After Pascha (On Paradise)

This English transcript is an automated translation of the original Greek lecture. It may contain errors; the original Greek audio recording is the authoritative source. Some passages are omitted per editorial policy.

A homily after Pascha and concerning Paradise, given at the Holy Monastery of Philotheou.

Let us now come to the passage of the Gospel,

which is read on Great Saturday and at the Resurrection.

The Evangelist tells us there that our Most Holy Theotokos and Mary Magdalene came very early in the morning to the tomb of the Lord, to look upon the all-holy Body of Christ and to do whatever their great love prompted them to do.

At once a very great earthquake occurred, and an Angel came down from heaven and rolled the stone away from the door of the tomb and sat upon it. The Angel turns to the two women and says to them: I know that you are seeking the Crucified One,

Jesus, the Savior, the God-Man; but as you can see, He is not here in the tomb. He is risen. Go at once and tell the Apostles, the disciples, that the Lord is risen and that they will see Him at the

mountain of Galilee.

They were seized with fear and amazement, and at once they hurried away to bring this great and joyful news to the Apostles, so that they too might rejoice. For they were deeply afraid and had shut themselves inside the house where they were staying, for fear of the Jews.

As they were setting out, He meets them. It was Christ, and He says to them: Rejoice, do not be afraid; only go and tell my brothers there that they will see me in Galilee. The moment they saw Christ before them, their love, their spiritual longing, they fell down, worshipped Him,

and took hold of His feet. Who can interpret what these two Saints felt in their souls in that hour? They did not doubt at all, unlike the Apostles when they first saw Him as He appeared to them. The Apostles saw Him with joy, with the one difference that within them there was disbelief.

These women knew nothing of this; they did not doubt at all, but at once poured out their love for Christ, grasping His feet and clasping them close in their embrace. They could probably not even speak a word, for they were thunderstruck. This is the video I am going to make.

Something like this joy is what our Christ gives in these days of the Resurrection to those souls that have in some way been purified in their spiritual senses from sin.

Let us purify our senses, and we shall behold Christ shining forth in the unapproachable light of the Resurrection. Here below, in this world, we celebrate Holy Pascha for only a very short time.

This joy comes to an end, and once again the afflictions overtake us, the sorrows, the temptations, and so many other things.

But there in the other world, Pascha will be eternal. Without end, without setting, never ceasing, unto the ages of ages. The godfather. When our Christ comes to judge the world, and after He is seated upon the throne of glory and separates the

one group from the other, the righteous from the sinners, and when He gives the final verdict that the one group ascend to heaven while the other descend into Hades, fully and forever, there will immediately follow the return of Christ, of the Holy Angels,

and of the Saints, upward. And as our Jesus goes before them, with all the souls and all the angels following Him, they will all celebrate the eternal Pascha together. As they ascend, they will chant the victory hymns of the Resurrection,

keeping the eternal Pascha. The faces of all the souls, their whole being, will be as radiant as our Christ Himself will be. Within that divine and resurrectional light they will ascend to take possession of Paradise, of the Kingdom of Heaven, of the Heavenly Jerusalem, It is the day of Resurrection; let us be radiant, O peoples. It is the Lord’s Pascha, the Pascha.

And there, amid hymns of victory, singing, music, and rejoicing, just as God has ordained it all and formed the spiritual choir, they will all ascend together in an inconceivable celebration, so that, for the first time, their souls may behold what God has prepared for those who, by His grace, have overcome the world.

And as the Great Fathers have taught us and made known, speaking about this state, our Christ will be seated upon a throne of glory, and each order of Saints will come forward to receive its corresponding reward, its crown, and its place within Paradise. And when those holy souls behold that beauty,

that splendor, that sweetness of the wisdom of God being revealed to them—when they see it, comprehend it, and possess it as something of their own—they will live forevermore, without end. From that moment on. Those souls will be so overwhelmed

with wonder that they will be unable to express in words or even in thoughts what God has prepared for them. How often they will say within themselves, “What did we ever offer to God? What did we ever do? In this world we sinned so greatly; we caused Him such sorrow, we grieved God so deeply—and instead of punishment,

He gives us this Paradise.

And from that time onward, the Holy Pascha of the Divine Resurrection will never come to an end for those souls.

Joy beyond all interpreting, joy unspeakable; no afflictions, no distress, no tears, no pain, no struggle,

absolutely nothing sorrowful will exist in that blessed life.

Salvation is secured once and for all. There on high the festivals will be kept with the joy of heaven. Christ will be the light; His face will be that light which illumines all that spiritual world.

As the fathers tell us, even the theoria alone, the very vision of the Divine Face, cannot be weighed against a thousand paradises. Thank you. This is why every soul here below in the world that feels the love of God seeks nothing else but only to be counted worthy to see that Face. Let us strive to cleanse

the senses of our soul; let us strive, through nepsis, our watchfulness, not to defile them, so that we may, by the grace of God, see within our heart this light of the Divine Resurrection.

It is not possible for the person who gives way to evil thoughts, to the logismoi, and who feels ill at ease within himself, to be able to see this light of the Holy Resurrection. The afflictions in this world here, compared with the reward for our pains in the other world,

are not utterly insignificant, because they are only fleeting. Very quickly we depart from this world and pass over into the other. They seem to us many, very heavy, unbearable, and unending. This shows human weakness, but it also shows the devil's work, for he presents things to us in a very distorted way, so as to lead us surely into despair and hopelessness,

making us think the torments will never end. And yet they do end; many times they end within mere moments, and at once, with the closing of our eyes, there opens before us the theoria, the very reality of the spiritual world. And where before we were seeing people, suddenly, in an instant, we see spirits, whether luminous or dark, whether an angel or a demon.

Death is the bridge that carries a person from this world over to the other. As soon as the eyes of the flesh close, immediately and at once the eyes of the soul open, and it beholds those things it did not see before with the eyes of the flesh. You are hearers. We must take up the right struggle,

the right way of facing reality: that here we are only for a time and we depart forever, that here we feel Christ through the perception of our soul,

There, in the world to come, if God’s mercy saves us, we shall see Him face to face. Blessed is the soul that struggles, that endures, and that believes unwaveringly in the existence of God, in the life to come, and in the days of grace.

It feels as though it is armed with the weapons of light, with the divine eros, the burning love for God. It feels as though it stands before the throne of God, ready to give battle against those who set themselves against the One whom it worships and for whom it fights. Beyond reason. Sometimes, too, the soul feels herself clothed like a bride of the heavenly Bridegroom,

adorned with the beauty of heaven, and she is seized by a love and a longing for the moment she will be united with the Heavenly Bridegroom forever. How beautiful it is for the Christian to feel himself a child of God, to sense God as the true and

rightful father of his spirit. It is precisely then that the fear of death leaves him. Instead, he feels a wealth of trust: that his father is the judge, that his father is the one who will give him his kingdom. Then why should he be afraid?

Abba Pambo used to say, “Even if heaven and earth were to collide, fear would not enter my soul. ” He said this because he felt the love of God. For someone to come anywhere near such a spiritual measure, he must first, here in this world and in this struggle,

offer the labors undertaken for God, endure—endure temptations and suffering—and continually humble himself, to be watchful in his life in every way, and then, at a time he does not expect, he will feel the visitation of the grace of God.

Behold the work of monasticism: it takes a person from the world, full of the passions and of weaknesses, laden with sins great and small, and at the same time it works upon him in a wondrous way, and one day it presents him as a spiritual person. A person who has communion with heaven, with the love of God,

with the life to come. Such a person was my blessed elder as well, blessed in every way. In the world he did not even know God, and yet when the grace of God visited him and brought him here to the Holy Mountain,

to the monastic life, monasticism, with its own way and its art and its science, made him in a certain manner heavenly. A beautiful mind. We are the seed of this man, so that we too may

attain what he attained. As far as we are able, we too must follow in his footsteps. Let us struggle, then, with all the strength of our soul. So that, while still in this world, we may come to know the other world through the experience of our soul. This is what success in

monastic life consists in: coming to know and taste the things of the other world, and reaching such love for our Christ that we long to behold His divine Person, just as one soul who loved Him... A lover of the Risen One, of our Christ, moved by his love for Christ, wished to visit the Holy Land and to see and venerate the tomb

of his Divine Beloved. And when he arrived there and saw the tomb of Christ, whom he loved so intensely, he fell upon Christ’s tomb and there surrendered his blessed soul into His hands and His love. That is where I am. In the other world, the fathers say,

the love of Christ and the love that souls will feel one for another will be their very food. One soul will behold another and will feel within itself a true paradise. That is why we feel it even here, to the smallest degree, of course. When the grace of God sets the heart aflame, the spiritual person feels a boundless love toward the brethren.

Within himself, he feels that he embraces everyone—brothers, friends, and enemies alike—and all of inanimate creation. And then he comes to understand why God patiently endures mankind, why He patiently endures sinners despite all their wickedness. At that hour, whatever they do to this person, he will not be scandalized, but will only show ways of love,

and this is a person who has limits. But the infinite God, with His infinite love, how could He fail to bear patiently with human beings in all their sinfulness?

Let us struggle, my fathers, let us struggle now, while we are here, to lay the foundations for heaven. For these are the things that come after death, and then it will no longer profit us at all. Let us make a beginning. Whatever conscience, our inner guide, tells us, let us do it.

Let us not despise it. It teaches us very rightly.

With conscience as our inner guide, and the written word of God as our outer guide, let us press on toward obedience. Into obedience. Let us follow these two guides, and they will surely and safely lead us to our Christ. And through our Christ, we shall attain the Holy Pascha of Heaven, the eternal banquet,

the eternal feast, there above, where the everlasting celebration will be held. There the angels, with all the gifts God has bestowed upon them, will play heavenly hymns of triumph. Heavenly resurrectional hymns, the gladness of those souls that succeeded, that won the prize of heaven.

Blessed and thrice-blessed is the tenth order of the Angels, which is the monks who will win that place in heaven. They will behold the face of Christ unto the ages of ages. These monks who have reached the goal will chant together with the Angels. They will keep festival, they will rejoice, they will bless Christ,

who made this great sacrifice, who was crucified and rose again and saved humankind. Let us pray that we too, humble and least of all, may be glorified in heaven and find our place in that order of the angels, in the place once held by Lucifer, to the glory of God, to the glory of Him who

sacrificed Himself like the spotless Lamb. Let us pray that our end in this world may be Christian, painless, blameless, with a good defense and with the finest success in that blessed world to come. Thank

you.

Ομιλία μετά το Πάσχα και περί Παραδείσου έγινε στην Ιερά Μονή Φιλοθέου

στη ψυχή του, εν

συγκρίση, βέβαια προς την χαρά εκείνη του άλλου κόσμου, είναι βέβαια ασήμαντη, αλλά ωστόσο είναι κάτι που παρηγορεί τη ψυχή, την κάνει να νιώθει

χαρούμενη, ευχάριστη, να πλησιάζει κατά κάποιον τρόπο το Χριστό σε αυτήν την εορτή περισσότερο. Ας έλθουμε τώρα στην

περικοπή του Ευαγγελίου,

ανεγινώσχεται το Μεγάλο Σαββάτο και στην Ενάσταση.

Λέγε εκεί ο Ευαγγελιστής ότι η Παναγία μας και η Μαρία η Μαρβαληνή Ήρθαν

πολύ πρωί στον

τάφον του Κυρίου για να δούνε εκεί το Πανάγιο Σώμα του Χριστού και

να κάνουν ό,τι της υπαγόρεδε η μεγάλη τους αγάπη. Ο

Μέσος έγινε ένας πολύ μεγάλος σεισμός και

Άγγελος εξ ορενού κατέβηκε και παραμέρισε τον λίθο από την θύρα του μνημείου και κάθεσε επάνω. Στρέφεται

ο Άγγελος προς τις δύο γυναίκες και της λέει ότι γνωρίζω ότι ζητείτε των Εσταυρωμένων, των Ιησούν, των Σωτήρα, των Θεάνθρωπων Αλλά όπως βλέπετε εδώ στον τάφο δεν υπάρχει. Αναστήθηκε,

πηγαίνετε αμέσως να πείτε τους Αποστόλους, τους μαθητές ότι ο Κύριος αναστήθηκε και ότι θα τον δούνε εις το όρος της Δολυλαίας. Αυτές τις κατέλαβε τρόμος και έκστασης και αμέσως ξεκίνησαν με πολύ ταχύτητα για να μεταφέρουν αυτό το μέγα χαρμόσυνο γεγονός στους Αποστόλους να χαρούν και εκείνοι που ήταν τόσο πολύ φοβισμένοι και κλεισμένοι μία των φόβων των νεωδέων στο σπίτι που

παρέμειναν Εκεί που ξεκίνησαν, δεν συναντά Ήταν ο Χριστός και της λέγει χαίρετε, μη φοβάστε, μόνο πηγαίνετε και πείτε τους αδελφούς μου εκεί ότι θα με δουνε εις την Γαλιλαία. Αυτές μόλις είδανε μπροστά τους τον Χριστόν, την αγάπη τους, τον έρωτά τους, τον πνευματικό, έπεσαν κάτω, τον προσκύνησαν και το έπιασαν τα πόδια. Ποιος

μπορεί να ερμηνεύσει τα συναισθήματα εκείνης της ώρας στις ψυχές αυτών των δύο Αγίων Δεν

επίστησαν καθόλου, καθώς οι Απόστολοι όταν τον είδαν για πρώτη φορά που τους φανερώθηκε Τον είδαν με χαρίκανε με τη μόνη διαφορά μέσα στους, είχανε πιστεία Δεν,

γνώσαν οι γυναίκες αυτές, καθόλου δεν απίστησαν, αλλά αμέσως εκδήλωσαν τον

έρωτά τους το Χριστό αρπάζοντας τα πόδια και τα άσφιξαν στην αγκαλιά τους και μάλλον δεν θα μπορούσαν να μιλήσουν καν, διότι έγιναν κεραυνοπληκτές.

Τέτοια περίπου χαρά δίνει ο Χριστός μας στις

ημέρες αυτές της Αναστάσεως, στις ψυχές εκείνες που κατά κάποιον τρόπο έχουν καθαρθεί στις αισθήσεις ψυχικές από την αμαρτία.

Καθαρθώμεντας αισθήσεις και οψόμεθα το απροσίτο φωτί της Αναστάσεως. Στον Άγιον Πάσχα, εδώ κάτω, στον κόσμο αυτόν, το γιορτάζουμε για πολύ λίγο χρόνο. Τελειώνει η χαρά αυτή και πάλι μας διαδέχονται οι θλίψεις, οι στεναχώριες, οι πειρασμοί και τόσα άλλα.

Αλλά επάνω εις τον άλλον κόσμο το Πάσχα θα είναι αιώνιο. Χωρίς τέρμα, χωρίς βασίλευνο, ποτέ εις τους αιώνας των αιώνων.

Όταν ο Χριστός μας θα έρθει να κρίνει τον κόσμο και

αφού καθίσει επί θρόνου δόξης και ξεχωρίζει τους μεν από τους δε, τους δικαίως από τους αμαρτωλούς και όταν βάλει την τελική απόφαση οι

μεν να ανέβουν στον ουρανό Ενώ οι δε να κατέβουν εις τον Άδη τελικός και ρυσικός, αμέσως θα ακολουθήσει η επιστροφή του Χριστού, των Αγίων Αγγέλων και των Αγίων προς τα άνο. και όταν θα προπορεύεται ο Ιησούς μας και θα ακολουθούν όλες οι ψυχές, όλοι οι άγγελοι,

όλοι μαζί θα κροτούν το αιώνιο Πάσχα. Ανεβαίνοντας προς τα πάνω θα ψάλλουν τα επινίκεια της Αναστάσεως. Πάσχα κροτούντες αιώνια. Όλων των ψυχών, τα πρόσωπα, η όλη ύπαρξης των θα είναι τόσο φωτεινή όπως θα είναι και ο Χριστός μας. Μέσα σε εκείνον το θεϊκόν και αναστάσιμο φως θα

ανεβαίνουν προς κατάληψη του Παραδείσου, της Βασιλείας των Ουρανών, της Άνω Ιεροσαλήμου, Αναστάσεως ημέρα λαμπλουθόμεν, Λαΐ Πάσχα Κυρίου Πάς Και με τα επινίκια εκεί που θα ψάρουν, που θα παίζουν, που θα κρουτούν Όπως ο Θεός έχει τακτοποιήσει το πράγμα, όπως έχει καταστήσει την πνευματική χοροδία Με

μια ανασύλληπτον πανίχυρη θα ανεβαίνουν όλοι μαζί για να δούνε οι ψυχές για πρώτη φορά το τι έχει ετοιμάσει ο Θεός για αυτούς που νίκησαν τον κόσμο με τη χάρη Του. Και όπως μας έχουν διδάξει, πληροφορήσει οι Μεγάλοι Πατέρες μιλώντας για αυτήν την κατάσταση ότι ο Χριστός μας θα καθίσει επί θρόνου δόξης και θα προσέρχεται κάθε τάγμα Αγία να παίρνει τον ανάλογο μισθό στέφανο

και τόπο μέσα στον Παράδεισο. Και όταν οι

Άγιες Ψυχές θα βλέπουν εκείνη την ομορφιά, εκείνο το κάλος, εκείνο τον γλούτο της Σοφίας του Θεού, Θεού, να τους αποκαλύπτεται, να τον βλέπουν, να τον καταλαμβάνουν, να τον κερδίζουν σαν κάτι δικό τους για να ζήσουν αιώνια και ατελέχθητα πλέον.

Θα μένουν τόσο έκθοντες ψυχές που δεν θα μπορούν να ερμηνεύσουν με λόγια, με σκέψεις το τι ο Θεός ζητήμασε. Πόσα

δεν θα λένε μέσα τους ότι τι προσφέραμε στον Θεό, τι κάναμε εμείς, στον

κόσμο αμαρτήσαμε τόσο πολύ, τόσο Τον είχαμε λυπήσει τον Θεό, τόσο Τον είχαμε πικράνει και Αυτός αντί για τιμωρία μας δίνει Αυτόν εδώ τον Βαγκάτος

και από τον καιρό εκείνο και εκατόπιν ποτέ δεν θα λήξει γι' αυτές τις ψυχές το Άγιο Πάσχα της Θείας Αναστάσεως.

Χαρά ανερμήνευτος, χαρά ανίποτη, ούτε

θλίψεις, ούτε στενοχώρια, ούτε δάκρυα, ούτε πόνος, ούτε αγώνας,

απολύτως τίποτε δεν θα υπάρξει το φλιπερό σε εκείνη τη μακαρία ζωή. Εξασφαλίζεται μια για πάντα η σωτηρία Εκεί

επάνω θα γίνονται οι πανηγύρις με την χαρά του ουρανού Ο Χριστός θα είναι το φως, το πρόσωπο Του Θα είναι το φως εκείνο που θα φωτίζει όλο εκείνο το πνευματικό κόσμο

Όπως μας λέγουν οι πατέρες ότι και μόνο η θεωρία του Θείου Προσώπου Δεν

αντιμετρείται με χίλιος παραδείσους.

Γι' αυτό κάθε ψυχή εδώ κάτω στον κόσμο που νιώθει την αγάπη του Θεού δεν ζητεί τίποτε άλλο παρά μόνο να αξιωθεί, να δει το πρόσωπο. Ας προσπαθήσουμε να καθαρίσουμε τα ψυχικά εστίσεις μας, Να

προσπαθήσουμε δια της νύψιος να μην τα σμολύνουμε, για να μπορέσουμε, χάρη τη Θεού, να ειδούμε μέσα στην καρδιά μας αυτό το φως της Θείας Αναστάσης.

Δεν είναι δυνατόν ο άνθρωπος που υποχωρεί στους κακούς λογισμούς και αισθάνεται όχι καλά μέσα του θα μπορέσει να ειδεί αυτό το φως της Ιεράς Αναστάσεως. Οι

χρήψεις σε αυτόν εδώ τον κόσμο, εν συγκρίση με την ανταμοιβή των πόνων στον άλλον κόσμο, δεν είναι απολύτως ασήμαντες, διότι είναι πρόσκαιρα. Πολυγοχρόνια φεύγουμε από τούτον τον κόσμο και πηγαίνουμε στον άλλον. Μας φαίνονται πολλάκιες, πολύ παριές, ασήκωτες και τέλειωτες. Αυτό φανερώνει την ανθρώπινη αδυναμία, αλλά

και του διαβόλου τη δουλειά, ο οποίος μας παρουσιάζει πολύ διαφορετικά τα πράγματα για να μας οδηγήσει ασφαλώς στην απερπισία και στην απόγνωση ότι δεν θα τελειώσουν ποτέ τα βάσαμα και όμως τελειώνουν,

πολλές φορές τελειώνουν μέσα σε στιγμές χρόνου και αμέσως με το κλείσιμο των ματιών μας ανοίγεται μπροστά μας η θεωρία, η πραγματικότητα του πνευματικού κόσμου Και εκεί που βλέπαμε ανθρώπους αμέσως για μια στιγμή βλέπουμε πνεύματα είτε φωτεινά είτε σκοτεινά, είτε αγγέλος είτε δαίμονας.

Ο θάνατος είναι το γεφύρι που μεταφέρει τον άνθρωπο από τούτον τον κόσμο προς τον άλλον. Μόλις κλείσουν τα μάτια της Αρκώς ανοίγουν πάρατα και αμέσως τα μάτια της ψυχής και βλέπει εκείνα που δεν έβλεπε προηγουμένως με τα μάτια της Αρκώς

Πρέπει να αναλάβουμε τον σωστό αγώνα, την σωστή αντιμετώπιση της πραγματικότητος το ότι εδώ ήμεθα προσωρινά και βέφχουμε για παντοτινά, ότι

εδώ νιώθουμε τον Χριστό με αίσθηση της ψυχής μας, εκεί στον άλλον κόσμο, εάν το έλεος του Θεού μας σώσει, θα Τον δούμε πρόσωπον προς πόσο, που

αγωνίζεται, που υπομένει, που πιστεύει ακράδαντα στην ύπαρξη του Θεού, στην άλλη ζωή, στις

ημέρες της χάρητος.

Νιώθει σαν να είναι οπλισμένη με τα όπλα του φωτός, του Θεοέρατος. Νιώθει σαν να στέκει γροστά στο θρόνο του Θεού, έτοιμη να δώσει τη μάχη εναντίον εκείνων που αντιστρατεύονται σε εκείνων που λατρεύει και υπερμαχεί.

Ενίοτε, επίσης νιώθει να είναι ντυμένη σαν

νύμφη του ουρανίου νυμφίου, στολισμένη με την ομορφιά του ουρανού και

διακατέχεται από μία αγάπη και έρωτα το πότε να συναφθεί με τον Ουράνιο Νυμφίο αιώνια. Πόσο όμορφα είναι ο Χριστιανός να νιώθει τον εαυτόν του σαν παιδί του Θεού, να

αισθάνεται τον Θεό σαν πατέρα του πνεύματος, σωστόν, αληθινόν. Τότε

ακριβώς τον εγκαταλείπει ο φόβος του θανάτου Ανταυτού νιώθει πλούτον εμπιστοσύνης Εις το ότι ο πατέρας του είναι ο κριτής Ο πατέρας του είναι εκείνος που θα του δώσει τη βασιλεία του Τότε

γιατί να φοβάται Έλεγε ο Βασπαμβώτη Αν κολλήσει ο ουρανός και η γη Φόβος δεν θα εισέλθει μέσα στη ψυχή μου και τούτο διότι έλεφε την αγάπη του Θεού για

να φτάσει κανείς σχετικός σε αυτά τα μέτρα επί προηγουμένως εδώ στον κόσμο, εδώ σε αυτόν τον αγώνα να προκαταβάλει τους καταθυών κόκκους να υπομένει, να υπομένει τους πειρασμούς, τους πόνους, να ταπεινώνεται συνέχεια να είναι προσεκτικός γενικά στη ζωή του και τότε, στον καιρό που δεν περιμένει, θα

νιώθει την επίσκεψη της χάριτος του Θεού.

Ιδού το έργο του μοναχισμού παίρνει έναν άνθρωπο από τον κόσμο γεμάτο από εμπάθεια, από αδυναμίες, φορτωμένον από αμαρτήματα μεγάλα και μικρά και συντοχρόνων τον επεξεργάζεται κατά θαυμαστών τρόπων και κάποια μέρα τον παρουσιάζει πνευματικών άνθρωπων. Άνθρωπων να έχει σχέσεις με τον Ουρανό, με την αγάπη του Θεού, με τη μέλωσαν ζωή. Ένας τέτοιος

άνθρωπος υπήρξε και ο μακαριστός γεροντάς μου. Μακάριος, κατά πάντα. Στον κόσμο δεν γνώριζε καν Θεό και όμως όταν η Χάρις του Θεού τον επισκέπτε και τον έφερε εδώ στο Αγιονόρος, στον Μοναχισμό, στο Άμνης των Ιατρίων Ο Μοναχισμός με τον τρόπο του και με την τέχνη του και με την επιστήμη του τον κατέστησε κατά κάποιον τρόπον οράνιο

Εμείς αυτού του ανθρώπου είμεθα σπέρα, για

να πετύχουμε όμως και εμείς ό,τι αυτός πέτυχε. Κατά το δυνατόν πρέπει και εμείς να ακολουθούμε τα ίχνη του. Ας

αγωνιστούμε λοιπόν με όλη τη δύναμη της ψυχής μας,

Ευχαριστώ Άνταστας Του, τον Χριστό μας, χέλισε από την αγάπη Χριστού ορμόμενος να επισκεφθεί τους Αγίους τόπος και δει να προσκυνήσει τον τάφο της Θείας του Αγάπης και επάνω και όταν έφτασε εκεί και είδε τον τάφο του Χριστού, εκείνον που αγαπούσε τρομένα, έπεσε επάνω στον τάφο του Χριστού και εκεί παρέδωκε την μακαρία του ψυχή, στα χέρια και στην αγάπη εκείνου.

Στον άλλον κόσμο λένε οι πατέρες ότι η αγάπη του Χριστού και η αγάπη που θα νιώθουν οι ψυχές η μία προς την άλλη θα είναι η τροφή Τον. Η

μία ψυχή θα βλέπει την άλλη και θα νιώθει μέσα της ένας σωστός παράδεισος. Γι' αυτό το νιώθομαι και εδώ μέχρι ενός ελαγής του σημείου βέβαια Όταν η χάρης του Θεού πυρπολεί την καρδιά Ο άνθρωπος ο πνευματικός νιώθει απέραντη αγάπη προς τους αδελφούς

Νιώθει μέσα του να τους αγκαλάζει όλους Και αδελφούς και φίλους και εχθρούς Και όλη την αψυχόκτηση και

τότε του ερμηνεύεται γιατί ο Θεός υπομένει τους ανθρώπους, υπομένει τους αμαρτωλούς, με όλες τις κακίες τώρα. Εκείνη την ώρα αυτός ο άνθρωπος όσα και να το κάνουν δεν πρόκειται να σκανδαλιστεί αλλά μόνο θα εκφράσει τρόπος αγάπης που είναι και άνθρωπος με μέτρο Ενώ

ο άπειρος Θεός με την άπειρη αγάπη του, πως είναι δυνατόν να μην υπομένει τους ανθρώπους με την τόση αμαρτωλότητά τους.

Ας αγωνιστούμε, πατέρες μου, ας αγωνιστούμε τώρα που είμαι θανό, να

κάνουμε προϋποθέσεις για τον Ουρανό. Είναι

τα μέλια μεταθάματος. Δεν θα μας ωφελήσει καθόλου.

Ας βάλουμε αρχή. Ό ,τι μας λέει η συνείδηση, ο εσωτερικός οδηγός, ας το κάνουμε.

Ας μην την καταφρονούμε. Μας διδάσκει πάρα πολύ σωστά.

Με οδηγό εσωτερικό τη συνείδηση και με εξωτερικό των γραπτών λόγων του Θεού, ας προχωρούμε προς την υπακοή.

Ιεράνια Αναστάσιμα, η Σεφροσύνη των ψυχών εκείνων που πέτυχαν, που κέρδισαν το λαχείο του Ουρανού.

Μακάριον και τρισμακάριον το δέκατον τάγμα των Αγγέλων, το οποίον είναι οι μοναχοί που θα κερδίσουν την θέση αυτή στον Ουρανό. Θα βλέπουν το πρόσωπο του Χριστού εις τους αιώνα στον αιώνα Θα

συμψώνουν και οι πετυχημένοι αυτοί οι μοναχοί με τους Αγγέλους μαζί Θα πανηγυρίζουν, θα υφραίνονται, θα

ευλογούν τον Χριστό Ο οποίος έκανε αυτή τη μεγάλη θυσία Και σταυρώθηκε και αναστήθηκε και έσωσε τον ανθρώπινο Ας

ευχηθούμε να βρεθούμε κι εμείς οι ταπεινοί και ελάχιστοι ουραντουσιωμένοι, σ' αυτό το τάγμα των αγγέλων, στον τόπο του έως τώρα, εις δόψαν Θεού, εις δόξαν Εκείνου που θυσιάστηκε για το αρνείο του άμου μας. Μας ευχηθούμε

ώστε τα τέλη μας σε τούτον τον κόσμο να είναι χριστιανικά, ανώδυνα, ανεπέσχοντα, με καλή απολογία και με αρρίστη πετυχία σε εκείνον τον μακάριον κόσμο.