Ο Παράλυτος

Ἡ ἀγγλικὴ μεταγραφὴ εἶναι αὐτόματη μετάφραση τῆς πρωτότυπης ἑλληνικῆς διάλεξης. Ἐνδέχεται νὰ περιέχει σφάλματα· ἡ πρωτότυπη ἑλληνικὴ ἠχητικὴ ἐγγραφὴ εἶναι ἡ ἔγκυρη πηγή. Ὁρισμένα ἀποσπάσματα παραλείπονται βάσει ἐκδοτικῆς πολιτικῆς.

In this series of days—now that on the two Sundays of Thomas and the Myrrhbearers the Church proved that Christ rose and was not stolen—through those witnesses who were present there: Thomas, on the one hand,

was counted worthy to place his hand in the mark of the nails,

And the Myrrh-bearing Women were counted worthy to see the tomb empty, and to speak with the angel who told them that Christ is risen — His body was not stolen. So then, after these two testimonies, I say, and after all the effort of the Church to call on eyewitnesses to prove the Resurrection of Jesus — because this is an essential element of the faith. If Christ has not risen, then neither shall we rise.

Hades will hold us down below, as we say.

When she made this effort, and after this effort, the Church now makes another effort over a series of Sundays.

He seeks to speak about and demonstrate the divinity of Jesus as well, because many people question the Resurrection of Jesus, while others also question His divinity. Still others do not question both of these things, because they regard Christ as merely a man and not also as God. Yet the life of Christ is such that it demonstrates both.

Both are shown: the humanity of Jesus and the divinity of Jesus. For when someone eats, God does not eat—the man eats. When He sleeps, God does not sleep—the man sleeps. When He weeps, when He asks a question, when He is in anguish, when He prays, these are the natural human expressions.

But when He walks upon the sea, when He opens tombs, when He casts out demons, when with a little spittle He forms an eye, these belong to His divine nature. The Gospel is divided into two categories.

It speaks of the human nature of Jesus, but it also speaks of the divine nature of Jesus, of the divine nature of Jesus. That is why, as I once told you before, Saint Proklos, the disciple of the divine Chrysostom and bishop of Constantinople, used to say: 'I behold the miracles and I proclaim the divinity.'

'I see the sufferings and I do not deny the humanity.' That is: I see the miracles that Christ does, and I proclaim and declare that He is God. Yet I also see His sufferings—that He is crucified, that He weeps, that He is in anguish, that He asks questions, and so on.

And I cannot say that He is not also man. The life of Jesus, then, proves that He was also God. The works He did proved that they were divine. Ordinary men cannot do such works.

But the one who did them had to be God as well. And so, because the divinity of Jesus is an essential element of faith, that man may come to know Him and be saved—for this reason, I say, in this series of Sundays we shall see Christ working miracles in a way beyond man.

That is why this coming Sunday, for example, she draws from the life of Christ, from the Gospel, and presents an event that truly proves Christ is also God. It is an incident recounted by the Apostle and Evangelist John in his fifth chapter.

It is the healing of a paralyzed man, someone who had been paralyzed for many years and was made well simply by a word from Jesus. Then, in the next passage, the one that follows, we will see Christ healing a paralyzed woman. This paralyzed woman was paralyzed in her soul.

She had had five husbands, and the sixth, He told her, was not her own. And in a single conversation He transformed her; He changed her life. And she who was once called the dark one became the one now known as Saint Photini. So in the fifth chapter of John, from verse one onward, the following incident is recounted.

After these things there was a feast of the Jews, and Jesus went up to Jerusalem.

This pool today lies in ruins; it is rather under the control of the Catholics.

Catholic, because to enter that place, one must pass through a Catholic entrance and through the monastery of the Syrian Catholics. Yet the ruins remain, and they belong to an enormous complex, as is evident from the marble, the paving slabs, the depth, and the entire construction. All this indicates that something important was taking place there. In any case, let us continue.

The text goes on there and says this. This pool worked a miracle. Listen to what it was. "In these" — in these porticoes, these vaulted archways — "in these lay a great crowd of sick people: the blind, the lame, the withered, those whose limbs had shriveled up, waiting for the moving of the water." They were waiting for the moment when the water would be stirred.

For an angel went down at a certain season into the pool and troubled the water; a good spirit came down and the water was troubled. Whoever, then, stepped in first after the troubling of the water was made well of whatever disease held him.

And whoever managed to enter that water first—the water which, as I believe I said a little earlier, had been stirred by the angel—would be healed, no matter what illness afflicted him. That is why we say of a place, a shrine, or a Saint that it is, as they say, a Pool of Siloam.

Because it heals any disease—one could not say that this illness is too grave and it will not be able to heal him. Any disease whatsoever. This pool was a type of the font we have today. I don't know if you realize this: whatever sin a man may have committed, whether knowingly or in ignorance, before Baptism, Baptism cleanses it.

That is why the first Christians who heard Christ's preaching would put off their Baptism. They tried, if at all possible, to be baptized at the very end. Of course they were gambling, playing black and red, because they didn't know when they would die.

Yet their reasoning, resting on the faith that Baptism makes a person new, led them to delay their Baptism as long as they could. The Church, however, has established that we be baptized as infants — on the one hand to be freed from the weight of ancestral sin, and on the other because we do not know when we will depart.

And should some sudden event occur — especially in our days, in our times, when death has become so common and you never know how a person leaves this world today — it would be all the more necessary for a person to be baptized as soon as he is born.

For no one knows when he will depart from this world, and if he departs unbaptized, he is utterly lost. Here, then, was a type—a foreshadowing—of the baptismal font we have today, which would cleanse a person from every sin.

Of course, we were baptized as infants, and we have to do with another baptism, the so-called second baptism, which is repentance and confession. This is a baptism after Baptism, and a grace after grace.

Because it is not possible for a person to live and not sin. Whether with the eye, with the hand, with the mouth, with the ears — this way and that and the other. There are a thousand ways a person can sin: in word, in deed, in thought. For indeed, 'who is the man that shall live and not sin?' It is not possible for a person to live a single day — as Job said yesterday in his book, whose feast we were keeping — and not be a sinner. So our Christ established, as I told you in a previous lesson,

on the evening of the Resurrection, the Mystery of repentance and confession. That is why our fathers, the Saints, speak of it this way: Baptism is one thing, and repentance and confession are called a second baptism. And especially if someone, in compunction, confesses and weeps and sheds tears — the brother of Basil the Great, Saint Gregory of Nyssa, says that even a single tear that falls is equal to the washing of the font.

It is as though you were baptized again. Through the repentance and confession of this other baptism, a person cleanses the sins committed after Baptism. For when a person grows up and reaches the age of six, seven, eight, and so on, he begins to commit the sins for which he is responsible, and he must come to confession.

Confession. Parents do a very wrong thing when they do not take their children to a confessor from the age of five. Children today are very cunning—very cunning. With all the things we make available to them at home, at the kiosk, at school, on the street, and so on, children are at least ten years ahead. A five-year-old child may speak to you like a fifteen-year-old did in former times, may know things, and may already have entered into the wiles of the flesh, the world, and Satan ten years earlier. And if the Fathers say that children should be taken to confession from the age of six, consider how things are today: they are cunning, afflicted by demonic influence from infancy, and they need the priest’s stole and the grace of Confession. Do not listen when people say, “They are little angels.” They are little devils, in the fullest sense of the word. Here, then, as I was saying, this type is clearly shown. Down there in Jerusalem, there are other sections as well.

And there were other pools as well, but this one had many wonders to show for it. In any case.

Now, of course, there were also people whose illnesses made it hard to move. If I have something wrong with my eye, but my legs are sound, I can jump in. If I have something wrong with my finger, with my hand, but my legs are sound, I can jump in.

But if my legs are in bad shape, how can I jump in unless someone takes me? And who would wait and say, “Let this man go ahead now that the water has been stirred”? Who gives up his place? No one does. That is how hard-hearted we are; we give nothing.

That is why here he now presents a man who had struggled there for a full thirty-eight years. He stayed and waited. The hour itself was not fixed, so that you could say, 'You know, it will happen between twelve and one.' No — it happened whenever it happened. It might be noon, it might be midnight, morning, or afternoon; there was no set time. And so everyone stood there on alert, ready to spring, as we say — who would be the first to plunge in?

And you can understand what went on there, especially for the people with incurable diseases. Surely they didn't come there for a headache; they came for serious illnesses. And you can imagine how frantic it all was.

So he too adds a detail here now: 'And a certain man was there who had had an infirmity thirty-eight years. When Jesus saw him lying there, and knew that he had already been a long time in that condition, He said to him, "Do you want to be made well?"'

Our Christ clearly visited that place, and He knew that the one who had been waiting there sick the longest was this man. And He went to him; He did not go to the others. And of course He put a strange question to him.

Now, for a man to be sick for thirty-eight years, and paralyzed at that — for further on it comes out that he reached this paralysis because of sin. That is, he had lived, as we would say, a life of utter dissipation, and he ended up paralyzed, and now for thirty-eight years he has been paying the price. How old would you say he was when he was doing all these filthy things that brought him to paralysis?

Let us say he was twenty, twenty-two, or twenty-five. Add the thirty-eight years, and by then the man would have been around sixty. Imagine him lying there in the damp, abandoned by everyone. What would he have looked like? He would have looked eighty years old, though he was only about fifty. He would surely have aged far beyond his years, as we say. Thank you. And now a young man of thirty, thirty-two, or thirty-three comes up to him and asks, “Do you want to be made well?” How would that have struck him?

The man ought to have reacted, ought to have kicked back, been shocked, because by my logic the question makes no sense. It is pure irony. 'Who are you to ask me whether I want to get well — and what do you suppose I've been doing here all these years?'

It is a strange question, but in the beginning we all have these flashes of anger and pride. Yet when we are humbled—when illness or some difficult circumstance brings us to our knees—we learn humility.

This is where we reveal ourselves, because I confess that I did not have the strength to give that man the answer he gave. He replied as though the question were perfectly natural, as though he recognized in the person approaching him someone who might be able to help him, to do something for him. He spoke to him quite naturally: “Lord, Lord, I have no one.”

The paralytic answers, 'Sir, when the water is stirred, I have no one to put me into the pool. Unless someone takes hold of me and puts me in, I can never get there. And while I am making my own way, trying to stir myself and go, someone else steps down ahead of me, and my chance is lost.'

You can understand the anguish and bitterness this man felt through all those years there. There he saw the vanity of the world; there he saw the falseness and the indifference of the world. Because let's say a young man would come along who had something wrong with his eye, or with his hand, some other illness, and he'd find the old man lying there.

'What happened to you? Well, that's natural, eh! Have you been here a long time, geronta?' 'What can I tell you, I've been here ten years.' 'Ten years! And you still haven't gotten in?' 'How am I to get in, my child?' Ah, then he'd back off—and what do you care. Or he'd say, 'Once I get well, I'll stay and help you.'

Promises like that: “I’ll be a different man.” How long have you been here — fifteen years? Fifteen years! And not one person was ever found to help you. “Me? What do you care.” And then that man would get well himself, and off he’d go. Never mind staying behind to see to the old man.

When a man is fried in the same pan as the other, he believes him. Once he gets out of the pan, he forgets the other one.

You remember Joseph, when he was in prison with those two men, Pharaoh's chief baker and his chief cupbearer. What were they saying? 'Let's just get ourselves out — never mind about you.' But Joseph says to them: remember me up there in the palace, when you go. 'You,' he says to the chief cupbearer, 'will go back to the place you held before, right beside the king. But you,' he tells the baker, 'the birds will eat you up there, on the tree. You,' he says to the cupbearer, 'remember me.' Remember him? He did not. Other events in the history had to happen first, and so on.

It took all that for them to go looking for someone who interprets dreams, when Pharaoh had the dreams of the lean cows and the fat ones. And when he saw the ears of grain — if you remember it from our school days, from what we learned back then — that's when he was remembered. A little later they brought him in.

That's why many times Christ does well not to bring us out of the furnace either. Because we forget the other person's pain, we forget the other person's need. And we wait—what am I to say that we wait for; I'd better not say what we wait for.

In any case, the point is that this man complains that he has no one.

Do you know what other allegorical meaning this event carries? The paralyzed man is all of humanity, which lies paralyzed, having no human helper. And Christ came—God Himself became man—to help man.

And people do not accept Him as the helper of Christians. They do not accept Him as the savior of Christians, as the redeemer of Christians. That is why you see them celebrate Pascha, yet not live Pascha. They celebrate Pascha, yet they want nothing to do with Him—no relationship with the One who made Pascha, who gave the joy of Pascha and set man free.

And He helped this world both materially and spiritually.

All of humanity lies here, I say, in the person of this paralytic: 'I have no one.' You know, this carries yet another moral teaching. Many people remain in sin and stay on the crooked road, because they have no one.

Because they have no one. And many people have ended up lying paralyzed in soul in this world, on account of having no one. They had no one. But how can that be? He had his mother, he had his father, this one, that one—how did they come to such a state?

It would have been better if they'd had none at all, because many children have parents such that it would be better never to have had them. Do you know what the divine Chrysostom says? He says this: a man without a protector, without a human helper, is sometimes saved and sometimes lost.

But a man with a bad guide is surely lost—surely destroyed.

Once I was on my way to speak at Saint Nicholas's in Kallithea — I preached there for six or seven years. It was summer, and at Klafthmonos Square a woman got on with a sixteen-year-old girl whom she had in nothing but her panties and her bra.

And this little devil went and sat up front, on the right. It was the trolley driver's seat—on the right is the wheel, and there's a, a, how shall I put it, the thing that covers the wheel, the fender there—and she sat up on top of it.

What did she need with that mother she had? I think: without a mother, an orphan, there would still have been a chance for this girl to be saved.

That he might be saved. Do you feel what I'm saying? It isn't that there are real human beings here. Diogenes went about at midday with a lantern, searching for human beings. Someone says to him: "Teacher, don't you see people?" "No," he says. "I see creatures in the shape of human beings. What I'm looking for is human beings in reality." So it was that way, it is that way, and sadly it will go on being that way, because we human beings don't want it otherwise. And so humanity today is paralysed. Whether there are homes or there aren't, it's as if there are none. Whether there are families or there aren't, it's as if there are none. There is so much spiritual paralysis that it would be better if they didn't exist at all. And these people have need of a human being — whether it's a parent, or someone they know, or a teacher, or the clergy, or anyone at all — to speak to them about the matter of their very existence in this world. And this poor man complains. "My Lord," he says to Him, "You ask me whether I want my health, but I have no man." That is to say — what do we mean when we call ourselves human beings?

There is no example, my dear ones—let me say it to you in a few words. There is no example. We need people who set an example. We need a mother who sets an example: for her to tell the girl not to smoke, but for her not to smoke herself either.

We need the father who sets an example: 'My child, keep yourself pure, do this and that.' But not for him to be caught with a girlfriend of his own, and to have shut his own mother out of the house. Do you understand? The lesson won't take with so-and-so, when the man himself carries on the same way.

"My child, go to church"—but you go too; don't just read the newspaper and listen to the radio. We want example. People who set an example we don't have today. And that is the saddest thing of all, because people, you know, want to see more and to hear less.

He has had his fill of words. He wants this: what I say, I actually do. That's the whole issue. He'll listen, but he'd also want to know my life—whether the things I preach, I practice. Then I am the one who does and teaches, and my word gets through.

But if a person finds out that I, who preach these things, don't actually do them—or there's even one thing I don't do—it all collapses. Because for a person to build up a good name takes many deeds, but to lose that name, one bad act is enough. It calls for great care; it is the science of sciences—to be a real person, to be able to hold firm by your word and by your conduct.

Through your conduct, your forbearance, your love, your financial support, and your own strength, you must help carry another person who is paralyzed. For if humanity lies in spiritual paralysis, it is because none of us, for our part, is the kind of person able to bear the infirmities of the weak—as Scripture says, “to bear the infirmities of the weak.” For this is our moral obligation.

It is an obligation. We complement one another. You cannot simply say, “I will shut the door, go inside, and let the world tear itself apart,” as we put it. No, my dear, you bear responsibility. When the house next door is on fire, you do not retreat indoors, because when the bear dances at your neighbor’s house, it will soon come to yours as well. Is that not so? How can you say, “I will go inside”? You do not go inside. You show proper concern, go out, and see what you can do to prevent the situation from getting worse.

This man complains that for thirty-eight whole years not one person was found to help him. It seems he had no people of his own, or if he did, they had grown tired of him—because many people who are ill in hospitals, with incurable conditions and the like, don't get even a single visit from their own relatives.

They have been abandoned completely. Their own people don't even show up there to show any interest, in case circumstances force them to take the person home themselves and care for that incurable illness. «We can't keep him here any longer; let this bed go to someone else, someone who has some chance of getting well.» And no one comes forward. And now you can understand what goes on inside the soul of a man like that, and more broadly, what goes on in the world. So this complaint, which he laid before our Christ, our Christ took seriously; He took it into account, and He took it upon Himself in person. He says: «Behold, here is a man. This is why I, being God, became man — to help man.»

And He immediately puts His omnipotence and His love into action. He went to the one He knew had been there a long time. Why didn't you go sooner, sir? You've been here for years, around and around. Why didn't you go sooner?—here He teaches that God comes to each person in his need, in his circumstance, in his condition, at the hour when it must be.

Every person must mature—under pain, under sickness, under mourning, under want, under unemployment, under abandonment. The person must mature. These are the means by which we are trained.

You've seen it: he says, put compresses on it for a few days and then come back. "Don't open it now, doctor." We're not opening it now. We'd get the opposite result. Let it mature. And so you sit there now with patient endurance and keep applying the compresses.

...poultices, so as to create the right conditions for surgery. If a tooth becomes swollen, you will take these antibiotics, and when the swelling has gone down, you will come back so that we can deal with it. You do not intervene while it is in that condition; otherwise, we get the opposite result—even death—if we attempt to operate on a swollen tooth, to extract it, or do anything else. We have so many such examples right here.

These are signs that patient endurance is needed there, to wait. What does patient endurance mean? We say, have patience. But what does it actually mean? Have you ever thought about what you're recommending to him, and whether he even knows what you're telling him?

The word for patient endurance, hypomone, is a compound. Ypo-meno—I remain under. Meno-ypo. Where do you remain under? God presses upon me; the circumstances, the events, the pain, the orphanhood, the joblessness press upon me, and I stay there underneath. The person is pressed hard. What is the olive-press called in the formal language? The elaiothliptirion. What does it do? It presses—it presses the olive and brings out the oil.

If it doesn't press it, if it doesn't squeeze it, it gives no oil. And human life is exactly the same.

And if many times we plead, and if many times we pray, yet get no answer, it's that we're not meant to receive an answer yet. Things are such that the right hour has not yet come. So our Christ knows that this man had not yet matured and still needed more, and more, and more.

He came at that right moment, when the man was already ready for the operation, as we were putting it. And you saw the results. "Sir," he says, "I have no man." Do you still have the courage, after thirty-eight years of hearing the lies and the promises of the world?

Do you have the courage, my good man, to speak to me so calmly, as though you're not the least bit stung by this odd question of mine? This is the cultivated man.

We don't have this cultivation, this cultivation that goes deep. This is cultivation in depth. That is where you can tell whether a person has advanced in Christianity—whether he can bear with strange things.

Because this is a strange question. And yet he bore with it, because he had been cultivated in depth. He sees nothing in the man's hand—no bag, no surgical instruments, nothing medical—to take Him for a doctor. He's simply a man; imagine what sort of figure He seemed to be. And yet He tells him exactly what is happening to him, without anything visible taking place.

Then, as matters unfolded, he became ready. And when God sees that the time has come, you will see Him where you least expect Him. For if God comes where events are taking their natural course, His hand is not evident. God will reveal Himself where nature can do no more, where human reason reaches its limit, where science yields, where the ship is empty, where everyone has abandoned it. That is when Christ will appear.

At that moment—so that it would be clear this is His own work, His own doing. Because if He were to come at a point when nature itself could pull through, the power of God would not be seen.

There's a woman whom the doctor tells not to have another child. Perhaps even the priest tells her not to have another. But she, held in check by her conscience—which stands above the priest and above the doctor, because it belongs to God—

she says, I will do what God says, and God will help. And the woman conceives, she carries the child, she gives birth—and the doctor rubs his eyes in amazement, and the priest rubs his eyes too. Behold the power of God—right there, where everything had come to a standstill.

If the doctor had said there was a ninety percent chance—or even fifty-fifty—that she would pull through, afterward people would naturally have said, “Nature helped; she had a strong constitution,” and so on, and that was how she made it. The power of God would not have been evident. That is why God intervenes precisely when every possibility has ended badly, when everything has come to a standstill. It is there that He reveals Himself.

That is where the power of God shows itself. You remember what the Lord answered Paul, when Paul kept asking Him to heal him and He did not heal him. Paul was dragging himself along; he suffered, sick for years. "My grace is sufficient for you," He says, "for my power is made perfect in weakness."

That's where it will show. When you're strong and healthy, a young man in his prime and so on, of course you get around the whole world. But now, a wreck like this — how do you get around? So there must be someone else inside you. That's where grace shows.

There is a lesson here too that should not go unnoticed: our Christ left this man all those years, when He could have sent him someone. And He Himself was going about there for three years, and had not come to him. Perhaps He had gone to some other feast held there, but had not come to this place; and He had not come here by accident. He came now, at exactly this moment, and the Evangelist put those very words there, that Jesus, knowing the man had already been there a long time, went to him. That is why we too, when something is not happening, say he has not matured yet. When he matures, we will see it; it takes the hand of God.

We have no need of nature when God puts His own hand to the matter — He who is the Author and Ruler of nature. Sometimes we say, without understanding what we are saying, "God willing and the weather permitting." In other words, God may want something to happen, but if the weather doesn't want to give rain, then nothing happens.

We speak these blasphemies, making the weather greater than God. But that is not how it is. Is it possible, if God wills a thing, for the weather not to will it? For the weather not to will it, God would first have had to not will it.

So do not, in your carelessness, make God lesser than the weather, than nature. In any case, the man explained to Him, "This is what happens to me," he says. "Another comes and takes my place. Then he leaves me here; someone had given me a little support, and then went away."

Jesus says the word, and it happens right then. It's a command: "Take up your bed and walk." And whatever sort of bed it was — let me put it this way — it certainly wasn't some light camp cot! Even a cot is something the likes of us couldn't hoist onto our back.

Some bed, a wooden bed, some sturdy wooden bed that had held him up there all those years, and you understand what kind of bed that would be. "And immediately the man was made whole and walked."

He was made whole, took up his bed, and walked.

Who is this who has the power to overcome nature in a fraction of a second—to make paralyzed limbs work immediately, not gradually, little by little, until the man can walk, but to make him rise at once, take up his bed before everyone, and leave?

God does four things at once here, and whatever He does He does rightly and completely. God does not do half a job, because He is almighty; He lacks no materials, nor does He wait for help from outside.

He is the Creator Himself. We break, and He mends. For if most of us were questioned, out of a hundred sick people we would find that ninety-eight of us made our own illness with our own hands.

With our teeth, with our glass, with our late nights, with our flesh we made the illness, ninety-eight out of a hundred. We cannot call God to account. The hereditary cases are few; the rest of us, in our carelessness, live this way. And though today we have reached the point where the asylums and the other clinics and the sick-beds in homes outnumber the healthy, where the proportion of the sick today is greater than the healthy, we have made this ourselves, and we go on, despite all the progress, still making beds ourselves, piling bed upon bed, because we will not live a natural life, we will not listen to the law of God.

Women, for the most part, who do not bear children—most of them lose their minds. They become nervous, they cannot sleep, and suffer from all kinds of problems, because nature punishes them; nature takes its revenge on you. A woman who gives birth is herself born anew. Look at a mother of thirteen children: she is more beautiful for her age than her daughters are today.

Whatever a man does, he does against himself; let him not demand it of God. The taxi driver brought me here just now, and he had an iced coffee and his pack of cigarettes. I watched him with the straw, pulling away. "So which one's the drug," I said to him, "the cigarette or the coffee?" A coffee and a pack of cigarettes. A young boy, barely twenty, and shriveled up, as if you had put him in that furnace where Hitler burned the Jews. All on his own, up there at the wheel, he is destroying his life. Is it God's fault? It is not God's fault. It is our own fault. I tell him how it is, but he says it has a natural taste.

“They’re preservatives,” I told him. “But who is going to preserve you, when at such a young age you are keeping yourself going on preservatives? Who will keep you alive? What cardiologist will take care of you tomorrow, and what will you be able to accomplish?”

In any case, if we are willing to understand it, we ourselves are our own destruction. Whatever the case, Christ set the man in motion again, got him up and going. But as it happened, as we were saying, that day was the Sabbath.

And on the Sabbath, for them, it was forbidden to carry anything on your back. You could not even take a loaf of bread in your hand on the Sabbath. The other scoundrels standing outside, who were watching Jesus and the rest, seized on what the Jews had done.

Because here the Gospel says the following.

Now that day was the Sabbath. And this becomes a big issue. "So the Jews said to the man who had been healed." They didn't go to the doctor, to Jesus—they went and grabbed hold of the man who had been paralyzed. "You know it's the Sabbath," they tell him that day. "It is not lawful for you to take up your bed." You are not permitted to carry your bed.

Listen to the cruelty, listen to their words. A man who has been paralyzed for thirty-eight years, and they see with their own eyes that he has been miraculously healed—and they tell him it is forbidden today to lift up his bed. What hypocrisy! "This man answered them: The one who made me well, he is the one who told me, take up your bed and walk." I didn't do it on my own, he says.

He is the one who commanded me. As if to say: the One who gave the command to my dead, paralysed limbs, and they were set in motion and brought to life — He is the one I obey. He is the one who told me to pick up my bed. So they asked him — they ask him: 'Who is the man who said to you, take up your bed and walk?' Who is this Lord? Don't you know who this Lord is? The One who has had you all strutting about like roosters, up on your feet all these days in Jerusalem, the One you are hunting at close quarters, watching for a chance to catch Him in a word or in some breach of the law, so you can hang Him on the cross? You don't know? You won't say it? It is hypocrisy. In other words: who is this man who dared — who dared to do such a thing?

And the healed man said, "I do not know who he is." "For Jesus had withdrawn, since there was a crowd in that place." He left. He gave the command, and then—the moment the man would take up his bed and it would be seen what had happened—He knew what would follow, and so He withdrew, so that they would not applaud Him.

...because you, or others who didn't know him, would have said, "Well done!" — and as for those who did know him, he knew exactly what he would hear from them — even so, he slipped away. See what people say in a case like this: "Do good," they say, "and throw it in the sea." And even if it's in the sea, it won't be lost; it will be found. When God one day casts His net to bring up out of the sea whatever you have thrown in, He will find yours too. We, unfortunately, do nothing unless we've already secured the credit for it in advance.

He forestalls it, where what we do will be recorded. I have a man from Corfu who for twenty years now has sent me twenty drachmas every year. He has made a vow, he tells me,

in honor of Saint Nektarios, and he writes asking me to record it at the church of Saint Marina and to write back whether I received the money. Twenty drachmas, that's all of it. What are you supposed to write? And what will the postage cost to send it, and what will be left over to offer for the Saint?

But the Saint won't have it written down. Let it be recorded, twenty drachmas, that he's a donor, that he gives twenty drachmas every year. Who knows—maybe the Saint did him some good, and God bless the man for it, but look at how he holds on to it and how he thinks about the whole thing.

That's the thing — we do nothing at all unless it gets written down, unless it's written down. Another man came up to me and said, "I gave you some money," he said, "for Saint Nektarios, for the icon painting." I said, "Yes, I received it." "I had something written down over there," he said, "and I see you haven't put it in." "Where did you see that?" I said. "There it is," he said, and he points to it: "Anonymous, five hundred drachmas." But that line was for the current month. And as it happened, I had the register right there in my bag.

The list over there read: "Anonymous, five hundred drachmas, for the repose of those who in any way have harmed him"—that is, he offers it for his enemies. Now that is something new. You offer it for your enemies—not so as to put it in the newspaper for your enemies, but you offer it for the priest to read out.

When I'm reading and someone has it that he's holding a memorial for his enemy, that's overdone. There's ego in it. However you go about it, there's ego. Ah, but you're still in it, I say. Forgive me, sir, I tell him. So I entered it—it will appear in June, and there you'll see it.

Whoever gets the Saint Marina bulletin will find it. In June, right there, someone offering for his enemies. That's us. He did his good deed and left. Anonymously. He wants no credit. Let the miracle do the speaking.

Let it speak for me.

If only we could do that ourselves. Let your left hand not know what your right hand is doing. But us — if we give something to someone, if we help someone, we never let them forget it. It's: 'The bread you're chewing with your own teeth, I'm the one who gave it to you.'

That thing you're wearing — I'm the one who gave it to you. It would be better if they never ate your bread at all. If you're only going to wring him dry over it, better not to give it to him in the first place — better to leave him under no obligation. Seriously: when you've given to someone in order to put him in your debt, you haven't put him under obligation at all; you're the one who's under obligation.

Do you not know that when you give, you do good first to yourself and then to the person you are helping? Do you not understand this? That person may prove ungrateful. But even if he does not repay you with so much as a thank-you, God will repay you.

Because "he who has mercy on the poor lends to God"; he will be making loans to God. He looks at the hand of the poor man, the one in need, and he sees that this is Christ's own hand. Christ will repay it. He has the means, He is the Master, and He knows when He will pay each person. Do you understand?

So, even though we do so many good deeds, we may end up with none of them to our credit, because we trumpet our good deeds abroad. We want our names inscribed on the plaque of the donors, of the benefactors. You've seen how many there are—they want to give to an orphanage for their mother, and they put it in the newspaper.

In the newspaper. When you don't even know the orphanage is right there—just go and give five hundred euros for your mother. Why put it in the paper? It's the very same thing, "for the repose of my mother." That five-hundred is gone. Neither does your mother receive it, nor do you.

There's ego in it. A person has to hide these things. And this is exactly what Christ did here. He worked the miracle, He helped the man in his pain, in his affliction, in his hardship. But where is He? He slipped into the crowd and was gone—so that no one would see Him.

You know, satan hunts a person who does something good anyway, and he watches for a way to stop him from doing that good: to close up his hand so it never reaches into his pocket; and if it does reach into his pocket, then, when the man was going to give a hundred, to talk him into giving twenty; and if he does give that, to make him want the other person to feel indebted to him. With all kinds of tricks — he is cunning — he hunts a person down, so as not to let him do good. And so a person must do good with his whole heart, with an open hand, but he must also hide it. One of the Fathers of the Church gives a beautiful example, and I would like to tell it to you, since our Lord's behavior here gives me the occasion.

The lion, when it senses a hunter in the forest, hears the dogs and so on, runs to get away, and it lowers its tail and wipes out its footprints. Wherever the lion steps, the print shows. So it drops its tail down behind it and sweeps away its steps, its prints, so that the hunter cannot track it. In just this way, he says, the faithful person should act whenever he does some good work—so that Satan cannot find the tracks and the person lose his reward.

But even now, to this very day, most of us do what we do out of pride. There may also be people—and I want to believe this, so as not to speak in absolutes—for whom, truly, the left hand does not know what the right hand is doing.

You remember Saint Nicholas: at night he would go and toss it in through the window and slip away. He threw in whole dowries — not little five- and twenty-cent coins that nobody outside will even take,

It was not like the alms we give; it was an entire fortune, and it brought joy to those people. That, in any case, is what happened. He then slipped away through the crowd without being seen. Then it says there again—“after this,” forgive me—“but the man who had been healed…”:

This is why Jesus was in the temple, and the paralytic in the temple as well.

Would he have become paralyzed if he had gone to the Temple earlier? No, he would not have. It was because he did not go to the Temple—to the Church—that he became paralyzed. Examine our own lives and the lives of others, and you will see.

Now the paralytic, after thirty-eight years, is found in the temple. Why does he go to the temple? At the very least he goes to thank God—for that anonymous, unknown man who was sent to him there, who raised him up so that now he walks about.

But whose is the temple? It belongs to Christ, and when a person goes there, whom will he meet? The Lord of the temple. And this is exactly what happened now in the case of this man too.

Then Jesus found him in the temple and said to him: "See" — look, he tells him, pay attention — "see, you have been made well; sin no more" — so that was it, sin was the cause — "so that nothing worse happens to you" — you may suffer something even worse.

What worse could I suffer than thirty-eight years of paralysis? Something worse than paralysis? Yes, there is something worse. And what is the worst? To be condemned to Hell, to lose your soul. Now, if you suffered for thirty-eight years, that is nothing—it has passed.

And even if you had died in the meantime, it would pass. That is the point. But what if now your soul should fall into paralysis again? And when you suffer a paralysis of the soul—through unbelief, indifference, irreverence, and the like—then the situation is the very worst of all.

So the question is not simply that someone suffers. How is the soul of the one who suffers? That is the real question. For the body is healed.

The soul is not healed in that way. As for the body, both believers and unbelievers will receive it anew tomorrow. But we will not receive a new soul. If we hand it over as a raven, we will receive it as a raven; and if we hand it over as a dove, we will receive it as a dove. The man went away and told the Jews that it was Jesus who had made him well. So he went straight to them and said to their faces, “Gentlemen, you were asking me, and I did not know what to tell you. Now I know, because I met Him there and we spoke.”

And he gave me one last piece of advice—that it is Jesus. And this is what we lack. Many of us are religious, yet ashamed to be religious. Many of us make the sign of the Cross, but we make it hidden underneath our jacket.

Others make it inside their pocket, and others avoid making the sign of the Cross altogether. Others break their fast because they have company over; they are ashamed to show that they are Christians and that they ought to be fasting.

Others accept a sweet at a festive visit, even though it is Lent, or a fast, or a Wednesday or Friday, because they are ashamed to confess that they are Christians.

And yet the commandment stands: if you do not confess me before men, neither will I confess you before my Father in heaven. My beloved, these things which the Church calls upon during these days—and I repeat, as I told you at the beginning—she sets them before us to show the divinity of Jesus, that only a God could do such a thing, and no one else.

Christ not only rose, but is also God, as you have seen and heard in this case. The last thing I want to say to you is this: take heed in the temple. In the temple there is not only the priest, the chanter, the sexton, and the wardens. There is the Lord of the temple, who knows what was happening within this man, just as He knows what is happening within us. And He does not look at whether we set up a candle for show—do not put up a candle at all; rather give your very self, but pure. For we are ready to make gifts, and to help build churches, and so on—but our own soul we do not help as much as we should.

And there is a beautiful prayer that carries this meaning: those who love the beauty of Your house. Which ones? Those who sweep and clean the candle-stands? What is the house of Christ? It is this: first of all, it is the soul of man.

Yes, keep those material houses clean too, but the first house in which Christ dwells is the soul of man. And this is the one that must be clean first. So do you love the beauty of your soul, of your house? Is it cleansed, or does Satan sit inside it and defile it, and you do his bidding—then it is not clean.

You do not love the beauty and good order of your house. And even if you love your material house, you do not love the beauty and good order of your spiritual house. That is all I had to say for today. And I pray that our Christ will have mercy on us unto the ages. Amen. For we too are, in a certain sense, paralytics—some to a lesser degree and others to a greater.

Στη σειρά των ημερών αυτών και εφόσον στις δύο Κυριακές του Θωμά και των Μυροφόρων η Εκκλησία απέδειξε ότι ο Χριστός ανέστη, δεν εκλάπη. Δια των μαρτύρων αυτών, οι οποίοι ευρέθησαν εκεί, κι ο μεν Θωμάς

ηξιώθη να βάλει στον τύπον των ήλων το χέρι του.

Αξιώθηκαν δε οι Μυροφόρες να ιδούνε των τάφων κενών και να μιλήσουν με τον άγγελο ότι ο Χριστός ανέστη, δεν εκλάπη. Έπειτα από τις δύο, λέγω, μαρτυρίες αυτές και την προσπάθεια της Εκκλησίας να επιστρατεύσει αυτόπτας μάρτυρας για να αποδείξει την Ανάσταση του Ιησού, διότι είναι απαραίτητο στοιχείο. Εάν ο Χριστός δεν ανέστη, ούτε εμείς θα αναστηθούμε.

Θα μας κρατήσει ο άδης κάτω, όπως λέμε.

Όταν έκαμε την προσπάθεια αυτή και μετά την προσπάθεια αυτή, κάνει τώρα μια άλλη προσπάθεια σε μια σειρά Κυριακών.

Να μιλήσει και να αποδείξει και τη θεότητα του Ιησού, διότι πολλοί άνθρωποι αμφισβητούν την Ανάσταση του Ιησού και άλλοι αμφισβητούν και τη θεότητα του Ιησού. Άλλοι δεν τα αμφισβητούν και τα δύο, διότι τον Χριστό τον εκλαμβάνουν μόνο ως άνθρωπον, όχι και ως Θεόν. Όμως η ζωή του Χριστού είναι τέτοια που αποδεικνύει.

Και τα δύο, και την ανθρωπότητα του Ιησού και τη θεότητα του Ιησού. Διότι όταν ένας τρώγει, ο Θεός δεν τρώει, ο άνθρωπος τρώει. Όταν κοιμάται, ο Θεός δεν κοιμάται, ο άνθρωπος κοιμάται. Όταν δακρύζει, όταν ρωτάει, όταν αγωνιά, όταν προσεύχεται, αυτά είναι οι ανθρώπινες φυσικές εκδηλώσεις.

Αλλά όταν περιπατεί επί της θαλάσσης, όταν ανοίγει τάφους, όταν διώχνει δαιμόνια, όταν φτιάχνει με λίγο σάλιο, φτιάχνει μάτι, αυτά είναι της θεϊκής του φύσεως. Το Ευαγγέλιο είναι χωρισμένο μέσα σε δύο κατηγορίες.

Ομιλεί για την ανθρωπίνη φύση του Ιησού, αλλά ομιλεί και για τη θεϊκή φύση του Ιησού, για τη Θεία φύση του Ιησού. Γι' αυτό όπως σας έλεγα κάποτε άλλοτε, ο Άγιος Πρόκλος, ο μαθητής του Θείου Χρυσοστόμου, επίσκοπος Κωνσταντινουπόλεως, έλεγε «Ορώ τα θαύματα και ανακηρύττω τη θεότητα».

Βλέπω τα πάθη και ουκ αρνούμαι την ανθρωπότητα. Βλέπω δηλαδή τα θαύματα που κάνει ο Χριστός και ανακηρύττω και λέγω ότι είναι Θεός. Βλέπω όμως και τα πάθη του, ότι σταυρώνεται, ότι κλαίει, ότι αγωνιά, ότι ερωτά και λοιπά.

Και δεν μπορώ να πω ότι δεν είναι και άνθρωπος. Η ζωή λοιπόν του Ιησού αποδεικνύει ότι ήτο και Θεός. Τα έργα τα οποία έκανε απέδειξαν ότι ήσαν θεϊκά. Δεν μπορούν τα έργα αυτά να τα κάνουν άνθρωποι απλοί.

Αλλά έπρεπε αυτός που τα έκανε αυτά να είναι και Θεός. Διότι λοιπόν η Θεότης του Ιησού είναι απαραίτητο στοιχείο πίστεως για να γνωρίσει ο άνθρωπος και να σωθεί. Γι' αυτό λέγω, στη σειρά αυτών των Κυριακών θα δούμε τον Χριστόν θαυματουργούντα υπερανθρώπως.

Γι' αυτό επισύρει την ερχομένη Κυριακή, παραδείγματος χάριν, επισύρει από τη ζωή του Χριστού, από το Ευαγγέλιο, και παρουσιάζει ένα γεγονός το οποίο πράγματι αποδεικνύει ότι ο Χριστός είναι και Θεός. Είναι ένα περιστατικό το οποίο αναφέρει ο Απόστολος και Ευαγγελιστής Ιωάννης στο πέμπτο κεφάλαιο του.

Είναι η θεραπεία ενός παραλύτου, ο οποίος επί πολλά χρόνια ήταν παράλυτος και έγινε καλά απλώς με έναν λόγο του Ιησού. Στη συνέχεια, στην άλλη, την παρακάτω περικοπή, θα δούμε τον Χριστόν να θεραπεύει μίαν παράλυτον γυναίκα. Η παράλυτος αυτή γυναίκα ήταν στην ψυχή παράλυτος.

Πέντε άντρες είχε και ο έκτος της είπε δεν είναι δικός της. Και μέσα σε μια συζήτηση μόνο την μετέβαλε, της άλλαξε τη ζωή. Και έγινε η ποτέ σκοτεινή λεγομένη, έγινε η νυν Αγία Φωτεινή. Στο πέμπτο λοιπόν κεφάλαιο του Ιωάννου από στίχος ένα και κατωτέρω αναφέρεται το εξής περιστατικό.

Μετά ταύτα είναι η εορτή των Ιουδαίων και ανεβαίνει ο Ιησούς σε Ιεροσόλυμα.

Αυτή η κολυμβήθρα σήμερα κείται εις ερείπια, είναι μάλλον υπό την επήρεια των καθολικών.

Καθολικών, διότι, για να εισέλθει κανείς εκεί να πάει, θα περάσει από είσοδο Καθολικών και από Μοναστήριο των Συρίων Καθολικών. Όμως υπάρχουν τα ερείπια και πρόκειται περί τεραστίου συγκροτήματος, ως φαίνεται και από τα μάρμαρα, από τις πλάκες, από το βάθος, από την όλη διασκευή. Δείχνει ότι κάτι σοβαρό ελάμβανε χώραν εκεί. Εν πάση περιπτώσει, συνεχίζοντας.

Συνεχίζει εκεί και λέγει το εξής. Η κολυμβήθρα αυτή έκανε ένα θαύμα. Ακούστε τι. Εν ταύταις, τις στοές αυτές, τις καμάρες αυτές, εν ταύταις κατέκειτο πλήθος πολύ των ασθενούντων, τυφλών, χωλών, ξηρών, εκδεχομένων την του ύδατος κίνησιν και περίμεναν κάποτε να κινηθεί το νερό.

Άγγελος γάρ κατά καιρόν κατέβαινε εν τη κολυμβήθρα και εταράσσετο το ύδωρ. Πνεύμα αγαθόν κατέβαινε και εταράσσετο το ύδωρ. Ο ουν πρώτος εμβάς μετά την ταραχήν του ύδατος υγιής εγίνετο ωδήποτε κατείχετο νοσήματι.

Και όποιος κατόρθωνε πρώτος να μπει μέσα στο νερό αυτό, το οποίο, προ ολίγου μου φαίνεται είπα, είχε ταραχτεί από τον Άγγελο, από οποιοδήποτε νόσημα και αν κατείχετο ο ασθενής αυτός, θα γινόταν καλά. Γι’ αυτό λέμε ένα μέρος ή ένα προσκύνημα ή έναν Άγιο ότι είναι, λέει, κολυμβήθρα του Σιλωάμ.

Διότι θεραπεύει οποιοδήποτε νόσημα, δεν μπορούσε να πει ότι είναι βαρύ νόσημα αυτό και δεν θα τον μπορέσω. Οτιδήποτε νόσημα. Κολυμβήθρα αυτή ήταν τύπος της νυν κολυμβήθρας. Δεν ξέρω αν ξέρετε, ο άνθρωπος οποιοδήποτε αμάρτημα και αν έχει κάνει, είτε γνώσει είτε αγνοία προ του βαπτίσματος, το βάπτισμα το καθαρίζει.

Γι' αυτό οι πρώτοι χριστιανοί που ήκουαν το κήρυγμα του Χριστού ανέβαλον το βάπτισμά τους. Κοίταζαν να βαπτιστούν ει δυνατόν τελευταία. Τα έπαιζαν βέβαια μαύρα-κόκκινα, διότι δεν ήξεραν πότε θα πεθάνουν.

Όμως ο λογισμός τους με βάση την πίστη ότι το βάπτισμα των άνθρωπων τον κάνει καινούριον, ανέβαλαν όσο μπορούσαν το βάπτισμά τους. Όμως η Εκκλησία έχει θεσπίσει να βαπτιζόμεθα νήπια, αφενός να απαλλασσόμεθα από το βάρος του προπατορικού αμαρτήματος, αφετέρου δεν ξέρουμε πότε θα φύγουμε.

Κι αν κάποιο συμβάν έκτακτο, και μάλιστα στις ημέρες μας, στους καιρούς μας, που τόσο της μόδας έγινε ο θάνατος και δεν ξέρεις πώς φεύγει ο άνθρωπος σήμερα από τον κόσμο, θα ήταν ακόμη επιβεβλημένο ο άνθρωπος να βαφτίζεται αμέσως μόλις γεννηθεί.

Διότι δεν ξέρει πότε θα φύγει από τον κόσμο τούτο, κι αν θα φύγει αβάπτιστος, χάνεται ολοκληρωτικώς. Εδώ λοιπόν ήταν ένας τύπος της κολυμβήθρας της σημερινής, η οποία οποιοδήποτε αμάρτημα θα το καθάριζε.

Βέβαια εμείς είμαστε νήπιοι βαπτισμένοι και έχουμε σχέση με ένα άλλο βάπτισμα, το δεύτερο λεγόμενο βάπτισμα που είναι η μετάνοια και η εξομολόγηση. Αυτό είναι ένα βάπτισμα μετά το βάπτισμα και μια χάρη μετά την χάρη.

Διότι δεν είναι δυνατόν ο άνθρωπος να ζήσει και να μην αμαρτήσει. Μα με το μάτι, μα με το χέρι, μα με το στόμα, μα με τα αυτιά, μα, μα, μα Είναι χίλιοι τρόποι που μπορεί ο άνθρωπος να αμαρτήσει Εν λόγω, εν έργω, εν διανοία Διότι λοιπόν, ος ζήσεται άνθρωπος και ουχ αμαρτήσει Δεν είναι δυνατόν άνθρωπος να ζήσει μια ημέρα, όπως έλεγε χθες ο Ιώβ στο βιβλίο του που εόρταζε Και να μην είναι αμαρτωλός, εθέσπισε ο Χριστός μας, όπως σας είπα σε προηγούμενο μάθημα

Το βράδυ της Αναστάσεως, το μυστήριο της μετάνοιας και της εξομολογήσεως Γι' αυτό και από τους πατέρας μας, τους Αγίους Το βάπτισμα λέγεται, η μετάνοια και η εξομολόγηση λέγεται δεύτερον βάπτισμα Και μάλιστα αν κάποιος εν κατανύξει, εξομολογηθεί και κλάψει και δακρύσει Λέγει ο αδελφός του Μεγάλου Βασιλείου, ο Άγιος Γρηγόριος Νύσσης και δάκρυον στάξαν ισοδυναμεί το λουτρό.

Είναι σαν να ξαναβαφτίστηκες. Καθαρίζει ο άνθρωπος τις αμαρτίες δια της μετανοίας εξομολογήσεως του ετέρου αυτού βαπτίσματος τα οποία έγιναν μετά το βάπτισμα. Γιατί όταν ο άνθρωπος μεγαλώνει και φτάνει σε μια ηλικία 6, 7, 8 ετών κλπ αρχίζει τις αμαρτίες για τις οποίες είναι υπεύθυνος και πρέπει να έρχεται σε εξομολόγηση

Η εξομολόγηση. Κάνουν πολύ άσχημα οι γονείς που τα παιδιά τους δεν τα πάνε στον εξομολόγο από πέντε χρονών. Σήμερα είναι πανούργα τα παιδιά, πανούργα. Με τα μέσα τα οποία τους διαθέτουμε εμείς στο σπίτι, στο περίπτερο, στο σχολείο, στον δρόμο κλπ., τα παιδιά έχουν μια πρόοδο τουλάχιστον κατά δέκα χρόνια. Μπορεί ένα παιδάκι πέντε ετών να σου μιλάει σαν ένα παιδί του παλιού καιρού δεκαπέντε ετών και να ξέρει πράγματα και να έχει μπει στις πονηρίες της σαρκός, του κόσμου και του σατανά κατά δέκα χρόνια γρηγορότερα. Και αν οι πατέρες λέγουν από έξι χρονών να τα εξομολογούν τα παιδιά, σκεφτείτε σήμερα: είναι πονηρά, διαβολεμένα από τα γεννοφάσκια τους και έχουν την ανάγκη από το πετραχήλι γι’ αυτά. Μην ακούτε που λένε «αγγελάκια είναι»· διαβολάκια, με όλη τη σημασία της λέξεως. Εδώ λοιπόν, λέγω, δείχνει καθαρά αυτόν τον τύπον. Εκεί κάτω στα Ιεροσόλυμα υπάρχουν και άλλα κομμάτια.

και άλλες κολυμβήθρες, όμως αυτή έχει πολλά περιστατικά να επιδείξει. Εν πάση περιπτώσει.

Τώρα βέβαια ήταν και κόσμος ο οποίος έφερε ασθενείας που ήταν δύσκολο να κινηθεί. Το να έχω κάτι στο μάτι μου, όμως να έχω καλά τα πόδια μου, μπορώ να πηδήσω μέσα. Να έχω κάτι στο δάχτυλό μου, στο χέρι μου, αλλά να έχω καλά τα πόδια μου, μπορώ να πηδήσω μέσα.

Αλλά αν έχω άσχημα τα πόδια μου, πώς θα πηδήσω μέσα, αν κάποιος δεν με πάει; Και ποιος είναι εκείνος ο οποίος θα περιμένει, «ας περάσει ο κύριος τάδε τώρα που χτυπήθηκε το νερό»; Ποιος δίνει τη θέση του; Κανένας δεν τη δίνει. Με αυτά, σκληροί εμείς, δεν δίνουμε τίποτα.

Γι' αυτό εδώ παρουσιάζει τώρα έναν άνθρωπο που πάλευε εκεί 38 χρόνια ολόκληρα. Έμενε και περίμενε. Δεν ήταν ορισμένη η ίδια η ώρα, να πείτε ότι, ξέρετε, 12 με 1 θα λάβει χώρα με αυτό. Αυτό. Όχι! Όταν ήρθαν και αποτίθελε. Μεσημέρι ήταν, μεσάνυχτη ήταν, πρωί ήταν, απόγευμα ήταν. Δεν είχε. Και κατά συνέπεια όλοι στεκώσαν τεφόπου λόγγι με το πιστός και το χέρι που λέμε. Ποιος θα βουτήξει μέσα πρώτος;

και καταλαβαίνετε τι γινόταν εκεί πέρα και μάλιστα για τους ανθρώπους που είχαν ανίατες ασθένειες και ασφαλώς δεν θα έρθανε για πονοκέφαλο εκεί, αλλά θα έρθανε για σοβαρές ασθένειες και να αντιλαμβάνεστε ότι ψαγιένεται.

Λέγει λοιπόν κι αυτός μια λεπτομέρεια τώρα εδώ πέρα. Ην δε τις άνθρωπος εκεί τριάκοντα και οκτώ έτη έχων εν τη ασθενεία αυτού. Τούτον ιδών ο Ιησούς κατακείμενον, και γνους ότι πολύν ήδη χρόνον έχει, λέγει αυτώ· θέλεις υγιής γενέσθαι;

Ο Χριστός μας σαφώς επεσκέφθη το μέρος εκείνο και γνώριζε ότι ο παλαιότερος εν ασθενία που περιμένει εκεί είναι Αυτός. και πήγε σ' αυτόν, δεν πήγε στους άλλους. Και του έθεσε βέβαια ένα παράξενο ερώτημα.

Εδώ για να έχει ένας 38 χρόνια άρρωστος και μάλιστα παράλυτος δηλαδή παρακάτω βγαίνει ότι έφτασε σε παραλυσία λόγω της αμαρτίας έζησε δηλαδή ζωή εξ όλης και προ όλης όπως θα λέγαμε και έφτασε εις παραλυσία και έχει 38 χρόνια τώρα, πληρώνει το φόρο Πόσο ετών θέλετε να βάλουμε για να κάνει αυτές τις βρωμιές ώστε να φτάσει σε παραλυσία;

Βάλουμε και 20, 22, 25. Τώρα, στα 38, θα φτάσει 60 τόσο ετών άνθρωπος. Να κάτσει εκεί στην υγρασία μέσα, εγκαταλελειμμένος από τους ανθρώπους. Πώς θα ήταν, πόσο θα έδειχνε; Θα έδειχνε 80 χρονών, 50 ο άνθρωπος αυτός. Και θα είχε ασφαλώς πολυγεράσει, όπως λέμε. Ευχαριστούμε. Να πηγαίνει τώρα ένας νεαρός 30, 32, 33 ετών και να του λέει: «Θέλεις υγιής γενέσθαι;» Πώς θα έπρεπε να του 'ρθει;

Έπρεπε να δουλέψει ο άνθρωπος, έπρεπε να κλωτσήσει, να σοκαριστεί γιατί είναι ανακόλουθος κατά την λογική μου. Είναι καθαρή ειρωνεία. Τι είσαι εσύ που με ρωτάς αν θέλω να γίνω καλά και τι δουλειά κάνω εδώ πέρα τόσα χρόνια;

Είναι παράξενο το ερώτημα, αλλά αυτά τα νευράκια και αυτούς τους εγωισμούς τους έχουμε στην αρχή. Όταν ταπεινωθούμε, όμως, και μας γονατίσει κάτω η ασθένεια, κάποιο περιστατικό, ταπεινωνόμεθα.

Φανόμεθα, διότι την απάντηση που έδωσε αυτός ο άνθρωπος εγώ δεν είχα τη δύναμη να του δώσω, ομολογώ. Αυτός απήντησε σαν να ήταν φυσική η ερώτηση, σαν να αναγνώριζε εν τω προσώπω αυτού του ανθρώπου που τον πλησίαζε ότι θα μπορεί κάτι να με βοηθήσει, κάτι να μου κάνει. Του μίλησε πολύ φυσιολογικά. Κύριε, Κύριε, άνθρωπον ουκ έχω.

Ευχαριστώ. Όταν ταραχθή το ύδωρ, βάλη με εις την κολυμβήθραν, ο παράλυτος. Αν δεν με πιάσει κάποιος να με βάλει, δεν θα μπορέσω να πάω ποτέ. Ενώ δε εγώ έρχομαι εκεί που κάνω και εγώ να κουνηθώ να πάω, άλλος προ εμού κατεβαίνει και πάει χαμένο.

Καταλαβαίνετε δηλαδή την αγωνία και την πικρία που αισθάνθηκε αυτός ο άνθρωπος αυτά τα χρόνια εκεί. Εκεί είδε τη ματαιότητα του κόσμου, εκεί είδε την ψευτιά και την αδιαφορία του κόσμου. Διότι όταν πήγε, φέρ' ειπείν, σήμερα ένας νεαρός που έχει το μάτι του, που έχει το χέρι του, κάποια άλλη ασθένεια, και τον βρήκε τον γέροντα εκεί.

Τι σ'άγεινε, φυσικό είναι αυτό, ε! Έχεις πολύ καιρό εδώ, γέροντα; Ποιο να πούμε, έχω δέκα χρόνια. Δέκα χρόνια! Και ακόμη δεν πήγες; Πώς να πάω, παιδί μου; Α, έκανε την άκρη, και τι σε νοιάζει εσένα. Ή να γίνω καλά και εγώ θα καθίσω να σε βοηθήσω.

Τέτοιες υποσχέσεις, θα γίνω άλλος. Πόσο καιρό είσαι, δεκαπέντε χρόνια; Δεκαπέντε χρόνια! Και δεν βρέθηκε άνθρωπος να σε βοηθήσει. Εγώ, τι σε νοιάζει. Γινόταν καλά κι αυτός και έφευγε. Κάτσε να δει για τον γέρο.

Όταν ο άνθρωπος τηγανίζεται στο ίδιο τηγάνι με τον άλλον, τον πιστεύει. Όταν βγει από το τηγάνι αυτός, τον ξεχνάει τον άλλον.

Θυμόσαστε τον Ιωσήφ όταν ήταν φυλακή με τους δύο, τον αρχισιτοποιό και τον αρχιοινοχόο του Φαραώ. Τι λέγανε εκείνοι; Να βγούμε εμείς, και τι σε νοιάζει. Αλλά λέει, θυμηθείτε με απάνω στο παλάτι που θα πας· εσύ, του λέει ο αρχιοινοχόος, θα ξαναπάς στη θέση σου που ήσουνα πρώτα, κοντά στο βασιλιά· εσένα θα σε φάνε τα πουλιά επάνω, του λέει, στο ξύλο· εσύ, θυμήσου με. Πού να τον θυμηθεί; Δεν τον θυμήθηκε, έπρεπε να γίνουν έπειτα άλλα ιστορικά γεγονότα και λοιπά.

Για να αναζητήσουν κάποιον που ερμηνεύει τα όνειρα, όταν είδε τα όνειρα των ισχνών αγελάδων και των παχέων. Και όταν είδε τους στάχεις, αν ενθυμείστε από τα σχολικά θρανία ακόμη που μάθαμε τότε, τον ενθυμήθηκε. Λίγο αργότερα τον έφερε μέσα.

Γι' αυτό πολλές φορές καλά κάνει ο Χριστός και δεν μας βγάζει και εμάς από το καμίνι. Γιατί ξεχνάμε τον πόνο του άλλου, ξεχνάμε την ανάγκη του άλλου. Και περιμένουμε, τι να πω ότι περιμένουμε, δεν πρέπει να πω τι περιμένουμε.

Εν πάση περιπτώσει, το θέμα είναι ότι ο άνθρωπος αυτός παραπονιέται ότι δεν έχει άνθρωπο.

Ξέρετε τι άλλη αλληγορική σημασία έχει αυτό το περιστατικό; Ο παράλυτος άνθρωπος είναι όλη η ανθρωπότης. Η οποία κοίτεται παράλυτος, μη έχουσα άνθρωπον βοηθόν. Και ήρθε ο Χριστός, έγινε ο ίδιος ο Θεός άνθρωπος, να βοηθήσει τον άνθρωπο.

Και οι άνθρωποι δεν τον δέχονται ως βοηθόν των Χριστιανών. Δεν τον δέχονται ως σωτήρα των Χριστιανών, ως λυτρωτή των Χριστιανών. Γι' αυτό και βλέπετε εορτάζουν το Πάσχα, αλλά δεν ζούνε το Πάσχα. Εορτάζουν το Πάσχα, αλλά δεν θέλουν τίποτα, μα από αυτόν σχέσιν, που έκαμε το Πάσχα και έδωσε τη χαρά του Πάσχα και ελευθέρωσε τον άνθρωπο.

Και τον βοήθησε και υλικώς και πνευματικώς τον κόσμον τούτον.

Κοίτεται όλη η ανθρωπότης, λέγω, εν τω προσώπω αυτού του παραλύτου εδώ· άνθρωπον ούτε έχω. Ξέρετε, ακόμη αυτό έχει μια άλλη ηθική διδασκαλία. Αγία, πολλοί άνθρωποι μένουν στην αμαρτία και παραμένουν στο στραβό δρόμο, διότι δεν έχουν άνθρωπο.

Διότι δεν έχουν άνθρωπο. Και πολλοί άνθρωποι έφτασαν να κοίτονται παράλυτοι ψυχικώς εις τον κόσμον, εξαιτίας μη εχόντων ανθρώπων. Δεν είχαν άνθρωπο. Μα πώς; Είχε τη μητέρα του, είχε τον πατέρα του, αυτός, αυτή· πώς κατήντησαν έτσι;

Καλύτερα να μην τους είχανε, γιατί πολλά παιδιά έχουν τέτοιους γονείς που καλύτερα να μην τους είχανε. Ξέρετε τι λέει ο θείος Χρυσόστομος; Λέγει το εξής: Άνθρωπος, λέγει, χωρίς προστάτη, χωρίς άνθρωπο βοηθόν, άλλοτε σώζεται, άλλοτε απόλλυται.

Άνθρωπος όμως με κακόν οδηγό θετικά χάνεται, θετικά απόλλυται.

Πήγαινα να μιλήσω κάποτε στον Άγιο Νικόλα της Καλλιθέας· μιλούσα εκεί 6-7 χρόνια. Ήταν καλοκαίρι και στην πλατεία Κλαυθμώνος μπήκε μια κυρία μέσα με μια κοπελίτσα 16 ετών που την είχε με την κιλότα της και με το σουτιέν της.

και πήγε αυτό το διαβολάκι και κάθισε μπροστά, δεξιά. Ήταν ο οδηγός του τρόλεϊ, δεξιά είναι η ρόδα και είναι μια, ένα, πώς να σας το πω, της ρόδας, πώς το λέμε αυτό που σκεπάζει, στο φτερό εκεί, και κάθισε εκεί επάνω.

Τι την ήθελα αυτή τη μάνα που την είχε; Εγώ τη νομίζω· χωρίς μάνα, ορφανό, υπήρχε εκδοχή να σωθεί αυτό.

Να σωθεί αυτός. Νιώθετε; Δεν είναι ότι υπάρχουν άνθρωποι εδώ. Ο Διογένης έψαχνε το μεσημέρι με το φανάρι να βρει ανθρώπους. Λέει: «Δάσκαλε, δεν βλέπεις ανθρώπους;» «Όχι», λέει, «ανθρωπομόρφους ανθρώπους. Ανθρώπους στην πραγματικότητα». Ήταν, λοιπόν, και είναι και θα είναι, δυστυχώς, διότι εμείς οι άνθρωποι δεν θέλουμε. Έτσι, η ανθρωπότητα είναι παράλυτη σήμερα· είτε υπάρχουν σπίτια είτε δεν υπάρχουν, είναι σαν να μην υπάρχουν. Είτε υπάρχουν οικογένειες είτε δεν υπάρχουν, είναι σαν να μην υπάρχουν. Υπάρχει τόση πνευματική παραλυσία, που καλύτερα να μην υπήρχαν. Και έχουν ανάγκη από άνθρωπο, είτε γονέας είναι είτε κάποιος γνωστός, είτε ο διδάσκαλος είτε ο κλήρος είτε κάποιος, να μιλήσει στους ανθρώπους αυτούς για το θέμα της υπάρξεώς τους στον κόσμο τούτο. Ο καημένος αυτός παραπονείται: «Κύριέ μου», του λέγει, «με ρωτάς αν θέλω την υγειά μου, αλλά άνθρωπον οὐκ ἔχω». Δηλαδή, τι λέμε άνθρωποι;

Δεν υπάρχει παράδειγμα, αγαπητοί μου, να σου το πω με λίγα λόγια. Δεν υπάρχει παράδειγμα. Θέλουμε ανθρώπους με παράδειγμα. Θέλουμε μητέρα με παράδειγμα. Να λέει το κορίτσι να μην καπνίσει, αλλά να μην καπνίζει και αυτή.

Θέλουμε τον πατέρα με παράδειγμα. Παιδί μου, να διατηρηθείς, να κάνεις... Αλλά να μην τον πιάνει και αυτόν να έχει φιλενάδα. Και τη μάνα του να την έχει κλείσει έξω. Καταλάβατε; Δε θα πιάσει το χαρτί στον κύριο Συγκακό, αλλά να μπέζει και ο ίδιος.

Παιδί μου στην εκκλησία, αλλά να πηγαίνει και αυτός, όχι να διαβάζει τη εφημερίδα και να ακούει από το ραδιόφωνο. Θέλουμε παράδειγμα, ανθρώπους με παράδειγμα δεν έχουμε σήμερα. Και αυτό είναι το θλιβερότερο γεγονός, γιατί ο άνθρωπος ξέρετε, περισσότερο θέλει να βλέπει και λιγότερο να ακούει.

Είναι χορτασμένος από λόγια. Θέλει αυτό που λέγω εγώ, το κάνω, το κάνω, αυτό είναι το θέμα. Θα ακούσει αλλά θα ήθελε να ξέρει και τη ζωή μου, αν αυτά τα οποία εγώ κηρύττω τα πράττω. Τότε είμαι ο ποιήσας και διδάξας και ο λόγος μου περνάει.

Εάν πληροφορηθεί όμως ο άνθρωπος ότι εγώ που κηρύττω αυτά, Όχι δεν τα κάνω αυτά, αλλά ένα δεν κάνω, φεύγουνε όλα Γιατί ο άνθρωπος για να αποκτήσει ένα όνομα χρειάζονται πολλές πράξεις Για να το χάσει το όνομα και με μία κακιά το χάνει το όνομα Είναι προσοχή μεγάλη, είναι επιστήμη επιστημών Το να είσαι άνθρωπος, να μπορέσεις να κρατήσεις με το λόγο σου, με τη συμπεριφορά σου

Με τη συμπεριφορά σου, με την ανεκτικότητά σου, με την αγάπη σου, με το πορτοφόλι σου, με την πλάτη σου, να κρατήσεις και έναν άλλον παράλυτον. Διότι, αν κείται η ανθρωπότης σε παραλυσία πνευματική, αυτό οφείλεται διότι όλοι εμείς, από την πλευρά μας, δεν είμεθα άνθρωποι οι κατάλληλοι που μπορούμε να κρατήσουμε των αδυνάτων τα ασθενήματα, όπως λέει, «τα ασθενήματα των αδυνάτων βαστάζειν», διότι έχουμε μία ηθική υποχρέωση.

Είναι υποχρέωση. Ο ένας συμπληρώνει τον άλλον. Δεν είμαι εγώ, κλείς την πόρτα να πάμε μέσα και άστον κόσμο να βγάλει τα μάτια του, όπως λέμε εμείς. Όχι αγαπητέ μου, έχεις ευθύνη. Όταν υπήρχε πυρκαγιά στο διπλανό σπίτι δεν πας μέσα, γιατί όταν η αρκούδα χορεύει του γείτονα θα έρθει και στο δικό σου. Έτσι δεν είναι. Πώς θα πεις θα πάω μέσα. Δεν πηγαίνεις μέσα, ενδιαφέρεσαι καταλλήλως και βγαίνεις έξω και κοιτάζεις να προλάβεις μια κατάσταση.

Αυτός παραπονείται ότι επί 38 χρόνια ολόκληρα δεν ευρέθηκε άνθρωπος να τον βοηθήσει. Όσο φαίνεται δεν θα είχε και δικούς του ανθρώπους ή κι αν είχε τον βαρέθηκαν γιατί πολλοί άνθρωποι οι οποίοι είναι ασθενείς σε νοσοκομεία, ανίατα κλπ δεν έχουν ούτε μία επίσκεψη από τους ειδικούς των.

Τους έχουν εγκαταλείψει τελείως. Ούτε παρουσιάζονται ως ενδιαφερόμενοι οι δικοί τους εκεί, μήπως τους υποχρεώσουν οι περιστάσεις να τους πάρουν οι ίδιοι στο σπίτι για την ανίατη ασθένεια. «Δεν μπορούμε να τον κρατούμε εδώ πέρα· τη θέση αυτή να την πάρει κάποιος άλλος που υπάρχει εκδοχή να γίνει καλά». Και δεν παρουσιάζεται κανένας. Και καταλαβαίνετε τώρα το τι γίνεται μέσα στην ψυχή του ανθρώπου αυτού και γενικότερα μέσα στον κόσμο. Αυτό λοιπόν το παράπονο, το οποίο διετύπωσε στον Χριστό μας, ο Χριστός μας το έλαβε σοβαρώς υπ’ όψιν και το ανέλαβε αυτοπροσώπως. Λέει: «Ιδού άνθρωπος· γι’ αυτό εγώ έγινα άνθρωπος, Θεός ων, για να βοηθήσω τον άνθρωπο».

Και θέτει αμέσως σε εφαρμογή την παντοδυναμία του και την αγάπη του Πήγε σ' αυτόν που ήξερε ότι πολύ χρόνον είχε Γιατί δεν πήγες γρηγορότερα κύριε, έχεις τρία χρόνια εδώ, γύρω γύρω. Γιατί δεν πήγες γρηγορότερα, εδώ διδάσκεις ότι ο Θεός έρχεται στον καθένα, στην ανάγκη του, στην περίστασή του, στην κατάστασή του, την ώρα που θα πρέπει.

Πρέπει να ωριμάσει ο κάθε άνθρωπος, κάτω από τον πόνο, την αρρώστια, κάτω από το πένθος, κάτω από την ανέχεια, κάτω από την αναδουλειά, κάτω από την εγκατάλειψη. Να ωριμάσει ο άνθρωπος. Αυτά είναι παιδαγωγικά μέσα.

Είδατε, λέει, βάλε του επιθέματα μερικές ημέρες και να έρθεις. Τώρα δεν το ανοίγεις γιατρέ. Δεν το ανοίγουμε τώρα. Θα έχουμε τα αντίθετα αποτελέσματα. Να ωριμάσει. Και κάθεσαι τώρα με υπομονή εκεί πέρα και βάζεις επιθέματα.

...επιθέματα για να δημιουργήσεις μια κατάσταση κατάλληλη να μπορεί να δεχτεί χειρουργική επέμβαση. Πρήζεται το δόντι, θα πάρεις αυτά τα αντιβιοτικά και, όταν φύγει το πρήξιμο, θα έρθεις να επιληφθούμε. Δεν επεμβαίνεις τώρα όπως είναι· έχουμε τα αντίθετα αποτελέσματα, έχουμε θάνατο. Αν πρησμένο δόντι βάλουμε χέρι, κάτι να κάνουμε, να το βγάλουμε και λοιπά. Αν εμείς εδώ έχουμε τόσα παραδείγματα.

Δείγματα που δείχνει ότι χρειάζεται η υπομονή κάτω εκεί να περιμένω. Τι θα πει η υπομονή, λέμε να έχεις υπομονή. Τι θα πει η υπομονή, εσκέφτηκες ποτέ σου τι του συνιστάς και ξέρει αυτός τι του λες;

Είναι σύνθετη η λέξη υπομονή. Υπό-μένω, μένω-υπό, υπομονή, μένω-υπό. Πού υπο-μένεις; Ο Θεός με πιέζει, τα περιστατικά, τα γεγονότα, ο πόνος, η ορφάνια, η αναδουλιά, με πιέζουν και εγώ μένω εκεί κάτω. Θλίβεται ο άνθρωπος. Πώς λέγεται το ελαιοτριβείο στην Καθαρεύουσα; Ελαιοθλιπτήριον. Τι κάνει; Θλίβει, θλίβει την ελιά και βγάνει το λάδι.

Αν δεν τη θλίψει, αν δεν τη στύψει, δεν βγάζει λάδι. Έτσι ακριβώς είναι και η ζωή του ανθρώπου.

Και αν πολλές φορές παρακαλούμε, και αν πολλές φορές προσευχόμεθα, μα απάντηση δεν παίρνουμε, δεν πρέπει να πάρουμε ακόμη απάντηση. Είναι έτσι τα πράγματα που δεν ήρθε η ώρα η κατάλληλος ακόμα. Γνωρίζει λοιπόν ο Χριστός μας ότι ο άνθρωπος αυτός δεν είχε ωριμάσει και του χρειαζόταν ακόμη και ακόμη και ακόμη.

Πήγε στην κατάλληλη στιγμή εκείνη που ήδη ήταν έτοιμος για χειρουργική επέμβαση όπως τα λέγαμε. Και είδατε τα αποτελέσματα, κύριε λέγει, άνθρωπον ουκ έχω. Έχεις το κουράγιο έπειτα από 38 χρόνια που ακούς τα ψέματα και τις υποσχέσεις του κόσμου;

Έχεις το κουράγιο άνθρωπέ μου να μου μιλάς τόσο φυσικά σαν να μην πειράζεσαι από την ανακόλουθο αυτή ερώτησή μου; Αυτός είναι ο καλλιεργημένος άνθρωπος.

Εμείς δεν την έχουμε αυτή την καλλιέργεια, την εις βάθος καλλιέργεια. Είναι η εις βάθος καλλιέργεια αυτή. Από εκεί φαίνεται ο άνθρωπος αν έχει προχωρήσει στο χριστιανισμό. Αν μπορεί να ανεχθεί τα παράξενα.

Γιατί αυτή είναι παράξενος ερώτηση. Και εν τούτοις αυτός την ανέχθη, διότι είχε καλλιεργηθεί εις βάθος. Δεν βλέπει τίποτα στο χέρι του, καμία τσάντα, τίποτα χειρουργικά εργαλεία ή άλλα ιατρικά να τον λάβει για ιατρό. Απλώς είναι ένας άνθρωπος που να φανταστεί τώρα τι είναι αυτός πίσω. Όμως του λέει και αυτού τι του συμβαίνει χωρίς να συμβαίνει τίποτα παρακάτω.

Παρακάτω. Τότε λοιπόν ωρίμασε. Και ο Θεός, όταν βλέπει πότε είναι η ώρα, θα τον δεις το Θεό εκεί που δεν τον περιμένεις. Διότι, αν έρθει ο Θεός εκεί που είναι η φυσική εξέλιξη του πράγματος, δεν φαίνεται ο Θεός. Ο Θεός θα φανεί εκεί που δεν λειτουργεί η φύση, εκεί που σταματάει η λογική, εκεί που παραδίδεται η επιστήμη, εκεί που αδειάζει το πλοίο, εκεί που εγκαταλείπουνε οι πάντες. Εκεί θα παρουσιάζεται ο Χριστός εκείνη την ώρα.

Εκείνη την ώρα, για να φαίνεται ότι είναι δουλειά δικιά του, δικιά του δουλειά. Διότι αν θα έρθει σε μια στιγμή που η φύση μπορεί να αντεπεξέλθει, δεν φαίνεται η δύναμη του Θεού.

Είναι μια γυναίκα που της λέει ο γιατρός να μην κάνεις παιδί άλλο. Ίσως να το πει και ο παπάς να μην κάνει παιδί άλλο. Αυτή όμως ελεγχωμένη από τη συνείδησή της, η οποία είναι παραπάνω από τον παπά και παραπάνω από τον γιατρό, γιατί είναι του Θεού.

Εγώ θα κάνω ό,τι λέει ο Θεός και ο Θεός βοηθά. Και γεννάει η γυναίκα, μένει έγκυος, γεννάει η γυναίκα και τρίβει τα μάτια του ο γιατρός και τρίβει τα μάτια του και ο παπάς. Να οι δύναμοι στους θεούς. Εκεί που τα πάντα εστάθησαν.

Αν ο γιατρός είχε 90%, 50% να το βγάλει πέρα, 50% όχι, θα έλεγε έπειτα ο άνθρωπος βέβαια, βοήθησε η φύση, ήταν οργανισμός γερός κλπ και το έβγαλε. Δεν θα φαινόταν του Θεού οι δυνάμεις. Γι' αυτό πάντως ο Θεός βάζει το χέρι Του εκεί και παρουσιάζεται εκεί που έχουν κλείσει όλα επί κακό, που έχουν σταματήσει όλα.

Εκεί φαίνεται η δύναμη του Θεού. Θυμάστε τι του απήντησε του Παύλου, που του ζητούσε να τον κάνει καλά τον Παύλο και δεν τον έκανε. Εσύρετο ο Παύλος, υπέφερε άρρωστος χρόνια. «Αρκεί σοι η χάρις μου», λέει, «η γαρ δύναμίς μου εν ασθενεία τελειούται».

Εκεί θα φαίνεται, όταν είσαι γερός, παλικάρι και λοιπά, γυρίζεις στην υδρόγειο, ένα σαράβαλο τώρα πώς γυρίζεις, άρα κάποιος άλλος υπάρχει μέσα, εκεί φαίνεται η χάρις.

Είναι ένα μάθημα και αυτό που δεν πρέπει να περάσει απαρατήρητο, ότι ο Χριστός μας τον άφησε τόσα χρόνια που μπορούσε να του στείλει ένα. και αυτός ο ίδιος έχει τρία χρόνια εκεί γύρω-γύρω και δεν καταδέχτηκε να πάει εκεί και ίσως να είχε πάει κάποια άλλη εορτή που γινόταν εκεί πέρα η εορτή αυτή αλλά να μην είχε πάει εκεί πέρα και δεν είχε πάει εκεί από σκοπού πήγε τώρα ακριβώς και έχει βάλει ο Ευαγγελιστής εκεί πέρα τις λέξεις αυτές ότι γνούζου λέγει ότι ήδη χρόνον πολύ νεαχή εκεί και πήγε σε αυτόν Γι' αυτό κι εμείς άμα συμβαίνει τίποτα λέμε ότι δεν ορίμασε ακόμη. Όταν οριμάσει θα το δούμε το θέλει το χέρι του Θεού.

Δεν έχουμε ανάγκη από την φύση όταν ο Θεός βάλει το χέρι το δικό Του, ο Αρχηγός της Φύσεως. Εμείς λέμε κανιά φορά, χωρίς να καταλαβαίνουμε τι λέμε, Θεού θέλοντος και καιρού επιτρέποντος. Δηλαδή μπορεί να θέλει ο Θεός, αλλά άμα δεν θέλει ο καιρός να βρέξει, δεν γίνεται τίποτα.

Εμείς λέμε τις βλασφημίες αυτές, κάνουμε ανώτερο τον καιρό από τον Θεό. Δεν συμβαίνει όμως αυτό το πράγμα. Είναι δυνατόν, άμα θέλει ο Θεός, να μην θέλει ο καιρός; Για να μην θέλει ο καιρός, δεν ήθελε ο Θεός.

Μην κάνεις λοιπόν τον Θεόν εν τη απροσεξία σου μικρότερον από τον καιρό, από την φύση. Εν πάση περιπτώσει. Του ανέπτυξε ότι αυτό μου συμβαίνει, του λέγει, έρχεται άλλος και μου παίρνει. Έπειτα με αφήνει εδώ, μου είχε δώσει μια υπόσταση, έφυγε.

Λέγει αυτό ο Ιησούς, έγινε τώρα. Προτροπή. Άρον τον κράβατόν σου και περιπάτει. Αν ήταν ιδιαίτερο, ας το λέω, δεν ήταν βέβαια κανένα ράντζο, ε! Ένα ράντζο εμείς δεν μπορούμε να σηκώσουμε στην πλάτη μας.

Κάποιο κρεβάτι, ξύλο κρέβατο, κανένα ξύλο κρέβατο γερό για να τον κρατάει τόσα χρόνια εκεί επάνω, καταλαβαίνετε τι κρεβάτι θα ήταν. Και ευθέως εγένετο υγιής ο άνθρωπος και περιεπάτει.

Εγένετο υγιής, ήρεν τον κράβαττον αυτού και περιεπάτει.

Ποιος είναι αυτός ο οποίος έχει τη δύναμη τη φύση να τη νικάει μέσα σε κλάσμα δευτερολέπτου, παράλυτα μέλη να τα βάλει αμέσως να εργαστούν και όχι σιγά σιγά, λίγο λίγο θα το περπατήσεις, αμέσως να σηκώνεται να παίρνει το κρεβάτι μπροστά στους άλλους και να φεύγει.

Τέσσερις δουλειές τις κάνει ο Θεός και όσες δουλειές κάνει τις κάνει σωστές ολόκληρες, δεν κάνει μισές δουλειές ο Θεός γιατί είναι παντοδύναμος, δεν του λείπουν τα υλικά ούτε περιμένει τη βοήθεια απ' έξω.

Είναι ο ίδιος ο δημιουργός. Εμείς χαλάμε και αυτός φτιάχνει. Διότι αν ερωτηθούμε οι περισσότεροι στους 100 ασθενείς θα δούμε ότι οι 98 φτιάξαμε την αρρώστια με τα χέρια μας.

Με τα δόντια μας, με το ποτήρι μας, με το ξενύχτι μας, με τη σάρκα μας φτιάξαμε την αρρώστια. Οι 98 στους 100. Δεν μπορούμε να ζητάμε από τον Θεό ευθύνη. Είναι οι κληρονομικότητες λίγες, οι υπόλοιποι εν τη απροσεξία μας κάνουμε τη ζωή αυτή και παρότι σήμερα φτάσαμε σε σημείο τα τρελάδικα και οι υπόλοιπες κλινικές και τα κρεβάτια των αρρώστων σπίτι να είναι περισσότερα των υγιών ποσοστό είναι περισσότερο των ασθενών σήμερα από τους υγιείς και τα έχουμε φτιάξει μόνοι μας και εξακολουθούμε παρά την πρόοδο κλπ να φτιάχνουμε μόνοι μας ακόμη κρεβάτια, να προσθέτουμε κρεβάτια επί κρεβατιών γιατί δεν θέλουμε να κάνουμε φυσική ζωή, να ακούσουμε τον νόμο του Θεού

Γυναίκες, ως επί το πλείστον, οι οποίες δεν γεννάνε, τρελαίνονται οι περισσότερες. Νευρικές, δεν έχουν ύπνο, τα πάντα, γιατί τιμωρούνται από την φύση, σε εκδικείται η φύση. Όση γυναίκα που γεννά ξαναγεννιέται, μια μάνα με 13 παιδιά κοίτα ωραιότερη και σχέση με την ηλικία από τα κορίτσια της τα σημερινά.

Ό,τι κάνει ο άνθρωπος το κάνει κατά του εαυτού του, μη ζητάει από τον Θεόν. Με έφερε ο ταξιτζής τώρα, είχε φραπέ καφέ και το πακέτο τα τσιγάρα. Το βλέπω λοιπόν με το καλαμάκι και τράβαγε. Ο Ρουφιάνος του λέω, ε, του τσιγάρου, ο καφές. Έναν καφέ και ένα πακέτο τσιγάρα. Νεαρό παιδί, βίαν είναι 20 χρονών. Και είναι μαραγιασμένο, λες σε τον είχας εκεί που έκαιγε ο Χίτλερ τους Εβραίους, εκεί μέσα στο καμίνι αυτό. Μόνος. Καταστρέφει εκεί επάνω στο τιμόνι τη ζωή του. Φταίω Θεός, δε φταίω Θεός. Εμείς φταίμε. Του λέω πως είναι, αλλά έχει φυσική γεύση.

Συντηρητικά είναι. Ποιος θα σε συντηρήσει εσένα του λέω, εφόσον εσύ σε μια ηλικία τέτοια διατηρείσαι με συντηρητικά; Ποιος θα σε διατηρήσει εσένα, ποιος καρδιολόγος θα σε αναλάβει αύριο και τι θα μπορέσεις να φτιάξεις;

Τέλος πάντων, αν θέλουμε να τα καταλάβουμε, εμείς μόνοι μας είμαστε η καταστροφή μας, εν πάση περιπτώσει ο Χριστός τον κινητοποίησε τον άνθρωπο πάλι, τον έβαλε μπρος. Αλλά κατά σύμπτωση, όπως τα λέγαμε, η μέρα εκείνη ήταν το Σάββατο.

Και για το Σάββατο, αυτοί, απαγορεύεται να σηκώσουν τίποτα στην πλάτη τους. Ούτε καρβέλι ψωμί δεν μπορούσες να πάρεις το Σάββατο στο χέρι σου. Οι άλλοι κατεργαραίοι απ' έξω, οι οποίοι παρακολουθούσαν τον Ιησού και λοιπά, το συνέλαβον αυτό το οποίο έκαμαν οι Ιουδαίοι.

Γιατί εδώ λέγει το εξής.

Ην δε Σάββατον εν εκείνη τη ημέρα. Αυτό είναι μεγάλη υπόθεση. Έλεγον ουν οι Ιουδαίοι τω τεθεραπευμένω. Δεν πήγαν στον γιατρό, στον Ιησούν, πήγαν και πιάσαν τον άνθρωπο το παράλυτο. Σάββατον εσύ το ξέρεις ότι είναι Σάββατον, του λέει σήμερα. Ουκ έξεστί σοι άραι τον κράβατον. Δε σου είναι συγχωρημένο να πάρεις το κρεβάτι σου.

Ακούτε κακουργία, ακούτε λόγια. Άνθρωπος 38 χρόνια παράλυτος και θαυματουργικά το βλέπουν ότι γίνεται καλά, και να του λένε ότι απαγορεύεται σήμερα να σηκώσει το κρεβάτι σου. Υποκρισία, ε! Απεκρίθη αυτοίς ο άνθρωπος αυτός· Οποιήσας με υγιεί Εκείνος μη είπε άρων τον κραβατό σου και περιπάτη Δεν το έκανα, λέει, κύριε, ημών.

Με διέταξε αυτός, δηλαδή σαν να έλεγε, αυτός που διέταξε τα νεκρά μέλη μου τα παράλυτα και κινητοποιήθησαν και ζωοποιήθησαν, σε αυτόν υπακούω, αυτός μου είπε να πάρω. Ηρώτησαν ουν αυτόν, ερωτούν, τις εστίν ο άνθρωπος ο ειπών σοι άρον τον κράβατον και περιπάτει; Ποιος είναι αυτός ο Κύριος, δεν το ξέρετε εσείς ποιος είναι ο Κύριος που σας κρατάει σαν κοκορόπουλα στο πόδι όλες αυτές τις ημέρες μέσα στα Ιεροσόλυμα, που τον κυνηγάτε από κοντά να δείτε να τον πιάσετε από λόγο ή από παρανομία για να τον κρεμάσετε; Δεν το ξέρεις; Δεν το λες; Είναι υποκρισία. Ποιος είναι αυτός δηλαδή ο οποίος ετόλμησε, ετόλμησε να κάνει αυτό το πράγμα.

Ο δε Ιαθής είπε «Ου κηδιτίσαι στήν», δεν ξέρω λέει ποιος είναι. Ο γαρ Ιησούς εξένευσεν όχλου όντος εν τω τόπω. Έφυγε, έδωσε την εντολή, τότε ξέρει, όταν θα πάρει το κρεβάτι θα δει και το τι θα γίνει ξέρει, για να μην τον χειροκροτήσουν.

...διότι «μπράβο» θα λέγατε εσείς ή άλλοι που δεν τον ήξεραν· αυτοί που τον ήξεραν—γνώριζε τι θα ακούσει από αυτούς—όμως έφυγε. Να, ο λαός τι λέει στην περίπτωση αυτή: «Κάνε», λέει, «το καλό και ρίξ’ το στο γιαλό». Κι ας είναι στον γιαλό, δεν θα χαθεί· θα βρεθεί. Όταν ρίξει ο Θεός το δίχτυ κάποια μέρα να βγάλει από τη θάλασσα ό,τι έχεις ρίξει, θα το βρει και το δικό σου. Εμείς, δυστυχώς, δεν κάνουμε τίποτα αν δεν έχουμε προεξοφλήσει.

Προεξοφλήσει, που θα γραφεί εκείνο που θα κάνουμε. Έχω έναν από την Κέρκυρα, από 20 χρόνια μου στέλνει 20 δραχμές κατ' έτος, έχει τάξη, μου λέγει,

Εις τιμήν του Αγίου Νεκταρίου, και μου γράφει να το περάσεις στην Άγια Μαρίνα και να μου γράψει αν έλαβες τα λεφτά. 20 δραχμές είναι όλες όλες. Τι να γράψεις, τι να του γράψεις; Και τι γραμματόσημα να βάλεις να πάνε και τι θα περισσέψεις να βάλω για τον Άγιο.

Άγιος, όμως δεν θα το γράψει. Γραφτούν 20 δραχμές ότι είναι δωρητή, δίνει 20 δραχμές κάθε χρόνο. Ποιος ξέρει κάτι, καλότου κάμε ο Άγιος, χαλάλι το ο άνθρωπος, αλλά πώς αυτός το έχει και πώς το σκέπτεται αυτό το πράγμα.

Το πράγμα, εμείς δεν κάνουμε τίποτα εάν δεν γραφεί, εάν δεν γραφεί. Προσήλθε ένας άλλος και μου λέει: «Σου είχα δώσει», μου λέει, «κάτι χρήματα», μου λέει, «για τον Άγιο Νεκτάριο, για την αγιογραφία». Του λέω: «Ναι, το βρήκα». «Είχα γράψει», μου λέει, «κάτι εκεί πέρα», μου λέει, «και είδα ότι δεν το έχεις βάλει». «Πού το είδες;» του λέω. «Να το», μου λέει, και μου δείχνει εκεί: «Ανώνυμος, δραχμές πεντακόσιες». Αυτή όμως η σειρά ήταν για αυτόν τον μήνα. Εγώ, κατά σύμπτωση, είχα στην τσάντα μου τον κατάλογο.

Τον κατάλογο που έλεγε εκεί πέρα, Ανώνυμος Δραχμάς Πεντακοσίας, υπέρ αναπαύσεως των κατά οιονδήποτε τρόπον βλαπτόντων αυτόν, δηλαδή για τους εχθρούς του το βάζει αυτό. Αυτό είναι μια καινοτομία. Βάλεις για τους εχθρούς σου, δεν είναι να το βάλεις στην εφημερίδα για τους εχθρούς σου, βάζεις το να το διαβάσει ο παπάς.

Όταν διαβάσω εγώ και λέει ένας ότι κάνει μνημόσυνο τον εχθρόν του, αυτό είναι τραβημένο. Έχει εγωισμό μέσα. Όπως θέλεις να το κάνεις, έχει εγωισμό. Α, είσαι, λέω, όμως εκεί. Του λέω, με συγχωρήστε, βρε κύριε. Του βγάλα λοιπόν, στον Ιούνιο θα περαστεί, εκεί θα το δεις.

Ποιος παίρνει το φύλλο της Αγία Μαρίνα, θα το βρεις. Στον Ιούνιο, εκεί, ένας που γράφει υπέρ των εχθρόντων. Αυτοί είμαστε εμείς. Πρι στώσε έκαμε και έφυγε. Ανώνυμα. Δεν θέλει. Άστο να μιλήσει το θαύμα.

Να μιλήσει για μένα.

Να μπορούσαμε να το κάνουμε αυτό εμείς. Ό,τι κάνει η δεξιά να μην το ξέρει η αριστερά. Και εμείς αν θα δώσουμε σε κάποιον, βοηθήσουμε κάποιον, του το βγάζουμε από τη μύτη. Το ψωμί που τρως με τα δόντια σου, εγώ σου το 'δωσα.

Αυτό που φοράς, εγώ σ’ το ’δωσα. Καλύτερα να μην του τρώνε. Αν πρόκειται να του βγάλεις το λάδι, καλύτερα να μην του το δίνεις, μα να ’ναι ανυποχρέωτος. Σοβαρά, όταν του έδωσες για να τον υποχρεώσεις, δεν τον υποχρεώνεις· εσύ έχεις την υποχρέωση.

Δεν το ξέρεις ότι όταν δίδεις κάνεις καλό πρώτα στον εαυτό σου και δεύτερα σε εκείνον που δίδεις. Δεν το ξέρεις αυτό. Γιατί αυτός παρουσιαστεί αχάριστος. Και αν δεν σου ανταποδώσει ένα ευχαριστώ τουλάχιστον, θα σου ανταποδώσει ο Θεός όμως.

Διότι «ὁ ἐλεῶν πτωχὸν δανείζει Θεῷ»· θα δίνει δανεικά στον Θεό. Βλέπει το χέρι του πτωχού, του έχοντος ανάγκη, ότι του Χριστού το χέρι είναι αυτό. Ο Χριστός θα το δώσει· έχει, είναι αφεντικό, ξέρει πότε θα πληρώσει τον καθένα, καταλάβατε.

Λοιπόν, εμείς παρότι κάνουμε τόσα καλά, πιθανόν να μην βρούμε κανένα, διότι θα διατυμπανίζουμε τα καλά. Θα θέλουμε να γραφτεί στην πλάκα των δωρητών, των ευεργετών, είδατε πολλοί, θέλουν να δώσουν σε ένα ορφανοτροφείο για τη μάνα της και το βάλουν στην εφημερίδα.

Στην εφημερίδα. Που δεν ξέρεις ότι το ορφανοτροφείο είναι εκεί, να πάει να δώσει ένα 500 ευρώ για τη μάνα σου. Τι το βάλεις στην εφημερίδα. Αυτό είναι το ίδιο ο κόσμος, υπέρ αναπαύσεως της μητρός μου. Πάει αυτό το πεντακοσάρι. Ούτε η μάνα σου το λαμβάνει, ούτε σου το λαμβάνεις.

Έχει εγωισμό μέσα. Πρέπει ο άνθρωπος να τα κρύβει. Ο Χριστός εδώ αυτό έκανε. Έκανε το θαύμα, βοήθησε τον άνθρωπο στον πόνο του, στη θλίψη του, στην ιτή. Όμως που είναι. Μπήκε στον κόσμο και έφυγε. Να μην τον δει κανένας.

Ξέρετε, ο σατανάς κυνηγάει ούτως ή άλλως τον άνθρωπο που κάνει κάτι το καλό και κοιτάζει αν μπορέσει να τον κάνει να μην κάνει το καλό, να του σφίξει το χέρι, να μην το βάλει στην τσέπη· κι αν το βάλει στην τσέπη, ενώ πρόκειται να δώσει 100, να τον καταφέρει να δώσει 20· και αν τα δώσει εκείνα, να ζητήσει από τον άλλον υποχρέωση. Με διάφορα τεχνάσματα—είναι δόλιος—κυνηγάει τον άνθρωπο, να μην τον αφήσει να κάνει το καλό. Πως ο άνθρωπος πρέπει να κάνει το καλό με όλη του την καρδιά, με απλοχεριά, αλλά και να το κρύβει. Ένας πατήρ της Εκκλησίας φέρνει ένα ωραίο παράδειγμα και θα ήθελα να σας το πω, μια και μου δίνει την ευκαιρία η συμπεριφορά του Κυρίου μας εδώ.

Ο Λέων όταν αντιληφθεί στο δάσος κυνηγό, ακούσει σκυλιά κλπ Τρέχει να φύγει και κατεβάζει την ουρά του και χαλάει τα βηματά του Εκεί που πατάει το λιοντάρι φαίνεται. Λοιπόν, κατεβάζει την ουρά του πίσω και σβήνει τα βήματά του, τα αποτυπώματα για να μην μπορεί να το βρει ο κυνηγός. Έτσι λέει πρέπει να κάνει και ο πιστός όταν κάνει κάποιο έργο. Να μην μπορεί να τα βρει τα χνάρια ο σατανάς και χάσει το μισθό του άνθρωπος.

Αλλά και πάλι μέχρι και σήμερα από εγωισμό εμείς κάνουμε ό,τι κάνουμε, οι περισσότεροι. Μπορεί να είναι και άνθρωποι —θέλω να το πιστεύω αυτό, για να μην είμαι απόλυτος— που πράγματι ό,τι κάνει η δεξιά δεν το γνωρίζει η αριστερά.

Θυμόσαστε τον Άγιο Νικόλαο, τη νύχτα πήγαινε και το πέταγε απ’ το παράθυρο και έφευγε. Προίκες ολόκληρες έριχνε, όχι πενταράκια και εικοσαράκια που δεν τα περνάνε έξω,

Να είναι έξω που δίδουμε εμείς ελεημοσύνη πριν και σε ολόκληρη στέρνα και έφερε χαρά στους ανθρώπους αυτούς. Αυτό λοιπόν έγινε, εν πάση περιπτώσει. Αυτός έφυγε μέσα από τον κόσμο και δεν τον είδαν. Έλεγε λοιπόν αυτή πάλι η Αθέντα εκεί, μετά ταύτα, συγγνώμη, ο δε Ιαθής.

Γι' αυτόν ο Ιησούς εν το ιερό, ο παράλυτος στο ιερό.

Θα γινότανε παράλυτος αν πήγαινε στο ιερό νωρίτερα; Δεν θα γινότανε. Διότι δεν πήγαινε στο ιερό, στην Εκκλησία, γι’ αυτό έγινε παράλυτος. Εξετάστε τη ζωή και τη δική μας και των άλλων και θα δείτε.

Τώρα ο παράλυτος έπειτα από 38 χρόνια εξετάσεις στο ιερό. Γιατί πάει στο ιερό, ας αλλώς πάει να ευχαριστήσει τον Θεό. για αυτόν τον ανώνυμο, τον ξένο άνθρωπο που του στείλε εκεί και τον εσήκωσε και κυκλοφορεί.

Αλλά ο ναός τίνος είναι, είναι του Χριστού και όταν ο άνθρωπος πάει εκεί ποιον θα συναντήσει, τον Κύριο του Ναού. Αυτό έγινε τώρα και στην περίπτωση του ανθρώπου αυτού.

Εὑρίσκει δὲ αὐτὸν ὁ Ἰησοῦς ἐν τῷ ἱερῷ καὶ εἶπεν αὐτῷ· Ἴδε, κοίταξε του λέει, πρόσεξε, ἴδε ὑγιὴς γέγονας· μηκέτι ἁμάρτανε, άρα η αμαρτία ήταν εκείνη, ἵνα μὴ χεῖρόν σοί τι γένηται, μπορεί να πάθεις και ένα χειρότερο.

Ποιο χειρότερο είναι να πάθω από 38 χρόνια παραλυσία; Από παραλυσία χειρότερο; Υπάρχει και χειρότερο. Ποιο είναι το χειρότερο; Να κολαστείς, να χαθεί η ψυχή σου. Τώρα αν υπέφερες 38 χρόνια δεν είναι τίποτα, πέρασε.

Κι αν πέθαινες στο μεταξύ θα περνάει, γι' αυτό. Μήπως πάθει παραλυσία η ψυχή σου τώρα ξανά; Και όταν πάθεις παραλυσία ψυχής, λόγω απιστίας, αδιαφορίας, ασέβειας κλπ, η υπόθεση τότε είναι η πιο χειρότερη.

Δεν είναι θέμα λοιπόν να ένας υποφέρει. Πώς είναι η ψυχή αυτού που υποφέρει; Αυτό είναι το θέμα. Διότι το σώμα θεραπεύεται

Η ψυχή δεν θεραπεύεται. Το σώμα, και οι πιστοί και οι άπιστοι, θα το πάρουμε καινούριο αύριο. Η ψυχή όμως δεν θα την πάρουμε καινούρια. Αν την αποδώσουμε κόρακα, κόρακα θα την πάρουμε, και αν την αποδώσουμε περιστεράν, θα την πάρουμε περιστεράν. Απήλθεν ο άνθρωπος και ανήγγειλε τοις Ιουδαίοις ότι ο Ιησούς εστί, είναι ο οποίος, ποιήσας αυτόν υγιή. Πήγε λοιπόν κατάμουτρα και τους είπε: «Κύριοι, με ρωτούσατε, δεν ήξερα να σας πω. Τώρα μαθαίνω, που τον συνάντησα εκεί και τα είπαμε».

και μου έδωσε την τελευταία συμβουλή, ότι είναι ο Ιησούς. Και αυτό λείπει από εμάς. Πολλοί θρησκεύουμε και ντρεπόμαστε που θρησκεύουμε. Πολλοί κάνουμε το σταυρό μας και τον κάνουμε από κάτω από το σακάκι μας.

Άλλοι μέσα στη τσέπη ή άλλοι το αποφεύγουμε τελείως να κάνουμε το σταυρό. Άλλοι καταργούν τη νηστεία τους γιατί έχουν μια επίσκεψη, δεν ντρέπονται να δείξουν ότι είναι χριστιανοί και πρέπει να νηστεύσουν.

Άλλοι παίρνουν ένα γλυκό σε μια επίσκεψη πανεόρτια, παρότι είναι τεσσαρακοστή ή νηστεία ή τετάρτη Παρασκευή, διότι ντρέπονται να ομολογήσουν ότι είναι χριστιανοί.

Και εντούτοις είναι η εντολή, εάν δεν με ομολογήσετε ενώπιον των ανθρώπων, ουδέ εγώ ομολογήσω υμάς ενώπιον του Πατρός μου εν τοις ουρανοίς. Αγαπητοί μου, αυτά τα οποία η Εκκλησία επιστρατεύει κατ' αυτάς, επαναλαμβάνω όπως σας είπα στην αρχή, τα παρουσιάζει για να δείξει τη θεότητα του Ιησού ότι μόνο ένας Θεός μπορούσε να κάνει τέτοιο πράγμα, κανένας άλλος.

Ο Χριστός όχι μόνο ανέστη αλλά είναι και Θεός όπως είδατε και ακούσατε σε αυτή την περίπτωση. Το τελευταίο που θέλω να σας πω είναι, προσέξετε εις τον Ναόν. Στον Ναόν δεν υπάρχει ο ιερεύς ο ψάλτης, ο νεωκόρος και οι επίτροποι Είναι ο Κύριος του Ναού, ο οποίος ξέρει τι συνέβαινε σε Αυτόν, όπως ξέρει και τι συμβαίνει σε εμάς Και δεν βλέπει αν βάλουμε κερί σαν τον Μπόη, καθόλου κερί μην βάλεις, τον εαυτό σου δώσε όμως καθαρόν Διότι εμείς είμαστε έτοιμοι και δώρα να κάνουμε και εκκλησίες να βοηθήσουμε και λοιπά Αλλά την ψυχή τη δική μας δεν τη βοηθάμε όσο πρέπει.

και έχει μια ωραία ευχή που έχει αυτή την ερμηνεία, τους αγαπώντας την ευπρέπειαν του οίκου. Ποιους; Τους που σαρώνουνε και ας τους καθαρίζουν τα μανουάλια; Ποιος είναι ο οίκος του Χριστού; Είναι εκείνος, πρώτος είναι η ψυχή του ανθρώπου.

Ναι και εκείνων καθαρών των υλικών οίκων, αλλά ο οίκος ο πρώτος που κατοικεί ο Χριστός είναι η ψυχή του ανθρώπου. και αυτή θέλει να είναι καθαρά το πρώτον. Αγαπάς λοιπόν την ευπρέπειαν της ψυχής σου, του οίκου σου, είναι καθαρισμένη ή κάθεται ο σατανάς μέσα και κουτσιλάει, κάνεις τα δικά του, τότε δεν είναι καθαρή.

Δεν αγαπάς την ευπρέπειαν του οίκου. Και αν αγαπάς τον υλικόν οίκον, δεν αγαπάς την ευπρέπειαν του πνευματικού οίκου. Αυτά είχα να πω και για σήμερα και εύχομαι στον Χριστό μας να μας ελεήσει προς το αμήν, διότι και εμείς παράλυτοι είμαστε κατά κάποιον τρόπο, άλλοι λίγο και άλλοι πολύ.