Ο Ευαγγελισμός της Θεοτόκου

Περίληψη

Διακόπτων τὸν κύκλον περὶ τῶν Μακαρισμῶν διὰ τὴν ἑορτὴν τῆς 25ης Μαρτίου, ὁ Δημήτριος Παναγόπουλος παρουσιάζει τὸν Εὐαγγελισμὸν ὡς τὴν μεγίστην τῶν ἑορτῶν καὶ ῥίζαν ἐξ ἧς ἀναφύονται αἱ λοιπαί, διότι οὐδεμία θὰ ἠδύνατο νὰ ἑορτασθῇ ἄνευ τῆς προηγουμένης συλλήψεως. Ἑπόμενος εἰς τὸν ἅγιον Γρηγόριον Νεοκαισαρείας καὶ τὸν Ἰωσὴφ Βρυέννιον, ἀνατρέχει τὸν ἑορτολογικὸν κύκλον ἀπὸ τῆς Πεντηκοστῆς ἕως τῆς ῥίζης ταύτης. Ὀνομάζει τὴν ἡμέραν ἧτταν τοῦ ἐχθροῦ, ὁ ὁποῖος οὐδέποτε συνέλαβεν ὅτι ὁ Θεὸς θὰ ἐγίνετο ἄνθρωπος, μυστήριον κεκαλυμμένον εἰς τὸ Γεν. 3,15 καὶ παρανοηθὲν ὑπὸ τῆς Εὔας, ἐνῷ ὁ Θεὸς ἀπέκρυψε τὴν Θεοτόκον εἰς τὰ Ἅγια τῶν Ἁγίων. Μὲ τὸν ἅγιον Ἰγνάτιον τὸν Θεοφόρον, τὸν ἅγιον Ἀνδρέαν Κρήτης καὶ τὸν ἅγιον Γρηγόριον Νύσσης ἑρμηνεύει τὸ «Χαῖρε, κεχαριτωμένη», δεικνύων τὴν Παρθένον ὡς δευτέραν Εὔαν, τῆς ὁποίας ἡ ὑπακοὴ ἀνέτρεψε τὴν πρώτην παρακοήν, καὶ ὑπερασπίζεται τὴν ὀρθόδοξον εἰκονογραφίαν τῆς ἑορτῆς.