγω και αν το θεωρείτε και κομμάτι μακάβριο, μας λες τώρα για το θάνατο, θυμηθείτε ένα πράγμα που θα σας πω, για να πεθάνατε κάτι δύο, όπως και εγώ θα πεθάνω ξεχωριστά, θυμηθείτε όταν πεθάνετε Να γυρίσε, να δώσετε μια ματιά στο

σώμα. Θα συγχαθείτε ότι είχατε ευχαριστηθεί μέχρι σήμερα. Και αν σας γίνει να επιστρέψετε, δεν θα επιστρέψετε.

Το πιο παράξενο είναι το εξής, ότι καθήν στιγμή θα βγει η ψυχή από το σώμα, αμέσως θα εκπλαγείτε. Πόσο ένα σε γίνει κάθε δύο. Θα βλέπεις ακέραιον τον εαυτό σου να μεταφέρεται, κατά τη στιγμήν θα έχει οριζοντιοποιηθεί η σάρξη. Εκεί ο Δημήτρης, πώς εδώ ο Δημήτρης, πώς ο ένας έγιναν δύο. Εκεί είναι το λείψανο του Δημήτρη και εδώ είναι ο πραγματικός Δημήτρης, η ψυχή του Δημήτρης. Θα αρχίσει να φιλοσοφεί ο άνθρωπος το μυσκύριο του θανάτου, για το οποίο έπρεπε να εργάζεται ο άνθρωπος όλες τις ημέρες της ζωής. Διότι πρόκειται να ζήσει σε ζωή αιώνιο και αθάνατο της Βασιλείας εκείνης

ούτε σε θέλω, που λέμε, το πιστεύω, κάθε μέρα, αλλά είναι κάτι που δεν πιστεύουμε, είναι το πιστεύωμα, δεν ξέρεις, ο Ξύμορο, αν είναι κάτι που δεν πιστεύουμε εμείς οι Ορθόδοξοι, είναι το πιστεύωμα, το πιστεύω, τα δώλε κάθρα, αν είναι κάτι που δεν πιστεύω, και πάλι ερχόμενος κρίνεζόντας σε νεκρούς κλπ, βγαίνεις απ' έξω στο πεζούλι της Εκκλησίας, θα τα λες μέσα, Εδώ Νικόλας, εδώ και ο Παράδεισος, μου λες εμένα, όσον έπρεπε να βγεις γρηγορότερα, επειδή προόψω θα λεχθεί, το πιστεύω, και εσύ δεν συμφωνείς, έπρεπε να έχεις φύγει γρηγορότερα, γι' αυτό είμαστε ανακόλουσοι εμείς αυτά τα πράγματα Ο

άνθρωπος λοιπόν πρέπει να έχει μια νορθή γνώμη και να χαίρεται που θα πεθάνει Για το άνθρωπος που φοβείται των θάνατων, Από άγνοια εγώ του βάζω. Δεν λέγω για αυτούς που έχουν λερωμένο τη φωλιά και φοβούνται την κρίση και πολύ καλά φοβούνται των θάνατων. Αλλά λέγω για τους άλλους, οι οποίοι κατά κάποιον τρόπο κάνουν αγώνα και τους συμφέρει να πεθάνουν και δεν θέλουν να πεθάνουν. Γιατί δεν έχουν ταξινομήσει μέσα τους σαν τι θα γίνει. Και θυμώστε που λέω κανιά φορά ότι ο άνθρωπος είναι αυτός κουτότερος απ' το κλωσοπούλι. Το οποίο κλωσοπούλι κάθε μέσα εκεί μέ Μέσα στο τσούβιο και δε θέλει να βγει έξω. Βίζεται όταν η μητέρα του λέει απ' έξω, θα θέλες να βγεις, όχι,

όχι, όχι. Έτσι είναι ο άνθρωπος μέσα. Μπορείς να βγεις έξω, θα είσαι αέρα, μπορείς να περπατάς, μπορείς να σου κουγαλάει κυρά να τρως, τίποτα εδώ μέσα. Αν το κλωσοπούλι, Δεν εξεδιάζει από τη μάνα, Να χτυπήσει η μητέρα, Το τσούβιο να βγει έξω, Θα κάτω τον κυπνο μέσα, Έτσι είμαστε εμείς ώρα, Μέσα στο τσούβιο ήμαστε, Ήτάτε που, Το φτάσαμε στις γέφυρες των στεναγμών, Και το αυτό το σώμα το διεφθαρμένο, Το στεφανώνουμε και του φτιάχνουμε κλπ. Δεν πάβει να είναι ένα κλουβί, Ένα κλωσοπούλι, Μέσα η ψυχή, Και να έχει ανάγκη κάποια μετά, μέρα να βγει και με ευχαριστία να δέχεται για να βγει. Εμάς στην περιπτώση θα συνεχίσουμε.

Λέγει λοιπόν ο Άγιος Άνθρωπος Αυτός πώς έχουν τα πράγματα όταν ο άνθρωπος φύγει. Λέγει, ώστε εξελθών της γαστρός, τον εν τη γαστρή ουμνημονεύης, όπως λέγει όταν γεννήθησες, βγήκες από την κοιλιά της μάνας σου. Δε θυμάσαι τίποτα το πως ήσουν αμέσα, το πως ζούσες, το πως θετρέδεσαι, το πως αισθάνεσαι, το επαναλαμβάνω Ως περ' εξελφών της γαστρός, τον εν τη γαστρή ουμιμονέδης, ούτω και του σώματος καθαρός, συγγνώμη, ούτω και του σώματος εξελφών ουμιμονέδης το ενσώματι Όπως όταν βγεις από την κοιλιά της μάνας σου, δεν θυμάσαι τίποτα από εκεί, έτσι και

όταν βγεις από μέσα από το σώμα, δεν θα θυμάσαι τίποτα από το σώμα σου, καθώς, ούτε καν θα ενδιαφέρεσαι, ούτε καν θα θέλεις να το δεις, θα το βλέπεις καθαρά σαν ένα ψοφίλ, όπως είναι που πιάζουμε τη μύτη μας και γυρίζουμε τα μάτια μας και περνούμε, έτσι ακριβώς θα συμβαίνει και τότε. Θα μας φαίνεται δε περίεργο, όταν θα βλέπουμε επάνω, γιατί θα έχουμε βγει εμείς και θα βλέπουμε την οριζοντής πις ψευδέο γρηγορότερα, θα βλέπουμε τους άλλους που θα κλαίνε επάνω, τα παιδιά, η σύζυγος, ο σύζυγος, ο παππούς, ο εργός, οι συγγενείς, ελπ. Θα λέμε, τι κάνουν να έρθει εκεί πέρα, τι τέλος κάνουν να έρθει εκεί, πώς καταπιαστήκανε με αυτό το πράγμα, το οποίο εμείς θα

συχαινόμεθα εκ των υστέρων, καταλάβατε. Είναι κάτι που το έχει υποθετήσει πολύ καλά ο Άγιος Άνθρωπος σ' αυτό Συνεχίζει επίσης και λέγει Ως περ' εξελθών της γαστρώ, Κρήτων και Μίζων εγένω το σώματι Είμαστε τώρα εμείς όπως είμαστε στη γυλιά της μάνας μας Μη ξούδικα, αδύνατα, άπορα σε μυαλό Τι έγιναμε, η Ρία, διευθύνουμε τα σύμπαν από μακριά Συνέφερε λοιπόν να μείνουμε στη γυλιά της μάνας μας νύπια εκεί, δεν συνέφερε, για της μάνας μας, νύπια εκεί, δεν συνέφερε, έτσι ακριβώς και δεν συμφέρει, έτσι ακριβώς θα αλλάξουν τα πράγματα, όταν ο άνθρωπος

θεθάνει. Ωσπερ λοιπόν, Εξελφών της Γαστρώς, Κρήτων και Μίζων, Εγένωτος Σώματος, Ούτω και του Σώματος, Καθαρός και Άσπυλος, Εξερχόμενος, Ξανα το πω αυτό, Καθαρός και Άσπυλος, Εξερχόμενος, Όχι οπωσδήποτε να βγεις από μέσα, Μαύρος και κατάμαυρος, Καλύτερα να μην βγεις τότε, Αν όταν βγεις καθαρός και Άσπυλος, Εξερχόμενος, Κρήτων εσύ και άφαρτος, εν της ουρανής διαιτώμενος. Είσαι πλέον σε ένα ουράνιο περιβάλλον. Δεν μπορεί άνθρωπος με ανθρωπίνη γλώσσα να πει τι είναι εκεί. Πήγε ο Παύλος, δεν πήγε. Μας είπε τίποτα. Δεν διατυπώνονται αυτά τα πράγματα που υπάρχουνε

πέραν του τάφου. Με ανθρώπινα σχήματα και με ανθρωπίνους χαρακτηρισμούς. Ούς ούκοι ήκουσε. Ο Φθαλμός ούκ είδε. Και επί καρδίαν ανθρώπου, ού κανέβη, Αειτήμας ο Θεός, Της αγαπηκώσει Αυτόν Πρέπει να πάει ο άνθρωπος και να έρθει και πάλι δεν θα ξέρει να διατυπώσει με ανθρώπινα λόγια Τι είναι εκείνα από εκεί, απόδειξης ο Λάζαρος, δεν έμεινε τέσσερες μέρες από εκεί, κατόρθωσε να διατυπώσει τίποτα Μόνο που το έκλεισε και δεν μίλησε καθόλου ξανά, δεν έγελασε καθόλου ξανά τα τριάντα χρόνια που έδειξε Εν θυμόμενος μόνον την πικρία του Άδου, γιατί πήγε στον Άδη, ο Λάζερος, δεν είχε ο Χρουστός ακόμη αναστή, δεν είχαν ξεχωρίσει τα πράγματα, δίκαιε και Άδη πήγαινε στον Άδη Και μόνον την πικρία του Άδου που έφερε πίσω, και δεν έπρεπε και τίποτα χωρίς να

ρίξει ζάχαρη, όλα τουσανε πικρά, γιατί έφερε την πικρία του Άδου Δεν είναι λοιπόν θέμα να το φοβούμεθα και να το λυπούμεθα ότι θα βγούμε μέσα από το τσούφιο αυτό, θα βγούμε μέσα από τη σάρκα αυτή η οποία υπέχει θέσην κοιλίας μητρών. Ακόμη, όσπερ εν τη γαστρή του σώματος τελειωθέντος, ανάγκη τεχθήνε, το παιδί συλλαμβάνεται σε ώρα μηδέν. Από τη στιγμή που θα συλληφθεί χρειάζονται εννέα μήνες φυσιολογικώς να μείνει στην κοιλιά της μάνας. Στις 9 μήνες, σε μια στιγμή ανύποπτων, αρκίζει η διαδικασία του τοκετού.

Δεν ρωτάει κανέναν, εργάζεται αυτόματα. Τελείωσε η αποστολή στην κοιλιά, θα βγει. Πωνά, ζητά λίκνων, πρέχει, φωνάζει, θα γεννήσω. Βρε, κράψε το, τίποτα, θα γεννηθεί. Δεν ρωτάει κανέναν. Και λέγει εδώ, ως ενδιγαστροί του σώματος, τελειωθέντας, τελειώσουν οι μήνες που πρέπει, ανάγκηται χθήμες. Η ανάγκη να γεννηθεί. Ούτω την ψυχή εν το σώματι των ορισθέντα υπό του Θεού όρων πληρώσασαν ανάγκη εξελφήν του σώματος Τέλος η Αποστολή, θα φύγεις, ό,τι θέλω σου κάνει, όποιο φάρμακο θέλεις πάρε,

όσο θέλεις περιποιήσουν εαυτό σου, θα φύγεις, ετελείωσε ο προορισμός σου στην γη Όταν βέβαια αυτό το διαβάσουν ορισμένοι, που δεν ξέρουν και άλλες λεπτομέρειες, θα σκανδαλιστούν, άρα είναι στου Θεού τα χέρια, γιατί λέγει εδώ, εν το σώματι των ορισθέντα υπό του Θεού όρων πληρώτασαν, άρα ο Θεός είναι που έχει το σπαθί στο χέρι, που κόβει η αφήν, έτσι θέλω ο Θεός Δεν είναι έτσι όμως, πολλές φορές εμείς ατακτούνται στη ζωή μας και μη κάνονται ζωή φυσική και ηθική επιταχύνομεν των χρόνων και φεύγουμε γρηγορότερα Σε έδωσα μια απλή εικόνα,

Θεός όταν γεννήθηκα εγώ, παράδειγμα τον εαυτό μου, μου έδωσε ένα καντήλι στο χέρι με μια θριαλίδα μέσα και με λάδι να ζήσω 80 χρόνια Πότε θα τα ζήσω τα 80 χρόνια, σε ένα που σου σε ένα καντήλι να ζεις 90, του άλλου 100, του άλλου 60, του άλλου 40, Φερογώ Λοιπόν, πότε εγώ όμως θα τα ζήσω τα 80 χρόνια, δηλαδή θα εξαντλήσω όλο το χρόνο που μου είχε αφήσει ο Θεός για να ζήσω στην Κίνη Όταν ζήσω ηθικά και φυσικά Εάν δεν ζήσω σύμφωνα με τους ηθικούς νόμους και με τους φυσικούς νόμους θα επιταχύνω των θάνατών μου Ο

Θεός σε παραδείγματι έχει δώσει το ύπαρ, το σηκώτι, να ζει ο άνθρωπος Και το σηκώτι εργάζεται φυσιολογικά και βοηθάει τον άνθρωπο να ζήσει τα χρονιτού του στο Θεό Όταν όμως το σηκώτι το βάλεις να διηλήσει δυο βαρέλια ούζο τυρνάβου τότε θα έχουμε κύρος συνήπατος, έτσι Θα φύγεις τα 30, θα φύγεις τα 35, θα φύγεις 40, εφόσον σου έκαινας δείσεις 70. Δεν φταίει ο Θεός. Ο Θεός σου έδωσε να πίνεις ένα ποτήρι κρασί να εφραίνεται η καρδία σου. Εσύ πίνεις τόσο που το κρασί, το κρανίον σύ, και παίρνεις ένα αυτοκίνητο και ανεβαίνεις σε μια κολούνα του δεή. Και φεύγεις. Δεν σου έκοψε ο Θεός. Δεν σου είχε γράψει τόσο ο Θεός.

Την αντρελα τη δική σου. Επενβαίνουν λοιπόν πολλές φορές οι άνθρωποι και κόβουν το νήμα της. Παρότι ο Θεός έχει για τον κατέναν, πόσο χρειάζεται για τον εαυτόν και για τους άλλους, γιατί δεν είναι ατομικό το θέμα που πολλές φορές που γίνεται συζήτησης από ορισμένες λέει, να με πάρει τώρα, δεν χρειάζομαι, τι προσφέρω εγώ εδώ, ίσως τώρα να προσφέρεις περισσότερα και στον εαυτό σου και στους άλλους, από ό,τι όταν ήσουν όρθιο, γιατί ξέρετε τι μεγάλο μάθημα είναι το κρεβάτι, για την υπομονή των άλλων, δίνουν τις εξετάσεις των, για να φανούν ότι είναι

άνθρωποι πρώτα πρώτα. Τι μεγάλο μάθημα είναι το κρεβάτι του πατέρα και της μητέρας και του γέρου στο σπίτι, για τα παιδιά, για τις νυφάδες, γεια, γεια, γεια, γεια, μα χαίρι λίκοπο, έδειγνω ότι είναι εκεί πέρα, για δίνεις το γιαουρτάκι, αλλά σε εξετάσεις σου εσύ, γι' αυτό είναι εκεί πέρα και χρειάζεται, εσύ μιλες ποτέ να με πάρει ο Θεός, γιατί αυτοί που λένε να με πάρει ο Θεός, πιστεύουν στην τελευταία ανάλυση ότι είναι εντάξει και ο Θεός θα τους πάει στο παράδεισο, υπάρχει μεγαλύτερο ευθε ο εγωισμός από αυτός και είναι κρύφτο ο εγωισμός αυτός. Θεό ο άνθρωπος ποτέ του δεν πρέπει να ζητάει την εξοδότου. Συν Κύριε, όποτε θέλεις, η ώρα η καλή μόνο να είναι, να με βρεις εν μετανοία,

να μου αφήσεις να έχω τα μυαλά μου μέχρι τελευταία στιγμή, έστω και αν δεν μπορώ να σκώσω το χέρι μου να πιω λίγο νερό. Τα μυαλά μου να τα έχω, να λέγω δόξα στον Θεό, μη σε βλασθυμίσω, μήπως γίνει τίποτα. Γι' αυτό λέει ανε πέστην τα ειρη και καλήν απολογίαν. Η Εκκλησία δέεται ειδικώς για αυτές τις στιγμές του θανάτου. Με βάση λοιπόν αυτό που λέει ο Άγιος Άνθρωπος Αυτός, βγαίνει ότι υπάρχει για κάθε άνθρωπο που θα ζήσει σωστά, ηθικά και φυσικά, όπως θα έχει θέσει ο Θεός, υπάρχει μια ταχτή προθεσμία στον κόσμο τούτων. Από κέπτια θα βρεθεί ένας τρόπος, να φύγει ο άνθρωπος. Και μάλιστα υπάρχουν άνθρωποι οι οποίοι γνωρίζουν και την ώρα του θανάτου

των. και την ώρα του θανάτου των. Πολλοί άνθρωποι, σου λέει, εγώ θα ζήσω τρία χρόνια ακόμη. Ωρα θα ζήσω τότε. Βλέπεις, το γέροντα ρωτάει, τι ημέρα έχουμε σήμερα. Παρασεβεί. Εντάξει. Ρωτάει τον Μεσμέρ, τι ώρα είναι. Δώδεκ. Έχουμε. Μία. Δύο. Φερμένει έξι. Έχει εντολή ότι σε εξαφή. Σεξ φεύγει. Κλείνει τα μάτια και φεύγει. Δεν ξέρω αν θυμίστε ένα περιστατικό που σας διηγήθηκα ότι έλαβε χώραν στα μπίθια του Λουτρακίου, Από έναν Αρχιμαντρίτη, ένα αερομόναχο, πατέρα Αρσένιο, Αυτός ήταν άρρωστος, τα υδραυλικά του είχαν πάθει

από καρκινώματα και λοιπά και τον είχαν φέρει στη σωτηρία και έγινε καλά με το νερό του καματερού, τότε, ήταν τότε επί σκινής και βγήκε και αυτή τρεύαν τα μάτια τους εδώ και βγήκε και πήγε στο χωριό και έμενε στο χωριό και πέθανε από άλλη αρρώστια και εκεί που φιλοξενεί το, γιατί ο αερομόναχος δεν είχε τίποτα, Είπε στην κυρία αυτή που είχε το σπίτι, λέει ποια είναι αυτή που είναι μέσα εδώ, του είπε λοιπόν εμή η κυρία τάζε, πες της λέει να βγει έξω γιατί θέλω να πεθάνω, γιατί θα πεθάνω, τι λες παππού, πες της που σου λέγω να βγει έξω, και πράγματι της μίλησε της κυρίας αυτής, βγες έξω κάτι θέλει ο παππούς, και βγήκε αυτή έξω, έλα εδώ της λέει,

έχετε ψωμί, λέγει έχουμε παππούλι με την ευχή σου, πάντοτε παιδί μου να έχετε, έχετε χρήματα, έχουμε παππούλι με την ευχή σου, πάντοτε παιδί μου να έχετε, βάλε μου το χέρι σου στα μάτια μου και κλείσε μου τα μάτια μου να πεθάνω, τι λες παππού, αυτό που σου λέω, κλείσε μου τα μάτια για να πεθάνω, να μην μείνουν ανοιχτά, γυναικά χωρίς, ξέρω εγώ, από τι, έβαλε τα μάτια του ψευθουγέροντα στα μάτια, σήκωσε σε λίγο την παλάμη της και ο παππούς είχε κοιμηθεί και φέτο έγινε η ανακομιδή των λιψάνων του και τα λιψανά του είναι εκεί αποθεκευμένα και θα πάνε στα καλά νησά με λίγο καιρό, που ο ίδιος είχε παρακαλέσει να γίνει μεταφορά των Λιψάνων του εκεί.

Κλείσε μου τα μάτια να πεθάνω. Ξέρετε που είπα να πει αυτό. Εμείς που γκαρίζουμε για να βγάλουμε ψυχή. Που γκαρίζουμε. Με συγχωρείτε που βάζω αυτή. Αλλά είναι και αυτή η έκφραση του λαού. Και με καταλαβαίνετε τι λέγω στην περίπτωση αυτή. Γνωρίζουν επακριβό. Την ώρα που θα φύγουν. Αν μου πείτε είναι λίγοι άνθρωποι. μακάρι να είμαστε όλοι, αλλά διότι δεν έχουμε σχέση με τον Θεό, για αυτό και ακριβώς δεν ξέρουμε τίποτα τι γίνεται γιατί είναι μεγαλυτέρα ημέρα αυτή της ζωής του ανθρώπου, που ο άνθρωπος εάν θελήσει να επιτύχει στην ημέρα αυτή όλα τα άλλα τακτοποιούνται για τον Χριστό μας, για αυτή την ημέρα ήρθε στον κόσμο και

όλη η αγάπη του και η μακροθυμία του και το έργο του επάνω σε κάθε ψυχή είναι για αυτή την ημέρα Τι είναι η τρόπο θα φύγει αυτή την ημέρα, για τα είναι στην αιωνιότητα Να μου επιτρέψετε ακόμη μια του γνώμη, είναι εδώ παράλληλο στη βλέπω, η οποία λέγει τα εξής Ως από τη Δμητρόας Γαστρός εξέρχεται άνθρωπος, ούτω και από του σώματος η ψυχή εξέρχεται Ημέν καθαρά και φωτεινή, μια τάξη ψυχών καθαρές και φωτεινές Η δε μία άλλη τάξης, Σπήλους έχουσα τα πτέσματα, Έχει μαύρα πράγματα επάνω της, Ετέρα δε μέλανα της πολλής παραπτώμασης, Κατάμαυρη από τη ζωή την παράνομο που έκανε,

Γι' αυτό η θεοφιλής και λογική ψυχή, Ενθυμουμένη και λογιζωμένη, Τα μεταθάνατον κακά, τι τον περιμένουν, Ευσεβώς πολιτεύεται, Ή να μη αυτοίς κατακριθείς απεριπέ. Ο λογικός άνθρωπος φροντίζει σκεπτόμενος τι τον περιμένει πέρα από τον τάφο. Γιατί πέρα από τον τάφο τον άνθρωπο τον περιμένει η δικαιοσύνη του Θεού. Από εδώ ο άνθρωπος από τον τάφο έχει να κάνει με την αγάπη του Θεού, με το έλεος του. Από εκεί έχει να κάνει με τη δικαιοσύνη του Θεού. Και αυτό πρέπει να το προσέχει και να το λογαριάζει. Πολύ δυστυχώς πιπιλίζουν, ας μου επιτραπεί η έκφραση, ότι ο Θεός είναι

καλός. Καλός ο Θεούλης. Ποιος είπε ότι είναι κακός ο Θεούλης. Καλός ο Θεούλης. Αλλά και δίκαιος ο Θεούλης. Και δίκαιος ο Θεούλης. Θεός έχει δυο ποδάρια. Το ένα του πόδι είναι από εδώ από τον τάφο. Ένθε του τάφο. Και το άλλο του είναι από εκεί από τον τάφο. Το να του πω δει το από εδώ του Θεούλη, γράφει επάνω έλεος, μακροθυμία, και το από εκεί γράφει δικαιοσύνη Όταν λοιπόν ο άνθρωπος δεν κάνει καλή χρήση της Χριστότητας και της μακροθυμίας του Θεού,

από εδώ από τον ταφό θα βρεθεί μπλεγμένος από εκεί με τη δικαιοσύνη του Θεού Άλλωστε αυτό το βλέπουμε στην παραβολή του Πλουσίου και του Λαζάρου Απέλαβες τη λέει τα αγαθά σου και δεν πρόσεξες να κάνεις καλή χρήση Εδώ τώρα, έχεις να κάνεις με τη δικαιοσύνη του Θεού Πώς λέγει ωραία η Εκκλησία μας Ο και νεκρόν και ζώντων την εξουσίαν έχουν ως αφάνατος βασιλέτης Και τους ζώντας και τους νεκρούς κρατάει στο χέρι του ο Θεός Από εδώ υπάρχει μετάνοια, επιστροφή, εξομολόγησης, έλεος, συγχώρηση, τακτοποίησης Από εκεί όμως δικαιοσύνη, η δικαιοσύνη του Θεού, τον άνθρωπο θα τον συλλάβει Λέω κανιά φορά, δεν ξέρω αν το ενθυμίστε, ότι ο άνθρωπος είτε εδώ θέλει είτε όχι, ταξιδεύει προς το κυβούρι του και

αν θα ήθελα αυτό να το συλλογιστεί καλά, θα βρώ ότι δεν πάντοτε να είναι έτοιμος Δεν ξέρει πότε θα πει στοκ, κατέβα για λογαριασμό, δεν το ξέρει κανένας αυτό το πράγμα Μιλώ με βάση εδώ αυτά που βλέπω τώρα, 55 λεφτά περίπου Εάν πολλαπλασιάσουμε επί 70, περίπου 75-80 κτύπους που κάνει η καρδιά μας, πρέπει να έχουμε 5.840, 5.840, 4.400 Το αποδώσουμε αυτό ότι κάνουμε βήματα, περπατούμε, έχουμε κάνει 4.400 βήματα προς το νεκροταθείο, χωρίς να μπορούμε

να γυρίσουμε επίσης Αν ρωτήσει κανείς την καρδιά της και πει, πρε τι κάνεις, τι χτυπάς, τι, περπατάω θα σου πει, τι που πας, σε πάω για το νεκροταφείο, σοβαρά, δεν στέκεσαι, θα πας μια ώρα γρηγορότερα να σταματήσεις

Εν τούτης ο άνθρωπος που έχει φτάσει σήμερα στο φεγγάρι, δεν θέλει να μιλήσει με τον εαυτόν του, σε αυτή την πραγματικότητα επάνω, δεν θέλει να μιλήσει, δεν θέλει να του μιλάς για τέτοια πράγματα, το θεωρεί γρουστουζιά Που είναι η λογική, Που είναι ο φτασμένος άνθρωπος, Που ομορφωμένος άνθρωπος, Αν για την αθάνατο ψυχή του, Δεν εργάζεται, Που, Είτε το θέλει, Είτε όχι, Βαδίζει, Και τώρα που ομιλώ, Βαδίζω προς εδώ, Και εσείς που ακούτε, Και εγώ που ομιλώ, Ταξιδεύουμε για το κυβούρι, Έχετε δει τι κάνει ο κόσμος, Σβήνει κεριά, Στην ημέρα των γενεθλίων,

Μπορεί να μου πεις, Αν το τελευταίο κερί της ζωής σου, Είναι το σημερινό, Ποιος σου υπάρχει άλλο κερί να σβήσεις και αύριο, Ποιος σου το υποσχέθηκε, Πού είναι η λογική λοιπόν, Διότι είμαι νέος, Διότι προσέχω τους φυσικούς νόμους κλπ, Εδώ λέω υπάρχει ένα μέτρο, Ποιος θα θεωρηθώ, Αν φρουν, Εάν δεν είμαι με το εισιτήριο στο χέρι, Και ορισμένοι, Όχι καν δεν έχουμε ετοιμάσει εισιτήριο, Ούτε καν έχει γίνει συζήτησης για αυτό το πράγμα, Από τώρα σου λέει για τέτοια πράγματα, Ο άνθρωπος είναι μια μοδίστρα αγαπητή μου, Ανάληψη, Ανάληψη, Ανάληψη, Ανάληψη, Ανάληψη, Ανάληψη, Ανάληψη, Ανάληψη, Ανάληψη, Ανάληψη, Ανάληψη, Ανάληψη, Ανάληψη, Ανάληψη, Ανάληψη,

Ανάληψη, Ανάληψη, Ανάληψη, Ανάληψη, Ανάληψη, Ανάληψη, Ανάληψη, Ανάληψη, Ανάληψη, Ανάληψη, Ανάληψη, Ανάληψη, Ανάληψη, Ανάληψη, Ανάληψη, Ανάληψη, Ανάληψη να τους συζητήσεις για αυτό το θέμα, το μόνο σοβαρό, το μόνο σωτήριο, το μόνο λογικό, το μόνο που μένει, το μόνο που αφήνει, το μόνο το οποίο δεν τροποποιείται, δεν παθαίνει αλλοιώσεις, δεν γίνεται τίποτα επάνω του, το μόνο θέμα, γιατί ο μόνο σόφρον άνθρωπος κάτω σολομών είναι ο σώζων ψυχάς, σοφός εστίν ο σώζων ψυχάς, πρώτα τη δικιά του, έτσι δεν είναι, διότι τι κουβαρδαλήκια να κάνω εγώ να σώσω τους άλλους, καθήν στιγμή εγώ Εγώ δεν κάνω αυτά που λέγω, οι άλλοι μπορεί να τα πλάξουν και να σωθούν και εγώ τα κάνω. Τι λέγει ο Παύλος, δουλάγω εγώ και υποποιάζω

το σώμα μου, είναι αμυάλος λέει η κηρύξας, εγώ αδόκιμος γέννομαι. Άλλοι σωθούν από αυτά που λέγω εγώ και εγώ μείνω έξω. Και δεν βγαίνει τίποτα αν σωρείτε εσείς, δεν σωθούμε εγώ. Εγώ θα σωθώ εάν κάνω τα σωστά. Εκείνα που θα κάνετε και εσείς και που πρέπει να κάνουμε όλοι. Αν λοιπόν σε αυτό το θέμα ο άνθρωπος δεν το καταλάβει, δεν πρέπει και να ωφελήσει τίποτα Η μεγαλυτέρα λοιπόν φιλοσοφία και η μεγαλυτέρα θεολογία είναι το θέμα η ζωή σε του θανάτου Πώς έχουν τα θέματα αυτά, ότι θα φύγουμε μίαν ημέρα, ότι πρέπει να βρεθούμε και να βρεθούμε σε μια στιγμή που αναφέρεται στην αποκάλυψη στο τέλος

Λέγει σε μια στροφή ο Χριστός, Ιδού έρχομαι ταχύ και ο μισθός με τεμού και απαντά ο Ιωάννης και λέει, ναι έρχομαι Κύριε Ιησού, δεν θα το πούμε εμείς αυτό το πράγμα, ναι έρχομαι Κύριε Ιησού, σε περιμένω, έλα, αν λοιπόν δεν υπάρξει αυτός ο φόβος, αυτό το δέος με, ότι θα βρεθούμε μια μέρα αντιμέτωποι με αυτό και πρέπει απαραίτητος να βρεθούμε καθαροί, δεν γίνεται τίποτα. Γι' αυτό η προσευχή μας πρέπει να είναι, Θεέ μου, δώσ' μου φόβον θανάτου. Όχι μη φοβηθώ, όπως λένε, όρες λένε, πως θα βρεθώ από κάτω εκεί με στα λυθάρια και

ακούω που τα ρίχουν από πάνω οι νεκροθάφτες και θα χτυπάει και θα φοβάμαι. Όχι αυτά. Όχι αυτά. Φόβον θανάτου αναφορικώς με το κριτήριο που θα βρεθώ, είτε το θέλω είτε όχι μπροστά σου. Αυτός είναι ο φόβος θανάτου. Και όταν ο άνθρωπος φοβείται των θάνατων, ετοιμάζεται διά των θάνατων, διότι ο άνθρωπος που δεν ετοιμάζεται διά των θάνατων, είναι άφρον, δεν στέκεται καλά στα μυαλά τους, είναι άφρον, δεν έχει μυαλό, ο έχων λογικής ψυχήν όπως λέγει αλλού, είναι εκείνος ο οποίος ή δεν αμαρτάνει, προσέχει, ή δέχεται να διορθωθεί, όταν λοιπόν ο άνθρωπος ή αμαρτάνει ή δεν δέχεται να διορθωθεί, Δεν μπορεί να λέγεται ούτε άνθρωπος, ούτε λογικός, ούτε τίποτα, ούτε μπορούμε να τον χειροκροτούμε ως

στασμένων και ως πράγματα τα οποία κάνουμε εμείς Δεν ξέρω αν βοηθάω στο σημείο αυτό, νόμιζα ότι μπορούσα να τα πω, έχει και άλλα πράγματα, πολύ περιεχτικά, τα οποία χρειάζονται που δεν ξέρω εάν επιτρέψει σε μια άλλη ομιλία να τα συζητήσουμε, ώστε να έχουμε με βάση αυτό το ξάστερο μυαλό της ερήμου του Αγίου Αντωνίου μια σωστή γνώμη σε ζωτικά ζητήματα για τον κόσμο τούτον που θα μας ωφελήσει για τον άλλον. Αμήν.