Κυριακή των Μυροφόρων

Περίληψη

Ἡ θεότης τοῦ Χριστοῦ καὶ ἡ σωματική Του Ἀνάστασις ἀποτελοῦν, κατὰ τὸν Παναγόπουλον, τὰ ἀναγκαῖα θεμέλια τῆς σωτηρίας. Αἱ Πράξ. 17 δείχνουν ὅτι οἱ Ἀθηναῖοι ἀπέρριψαν τὸν Παῦλον ὅταν ἤκουσαν περὶ ἀναστάσεως, ἀλλὰ ἡ δυσπιστία αὕτη ἀντιμετωπίζεται μὲ τὴν αὐτοψίαν τῶν μαρτύρων. Ὁ Θωμᾶς μεταβαίνει ἀπὸ τὴν ἀμφιβολίαν εἰς τὴν ὁμολογίαν «Ὁ Κύριός μου καὶ ὁ Θεός μου», ὅταν ὁ Ἀναστὰς ἐμφανίζεται κατὰ τὸ Ἰω. 20,19-29. Ὁ Ἰωσὴφ ὁ ἀπὸ Ἁριμαθαίας παραλαμβάνει ἀπὸ τὸν Πιλᾶτον τὸ βεβαιωμένως νεκρὸν σῶμα καὶ τὸ ἐνταφιάζει εἰς λαξευτὸν μνημεῖον· τὰ ὀθόνια, ἡ σφραγίς, ἡ φρουρὰ καὶ ὁ μέγας λίθος ἀποκλείουν τὴν κλοπήν. Αἱ Μυροφόροι προσέρχονται πιστῶς παρὰ τὰ ἐμπόδια καὶ ἀκούουν ὅτι ὁ Ἰησοῦς ὁ Ναζαρηνὸς ἠγέρθη. Ἡ πίστις, συνεπῶς, σημαίνει ὑπακοήν, αὐταπάρνησιν καὶ χωρισμὸν ἀπὸ τὴν ἁμαρτίαν, ἐνῷ ἡ ἰδιαιτέρα μνεία τοῦ Πέτρου φανερώνει τὸ ἔλεος πρὸς τὸν μετανοοῦντα διὰ συντριβῆς, δακρύων καὶ εἰλικρινοῦς ἐξομολογήσεως.