On Obedience and Suspicions; An Account of Fr. Elisaios

This English transcript is an automated translation of the original Greek lecture. It may contain errors; the original Greek audio recording is the authoritative source. Some passages are omitted per editorial policy.

A homily on obedience, and on suspicious thoughts, a narrative about Father Eliseos, given at the Holy Monastery of Philotheou. Among the great fathers of the Desert was Abba Isaiah, a most spiritual man, rich in word and in grace. This Abba Isaiah had two disciples, Peter and Elissaios. Peter was the

disciple who advanced greatly at his elder's side. Elissaios suffered a shipwreck, a spiritual shipwreck.

His mother loved Christ and was devoted to the monastic life. His father, on the other hand, was half a monk. Elissaios, after a certain history out in the world, came and became a disciple of Abba Isaiah. When his father learned exactly where his child Elissaios was living as a monk, he sent several camels loaded with provisions, and by the young men who led the

camels he sent letters as well.

And in the letters he wrote that Elissaios's mother was gravely ill.

Elissaios, without his elder's blessing, opened the letters and read them. Abba Isaiah was grieved at this act of his, and he takes the letters out of his hands and tears them up. From this arose the occasion for a very great clash. Elissaios began to have many evil logismoi, intrusive thoughts, against his elder. Within himself he reviled him and spoke ill of him,

and from this the devil took his occasion and opened a great wound in him. The elder, Abba Isaiah, would now rebuke him, now admonish him, and tried to bring him back to his senses. But the downward path opened before Elissaios, very steep and exceedingly perilous. Then he even began openly to accuse and to slander his elder before the fathers.

Since Abba Isaiah was renowned, and many brothers came to seek his counsel, as the brothers came to the Abba, Elissaios would sit at the door of his cell and speak ill of the elder to them. The brothers would say to him, 'Do not, brother, accuse the elder; it is unseemly,' and much more. But on no account would he give way in this malice of the demon, and it followed that he

would do something even worse. Satan whispered to him that his elder was a sorcerer, and that it was by his sorceries that he had all this turmoil within him. And he asked Abba Isaiah to let him go to his gravely ill mother. Abba Isaiah says to him, 'Your mother, if you go down into the world, she will already have died.' 'I am going down,' he says. 'And I tell you, I do not give you my blessing.' And in the end, despising his elder's word, he went down to the city. And before he came down to the city his mother had died.

There in the city he went down to his own house, and everywhere he kept up his accusations. And at night he sees in his sleep that from the four sides of his house the demons are setting it on fire. And in truth the demons had set it ablaze, and only with great effort did he get out of the house and escape being burned. He began shouting, “Abba Isaiah’s magic has found me even here in my own home! ” He went to the bishop of the city and began saying the same things about the elder. But the bishop knew Abba Isaiah very well,

and he said to him, “Let the deceitful lips be struck dumb, which speak lawlessness against the righteous with pride and contempt. ” And immediately, at the bishop’s word, he became demon-possessed and wandered through the city. In the end, he became covered with sores and lay in the streets, a pitiful sight and a cause of great reproach to the monastic life. The Christ-loving people, the friends of monastics,

saw some fathers who had come down from the Skete and say to them: 'Why do you not take this monk? He is a monk; take him up to the Skete. Here he brings shame on the monastic habit.' Because of his wretched condition he was not recognized. From what was said they discovered that he was Elissaios, the disciple of Abba Isaiah. They take him up in sheets, place him on a camel, and carry him to the Skete. The fathers of the Skete called his fellow disciple Peter to come and see him. As soon as his brother Peter caught sight of Elissaios,

he burst into tears and fell upon him and embraced him and kissed him with deep brotherly love.

They decided to call the Elder, and they sent for Abba Isaiah. And as soon as the Elder saw his disciple in such a wretched state, he wept bitterly and said to him, "Do you see, my child, what a fault this was, and how the fall of pride is its own punishment?" And Elissaios answered, "I have seen, Father. Through the things I suffered I have learned. Forgive me now; have mercy on me, the unworthy one."

And the Elder made the sign of the Cross over him, knelt down, offered a prayer, and the demon came out, and he was healed of scabies. The fathers saw how greatly beneficial this whole thing was, this event. So they called a monk skilled in calligraphy, and he wrote down the entire account in detail. And it remained in the archive of the Skete. The example of Elissaios is deeply instructive.

We see two disciples under a great Abba, the one who advanced and the other who failed. The same teachings, the same counsels, everything the same. Yet we see the one conquer the demon, while the other becomes obedient to the demon and ends up in that uttermost demonic state.

Peter kept perfect obedience. The devil struck back, and the result and consequence was Elissaios's terrible fall. But the mercy of God, which knows no limits or bounds, once again, through the prayers of the elder—who never ceased praying for him—provided the right opportunity, and he returned alive.

There is no more beautiful or spiritually beneficial life than that of a monk living in obedience. Abba Moses the Ethiopian says, "Run, my children, to where obedience is." There is love there, there is progress, there is joy and inner happiness of soul. This road of wondrous obedience often becomes an uphill climb: hard,

rough, and toilsome, whenever we insist on setting up our own will. But when the disciple cuts off and uproots his own will, behold the progress, behold the benefit. From this point on begins the ascent toward the revelation and manifestation of God within the soul.

The disciple can live a spiritually happy life. The soul of the disciple becomes light when it casts off self-will; when he orders his logismoi, his intrusive thoughts, according to the obedience of the fathers, that disciple walks the cleared road of salvation.

Abba Palamon says: He will say to me, “The one who remains obedient to a spiritual father has no need to concern himself with the commandments of God. ” What could be more beautiful than obedience? No life is so free from personal accountability as the life of one who is under obedience. When the disciple does everything in obedience, he has no account to render to God for anything. From then on his road stands open toward heaven.

We must continually study the law of God: the reading of the fathers, our unceasing prayer, and meditation on death and the departure of the soul. We must consider how we will pass through the aerial toll-houses. That is where the great difficulty of the soul lies.

The hour of death is fearful, but even more so is the passage of the soul through the toll-houses of the demons. The demons have everything recorded in detail, and as the soul passes through the toll-houses it will see all of it written down. But the good disciple, who continually opens and lays bare his inner world to his spiritual Father and Elder,

confessing everything with sincerity and truth, and correcting whatever is not going well, that disciple, as he passes through the toll-houses, will have nothing at all to fear. His conscience will give him assurance. And this monk will be delivered from that great terror and fear, because his conscience will give him assurance before the end comes.

It is a great blessing for the disciple to win the quiet of a clear conscience. That quiet is won through complete obedience. When he lays everything before his elder, he receives absolution, he is freed from every demonic influence, he advances on the spiritual road, and out of this whole good state the

quiet of conscience is born within him. The quiet conscience brings boldness before God. The boldness of a clear conscience frees a person from every danger of Hell. Thank you. That is why each of us should think and say: I am under obedience, so why should I not do these simple things that will grant me so many gifts,

that will count me worthy to cleanse my conscience and to pass through the toll-houses unhindered and without fear, And the great success is to behold Christ, my Judge, with a gracious countenance. As John Chrysostom says, we must strive to see the

gracious countenance of the Judge, and not, through some failure of ours, see Him turn His face away from us at the hour of judgment. at the hour of judgment. The turning away of the divine countenance is the first taste the soul

receives of eternal condemnation. But when we keep up a constant study of how to live rightly, how to uproot our own will, when we continually study the fathers, death, the toll-houses, the Judgment, Hell, and Paradise, when all of this is a constant meditation in our mind and in our heart,

then by the grace of God it is impossible for us to fail of our salvation. All this study and this way of life keeps the demons from assailing us. All this study is the health of the soul. Just as someone who is healthy finds his life pleasant and

succeeds in every area, so it is with the soul as well. When a person feels freedom from the passions, which means health of soul, then this soul, this health, grants him an inner well-being, and he senses God within him. Here the father who is speaking turns to self-activating prayer.

Self-activating prayer is nothing other than the enthronement of Christ within the heart. For Christ to come into a person's heart, all this labor must go before it, all this forceful effort and this watchfulness (nepsis). We must not lose this opportunity. God has brought us here. We do not know how long the span of our life will be.

That is why we must force ourselves constantly. Every day we should keep our study, our prayer, our silence, and our obedience to the daily schedule. Each day it should be like a spiritual work, just as we have our monastic task,

and we say that each person has a task and works at it every day and knows exactly what he must do at his task. In exactly the same way, we should regard our spiritual life as a spiritual ministry entrusted to our soul.

As day breaks and we begin our work, our task, let us also begin our spiritual task, so that the two run side by side together.

The body is working; the soul must work as well. Let the mouth say the prayer. Let the nous dwell upon the prayer. Let us be ready to face the demonic logismoi. A logismos rises up in us against God, against the brethren. We are also assailed by logismoi—intrusive thoughts—about worldly things. All these thoughts must be confronted with the Jesus Prayer, by disregarding them, or by answering them back.

When we work like this every day, it is impossible not to learn this spiritual handiwork, impossible not to learn the spiritual art and science, our work, at our task and in our common life. We must meditate on the name of Christ and not fall into idle talk. We engage in idle talk. Idle talk always leads to sin. When we speak idly, the demons come among us. They go first to one person, then to another,

whispering, “Say this; say that. ” And so the idle talk begins, with all its harmful consequences. But when the Jesus Prayer is being said, the demons flee far away. They cannot bear to hear the name of Christ invoked. "With the name of Jesus, scourge your enemies," says Abba John Climacus. But when we do not scourge the demons with the prayer, then they come, they draw near to us,

and they strip us bare with a thousand and one filthy logismoi. I think. Likewise, when we are at the common gathering in church, we go down to the church to sing hymns and to pray.

Do the demons not come even into the church? There too they come and whisper a thousand and one things to us, and there too we must be very watchful. Be watchful. In the same way, we must force ourselves in prayer at night as well. We should rise at the hour we ought to rise. With great eagerness we should begin our rule of prayer. We should begin the noetic prayer.

We should open the book. Study by night is very attentive. Prayer cleanses and brings peace to the nous and the heart, and whatever we read is imprinted very well within the nous, and the heart feels it, and study helps prayer and prayer helps study. When negligence wars against us, then we must stir ourselves, do our rule of prayer, make more prostrations, cry out the Jesus Prayer,

and so this movement and exertion certainly drives off the demon of sleep.

In short, the monk must, generally speaking, force himself. Without such forceful effort we shall gain absolutely nothing.

What we most need is to keep, as far as possible, fewer things in our mind. We must not let our nous wander here and there among many things. Whoever manages to hold only a few thoughts in his mind will incline toward the name of Christ, toward a meditation on death, a meditation on Paradise, a meditation on the love of God. This meditation within the nous shuts out every other demonic meditation.

When we give the nous spiritual work, we shut out the work of the demon. And when we hold this meditation, we will surely feel within our heart joy, peace, and whatever the good God grants. We must be watchful not to accept thoughts against the brothers. Many times it brings us an irritation, an inner turmoil,

and upon that state it finds an opening, and it fills us with a thousand and one logismoi, intrusive thoughts against the brothers.

Then the monk needs to cut off every thought, to disdain it, to take up the prayer, and in this way to block all this demonic energy. We can also step aside for a few minutes in the cell with a prayer rope, with two prayer ropes, with an improvised prayer; the demon is driven off, the soul is brought to peace,

and then all our thoughts of judging others cease. Christ.

Ομιλία περί υπακοής, περί υπονιών, διοίγησης περί του Πατρός Ελισέου έγινε στην Ιερά Μονή Φιλοθέω Από τους μεγάλους πατέρες της Ερήμου ήταν και ο Αβάς Ισαΐας,

πνευματικότατος άνδρας, με λόγο και χάρη Αυτός

ο Αβάς Ισαΐας είχε δύο υποτακτικούς, τον Πέτρο και Ελισέο Ο

Πέτρος ήταν ο μαθητής του που πρόκοψε πολύ κοντά στον γεροντά του. Ο Ελισσέος έπαθε ένα ναυάγιο, πνευματικό ναυάγιο.

Αυτός είχε μητέρα θηλόχριστων και θηλομόναχων. Ο δε πατέρας του ήταν μισομόναχος. Ο Ελισέος μετά από ένα ιστορικό στον κόσμο έφτασε και έγινε υποτακτικός του Αβά Ισαΐου. Ο πατέρας του όταν έμαθε πού ακριβώς μονάζει το παιδί του, ο Ελισέος, έστειλε μερικές καμήλες γεμάτες αποτρόφιμα και με τα παιδιά που είχαν τις καμήλες του έστειλε γράμματα.

και μέσα στα γράμματα έγραφε ότι η μητέρα του Ελισέου είναι βαριά άρρωστη.

Ο Ελισέος χωρίς την ευλογία του Γέροντα άνοιξε τα γράμματα και τα διάβασε. Ο Αββάς Ισαΐας λυπήθηκε για την πράξη του αυτή και του παίρνει τα γράμματα από τα χέρια και τα σκίζει. Από εδώ δόθηκε η αφορμή να γίνει ένας πάρα πολύ μεγάλος διαξυφισμός Ο Ελισέως άρχισε να έχει πολλοί κακούς λογισμούς κατά του γέροντος Μέσα του τον ύβριζε, τον

κακολογούσε και από εδώ πήρε αφορμή ο διάβολος και του άνοιξε μεγάλη πληγή Ο

γέροντας, ο Βασισαίας, μια τον επέπλητε, μια τον οθετούσε και προσπαθούσε να τον συνεφέρει. Αλλά ο κατήφορος ανοίχθηκε μπροστά στον Ελισσέο πολύ κρυμνόβης και λίγαν επικίνδυνος. Άρχισε και φανερά ύστερα να κατηγορεί και να συκοφαντεί στους πατέρες των γεροντάτων Επειδή τον ονομαστός ο Αβάς Ισαΐας και ερχόντουσαν πολλοί αδελφοί να τον συμβολευθούν

Ερχόμενοι οι αδελφοί στον Αβά, αυτός καθόταν στην πόρτα του κελιού και κακολογούσε τον γέροντα στους αδελφούς Οι αδελφοί του έλεγαν, μη αδελφέ κατηγοράς των γεροντάς, είναι άπρεπο και πολλά άλλα. Αλλά αυτός υποδενή λόγο υποχωρούσε σε αυτή την κακία του δαίμονος και επόμενο είδο να κάνει και το χειρότερο. Ο σατανάς τους φύριξε ότι ο γεροντάς του είναι μάμος και από τις μαγείες του έχει όλη αυτή την κατάσταση μέσα του.

και ζήτησε από τον Αβά Ισαΐα να πάει στην βαριά στενούσα μητέρα του. Ο Αβάς Ισαΐας του λέει, η μητέρα σου εάν εσύ κατέβεις στον κόσμο αυτή θα έχει πεθάνει. Εγώ θα κατέβω λέει. Εγώ σου λέω δεν σου δίνω άδεια. Και τελικά καταφρονίσαν στον λόγο του γέροντος κατέβηκε στην πόλη. Και πριν κατέβει στην πόλη η μητέρα του πέθανε. Εκεί στην πόλη κατέβηκε στο σπίτι του και παντού κατηγορούσε Και τη νύχτα βλέπει στον ύπνο του ότι από τις τέσσερες μεριές του σπιτιού του οι δαίμονες βάζουν φωτιά Και

πραγματικά είχαν βάλει φωτιά οι δαίμονες και με τα κόπου βγήκε από το σπίτι και δεν κάηκε Άρχισε να φωνάτσει, η μαγεία στον Βαϊσαΐα με βρήκαν και εδώ στο σπίτι Πηγαίνει στον επίσκοπο της πόλης και άρχισε να λέει τα ίδια πράγματα για τον γέροντα Ο δε επίσκοπος εγνώριζε πολύ καλά τον Αβαϊσαία και του λέει «Άραλα γεννηθήτωσαν τα χείλη, τα δόλια, τα λαλούντα, ανομία, ενυπηρεφανία και ξουδερός» Και αμέσως με το λόγο του επισκόπου δαιμονίστηκε και

γερνούσε μέσα στην πόλη και τελικά κατήντισε να ψοριάσει και να κοίταται στους δρόμους ελεηνό θέαμα και προς μεγάλη μορφή του μοναχισμού. Οι φιλοχριστοί άνθρωποι, οι φιλομόναχοι, είδανε μερικούς πατέρες που κατέβηκαν από τη Σκήτη και τους λέγουν «Γιατί δεν τον παίρνετε το μοναχό, αυτός είναι μοναχός, πάρτε τον στη Σκήτη, Εδώ ρεζιλεύει το μοναχικό ασχήμα. Από την κατάσταση που είχε την άσχημη δεν γνωρίζεται. Από συζητήσεις βρήκαν ότι είναι ο Ηλισέος του Αβάης Αγία. Τον παίρνουν μέσα σε Σεντόνια, τον βάζουν σε Καμήλα, τον πηγαίνουν

στη Σκήτη. Οι πατέρες της Σκήτεως φώναξαν τον παραδελφό του, τον Πέτρο, να έρθει να τον δει. Μόλις τον αντίκρισε ο αδελφός του, ο Πέτρος, τον Ιησέο, έβαλε τα κλάματα και έπεσε πάνω του και τον αγκάλιασε και τον φιλούσε με πολύ αδελφική αγάπη

Είπα να φωνάξουν τον Γέροντα, δεν

φώναξαν τον Αβάη Σαΐα Και

μόλις ο Γέροντας είδε τον υποταχτικό του σε αυτά τα χάλια, έκλαψε πικρός και του λέει, είδες

παιδί μου, του λέει, ότι σφάλμα και τιμωρία υπερηφάνης πτώμα, είδα Πάτερ εξών έπαθων αίμαθων, συγχώρησέ με τώρα, ελέησέ με τον Ανάξη. Και ο Γέροντας τον Σταύρωσε, γονάτισε, έκαμε ευχή και βγήκε το δαιμόνιο και θεραπεύθη από την ψώρα. Ήδαν οι πατέρες ότι ήταν πάρα πολύ ωφέλιμο αυτό το πράγμα, αυτό το γεγονός Εκάλεσαν έναν καλλιγράφο μοναχό και έγραψε όλο αυτό το ιστορικό με λεπτομέρειες Και έμεινε στο αρχείο

της Σκήτης Το

παράδειγμα του Ελισέου είναι πάρα πολύ διδακτικό Βλέπουμε δύο υποτακτικούς σε έναν μεγάλο ναμπά ο

ένας προκομμένος, ο άλλος αποτυχημένος, οι ίδιες οι διδασκαλίες, οι ίδιες οι νοθεσίες και τα πάντα. Αλλά βλέπουμε τον έναν να νικά τον δαίμονα, ο δε άλλος να γίνεται υπάκουος στον δαίμονα και να καταλήγει στην εσχάτη αυτή η δαιμονική κατάσταση. Ο Πέτρος εφύλαξε τελεία υπακοή. Ο διάλος αντέδρασε και

το αποτέλεσμα και το υπακόλωθο ήταν η τρομερή πτώση του. Αλλά η εσπλαχνία του Θεού που δεν έχει όρια και σταθμούς, πάλι διαφχών του γέροντα, ο οποίος δεν θα έβαψε να προσεύχεται για αυτόν, έφερε την κατάλληλη ευκαιρία και επέστρεψε και ζώντη. Δεν

υπάρχει πιο όμορφη και ωφέλιμη ζωή από το υποταχτικό. Ο Αβάς Μωυσής ο Αιθίος λέει «Τρέξετε τέκνα όπου εστι υπακοεί». Εκεί υπάρχει αγάπη, υπάρχει πρόοδος, υπάρχει χαρά και ευτυχία ψυχική. Αυτών των δρόμων της θαυμάσιας υπακοής γίνεται πολλάκις ανήφορος, δύσκολος, τραχής, κοπιώδης με το να θέλουμε να στήσουμε το ίδιο θέλημα. Όταν ο υποτακτικός κόψει,

ξεριζώσει το δικό του θέλημα, ειδού η πρόοδος, ειδού η ωφέλεια. Από εδώ και πέρα αρχίζει η άνοδος προς αποκάλυψη και φανέρωση του Θεού στην ψυχή. Ο υποτακτικός μπορεί να ζήσει μία ευτυχισμένη πνευματικώς ζωή. Η

ψυχή του υποτακτικού γίνεται ανάλαφρη όταν

το θέλημα αποβάλει, όταν ρυθμίσει τους λογισμούς βάση της υπακοής των πατέρων, αυτός ο υποτακτικός βαδίζει τον ξεκαθαρισμένο θρόμο της σωτηρίας. Ο Αββάς Παλάμων λέει

Όταν τα κάνει ο υποτακτικός όλα με υπακοή, δεν έχει να δώσει λόγον στον Θεό για τίποτε. Ο δρόμος του πια είναι ανοιχτός για τον ουρανό.

Πρέπει να μελετούμε συνέχεια τον νόμο του Θεού, η μελέτη η πατερική, η συνεχής προσευχή μας, η

μελέτη του θανάτου και της εξόδου της ψυχής. Να μελετούμε πώς θα περάσουμε τα εναέρια τελώνια. Εκεί είναι η δυσκολία, η μεγάλη της ψυχής.

Και η ώρα του θανάτου είναι τρομερή, αλλά περισσότερον είναι το πέρασμα της ψυχής από τα τελώνια των δαιμόνων. Οι δαίμορες έχουν κατεγραμμένα με λεπτομέρειες τα πάντα. και όλα αυτά η ψυχή περνώντας τα τελόνια θα τα δει γρωμένα. Καλός υποτακτικός όταν

συνεχώς αποκαλύπτει, φανερώνει τον ψυχικό του κόσμο στον πνευματικό του Πατέρα και Γέροντα και τα εξομολογείται με ειλικρίνεια και με αλήθεια και διορθώνοντας ό,τι δεν πάει καλά Αυτός ο υποτακτικός, περνώντας τα τελόνια, δεν πρόκειται να ανησυχήσει καθόλου. Η συνείδησή του θα τον μληροφορεί. Και αυτός ο μεγάλος τρόμος και φόβος θα

έχει απαλλαγή ο μοναχός αυτός, γιατί η συνείδηση θα τον μληροφορεί πέριν τη σελίδια.

Μεγάλη ευτυχία στον υποτακτικό να κερδίσει το ήσυχο της συνειδήσεως. Το ήσυχο κερδίζεται με την απόλυτη υπακοή. Όταν τα πάντα τα καταθέτει στον γέροντα, παίρνει την άφηση, απαλλάσσεται από κάθε δαιμονική ενέργεια, προκόπτει στον πνευματικό δρόμο, και από όλη αυτή την καλή έτσι κατάσταση δημιουργείται μέσα του το Ίσυχο της Συνειδήσεως.

Η Ίσυχη Συνείδηση φέρνει την Παρισία προς τον Θεό. Η Παρισία της Συνειδήσεως απαλλάζει τον άνθρωπο από κάθε κίνδυνο κολάσιας.

Γι' αυτό θα πρέπει ο καθένας μας να σκέπτεται και να λέει Είμαι υποταχτικός, γιατί να μην κάνω αυτά τα απλά πράγματα που θα μου χαρίσουν τόσα χαρίσματα που θα με αξιώσουν να καθαρίσω την συνείδησή μου, να περάσω τα τελώνια απροσκόπτος και αφόβος

την ώρα της κρίσης. Η αποστροφή του θείου προσώπου είναι η

πρώτη εντύπωση που παίρνει η ψυχή της αιωνίου καταβίκης. Όταν όμως συνεχώς έχουμε τη μελέτη το πώς να βιώσουμε σωστά, το πώς να ξεριζώσουμε το ίδιο θέλημα, όταν συνεχώς μελετούμε τους πατέρες, το θάνατο Τα τελώνια, την κρίση, την κόλαση, τον παράδεισο Όταν όλα αυτά είναι μια μελέτη συνεχής στο μυαλό μας, στην καρδιά μας Χάρη

τη Θεού είναι αδύνατον να αποτύχουμε τη σωτηρία Όλη αυτή η μελέτη και η ζωή εμποδίζει τα δαιμόνια να μας προσβάλλουν Όλη

αυτή η μελέτη είναι η υγεία της ψυχής Όπως

κανείς όταν είναι υγιής, η ζωή το είναι ευχάριστη και

σε κάθε τομέα έχει επιτυχίες, έτσι και ψυχικός. Όταν ο άνθρωπος νιώθει ελευθερία παθών, που σημαίνει υγεία ψυχική, τότε αυτή η ψυχή, αυτή η υγεία χαρίζει ευεξία εσωτερική στον άνθρωπο και νιώθει το Θεό μέσα του. Ο

Μιλώνης Πατέρας για αυτονεργούσα προσευχή.

Η αυτονεργούσα προσευχή δεν είναι τίποτε άλλο παρά η ενθρόνιση του Χριστού μέσα στην καρδιά. Για να έρθει ο Χριστός μέσα στην καρδιά του ανθρώπου πρέπει να προηγηθεί όλη αυτή η εργασία, όλη αυτή η βία και η νύψη. Δεν

πρέπει να χάσουμε την ευκαιρία. Ο Θεός μας έφερε εδώ. Ο χρόνος της ζωής μας δεν ξέρωμε πόσος θα είναι.

Γι' αυτό πρέπει να βιάζουμε τον εαυτό μας συνέχεια. Κάθε μέρα να έχουμε τη μελέτη, την προσευχή, τη σιωπή, την υπακοή στην ημερήσια διάταξη. Καθημερινώς να είναι σαν εργασία πνευματική όπως έχουμε το διακόνημα και λέμε ότι καθένας έχει ένα διακόνημα και εργάζεται κάθε μέρα και ξέρει ακριβώς τι πρέπει να κάνει στο διακόνημά του, έτσι ακριβώς και πνευματικός πρέπει να το έχουμε σαν διακόνημα πνευματικό της ψυχής μας.

Ξημερώνοντας και αρχίζοντας την εργασία το διακόνημα, να αρχίσουμε και το πνευματικό διακόνημα, να συνδρέχουν και τα δύο μαζί,

Εργάζεται το σώμα, πρέπει να εργάζεται και η ψυχή Το στόμα να λέει την προσευχή Ο νους να σκέφτεται την προσευχή Να είμεθα έτοιμοι να αντιμετωπίσουμε τους δαιμονικούς λογισμούς Μας παίρνει λογισμός κάθε του Θεού, εναντίον των αδελφών Μας παίρνει λογισμούς από τα κοσμικά Όλοι αυτοί οι λογισμοί θα αντιμετωπιστούν με την ευχή με την περιφρόνηση ή με την αντίρρηση.

Όταν έτσι εργαζόμαθα κάθε μέρα, είναι αδύνατον να μην μάθουμε το πνευματικό εργόχιο, στο να μην μάθουμε την πνευματική τέχνη και επιστήμη, την

εργασία μας, στον διακόνημα, στην παγκενιά. Πρέπει να μελετούμε το όνομα του Χριστού, να μην αργολογούμε.

«Το θέμα του Ιησού μάστιζε πολεμίως», λέγει ο Αβρας Ιωάννης της Κλίμακος. Όταν όμως δεν μαστίζουμε τους δαίμονες με την προσευχή, τότε έρχονται, μας πλησιάζουν και μας γυμνίζουν με χίλιους δυο βρώμικους λουγίδες.

Επίσης, και όταν ήμεθα στην εινή σύναξη της εκκλησίας, κατεβαίνουμε στην εκκλησία για να υμνολογήσουμε και να προσευχηθούμε.

Μήπως τα δαιμόνια και στην εκκλησία δεν έρχονται? Και εκεί έρχονται και μας ψιθυρίζουν χίλια δυο πράγματα και εκεί πρέπει να έχουμε πολλή προσοχή.

Επίσης πρέπει να βιαζόμεθα και το βράδυ στην προσευχή Να σηκωνόμεθα στην ώρα που πρέπει να σηκωθούμε Με πολύ προθυμία να αρχίζουμε τον κανόνα Να αρχίζουμε την ωερά προσευχή Να ανοίγουμε το βιβλίο Η μελέτη τη νύχτα είναι πάρα πολύ προσεκτική Η προσευχή καθαρίζει και ειρηνεύει το νου και την καρδιά και ό,τι διαβάζουμε εντυπώνεται πάρα πολύ καλά μέσα στο νου και το νιώθει η καρδιά και η μελέτη βοηθά την προσευχή και η προσευχή τη μελέτη όταν

μας πολεμάει η αμέλεια τότε

πρέπει να κινούμε να κάνουμε τον κανόνα να κάνουμε περισσότερες μητάνεις να φωνάζουμε την ευχή και έτσι αυτή η κίνησης και η ενέργεια Βέβαια, διώχνει τον δαίμονα του ύπνου.

Με λίγα λόγια, πρέπει γενικά ο μοναχός να βιάζεται. Χωρίς βία δεν πρόκειται να κερδίσουμε απολύτως τίποτα.

Εκείνο που έχουμε πολύ ανάγκη είναι όσον γίνεται να έχουμε ολιγότερα πράγματα στο μυαλό μας. Να μην αφήνουμε το νου μας να γυρίζει εδώ και εκεί σε πολλά πράγματα. Όποιος κατορθώσει να κρατήσει λίγες σκέψεις στο μυαλό του, θα ρηπεί το όνομα του Χριστού, μια μελέτη θανάτου, μια μελέτη παραδείσου, μια μελέτη της αγάπης του Θεού. Αυτή η μελέτη μέσα στο νου αποκλείει κάθε δαιμονική άλλη μελέτη. Όταν δώσουμε στο νου εργασία πνευματική αποκλείουμε την εργασία του δαίμονος Και

όταν έχουμε αυτή τη μελέτη οπωσδήποτε θα νιώσουμε μέσα στην καρδιά μας χαρά, ειρήνη και ό,τι δώσει ο καλός Θεός Να

έχουμε προσοχή να μην δεχθούμε λογισμούς εναντίον των αδελφών Πολλές φορές μας φέρνει έναν εκνευρισμό, μια καταστασία εσωτερική και πάνω σε αυτή την κατάσταση βρίσκει αυτοχερία και μας γεμίζει με χίλιο δυο λογισμούς εναντίον των αδελφών.

Τότε χρειάζεται να

σταματήσει κάθε λογισμό, να περιφρονήσει, να πιάσει την προσευχή ο μοναχός και έτσι να εμποδίσει όλη αυτή τη δαιμονική ενέργεια. Ακόμα μπορούμε και για λίγα λεπτά να παραμερίσουμε στο κελάκι με ένα κομποσχήνι, με δύο κομποσχήνια, με μια αυτοσχέδια προσευχή απομακρύνεται ο δαίμονας, ειρηνεύει η ψυχή και τότε σταματούν όλοι οι λογισμοί της κατακρίσης μας.