On the Work of the Elder

This English transcript is an automated translation of the original Greek lecture. It may contain errors; the original Greek audio recording is the authoritative source. Some passages are omitted per editorial policy.

A Talk by a Curious Elder, given at the Holy Monastery of Philotheou. Fathers, I never wished to speak to you about the overseas mission of hearing confessions, because deep within me I believe firmly and unwaveringly that all my works are worthless.

This conviction lies very deep within my soul. I believe that, as a man, I am nothing; and I regard the dissolution of this nothingness as something good. But a few days ago, as I was speaking and discussing this with one of the fathers of our monastery, People are quite fond of us. As our conversation unfolded,

we came to speak about our work abroad. And he said to me, “Geronta, tell us about the grace of God at work abroad and about how much good it is doing. This will be for our own edification as well, and it will preserve what you have to say, because we are only human, and one day we will depart from this life. he said that something good might come of it and benefit people in the future.

As I have told you from the beginning, I did not want to do this; but at the father’s urging, I shall begin to say a few things so that they may be preserved.

As you saw, this year I was thinking of not going abroad to hear confessions, for many different reasons connected with my responsibilities.

I told the people that I was wavering between yes and no, and that I would make it a matter of prayer. Whatever God might say, in the way He knows how to make His will known,

I too will follow in obedience.

I prayed a great deal, and I asked others to pray as well, that God might grant illumination concerning what He Himself wished to be done. I stripped myself of all self-will. Even if something seemed reasonable to me and I thought it ought to be done, above all else the doing of God’s will had to prevail. Through prayer and with the passing of time, I waited to see when God would

give assurance and what He would say. Of course, my personal assurance was that the pain had increased greatly. And then there was the pain in my soul for those souls whom I know. How great their need is! This pain in my soul was very great. Then the telephone calls and letters from

abroad revealed their pain and their need, and also the cry of those souls, pleading with us not to abandon them. I shall mention just two or three specific examples from among the many, to show—or rather, to make known—how God spoke and how He always speaks. He has many ways.

In one letter, a man abroad who has received great illumination writes: “Father, in Greece every place has a church or a holy shrine. The paths, the roads, the villages, and the cities are filled with the presence of holy people who once passed

along those paths and roads. Holy people passed through the mountains and villages, leaving behind their traces and spiritual benefit for souls, and sanctifying those places. Our homeland is filled with all these things. But here abroad, no such person has ever passed through. Among us who are strangers, emigrants living far from home, for so many years no one has passed through who

might leave spiritual benefit in his footsteps. We beg you, do not abandon us. Your passing through here—through cities, villages, stations, and the places where people gather—has meant so much. In the end, it has brought so much spiritual benefit, and we all speak of this good work that God has accomplished.

And I think that, in bringing you here to us, God is showing that He has not abandoned us. We too are His children, under His wise providence, which cares for our salvation. That is why. You took the trouble to help us and made a beginning. Do not leave the work unfinished. We wait for you anxiously,

hoping that you will help us.

Another dear soul had been completely estranged from God, but my visit to that village changed the people there. When this soul heard that perhaps Father would not come, she wrote to me: “Geronta, as soon as I learned this sorrowful news, I shut myself in my room, closed the doors and windows,

fell to my knees, and wept bitterly, shedding many tears. And in my prayer I said: ‘My God, do not deprive us of this man who brought us into this light, so that we might see You, be washed clean of our grave sins, and cast off our wickedness and defilement. Please, bring this man back to us. It is in Your hands to deprive us of him,

but this year You must surely bring him to us. ” And my tears, Father, soaked the ground beneath me, and I believe that God will hear our loud cries here abroad. And so many other things followed during this time of seeking to discern what God wills in this matter—far too many to recount.

I would like to mention a few things from these five years of this ministry, both for our edification, as our Father said, and also so that they may be preserved and perhaps someday benefit others.

In my second year in Montreal, I had spent the whole day, until nightfall, hearing the confessions of our Christians there.

We gathered in a fairly large house to speak a little about the things of God. When I arrived, the people were waiting, and someone there said, “Father, today please speak to us from your experience about the existence of demons. Speak to us about this subject, so that those of us who know nothing at all about it may learn. And indeed,

drawing on what I had learned from my blessed elder and from the Fathers, as well as from my own experience, I spoke about various matters concerning the influence of demons: how people are brought down by demonic power, the demons’ existence and nature, their cunning, and so forth. The talk continued until midnight.

Then one of the brethren said, “Geronta, you should stop, because you have confessions again in the morning and need to rest. ” “May it be blessed,” I replied.

And the people began to leave. A few minutes later, there was a commotion and a noise out in the corridor. I saw the women coming into the room where I was, terrified and in tears, each one clutching at my cassock. “Father, a woman outside has become demonically possessed. She is shouting and screaming. ” Her eyes were rolling back,

and there were many other such signs—all of them demonic.

The demon itself was shouting, “This man has exposed me! He has brought me out into the open! What is he doing here in Canada? Why has he come? He has come to take away those who belong to me. I had them securely bound. What am I going to do to him? I will take revenge on him! ” And it said many other things that cannot be repeated. I said, “Be calm.

Do not make any noise, and the woman will settle down. ” And indeed, she did. She was a grown young woman, the one who had become possessed, and I had her taken into a room. I then went in as well. Her eyes were closed, she was trembling like a fish, and she opened her mouth and spoke everything that lay hidden in her subconscious. She revealed things she had never told anyone.

Doing what my duty required, I opened the Euchologion, put on my epitrachelion, and read over her the prayers of Saint Basil the Great. When the prayers were finished, she opened her eyes and became calm. She was no longer trembling, and she said to me, “Father, I want to confess to you. I said, “My child, come to the Church tomorrow morning, and I will hear your confession. ” And so it happened. After she had confessed and I had

seen the cause of her demonic possession, she said to me, “Father, I do not have only one demon within me; I have many. And now they are cursing and blaspheming you. ” I said, “It does not matter. Those words are not yours; they belong to the devil. That is his language. That is how he speaks.

She went out into the main church, since I was hearing confessions in the chapel. As she sat outside, she began shouting, “Do not go in to confess to him! Come to me, and I will hear your confessions! Do not go in to him! ” And she said many other things. This young woman had a demon, but it had not manifested itself for years. She received Holy Communion and attended Divine Liturgies and the Paraklesis services there abroad. But from the moment of that talk,

the demon revealed and manifested itself, and it became clear exactly what this young woman had within her. Then another woman came to confess. She knelt before me and said with tears, “Father, I did not believe in the existence of demons. Yesterday, when you spoke to us about their existence, their works, their deceptions,

and so many other things, I believed them because you were the one telling us. But now I have seen it in reality, and I know that what you said was indeed a very great truth. I believe and confess that a demon truly exists, waging war against us and bringing us down into sin. ” This incident brought

great spiritual benefit. God permitted it for the benefit of souls.

The news spread far and wide, and people telephoned me from America and said, “Father, come to us as well. Come and hear our confessions. We are filthy through and through—please come. If you cannot come to us, then we will come to you. I thought about how so many people could possibly come to me, so I went to their state instead. And the grace of God accomplished a very great work there,

reaching deep into people’s souls. I was going deeper. Last year, I was hearing confessions in a church in Toronto. The church caretaker came up to me and said, “Father, do you recognize me? I said, “No, my child. How would I know you? “I am the woman over whom you read the

exorcisms when I was possessed by a demon. Do you remember the place you visited? I was in that violent state, and you read the exorcisms over me. ” Then I did remember her. “Yes, it is me. Father, I have been healed, and I do not know how to thank you. “You are thanking me? You expect this from me?

I do not heal people; I have not even healed myself—how could I make you well? It was the grace of God, through the prayers of Saint Basil the Great, that worked the miracle. Give thanks to God and to Saint Basil the Great. Thank you. I was hearing confessions in the church again when a young woman came to me. “Read the prayers over me, Father, because I have a demon.

” And indeed, she did. I read the exorcisms over her. I encounter such things almost every day, and one day, as I was reading the prayers over her, the demon seized her right there before me, and even I do not know exactly what happened. Of course, I pray that God healed her. On another occasion, when I arrived at the church, the people were waiting outside. The church had not yet been opened

so that they could go in and wait. As I entered, a terrified man came close beside me and began shouting, “Father, there is the devil! He is chasing me, Father! He keeps circling around me. “There he is, Father, behind the pillar, behind that woman. Please save me! ” I said, “Don’t be afraid, my good man; he cannot harm you.

” I made the sign of the Cross over his head. “Come inside. ” He clung to my cassock and would not let go. “Father, he will seize me! ” “He will not seize you, my child. Do not be afraid. ” I took the man into the chapel and read the prayers over him. I said, “Do not be afraid; nothing will happen to you.

” And indeed, the man calmed down and left. In Chicago, the Christians had somehow been informed that I would be going to hear confessions in a very large church and parish. I arrived early in the morning, and the people were already waiting. At midday I stopped for a little rest.

As I came out of the church, a Christian told me, “Father, after you began hearing confessions, two Evangelical women came outside the church. They were shouting and telling the Christians who had come for confession, ‘You must not confess. Look at the Holy Gospel: you must not confess to a man, but only to God. ’ They caused quite a disturbance.

The people naturally told them that they had to leave, but they persisted. Then the priest came and said, “Ladies, go home, or go to your own church and preach there. This is an Orthodox church, and these are Orthodox Christians. You are not permitted to spread this distortion here. “No, Father, you are mistaken. ” They remained there, insisting and shouting. Then the priest was forced to call 100, the police emergency number, and the police came and removed them.

This brother asked me, “Father, if they come again, what should we do? I said, “If they come, let them come to me one at a time. Let me see each one, and let us speak together. Let her be involved.. I resumed hearing confessions, and after a little while one of the two women came and began doing the same thing again.

The young man asked her, “Would you like to see the Father? ” She replied, “Yes, I would, so that he can enlighten me. She entered the confessional, and the moment our eyes met—the moment she looked at me and I looked at her, to see who this remarkable woman was—she immediately fell to her knees. She began to weep and repent, asking forgiveness, and then asked to make her confession.

Of course, I heard her general confession, and she asked my forgiveness for her error. She said, “Father, I was led astray, and now I am returning to the Orthodox Church. ” In Vancouver, the Orthodox sister of another man from the same heretical group brought him to me with great difficulty, hoping that I might help him abandon the error of that heresy.

Of course, he argued back and said the usual things. With the illumination God granted me, I told him whatever I could. Then he began to change his approach.

He too fell to his knees, asked forgiveness, and confessed. Since it was Sunday and the Divine Liturgy was being celebrated, I said to him, “My good man, get up now and go to the priest in the church so that he may chrismate you. In this way, you will become an Orthodox Christian again. And by the grace of God, he is now in our Orthodox faith. This woman also has a sister who is a Chiliast. I told her to bring that sister to me, but she would not agree under any circumstances. There was also another soul,

an elderly woman in Toronto, who was likewise an Evangelical. By the grace of God, she too returned to Orthodoxy. The grace of God works very many miracles.

It brings people back from the path of error to the path of truth, the path of metanoia—repentance—and atonement. We see this in the way people’s lives are changed. The devil is losing ground, and that is why he roars and becomes dangerously enraged.

Last year, when I was in the city of Lancaster, I went there for the first time at the request of the priest and the people, and God brought a great many souls. That night, while I was asleep,

I saw the devil twice. He came within a yard of me and showed me his immeasurable malice. He was so savage and so terrifying. In his features he seemed to have gathered all the malice, hostility, and hatred of every demon.

He was tearing me to pieces with his eyes. He was saying to me, “I will take revenge on you for what you are doing.

I immediately came to myself and began to pray, imploring my Most Holy Theotokos—our Most Holy Theotokos—to shelter me from the devil’s malice. the devil. It was at one of the gatherings we held with the people downstairs, beneath the church. We often did this after the evening confession session.

The priest interpreted into English. We spoke there for quite some time. Then the priest said, “Let us finish now and come back here again tomorrow. ” Among the people, I noticed a restless man who gave the impression that he wanted to say or ask something and was deeply troubled. I said, “Father, let us hear what this man wants. “Go ahead, my good man. ” The man stood up, deeply distressed and anxious,

and said to me, “Father, what you said about Christ, about the Apostle Paul, and about the other man was all very well. But who will deliver me from this anguish, from the torment of unbelief? Who will tell me—who will assure me and convince me—that God exists? Many people like me will suffer. Who will help them? Who will deliver me, at last,

from this difficulty and this struggle? ” I said, “Let us pause for a moment, my dear Christians, and say a few words to this man. ” And I spoke to him about God. I spoke to him about the existence of God. I gave him a very powerful and illuminating argument that Napoleon the Great had once presented to one of his generals, leading that general to believe in God. When the Christians heard the story about Napoleon,

they found it so beautiful and compelling that they immediately applauded this truly powerful demonstration of God’s existence. I said to the man, “Come to the church tomorrow morning to confess. I will tell you more and give you a helpful book. ” He came, made a general confession, and I spoke to him further about God. Then I said, “I do not have the book with me now, but I will send it to you.

” And I did exactly as I had promised. A devout young woman had brought this man. In her own way, she had moved him and brought him there. I told her, “Help him, but be careful yourself, because the devil has many ways of ensnaring people. And so I kept following the situation, both the man’s and the woman’s.

Then, about two months ago, this woman telephoned me and said, “Father, I have been trying for days to reach you by telephone, so I could tell you about Kostas. “Do you remember him? ” “Of course I do, and I want to know what happened next. ” “Well, Father, this man died, and listen to what happened.

After he had confessed to you and all that, some time later he went down to Greece. He became ill, but the doctors there could do nothing for him, so he came back here. “By chance, I thought I would telephone and ask, ‘Has Kostas returned from Greece? ’ And indeed, he had returned. So I asked him, ‘Kostas, how is your health? ’ He said to me, ‘I am ill, Mrs. Lella.

I said, “Please, come here so I can see you,” and he came to the house. “Listen, we will go to church so that you can confess again and receive Holy Communion. ” “Yes, let’s go. ” And indeed, I notified the priest, and we went. He confessed the few things that remained and received Holy Communion. “Then she said to him, ‘Kostas, we are going to the hospital. ’ ‘Let us go.

’ At the hospital, the examinations showed that his body was filled internally with cancerous growths. It was an extremely serious case. They took him into surgery and operated on him. After the doctors had done everything they could, they took him to a hospital room. “During those days he kept telling me, ‘Telephone Father Ephraim. Telephone him and tell him that I want to go and live near him; I want to go to him and become a monk.

“‘All right, Kostas, be at peace. I will telephone Father. ’ But, Father, for fifteen days I could not reach you. In the end, I had to tell him, ‘Kostas, I reached Father. ’ ‘What did he say? ’ ‘He said that you should get well, and then he will call you. All right. After that, Kostas took a turn for the worse. “I’ll bring the priest so you can receive Holy Communion. ” “Yes, bring him to me.

” So I brought the priest, Father Angelos. When I brought him, Kostas was in a stupor. “I brought the priest. ‘Please, open your mouth and receive Christ. He is watching over you. ’ Then I fell to my knees, and my husband and I began to beg God to work His miracle, so that he would open his mouth and receive Holy Communion. And I wept, Father, and cried aloud. “‘My God, my God, hear my prayer.

Help this man receive Holy Communion before he departs. ’ Suddenly, he opened his eyes and his mouth, and the priest gave him Holy Communion. Immediately afterward, he closed his eyes and mouth again and fell back into the stupor. “We were filled with joy, gladness, and relief because he had received Christ within himself and would depart with this great provision for the journey. Once again, we began crying aloud, glorifying God and thanking Him with tears.

“Then suddenly this man, who was about to die, opened his eyes, sat upright in the bed, and Kostas himself began glorifying God: ‘Glory to You, O God! ’ He praised and hymned Him at length, with such longing and love for God. You should have heard the way he spoke those words. “After he had said all these things and glorified God, he lay back down, closed his eyes, drew three breaths, and fell asleep in the Lord. This man had been lost and unbelieving, but the grace of God found this

woman and gave her love for her neighbor. Through the cooperation of the Church, this man’s salvation was accomplished. After Holy Confession, he died of cancer. These are great miracles. None of these people had ever been to confession.

Indeed, from what I witnessed in practice throughout all those years, I can say with conviction that 99. 9 percent of these people had never confessed. Every time we go there, the number of people doubles. New people come, and generally none of them have ever confessed. One woman said to me, “Father, can you come to the hospital to see two people who have been gravely injured in a traffic accident? ” “Of course I will come.

” This is my desire: to see those people who are about to depart this life. We were going to leave. As soon as I arrived, I went in. There were two men in a hospital room, separated from each other by a curtain. The moment one of them saw me, he turned his head away, showing that he did not want anything. The other was more severely injured; there was not a single part of his body that had not been hurt. Only his eyes were open, and his mind was perfectly sound.

I gestured to him and asked, “Do you want to confess? ” I spoke to him, and he answered yes with his eyes: “Yes, I do. ” Since you cannot speak, I will ask you about your sins. If you have committed what I ask you about, close your eyes. If you have not, keep them open. And so, by opening and closing his eyes, we had a very profound experience of Confession. He made a good and complete confession. Naturally, such a confession begins with childhood and continues up to the present moment,

proceeding in order through the sins a person may have committed at every age. His soul found rest, and his face lit up. His eyes shone with joy and contentment. Then he gestured to me, asking, “Where are you from? ” I said, “I am from the Holy Mountain. ” As a Christian and a Greek, he had heard about it long ago. And once again he showed how deeply grateful he was to have confessed to a man from the Holy Mountain. Then I told him, “You are all right now. You will receive the Holy Mysteries.

I also told the nurse, who was Greek, “See to it, my child, that the sick man receives Holy Communion, because he may not live. And here we see the providence of God arranging even his injury, so that he would find himself in a position to ask for confession. Had he been healthy, perhaps this opportunity would not have arisen for him. All the cancer patients departed with their souls cleansed, with great joy and spiritual consolation.

When a person confesses and then departs this life, sin can no longer lay claim to him. Through death, sin no longer has the right to prevail over a person.

There was also an elderly man who was paralyzed, gravely ill, and had never confessed at all in his entire life. His son said, “Father, can you come? ” “That is what I am here for. ” “He does not want to confess,” he said. “We will go,” I said, “and may God bless whatever comes of it. ” So we went there. “Father, I have brought the priest, your confessor. Won’t you make your confession, Father? You are old now.

” “No, my child,” he said. “I have done nothing. I am innocent, my child. I am a good man. ” I said to him, “All right, Grandpa. May I read a prayer over you? Would you like that? Just a little prayer. ” “A little prayer, Father—please read it. ” His son quietly slipped away and left the two of us alone.

I sat down beside him. I sat beside him and gently stroked the dear old man. “My dear grandfather, perhaps when you were a child, something happened now and then—this or that? ” By keeping the conversation light, asking him about his age and little stories from his past, one thing after another, by the grace of God, and without his even realizing it, I led him through a full and sincere Holy Confession. His soul understood what had happened, and he was filled with such joy. Then he began calling out, “My child, come in!

My child, come! ” “What is it, Father? ” “I confessed, my child, and a burden has been lifted from me. Thank you, my child. Thank you, my child. ” Only a few days later, the elderly man died. In one city, a woman came to me and said, “Father, my child is unconscious after a car accident. There were three young men, and they were driving very fast.

One was killed instantly, one was completely unharmed, and my own child lies writhing on the bed, entirely unresponsive—neither living nor dying. Only his breathing could be heard; he was suffering and trembling all over.

Poor as I am, I went up to him, put on my stole, and began reading prayers over him. At the end, I took out a small prayer rope. The nurse received it with great reverence and placed it above his head. After that, I went back two or three times. The doctors said, “The boy may die any day now. ” His parents were in great anguish. “In any case,” I said, “we will do our duty—the duty of our Church. Through her prayers, whatever is to happen will happen. And with God’s help, that young man lived.

God also counted him worthy to come to confession afterward.

There are Greek Christians in the hospitals. We go and visit them, trying to bring them close to God. There was one poor Greek woman who had lived there for years in a Catholic nursing home. Because an Orthodox priest did not visit her, this poor woman received communion from a Catholic priest. The priest would come with communion and ask, “Do you want to receive? ” And she would receive it. When I eventually learned what was happening, I went to see her. I heard the elderly woman’s confession; she had never confessed before.

She said, “Father, a Catholic priest comes here, and I receive Christ in communion. I must receive Christ within me. ” I told her, “My child, the communion of the Catholics is not Christ, because there is no descent of the Holy Spirit upon that communion. “It is not the Body and Blood of Christ. “That communion is devoid of grace—entirely devoid of grace. “For God’s sake, do not receive Communion there again. ” “Bless me, Father; I will not receive there again. And when the priest comes, what shall I tell him? ” “Tell him, ‘Father, I will receive Communion from an Orthodox priest.

’” I also told the Orthodox priest to bring her Holy Communion, and he did indeed give her Communion. After that, she never again received Communion from the Catholic priest. This dear, saintly woman was in one of the many cities I visited, among the many cancer patients. A lady said to me, “There is a professor here who has cancer and is going to die. She is a very close friend of mine and a good person, and she was among the first Greeks to come here.

” “Of course, let us go. ” We went to see her, and she was a very good soul. Of course, she had not confessed the things she needed to confess. She made her confession with tears, and I said to her, “My child, your passport is ready, and it is time for you to pass over to heaven. ” “Father, will I be allowed to enter? ” “Of course, by the grace of Christ,

because the key that opens the door of Paradise is what we have just done. “This confession is the key that has opened for you the door of the Kingdom. And you will certainly enter the Kingdom of God. ” And the tears were streaming from her eyes.

Afterward, I left and went to another city. When I had finished hearing confessions there, I returned to the previous city, longing to visit that dear soul and see how she was doing and whether she needed anything further. When I told the woman, “Let us go and visit the cancer patient, ” she said to me, “Geronta, after her confession she lived only three more days, and then she departed for the other world. One Sunday I was hearing confessions, and when I had finished, they said to me, “Father,

could you come and visit two people with cancer? ” They took me by car, and we went to the home of a man who had an oxygen cylinder above his head. He was a man who, in short, had never set foot inside a Church and had never received Holy Communion in his life. I saw him in the anguish and pain of cancer, and I said to him, “Man of God, would you like to make your confession? ” “Yes, Father, I would like to confess. ” As was my custom, I heard his general confession,

and his poor soul found rest. I instructed the person caring for him to arrange for him to receive Holy Communion, to have Holy Unction administered to him, and to continue receiving the Holy Gifts. From there we went to visit a woman who also had cancer. She too made her confession, and a few days later, both of them died.

Ομιλία Περιέργου Γέροντος έγινε στην Ιερά Μονή Φιλοθέου Πατέρες, ποτέ δεν θέλησα να σας ομιλήσω για

την εξωτερική εξομολογητική Ήρα Αποστολή διότι πιστεύω ακράβεντα, απαρασάλευτα μέσα μου ότι όλα μου τα έργα είναι άχρηστα

Είναι να πιστεύω μου πολύ βαθιά, μέσα στη ψυχή μου. Πιστεύω ότι σαν άνθρωπος είμαι ένα μηδενικό και

σαν κάτι το καλό θεωρώ το μηδενικό αυτό διαλυμένο. Αλλά προημερών

ομιλώντας και συζητώντας με έναν πατέρα της Μονής μας Και κάτι το καλό θα οφειλήσει και στο μέλλον, που

όπως σας λέω και από την αρχή ότι δεν ήθελα να το κάνω αυτό, αλλά με την προτροπή του παιδιού θα αρχίσω κάτι να πω για να μείνω. Όπως είδατε, για φέτος εσκέφθηκα να μην πάω στο εξωτερικό για εξομολόγηση για πολλούς και διαφόρους λόγους ευθυνών.

Αυτό το πράγμα το πληροφόρησα εις τους ανθρώπους ότι κοιμένομαι στο ναι και στο όχι και θα το θέσω θέμα προσευχής και ό,τι ομιλήσει ο Θεός με τον τρόπο του που ξέρει να πληροφορεί

ακολουθήσω κι εγώ με υπακοή.

Έκανα πολλή προσευχή και άλλους ανθρώπους έβαλαν να κάνουν προσευχή για να φωτίσει ο Θεός αυτό που θέλει Αυτός να γίνει. Γυμνώθηκα από κάθε προσωπικό μου θέλημα Αυτός ο πόνος της ψυχής μου έναντι αυτών των ψυχών που εγώ γνωρίζω. Πόσοι

ανάγκη έχουν. Αυτός ο πόνος της ψυχής ήταν πολύ μεγάλος. Στη συνέχεια, τα

τηλεφωνήματα από το εξωτερικό και τα γράμματα φανερώνουν τον πόνο και την ανάγκη αλλά και την κραυγή αυτών των ψυχών να μην τις εγκαταλείψουμε και απλώς δύο-τρία συγκεκριμένα έτσι πράγματα θα αναφέρω από τα πολλά για να δείξω ή μάλλον για να πληροφορήσω το πως ο Θεός μίλησε και πάντα μιλάει. Έχει πολλούς τρόπους. Σε

ένα γράμμα από έναν πολύ φωτισμένο άνθρωπο του εξωτερικού γράφει, Πάτερ, στην Ελλάδα κάθε

τόπος έχει και μια εκκλησία, ένα προσκύνημα, τα μονοπάτια, οι δρόμοι, τα χωριά, οι πόλεις έχουν διασπαρμένα αγίους ανθρώπους, έχουν περάσει από αυτά τα μονοπάτια, τους δρόμους Τα βουνά, τα χωριά πέρασαν άγιοι άνθρωποι και άφησαν τα ίχνη τους, την ωφέλεια στις ψυχές αγίασαν τους τόπους. Είναι κατάμεστη η πατρίδα μας από όλα αυτά, αλλά

εδώ στο εξωτερικό δεν πέρασε κανένας άνθρωπος. Σε εμάς τους ξένους, τους αποδήμους, τους ξενιτευμένους ανθρώπους Δεν πέρασε τόσα χρόνια ένας άνθρωπος που να αφήσει ωφέλεια στο περπάτημά του Σας

παρακαλούμε μη μας εγκαταλείψετε Το πέρασμα από εδώ, από πόλης, από χωριά, από σταθμούς, από στέκια

Γι' αυτό κάνατε τον κόπο να μας βοηθήσετε, κάνατε μία αρχή, μην αφήσετε το έργο ημίτελές, σας περιμένουμε με αγωνία να μας βοηθήσετε.

Μία άλλη ψυχούλα που ήταν εντελώς ξένη από το Θεό και το πέρασμα από εκείνο το χωριό άλλαξε

εκεί τους ανθρώπους και αυτή η ψυχή ακούγοντας ότι ίσως ο Πάτερ δεν θα έρθει μου γράφει μόλις γέροντα πληροφορήθηκα τι τη στενάχωρη είδηση κλείστηκα στο δωμάτιό μου έκλεισα πόρτες παράθυρα και έπεσα στα γόνατα και έκαμα μεγάλο γλαθμό και έχιζα πάρα πολλά δάκρυα και έλεγα στην προσευχή μου, Θεέ μου, μη μας ιστηρήσεις αυτόν τον άνθρωπο που μας έφερε σε αυτό το φως να σε δούμε, να πληθούμε από τα βαριά αμαρτήματά

μας, να αποβάλουμε τις κοριές και τις βρομιές μας. Σε παρακαλώ φέρτε μας αυτόν τον άνθρωπο. Στο χέρι σου είναι να μας τον υστερήσεις, αλλά φέτος οπωσδήποτε να μας τον φέρεις. Και τα δάκρυα μου πάτερ πότισαν κάτω το έρευνας και πιστεύω ότι ο Θεός θα ακούσει τις βουαιρές φωνές μας εδώ στο εξωτερικό. και τόσα άλλα που ήρθαν στη συνέχεια σε αυτόν τον χρόνο της έρευνας το τι

θέλει ο Θεός σε αυτή την πραγματικότητα

είναι πάρα πολλά. Θα

ήθελα να αναφερθώ σε μερικά, σε αυτά τα πέντε χρόνια που έχουμε σε αυτή τη διακονία και για ωφέλεια όπως είπε ο δικός μας Πατέρας, αλλά και για να μείνουν ίσως κάποτε να οφειλήσουν.

Δεύτερο χρόνο στο Μόντρολ, μετά από ολόκληρη την ημέρα μέχρι τη νύχτα εξομολόγηση με τους χριστιανούς μας εκεί.

Μαζευτήκαμε σε ένα αρκετά μεγάλο σπίτι για να πούμε λίγα πράγματα του Θεού. Επήγα εκεί, ο κόσμος περίμενε,

άνθρωπος εκεί είπε πάτε να μας μιλήσετε σήμερα από την πείρα σας γύρω από την ύπαρξη των δαιμόνων γύρω από αυτό το θέμα για να γνωρίσουμε κι εμείς που δεν γνωρίζουμε διόλου περί αυτού και πράγματι από ό,τι ήξευγα από τον μακαριστό μου γέροντα και από τους πατέρες και από προσωπική μου εμπειρία μίλησα για διάφορες καταστάσεις γύρω

από την επίρρεια των δαιμόνων γύρω από υποσκελισμούς ανθρώπων από δαιμονική ενέργεια για την ύπαρξή τους, για την οντότητά τους, για την πονηρία τους και λοιπά. Στη συνέχεια έφτασε ο λόγος μέχρι τις 12 τα μεσάνυχτα. Οπότε

ένας αδελφός είπε «Γέροντα να σταματήσετε, γιατί έχετε και το πρωί εξομολόγηση, να ξεκουραστείτε, να είναι ευλογημένοι».

και ο κόσμος άρχισε να φέτει. Μετά από λίγα λεπτά έγινε, ακούστηκε μία φασαρία, ένας τόριβος έξω τον διάδρομο και βλέπω να μπαίνουν οι γυναίκες μέσα εκεί που ήμουνα, τρομαγμένες, κλαμμένες, με πιάνουν το ράσο μου το ένα το άλλο. Πάτερ, μία γυναίκα έξω δαιμονίστηκε και φωνάζει και ορίεται. και γεννάει τα μάτια ανάφοδα και τόσα άλλα, δηλαδή δαιμονικά όλα αυτά.

Και μάλιστα φώναζε το δαιμόνιο, με αφανέρωσε αυτός ο άνθρωπος, δεν έβγαλε στη φόρα, τι γυρεύει εδώ στον Κάναδα και ήρθε, ήρθε να πάρει τους δικούς μου, καλά τους είχα εγώ δεμένος, τι θα τον κάνω, θα τον εγκρικηθώ και τόσα και πολλά άλλα που δεν λέγονται. Λέω, ησυχάστε, μην κάνετε θόρυβο και θα ηρεμήσει ο άνθρωπος Και πράγματι ηρέμησε, ήταν μια μεγάλο κοπέλα, αυτή που αντεμονίστηκε και την μετέφερα μέσα σε ένα δωμάτιο Επήγα κι εγώ εκεί στη Στηνέχεια, είχε κλειστά τα μάτια, έτρεμε σαν το ψάρι και

άνοιξε το στόμα και μιλούσε ό,τι είχε στο υποσυνείδητό της έλεγε εκείνα τα οποία δεν τα είχε πει σε κανένα Κατά το χρέος μου άνοιξα το ευχολόγιο, φόρεσα πετραχύλη, τις διάβασα τις ευχές του Μεγάλου Βασιλείου και με το τέλος των ευχών άνοιξε τα μάτια, ηρέμησε, δεν έτρεμε άλλο και μου λέγει Πάτερ θέλω να εξομολογηθώ σε εσάς Λέω παιδί μου έλα αύριο το πρωί στην εκκλησία να σε εξομολογήσω Το οποίο και έγινε, αφού εξομολογήθηκε και είδα την αιτία του

δαιμονισμού της Μου λέει πάτε δεν έχω ένα μέσα μου αλλά έχω πολλούς Και τώρα σε βρίζουν και σε πλαστηνούν Λέω δεν πειράζει αυτά δεν είναι δικά σου είναι του διαβόλου Αυτός, αυτή είναι η γλώσσα του, έτσι ομιλεί.

Βγήκε έξω στη Μεγάλη Εκκλησία, γιατί εξομολογούσε να στο παρακλήσει και έξω που εκάθετο άρχισε μετά να φωνάζει «Μην πάτε μέσα σε αυτόν να εξομολογηθείτε, σε μένα ελάχιστα, εγώ θα σας εξομολογήσω» λέει «Μην πάτε μέσα σε αυτόν» λέει και τόσα άλλα. Η κοπέλα αυτή είχε δαιμόνιο, αλλά δεν είχε εκδηλωθεί χρόνια. Κοινωνούσε, παρακολουθούσε λειτουργίες, παρακλήσεις εκεί στο εξωτερικό, αλλά από τη στιγμή εκείνης της ομιλίας φανερώθηκε και εκδηλώθηκε και φάνηκε ακριβώς τι είχε αυτή η κοπέλα μέσα του.

Στη συνέχεια ήρθε

κάποια άλλη κυρία να εξομολογηθεί και γονάτισε μπροστά μου και με τα δακρύα μου είπε «Πάτερ, δεν πίστευα στην ύπαρξη των θεμών. Εχθές που μας μιλήσατε για την ύπαρξη των θεμών και για τα έργα του και για τις πλάνες του και για τόσα πολλά πράγματα Επειδή τα είπατε εσείς, τα πίστεψα, αλλά τώρα είδα στην πράξη ότι όντως αυτά που είπατε ήταν μια πολύ μεγάλη αλήθεια.

Πιστεύω και ομολογώ ότι όντως υπάρχει δαίμονο που μας πολεμεί και μας υποσχυλίζει στην ομαρτία. Αυτή η περίπτωση έφερε πολύ ωθέλεια, το επέπερψε ο Θεός για ωθέλεια των ψυχών.

Η είδηση απλώθηκε πάρα πολύ και

με πήραν τηλέφωνο από την Αμερική και μου είπαν «Πάτερ, ελάτε και σε μας, ελάτε να μας εξομολογήσετε, βρωμούμαι ο Λόκλης, σας παρακαλούμε, Εάν δεν μπορέσετε εσείς να έρθείτε, θα έρθουμε εμείς αυτού. Ανασκέφτηκα πώς θα έρθουν τόση άνθρωποι και πήγα στην πολιτεία τους και η χάρις του Θεού έκαμε πολύ μεγάλο έργο εις βάθος.

Επέρυσι εξομολογούσα σε μία εκκλησία του Τωρόντο. Έρχεται η νεοκόρησα και μου λέει «Πάτερ με γνωρίζετε» Λέω «Όχι παιδί μου, που να σε γνωρίζω». Εγώ είμαι εκείνη η γυναίκα που διαβάσατε τους εξορκισμούς όταν ήμουν δαιμονισμένη. Ενθυμήστε στον πόστο που είχατε έρθει, ήμουν σε εκείνη την έξαλλη κατάσταση και μου διαβάσατε τους εξορκισμούς.

Πράγματι, την θυμήθηκα. Να εγώ είμαι. Έγινα πάτερ καλά και δεν ξέρω πώς να σε ευχαριστήσω. Ευχαριστήσου, να περίμενω εγώ, δεν θεραπεύω ανθρώπους, μήτε τον εαυτό μου δεν έχω θεραπεύσει, εσένα θα κάνω καλό. Αλλά η Χάρις του Θεού, δι' των ευχών του Μεγάλου Βασιλείου, έκανε το θαύμα, το Θεό και τον Μέγα Βασίλειο με ευχαριστεί.

Εξομολογούσα πάλι μέσα στην εκκλησία και ήρθε μία νεαρή γυναίκα, διάβασε με πάτερ γιατί έχω δαιμόνιο και πράγμα ότι έχει τόσο, την διάβασα τους εξοικισμούς, σχεδόν κάθε μέρα έχω ατέλει και μία μέρα διαβάζοντάς την, την έπιασε εκεί μπροστά και δεν ξέρω κι εγώ τι έγινε. Εύχομαι βέβαια ο Θεός να την έκαμε καλά

Μπαίνοντας στην εκκλησία, ο φως μας περίμενε έξω Δεν είχε ανοίξει ακόμα Η εκκλησία για να μπουν μέσα να περιμένουν Περίμεναν έξω Έφτασα κι εγώ εκεί Και μπαίνοντας μέσα Έρχεται ένας άνθρωπος τρομαγμένος μαζί μου Κοντά μου Και άρχισε να φωνάζει Πάτερ, να ο διάβολος Με κυνηγάει ο Πάτερ και έρχεται γύρω-γύρω σε εμένα. Να τος, Πάτερ, πίσω από την κολώνα, πίσω από τη γυναίκα, σώστε με σας παρακαλώ. Λέω, μη φοβάσαι άνθρωπο, δεν σου κάνει τίποτα. Τον στάβαψα, το κεφάλι του, έλα μέσα, να με πιάνει από το ράσο και να μην θέλει να φύγει. Πάτερ, θα με πιάσει. Δεν σε πιάνει, δήμοδε μου, έβαφε το αίμα.

Πήγα μέσα στο παρακλήσι, τον διάβασα τον άνθρωπο, λέω μη φοβάσαι δεν θα πάρεις Και πράγματι ο άνθρωπος ηρέμησε και έφυγε Στο

Σικάγο είχαν

ειδοποιηθεί οι χριστιανοί, δεν ξέρω με ποιον τρόπο Ότι θα πήγαινα να εξομολογήσω σε μια πολύ μεγάλη κλησία και ενωρία Πρωί -πρωί πήγα, ο κόσμος εκεί περίμενε Το μεσημέρι σταμάτησα για λίγη ανάβαση και βγαίνοντας από την εκκλησία ένας χριστιανός μου λέγε ότι πάτε εδώ έξω από την εκκλησία μετά από την αρχή της εξομολογής σας ήρθαν δύο γυναίκες ευαγγελικές και φώναζαν και έλεγαν στους χριστιανούς που ερχόντουσαν να

εξομολογηθούν Ευχαριστούν ότι δεν πρέπει να εξομολογηθούν, αυτό δέστε εκεί στο Ιερό Ευαγγέλιο, δεν πρέπει σε άνθρωπο να εξομολογηθείτε αλλά μόνον στο Θεό. Έκανα φασαρία έτσι. Οι άνθρωποι, βέβαια, της είπαν ότι πρέπει να φύγουν. Αυτές επέμειναν. Τότε έρχεται ο ιερετς και λέει, «Κυρίες, πηγαίνετε στα σπίτια σας, στην εκκλησία τη δική σας και κάνετε κήρυγμα. Εδώ είναι ορφόδοξος ναός και ορφόδοξοι χριστιανοί και δεν επιτρέπετε εσείς να κάνετε αυτή τη διαστροφή». Όχι πάτε, έχετε λάθος.

Και επέμειναν εκεί και φώνα. Τότε αναγκάστηκε ο ιερέας και κάλεσε το 100 και ήρθε η αστυνομία και τις έδιωξε. Αυτός ο αδελφός μου λέγει πάτε εάν τα πόχημα έρθουν τι θα κάνουμε. Λέω άμα έρθουν μία -μία ας έρθει σε μένα να την δω, ας έρθει να μιλήσουμε, να είναι εμπλοκημένη. Άρχισε, άρχισα την εξομολόγηση και μετά από λίγο έρχεται μία από τις δύο και άρχισε το ίδιο έργο.

Της είπε το παιδί, θες να δεις τον πάτερ, λέει θέλω για να με διαφωτίσει. Μπαίνοντας μέσα στο εξομολογητήριο, μόλις πέσαν τα μάτια μας σε αντάμωση, Μόλις με κοίταξε και την κοίταξε, να δω ποια είναι αυτή η σπουδαία, αμέσως

έπεσε κάτω στα γόνατα, άρχισε να κλαίει και να μετανοεί, να ζητήσει γνώμη και ζήτησε να εξομολογηθεί. Βέβαια την εξομολόγησα με γενική εξομολόγηση

και μου ζήτησε συγνώμη για την πλάνη και ότι πάτερ πλανέθηκα και τώρα επανέρχομαι στην Ορθόδοξον Εκκλησία. Ένας άλλος άνθρωπος της αυτής αιρέσεως στο Βαγκούβε τον έφερε η ορθόδοξος αδελφή του με πολύ κόπο ή δυνατόν να τον βοηθήσω να φύγει από την πλάνη της αιρέσεως. Βέβαια αυτός αντέθεσε, έλεγε τα δικά του όπως συνήθως Εγώ βέβαια

με τη φώτιση του Θείου ό,τι μπορούσα του είπων Και αυτός άρχισε να αλλάζει μέθοδο

Έπεσε και αυτός στα γόνατα και ζήτησε συγνώμη και εξομολογήθηκε Και επειδή ήταν Κυριακή και λειτουργούσε η Εκκλησία του λέω άνθρωπε μου, σήκω τώρα και πήγαινε μέσα στον ιερέ να σε χρήσει και έτσι γίνεσαι ξανά ορθόδοψος Χριστιανός. Και με τη χάρη του Θεού τώρα είναι στην ορθοδοξία μου. Αυτή η αδελφή του έχει και αδελφοί χιλιάστρια. Της είπα να την φέρει αλλά εκείνη δεν δέχθηκε με κανέναν πρόβλημα. και μια άλλη ψυχή, μια γριούλα στο Τορόντο και εκείνη πάλι Ευαγγελική.

Με τη χάρη του Θεού και αυτή επέστρεψε στην Ορθοδόξια. Η χάρη του Θεού κάνει πάρα πολλά θαύματα.

Επιστρέφει τους ανθρώπους από πλανεμένο δρόμο εις τον δρόμο της αληθείας, εις τον δρόμο της μετανοίας και της εξηλιώσεως. Το βλέπουμε στην αλλαγή των ανθρώπων. Ο διάβολος χάνει έδαφος και γι' αυτό ορίεται και αγραίδει επικίνδυνα.

Πέρυσι όταν

ήμουν στην πόλη Λάγκεστερ, εκεί πήγα για πρώτη φορά κατόπιν παρακλήσεις του ιερέως και του κόσμου και ο Θεός έφερε πάρα πολλές ψυχές. Το βράδυ, το βράδυ καθ' ύπνον βλέπω τον διάβολο δύο φορές να με πλησιάσει ένα μέτρο και μου έδειξε

την αμέτρητη κακία του. Τόσον άγριος, τόσον φοβερός είχε συγκεντρώσει την κακία, την εχθρότητα, το μίσος όλων των δαιμόνων στα χαρακτηριστικά του.

Με κομμάτιαζε με τα μάτια του Μου έλεγε θα σε εγκρικηθώ Γι' αυτό που κάθε Αμέσως ήρθα στον εαυτό μου Και άρχισα την προσευχή Και παρακαλούσα Την Παναγία μου Την Παναγία μας Να με σκεπάσει από αυτή την κακία Του διαβόλου

Ήτανε σε κάποια Έτσι συνάντηση που είχαμε Με τους ανθρώπους κάτω από την εκκλησία Το κάναμε συχνά Μετά από την βραδινή, την απογευματινή εξομολόγηση Ο ιερεύς έκανε την μετάφραση Είσαι

τα Ιγλέζικα Πόσο εκεί ομιλήσαμε Είπε ο ιερεύς τώρα να τελειώσουμε Και αύριο πάλι εδώ να έρθουμε Έβλεπα έναν άνθρωπο μεταξύ των ανθρώπων Ανήσυχο που έδινε την εντύπωση ότι κάτι θέλει να πει Κάτι θέλει να ρωτήσει, έχει μια αγωνία Λέω Πάτερ ας ακούσουμε και αυτόν τον άνθρωπο τι θέλει Λέγε άνθρωπε του, σηκώθηκε όρθιας ο άνθρωπος Όλος στεναχωρημένος και αδειμονών Και μου λέει Πάτερ καλά τα είπατε για τον Χριστό, για τον Απόστολο Παύλο, για εκείνον Αλλά εμένα ποιος θα με γλιτώσει από την αγωνία Από το βάσανο της απιστίας,

ποιος θα με πει εμένα, ποιος θα με πληροφορήσει, θα με πείσει ότι υπάρχει Θεός. Σαν και εμένα πάρα πολλοί άνθρωποι θα υποφέρουν. Αυτούς ποιος θα τους βοηθήσει εμένα, ποιος θα με βγάλει από αυτοί. Τέλος πάντων τη δυσκολία και τον αγώνα. Λέω θα περιμένουμε λίγο Χριστιανοί μου να πούμε δυο λόγες από τον άνθρωπο Του μίλησα για το Θεό Του μίλησα για την ύπαρξη του Θεού Του έφερα ένα πολύ δυνατό κατατοπιστικό επιχείρημα που είχε κάνει ο Μέγας Ναπολέων Σένα στο ατυγό του και πίστεψε στο Θεό Οι

χριστιανοί όταν άκουσαν το το ιστορικό των απολέοντων ήταν τόσο έτσι όμορφο και δυνατό που αμέσως χειροκρότηζαν για την πίστη, για την πράγματι τόση δυνατή απόδειξη της υπάρξεως του Θεού. Εγώ είπα στον άνθρωπο αυτόν, έλα αύριο το πρωί στην εκκλησία να εξομολογηθείς, θα σου πω και άλλα και θα σου δώσω και ένα βιβλίο βοηθητικό. Ήρθε ο άνθρωπος, το έκαμε η γενική εξομολόγηση, το είπα και άλλα γύρω από τον Θεό και το είπα επειδή δεν έχω αυτό το βιβλίο τώρα θα σου το στείλω όπως το πήω και έκανα.

Αυτόν τον άνθρωπο τον έφερε μία ευλαβής κυρία νέα, αυτή τον συγκίνηψε με τον τρόπο της και τον έφερε εκεί στην

κυρία αυτή ότι βοήθησε τον αλλά κι εσύ πρόσεχε γιατί ο διάβολος έχει πολλά πόδια. Και έτσι παρακολουθούσα την υπόθεση αυτή και του ανδρός και της κυρίας. Στη συνέχεια, πριν

δύο μηνών περίπου, με τηλεφωνεί αυτή η κυρία και μου λέγει ότι πάτε σας ψάχνω τόσες μέρες να σας πάρω τηλέφωνο να σας πω για τον Κώστα. Τον ελθιμίστε και βεβαίως και θέλω να μάθω την συνέχεια. Λοιπόν πάτε, αυτός ο άνθρωπος πέφανε και ακούστε το τι συνέβη Αφού

εξομολογήθηκε σε εσάς και λοιπά Μετά από έναν καιρό κατέβηκε στην Ελλάδα Αρρώστησε, εκεί στους γιατρούς δεν έγινε τίποτα, ήρθε πάλι εδώ Εγώ

τυχαίως σκέφτηκα να πάρω ένα τηλέφωνο να δω Γύρισε ο Κώστας από την Ελλάδα Και πράγματι είχε γυρίσει και του λέω «Κώστα, πώς είσαι στην υγεία σου» και λοιπά. Μου λέει «Είμαι άρρωστος, κυρία Λέλλα». Λέει «Σε παρακαλώ έλα εδώ να σε δω» και ήρθε στο σπίτι. Κοίταξε, θα πάμε στην εκκλησία και πάλι να εξομολογηθείς και να κοινωνήσεις. Να πάμε, ναι. Και πράγματι αυτή η ειδοποίηση τον ιερέα. Ειδοποίησα τον ιερέα, πήγαμε, εξομολογήθηκε κάτι υπόλοιπα και κοινώνησε. Τώρα του λέει, λέει Κώστα θα πάμε στο νοσοκομείο.

Να πάμε. Πηγαίνοντας στο νοσοκομείο οι εξετάσεις δείξανε ότι είχε γυμνήσει εσωτερικά καρκινόμενα, υπόθεσης σοβαροτάτη. Τον βάζουν στο χειρουργείο, τον χειρουργούν και να χειρουργήσουν ό ,τι μπόρεσαν να έκαναν οι γιατροί, τον πήγαν στο θάλαμο. Λοιπόν, στις μέρες εκείνες μου έλεγε πάρε τηλέφωνο τον Πάτερ Εφραίδη, πάρε τηλέφωνο και πέψου του ότι θέλω να πάω κοντά του, θέλω να πάω κοντά του να γίνω μοναχός. Εντάξει Κώστα, μείνε ήσυχος, θα τον πάω τον Πάτερ.

Δεν μπορούσα, πάτε δεκαπέντε μέρες να σας πάρω. Αναγκάθηκα να του πω ότι Κώστα έπιασα τον Πάτερ. Τι σου είπε, μου είπε να γίνεις καλά και μετά θα σε πάρει Ωραία, στη συνέχεια βάρινε ο Κώσταλ θα σου φέρω να κοινωνήσεις Να μου φέρνεις, φέρνω τον ιερέα την επάγγελο Όταν τον έφερα ήταν σε λίθαβο Έφερα τον ιερέα, έφερα τον ιερέα Σε παρακαλώ άνοιξε το στόμα σου να πάρεις τον Χριστό Σε παρακολουθεί Τότε έπεσα στα γόνατα και άρχισα με τον άντρα μου να παρακαλώ το Θεό, να παρακαλούμε το Θεό να κάνει το θαύμα του, να ανοίξει το στόμα του, να κοινωνεί και να κλαίω ο

Πάτερ για να φανάζει. Θεέ μου, Θεέ μου, άκουσε την προσευχή μου, βοήθησε τον άνθρωπο να κοινωνήσει και να φύγει και για μια στιγμή ανοίγει τα μάτια, ανοίγει το στόμα και τον κοινωνεί. και

αμέσως εκείνος έκλεισε πάλι τα μάτια, το στόμα και στο λίθαριο. Εμείς από χαρά, από ευρωσύνη, από ικανοποίηση ότι πήρε τον Χριστό μέσα και θα φύγει με αυτό το μεγάλο εμφόβιο πάλι αρχίσαμε να φωνάζουμε και να δοξολογούμε τον Θεό και να Τον ευχαριστούμε με τα δάκρυα και για μια στιγμή ανοίγει και αυτός ο άνθρωπος που πέθανε τα μάτια του σηκώθηκε καθισμένο στο κρεβάτι και άρχισε και ο Κώστας να δοξολογεί το Θεό Δόξα ευσύ στης Θεό και τη γη Συρία, σε υμνούμεσαι και πολλά και με τόση επιθυμία και αγάπη στο Θεό και πόσο τα έλεγε και αφού τα είπε όλα αυτά και δοξολόγηζε τον Θεό, έγινε πάλι, ξάπλωσε, έκλεισε τα μάτια του, πήρε

τρεις φορές αναπνοή και κοιμήθηκε. Αυτός ο άνθρωπος, ο χαμένος, ο άπιστος, η Χάρις του Θεού βρήκε αυτή την Κυρία, της έδωσε αγάπη προς τον πλησίον με τη συνέργεια της Εκκλησίας, έγινε η σωτηρία αυτού του ανθρώπου. Με

καρκίνο, μετά από την Ιερά Εξομολόγηση, απέφεραν. Μεγάλα αυτά τα θαύματα.

Όλοι αυτοί οι άνθρωποι δεν είχαν εξομολογηθεί καμιά φορά.

Μπορώ να πω μετά, πεπιθύσιος από την πράξη βέβαια, ότι όλα αυτά τα χρόνια, το 1999 και 9% ήταν όλοι τους οι άνθρωποι αυτοί ανεξομολόγητες. Κάθε φορά που πηγαίνουμε εκεί, διπλασιάζονται οι άνθρωποι, έχονται καινούργοι άνθρωποι, όλοι γενικά ανεξομολόγητοι Μία

κυρία μου λέει, πάτερ μπορείτε να έρθετε στο νοσοκομείο, να δείτε δύο ανθρώπους που είναι βαριά τραυματισμένοι από τροχέο Και βεβαίως έχουμε, εγώ, αυτή είναι η επιθυμία μου, να δω αυτούς τους ανθρώπους που θα φύγουν Καλή και ολόκληρη εξυμολόγηση Βέβαια ξεκινάει η εξυμολόγηση από παιδάκι μέχρι εκείνη τη στιγμή Με τη σειρά Τι μπορεί να διαφράξει ένας άνθρωπος σε κάθε ηλικία του Ξεκουράστηκε ψυχικά, έλαμψε το προσωπό του Τα μάτια του αστράφταν από χαρά και ικανοποίηση Και μου κάνει με τον έρμα, από πού είσαι Του λέω, είμαι από το Άγιο Νόρο Σαν Χριστιανός και Έλληνας, τα είχε ακούσει παιδά και

έδεξε πάλι πως πάρα πολύ ικανοποιήθηκε ότι εξομολογήθηκε σε άνθρωπο του Αγίου Όρους. Εν συνεχεία, το είπα εις εντάξει, τώρα θα κοινωνήσεις τα Άγια Μυστήρια. Είπα και στην όσοκόμα, η οποία ήταν Ελληνίδα, κοίτα της παιδί μου, φέρει το μία δέα να κοινωνήσει ο άρχος, ίσως και δεν ζήσει. Και εδώ βλέπουμε την πλώνια του Θεού να οικονομήσει τον τραυματισμό του και αυτό γεννευτεί στη θέση να ζητήσει εξομολόγηση, εάν ήταν υγιείς ίσως να μην βρισκόταν για αυτόν αυτή η ευκαιρία όλοι

οι καρκινοπαθείς φύγανε με την κάθαρση της ψυχής τους μεγάλη χαρά και ικανοποίηση για το πνευματικό όταν ο άνθρωπος εξομολογηθεί και φύγει από τη ζωή διότι ο άνθρωπος αυτός δεν δικαιώται από την αμαρτία Η αμαρτία, διά του θανάτου, δεν έχει πλέον το δικαίωμα να επικρατήσει στον άνθρωπο.

Ήταν ένας παππούλης και αυτός παράλυτος, βαριά φάροστος, ανεξομολόγητος ενδεμός στη ζωή του. Το παιδί του, πάτε μπορείτε να στείλετε, για αυτή τη δουλειά είμαι. Δεν θέλει λέει να εξομολογεί, θα πάμε εμείς λέω και ό,τι ο Θεός ευλογεί. Πάμε εκεί, πατέρα έφερα τον άνθρωπο, τον εξομολόγο, δεν εξομολογηθείς πατέρα, γέρασες τώρα, όχι παιδί μου λέει δεν έχω κάνει τίποτα, είμαι καθαρός παιδί μου, καλός άνθρωπος είμαι, εγώ του λέω παππούλη εντάξει μία ευχή δεν σου διαβάζω, δεν την θέλεις νέα ευχούλα, μία ευχούλα

πάτε το με διαβάστε, φεύγει το παιδί με τρόπο και μας αφήνει δυόμα, κάθομαι δίπλα του,

που άρχισε να φωνάζει, παιδί μου έλα μέσα, παιδί μου έλα. Τι είσαι ήταν η πατέρα, εξομολογήθηκα, ελάφρυσα παιδί μου, σε ευχαριστώ παιδί μου, σε ευχαριστώ παιδί μου. Και δεν πέρασαν, δεν πέρασαν μέρες, απέθενε ο παππούλος. Σε

μια πολιτεία έρχεται μία κυρία, πάτερ μου το παιδί μου βρίσκεται σε αφασία αποτροχέα. Τρία παιδιά ήταν, πρέχανε πολύ, το ένα σκοτώθηκε ακαριέως, το ένα δεν έπαθε απολύτως τίποτε και το δικό μου σπαράζει απάνω στο κρεβάτι εντελώς φυτό, ούτε ζει ούτε πεθαίνει μόνο βρίσκεται και ακούγεται αναπνοή το πως υποφέρει, τρέμει ολόκληρα Να πάμε εκεί για μέσο, πηγαίνουμε στο νοσοκομείο, βλέπω ένα παιδί, 18 χρόνια, γυμνό, να τρέμει, στότος

να σπαράτσει σαν το ψάρι, να τρέμει και να σπάρει, οι γιατρέσεις πάνω από το κεφάλι, εκεί να προσπαθούν και λοιπά. Πήγα κι εγώ φτωχός, έβγαλα το πετραχίνι μου, άρχισαν να μου διαβάζουν ευχές, στο τέλος έβγαλε ένα κουμποσκηνάκι, το πήρε η νοσοκόμα με πολλή ευλάβεια και το κόλλησε πάνω από το κεφάλι του. Πήγε δύο-τρεις φορές στη συνέχεια Οι γιατροί λέγανε μέρα με την ημέρα ίσως φύγει το παιδί Και οι γονείς ήταν σε μεγάλη αγωνία Τέλος πάντων, λέω θα κάνουμε εμείς το καθήκο μας, η Εκκλησία μας Με τις ευχές της θα κάνει ό,τι θα κάνει Και με τη βοήθεια του Θεού το παιδί αυτό έζησε

Και το αξίωσε ο Θεός να έρθει στην εξομολόγηση μετά

Υπάρχουν χριστιανοί Έλληνες στα νοσοκομεία, πηγαίνουμε και τους επισκεπτόμεθα και προσπαθούμε να τους φέρουμε κοντά στο Θεό. Μία φτωχιά γυναίκα, Ελληνίδα, χρόνια εκεί είστε, μέσα σε ένα γυροκομείο καθολικό. Αυτή η φτωχιά, επειδή δεν πήγαινε, θέλετε, ο ιερέας και λοιπά, εκοινωνούσε από τον καθολικό. Πατέρ, πήγαινε ο ιερέας με την κοινωνία, θέλεις να κοινωνήσεις, κοινωνούσε. Τέλος πάντων, έμαθα ότι έτσι συμβαίνει, πηγαίνω. Δεν εξομολόγησα τη γιαγιούλα, δεν είχε εξομολόγηση. Πατέρ, έρχεται ο ιερέας εδώ καθολικός και κοινωνώ τον Χριστό, γιατί πρέπει να πάω

τον Χριστό μέσα. Παιδί μου, δεν είναι Χριστός αυτή η κοινωνία των καθολικών, Λοιπόν, διότι δεν υπάρχει Άγιο Πνεύμα, επιφήθης Άγιο Πνεύματος σε αυτή την κοινωνία. Δεν είναι σώμα και άμα Χριστού. Είναι άμερο, άμερη χάριτος αυτή η κοινωνία. Να μην ξανακοινωνήσεις για Υιού Θεού. Να' ναι με το γημένο Πάτερα, δεν θα ξανακοινωνήσω. Και όταν έρθει ο ιερεύς τι θα του πω. Θα του πείσω ότι θα κοινωνήσω από Ορθόδοξον Ιερέα Πάτερ. και είπα και στον ιερέα να πάρει την κοινότητα και πράγματι την κοινότητα και ξανά δεν κοινώνησε από τον καθολικό και αυτή η Αγιούλα απέφερε σε

μία πόλη του, από τις πολλές πόλεις, από τους πολλούς καρκινοδοτές. Μία κυρία μου λέει, είναι μία καθηγήτρια εδώ που έχει καρκίνο και θα πεθάνει, είναι πολύ φίλη μου και καλός άνθρωπος, είναι από τους πρώτους Έλληνες που ήρθαν εδώ. Βεβαίως πάμε, πήγαμε εκεί, ήταν μια πολύ καλή ψυχούλα, βέβαια δεν είχε εξομολογηθεί εκείνα που έπρεπε, εξομολογήθηκε με τα δακρύων και της είπα ότι παιδί μου το διαβατηριώσω, τελείωσε και

είσαι για να περάσεις επάνω. Πάτε θα περάσω και βεβαίως χάρη της Χριστού διότι το κλειδί που ανοίγει την πόρτα του παραδείσου είναι αυτό που κάναμε τώρα. Αυτή η εξομολόγηση είναι το κλειδί που σου άνοιξε την πόρτα για νησιά της. Και βεβαίως θα πας στη Βασιλεία του Θεού και τα δάκρυα να κυλάν από τα μάτια. Εν συνεχεία έφυγα και πήγα σε άλλη πόλη. Και αφού τελείωσα εκεί την εξομολόγηση, επέστρεψα στην προηγούμενη και με τον Πότο να πάω να δω αυτή τη ψυχούλα, να δω τι γίνεται. Μήπως έχει καμιά ανάγκη στη συνέχεια.

Όταν είπα στην κυρία ότι πάμε στην καρκινοπαθή να την δούμε, μου λέει «Γιάροντα, μετά την εξομολόγηση έζησε μόνο τρεις ημέρες και έφυγε για τον άλλον κόσμο». Εξομολογούσα μία Κυριακή και μετά το τέλος της εξομολογήσεως μου λένε Μπορείτε πάτε να έρθετε σε δύο ανθρώπους με καρκίνο και

με παίρνουμε το αυτοκίνητο και πάμε Σε έναν άνθρωπο που είχε το οξυγόνο, την φιάλη πάνω από το κεφάλι του στο σπίτι Άνθρωπος, τέλος πάντων όπως ο άνθρωπος που δεν έχει δει ποτέ εκκλησία και δεν πήρε κοινωνία στο στόμα του ποτέ, τον είδα στην αγωνία αυτή του καρκίνου, του πόνου, το λέω άνθρωπε του Θεού θέλεις να εξομολογηθείς, ναι πάτε να εξομολογηθώ, τον εξομολόγησα κατά τη συνήθεια την κοινική εξομολόγηση, ξεχωράστηκε η ψυχούλα, διάτευσα τον σύζυγό του να τον κοινωνήσει, να του κάνει αφιέλεο και να συνεχίσει να κοινωνήσει τα Άγια Μυστήρια.

Από εκεί πηγαίνασε μία κυρία κι εκείνη με τον καρκίνο, εξομολογήθηκε κι εκείνη και μετά από λίγες μέρες οι δύο απέφεραν.