Saint Nektarios (Part 1)

This English transcript is an automated translation of the original Greek lecture. It may contain errors; the original Greek audio recording is the authoritative source. Some passages are omitted per editorial policy.

As you know, those of us who were together fifteen days ago, last Thursday, did not give a talk. And that was because it was the eve of Saint Nektarios of Aegina's feast, and we went to keep the feast there in our own hometown, Aigio. A little church has been built there in honor of the Saint. I confess that, had things been otherwise and had we not gone there, that evening I would have broken off the series of talks we are giving on the Sermon on the Mount,

and I would have spoken about the Saint that evening. But I consider that I owe you this lesson, even though I did not give it then, and today exactly eight days have gone by. And tonight I want to give that lesson. Perhaps many of us hold a right opinion about the Saint, call upon him, and have even received miracles from him; but for the sake of certain others who, even though for so many years he has been in our own neighborhood,

even though for so many years his name has been talked about in our circles, almost all the churches are now close to keeping him only as a side-chapel. There are, unfortunately, still people who not only know nothing about the Saint, but even take a hostile stance toward him. You know, I decided to say this, because it is a thing that bears on Hell: when we say 'Saint,

' we do not mean the Saint in and of himself. Nor are we dealing directly with the person of the Saint, but we are dealing with the Saint's Master. For neither the Saints, nor even the Theotokos herself, accomplishes anything of her own behind all these persons and the wonders that take place. Behind it all there is our Lord Jesus Christ, there is the grace of the Holy Spirit, and it is through this grace of the Holy Spirit that the wonders are worked through the Saints or through the Theotokos.

That is why I say that the person who, whether deliberately or in ignorance, speaks against these divine uncreated energies is dealing directly with Heaven. I would like to believe that there are no such people even among us; but since, as you know, the spreading of the word today, with God's help, has taken on such dimensions, and since it is easy nowadays for the word given here to be carried not just throughout all Greece, but across the whole globe, by means of cassette tapes,

I think it would be useful to hold a discussion once again about this person, the person of these very days, about this contemporary Saint. For this person gives all people an opportunity no longer to need to go to Cana or to Capernaum to see miracles. They will be able to see miracles even within their own homes, from this Saint of our modern times. This many-sided Saint, for we are dealing with a Saint who has many sides, in contrast to the other Saints. I would like to tell you, first of all,

that we are dealing not simply with a Saint only, but with one who is also a myrrh-streaming Saint, and also a wonderworking Saint. For we have Saints who are not myrrh-streamers, and we have Saints who are not wonderworkers. He fulfills the whole threefold distinction: he is a Saint, he is a wonderworker, and he is a myrrh-streamer. That is to say, he fulfilled the threefold grace of heaven toward mankind. This is a great blessing for the Greek people,

and a great blessing for Orthodoxy. For the Saints, the holy icons, the holy relics, and miracles are the tangible means by which a person can hold heresy at bay. They are the only things that shut the mouths of the heretics: either they will rage and bite you, if they are rabid, or they will back down. For they can set nothing against it, seeing that even Satan himself confesses before the Saints. If a person finds himself before people who are afflicted by unclean spirits,

at Saint Gerasimos, for example, He will hear clearly with his own ears the demon confessing, “You burned me, Kapsalis. And if he finds himself on Aegina, he will hear from the demon: 'Up to now we had Kapsalis, now we also have the bishop' — and it meant, and still means, Saint Nektarios as bishop. And when the demons themselves confess, woe to those people who can hold or voice a contrary opinion, or who still keep their reservations.

If we do not receive, it is because we do not make use of the friends of Christ. 'This man has connections,' people say. 'His children are already in the Polytechnic.' He has connections. And indeed you see them get in. And he knew it beforehand, because he had connections, unlawful connections. Yet here, where you have a lawful means, where you have the friend of Christ, why will you not stoop to use it? The Protestants say: will you go straight to tell it to Christ? Do you have such boldness?

Does it trouble you? But if you have another as well, if you also bring in his mother, who held him for so long, who cared for him, if you bring in his friends, who shed their blood for love of him, their blood for love of him, will you not have something more? Is it not to your advantage? It is. But we rely on logic, and we don't want to accept it. I came across many such cases abroad, because over there they do a real brainwashing.

The whole twenty-four hours, the entire horizon of Canada and America is possessed, speaking against Orthodoxy, speaking against the saints, speaking against the Most Holy Theotokos, speaking against the Mysteries, speaking against the clergy, speaking against the Orthodox Church. Six hundred broadcasts a day. Whatever hour you turn on the radio, it's speaking against Orthodoxy. Among other things, with reference to the saints. Do you know what they say? 'A saint is a human being,' he says,

'how is it possible for me to make use of him and not go to Christ? You call on him, and I call on him too; whom will he run to first? I go to Christ, who is everywhere present, and I'll have my answer.' And you sit there underneath and listen to him and say, of course he's right, that's how it is. Of course, within the limits of my powers, I proclaimed it to you, I gave you the answer, I made a sermon. And it went onto a cassette, and it went onto the radio station, and as many millions as could hear it heard it, how this matter stands both for the saints and for our Most Holy Theotokos,

and people consider it reasonable and gawk at it. Do you know what they say? They speak well. They speak against my Most Holy Theotokos and against my saint, and you tell me they speak well? But listen, Mr. Panagopoulos, let me listen and let me answer. And they gave me these arguments, and I answered them. It is true that only our Lord Jesus Christ, the Holy Spirit, and God the Father are present everywhere.

Omnipresence is an attribute of the Holy Trinity alone. Neither our Most Holy Theotokos, nor the Saints, nor the Angels, nor the demons are present everywhere. They are in a place and in time. But what happens in this case when many of us call upon a single saint at the same time? Basil the Great gives the answer; a question was put to him.

When a saint is called upon, he hastens to help; and if at the same time he is called by another and by yet another, an angel hastens in his place, and so all the needs are served. If you read the life of Saint Nicholas, you will find that there were some men who had been condemned and were about to be executed, and they were being kept in prison and were praying to Saint Nicholas. And our Lord Jesus Christ notified Saint Nicholas, saying to him, hasten to the prison to help these men. Do you know how this matter is carried out?

Through Jesus. If, for example, here at the lectern where I am speaking at this moment, I had two telephones, one here with number A and one here with number B, and I want to call from this telephone to that telephone, I would dial that number. How will the call go through? Through the telephone exchange. It will not go directly from here; it will go through the exchange. The Ascension.

But he sits and reads his newspaper, and sits in front of the idiot box, in front of the television, and the other man brainwashes him and plays him one-sidedly. And he tells you, of course that's how it is, the priests tell us a lot of things, it's just so they can take our money. But it isn't so. Every case of the Orthodox Church has answers, correct, reasonable, honest, ethical answers that stand firm, and have no motive of self-interest. Many times I hear people say, I venerated the skull of Saint Paraskevi, and then, he says,

I went somewhere else and there too I venerated the skull of Saint Paraskevi. But how many skulls did this Saint Paraskevi have, Mr. Panagopoulos? Did she have five hundred, I say to him? Are you mocking me? Was she a Lernaean Hydra? But when people say, “the skull of Saint Paraskevi, ” they do not mean the entire skull. They mean a fragment of Saint Paraskevi’s skull, placed inside a beautiful reliquary.

It is not the whole skull. Open it and see; then open another, and another, and another. If a single skull is broken up into pieces, it can yield thirty or forty fragments, all from the skull of Saint Paraskevi. It isn't the whole skull, except that in certain cases there are whole skulls as well, which exist nowhere else; you won't find them anywhere else. We swallow this now, that that's how it is, trickery, business, self-interest, something behind it. I don't know what opinion you hold about the matters of the saints,

because here too, around the affair of Saint Nektarios, many things have been said. And I want you to pay attention to this thing. Indeed, lately, with this affair of those so insignificant people on account of that nun Magdalini, up there in Kozani, a great uproar has arisen, and many weak people have hardened in their delusion and their malice, and people will have a hard time getting untangled from how much it is not so.

If people had a broader understanding of how these matters work, they would be able to make sense of many things. The Saint in question remained incorrupt for many years; his entire body was preserved. Later, however, it dissolved—after the exhumation of his relics, his body dissolved. And there was a reason it dissolved. We didn't know what dimensions the saint would take on, but the Lord, who knew what dimensions the saint would take on, and that evidently his body and his relics needed to go to the ends of the inhabited world and to bless the churches where they are kept,

for sanctification, He allowed the dissolution of the body to take place. And this is not the first body that did not decompose. After thirty years, Chrysostom was brought back from Cucusus in Armenia by Saint Proclus, his disciple. He brought him into the city, and they placed his whole body upon the throne. Then he said, “Peace be unto all,” and the tomb of Eudoxia stopped shaking. And he said, 'Peace to all,' yet afterward he too dissolved. So go and read these things, and read the history, and don't go sticking your nose so easily into the matters of the Church and of the Faith;

there are no interests in this case, there is the fear of God. There may have been some who trafficked in holy things; there may have been, but in general terms there is the fear of God and reverence. In any case, we are speaking of a saint who has shaken everything. I don't know; perhaps it is because he has been given authority in every direction. Every Saint also has some particular gift because of their martyrdom and the manner of their death. And we often hear that, in keeping with the martyrdom of Saint Paraskevi, she has a grace for the eyes.

And if something happens to us, it is to her that we will go. Many people have miracles from Saint Paraskevi, and they even make a vow to fast on her day. But they have made a serious mistake: they vow to fast on Friday. Those who are already obliged to fast on that day should vow to fast on some other day, not on Friday, when they are already bound. Do not kill what is already dead; Satan rejoices at that. 'I have a vow to fast on Friday.' Friday is already her fast day.

Let them vow Monday, let them vow Tuesday, let them vow Thursday. Saturday is not a fast day, nor is Sunday, while Wednesday and Friday you are already obliged to fast. So make your vow to fast on some other day. We have Saint Tryphon, who has a special blessing and blesses those whose work has to do with manual labor, with the fields, and so on. We see him with a pruning hook in his hand, and those who prune the vines take him as their helper. We have Saint Modestos, who helps greatly and watches over the animals.

We have Saint Barbara, who protects us from smallpox. We have Saint Xenia, who protects us from the loss of our hair. By this same correspondence we have many Saints, both men and women: Saint Christopher, because he carried our Christ, and a thousand and two other cases where, in keeping with their struggle and with certain events, they too have a grace. We have Saint Artemios, who is for the reproductive organs of the body, for hernia, for a prolapsed stomach, for all these things. He healed me, when I was at my wit's end, twenty-two years ago; he healed my hernia. I was about to go in for surgery, and at the end of my rope,

twenty-two years ago, he made me well. Now this Saint is not only for the eyes; he is not only for stomachs, not only for the head, not only for the reproductive organs, not only for the barrenness of women, and so on. Whatever anyone can imagine, whether it is a family matter, or a matter of travel, whatever one can think of, whatever need a person has, whatever difficulty he meets, in whatever area, it is enough simply to call upon him and he will untie his hands. For many of us, of course, do call upon our Lord,

and upon the Most Holy Theotokos, and upon the Saints. But we have not untied their hands; our sins have bound their hands, and they cannot help us. Untie me, that I may untie you from your sins and from the difficulties of your life. So this, as we were saying, is a whole hospital, not merely a single clinic, not a single specialty. He is the ear, nose, and throat doctor, and the stomach doctor, and the neurologist; he is everything, whatever a person can imagine.

That is to say, he has been given a blank check, so that wherever a person seeks him, there he is. This is why the miracles are varied both in quality and, in quantity, many. Just those that have passed through my own hands must be more than eighteen thousand. These are the cases that have passed through my own hands, the ones I myself have written down. And I still have about thirteen thousand more in my possession that have not yet been recorded,

apart from those that arrive every day. Then there are all those now recorded in the book of the Holy Monastery, and those recorded at the Saint’s various shrines—in Kamariza, in Chania, and elsewhere—as well as all the miracles that have taken place abroad. No one can imagine how many there are, or how many remain unrecorded. Many people are embarrassed: they make a vow and receive what they asked for, but afterward they are ashamed to put it in writing. They think, ‘What if people find out that my child—my daughter, whom I hope to see married—had this condition? ’ And so they do not write it down.

The Saint condescends up to a point to the weaknesses of men. Yet many times he also gives them a sound chastisement from above, so that they may learn not to be liars. For the one who helped them in this matter can also cover them in another. I don't know whether the family tree of this man has ever occupied your attention. I have kept a few notes. Let me pass them on to you. He is reported to have been born on the first of October 1846. He was born in Silivria, up in Thrace, in Turkish territory. His house still stands to this day.

A Turk lives inside it. In fact, I don't know if you remember, last year or the year before I spoke about it at Saint Marina's. It still stands to this day. The Turkish man who lives there says this: many times he has tried to turn it into an apartment building so that he could make money from it, but he has been unable to do so. Again and again, they come close to finalizing the contracts and all the rest, but the whole thing always falls through.

So he is thinking of leaving. He considers the house cursed, since he cannot do what he wants with it. And he is troubled because so many people go there to visit. Those who go to Constantinople ought to put into their itinerary a stop at Silivria as well. They should find a way to pass through there, to see the place where this man was born, the great man of our age. So he was born on the first of October 1946, I mean 1846, and he fell asleep on the thirtieth of September 1920, at half past ten in the evening.

At the Aretaieion Hospital, here in Athens, I do not remember the exact year, but at any rate on the night of the second to the third of September, at ten in the evening, the translation of his relics took place. His official proclamation as a Saint by the Ecumenical Patriarchate took place in 1961, on the twentieth of April. When the proclamation took place, the bells rang out, and here in Koukaki one woman asked why the bells were ringing.

The other said, 'They have made Saint Nektarios a saint.' 'As if we didn't have enough as it was, ' she said, 'now they've made another one.' She thought, as certain people do think, that it is men and the Church who make the Saints. The Church does not make the Saints; the Church proclaims the Saints; it does not make them Saints. It is Christ, together with the lives they have lived, who makes them Saints; the Church does not make them Saints. She simply says to the world, “My friends,

this man is a Saint; you may call upon him in prayer. ” That is what the Church does. Saint Nektarios was already a Saint before he was presented to the Church as one. Saint Nektarios was already prophesying and working miracles from the age of five. If you read his life, you will say, what on earth is going on here? And you too will proclaim this saint a saint, even without the Patriarchate. From his very childhood years his life was already such that he showed himself to be a saint. He owes everything to his grandmother.

His grandmother played an enormous role in the life of this child. Joy fills the home—and I wanted to say this in passing—when it has both a child’s cradle and a grandmother’s chair, a grandmother’s throne. Joy fills that home. When these two are found together in a home, that home is blessed by God. Today, if homes are not blessed by God, it is because either both of these are missing, or one of the two. Grandmothers are missing today. We gathered them up and sent them to nursing

homes—the same places our own children will send us tomorrow. Or, if we have no children, we will be forced to go there on our own. And often there are no children because the father and mother believe in nothing; they hold nothing sacred. God takes care of everything else and puts it in order. The grandmother would hold the child on her lap, and from her the child would hear the actual words—not sugary little songs and childish poems, but the words of the Church: “Have mercy on me, O God, according to Your great mercy.

” Hearing it as the Church says it and later from the celebrant as well, the child learns it. Some people are quite wrong when they say, “Should you call it ‘water’? Won’t the child then have to learn the word twice? ” Should you not call bread ‘bread’ either? If you say ‘bread,’ the child learns the word the first time. The child may not yet be able to pronounce it, but it is being written within, and you will see: the time will come when the child will suddenly come out with every word, one by one.

It induces sleep, and indeed at just the right moment. Try it, if you have never tried it, and you will see how right I am on this point. So when the grandmother reached the words, “I will teach transgressors Your ways, and the ungodly shall turn back to You, ” he would cover her mouth with his hand, and he himself would say, “I will teach transgressors Your ways, and the ungodly shall turn back to You. ” He would speak to his grandmother and tell her, “I will put on the orarion and the epimanikia, I will give you Holy Communion, and then you will die. ” His grandmother did not even know what an orarion or epimanikia were.

Do you think many of us know what they are? We are completely in the dark. The orarion is what a deacon wears, something like a long sash, while the epimanikia are the cuffs worn by all priests. In other words, he was making a prophecy to her. And indeed, when the boy became a deacon, he gave her Holy Communion, and then his grandmother died. Also, when he was small and his father had departed, there were six or seven children, and he was the fifth. When they left, the whole family came to Chios,

and he had a small boat there with a sail and did a little trading to make a living. And one day he got into the boat with two others and was going to Smyrna to fetch salt, something of that sort, or to take salt there; and as they made their way out toward that place, a violent squall caught them and was about to capsize them. It snapped their rope, it tore their sail. This little one, Anastasis they called the saint, was sleeping down in the hold, and the other man says, let us wake him. No, he says, do not wake him, so that the two of us alone will not drown.

In any case, somehow they soaked him, woke him, and he sprang up, sprang up and saw that they were being lost. And he saw that the sail had been cut, and the little one leapt up, they say, and grabbed the torn sail. And with his belt, with his own strap, he bound the sail back together and brought them to Mytilene. Back home, the people of Chios had given them up for lost. For many days the sea raged. They held memorial services for them and dressed in mourning, believing that the little boat, the caique, had gone down with all hands.

Seven days later, when the weather cleared, they saw Barba-Dimos’s boat entering the harbor of Chios one afternoon, with all three young men aboard. They hurried to take off their mourning clothes so that the men would not see that they had put on black—which, of course, was only natural. The eldest went home, drew Kyra-Vasiliki aside, and said to her, ‘Vasiliki, Anastasios will become a Saint. ’ Then he told her everything that had happened. ‘He saved us.

This is what happened. This is beyond all human power, beyond all seamanship. A similar thing happened when they were going to venerate the Holy Places. The same thing befell them, and the ship was going down with all hands. The captain gave the order for everyone to make ready, and that he himself would be the first to give the signal to abandon ship. Then this little one who was aboard went and seized the captain's wheel and lifted his other hand up to God and said to Him, Did I not tell You, my God, that I want to proclaim You? Why do You allow us to drown?

Again, two or three times, Did I not tell You that I want to proclaim You? Why do You allow us to drown? And the captain was listening now. On the third time he took off his belt and drew out from here a cross, which was a keepsake from his grandmother. And if you have ever seen one of the monastic icons of the saint, he has a cross displayed prominently right here. This is his grandmother's cross. And he ties it to the end of his strap and goes to the rail of the ship and casts it into the sea,

this cross, and he commands the sea like another Lord and says, Be silent, be still, and at once the sea becomes like oil. When the people saw this, there was an uproar of joy. They did not know how to take him up in their arms, how to kiss him, and so on and so forth. And some of them were even seized with dread before what they had witnessed. The only one who was grieved was he himself, and why? Because the cross had broken off and he had lost it, and it was a keepsake from his grandmother.

They press on toward Haifa down below, to reach it, with the result that a loud knocking began to be heard against the lower hull of the ship, below the waterline. The captain sent men to see what it was about; in any case they could not establish anything. The knocking grew louder. They reached port, the people began to disembark, he disembarked too and left grieving; yet the captain sent boats all around to see what it was about,

and at the spot where the knocking had been heard, he sees the cross stuck fast to the outside of the hull. So he cried out, “Captain! Captain! Captain! Go back—turn back! ” And the captain turned back and gave him this cross. These are not the deeds of an ordinary man, nor the actions of an ordinary man; they are the actions of a man such

as one rarely encounters in this life. Now this man goes down to Alexandria. He becomes a hierodeacon here at the Holy Monastery on Chios, then goes down and becomes a priest, then a bishop, and he comes back persecuted, and so on and so on. When he arrived, he came out at Evia, at Chalkida, at night. Where was he to go, a stranger among strangers? And look, a man comes in the middle of the night calling out, where is His Eminence? He was searching for him without knowing anything.

The Saint says, here I am. Nikos, he calls him, for the Saint knew his name, what he was called. The one knew that His Eminence was coming, while His Eminence knew the man’s name. So the man took him into his home, and he stayed with him. And there he endured the full force of the storm and all its fury. Then one evening, the little boy went and called out to his father. Father, he's on fire! And the man himself runs to see whether there might be some blaze. He goes to open the door, and there, just as he was, kneeling and praying, he was within a fire and was burning.

Such a man he was. Further on, here are other things from his life. When he was the director at the school, they had a caretaker who fell ill and went and had an operation. He came back and took three months' leave; he was not supposed to work. But who wants to do the work, who wants to clean the school? And what do you think happened? This sick man learns that the school is clean, so they must have taken on someone else.

He was grieved that they had taken someone else and that now he was losing his livelihood. His wife said to him, why don't you go one morning and see who it is? Have they hired him permanently, or just for a little while? So he goes very early, at half past five in the morning, and as he opens the door, he sees the bishop with his sleeves rolled up, scrubbing the school hall with a brush. Behold the bishop I am speaking of here. I would like to read this to you; I will read to you word for word the words he spoke,

exactly what the Saint said to him. Come here, do not be astonished, listen and pay attention. It puzzles you that I am cleaning the school; do not be troubled, I am not taking your position, but I am helping you until you become completely well. You have just come out of the hospital and you cannot work before the passing of three months. What will you do, how will you live? If we dismiss you, you have no pension, you have no health; what will become of you?

We would have to hire someone to clean the school, and then you would be ruined. That is why I am helping you in this need of yours, but take care: as long as I am alive, no one is to learn of this.

Do this yourself, and from this day on you are a saint. The Patriarchate does not necessarily have to proclaim you one. Do you understand? Listen to something else. One day someone visited him, and after he received him as though they had been acquaintances for many years, he asked him what he wanted. Your Eminence, I owe twenty-five drachmas; tomorrow the promissory note falls due and I am ruined. Twenty-five drachmas back then meant a great deal of money.

I do not have a single penny, and I beg you to help me. His Eminence notified the treasurer, who was Kostis Sakopou. Kostis, give the man money, twenty-five drachmas. They had exactly twenty-five in the treasury, but how was Kostis to take it out and give it away? It was the beginning of the month; how would they get through the month? I don't have it, he says, he shouts from inside and tells him, I don't have it. His Eminence adds, look, Kostis, for the need. But Kostis insists and says that he has only twenty-five drachmas and the treasury is at the beginning of the month.

His Eminence answers, give it, Kostis, and God provides. Kostis, grumbling, gives the twenty-five, and the stranger left. But not much time had passed when a notice comes from the Archbishopric, which said the following: His Eminence Nektarios of Pentapolis is requested, on the afternoon of that same day, to perform a wedding for one of

the wealthiest families of that era. He was to have four Rizareio students with him. The fee received was handed to Kostis. , the treasurer, who by his own admission was astonished and never again offered an opinion on the Saint's instructions. And the Saint, taking the opportunity, gave a serious lesson, saying pointedly to Kostis, Kostis, we do not have, but God always has, so take care.

Do you want more? These things are for us too, for us who drown in a spoonful of water. One day someone came with some prescriptions in his hand, having just come out of the hospital. Your Eminence, I have just come out of the hospital, and the doctor told me to take these medicines and not to work for fifteen days. But I have no money either for the medicines or to support myself for fifteen days, until I recover, and I beg you to help me; that is why I have come. Wait, he said. Again he calls Kostis.

But this time Kostis truly has nothing. And so, next, a member of the staff is told to bring a parcel with undergarments, vests, long johns and so on, which had been sent to him from Egypt as a gift in those days. The staff member reminds the Saint that he will have no other clothes to change into if he gives these away. The Saint, without giving an answer, simply said, "Bring them to me, please." Indeed the parcel arrived, and he handed the things over with these striking words:

"Take these clothes, go to the market, and sell them. The money you get will be enough to buy your medicines and to carry you through the whole fifteen days, until you can go back to work." And indeed, the sick man took the parcel, thanked him, and went off to the market, where he sold the undergarments. The money he received was enough to buy his medicine and to keep himself for fifteen days. It strikes you as strange, doesn't it? And yet, this is how it was.

Word reached him from the young women who had gone to Aegina to look for some little country chapel, so that they could go and build a monastery there. He set out. In those days there was a young man named Spyros, lying on the ground down by the breakwater, and he kept saying, "The Most Reverend Metropolitan of Pentapolis is coming. Let us all pay attention to him, for he is the one who will save us." Now the people listen to him, to what he is saying, and go about their own business. “His Eminence is coming,” and so on and so forth.

“The Metropolitan of Pentapolis is coming; he will save our island. The Saint is coming; he will save us. Prepare to welcome him. ” Then a priest named Father Michael comes by and hears him. “What is this man saying now? Who is he? ” Just then, by coincidence, the whistle sounded from the ferry arriving from Piraeus. The priest went down to the harbor and, to his surprise, saw the flag flying. When the flag is raised, it means that there is a bishop on board.

The ship is a type of the Church, and the bishop is a type of Christ. So he does indeed go down to the harbor, and there, coming ashore, is His Eminence the Metropolitan of Pentapolis. He welcomes him and tells him what has happened. "A mystery weighs upon our hearts at this very hour, Most Reverend. This, and this, and this, and this." Then the Saint says to him, "Where is this young man?" And they led him to the spot where the young man was lying down below, quietly in stillness, still saying the very things they are telling you. Then, with his pastoral staff,

the Saint made the sign of the Cross over the young man's mouth, and the moment he had signed his body with the Cross, Spyros rose to his feet, kissed his hand, and the Saint said to the boy, "Go now to your school, and carry on with your work and your studies." Indeed, the devil left him, and the boy returned to his work. Later that same day, as the Saint was walking up toward the monastery, there was a woman suffering from an issue of blood, like the woman in the Gospel. When she heard what the Saint had done, she went and touched the hem of his garment, and the bleeding stopped at once.

Moreover, on the very day he went there, the then mayor of Aegina, a man named Pepas, approached him and asked him to offer a supplication to God, because no rain had fallen on Aegina for three and a half years. His Eminence said to him, “Mr. Mayor, I will come next Sunday, and all of us together will pray to the Lord—not I alone. ” Indeed, he went the following Sunday, and they offered the supplication. As soon as it ended, the rain began, and it continued for two months:

it would rain for two hours, then stop for two hours; rain for two hours, then stop for two. As a result, after two months they asked him to offer another supplication, this time for the rain to stop. And then he said, “God knows, my children, when it will stop. ” And indeed, a few days later the rain stopped. The people of Aegina sowed their fields,

and in a single year they made up for all that they had been unable to produce before. Do you understand? Now listen to another remarkable event. This man fell ill, as any human being may, and they took him to the hospital. This man fell ill, as any human being may, and they took him to the hospital. When they brought him here, to the Aretaieion Hospital, he had already foreseen that he would never return. He had said, “Let me bless the monastery and the island one last time.

” In any event, on the afternoon of September 30, 1920, the nun Euphemia took him to the Aretaieion Hospital. She brought in, it is said, a little old man clad in a cassock, writhing in pain. The hospital clerk asked the nun for the patient's particulars, to fill in the admission register. "Is he a monk?" he asks. "No," she answers, "a bishop." The clerk smiles mockingly, "Spare me the jokes,

mother; tell me his name so I can fill in his card." "He is a bishop, my child; he is the Most Reverend Metropolitan of Pentapolis." "First time I have seen a bishop," the clerk muttered to himself, "with no encolpion, no golden Cross, and what is more, no money." "Indeed, a bishop," the mother repeated, "the Metropolitan of Pentapolis. That Metropolis belongs to the Patriarchate of Alexandria. He is the Most Reverend Metropolitan Nektarios Kephalas." "A long while ago he left Egypt and came here, in fact right here near you, and he directed the Rizareios School. But for many years now he has lived as a monk in

the little monastery of the Holy Trinity on Aegina, which he himself built. There he fell gravely ill, and despite his protests we brought him here." The clerk, astonished by all he had heard and seen, shrugged his shoulders and ordered the orderlies to place the patient in a third-class ward, where there were a few beds for the poor. The doctors diagnosed that the sick little old man was suffering from acute cystitis. From then on he lived two months amid terrible pains,

and at half past ten in the evening, on the 8th of November, 1920, peaceful and at prayer, he gave up his spirit to God at the age of seventy-four. When he had fallen asleep in the night, the nun, fearing that the school might get ahead of her and pass some resolution to have the funeral prayers read over him here at the school and bury him there, so that the school could take him away, begged the nurse to help her change him, prepare him, and get him away, if possible that very night, to carry him down below. So as they took off his undershirt, the old, worn one, the clothes to change him, she laid the undershirt on the neighboring bed, where there was a paralyzed man.

And the paralytic was made well; the paralytic got up. The first miracle after his death took place inside the Areteio, through his undershirt, which had been laid upon his neighbor, the man with whom he had spent those two months. In any case they brought him down to Piraeus and placed him in the church of Saint Spyridon, until the steamship Pteroti arrived; with that they carried him across. There they photographed him from life, as you see him reposing within his reliquary; he is photographed from life,

from inside the doorway of the Holy Trinity, the old Holy Trinity, in Piraeus, while they waited to carry him across. I will read one more thing, what a certain doctor says, who took hold of his beard and looked upon him after his death, when he went one evening to the monastery. It will not take us long, though, to finish this, that is, to recount to you properly the events in this man's account, an account that carries great weight, because he is a man of science, and in our own day the opinion of a man of science carries weight. For this reason we will stop here,

and God willing we will continue in our next talk. Let us remain tonight under his grace.

Όπως ξέρετε, όσοι μεθα μαζί προς 15 ημερών, περασμένη Πέμπτη, δεν κάμαμε ομιλία Και τούτο διότι ήταν η παραμονή του Αγίου Νεκταρίου και πήγαμε να κάνουμε την εορτή εκεί στην ιδιαιτέρα πατρίδα στο Αίγιο Έχει γίνει ένα εκκλησάκι της τιμή του Αγίου Ομολογώ, εάν δεν ήσαν έτσι τα πράγματα και δεν πηγαίναμε εκεί Το βράδυ εκείνο θα διέκοπτα τη σειρά της επί του όρους ομιλίας που κάνουμε και θα ομιλούσα για τον Άγιο το βράδυ εκείνο

Το θεωρώ όμως ότι το οφείλω αυτό το μάθημα, παρότι δεν το έκανα τότε και έχουμε περάσει σήμερα 8 μέρες ακριβώς Και θέλω απόψε να κάνω το μάθημα εκείνο Ίσως πολλοί από εμάς να έχουνε ορθή γνώμη περί του Αγίου, να τον επικαλούνται να έχουν δεχθεί και θαύματα από αυτόν, αλλά διαχατήρι ορισμένων άλλων που παρότι τόσα χρόνια είναι στη γειτονιά μας, τόσα χρόνια συζητείται το όνομά τους στο περιβάλλον μας,

κοντεύουν όλες οι εκκλησίες σχεδόν να τον έχουν ως παρεκκλήσιον πλέον. Υπάρχουν δυστυχώς ακόμη άνθρωποι, οι οποίοι όχι μόνο δεν ξέρουν τίποτα περί του Αγίου, αλλά έχουν και εχθρική στάση απέναντί του Ξέρετε ε, είπα να πει αυτό, αυτό ερμηνεύεται με κόλαση, διότι όταν λέμε Άγιος, δεν λέμε αυτό καθεαυτό Άγιος Ούτε έχουμε να κάνουμε απευθείας με το πρόσωπο του Αγίου, αλλά έχουμε να κάνουμε με το αφεντικό του Αγίου

Διότι όχι οι Άγιοι, ουδέ αυτή η Θεοτόκος δεν πραγματοποιεί τίποτα αφεαυτή πίσω από όλα αυτά τα πρόσωπα και από τα θαυμάστια τα οποία λαμβάνουν χώρα Δι' αυτόν υπάρχει ο Κύριος ημών Ιησούς Χριστός, υπάρχει η Χάρις του Πνεύματος του Αγίου και δι' αυτής της Χάριτος του Πνεύματος του Αγίου Ενεργούνται τα θαυμαστά διά των Αγίων ή διά τους Θεοτόκους Γι' αυτό λέγω ότι ο άνθρωπος ο οποίος είτε θεληματικά είτε εν αγνία μιλήσει ενάντια σε αυτές τις ενέργειες έχει να κάνει απευθείας

με τον Ουρανό. Θέλω να πιστεύω ότι και μεταξύ μας να μην υπάρχουν τέτοιοι αλλά διότι όπως ξέρετε η μετάδοση του Λόγου σήμερα με τη βοήθεια του Θεού έχει πάρει διαστάσεις και είναι εύκολο σήμερα να μεταβιβάζεται ο Λόγος που γίνεται εδώ όχι στο Πανελλήνιο, αλλά στην Ιδρόγειο, μέσω των καθετών, θα είναι, νομίζω, χρήσιμο να εγένετο μια συζήτησης πάλι για το πρόσωπο αυτό, το πρόσωπο των ημερών αυτών, για τον σύγχρονον αυτόν Άγιον. Διότι δίδει το πρόσωπο αυτό μια ευκαιρία σε όλους τους ανθρώπους να μην χρειάζονται να πάνε πλέον στην Κανά ή να πάνε στην Καπερναούμ να δούνε φαύματα.

Θα μπορούν να δουν θαύματα και μέσα στο σπίτι τους ακόμη από τον Άγιο των σύγχρονων αυτών Τον πολύπλευρο Άγιων, διότι πρόκειται περί ενός Αγίου που έχει πολλές πλευρές Εν αντιθέσει με τους άλλους Αγίους Θα ήθελα να σας πω το πρώτον ότι πρόκειται όχι απλώς περί Αγίου μόνον Αλλά είναι και μυροβλήτης Άγιος,

είναι και θαυματουργός Άγιος Γιατί έχουμε Αγίους οι οποίοι δεν είναι μυροβλήτες, έχουμε Αγίους οι οποίοι δεν είναι θαυματουργοί Αυτός πληρεί ολόκληρο το τρίπτυχο, είναι και Άγιος, είναι και θαυματουργός, είναι και μυροβλήτης Εξύδλησε δηλαδή το τρίπτυχο της χάριτος του ουρανού προς τους ανθρώπους Μεγάλη ευλογία για τον ελληνισμό αυτό το πράγμα, μεγάλη ευλογία για την Ορθοδοξία Διότι οι Άγιοι, οι Άγιες εικόνες, τα Άγια Λείψανα, τα θαύματα, είναι τα πρακτικά μέσα που μπορεί ο άνθρωπος να αναχαιτήσει την αίρεση Είναι τα μόνα που κλίνουνε τα στόματα των αιρετικών, ή θα φριάξουν

και θα σαδαγκώσουνε, αν είναι λυσασμένοι, ή θα κάμουνε πίσω Διότι δεν μπορούν να αντιτάξουν τίποτα, Καθήν στιγμή και αυτός ο Σατανάς ομολογεί μπροστά στους Αγίους Εάν βρεθεί ένας άνθρωπος μπροστά σε ανθρώπους που πάσχουν από πνεύματα ακάθαρτα στον Άγιο Γεράσιμο επαραδείγματι Θα ακούσει καθαρά με τα ίδια του τα αυτιά να ομολογεί το δαιμόνιο με καψες καψάλι Εάν θα βρεθεί στην Αίγινα θα ακούσει από το δαιμόνιο Είχαμε μέχρι τώρα το γκαψάλι, τώρα έχουμε και το δεσπότη και υπονοούσε και υπονοεί τον Άγιο Νεκτάριο ως επίσκοπο Και όταν ομολογούν τα δαιμόνια αλλήμων από τους ανθρώπους οι οποίοι μπορούν να έχουν ή να εκφράζουν

αντίθετο γνώμη ή να έχουν επιφυλάξει ακόμη Μεις αν δεν λαμβάνουμε είναι για δεν χρησιμοποιούμε τους φίλους του Χριστού Έχει μέσον λέει αυτός, Τα παιδιά του είναι μπασμένα από τώρα στο Πολυτεχνείο, Έχει μέσον, Και πράγματι βλέπεις να είναι μέσα, Και το ξέρε προκαταβολικός, Γιατί είχε μέσον, Παράνομο μέσον, Εδώ που έχεις ένομο μέσον, Που έχεις το φίλο του Χριστού, Γιατί δεν καταδέχεσαι, Λένε οι Προτεστάντε, Θα πας απευθεία να τα πεις στο Χριστό, Έχεις τόσο παραισία, Σε δυσκολεύει, Αν έχεις και έναν άλλον, Αν βάλεις και τη μητέρα του, που τον κράτησε τόσο καιρό, που τον περιποιήθηκε,

αν βάλεσε τους φίλους του, που έξαν το αίμα του για την αγάπη του, το αίμα του για την αγάπη του, δεν θα έχεις κάτι παραπάνω εσύ, δεν είναι συμφέρον σου, είναι. Αλλά εμείς στηριζόμαστε στη λογική και δεν θέλουμε να το παραδεχτούμε. Συνήντησα στο εξωτερικό πολλές τέτοιες περιπτώσεις, γιατί εκεί γίνεται πλήσης του εγκεφάλου. Ολόκληρο το 24ωρο, Ολόκληρος ορίζον του Καναδάκια της Αμερικής, Είναι δαιμονισμένος να ομιλεί κατά της Ορθοδοξίας, Να ομιλεί κατά των Αγίων, Να ομιλεί κατά της Παναγίας, Να ομιλεί κατά των Μυστηρίων, Να ομιλεί κατά του Κλήρου, Να ομιλεί κατά της Ορθοδόξου Εκκλησίας,

Εξακώσες εκπομπές την ημέρα γίνονται, Ότι ώρα να ανοίξετε το ραδιόφωνο, Ομιλεί κατά της Ορθοδοξίας, Μέσα στα άλλα αναφορικ Φωτικός με τους Αγίους, Ξέρετε τι λένε, Φώσον είναι άνθρωπος λέει, Πώς είναι δυνατόν να το χρησιμοποιήσω εγώ και να μην πάω στον Χριστό, Τον καλείσαι εσύ, Τον καλώ και εγώ, Σε ποιον θα πρωτοπάει, Εγώ πηγαίνω στον Χριστό, Που είναι Πανταχού Παρών και θα έχω την απάντηση, Και κάθες από κάτω και τον ακούς και λες, Βέβαια έχει δίκιο, έτσι είναι, Βέβαια στο πλαίσιο των δυναμεών μου, Του σε κήρυξα, Του το απήντησα, Έκαμα κήρυγμα, Και Και μπήκε σε Κασέτα και μπήκε στο ραδιοφωνικό σταθμό και το

ήκουσαν όσα εκατομμύρια μπορούσαν να το ακούσουν πως έχει το θέμα αυτό τόσο για τους Αγίους όσο και για την Παναγία μας που θεωρείται λογικό και χαζεύουνε. Ξέρετε τι καλά μιλάνε. Μιλάνε κατά της Παναγίας μου και κατά τον Αγίο μου και μου πεις μιλάνε καλά. Μα να ακούσετε κύριε Παναγόπουλο, να ακούσω και να απαντήσω. Και μου έδωσαν τα επιχειρήματα αυτά και απίνδυσα. Είναι αλήθεια ότι μόνο ο Κύριος ημώνης Χριστός, το Πνεύμα του Άγιον και ο Θεός Πατήρ είναι απανταχού παρόντες Η απανταχού παρουσία είναι μόνο οι διότητες της Αγίας Τριάδος Ούτε η Παναγία μας, ούτε οι Άγιοι, ούτε οι Άγγελοι, ούτε οι δαίμονες είναι απανταχού παρόντες Είναι εν τόπο και χρόνο, αλλά τι γίνεται εν προκειμένου όταν ταυτοχρόνως καλούμε έναν

Άγιο Πολύ Απαντά ο Μέγας Βασίλειος, του ετέθη ερώτημα

Όταν καλείται ένας Άγιος, σπέβδει εις βοήθεια, αν ταυτόχρονα καλείται και από έναν άλλον και από έναν άλλον, σπέβδει άγγελος στο πόδι του και έτσι εξυπηρετούν όλες οι ανάγκες Εάν διαβάσετε το βίο του Αγίου Νικολάου, θα βρείτε ότι ήσαν μερικοί καταδικασμένοι και επρόκειτο να εκτελεστούν και φυλάσσοντον εις την φυλακή και προσήφχοντον εις τον Άγιο Νικολό και ο Κύριος ημώνης τους Χριστός, ειδοποίησε τον Άγιο Νικόλαο, του λέει, σπέψε στη φυλακή να βοηθήσεις ανθρώπους. Ξέρετε πώς ενεργείται αυτή η υπόθεσης, δια μέσω του Ιησού. Αν, παραδείγματε, εδώ στην έντρα που ομιλώ αυτή την ώρα, είχα δύο τηλέφωνο, ένα εδώ

με τον Α αρθήμο και ένα εδώ με τον Β αρθήμο. Και θέλω να πάρω από αυτό το τηλέφωνο, αυτό το τηλέφωνο και σημάτιζα αυτόν τον αρθήμο.

Ανάληψη, Ανάληψη, Ανάληψη, Ανάληψη, Ανάληψη, Ανάληψη, Ανάληψη, Ανάληψη, Ανάληψη, Ανάληψη, Ανάληψη, Ανάληψη, Ανάληψη, Ανάληψη, Ανάληψη, Ανάληψη, Ανάληψη, Ανάληψη, Ανάληψη, Ανάληψη, Ανάληψη, Ανάληψη, Ανάληψη, Ανάληψη, Ανάληψη, Ανάληψη, Ανάληψη, Ανάληψη, Ανάληψη, Ανάληψη, Ανάληψη, Ανάληψη

Αλλά κάθεται και διαβάζει τη φημερίδα του και κάθεται στο Χαζοκού την μπροστά στην ηλεόραση και του κάνει πλήστη γεφάλου ο άλλος και τον παίζει μονότερμα Και σου λέει, βέβαια έτσι είναι, πολλά μας τα λένε οι παπάδες, είναι για να παίρνουν λεφτά, δεν είναι έτσι όμως Όλες οι περιπτώσεις της Ορθοδόξου Εκκλησίας έχουν απαντήσεις, σωστές, λογικές, τίμιες, ηθικές που στέκουν, δεν έχουν λόγων συμφέροντα Ακούω πολλές φορές που λένε, προσκύνησα λέει την κάρα της Αγίας Παρασεβής και πήγα λέει από εκεί και προσκύνησα και εκεί την κάρα της Αγίας Παρασεβής Μα πόσες κάρες είχε αυτή η Αγία Παρασεβή κύριε Παναγόπουλε, πεντακόσες είχε του λέω, με κοροϊδεύεται, λερναία ύδρα ήτανε Μα όταν λέει την κάρα της Αγίας Παραστεύης,

δεν λέγεται ολόκληρον την κάρα της Αγίας Παραστεύης, Από την κάρα της Αγίας Παραστεύης, Αχήων της κάρας Αγίας Παραστεύης, και την έχει μέσα σε μια ωραία φόρμα, δεν έχει ολόκληρο, για άνοιξε το μέσα να δεις, άνοιξε και το άλλο, και άνοιξε και το άλλο, και άνοιξε και το άλλο, μία κάρα, εάν δισπάσεις την κομματιά σας, μπορεί να βγάλει 30-40 κομμάτια, Από την κάρα της Αγίας Παραστεύης, Δεν είναι ολόκληρο σικάρα, εκτός ορισμένων υπάρχουν και ολόκληρες σικάρες, που δεν υπάρχουν αλλού, δεν θα την βρεις αλλού Εμείς αυτό το χάθουμε τώρα, ότι έτσι είναι, κατεργαριά, εμπόριο, συμφέρον, πίσω Δεν ξέρω ποια γνώμη έχετε γύρω από τα θέματα των Αγίων, διότι και εδώ, γύρω από την υπόθεση του Αγίου Νεκταρίου,

έχουν πολλά λεχθεί και θέλω να το προσέξετε αυτό το πράγμα. Μάλιστα τελευταίως με αυτή την ενέργεια τόσο άσημων για το λογαριασμό αυτής της μοναχής της Μαγδαλινής εκεί επάνω, στην Κοζάνη, έχει γίνει μεγάλος άλλος και πολύ αδύνατοι άνθρωποι εστερέωσαν την πλάνη τους και την κακία τους και δύσκολα οι άνθρωποι θα ξεμπλέξουν πόσον δεν είναι έτσι. Αν ο άνθρωπος ήξερε γενικότερα πως έχουν τα θέματα, πολλά πράγματα θα δικαιολογούσε Ο εμπροκειμένος Άγιος έμεινε πολλά χρόνια αδιάλυτος, ολόκληρο το σώμα του έμεινε, όμως έπειτα διελήθη, μετά την ανακομιδίν, διελήθη το σώμα του Και υπήρχε

λόγος που διελήθη, εμείς δεν ξέραμε τι διαστάσεις θα έπαιρνε ο Άγιος, αλλά ο Κύριος που ήξερε τι διαστάσεις θα έλα πάρε ο Άγιος και ότι χρειαζότανε προφανώς το σώμα του και τα λειψανά του να πάνε στα τέρατα της οικουμένης και να ευλογήσουνε τους ναούς που υπάρχει για αγιασμό, επέτρεψε να γίνει η διάλυση του σώματος. Και δεν είναι το πρώτο σώμα που διαλύεται. Θεός Χρυσόστομος ήρθε από τριάντα χρόνια από το κουκουσό της Αρμενίας, τον έφερε ο Άγιος Πρόκλος ο μαθητής του στην πόλη και τον έβαλαν και στο θρόνο ολόσωμων και είπε ειρήνη πάση και σταμάτησε να σύγεται της ευδοξίας ο τάχος Και είπε, Ειρήνη, Πάτσι, και έπειτα όμως διελεί,

για διάβασέ τα και αυτά και διάβασε την ιστορία και μη βάνεις τη μύτη σου τόσο εύκολα στα θέματα της Εκκλησίας και της Πίστεως, δεν υπάρχουν συμφέροντα σε αυτή την περίπτωση, υπάρχει φόβος Θεούς. Μπορεί να υπήρξαν και κάποιοι, ιεροκάποιοι, μπορεί να υπήρξανε, αλλά εν γενικές γραμμές υπάρχει φόβος Θεού και σεβασμός. Εν πάρεις περιπτώσει πρόκειται περί ενός Αγίου ο οποίος έχει συγκλονίσει τα πάντα Δεν ξέρω, ίσως διότι του έχουν δοθεί πολλές δικαιοδοσίες προς όλες τις κατευθύνσεις Όλοι οι Άγιοι έχουν και κάποιο χάρισμα εξαιτίας του μαρτυρίου των και του τρόπου του θανάτου των Και ακούμε πολλές φορές καταλογία του μαρτυρίου της Αγία Παρασεβή να έχει μια χάρη στα μάτια

και αν μας συμβεί κάτι, σε εκείνη θα πάμε. Και πολλοί έχουν θαύματα από την Αγία Παρασκευή και έχουν μάλιστα και τάξη να νηστεύουν την ημέρα εκείνη. Έχουν κάνει ένα λάθος πολύ όμως, έχουν τάξη να νηστεύουν την Παρασκευή. Εκείνοι που είναι υποχρεωμένοι να την νηστεύουν, να τάξουν να νηστεύουν κάποια άλλη ημέρα, όχι την Παρασκευή που είναι υποχρεωμένοι, μη σκοτώνουν τα σκοτωμένα, σκορωεύω ο σατανάς. Έχω τάξη να νηστεύω την Παρασκευή. Πα Παρασεβή είναι η νηστεία πεαυτής, θα τάξει στη Δευτέρα, θα τάξει στην Τρίτη, θα τάξει στην Πέμπτη, το Σάββατο όχι και δεν νηστεύεται, ούτε Κυριακή, δεν νηστεύεται,

ούτε Τετάρτη, ούτε Παρασεβή, θα θέσεις υποχρεωμένως να νηστεύεις, μια άλλη λοιπόν ημέρα, έχουμε τον Άγιο Τρίφωνα, έχει μια ειδική ευλογία και ευλογή τους ανθρώπους που έχουν συσχέσει με τις εργατικές δουλειές, τα κτήματα κλπ. Τον βλέπουμε με ένα κλαδευτήρι στο χέρι, εκεί, να τον έχουν οι κλαδούχοι ως βοηθών Έχουμε τον Άγιο Μόδεστο, ο οποίος βοηθάει πολύ και φυλάτει τα ζώα Έχουμε την Αγία Βαρβάρα, μας φυλάτει από την Ευλογιά Έχουμε την Αγία Βνωσία Ξένη, η οποία μας φυλάει από την τριχόπτωση Έχουμε καταναλογία πολλούς Αγίους και Αγίες, το Άγιο Χριστοφόρο, διότι μετέφερε τον Χριστό μας και χίλιους δύο άλλες περιπτώσεις που καταναλογίαν τις αθλήσεως και ορισμένων περιστατικών και έχουν και μία χάρη.

Έχουμε τον Άγιο Αρτέμιο, ο οποίος είναι για τα γεννητικά όργανα του ανθρώπου, για την κύλη, για τη στομαχόπτωση, για όλα αυτά τα πράγματα. Μένα μου έκαμε έκπητα από 22 χρόνια, μου έκανε καλά την κύλη. Πρόκειται να πάω να χειρουργηθώ πέρσι και με έκπητα από 22 χρόνια καλά. Ο Άγιος Αυτός δεν έχει μόνον τώρα για τα μάτια, δεν έχει για τα στομάχια, δεν έχει για το κεφάλι, δεν έχει για τα γεννητικά όργανα, δεν έχει για τη στήρωση των γυναικών κλπ. Ό,τι μπορεί να φανταστεί κανείς, μα θέμα οικογενειακό είναι, μα θέμα ταξιδίου είναι, μα τι μπορεί να φανταστεί, τι ανάγκη έχει ο άνθρωπος, τι δυσκολία συναντά, σε ποιο τομέα, που αρκεί να τον καλέσει και να του χιλήσει τα χέρια.

Διότι πολλοί μας καλούμε βέβαια και τον Κύριό μας και την Παναγία μας και τους Αγίους Αλλά δεν τους έχουμε λύσει τα χέρια, αμαρτίες μας έχουν δέσει τα χέρια και δεν μπορούν να μας βοηθήσουν Λύσε με να σε λύσω από τις αμαρτίες σου και από τις δυσκολίες της ζωής σου Αυτό λοιπόν είναι μια πολυκλινική όπως τα λέγαμε, δεν είναι απλώς κλινική, δεν είναι μια ειδικότης Ο τωραλιγκολόγος, Είναι και στομαχολόγος, Είναι και νευρολόγος, Τα πάντα είναι, Ότι μπορεί να φανταστεί ο άνθρωπος Του έχει δώσει δηλαδή εν λευκό, Ώστε όπου τον ζητήσει ο άνθρωπος να είναι μπροστά Γι' αυτό και τα θαύματα είναι ποικίλα και σε ποιότητα αλλά και σε ποσότητα πολλά Μόνο αυτά που έχουν περάσει από το χέρι το δικό μου, Θα πρέπει να είναι άνω των 18

.000 Αυτά που είναι στο χέρι το δικό μου, τα οποία έχω γράψει εγώ και 13.000 περίπου έχω στο χέρι μου ακόμη, άγραφα, εκτός αυτών που καταφτάνουν καθημερινώς, πόσα είναι γραμμένα τώρα στο βιβλίο της Ιεράς Μονής, πόσα είναι γραμμένα στα διάφορα προσθυνήματα, στην Καμάριζα, στα Χανιά και λοιπά που υπάρχουν προσθυνήματα του Αγίου, πόσα είναι έξω γινωμένα, δεν μπορεί να φανταστεί ο άνθρωπος, πόσα είναι άγραφα, γιατί πολλοί άνθρωποι ντρέπονται, τάζουν, λαμβάνουν, Αλλά ντρέπονται εκτωριστέρα να το γράψουν Να μάθουν ότι το παιδί μου, το κορίτσι μου που το έχω για παντριά Ότι είχε αυτό και αν το γράφουνε Συγκαταβαίνει ο Άγιος μέχρι ενός βαθμού σαν δυναμίες των ανθρώπων Όμως και πολλές φορές τους τις βρέχει από πάνω για να μάθουν να μην είναι ψεύτες Διότι αυτός που τους βόηθησε κατά αυτή την έννοια μπορεί να τους

καλύψει και σε άλλη έννοια Δεν ξέρω αν σας έχει απασχολήσει ποτέ το δέντρο αυτού του ανθρώπου. Έχω κρατήσει μερικές σημειώσεις. Να σας μεταφέρω. Φέρετε να έχει γεννηθεί την 1η Οκτωβρίου του 1846. Έγεννηθεί στη Σιλιβρία, επάνω στη Θράκη, σε τουρκικό μέρος. Το σπίτι του υπάρχει μέχρι τη σήμερο. Μένει ένας Τούρκος μέσα. Μάλιστα, δεν ξέρω αν θυμίστε, πέρυσι ή πρόπερση το είχα βάλει στην Αγία Μαρίνα. Υπάρχει μέχρι της σήμερον. Αυτός ο Τούρκος λέει το εξής. Πολλές φορές έχει επιδιώξει να το κάνει πολυκατοικία

για να κερδίσει. Και δεν μπορεί. Έρχεται, έρχεται, έρχεται να τελειώσουν τα συμφωνικά και λοιπά και όλο να βαγεί. Και σέβεται να φύγει από εκεί. Το θεωρεί κατηραμένο το σπίτι εκείνο, φόσον δεν μπορεί. Και στενοχωρείται διότι πηγαίνει πολλής κόσμος ως επισκέπτε εκεί. Αυτοί που πάνε στην Κωνσταντινούπολη θα έπρεπε να βάζουν μέσα στο πρόγραμμά τους να περάσουν και από τη Σιλιβρία Να βρίσκουν έναν τρόπο να περάσουν από εκεί, να το δουν εκεί που εγγεννήθη ο άνθρωπος αυτός, ο μεγάλος των αιώνων μας Εγεννήθη λοιπόν στην 1η Οκτωβρίου του 1946, 1846 και εκοιμήθη στις 30 Σεπτεμβρίου του 1920, στις 10 και 30 το βράδυ

Στο Αρετέιον, εδώ στα Σαθήνας,

δεν θυμούμε το έτος ακριβώς πάντως στις 2 προς τις 3 Σεπτεμβρίου, βράδυ στις 10 η ώρα, έγινε η ανακομιδή του λειψάνου του Η ανακήρυξης επισήμως ως Αγίου, από το Οικουμενικό Πατριαρχείο, έγινε το 1961 στις 20 Απριλίου Όταν άγινε η ανακήρυξης, χτυπήσαν οι καμπάνες, και εδώ στο κουκάκι μία ρώτησε, γιατί χτυπαν οι καμπάνες, είπε η άλλη, κάμαν λέει τον Άγιο Νεκτάριο, Άγιο, δεν μας έφτανα λέει τόσο που είχαμε, κάμανε κι άλλων, νόμιζε όπως νομίζουν και ορισμένοι, ότι τους κάνουν οι άνθρωποι και η Εκκλησία τους Αγίους, δεν τους κάνει η

Εκκλησία τους Αγίους, η Εκκλησία ανακηρύττει τους Αγίους, δεν τους κάνει Αγίους, Αγίους τους κάνει ο Χριστός και η ζωή τους, δεν τους κάνει Αγίους η Εκκλησία, απλώς λέγει στον κόσμο, Κύριοι αυτός είναι Άγιος, δίναστε να τον επικαλείστε. Αυτό κάνει η Εκκλησία, ο Άγιος Νεκτάριος ή το Άγιος πριν παρουσιαστεί στην Εκκλησία ως Άγιος. Ο Άγιος Νεκτάριος προφητεύει και θαυματουργεί από πέντε χρονών

Εάν διαβάσετε το βίο του θα πείτε τι γίνεται εδώ πέρα Και θα ανακηρύξετε και εσείς χωρίς το Πατριαρχείο τον Άγιο Άγιο Υπάρχει από τα παιδικά του χρόνια η

ζωή του τέτοια που παρουσιάζεται σαν Άγιος Πάντο οφείλει στη γιαγιά του Η γιαγιά του έπαιξε ένα μεγάλο ρόλο στο παιδί αυτό Χαρά στο σπίτι, Ιδράτο, με τις ευκαιρίες να πω, που έχει κούνια και καρέκλα γιαγιάς και θρόνο γιαγιάς, χαρά στο σπίτι Αυτός ο συνδυασμός όταν υπάρχει στο σπίτι, το σπίτι αυτό είναι ευλογημένο από το Θεό Σήμερα αν τα σπίτια δεν είναι ευλογημένα από το Θεό, είναι γιατί λείπουν ή και τα δύο αυτά ή το ένα από τα δύο Γιαγές εδώ λείπουν, τις μαζέψαμε και τις στείλαμε στους οίκους ευγυρίας, εκεί που θα

μας στείλουν τα παιδιά μας εμάς αύριο Ή θα πάμε με το ζόρι μόνοι μας αν δεν έχουμε παιδιά, ή δεν υπάρχουν παιδιά διότι η πατέρας και η μητέρα δεν πιστεύουν σε τίποτα, δεν έχουν ιερό και όσοι ο επάνω τους Γιατί όλα τα άλλα τα αριθμίζει ο Θεός, τακτοποιεί ο Θεός,

ότι τον κρατούσε στα πόδια της και από αυτή ακούγε, στο κείμενο, στο κείμενο, όχι τραγουδάκια και ποιηματάκια για το παιδί γλυκανάλατα από αυτά που, στο κείμενο, αυτό που λέει η Εκκλησία Ελεϊσόν με ο Θεός, Κατά το Μέγα Ελεό σου, Και κάτω πλήδε στο λειτουργό του, Όπως το λέγει η Εκκλησία, Το μαθαίνει το παιδί, Πολύ ασύμακαν ορισμένοι και λένε, Λό, νερό θα του το πεις, Αν μην το μάθει δυο φορές, Νερό, Ούτε το ψωμί θα του το πεις, Μα, Αν το πεις ψωμί, Το μαθαίνει μια φορά το παιδί, Δεν μπορεί να το διατυπώσει, Μέσα του όμως το γράφει, Και θα δεις, θα έρθει η ώρα, Μια μια λέξη, θα σου την ξεφουρ Υπνίζει και μάλιστα στην κατάλληλη περίπτωση. Δοκιμάστε το, αν δεν το έχετε δοκιμάσει και θα δείτε πόσο έχω δίκιο στο

σημείο αυτό. Όταν έφτανε λοιπόν η γιαγιά και έλεγε, διδάξω αν όμως θα σου δούσου και σε βίσαι πισε επιστρέψωσι, τσέκλενε λέει το στόμα με το χέρι του. Και το λέγε αυτός, διδάξω αν όμως θα σου δούσου και εύσεψε, έψεψε, έψεψε, έψεψε Μιλούσε στη γιαγιά και της έλεγε, ότι θα βάλω ωράριον και επιμανίκια θα σε κοινωνήσω και τότε θα πεθάνει η γιαγιά Η γιαγιά δεν ήξερε ούτε τι είναι το ωράριον, ούτε τι είναι τα επιμανίκια Έχετε γνώμη ότι πολλοί από εμάς ξέρουν τι είναι αυτά, μεσάνυπτα, βαθιά Οράριον είναι αυτό που έχει ο Διάκος, ένα πράγμα που είναι σαν ζωνάρι και Επιμανίκια, είναι αυτά που έχουν όλοι οι αίρης. Δηλαδή, τις έκανε προφητεία και πράγμα, όταν είναι διάκοστο παιδί, τότε και το κοινώνησε, τότε πέθανε η γιαγιά.

Μικρός, επίσης, όταν ήταν, και το πατέρας έφυγε, είχε έξι, εφτά παιδιά, αυτός ήταν ο πέμπτος. Όταν έφυγαν, ο οικογενειακός ήρθανε στη Χίο και είχε μια βάρκα εκεί με ένα πανί και έκανε ένα μικρό εμπόριο για να τα ζει. Και μια μέρα μπήκε στη βάρκα με άλλα δύο ακόμη και πήγαινε για τη Σμύρνη να φέρουν αλάτι κάτι τέτοιο πράγμα ή επίγαινε αλάτι και όταν πρόβαλαν προς τα εκεί τους πιάνει μία λέλαψη να τους φέρει καπάκι Τους έκοψε το σκηνί, τους έκοψε το πανί, ο μικρός αυτός ο Αναστάση τον λέγανε τον Άγιο κοιμόταν στον αμπάρι, λέει ο άλλος να τον ξυπνήσουμε Όχι, λέει, μην το ξυπνάς, να μην οι δύο θα πινιγούν Μες περιπτώσεις, δεν ξέρω, τον κατάβρεξε τον ερώτη, έγινε, πετάχτη, όπως πετάχτη και είδε ότι χάνουν Και είδε ότι ήταν κομμένο το πανί και

πήδησε ο Σένδουρος, λέει, επάνω και έπιασε το πανί το κομμένο Και με το ζωνάρι του, με τη λουρίδα του, το έδωσε το πανί και τους πήγε στη Μιτιλίνη Από εδώ οι χιώτες τους είχαν χάσει Για πολλές ημέρες η θάλασσα εφλέγετο, πίσω έκανε μνημόσυνα, εντυθήκανε στα μαύρα, ότι Αφτανδρό έφυγε το καραβάκι, το καϊκάκι Όταν καλώς σύννεψε ο καιρό σε επτά με καιρό, εγγύρισανε και βλέπουν ένα πόγευμα και έμπαινε μέσα στη Σίου το λιμάνι, η βάρκα του Μπαρπαδήμου Και τα τρία παιδάκια επάνω και λοιπά Τρέχουν αυτοί να βγάλουν τα μαύρα και λοιπά να μην τους δουν ότι είχαν βγάλει μαύρα Φυσικό ήταν να έχουν βάλει μαύρα Πασβύτερος πήγαν σπίτι και τράβηξε στην άκρη την

κεραβασιλική Και της είπε ότι ο Αναστάσης Βασιλική θα γίνει Άγιος Και της ερμήνευσε το και το Αυτός μας έσωσε, αυτό έγινε Αυτό είναι έξω της δυνάμεως, έξω της ναυτικής Ένα παρεμφερές δε έγινε όταν πήγαινε να προσυνήσουν Αγίους Τόπους Πάθανε το ίδιο και το καράβι ευηθίζε το άφθανδρο Έδωσε εντολή ο καπετάνιος να τακτοποιηθούν και πρώτη να δώσει το σήμα να εγκαταλείψουν το πλοίο Τότε πήγε αυτός ο μικρός που ήταν μέσα και έπιασε του καπετάνιου το τιμόνι και σήκωσε το άλλο του χέρι στο Θεό και του λέγει Δε σου είπα, Θεέ μου, ότι θέλω να σε κηρύξω, γιατί επιτρέπεις να πνιγούμε.

Ξανά, δυο-τρεις φορές, Δε σου είπα ότι θέλω να σε κηρύξω, γιατί επιτρέπεις να πνιγούμε. Άκουγε τώρα ο Καπετάνιος. Στην τρίτη φορά έβγαλε τη ζωστήρα του και έβγαλε από μέσα εδώ ένα σταυρό, το οποίο του ήτανε σουβενίρ από τη γιαγιά του. Και αν έχετε δει μία εικόνα καλογερίστικη που έχει ο Άγιος, έχει ένα σταυρό επιδεικτικά εδώ. Αυτό είναι το γιαγιάς του Και δένει στην άκρη της λουρίδας του και πηγαίνει στην κουπαστή του πλοίου και τη ρίχνει στη θάλασσα Το σταυρό αυτόν και διατάσσει ως άλλος κύριος την θάλασσα και λέει Σιώπα πεφήμωσο και παρά χρήμα η θάλασσα γίνεται λάζι Όταν ήδη ο κόσμος αυτό έγινε αλλαλαγμός Πού να τον πάρουν στα χέρια, πού να τον φιλούνε και λοιπά και λοιπά Και

ορισμένους τους έπιασε και τρομάρα μπροστά σε αυτό το οποίο ήταν, ο μόνος ο οποίος ελυπεί το ήταν αυτός, γιατί, γιατί κόπηκε ο Σταυρός και τον έχασε και ήτανε σουβενήρ από τη γιαγιά. Προχωρούνε προς τη Χάιφα κάτω, να φτάσουνε, με αποτέλεσμα να αρχίσει στα ύφαλα του πλοίου να ακούγεται ένας δυνακτός κρότος. Έστειλε ο καπετάνιος να είδη περί τίνους πρόκειται, με πάση περιπτώσει δεν μπόρεσαν να πιστοποιήσουν τίποτα. Δυνατότερος ο Κρότος, έφτασαν κάτω, άρχισε ο κόσμος να αποβιβάζεται, απεβιβάστηκε αυτός, έφυγε λυπημένος, όμως έστειλε με βάρκες γύρω-γύρω να η δει, περί τίνους πρόκειται και βλέπει στο μέρος που ακουγόταν ο Κρότος, ήταν κολλημένος ο σταυρός απ' έξω και φώναξε λοιπόν, κεφαλά, κεφαλά, κεφαλά, πίσω, γύρισε πίσω

και γύρισε πίσω και του έδωσε το σταυρό αυτό Αυτά δεν είναι πράγματα έτσι κοινού ανθρώπου, ούτε ενέργειες κοινού ανθρώπου, είναι κενού ανθρώπου, είναι ανθρώπου που δύσκολα συναντά κανείς εδώ στη ζωή Ο άνθρωπος αυτός τώρα πηγαίνει κάτω, έτσι, στην Αλεξάνδρεια, γίνεται ξερογωδιάκονος εδώ στην Αγία Μονή στη Χίο, πηγαίνει κάτω, γίνεται πρεσβύτηρος, γίνεται επίσκοπος, έρχεται διωκόμενος και τα τιάφτα και τα τιάφτα Όταν ήρθε ευγήκε στην Εύβοια, στη Χαλκίδα, νύχτα, πού να πάει, ξένος μεταξύ ξένων, να σου ένας κύριος έρχεται μες τη νύχτα και φώναζε που είναι ο σεβασμιότατος Τον αναζητούσε, χωρίς να ξέρει τίποτα Αυτός

λέει, εδώ είμαι Νίκο του λέει, αυτός ήξερε το όνομά του πώς τον λένε Ο Μέν ήξερε ότι έρχεται ο Σεβασμιότατος, ο Δε ήξερε πώς το λένε το όνομά του Και τον πήρε σπίτι του και έμενε σε αυτόν Και όλη την πόρα και την κακία την επήρε εκεί Και ένα βράδυ πηγαίνει ο μικρός και φωνάζει τον πατέρα Ο πάτερ καίγεται, δεν τρέξε και αυτός να δει μηνένει κάποια πυρκαγιά Πάει να ανοίξει την πόρτα και όπως ήταν γονατιστός και προσήφιετο ήταν σε μια φωτιά μέσα και κεγόταν Τέτοιος άνθρωπος ήταν Πιο κάλτο άλλα πράγματα από τη ζωή του είναι τα εξής Όταν ήταν διευθυντής στη σχολή είχαν έναν κλιτήρα ο οποίος αρρώστησε και πήγε και έκανε εγχείρηση

Γύρισε και πήρε τρεις μήνες άδεια, δεν έπρεπε να δουλέψει Όμως ποιος θέλει να την κάνει τη δουλειά, ποιος θέλει να καθαρίσει τη σχολή και τι έγινε λέτε Πληροφορείται αυτός ο ασθενής ότι η σχολή είναι καθαρά, άρα πήρανε άλλων. Λυπήθηκε λοιπόν ότι πήρανε άλλων και πλέον χάνει το ψωμί του αυτός. Τού πήγε η γυναίκα του, δεν πάσε ένα πρωινό να ειδήσει ποιος είναι. Τον πήρανε μόνιμον ή τον πήρανε για λίγο. Πηγαίνει πρωί πρωί στις 5.30 ώρα αυτός και όπως ανοίγει την πόρτα, βλέπει το δεσπότη, είχε σηκωμένα τα αυτά του και με μια βούρτσα έπλυνε την αίθουσα της σχολής. Ήδε ο Δεσπότης που λέω εδώ,

θα ήθελα αυτό, να σας το διαβάσω, θα σας διαβάσω αυτολεξή τα λόγια που είπε, τι του είπε ακριβώς ο Άγιος Έλα εδώ, μη εκπλήτεσαι, άκουσε και πρόσεξε, σου προξενεί περιέργεια που καθαρίζω τη σχολή, μη θορυβείσαι, δεν σου παίρνω τη θέση, αλλά σε βοηθώ μέχρι να γίνεις τελείως καλά Εσύ τώρα βγήκες από το νοσοκομείο και δεν μπορείς να δουλέψεις πρώτης παρόδου των τριών μηνών Τι θα κάνεις, πώς θα ζήσεις, αν σε απολύσουμε σύνταξη δεν έχεις, υγεία δεν έχεις, τι θα γίνεις Πρέπει

να προσλάβουμε ένα να καθαρίζει τη σχολή και τότε θα πας χαμένος Γι' αυτό σε βοηθώ στην ανάγκη σου αυτή, αλλά πρόσεξε εφόσον υπάρχω στη ζωή δεν θα το μάθει κανείς αυτό

Κάνε και εσύ αυτό, και είσαι από σήμερα, Άγιο, δεν πέρνει ασυστό η Πατριαρχείο να σε ανακηρύξει, καταλάβατε, ακούστε πιο κάτι Η Μέρα Αντινά τον επεσκεφθεί κάποιος, αφού τον εδέχθη ως να είσαν γνωστοί πολλά χρόνια, το ερώτησε τι θέλει Σεβασμιότατε, χρωστό 25 ραχμές, αύριο το γραμμάτιο λίγει και πάω χαμένος, κοσπεντάρικο τότε είπα να πει πολλά λεφτά Δεκάρα δεν έχω και σε παρακαλώ να με βοηθήσεις Ο Σευβασμιότατος υιοποιήσε τον ταμεία, Ήταν ο Κωστής ο Σακόπου, Κωστή δώσε λεφτά στον άνθρωπο, 25 αχμές, Αυτοί 25 είχαν στο ταμείο, Αλλά

πού να τα βγάλει ο Κωστή να τα δώσει, Ταν αρχή του μηνός, Πώς θα περάσουν τον μήνα, Δεν έχω του λέει, Φωνάζει από μέσα και του λέει δεν έχω, Ο Σευβασμιότατος προθέτει, Για κοίταξε Κωστή για την ανάγκη, Μα ο Κωστής επιμένει και λέει ότι μόνον 25 αχμές έχει και ο ταμείον είναι στην αρχή του μηνός, Απ Παντάω σε ευασμιότητας, Δώσε Κωστή και έχει ο Θεός, Ο Κωστής μουρμουρίζοντας, Δίδει τα 25, Και ο Ξένος έφτει, Δεν είχε όμως περάσει αρκετή ώρα, Και έρχεται μια ειδοποίηση από την Αρχιεπισκοπή, Που έλεγε τα εξής, Παρακαλείτε ο Πενταπόλεως Νεκτάριος, Το απόγευμα της Ιδίας ημέρας, Να τελέσει γάμων, Πλουσιωτάτης της εποχής εκείνης οικογενίας, Έχουν μαζί του και τέσσερις ριζαρίτας φοιτητάς, Ή

Ανάληψη, Ανάληψη, Ανάληψη, Ανάληψη, Ανάληψη, Ανάληψη, Ανάληψη, Ανάληψη, Ανάληψη, Ανάληψη, Ανάληψη, Ανάληψη, Ανάληψη, Ανάληψη, Ανάληψη, Ανάληψη, Ανάληψη, Ανάληψη, Ανάληψη, Ανάληψη, Ανάληψη, Ανάληψη, Ανάληψη, Ανάληψη, Ανάληψη, Ανάληψη, Ανάληψη, Ανάληψη, Ανάληψη, Ανάληψη, Ανάληψη, Ανάληψη Παρεδόθησαν στον Κωστίν, στον Ταμεία, ο οποίος κατ' ομολογίαν του ίδιου, κατεπλάγη και ουδέποτε πλέον εξέφερε γνώμη στα σεντολάς του Αγίου Ο Άγιος, Δε, έκαμε επί τη ευκαιρία ένα σοβαρό μάθημα, λέγονε επί γραμματικό στον Κωστίν, Κωστίν, εμείς δεν έχουμε, ο Θεός όμως πάντα έχει και πρόσεχη Θέλετε κι άλλο, αυτά είναι και για μας, και για μας που πνιγόμαστε μια κουτάλια νερό

Προσήλθε κάποιος μια μέρα με κάτι συνταγές στο χέρι, εξελθών άρτη εκ του νοσοκομείου Σεβασμιότατε, μόλις εξήλθων από το νοσοκομείο και ο ιατρός μου είπε να πάρω αυτά τα φάρμακα και να μην δουλέψω 15 ημέρες Αλλά εγώ ούτε τα φάρμακα έχω χρήματα, ούτε να συντηρηθώ 15 ημέρες έχω, έως ότου να συνέλθω και σε παρακαλώ να με βοηθήσετε, γι' αυτό ήλθε, περίμενε Φωνάζει και πάλι τον Κωστή Αλλά ο Κωστής αυτή τη φορά πράγματι δεν έχει Και ούτως, στη συνέχεια, ειδοποιείται μία υπερησία να φέρει ένα δέμα με εσόρουχα, φανέλε, σόβρακα και λοιπά Που του είχαν στείλει από την Αίγυπτο σαν δώρο τις ημέρες εκείνες Η υπερησία υπενθυμίζει τον Άγιο ότι δεν έχει άλλα ρούχα να αλλάξει αν τα δώσει αυτά

Ο Άγιος χωρίς απάντηση λέει, φέρε τα σε παρακαλώ Πράγματι το δέμα ήρθε και επιδόθησαν ετούντα με τα εξής χαρακτηριστικά λόγια Πάρε τα ρούχα αυτά, πήγαινε στην αγορά και πούλησέ τα Τα χρήματα που θα πάρεις θα σου αρκέσουν να πάρεις τα φαρμακά σου και να περάσεις και τις 15 ημέρες έως να πιάσεις δουλειά Και πράγματι λαμώνω ασθενή στο δέμα ευχαριστή σας, απήλθε στην αγορά όπου επώλησε τα εισόρουχα και τα χρήματα που επήρε του ήρκησαν να αγοράσει φάρμακα και να διατηρηθεί 15 ημέρες Σας φαίνεται παράξενο, ε, και εντούτης Ειδοποιήθη από τις κοπέλες που πήγανε στην Αίγινα να βρουνε κάνα εξοκλισάκι για να πάνε να κτίσουν μοναστήρι

Έφυγε, εκείνες ημέρες εκεί είτο ένας νεαρός ονόματης Σπύρος πεσμένος κάτω στο Μουράγιο και έλεγε Έρχεται ο Σεβασμιότατος Πενταπόλεως, να τον προσέξουμε όλοι διότι αυτός θα μας σώσει Τον ακούνε τώρα, τι λέει αυτός, δουλειάτα τους Έρχεται ο Σεβασμιότατος και λοιπά και λοιπά και λοιπά και λοιπά Έρχεται ο Πενταπόλεως, αυτός θα μας σώσει την Ίσων Έρχεται ο Άγιος, αυτός θα μας σώσει, ετοιμαστείτε να τον υποδεχτούμε Έρχεται και ένας παπάς, παπά Μιχάλης, τον ακούει Τι λέει αυτός τώρα, ποιος, ως περιπτώσει την την ώρα, εσφύριξε το καραβάκι της γραμμής που ερχόταν Πειραιά Πηγαίνει προς το λιμάνι και βλέπει παραδόξως, ανιρτημένην τη σημαία Όταν είναι αγιερτημένη

σημαία, πάει να πει ότι μέσα υπάρχει επίσκοπος Το καράβι είναι τύπος της Εκκλησίας και ο επίσκοπος είναι τύπος του Χριστού Πηγαίνει πράγματι λοιπόν στον κόσμο Ιόλιο να σου βγαίνει και ο σεβασμιότατος ο Πενταπόλεως Τον υποδέχεται και του λέει εσύ της άλλης Ένα μυστήριο καλύπτει σεβασμιότατε την καρδιά μας αυτή την ώρα Αυτό και αυτό και αυτό και αυτό Του λέει λοιπόν ο Άγιος Πού είναι του λέει αυτός ο νέος και τον οδήγησαν στο μέρος που ευρίσσε το νέος κάτω, εν ησυχία και συνέχιζε να λέει αυτά τα οποία σας λέγουν. Τότε, με την πατερίτσα του, του σταύρωσε το στόμα ο Άγιος και μόλις σταύρωσε το σώμα, σηκώθηκε ο Σπύρος επάνω, του φύλισε το χέρι και του λέει του μικρού, πήγαινε του λέει στο σχολείο

σου και να συνεχίσεις τις εργασίες σου και τις σπουδές σου. Πράγματι, έφυγε ο διάβολος από μέσα του δηλαδή και το παιδί ξαναγύρισε στη γουλιά. Προχωρώντας δε την ημέρα εκείνη είναι πάνω πεζή προς το μοναστήρι ή το μία εμορροούσα, όση εμορροούσα εκείνη του Ευαγγελίου και όταν άκουσε αυτά τα πράγματα ότι ο Άγιος τα έκανε αυτά τα πράγματα πήγε και του έπιασε την άκρη του κρασπέδου του και σταμάτησε αμέσως το αίμα Εκτός αυτού, την ημέρα πάλι που πήγε εκεί, τον επλησίασε ο Δήμαρχος τότε της Αιγίνης, πέπασε ονόματι και τον παρακάλεσε να κάνουν μια δέηση στο Θεό, διότι είχε τρισήμιση χρόνια να βρέξει στην Αίγινε Και του είπε, Σεβασμιότατος, Κύριε Δήμαρχε, την άλλη Κυριακή θα έρθω να κάνουμε

όλοι μαζί την προσευχή στον Κύριο, όχι εγώ μοναχά, πράγματι πηγαίνει την άλλη Κυριακή και κάμανε δέηση Μετά την δέηση έπιασε βροχή αμέσως και έβρεχε δύο μήνες, δύο ώρες έβρεχε και δύο κρατούσοι, δύο ώρες έβρεχε και δύο κρατούσοι Αποτέλεσμα είναι, έπειτα, από δύο μήνες, τον παρακάλεσαν να ξανακάνει η δέηση, να σταματήσει η βροχή Και λέει τότε ότι,

ξέρει λέει παιδιά μου, πότε θα σταματήσει ο Θεός Και πράγματι, έπειτα από λίγες μέρες σταμάτησε, έσπηρανε η γινήτε και τα κάμανε για μια χρονιά όλα αυτά που δεν είχαν κάνει γρηγορότερα Καταλάβατε, λοιπόν, ακούστε και ένα άλλο περίεργο τώρα, ε Ο άνθρωπος αυτός αρρώστησε σαν άνθρωπος και τον επήγανε στο νοσοκομείο Στο νοσοκομείο που τον έφεραν, εδώ στο Αρετέιο, παρότι το είχε προβλέψει αυτός, δεν πρόκειται να ξαναγυρίσει πίσω Και είχε πει, αφήστε με να ευλογήσω το μοναστήρι και το νησί για τελευταία φορά Μπάς περιπτώσει, το απόγευμα στις 30 Σεπτεμβρίου του 1920, η μοναχή εφημεία τον μετέφερε στο Αρετέιο νοσοκομείο Μετέφερε ένα, λέει,

ρασοφορεμένο γεροντάκι, που εσφάδαζε από τους πόνους Ο υπάλληλος του Ιουζοκομείου εζήτησε από τη μοναχή τα στοιχεία του αρρώστου, για να ενημερώσει το βιβλίο της αγωγής Καλό γερος είναι, ρωτάω, όχι, απαντά εκείνη, Δεσπότης Ο υπάλληλος χαμογελάει ηρωνικά, αφήσετε αστεία γερόντσα, πεςτε μου το όνομά του να συμπληρώσω το δελτίο του Δεσπότης είναι παιδί μου, είναι ο σεβασμιότατος Μητροπολίτης Πενταπόλεως, πρώτη φορά βλέπω ο Δεσπότης, μονολογούσε ο υπάλληλος, χωρίς εγκόλπιο, χωρίς της Χρυσό Σταυρό και το σπουδαιότερο χωρίς χρήματα Μάλιστα, Δεσπότησε, πανέλαβη Γερόντσα, Ο Μητροπολίτης Πενταπόλεως, Η Μητρόπολης αυτή

ανοίχει το Πατριαχείο της Αλεξανδρίας, Είναι ο Σεβασμιώτος Μητροπολίτης Νεκτάριος ο Κεφαλάς Πριν από πολύ καιρό έφυγε από την Αίγυπτο και ήλθε εδώ, μάλιστα εδώ κοντά σας και διεύθυνε τη Ριζάριο σχολή Εδώ όμως και αρκετά χρόνια μονάζει στο μικρό μοναστηρά της Αγίας Τριάδος στην Αίγινα που το έκτησε ο ίδιος Εκεί μας αρρώστησε βαριά και παρά τις εντερήσεις του τον εφέραμε εδώ Ο υπάλληλος κατάπληκτος, από όσα ήκουσε και έβλεπε, σήκουσε τους ώμους του και έδωσε εντολή στους νοσοκόμους να τοποθετήσουν τον ασθενή σε ένα θάλαμο της τρίτης θέσεως όπου υπήρχαν μερικά κρεβάτια για απόρου Οι ιατροί διέγνωσαν ότι το άρρωστο γεροντάκι έπασε από οξίαν κισκίτιδα. Δυο μήνες έζησε έκτοτε εν μέσω φρικτών πόνων και στις 10

και 30 το εσπέρα στις 8 Νοεμβρίου 1920 γαλήνιος και προσευχόμενος παρέδωσε το πνεύμα εις τον Θεόν εις ηλικία 74 ετών. Όταν κοιμήθη το βράδυ, η μοναχή για να μην προλάβει η σχολή και βγάλει κανένα ψήφισμα να τον διαβάσουν στη σχολή εδώ και τον κοιδέψουν στη σχολή για να τον πάρει για πέρα, παρακάλεσε την νοσοκόμου να την βοηθήσει, να τον αλλάξουν, να τον ετοιμάσουν και να φύγει ή δυνατόν την ίδια βραδιά να τον κατεβάσουν κάτω Όπως έβγαλαν, λοιπόν, τη φανέλα του, την Παλιάκη, τα ρούχα για να τον αλλάξουν Τα κούμπησε τη φανέλα στο διπλανό κρεβάτι που ήταν ένας παράλυτος Και ο παράλυτος έγινε καλά, σηκώθηκε ο παράλυτος Το πρώτο θαύμα μετά το θάνατό του ήταν μες στο αρεταίο από τη φανέλα του Που ακούμπησε

στο διπλανό του που μείνανε δυο μήνες μαζί Εν πάση περιπτώσει τον κατέβασαν στον Πειραιά και τον έβαλαν στον Άγιο Σπυρίδωνα μέχρι που να έρθει το ατμόπλιο Πτερωτή, με αυτό το μετέφεραν πέρα. Εκεί τον έχουν φωτογραφίσει εκ του φυσικού που τον βλέπετε κοιμόμενο μέσα στη Λαρνακά του, είναι εκ του φυσικού φωτογραφισμένος από μέσα από την πόρτα της Αγίας Τριάδος, της παλιάς Αγίας Τριάδος, στον Πειραιά, περιμένοντας να το μεταφέρουν για πέρα. Ένας θα διαβάσω ακόμη, τι λέει ένας γιατρός, ο οποίος που έπιασε τα γέννια και τον είδε μετά το θάνατό του, όταν πήγε ένα βράδυ στο μοναστήρι Δεν θα μας πάρει ώρα όμως για να το ολοκληρώσω αυτό, να σας διηγηθώ δηλαδή όπως πρέπει

τα περιστατικά της διηγήσεως αυτού του ανθρώπου που η διήγηση αυτή είναι βαρύνουσα, διότι είναι επιστήμων και σαν επιστήμων στη σημερινή εποχή η γνώμη του είναι βαρύνουσα Γι' αυτό θα μείνουμε μέχρι εδώ και Θεού θέλοντος θα συνεχίσουμε στην άλλη μας ομιλία Ας μείνουμε με τη χάρη του απόψη το βράδυ