The Divinity of Jesus, Part A

This English transcript is an automated translation of the original Greek lecture. It may contain errors; the original Greek audio recording is the authoritative source. Some passages are omitted per editorial policy.

Our topic tonight is going to be a little solid, as we were saying.

When I say solid, I mean it will not be milk; it will be solid food. And the reason is that a great deal has been said about these matters, especially because of the recent prophecies concerning the person of Jesus.

As for Jesus, I may have dwelt more than necessary, so to speak, on the person of Christ. Many people—even among the Orthodox, that is, Christians who believe in Christ—stumble when the discussion speaks exclusively of Jesus. In other words, they want to believe that there must be some other way of salvation as well.

...of salvation, and all the more so since they believe in God. What need is there for Christ in the middle of it all, since I believe in God, who is the cause even of this Christ Himself? A confusion arises around this whole question, and I would like to explain why we must pay such close attention to Christ.

The people who say such things — like the heretics, the Jehovah's Witnesses, who reject Jesus outright and stand only on the Father, and likewise the Protestants, the ones we here call Evangelicals, who also indirectly reject the divinity of Jesus, because they do not accept the Most Holy Theotokos as Theotokos — all of these people, I say, ought to have noticed that this Bible they appeal to, the one they hold in their hands, does not lead where they are walking. It leads in a very different direction.

The entire weight has fallen upon Christ.

Yes, Christ became man; yes, He emptied Himself and took the form of a servant; yes, He was made a little lower than the angels — yes, yes. And yet He is the one who governs today, and this must become faith within a person: to acknowledge all of it. And whatever kinship someone may wish to have with the Father, if he does not have the Son, he has nothing; it is empty.

Christ is the starting point. He is the Alpha and the Omega. In His name we are baptised,

He forgives us our sins, He gives us His own Body and Blood in Holy Communion, He will raise us up on the last day, He will judge us, He will deliver us to God the Father. So tonight I would like to say to all those who are present, and also to those who are absent but will hear this through the tape recorders that are recording it, or as it is copied and reaches their ears one day — I would say to them: pay very close attention to the person of Jesus, take care to come to know Christ and His Orthodox Church.

Let them pay very close attention to the Mysteries of the Orthodox Church and keep a close relationship with Jesus, because outside of Jesus there is no salvation. If God undertook such an enormous preparation in order to point with His finger to the person of Jesus, who is God, then that means there is a serious reason for it. It is not a casual matter. They did not prophesy about the Holy Spirit as much as they prophesied about Jesus, nor did they prophesy about the Father as much as they prophesied about Jesus. Everything took place around the person of Jesus, because He is the Alpha and the Omega of man's salvation.

Furthermore, I would like everyone to know that every person who rejects Jesus, the Son, automatically rejects the Father. He does not have the Father either. Let him say that he has the Father, let him say the Our Father, and let him even receive answers to his prayer.

That person will be condemned, since they do not know Christ and will not do what Christ says within His Orthodox Church. If they turn to the Gospel according to Matthew, chapter 28, they will find this there: All authority in heaven and on earth has been given to Me.

Or does Scripture not say this?

All authority has been given to Me in heaven and on earth. It does not say the Father holds the authority; Jesus holds the authority. And a person cannot say, I recite the Our Father and I believe in God, but do not tell me too much about Christ, seeing that He became man.

You know, all of this is drawn from Scripture, and at this point I would like to answer tonight only from Scripture — not in Panagopoulos's own words, but scripturally; that is how I want to answer tonight.

I am going to read you passages from the New Testament. Those of you who wish may write them down, and at your convenience read them at home, so that you can see how this matter stands. In John, for example, chapter eight, verse nineteen, this is said: If you had seen Me — if you knew Me, He says, you would know My Father also. If you had seen Me, if you knew Me, if you had received Me, then you would have received My Father as well. If you had seen Me, you would have known Me, and you would have seen My Father also.

Consequently, if you have not seen Me—if you have not known Me, wanted Me, or received Me—then neither have you received My Father. And you deceive yourselves if you believe that you have My Father without having Me. Here, of course, Christ brings all these things together for you, and He has said clearly: “He who loves Me will keep My word.”

He who loves Me will keep My commandments. So if a person does not keep Christ's commandments, that means he does not love Christ. He does not respect Him, he does not reckon with Him. And when a person does not respect and does not reckon with the Son, he does not reckon with the Father either, who sent Him.

In John, chapter fourteen, verse twenty-one, He says: «He who has My commandments and keeps them, he it is who loves Me; and he who loves Me will be loved by My Father, and I will love him and will manifest Myself to him».

He who has My commandments, He says, and keeps them — because many people know Christ's commandments but do not keep them, since they believe there is no need to keep them. They know, for instance — as we read earlier — that Christ has said that Wednesday and Friday are fast days.

But this person says, “It doesn't matter — what's the harm in that?” And they don't do it. And so, even though they have the commandments, they do not keep the commandments. Scripture says, “Six days you shall work, but the seventh day is a sabbath to the Lord your God.” The seventh day is a day of rest. This person doesn't observe it; they know the commandment, but they do not do the commandment.

He knows that Holy Matrimony was given for the bearing of children — 'increase and multiply.' Yet even though he knows it, he modifies it and says: just take the pleasure, no children.

There are countless other things that a person knows, yet still does not observe. And often, out of pride, he even says, “Oh, I know all that.” If you truly knew it, you would put it into practice. Why, then, if you know these things, do you not do them?

So He says: 'He who has My commandments and keeps them' — not simply to have them, to know them, but to keep them as well. 'He it is who loves Me' — that is the one who loves Me. 'And he who loves Me will be loved by My Father.'

Do you want to be loved by the Father, to say 'Our Father, who art in heaven,' and have Him hear you? Then you will see to it that you have a relationship with Me, that you keep My commandments. If you do not keep My commandments, you do not love the Father either.

Even if you say you believe in the Father, that you believe in God, and you recite the Creed and read the Our Father, and so on. There are people who do not want much to do with Christ. And when a person does not keep the commandments, he does not love Christ.

What does he do with Him, then? When you do not love someone, you hate him. The other side comes into play. On one side there is love, on the other side there is hatred.

In John chapter fifteen it says, 'He who hates Me hates My Father also.' Whoever does not receive Me does not receive My Father either. It is out of the question for him to receive My Father while he does not receive Me. He must receive Me in order to receive the Father.

I am the one who will bring him across, to go to the Father. So, 'he who hates Me' — and it is proven that he hates Me because he does not keep My commandments, for if he kept My commandments, everything I have said, that would mean he loved Me — so, 'he who hates Me hates My Father also.'

And from this it follows that a person is deceived when he believes he can believe in God without believing in Christ. As though many people want to push Christ aside and go straight to the Father, who is everywhere present, and so on.

And again, nothing. In the same chapter, in John fourteen, verse six, we read this: 'No one comes to the Father except through Me.' Does He not say elsewhere, 'I am the door'? If I do not open, how will you go to the Father?

Does He not say, 'I am the way'? If I do not walk, so that you see My own path, how will anyone go to the Father? Does He not say that God is life? If I do not give you life, how will you go to the Father dead? I will give you life so that you may go to the Father.

So every person who, for this reason or that, rejects Christ is never going to reach the Father. Now, of course, there are certain people who are deceived by Satan, thinking that they still get answers to their prayers.

'I say, My almighty Father — it is to Him that I turn.' Many things have to be taken into account in a case like this, and keep that in mind. Muslims too pray to Saint George, and they get results.

Roman Catholics too pray to the Most Holy Theotokos of Lourdes, and they get results. But salvation they do not have. The mercy of God is one thing, and salvation is another — salvation, which flows from God through Christ. That is why these matters call for a little care.

To say, 'My God, help me' — that I understand. But to reject Christ and say, 'I have no need of Him, because I have God' — that I do not understand. The one is quite different from the other. Christ said plainly: 'I am the way, and the truth, and the life.'

"I am." And so, since he is the way, how are you going to reach the Father by some other road? There is a fine comment on this very point that I'm making to you, from one of the Fathers of our Church. I found it in the Catechetical Lectures of Cyril of Jerusalem, in the tenth Lecture. He says: "Those who have been taught to believe in one God, the Father Almighty…"

Those, he says, who have been taught to believe in one God, Father Almighty — the words of the Creed, that is. '...must also believe in the Only-Begotten Son.' Because the Creed says, he points out, 'I believe in one God, Father Almighty.'

But further down it also says, 'And in one Lord Jesus Christ.' How is it that you modify this? You keep the one part and reject the other? So: those who have been taught to believe in one God Almighty must also believe in the Only-Begotten Son.

'For he who denies the Son does not have the Father either.' 'I am the door,' says Jesus. 'No one comes to the Father except through Me.' I am the one who will open it for him. How? If he rejects Me, it is as though you have lost the key.

And once you have lost the key, naturally you are left outside. 'For if you deny the door, the knowledge of the Father is shut off from you.' Since he denies the door, which is Christ, then, he says, knowledge of the Father is ruled out.

"No one knows the Father except the Son." Does Scripture say this, or does it not? It says it. "And anyone to whom the Son chooses to reveal Him" — that is, the one to whom the Son will reveal the Father. No one knows the Father except through the Son alone. If you reject the One who reveals, you remain in ignorance. So then, since Christ is the One who reveals, and you push away the very One who reveals, you remain, he says, in ignorance, and you are deceived in thinking that you have the Father. God, and the believer. Between God and the believer stands Christ. For a person to go to the Father, he must pass through Christ. If he does not pass through Christ, he does not reach the Father. He is the One who unlocks the way. He holds the key, He is the way, He is the door, He is the life, He is the truth, He is everything.

So for a person to get through and arrive there, he has to climb a ladder, and that ladder is called Jesus. If he says, "I reject this ladder, I don't accept it," he will never be able to reach the Father.

Christ says it plainly: no one comes to the Father except through Me. And there is something more still, another Person who is brought in. Among these three, another Person is brought in as well, and that Person is the Holy Spirit.

The Holy Spirit enlightens the believer who is willing, so as to bring them to Christ, to prepare them, and to send them on to the Father. If you have ever read the Scriptures carefully, you will have come across this image I am describing to you now in the Epistle to the Colossians, in the third chapter, if I remember it correctly.

Yes: "If then you were raised together with Christ" — you who were once fallen, dead, you were raised together with Christ in Baptism. "Seek the things above" — look upward now, not downward the way others look, at the flesh, at the world, at self-interest, at my own ego, and so on.

Seek the things above.

“Where Christ is, seated at the right hand of God.” There, where Christ is, at the right hand of God—just as Stephen, the first martyr, saw Him at the right hand of the Power, as we read in the Acts of the Apostles and as we said when discussing this subject during the recent feasts. “Set your minds on things above, not on things upon the earth,” because the Apostle writes, “You have died.”

"For you have died" — you have died to the things below, you no longer live for the things below. "For you have died, and your life" — your life — "is hidden." Notice the word he chose: hidden. "Hidden with Christ in God." That is, if I had a board here, I would write: Christ, plus, the believer — together with Christ, we are in God from this very day.

But with Christ, your life is hidden in Christ with God. And, as we said another time, what is needed is a brief event called death, so that we may go directly where we are meant to go.

There is also another passage, because what I am discussing now is something a person does not grasp. He cannot take hold of it, he cannot feel it. There is another verse that says —

It says, “On that day you will know.” Then, when you have left the flesh behind, you will know that I, Christ, am in My Father, and you are in Me, and I am in you. On that day you will know that My Father and I are one, and that you and I are one.

— that I am in you. We are one, and therefore we are all of us there: the believer, Christ, and Christ in the Father, in God. From this day. That is why a person must not live a worldly, fleshly life once he has been baptized, once he says that he has believed in Christ.

Keeping the commandments — this is what preserves a person, this is what keeps him turned upward and clean. Of course he cannot understand it right away, and that is why Scripture asks: how is it possible for a Christian to take the members of Christ and make them the members of a prostitute? To take the members of Christ and make them the members of a thief, the members of a blasphemer, members of this and that and the other? How is it possible? It is not possible.

And that saying, "in that day you will know," and so on — you will find it in the fourteenth chapter of John, verse twenty. No one will be able to go to the Father through Jesus, or to have a relationship with the Father, if he rejects Jesus.

Because He became man, and it is through the humanity of Jesus that man ascends — man ascends into the Godhead.

This is why Christ became man and offers His own human nature, sanctified, to man; man receives it, his nature is changed, and he reaches God. At one end there was God, spirit; and at the other end there was man, flesh.

At one point man turned his back on God, and on the paths of sin he lost his God. And now Christ comes and becomes the God-Man, so as to unite man with God. That is why the person of Jesus is indispensable, and why the role of Jesus is indispensable.

Otherwise, a human being simply cannot reach God. Let him say the "Our Father, who art in heaven"; let him believe in God the way the Jehovah's Witnesses believe. But since they reject Jesus, it is not possible for a person to have any grounds for salvation.

Besides, Christ's word here and His teaching are such that they enlighten anyone willing to see how carefully he must attend to the person of Christ. Have you not seen that Christ reigns today, that all authority in heaven and on earth was given to Him? Does that mean He set aside God the Father?

God forbid. But it is as though He were saying: attend to Him. Whatever He tells you — attend to that. Do you remember the time when Peter wanted to do things his own way? Following his own scheme, he proposed that they build three shelters up there on the mountain.

There you are: one for Moses, one for Elijah, and one for the Lord. And what happened right then? Look: the Father intervenes. "Be silent," He tells him. "This is My beloved Son, in whom I am well pleased. Listen to Him" — not to Me, listen to Him.

He immediately instructs Peter, and by extension all the Peters of every age, that you are to listen to Him, to whatever He says. I do not think Christ was stealing His Father's glory, or His Father's power, or His Father's role, when He says, "All authority has been given to Me in heaven and on earth." He did not do that. Rather, it is because as man He was the one sacrificed for man, so He also holds the rights over man and the claims over man. That is why He is the One who will raise him up, and He is the One who will judge him — because He is the One who imparted life to him, and it was His own life that He imparted to man.

So at this point I would like to remind you that we should keep these things clearly separated in our minds, and that we should not deceive ourselves. When we do not listen to Christ and do not do the commandments of Christ, we still say that we believe in God — but we are saying the Creed only halfway. Because if we said it whole, we would believe in one God, Almighty, and also in one Only-Begotten Son, and so on.

But we reject what belongs to the Son, because the Son gives commandments, and so we go straight to the Father, who in the New Testament gives no commandments.

There was a moment when the disciples were in great difficulty, as we read in John, chapter fourteen, verse one. To comfort them, our Christ said this to them: "Let not your heart be troubled: ye believe in God, believe also in me."

Did He not say, "ye believe in God, believe also in me"? We do not reject the Father, but pay attention to the Son as well. Equally: "believe also in me." The Father is there, but I am the one who saves. It is like what I was telling you the other day: you have a check and you go to the bank.

You go to the manager, but the manager sends you to the teller. That is where you go to cash it. The manager is there, the authority is there, but it is the teller who does the business. He will bring the signature and the initials, and the check will be cashed.

There is an order to things. And within this system of salvation, a person is not free to reject it. For example, this coming Sunday we will hear the reading about the healing of the lepers. Even though Christ is the very one who instituted the priesthood in the Old Testament, setting it in place through prayer, even so he does not do it himself; he makes a clergyman necessary.

"Go," He says, "shew yourselves unto the priests." But why? If you Yourself are here, the Lawgiver Himself, what business do we have going there? You will go there. This is the way; this is the way of salvation that I want.

Then, in that same chapter, verses thirteen and fourteen, we read the following. "Verily, verily, I say unto you, He that believeth on me" — not on my Father, but "he that believeth on me, the works that I do shall he do also; and greater works than these shall he do; because I go unto my Father." And whatever you ask in my name — whatever you ask of the Father in my name, not directly by yourselves in your own self-will, rejecting me — "that will I do," I will give it to you, "that the Father may be glorified in the Son. If ye shall ask any thing in my name, I will do it." Be certain of it: I will leave.

Whatever you ask of my Father in my name, I will give it to you. You see, He does not tell us to take everything we have and say it directly to the Father. He does not recommend that. And so the believer, the baptized one — as one might put it — this is the system that our Holy Church follows.

To come before the Father, she says, "through the compassions of Thine Only-Begotten Son, Jesus Christ." No one comes forward on his own. It is great arrogance for anyone to believe that he can present himself before the throne of glory. I would call it foolishness, honestly, but I use the softer word, arrogance — that a man can present himself at the throne of glory. Because Paul, in Hebrews, says that we come to the throne of grace and mercy.

He does not say the throne of the glory of the Father, but of grace and mercy. And that grace and mercy came to us through none other than Jesus Christ. He is the throne of grace. If Christ had not stepped in between — the vinedresser of the parable — not one of us would be here tonight, myself included, because then what the Psalmist says would hold: "If thou, Lord, shouldest mark iniquities, O Lord, who shall stand?" Who can stand before You if You keep account? So if the vinedresser of the parable had not stepped in to plead and to say, "Let it alone this year also, till we put manure, till we dig around it, and so on; and if not, then we will cut it down" — the justice of God would have demanded

the head of every one of us on a platter. But we do not grasp the subject, we do not understand what this Jesus is, what the way is. Have you ever seen, when there is an eclipse of the sun, anyone going outside to stare straight at the sun? He will be blinded. He hurries beforehand to prepare a piece of smoked glass and the like, so that he can look through it and see whatever he sees. It is the same with Jesus.

He is a very proud man who believes he can present himself at the throne of God. "Through the compassions of Christ, Thine Only-Begotten Son, Father, we beseech Thee." And again through Christ, and out of humility the Church adds, "through the intercessions of His All-Holy Mother."

After Christ, we want to have as our hope the saints as well. We do not always go directly to Christ to speak to Him — no — even when we have the right to, at least at the throne of Christ's grace and mercy.

But again, out of humility: I don't think there is an Orthodox Christian, unless they are living in ignorance, who goes to Christ without first asking for the intercession of at least the saints of that day, and at least of the All-Holy Mother of God.

Because in the Orthodox Church — I don't know, take a service book in your hands. You will see that every five words it is "of the Most Holy, most pure," and so on. Every five words: "of the Most Holy, most pure; of the Most Holy, most pure; of the Most Holy, most pure." And yet there is such pride in many people, and such delusion, that they hold the opinion that they need neither Christ, nor the All-Holy Theotokos, nor the saints.

And yet people have so much to gain when they turn to all these persons in the right order, properly, and with humility. They have a great deal to gain.

Concerning the relationship of the Father with the Son, John says this in chapter three, verses thirty-five and thirty-six: "The Father loveth the Son, and hath given all things into his hand."

Into His hand: the Father loves the Son and has given all things into His hand.

It is as if I had a hundred thousand drachmas and I handed them over for my son to manage. Then you come and ask me for money, and I say: I have given away everything I have; go there, and take whatever you want to take. Because "he hath given all things into his hand." Do not ask me for anything. From me, nothing.

You want illumination, you want forgiveness, whatever you want — you want eternal life, you want clemency, you want grace, whatever you want, you want health — that is where we go. If only a person could grasp it. I say this and I put such emphasis on the subject, because unfortunately we do not know what it is we are dealing with: the role that Christ played and still plays in our salvation. This is the one unique Person whom everyone who comes into the world ought to know. And whoever does not know Him, the curse remains upon him. So the Father, says John in chapter three, verses thirty-five and thirty-six, "loveth the Son, and hath given all things into his hand."

"He who believes in the Son" — for what reason, what does it take? He who believes in the Son has eternal life, because he will be baptized, because he will receive Holy Communion, because he will go to Holy Confession, believing in the Son, who is the One who gave these commandments.

But he who disobeys the Son shall not see life; he will not even glimpse life from afar. This does not refer to the natural life we have, which goats and dogs also have, as do birds, fish, reptiles, and so on.

It means eternal life, the life of the soul. He who does not obey the Son shall not see life, "but the wrath of God abides upon him" — the wrath of God abides upon him. The Father is angered, so to speak, when a man rejects the Son.

When the angel hurried to the aid of Joseph the Betrothed in that hard moment when he had resolved to divorce Mary quietly — because, humanly speaking, by his own reasoning, he could not explain what he saw before his eyes, our Panagia three months with child — he said to Joseph in his distress: «For He shall save His people from their sins».

The One who is in her womb will save His people from their sins. Which people? He has not even been born yet. But this One is also God; He is not merely a man who begins to exist from the moment he is born or conceived.

This One is also God, and He has a people of His own. The angel is speaking of and demonstrating the divinity, the pre-existence of Jesus. He shall save His people from their sins. Consequently, every man who does not make use of Christ and does not believe in Christ has no forgiveness of his sins. Jesus has particular ways of forgiving a man's sins: the way before Baptism, and the way after Baptism.

Everything that comes before baptism is cleansed by it: all the sins a person has committed willingly, if we are speaking of a grown person, and the ancestral sin as well, the sin we inherit from our first parents. And after baptism, the sins a person commits after baptism are cleansed through repentance and confession.

And beyond that, perhaps it was this same Angel who came at the Nativity to bring word to the shepherds outside Bethlehem about the birth of Jesus and about His role. And there the Angel says — we read it in Luke, chapter two, verses ten and eleven: “And the angel said to them, ‘Do not be afraid; for behold, I bring you good tidings of great joy which will be to all the people.’” This joy I am about to tell you of is for the whole world. And what do you have to tell us? “For there is born to you this day a Saviour” — that is, today a Saviour has been born for you, Jesus the Saviour. So it is not God who is the Saviour; it is Jesus who is the Saviour, and the name ‘Jesus’ itself means ‘Saviour.’ It is Jesus who is the Saviour, “who is Christ the Lord, in the city of David” — down there in Bethlehem.

So all of this points to Jesus. All the lanterns, we might say, and all the floodlights are turned on the person of Jesus: hear Him, pay attention to Him.

And there is one more thing a person must pay attention to: the matter of the judgment. The Lord will carry out the judgment; Jesus will carry out the judgment. God the Father will not carry it out. Jesus will carry it out as a particular Person.

John writes in chapter five, verses twenty-two to twenty-three — it is roughly there that the Gospel of the funeral service is found as well. When you hear the words I am about to say to you, we will be coming close to the words of the text of the funeral Gospel.

"For the Father judges no one" — the Father cannot pass judgment on anyone — "but has committed all judgment to the Son, that all may honor the Son just as they honor the Father." So when you do not honor the Son, you do not honor the Father.

You must honor the Son and the Father equally. If you say, I have no need of the Son for this reason or that, because I manage my affairs with the Father, you are deceived. "He who does not honor the Son does not honor the Father who sent Him."

John has no reason to mislead anyone. In his first catholic epistle, in the second chapter, verses twenty-two to twenty-four, John says this: "Who is the liar?" That is, who is the liar — it is the devil, who has been such from the beginning — "if not the one who denies that Jesus is the Christ?"

The one, that is, who denies the divinity of Jesus, who denies that He is the Anointed of God, the One sent by Him — that one, he says, is the liar. "This is the Antichrist, he who denies the Father and the Son." For when a man rejects the Son, he rejects the Father.

There is no Son to speak of without a Father. "Whoever denies the Son does not have the Father either."

It is perfectly clear. So there is a particular reason why a person must pay attention to Jesus. Because — I do not know if you have this in mind — there is another passage as well, in Luke, chapter ten, verse sixteen, where He speaks to His Apostles and shows this threefold connection and the way each depends on the other.

He says to His Apostles: "He who rejects you rejects Me, and he who rejects Me rejects Him who sent Me." Christ is faithful; He is God. "He who rejects you" — that is, whoever turns you away and will not accept what he is told through you, that man rejects Me, the One who sent you and told you what to say.

And by extension, he doesn't reject only me; he rejects the One who sent me as well — he rejects my Father. He receives no one at all. How deceived they are, those who say: "I believe in God, but I don't want to listen to the preacher, I don't want to listen to His Church, I don't want to hear His bell, I don't want to see the clergy, I don't want to go to confession, I don't want to receive Holy Communion."

You are deceived; the evil one is fooling you. These things are continuous and bound to one another. If I reject one, I reject the foundation, because everything hangs on it. "He who hears you," He says, "hears Me." Right now I am speaking. Whom are you listening to? Panagopoulos? You are listening to Christ.

For what I am passing on to you belongs to Christ; I am not passing on teachings of my own, teachings of Panagopoulos. They belong to Christ. If you reject what I am telling you now, you reject Christ; you do not reject me. He says, “He who hears you hears Me, and he who rejects you rejects Me; and he who rejects Me rejects Him who sent Me.”

Such a person does not have the Father. They cannot say the “Our Father,” and they cannot say, “I believe in one God, the Father Almighty.” Do you see what I mean? In John as well, in chapter fourteen, verse twenty-four, there is another line of reasoning worth our attention. He says:

"Jesus answered and said to him: If anyone loves me, he will keep my word." That is where I will prove it. "And my Father will love him." So as long as you do not love Jesus and do not keep what Jesus says through His Church, do not expect anything from His Father.

The Father does not love you. "My Father will love him," He says — if you keep my word. "And we will come to him and make our abode with him."

So you want Christ to come and live inside you, together with God? Then do what Christ says. I repeat this, because it is worth noticing. "Jesus answered and said to him: If anyone loves Me" — if someone insists that he loves Me — "he will keep My word, and My Father will love him."

When He sees a man keeping the commandments of Christ, the commandments of the Gospel and so on, then His Father, God, loves him too. "And we will come to him" — both the Father and the Son, and consequently the Holy Spirit as well.

And we will make our abode with him. An abode — we will remain in him, we will dwell within him. The one who does not love me — the one who rejects me — does not keep my words. And every person who, for one reason or another, does not keep the commandments of Christ does not love Christ.

And you know what sacrifices we make for someone we love. Especially if it is a satanic kind of love — erotic passion, the flesh, honours and the rest. We will even throw ourselves off the Acropolis. We sacrifice everything, we shut down everything, even for something evil, just to prove, again and again, our love for a person.

Yet this burning love does not exist in us toward God, that is, toward Christ. "He who does not love me does not keep my words; and the word which you hear is not mine" — what I am telling you is not my own — "but the Father's who sent me." And I do not speak on my own account; I speak because of Him. So, since you reject me, you reject Him too; and you are deceived if you think you believe in Him while you reject me and refuse to listen to my commandments.

Let me share with you what the saints have said about this. For example, Saint Cyril of Jerusalem, in his tenth catechesis, the mystagogical one, says this:

"Do you wish to be reverent toward God?" That is, he says, if you want to be one with God, to be a devout man who loves God and reveres Him.

Do you worship God? Then pay attention: you are being told to worship the Son as well — yes, the Son. Because the Father does not accept any reverence or worship you offer Him at all, if you do not worship the Son, the One about whom the Father cried out from heaven, saying: "This is My beloved Son, in whom I am well pleased. Hear Him." So that is what the Father wants.

Well then: if you want a saving relationship with God, see to it that you believe in Jesus, that you listen to Him, that you do what He says — and then you can be certain that both the Father and the Son will have some relationship with you.

"The Father was well pleased in the Son." Not directly Himself — He was well pleased in the Son. "And if you too are not well pleased in Him, you have no life." Just as the Father was well pleased in the Son, so you too must be well pleased in the Son, you must be willing to be well pleased in Him, to accept Him — because He says, otherwise you have no life. Christ is the one who has the life: I am the life. Where else will you go to find it? I am the way. Where else will you go to find a road to travel?

Saint Basil the Great says the following: “There is no benefit for those who confess the Father but deny the Son.” There is no benefit, he says, in confessing God the Father while rejecting Jesus. “The one who disregards the glory of the Son is not accepted by the Father.” Whoever rejects Christ, His Church, His Canons, His ordinances, His laws, and so forth...

is not accepted by the Father.

And the divine Chrysostom — of course, this is a discourse addressed to the Jews, but it bears on our subject. ? The Son of God says them. What does he say? ‘If you had known my Father,’ he says, ‘you would have known me also; but as it is, you know neither me nor my Father.’

Christ came to make the Father known. You did not receive me — I who am the door, I who am the fold, I who am the light, I who am the way. So how have you seen the Father? Where did you see the Father? "No one has ever seen God."

How did you see the Father? The Father makes Himself known to us in the Son; it is in the Son that He is shown to people. I told you at the beginning — and perhaps I upset some of you by saying it — that it is a rather hard thing to put into words, because we, even though we are religious, are simply enrolled on the register as Christians.

And that is exactly why the various heretics come along and sell us their clever arguments, and we ourselves end up saying about them that they know it all, inside out and backwards.

We know it all. Yes—when in fact we do not even know it from within. That is precisely the point. If we truly understood these matters from within, we would see that those who speak from the outside know nothing at all. We would safeguard ourselves, and we would also create the right conditions and help people see what this is really about. The center of everything, then, my dear friends, is Christ. Believe in the Holy Spirit; believe in the saints.

The saints. Believe all of it. But if you do not believe in Christ, nothing happens. From the moment you do believe in Christ, you will pay attention to the word of Christ. Do not be deceived and say, "as for me" — there is no "me" here. Christ is the one who gives life. In Baptism the dead man is buried and rises again in the name of Christ. "As many of you as were baptized into Christ have put on Christ."

"Whoever eats My flesh and drinks My blood abides in Me, and I in him, and I will raise him up on the last day." Whoever eats My flesh — not whoever eats the Father, nor the Holy Spirit. My own flesh: whoever eats it, I Myself will raise him up on the last day.

He will appear with a command, with the voice of an Archangel, and with the trumpet of God. Of God. He will appear, and certain ones will rise and go to meet the Lord in the air, and so we shall always be with Him. You see how serious this matter is, and how serious a person this person of Jesus is.

Now, as I told you: "My God, help me." Yes, I will help you out of the ditches, but you must also help your own soul. Do not be deceived because I helped you — because you said "my God, help me," and the car was not wrecked, and someone came through the fire alive, and the child did not drown, and so on.

That is one thing; this is another. Those things have to do with My mercy, and with the flesh, and with material life. But for your soul to be saved, you must come to know Christ. Christ will bury you and Christ will raise you up in Baptism.

Christ will give you Holy Communion, Christ will forgive you, He will hear your Holy Confession. He will raise you, He will judge you, and He will hand you over to God the Father on the last day — just as Paul writes, most concisely of all, in the fifteenth chapter of his First Epistle to the Corinthians.

That was a small gleaning around this whole question — I don't know what to call it — a matter a person could speak about for years on end, and about which we do not have a correct understanding. If you think otherwise, no one is forcing anyone: the bells are ringing and the doors are open; whoever wants to, goes. No policeman comes to your house to take you and bring you to church.

If you want to — "whoever wishes to come after Me" — that person creates for himself the conditions for salvation, from this age into the age to come. And this I pray for one another and for all. Amen.

Το θέμα μας, απόψε το βράδυ, θα είναι λίγο στερεό όπως τα λέγαμε.

Όταν λέγω στερεό, εννοώ δεν θα είναι γάλα, θα είναι στερεά τροφή. Και τούτο διότι πολλά ελέχθησαν κατ' αυτά και μάλιστα εξαιτίας των τελευταίων προφητειών γύρω από το πρόσωπο του Ιησού

Του Ιησού, το ότι εστάθηκα υπέρ το δέον, όπως θα λέγαμε, περισσότερο στο πρόσωπο του Χριστού. Πολλοί άνθρωποι, και από τους Ορθοδόξους, δηλαδή τους Χριστιανούς που πιστεύουν στον Χριστό, σκοντάφτουν όταν γίνεται μονοπωλιακή συζήτηση περί του Ιησού. Θέλουν, δηλαδή, να πιστεύουν ότι και κάποιος άλλος τρόπος θα υπάρχει σωτηρίας.

σωτηρίας και μάλιστα εφόσον πιστεύουν στον Θεό. Τι χρειάζεται ο Χριστός στη μέση, εφόσον εγώ πιστεύω στον Θεό που είναι η αιτία και αυτού του Χριστού ακόμη; Και γίνεται μια σύγχυση γύρω από την υπόθεση αυτή και θα ήθελα να πω γιατί θα πρέπει να προσεχτεί τόσο πολύ ο Χριστός.

Οι άνθρωποι που λένε αυτά, όπως και οι αιρετικοί, οι Ιεχωβίτες, οι οποίοι απορρίπτουν αμέσως τον Ιησού και στέκονται μόνο στον Πατέρα, όπως και οι προτεστάντες, οι λεγόμενοι παρ' ημίν Ευαγγελικοί, οι οποίοι κι αυτοί εμμέσως απορρίπτουν τη Θεότητα του Ιησού, διότι δεν παραδέχονται την Παναγία ως Θεοτόκο, λοιπόν, όλοι αυτοί, λέγω, θα πρέπει να έχουν προσέξει ότι η Βίβλος αυτή, την οποία διατείνονται, που κρατούν στο χέρι τους, δεν οδηγεί όπως αυτοί βαδίζουν. Οδηγεί πολύ διαφορετικά.

Όλο το βάρος έχει πέσει στον Χριστό.

Ναι μεν ο Χριστός έγινε άνθρωπος, ναι μεν εκένωσε τον εαυτόν του και έλαβε δούλου μορφήν, ναι μεν έγινε βραχύ τι παρ' αγγέλους, ναι, ναι, εντούτοις όμως αυτός είναι εκείνος ο οποίος διοικεί σήμερα και αυτό πρέπει να γίνει πίστις μέσα στον άνθρωπο, όλα να τα αναγνωρίσει, και οποιαδήποτε συγγένεια αν θέλει να έχει με τον Πατέρα, εφόσον δεν έχει τον Υιόν, δεν έχει τίποτα, είναι στο κενόν.

Ο Χριστός είναι η αφετηρία, Αυτός είναι το Α και το Ω, σε Αυτού το όνομα βαπτιζόμεθα,

Αυτός μας συγχωρεί τις αμαρτίες μας, Αυτός μας κοινωνεί το σώμα Του και το αίμα Του, Αυτός θα μας αναστήσει αύριο, Αυτός θα μας κρίνει, Αυτός θα μας παραδώσει τω Θεώ και Πατρί. Θα ήθελα λοιπόν απόψε το βράδυ να πω σε όλους αυτούς που είναι παρόντες ή και σε αυτούς που είναι απόντες, μα θα ακούσουν μέσω των μαγνητοφώνων που γράφονται αυτά ή θα πολλαπλασιαστεί και θα φτάσει κάποτε, κάποια μέρα, στα αυτιά τους, να προσέξουν πολύ το πρόσωπο του Ιησού, να φροντίσουν να γνωριστούν με τον Χριστό και με την Ορθόδοξον Εκκλησία Του.

Να προσέξουν πολύ τα μυστήρια της Ορθοδόξου Εκκλησίας και να κρατήσουν σχέση στενή με τον Ιησού, διότι έξω του Ιησού δεν υπάρχει σωτηρία. Εάν έγινε μια τόσο μεγάλη προεργασία εκ μέρους του Θεού για να δακτυλοδεικτεί το πρόσωπο του Ιησού Θεού, πάει να πει υπάρχει λόγος σοβαρός. Δεν είναι έτσι κι ως έτσι. Δεν προφήτευσαν τόσο το Πνεύμα το Άγιον όσο προφήτευσαν τον Ιησού, ούτε προφήτευσαν τον Πατέρα όσο προφήτευσαν τον Ιησού. Τα πάντα έγιναν γύρω από το πρόσωπο του Ιησού, διότι αυτός είναι το Α και το Ω της σωτηρίας του ανθρώπου.

Ακόμη θα ήθελα να γνωρίζει πας τις ότι κάθε άνθρωπος απορρίπτοντας τον Ιησού, τον Υιόν, απορρίπτει αυτομάτως τον Πατέρα. Δεν έχει ούτε τον Πατέρα. Ας λέει ότι έχει τον Πατέρα και ας λέει το Πάτερ ημών και ας έχει και απαντήσεις στην προσευχή του.

Θα κολαστεί ο άνθρωπος αυτός εφόσον δεν γνωρίζει τον Χριστό και δεν πράξει ό,τι ο Χριστός λέγει εν τη Ορθοδόξω του Εκκλησία. Εάν κάνει διάβαση στο κατά Ματθαίον, κεφάλαιο 28, θα βρει εκεί το εξής: Εδόθη μοι πάσα εξουσία εν ουρανώ και επί γης.

Ή δεν το λέγει η Γραφή;

Εδόθη μοι πάσα εξουσία εν ουρανώ και επί γης. Δεν λέγει την έχει ο Πατέρας την εξουσία, την έχει ο Ιησούς την εξουσία, και δεν μπορεί να λέει ο άνθρωπος ότι εγώ λέγω το Πάτερ ημών και πιστεύω στο Θεό, αλλά μη μου λες πολλά πράγματα για τον Χριστό μια και έγινε άνθρωπος.

Ξέρετε, όλα αυτά αντλούνται από τη Γραφή και θα ήθελα στο σημείο αυτό να απαντήσω μόνο γραφικώς απόψε, όχι παναγοπουλικώς αλλά γραφικώς να απαντήσω απόψε.

Σας μεταφέρω εδάφια μέσα από την Καινή Διαθήκη. Όσοι θέλετε μπορείτε να σημειώσετε και με την ευκολία σας στο σπίτι σας διαβάσετε τα, για να δείτε πώς έχει το θέμα αυτό. Στον Ιωάννη παραδείγμα της στο ητακεφάλαιο στίχος 19 λέγεται ο εξής Ει εμέ είδετε, εάν εμένα, λέει, γνωρίζετε και τον πατέρα μου· αν είδετε, εάν γνωρίζετε, λέει, εμένα, εδέχεστο εμένα, τότε και τον πατέρα μου θα εδέχεστο, τον πατέρα μου αν είδετε ή εγνοκητέ με και τον πατέρα μου είδετε αν.

Κατά συνέπεια, εάν εμένα ουκ είδετε, δεν με γνωρίσατε, δεν με θελήσατε, δεν με δεχτήκατε, ούτε τον Πατέρα μου εδεχτήκατε. Και πλανάστε ότι πιστεύετε ότι έχετε τον Πατέρα μου χωρίς να έχετε εμένα. Τώρα βέβαια ο Χριστός εδώ σωρευμένα σού τα λέει και έχει πει σαφώς: «Ο αγαπών εμέ τον λόγον μου τηρήσει».

Ο αγαπών με, τας εντολάς μου τηρήσει. Για να μην τηρεί ο άνθρωπος τας εντολάς του Χριστού, πάει να πει δεν αγαπά τον Χριστό. Δεν τον σέβεται, δεν τον λογαριάζει. Και όταν ο άνθρωπος δεν σέβεται, δεν λογαριάζει τον Υιόν, δεν λογαριάζει ούτε τον Πατέρα, ο οποίος έστειλε αυτόν.

Στον Ιωάννη, στο ΙΔ΄ 21, λέγει: «Ὁ ἔχων τὰς ἐντολάς μου καὶ τηρῶν αὐτάς, ἐκεῖνός ἐστιν ὁ ἀγαπῶν με· ὁ δὲ ἀγαπῶν με ἀγαπηθήσεται ὑπὸ τοῦ Πατρός μου, καὶ ἐγὼ ἀγαπήσω αὐτὸν καὶ ἐμφανίσω αὐτῷ ἐμαυτόν».

Ο έχων τας εντολάς μου, λέει, και τηρών αυτάς, γιατί πολλοί άνθρωποι γνωρίζουν τας εντολάς του Χριστού, μα δεν τις τηρούν, διότι πιστεύουν ότι δεν χρειάζεται να τις τηρήσουν. Ξέρουνε, παραδείγματος χάριν, ότι, όπως διαβάσαμε γρηγορότερα, ότι ο Χριστός έχει πει τετάρτη και παρασκευή έχει νηστεία.

Όμως αυτός λέγει: «Δεν πειράζει, τι είναι αυτό;» Δεν το κάνει. Κατά συνέπεια, παρότι έχει τις εντολές, δεν τηρεί τας εντολάς. Λέγει: «Ἕξ ἡμέρας ἐργᾷ, τῇ δὲ ἡμέρᾳ τῇ ἑβδόμῃ σάββατα Κυρίῳ τῷ Θεῷ σου». Αργία η εβδόμη. Δεν την κάνει αυτός· γνωρίζει την εντολή, μα δεν πράττει την εντολή.

Γνωρίζει ότι ο γάμος εδόθηκε για παιδοποίηση, αυξάνεστε και πληθύνεστε. Παρότι γνωρίζει, αυτός την τροποποιεί και λέει ηδονίζεστε μόνο, δεν έχει παιδιά.

Χίλια δυο άλλα πράγματα που γνωρίζει ο άνθρωπος, εντούτοις όμως δεν τα τηρεί. Και πολλές φορές μάλιστα έχει τον εγωισμό και λέει: «Α, εγώ τα ξέρω αυτά». Αν τα ξέρεις, θα τα έπραττες. Γιατί λοιπόν, αφού τα ξέρεις, δεν τα πράττεις;

Ο έχων λοιπόν τας εντολάς μου, λέει, και τηρών αυτάς, όχι απλώς να τις έχει, να τις γνωρίζει, αλλά και να τις τηρεί. Εκείνος εστίν ο αγαπών με, αυτός είναι που με αγαπάει εμένα. Ο δε αγαπών με αγαπηθήσεται υπό του Πατρός.

Θέλεις να αγαπηθείς από τον Πατέρα και να λες Πάτερ ημών ο εν τοις ουρανοίς και να σ' ακούει; Θα φροντίσεις να έχεις σχέση με εμένα, να τηρείς τις εντολές τις δικές μου. Εφόσον δεν τηρείς τις εντολές τις δικές μου, δεν αγαπάς ούτε τον Πατέρα.

Κι ας λες ότι πιστεύεις στον Πατέρα, πιστεύεις στον Θεό και λες το Πιστεύω και διαβάζεις το Πάτερ ημών και ούτω καθεξής. Είναι άνθρωποι οι οποίοι δεν θέλουν πολλά με τον Χριστό. Και όταν ο άνθρωπος δεν τηρεί τας εντολάς, δεν τον αγαπά τον Χριστό.

Τι τον κάνει; Όταν δεν τον αγαπάς έναν άνθρωπο, τον μισείς. Έρχεται το άλλο σκέλος. Στο ένα μέρος είναι η αγάπη, στο άλλο είναι το μίσος.

Στον Ιωάννη ΙΕ΄ λέγει, «Ο εμέ μισών και τον πατέρα μου μισεί». Όποιος δεν δέχεται εμένα, ούτε τον πατέρα μου δέχεται. Δεν εννοείται να δέχεται τον πατέρα μου εφόσον δεν δέχεται εμένα. Θα δεχτεί εμένα για να δεχτεί τον πατέρα.

Εγώ είμαι εκείνος ο οποίος θα τον περάσω να πάει στον πατέρα. Ο εμέ λοιπόν μισών, και αποδεικνύεται ότι με μισεί διότι τας εντολάς μου ούτε τηρεί, διότι αν τηρούσε τας εντολάς μου ό,τι έχω πει, πάει να πει θα με αγαπούσε, ο εμέ λοιπόν μισών και τον πατέρα μου μισεί.

Και εξ αυτού βγαίνει ότι ο άνθρωπος πλανάται όταν πιστεύει ότι μπορεί να πιστεύει στον Θεό χωρίς να πιστεύει στον Χριστό. Σαν και καλά πολλοί άνθρωποι θέλουν τον Χριστό να τον βγάλουν στην άκρη και μπορούν να πάνε απευθείας στον Πατέρα, ο οποίος είναι πανταχού παρών και τα τοιαύτα.

Και πάλι, τίποτε. Στο ίδιο κεφάλαιο, στο ΙΔΕΛΤΑ 6 του Ιωάννου, διαβάζουμε το εξής: Ουδής έρχεται προς τον Πατέρα ημίδιε μου Δεν λέει αλλού, εγώ είμαι η θύρα; Αν εγώ δεν ανοίξω, πώς θα πάω στον Πατέρα;

Δεν λέει ότι εγώ είμαι η οδός; Αν εγώ δεν περπατήσω να δω τη δικιά μου, πώς θα πάει στον Πατέρα; Δεν λέει ότι ο Θεός είναι ζωή; Αν εγώ δεν σε ζωοποιήσω, πώς θα πας νεκρός στον Πατέρα; Εγώ θα σε ζωοποιήσω για να πας στον Πατέρα.

Κάθε άνθρωπος λοιπόν ο οποίος για τον άλφα ή βήτα λόγο απορρίπτει τον Χριστό, δεν πρόκειται να φτάσει ποτέ στον Πατέρα. Τώρα βέβαια είναι ορισμένοι οι οποίοι πλανώνται από τον σατανά, ότι έχουν απαντήσεις στις προσευχές τους ακόμα.

Εγώ λέω Πατέρα μου παντοδύναμε, σε αυτόν αποτείνομαι. Λαμβάνονται πολλά πράγματα υπόψη στην περίπτωση αυτή, και να το έχετε υπόψη. Και οι Μωαμεθανοί προσεύχονται στον Άγιο Γεώργιο και έχουν αποτελέσματα.

Και οι Παπικοί προσεύχονται στην Παναγία τη Λούρδη και έχουν αποτελέσματα. Σωτηρία όμως δεν έχουν. Άλλο το έλεος του Θεού και άλλο η σωτηρία, η οποία απορρέει διαμέσου του Χριστού από τον Θεό. Γι' αυτό χρειάζεται λίγο προσοχή στα θέματα αυτά.

Το να πεις Θεέ μου βοήθα με, το καταλαβαίνω. Αλλά το να απορρίψεις τον Χριστό και να λες αυτός δεν μου χρειάζεται, γιατί εγώ έχω τον Θεό, αυτό δεν το καταλαβαίνω. Διαφέρει το ένα με το άλλο. Ο Χριστός είπε σαφώς· Εγώ είμαι η οδός και η αλήθεια και η ζωή.

Εγώ είμαι. Κατά συνέπεια, εφόσον αυτός είναι η οδός, πώς εσύ θα πας από άλλο δρόμο για να πας στον Πατέρα; Υπάρχει μια ωραία γνώμη επάνω σε αυτό που σας λέγω, ενός πατρός της Εκκλησίας μας, που τη βρήκα στις Κατηχήσεις του Κυρίλλου Ιεροσολύμων, στη δεκάτη Κατήχηση. Λέγει: «οἱ πιστεύειν εἰς ἕνα Θεὸν Πατέρα Παντοκράτορα δεδιδαγμένοι…»

Αυτοί λέει που έχουν διδαχθεί να πιστεύουν σε έναν Θεό Πατέρα Παντοκράτορα, του πιστεύω δηλαδή. Και εις Υιόν Μονογενή πιστεύειν οφείλουσι, διότι το πιστεύω λέει, πιστεύω εις έναν Θεό Πατέρα Παντοκράτορα.

Πιο κάτω όμως λέει και εις έναν Κύριον Ιησούν Χριστόν· πώς εσύ το τροποποιείς; Και κρατάς το ένα και το άλλο το απορρίπτεις; Οι πιστεύειν λοιπόν εις ένα Θεόν Παντοκράτορα δεδιδαγμένοι, και εις Υιόν Μονογενή πιστεύειν οφείλουσι.

Ο γαρ αρνούμενος τον Υιόν ουδέ τον Πατέρα έχει. Εγώ είμαι η θύρα, φησίν, ο Ιησούς. Ουδής έρχεται προς τον πατέρα ημίδιε μου Εγώ θα του ανοίξω. Πώς; Αν εμένα με απορρίπτει, είναι σαν να έχεις χάσει το κλειδί.

Πως δεν έχεις χάσει το κλειδί, είναι φυσικό να μείνεις απ' έξω. Εάν γαρ αρνήσει την θύρα, στέσει προς τον Πατέρα γνώση. Εφόσον αρνήσε τη θύρα που είναι ο Χριστός, αποκλείεται λέει η γνώση προς τον Πατέρα.

Οὐδεὶς ἐπιγινώσκει τὸν Πατέρα εἰ μὴ ὁ Υἱός. Το λέει ή δεν το λέει η Γραφή; Το λέει. Καὶ ᾧ ἐὰν ὁ Υἱὸς ἀποκαλύψῃ, και σε εκείνον που ο Υιός θα αποκαλύψει τον Πατέρα. Δεν γνωρίζει τον Πατέρα κανένας ει μη μόνον δια του Υιού. Εάν αρνείσαι τον αποκαλύπτοντα, μένεις εν αγνοία. Εφόσον λοιπόν ο Χριστός είναι αυτός ο οποίος αποκαλύπτει και τον απορρίπτεις εσύ αυτόν που αποκαλύπτει, μένεις, λέει, σε άγνοια και πλανάσαι ότι έχεις τον Πατέρα. Θεός και πιστός. Μεταξύ Θεού και πιστού υπάρχει ο Χριστός. Ο άνθρωπος, για να πάει στον Πατέρα, θα περάσει απ’ τον Χριστό. Αν δεν περάσει απ’ τον Χριστό, δεν φτάνει στον Πατέρα. Αυτός είναι εκείνος που ξεκλειδώνει την οδό. Αυτός έχει το κλειδί, αυτός είναι η οδός, αυτός είναι η θύρα, αυτός είναι η ζωή, αυτός είναι η αλήθεια, αυτός είναι τα πάντα.

Για να περάσει λοιπόν ο άνθρωπος να φτάσει εκεί πρέπει να περάσει από μία κλίμακα, από μία σκάλα που λέγεται Ιησούς. Αν πει ότι εγώ απορρίπτω τη σκάλα αυτή, δεν την δέχομαι, δεν θα μπορέσει ποτέ να φτάσει τον Πατέρα.

Το λέγει σαφώς ο Χριστός ότι ουδείς έρχεται εις τον Πατέρα ει μη δι' εμού. Και υπάρχει και ένα άλλο ακόμη που επιστρατεύεται και ένα άλλο πρόσωπο. Μεταξύ των τριών αυτών επιστρατεύεται και ένα άλλο πρόσωπο, το οποίο είναι το Πνεύμα το Άγιον.

Το Πνεύμα το Άγιον φωτίζει τον θέλοντα πιστό να πάει στο Χριστό, να τον ετοιμάσει, να τον στείλει στον Πατέρα. Εάν ποτέ σας έχετε διαβάσει επισταμένως στη Γραφή, θα πρέπει να έχετε βρει στην προς Κολοσσαείς, αν καλώς την θυμούμαι, στο γάμα κεφάλαιο αυτή την εικόνα που σας λέγω τώρα.

Μάλιστα, ει ουν συνηγέρθητε τω Χριστώ, εσείς που είστε ποτέ πεσμένοι, νεκροί, συνηγέρθητε στο βάπτισμα τω Χριστώ. Τα άνω ζητείτε τώρα, απάνω να κοιτάζετε, όχι κάτω όπως κοιτάζουν οι άλλοι, σάρκα, κόσμο, συμφέρον, εγώ και λοιπά.

Τα άνω ζητείτε.

Οὗ ο Χριστός εστίν εν δεξιά του Θεού καθήμενος. Εκεί που είναι ο Χριστός, στα δεξιά του Θεού, όπως τον είδε ο πρωτομάρτυρας Στέφανος, τον είδε στα δεξιά της δυνάμεως, που διαβάζουνε στις Πράξεις, όπως είπαμε όταν μιλούσαμε τώρα στις εορτές για το θέμα αυτό. Τα άνω φρονείτε, μη τα επί της γης, γιατί ο Απόστολος «απεθάνετε» γράφει.

Απεθάνετε γάρ, για τα κάτω, δε ζείτε για τα κάτω τώρα, απεθάνετε γάρ, και η ζωή ημών, και η ζωή ημών, η ζωή σας, κέκρυπται, προσέξτε λέξη που έχει βάλει, κέκρυπται, συν τω Χριστώ εν τω Θεώ, δηλαδή, αν είχα έναν πίνακα, θα έγραφα, Χριστός, συν, πιστός, με το Χριστό μαζί, είμαστε στο Θεό από σήμερα.

Ο Χριστός όμως μαζί, η ζωή υμών κέκρυπται εν τω Χριστώ εις τον Θεό. Και χρειάζεται όπως λέγαμε κάποια άλλη φορά ένα μικρό επεισόδιο που λέγεται θάνατος. Για να πάμε δηλαδή κατευθείαν εκεί που πρέπει να πάμε.

Υπάρχει επίσης ένα άλλο που λέγει γιατί αυτό που συζητώ τώρα δεν το καταλαβαίνει ο άνθρωπος. Δεν μπορεί να το πιάσει, δεν μπορεί να το νιώσει. Υπάρχει ένα άλλο εδάφιο που λέγει

Που λέγει: «Εν εκείνη τη ημέρα γνώσεσθε υμείς». Τότε, όταν θα αφήσετε τη σάρκα, τότε θα γνωρίσετε ότι εγώ, ο Χριστός, εν τω Πατρί μου, υμείς εν εμοί, καγώ εν υμίν. Εν εκείνη τη ημέρα γνώσεσθε πως εγώ με τον Πατέρα μου είμαι ένα, πως εσείς με εμένα είστε ένα.

πως εγώ μέσα σας, είμαστε ένα, και κατά συνέπεια ήμεθα όλοι πιστός, Χριστός εν τω Πατρί, στο Θεό. Από σήμερα. Γι' αυτό ο άνθρωπος δεν πρέπει να κάνει ζωή κοσμική, σαρκική, όταν έχει βαφτιστεί, όταν λέει ότι πίστεψε στο Χριστό.

Η τήρηση των εντολών, αυτό διατηρεί τον άνθρωπο, έτσι διατηρεί τον άνθρωπο προς τα επάνω, καθαρόν. Δεν μπορεί να το καταλάβει βέβαια από σήμερα, γι' αυτό λέγει πως είναι δυνατόν ένας χριστιανός τα μέλη Χριστού να τα κάνουν μέλη πόρνης, τα μέλη Χριστού να τα κάνει μέλη κλέπτου, μέλη βλασφήμου, μέλη, μέλη, μέλη και λοιπά. Πως είναι δυνατόν; Δεν είναι δυνατόν.

Αυτό που λέγει δε, εν εκείνη τη ημέρα γνώσεσθε, πως και λοιπά, θα το βρείτε στο ΙΔ του Ιωάννου, στίχος 20. Δεν θα μπορέσει άνθρωπος διά Ιησού να πάει στον Πατέρα ή να έχει σχέση με τον Πατέρα, εάν απορρίψει τον Ιησού.

Διότι αυτός έγινε άνθρωπος και δια της ανθρωπότητας του Ιησού ανεβαίνει ο άνθρωπος, άνθρωπος στη Θεότητα.

Γι' αυτό ο Χριστός έγινε άνθρωπος και προσφέρει την ανθρωπίνη του φύση αγιασμένη στον άνθρωπο, τη μεταλαμβάνει ο άνθρωπος, αλλάζει η φύση του και φτάνει στο Θεό. Στην μια άκρη ήτανε Θεός, πνεύμα, και στην άλλη άκρη ήτανε άνθρωπος, σάρκα.

Ο άνθρωπος κάποτε γύρισε τα οπίσθιά του στο Θεό, και στα μονοπάτια της αμαρτίας έχασε το Θεό του. Και έρχεται τώρα ο Χριστός και γίνεται Θεάνθρωπος, να ενώσει τον άνθρωπο με το Θεό. Γι' αυτό είναι απαραίτητο το πρόσωπο του Ιησού και ο ρόλος του Ιησού.

Διαφορετικά ο άνθρωπος δεν μπορεί να φτάσει στον Θεό. Ας λέει το «Πάτερ ημών, ο εν τοις ουρανοίς», ας πιστεύει στον Θεό όπως πιστεύουν οι Ιεχωβίτες. Εφόσον όμως απορρίπτουν τον Ιησού, δεν είναι δυνατόν ο άνθρωπος να έχει λόγους σωτηρίας.

Άλλωστε του Χριστού ο λόγος εδώ και η διδασκαλία είναι τέτοια, που τους θέλοντας τους διαφωτίζει πώς πρέπει να προσέξει το πρόσωπό του. Δεν έχετε δει ότι ο Χριστός σήμερα κυβερνά, του εδόθη εξουσία εν ουρανώ και επί γης; Ότι απέρριψε τον Θεόν τον Πατέρα Του;

Μην γέννητο Αλλά είναι σαν να λέγει, αυτόν θα προσέχετε. Ό,τι σας λέει για αυτός Θυμόσαστε κάποτε που ο Πέτρος θέλησε να κάνει το δικό του; Και προέτεινε με βάση το σύστημά του να φτιάξουν τρεις καλύβες επάνω εκεί στο όρος.

Να, μία για τον Μωυσή, μία για τον Ηλία και μια για τον Κύριο. Τι έγινε εκεί την ώρα; Να, ο Πατήρ επεμβαίνει, σιώπα του λέει, ούτός εστιν ο Υιός μου ο αγαπητός, εν ω ευδόκησα, αυτού ακούετε, όχι εμένα, αυτού ακούετε.

Συνιστά αμέσως στον Πέτρο και κατ' επέκταση σε όλους τους Πέτρους των αιώνων, ότι αυτού ακούετε, ό,τι λέγει αυτός. Ο Χριστός δεν νομίζω να υπέκλεψε τη δόξα του Πατέρα Του ή τη δύναμη του Πατέρα Του ή το ρόλο του Πατέρα Του, όταν λέει εδόθη μοι εξουσία εν ουρανώ και επί γης, δεν το έκανε αυτό, αλλά καθότι ως ανθρώπου, αυτός εθυσιάσθη για τον άνθρωπο, αυτός έχει και τα δικαιώματα επί του ανθρώπου και των λόγων επί του ανθρώπου, γι' αυτό και αυτός θα τον αναστήσει, γι' αυτό και αυτός θα τον κρίνει, διότι αυτός του μετέδωσε την ζωή, και τη δικιά του τη ζωή τη μετέδωσε στον άνθρωπο.

Γι' αυτό λοιπόν θα ήθελα στο σημείο αυτό να υπενθυμίσω να τα έχουμε ξεχωρίσει μέσα στο κεφάλι μας τα πράγματα και μην πλανώμεθα όταν δεν ακούμε τον Χριστό και δεν πράττουμε τας εντολάς του Χριστού ότι πιστεύουμε στο Θεό και λέμε το πιστεύω μισό, διότι αν το λέγαμε ολόκληρο θα πιστεύαμε σε έναν Θεό παντοκράτορα, αλλά και σε έναν Υιόν Μονογενή και ούτω καθεξής.

Αλλά απορρίπτουμε το του Υιού, γιατί ο Υιός δίδει εντολές, και πηγαίνουμε στον Πατέρα, ο οποίος δεν δίδει εντολές στην Καινή Διαθήκη.

Κάποτε που οι μαθηταί ήσαν σε μια δύσκολη στιγμή, όπως διαβάζουμε στο ΙΔ 1 του Ιωάννου, ο Χριστός μας, για να τους παρηγορήσει, τους είπε τα εξής: Μη ταρασσέσθω υμών η καρδία, πιστεύετε εις τον Θεόν και εις εμέ πιστεύετε.

Δεν είπε πιστεύετε εις τον Θεό και εις εμέ πιστεύετε; Δεν απορρίπτομεν τον Πατέρα, αλλά πρόσεχε και τον Υιόν. Εξίσου και εις εμέ πιστεύετε. Υπάρχει ο Πατήρ, αλλά εγώ σώζω. Όπως σας έλεγα προχθές, ότι έχεις ένα τσεκ και πηγαίνεις στην τράπεζα.

Και πηγαίνεις στον Διευθυντή, και ο Διευθυντής σε στέλνει όμως στον Ταμεία. Εκεί θα πας να εξαργυρώσεις. Είναι ο Διευθυντής, είναι η μέτοχη εκεί, αλλά ο Ταμείας κάνει κουμάντο. Θα φέρει την υπογραφή και τη μονογραφή και θα εξαργυρωθεί το τσεκ.

Υπάρχει σύστημα. Και μέσα στο σύστημα αυτό της σωτηρίας δεν μπορεί ο άνθρωπος να το απορρίπτει. Όπως, επί παραδείγματι, την ερχομένη Κυριακή θα ακούσουμε τη θεραπεία των λεπρών. Παρότι ο Χριστός είναι αυτός ο οποίος εθέσπισε τον κλήρον εις την Παλαιά Διαθήκη δι’ ευχής, εν τούτοις αυτός δεν το κάνει· θέτει χρείαν κληρικού.

Πηγαίνετε, λέει, να επιδείξετε τους εαυτούς σας τοις ιερεύσι. Μα τι, εφόσον είσαι εσύ ο ίδιος εδώ, ο νομοθέτης, τι δουλειά έχουμε να πάμε; Εκεί θα πάτε. Αυτός είναι ο τρόπος, αυτόν θέλω τον τρόπο εγώ της σωτηρίας.

Στη συνέχεια δε, του ιδίου αυτού κεφαλαίου, στίχος 13-14, διαβάζουμε τα εξής. Αμήν, αμήν λέγω υμίν, ο πιστεύων εις εμέ, όχι τον Πατέρα μου, ο πιστεύων εις εμέ, τα έργα α εγώ ποιώ κακείνος ποιήσει, και μείζονα τούτων ποιήσει, ότι εγώ προς τον Πατέρα μου πορεύομαι. Και ό,τι αν αιτήσετε εν τω ονόματί μου, ό,τι ζητήσετε από τον Πατέρα, εν τω ονόματί μου, όχι απευθείας εσείς με τον εγωισμό σας, απορρίπτοντάς με, τούτο ποιήσω, θα σας το δώσω, ίνα δοξασθεί ο Πατήρ εν τω Υιώ. Εάν τι αιτήσητε εν τω ονόματί μου, εγώ ποιήσω, να είσαστε βέβαιοι, εγώ θα φύγω.

Ό,τι ζητήσετε όμως στο όνομά μου από τον Πατέρα μου, εγώ θα σας το δώσω. Βλέπετε, δεν συνιστά ό,τι έχετε πείτε το στον Πατέρα, δεν συνιστά, και κατ' επέκταση ο πιστός ο βαπτισμένος, όπως θα μπορούσε να πει κανείς, αυτό το σύστημα το ακολουθεί η Αγία μας Εκκλησία.

Δια να παρουσιαστεί στον Πατέρα, λέγει, διά των οικτιρμών του Ιησού Χριστού, του Μονογενούς σου Υιού. Δεν παρουσιάζεται, είναι μεγάλο το θράσος να πιστεύει κανείς ότι μπορεί να παρουσιαστεί στον θρόνο της δόξης. Εγώ το λέω βλακεία δηλαδή, αλλά το βάζω θράσος έτσι, το μαλακότερο, ότι μπορεί να παρουσιαστεί στον θρόνο της δόξης, διότι ο Παύλος στους Εβραίους λέγει να παρουσιαστούμε στον θρόνο της χάριτος και του ελέους.

Δεν λέει στον θρόνο της δόξης του Πατρός, της χάριτος και του ελέους. Πού δεν προήρθε η χάριση το έλεος ή σημάδι διά του Ιησού Χριστού. Αυτός είναι ο θρόνος της χάριτος. Εάν δεν έμπαινε ο Χριστός στη μέση, ο αμπελουργός της παραβολής, δεν έμπαινε κανένας εδώ αυτή την ώρα απόψε, εγώ, διότι θα ίσχυε εκείνο το οποίο λέει ο Ψαλμωδός. Εάν ανομίες παρατηρήσεις, Κύριε, Κύριε, τις υποστήσεται, ποιος μπορεί να σταθεί μπροστά σου, εάν λογαριάσει. Αν λοιπόν ο αμπελουργός της παραβολής δεν έμπαινε στη μέση να παρακαλέσει και να πει, άστον και τούτο τον χρόνο να βάλουμε κοπριά, να περιτριγυρίσουμε, να τον σκάψουμε και λοιπά, ει δε μη γε, να τον εκόψουμε, η δικαιοσύνη του Θεού θα ζητούσε την

κεφαλή του καθενός επί πίνακι. Αλλά δεν το πιάνουμε το θέμα να καταλάβουμε τι είναι αυτός ο Ιησούς, τι είναι ο τρόπος. Είδατε καμιά φορά όταν είναι έκλειψη ηλίου, ποιος βγήκε έξω να ατενήσει κατευθείαν τον ήλιον; Θα στραβωθεί. Σπεύδει αμέσως και προκαταβολικώς να έχει ετοιμάσει ένα τζάμι λερωμένο κλπ για να δει, διαμέσου αυτού να δει, ό,τι δει. Έτσι είναι και η περίπτωση του Ιησού.

Πολύ εγωιστής αυτός που πιστεύει ότι μπορεί να παρουσιαστεί στο θρόνο του Θεού. Διά των οικτιρμών του Χριστού, του Μονογενούς σου Υιού, Πατέρα σε παρακαλούμε. Και πάλι διά τον Χριστό, από ταπείνωση η Εκκλησία, διά των πρεσβειών της Παναγίας Μητρός αυτού.

Μετά Χριστόν θέλουμε να έχουμε ελπίδα μόνη και των Αγίων. Δεν πηγαίνουμε πάντοτε απευθείας στον Χριστό να του πούμε, όχι, όταν έχουμε το δικαίωμα, τουλάχιστον στο θρόνο της Χάριτος του Χριστού και του Ελέους.

Αλλά και πάλιν από ταπείνωση, δεν νομίζω να υπάρχει ορθόδοξος χριστιανός, εκτός εάν διατελεί εν αγνοία, που πηγαίνει στον Χριστό χωρίς να ζητήσει την πρεσβεία τουλάχιστον των Αγίων της ημέρας, τουλάχιστον της Παναγίας Μητρός.

Διότι η Ορθόδοξη Εκκλησία, δεν ξέρω, πάρτε μια ακολουθία στο χέρι. Θα δείτε κάθε πέντε λόγια της Παναγίας, αχράντου κλπ. Πέντε λόγια της Παναγίας, αχράντου, της Παναγίας, αχράντου, της Παναγίας, αχράντου Και εν τούτοις υπάρχει εγωισμός τέτοιο σε πολλούς και πλάνη τέτοια που έχουν τη γνώμη ότι δεν τους χρειάζεται ούτε ο Χριστός, ούτε η Παναγία, ούτε οι Άγιοι.

Και εντούτοις πολλά έχουν να κερδίσουν οι άνθρωποι όταν όλα αυτά τα πρόσωπα τα χρησιμοποιήσουν με τη σειρά σωστά και όπως πρέπει με ταπείνωση. Πολλά πράγματα έχουν.

Αναφορικώς στη σχέση του Πατρός μετά του Υιού, λέγει ο Ιωάννης το γάμα 35-36 το εξής. Ο Πατήρ αγαπά τον Υιόν και πάντα δέδωκεν εν τη χειρί αυτού.

Εν τη χειρί αυτού, ο πατήρ αγαπά τον Υιόν και πάντα δέδωκεν εν τη χειρί αυτού.

Είναι σαν εγώ έχω 100.000 δραχμές και τις έχω να τις διαχειριστεί ο γιος μου. και έρχεται και μου ζητάς σε μένα λεφτά, τα έδωσα ό,τι έχω, εκεί θα πάω να πάρεις ό,τι θέλω να πάρεις Μα εκεί πάντα δέδωκεν εν τη χειρί αυτού, μην μου ζητάς τίποτα εμένα, εμένα τίποτα.

Φώτιση θέλεις, συγχώρηση θέλεις, τι θέλεις, ζωή αιώνιο θέλεις, επιείκεια θέλεις, χάρη θέλεις, τι θέλεις, υγεία θέλεις, εκεί θα πάμε Να μπορούσε να το πιάσει ο άνθρωπος, το λέγω αυτό και δημιουργώ αυτήν έμφαση στο θέμα Διότι δυστυχώς δεν γνωρίζουμε περί τίνους πρόκειται Το ρόλο που έπαιξε και παίζει ο Χριστός στη σωτηρία μας Το μοναδικό αυτό πρόσωπο το οποίο έπρεπε να γνωρίζει Οι πάντες που έρχονται στη γη Και όποιος δεν το γνωρίζει θα μείνει η κατάρα επ' αυτού Ο Πατήρ λοιπόν λέγει, ο Ιωάννης το γάμα 35-36, αγαπά τον Υιόν και πάντα δέδωκεν εν τη χειρί αυτού.

Ο πιστεύων εις τον Υιόν, για ποιο λόγο, τι χρειάζεται, ο πιστεύων εις τον Υιόν έχει ζωήν αιώνιον, διότι θα βαφτιστεί, διότι θα κοινωνήσει, διότι θα εξομολογηθεί πιστεύοντας στον Υιόν, ο οποίος έχει δώσει αυτές τις εντολές.

Ο δε απειθών τω Υιώ, ουκ όψεται ζωήν, ούτε από μακριά δεν πρόκειται να δεις ζωή, όχι για τη φυσική αυτή ζωή την οποία έχουμε που έχουν και οι κατσίκες, που έχουν και οι σκύλοι, που έχουν και τα πτηνά, που έχουν και τα ψάρια και τα ερπετά κλπ.

Την ζωή την αιώνιον, την ψυχική ζωή. Ο απειθών τον Υιό, ού κόψετε ζωή, Αλλ' η οργή του Θεού μένει επ' αυτόν, η οργή του Θεού μένει επ' αυτόν, οργίζεται ούτως ειπείν ο Πατήρ απορρίπτοντας ο άνθρωπος τον Υιόν.

Όταν ο Άγγελος έσπευσε να βοηθήσει τον Μνήστορα Ιωσήφ στη δύσκολη στιγμή που ευχήθηκε λάθρα να απολύσει τη Μαρία, διότι δεν μπορούσε να δικαιολογήσει κατά το ανθρώπινο και με τη λογική του αυτό το οποίο έβλεπε μπροστά του, την Παναγία μας τριών μηνών, είπε στην ταραχή του Ιωσήφ: «Αυτός γαρ σώσει τον λαόν αυτού εκ των αμαρτιών αυτών».

Αυτός που είναι μέσα στην κοιλία της θέλει σώσει τον λαόν αυτού εκ των αμαρτιών αυτών. Ποιο λαό; Αυτός ακόμη δεν γεννήθηκε. Μα είναι και Θεός αυτός, δεν είναι άνθρωπος που είναι από την ώρα που θα γεννηθεί ή θα συλληφθεί.

Αυτός είναι και Θεός και έχει λαόν αυτός. Ομιλεί και αποδεικνύει τη θεότητα, την προΰπαρξη του Ιησού. Αυτός θέλει σώσει τον λαόν αυτού εκ των αμαρτιών αυτών. Κατά συνέπεια κάθε άνθρωπος μη χρησιμοποιώντας και μη πιστεύοντας εις τον Χριστό, αυτός δεν έχει άφεση των αμαρτιών του. Έχει ειδικούς τρόπους ο Ιησούς αφέσεως των αμαρτιών του ανθρώπου, τον προ του βαπτίσματος και τον μετά το βάπτισμα.

Προ του βαπτίσματος καθαρίζονται όλες οι θελημένες αμαρτίες, εάν πρόκειται περί μεγάλου ανθρώπου, και το προπατορικό αμάρτημα. Μετά το βάπτισμα καθαρίζονται διά μετανοίας και εξομολογήσεως οι αμαρτίες οι οποίες γίνονται μετά το βάπτισμα.

Ακόμη δε, ίσως ο ίδιος ο Άγγελος έφτασε στη Γέννηση να πληροφορήσει τους ποιμένας έξω από τη Βηθλεέμ, σχετικώς με τη γέννηση του Ιησού και τον ρόλο Του. Και λέγει εκεί ο Άγγελος, που διαβάζουμε στον Λουκά, στο Β΄ κεφάλαιο, 10-11: «Καὶ εἶπεν αὐτοῖς ὁ ἄγγελος· μὴ φοβεῖσθε· ἰδοὺ γὰρ εὐαγγελίζομαι ὑμῖν χαρὰν μεγάλην, ἥτις ἔσται παντὶ τῷ λαῷ». Είναι για όλο τον κόσμο αυτή η χαρά που θα σας πω τώρα. Τι έχεις να μας πεις; «Ὅτι ἐτέχθη ὑμῖν σήμερον σωτήρ»· ότι ετέχθη για εσάς σήμερον σωτήρ, Ιησούς ο Σωτήρ. Άρα δεν είναι ο Θεός ο Σωτήρ, είναι ο Ιησούς ο Σωτήρ, όπου και το Ιησούς ερμηνεύεται Σωτήρ. Είναι ο Ιησούς ο Σωτήρ, «ὅς ἐστι Χριστὸς Κύριος, ἐν πόλει Δαβίδ», στη Βηθλεέμ κάτω.

Όλα λοιπόν αυτά είναι υπέρ του Ιησού, τα φανάρια που θα λέγαμε και όλοι οι προβολείς, το πρόσωπο του Ιησού, αυτού ακούετε, αυτόν προσέξετε.

Εκείνο δε που θα πρέπει να προσέξει κανείς ακόμη είναι το θέμα της κρίσεως. Την κρίση θα την κάνει ο Κύριος, θα την κάνει ο Ιησούς την κρίση, δεν θα την κάνει ο Θεός Πατήρ, θα την κάνει ως πρόσωπο ειδικό ο Ιησούς.

Γράφει στο 5ο 22-23, ο Ιωάννης, είναι περίπου εκεί που υπάρχει και το Ευαγγέλιο της Κηδείας. Όταν θα ακούσετε τα λόγια που θα σας πω, θα πλησιάσουμε στα λόγια του κειμένου του Ευαγγελίου της Κηδείας.

Οὐδὲ γὰρ ὁ Πατὴρ κρίνει οὐδένα, ο Πατήρ δεν μπορεί να δικάσει κανένα, ἀλλὰ τὴν κρίσιν πᾶσαν δέδωκε τῷ Υἱῷ, ἵνα πάντες τιμῶσι τὸν Υἱὸν καθὼς τιμῶσι τὸν Πατέρα. Όταν λοιπόν δεν τιμάς τον Υιόν, δεν τιμάς τον Πατέρα.

Πρέπει να τιμάς εξίσου τον Υιόν και τον Πατέρα. Αν πεις δεν μου χρειάζεται ο Υιός για τον α ή β λόγο, διότι εγώ κάνω τη δουλειά μου με τον Πατέρα, είστε πλανεμένος. Ὁ μὴ τιμῶν τὸν Υἱὸν οὐ τιμᾷ τὸν Πατέρα τὸν πέμψαντα αὐτόν.

Δεν έχει λόγους ο Ιωάννης να ξεγελάσει κανέναν. Ο ίδιος στην επιστολή του στην πρώτη την καθολική, στο δεύτερο κεφάλαιο, στίχος 22 μέχρι 24, ο Ιωάννης λέγει τα εξής: Τίς εστίν ο ψεύστης; Ποιος είναι ο ψεύτης δηλαδή, ο διάβολος αυτός είναι εξ αρχής, ει μη ο αρνούμενος ότι Ιησούς ουκ έστιν ο Χριστός;

Αυτός που αρνείται τη θεότητα δηλαδή του Ιησού, ότι δεν είναι και ο κεχρισμένος του Θεού ο απεσταλμένος, αυτός είναι, λέγει, ο ψεύτης. Ούτος εστίν ο Αντίχριστος, ο αρνούμενος τον Πατέρα και τον Υιόν. Διότι όταν απορρίψει τον Υιόν, απορρίπτει τον Πατέρα.

Δεν εννοείται Υιός χωρίς Πατέρα. Πας ο αρνούμενος τον Υιόν ουδέ τον Πατέρα έχει.

Καθαρά πράγματα. Υπάρχει λοιπόν ειδικός λόγος που πρέπει ο άνθρωπος να προσέχει του Ιησού. Διότι, δεν ξέρω αν έχετε υπόψη σας, υπάρχει και σε ένα άλλο μέρος, το Λουκά, στο 10ο κεφάλαιο, στίχος 16, που ομιλεί στους Αποστόλους του και δείχνει αυτό το τρίπτυχο και την αλληλεξάρτηση.

Λέγει στους Αποστόλους του: «Ὁ ἀθετῶν ὑμᾶς ἐμὲ ἀθετεῖ, καὶ ὁ ἀθετῶν ἐμὲ ἀθετεῖ τὸν ἀποστείλαντά με». Πιστός Χριστός Θεός. «Ὁ ἀθετῶν ὑμᾶς», όποιος σας απορρίπτει, δεν δέχεται αυτά που σας λέγει, απορρίπτει εμένα που σας έστειλα και σας είπα τι να πείτε.

Και κατ’ επέκταση δεν απορρίπτει μόνον εμένα, αλλά απορρίπτει και τον αποστείλαντά με, απορρίπτει τον Πατέρα μου. Δεν δέχεται κανέναν. Τι πλανημένοι είναι αυτοί που λένε: «Εγώ πιστεύω στον Θεό, μα δεν θέλω να ακούσω τον κήρυκα, δεν θέλω να ακούσω την Εκκλησία του, δεν θέλω να ακούσω την καμπάνα του, δεν θέλω να βλέπω τον Κλήρο, δεν θέλω να εξομολογηθώ, δεν θέλω να κοινωνήσω».

Πλανάσαι, σε γελάω από νηρός. Είναι συνέχεια και αλληλένδετα. Απορρίψω ένα, απορρίπτω τη βάση, διότι από εκεί εξαρτάται. Ο ακούων, λέει, υμών, εμού ακούει. Τώρα εγώ μιλώ. Ποιον ακούτε; Τον Παναγόπουλο; Το Χριστό ακούτε.

Διότι αυτά που σας μεταφέρω είναι του Χριστού, δεν μεταφέρω Παναγοπούλεια, είναι του Χριστού. Απορρίπτετε αυτά που σας λέγω τώρα, απορρίπτετε τον Χριστό, δεν απορρίπτετε εμένα. «Ὁ ἀκούων ὑμῶν», λέει, «ἐμοῦ ἀκούει, καὶ ὁ ἀθετῶν ὑμᾶς ἐμὲ ἀθετεῖ· ὁ δὲ ἐμὲ ἀθετῶν ἀθετεῖ τὸν ἀποστείλαντά με».

Ούτε τον Πατέρα έχει, ούτε το «Πάτερ ημών» μπορεί να πει, ούτε «Πιστεύω εις έναν Θεόν, Πατέρα Παντοκράτορα» μπορεί να πει. Καταλάβατε; Έχει επίσης στον Ιωάννη, στο ΙΔ΄ 24, έναν άλλο συλλογισμό αξιόλογο. Λέει:

Απεκρίθη ο Ιησούς και είπεν αυτώ· Αυτό. Εάν τις αγαπά με, τον λόγον μου τηρήσει. Από εκεί θα το αποδείξω. Και ο Πατήρ μου αγαπήσει αυτόν. Όσο λοιπόν δεν αγαπάς τον Ιησού και δεν τηρείς αυτά που λέει ο Ιησούς διά της Εκκλησίας του, τον Πατέρα του μην περιμένεις.

Δεν σε αγαπά ο Πατέρας. Ο Πατήρ μου αγαπήσει αυτόν, λέγει, εάν τηρήσεις τον λόγον μου. και προς αυτόν ελευσόμεθα και μονήν παρ' αυτώ ποιήσομεν.

Θέλεις λοιπόν να έρθει ο Χριστός με τον Θεό μέσα σου; Κάμε ό,τι λέγει ο Χριστός. Το επαναλαμβάνω αυτό, είναι ενδιαφέρον. Απεκρίθη ο Ιησούς και είπεν αυτώ· εάν τις αγαπά με, αν κάποιος διατείνεται ότι μ' αγαπά, τον λόγον μου τηρήσει και ο Πατήρ μου αγαπήσει αυτόν.

Όταν δει τον άνθρωπο να τηρεί τας εντολάς του Χριστού, του Ευαγγελίου κλπ. τότε τον αγαπάει και ο Πατέρας του, ο Θεός. Και προς αυτόν ελευσόμεθα, και ο Πατήρ και ο Υιός, και κατά συνέπεια και το Πνεύμα το Άγιο.

Και μονήν παρ’ αυτώ ποιήσομεν. Μονήν, θα μείνουμε σε Αυτόν, θα κατοικήσουμε σε Αυτόν μέσα. Ο μη αγαπών με, αυτός που με απορρίπτει, τους λόγους μου ου τηρεί. Και κάθε άνθρωπος ο οποίος, για τον Α ή Β λόγο, δεν τηρεί τας εντολάς του Χριστού, δεν αγαπά τον Χριστό.

Και γνωρίζετε, για έναν άνθρωπο που τον αγαπούμε τι θυσίες κάνουμε. Και μάλιστα αν είναι και αγάπη σατανική, έρωτα, σάρκα, τιμές κλπ. Και στην Ακρόπολη πηδάμε κάτω. Θυσία κάνουμε τα πάντα, κλείνουμε τα πάντα, έστω και επί κακό, για να αποδείξουμε πολλές φορές την αγάπη μας προς ένα πρόσωπο.

Αυτός λοιπόν ο έρωτας δεν υπάρχει από εμάς προς τον Θεό, δηλαδή στον Χριστό. Ο μη αγαπών με, τους λόγους μου ου τηρεί, και ο λόγος ον ακούετε ουκ έστιν εμός, δεν είναι δικός μου αυτός που σας λέγω, αλλά του πέμψαντός με Πατρός, και εγώ δεν μιλώ για λογαριασμό μου, εξ αιτίας αυτού μιλώ, κατά συνέπεια, εφόσον απορρίπτεις εμένα, απορρίπτεις κι αυτόν, και πλανάσαι να πιστεύεις ότι πιστεύεις σε αυτόν, και απορρίπτεις εμένα και δεν ακούς τας εντολάς μου.

Να μου επιτρέψετε να σας μεταφέρω γνώμες Αγίων ανθρώπων επάνω σε αυτό. Λέγει, παραδείγματι, ο Άγιος Κύριλος Ιεροσολύμων στη δεκάτη κατήχησή του τη μυσταγωγική το εξής

Ευσεβείν εις Θεόν βούλει; Εάν, λέγει, θέλει να είναι με το Θεό ένα, ότι είναι ο ευσεβής και αγαπά και σέβεται τον Θεόν.

Τον Θεόν προσκυνείς; Τον Υιόν, πρόσεξε, σου λέγει να προσκυνάς, και τον Υιόν, επειδή ο Πατήρ δεν παραδέχεται οποιαδήποτε ευσέβεια και λατρεία τού κάνεις, εάν δεν προσκυνείς τον Υιόν, για τον οποίο ο Πατήρ ουρανόθεν επεφώνησε λέγων: «Οὗτός ἐστιν ὁ Υἱός μου ὁ ἀγαπητός, ἐν ᾧ ηὐδόκησα· αὐτοῦ ἀκούετε». Αυτό θέλει, λοιπόν.

Λοιπόν, να έχεις σχέσην σωτήριον με τον Θεό, φρόντισε να πιστεύσεις στον Ιησού, να ακούσεις, να πράξεις ό,τι λέγει Αυτός, και τότε να είσαι βέβαιος ότι και ο Πατήρ και ο Υιός θα έχουν κάποια σχέση μαζί σου.

Ευδόκησεν ο Πατήρ εν τω Υιώ, όχι απευθείας αυτός, εν τω Υιώ ευδόκησε. Εάν μη και εσύ ευδοκήσεις, ζωήν ουκ έχεις. Όπως ο Πατήρ ευδόκησε εν τω Υιώ, και εσύ να ευδοκήσεις εν τω Υιώ, να θελήσεις να ευδοκήσεις, να τον παραδεχτείς, διότι λέει ζωήν ουκ έχεις. Τη ζωή την έχει ο Χριστός, εγώ είμαι η ζωή, πού θα πας να τη βρεις; Εγώ είμαι η οδός, πού θα πας να βρεις δρόμο να πας;

Ο δε Μέγας Βασίλειος λέγει το εξής: «Ουδέν όφελος των τον Πατέρα ομολογούντων και τον Υιόν αθετούντων». Δεν υπάρχει, λέει, καμιά ωφέλεια να ομολογούν τον Θεό Πατέρα, μα να απορρίπτουν τον Ιησού. «Ο παρορών του Υιού την δόξαν, ου δεκτός παρά τω Πατρί». Όποιος απορρίπτει τον Χριστό, την Εκκλησία του, τους κανόνας του, τη νομοθεσία του, τους νόμους του κλπ.

Δεν είναι δεκτός παρά τω Πατρί.

Ο δε θείος Χρυσόστομος — βέβαια είναι λόγος προς Ιουδαίους αυτός, αλλά έχει σχέση. ? Ο Υιός του Θεού τα λέει. Τι λέει; «Εἰ τὸν Πατέρα μου ᾔδειτε», φησί, «κἀμὲ ᾔδειτε ἄν· νῦν δὲ οὔτε ἐμὲ οἴδατε οὔτε τὸν Πατέρα μου».

Ο Χριστός ήρθε για να παρουσιάσει τον Πατέρα. Μένα δεν με δεχτήκατε, που είμαι η θύρα, που είμαι η αυλή, που είμαι το φως, που είμαι η οδός. Πώς είδατε τον Πατέρα; Πού τον είδατε τον Πατέρα; Θεόν ουδείς εώρακε πώποτε.

Πώς τον είδατε τον Πατέρα; Ο Πατήρ παρουσιάζεται εν τω Υιώ εις τους ανθρώπους. Σας είπα στην αρχή — και ορισμένους ίσως να σας στενοχώρησα με αυτό — ότι είναι κάπως στερεότερο να το πει κανείς, γιατί εμείς, παρότι θρησκεύουμε, απογραφόμαστε σαν χριστιανοί.

Γι' αυτό και ακριβώς έρχονται οι διάφοροι αιρετικοί και μας πουλάνε εξυπνάδες και μας λένε ότι, και λέγουμε εμείς μάλλον, ότι απέξω και ανακατωτά τα ξέρουν.

Τα ξέρουμε. Ναι. Διότι εμείς δεν τα ξέρουμε ούτε από μέσα. Γι' αυτό ακριβώς. Εάν ξέραμε εμείς από μέσα πώς έχουν τα θέματα, θα βλέπαμε ότι δεν ξέρουν τίποτα αυτοί που λένε απ' έξω, σε καμία κατάσταση. Και τον εαυτό μας θα εξασφαλίζαμε, αλλά και θα δημιουργούσαμε και προϋποθέσεις, βοήθεια θα δίναμε στους ανθρώπους να βλέπανε περί τίνος πρόκειται. Το κέντρο, λοιπόν, του βάρους, αγαπητοί μου, είναι στο Χριστό. Πίστεψε στο Πνεύμα το Άγιο, πίστεψε στους Αγίους.

Αγίους. Πίστεψε τα πάντα. Στον Χριστό δεν πιστέψεις, δεν γίνεται τίποτα. Από τη στιγμή όμως που θα πιστέψεις στον Χριστό, θα προσέξεις τον λόγο του Χριστού. Μη πλανηθείς και πεις ότι εγώ, δεν έχει εγώ. Ο Χριστός είναι αυτός που δίνει ζωή. Εν τω βαπτίσματι θάπτεται ο νεκρός άνθρωπος και ανίσταται εν ονόματι του Χριστού. Όσοι εις Χριστόν εβαπτίσθητε, Χριστόν ενεδύσασθε.

Ο τρώγων μου την σάρκα και πίνων μου το αίμα εν εμοί μένει καγώ εν αυτώ, κι εγώ αναστήσω αυτόν εν τη εσχάτη ημέρα. Ο τρώγων μου την σάρκα, όχι ο τρώγων μου τον Πατέρα, ούτε το Πνεύμα το Άγιο. Τη σάρκα τη δικιά μου όποιος την τρώει θα τον αναστήσω εγώ εν τη εσχάτη ημέρα.

Θα φανεί εν κελεύσματι και φωνή Αρχαγγέλου και εν σάλπιγγι Θεού. Θεού, θα φανεί και θα αναστηθούν ορισμένοι και θα πάνε εις απάντησιν του Κυρίου εις αέρα και πάντοτε μετ' αυτού εσόμεθα. Καταλαβαίνετε πόσο σοβαρό θέμα και πόσο σοβαρό πρόσωπο είναι αυτό το πρόσωπο του Ιησού.

Τώρα, όπως σας είπα, Θεέ μου βοήθησέ με. Ναι, θα σε βοηθήσω εγώ απ' τα χαντάκια, αλλά πρέπει να βοηθήσεις και την ψυχή σου. Μη πλανηθείς διότι εγώ σε βόχισσα, βοναξέ μου βόχισσέ με και δεν έπαθε τη μια το αυτοκίνητο και έζησε η πυρκαγιά και δεν πνίγει το παιδί κλπ.

Άλλο, έτερον εκάτερον. Αυτά έχουν σχέση με το έλεός μου και με τη σάρκα και με την ύλη. Η ψυχή σου για να σωθεί όμως θα γνωριστείς με τον Χριστό. Θα σε θάψει ο Χριστός και θα σε αναστήσει ο Χριστός στο βάπτισμα.

Θα σε κοινωνήσει ο Χριστός, θα σε συγχωρήσει ο Χριστός, θα σε εξομολογήσει. Αυτός θα σε αναστήσει, αυτός θα σε κρίνει, αυτός θα σε παραδώσει στο Θεό και Πατέρα την εσχάτη ημέρα, όπως γράφει άλλωστε επιγραμματικότατα ο Παύλος στο 15ο κεφάλαιο στην πρώτη προς Κορινθίους Επιστολή του.

Αυτό ήταν ένα μικρό σταχυολόγημα γύρω από αυτήν, δεν ξέρω τι, μπορεί να μιλάει ο άνθρωπος χρόνια ολόκληρα γύρω από την υπόθεση αυτή, για την οποία δεν έχουμε ορθήν γνώμη. Αν νομίζετε, κανέναν δεν εκβιάζει, οι καμπάνες χτυπάνε και οι πόρτες είναι ανοιχτές, όποιος θέλει πηγαίνει, χωροφύλακας δεν πάει στο σπίτι να σε πάρει να σε πάει στην εκκλησία.

Αν θέλεις, όστις θέλει οπίσω μου ελθείν, άνθρωπος αυτός, δημιουργεί προϋποθέσεις σωτηρίας από τον έναν αιώνα για τον άλλον, των οποίων εύχομαι εις αλλήλους και εις πάντας. Αμήν.