Περὶ Ἱερωσύνης

Ἡ ἀγγλικὴ μεταγραφὴ εἶναι αὐτόματη μετάφραση τῆς πρωτότυπης ἑλληνικῆς διάλεξης. Ἐνδέχεται νὰ περιέχει σφάλματα· ἡ πρωτότυπη ἑλληνικὴ ἠχητικὴ ἐγγραφὴ εἶναι ἡ ἔγκυρη πηγή. Ὁρισμένα ἀποσπάσματα παραλείπονται βάσει ἐκδοτικῆς πολιτικῆς.

Tonight, continuing the themes we have been discussing, of this Holy Man from Mount Sinai.

It is, as you yourselves know, the twenty-first homily from the wise sayings of this Holy Man. Those of us who were together at our last talk will remember that he counseled us. It concerns the way we ought to conduct ourselves, our attitude toward the Saints: that we ought to honor the feasts of the Saints, and that going to church on that day is a profitable thing, because a person gains great benefit from

the intercessions of the friends of God. Whether they are called small, as we tend to call them, or called great, before God they have great grace, each of the Saints in proportion to his holiness. And as I told you the other day, you know Saints whom we do not even know; they are local Saints, and they work many miracles and are greatly honored by the people who know their lives. After this, he has a piece of advice that has

to do with the care of the body, with how a person ought to treat his body. So he says: wear it out, wear it out, tire it. Do not wear out the teachers, do not tire the teachers; but wear out, tire, afflict the flesh with good toil. Tire your flesh, put it to hard labor, but for good things. There are many people who exhaust themselves around the clock, but for ugly things, for sin.

They end up in the sanatoriums, in the madhouses, in hospitals of that sort, and so on. Not in that kind of weariness. Do not tire your body in that sense, but tire it in good things. With good toil. The people who go in the evening and leave in the morning from the cabaret, who enter the tavern at night and come out the next day at noon, and a thousand other such things, who go into the dancing and are carried out half-dead, and so on. That is not a fine thing, to tire your flesh that way.

But with good toil, for the good: to keep vigil, to pray, to make prostrations if you can, to grow weary beside another's pain, at another's bedside, to run out urgently in the night for the doctor. Grow weary in such things, but do not grow weary in things that both destroy the body and condemn the soul. So, he says, wear it out, tire it, afflict the flesh with good toil. But take care that it does not collapse altogether; be careful not to break it down completely.

And even in the good, always there too with measure, because, you know, it is an art. How you will offer your service to another requires discernment. And sometimes I see where this discernment is missing: there is one sick person, and four young people sit at his head. Why should four of you sit there? Let one sit, and after three or four hours let the next come, and then the next. Otherwise all four of you will collapse, and what then? He will die, and they will cart you off to the sanatorium. Discernment is needed.

This is what he says here: take care that it does not collapse altogether. Be careful, be measured, not to exhaust yourself, not to break down completely, because the aim is for you to stay on your feet, to help others if possible, and not to need others to help you; for if you reach the point where they are helping you, there where you once did the helping, you have accomplished nothing. The aim is, with discernment, to offer your serv— —through his lack of discernment toward his neighbor. With discernment carry out your struggle for your flesh, for your religious duties and so on,

to such a degree that you do not exhaust your body; for then it will have need of help from others, and it will become a cause for others to be scandalized. For example, there is this thoughtlessness, the good kind, not the indiscreet sort as we usually mean it, among women, among the elderly, among the sick: I don't feel like eating, you don't feel like eating, but to be given an injection, that you feel like? How is it you don't feel like eating? On the one hand you won't touch the oil, you won't eat a little cheese, an egg, and on the other hand, yes,

they give you a liver-extract injection, they give you vitamins. How does that suit you? Don't you know that Satan is making a fool of you? Something you can take in a natural way you should not take in an unnatural way. It is a strange thing. This is what this man wants to say here: take care, he says, to tire and afflict your flesh in good things, for the good of your soul and for the good of your fellow man; but take care that it does not collapse altogether, be careful that it does not break down, because then—

—others would have to help you, and if they do not help you, what then? You will say, I was there for you, where are you now? You should have economized your strength, so as not to need others to come to your side. So here it is also a matter of discernment, and he sets it down from experience, because Satan is a craftsman. Do not rely on ourselves; we do not have the discernment, you imagine, supposedly, I did a good thing. God has a measure. This much you can do without destroying yourself; the rest—

As for why you did not do more, let a person ask himself: up to the point where you were able to act, what did you do? Beyond that, it is not your business. It is a log, a beam lying in the road. There, go and lift it. I cannot lift it. I can help with this beam, thirty, forty, fifty kilos; let another come, and another, and let us lift it and set it aside. With this I can help.

But if you say you will lift it by yourself, on the one hand you will go out of your mind, and on the other you will be humiliated; you cannot do it. You were made for a certain amount of work, for a certain endurance. This is what he teaches here: take care of your flesh, he says; you will put it to hard labor, you will tire it for the good, but be careful not to render it crippled,

do not render it weak, useless, and in need of help afterward. With measure. Next he has something else as well. Drink wine in the smallest amount. Drink, he says, wine in the smallest amount. Drink a little wine. Remember what the Apostle Paul wrote to Timothy: Use a little wine for the sake of your stomach and your frequent ailments.

Timothy was evidently a frail sort, a sickly man, and he did not discern that the things God has given, He has given in order to strengthen the body and maintain it. That is why Paul steps in, when he learned of his strict fasting and that he would not even drink wine. For you know, wine, the oinos, belongs within the fast and comes before oil. Here, if you read and understand, it says a relaxation of wine and oil; it does not say oil and wine. Wine and oil: wine is fasted along with the oil.

When you do not eat oil, you will not drink wine either, because the calories you ought not to take in with oil, so as to keep the body fasting, you ought not to give it with wine. There are people who drink a kilo or two on a fast day. One may eat bread and olives and a kilo or two of wine; better that he eat two steaks and not drink that wine, because it has given the body so many calories that he ought not to have given it, if his aim was to strengthen the body. Drink, he says, wine in the smallest amount, for the more it is cut down,

the more it benefits those who drink. The less you drink, the better it is. For the more it is diminished, the more you make it smaller, the more it benefits those who drink. And if you fall ill, treat the body toward health, not toward indulgence. If you fall ill, Don't give the body so much that it flips to the other extreme and throws you off; strengthen it just enough.

With discernment, give it what it needs to stay healthy, so that it won't start demanding treats, indulgences, pleasures, luxury, and the rest. A person could live a thousand years here on earth and never manage to arrive at the conclusions this man arrived at out there in the desert. He speaks like a learned scholar; he speaks as if he knows everything that has to do with the human body. Above all, he wants to look after the human spirit as well, because, you see,

these two partners, the flesh and the spirit, are like a cat and a dog. What benefits the soul, the body doesn't want; and what the body wants doesn't benefit the soul. And now the person is called to keep them in balance: not to send the body off to the sanatorium or the madhouse, but also not to send the soul to Hell. He keeps it in a middle state. That's why he says about your body: see to it that you treat it, but not for indulgence, only for health. Don't you see how much discernment is needed in this case?

Now of course I don't know how many of us have a problem after the things we're hearing here. On the matter of drink, of wine in particular: in the Old Testament it was a blessing for a person not to drink intoxicating drinks. Today, he says, they didn't even drink ouzo, cognac, the kind of things you know about now, if you go to the taverns where they're now grilling little trotters and so on. You'll see both young women and young men who can't stand on their feet, putting away a lot of ouzo a day,

or cognac in winter; others drink beer, others various other drinks, whiskies, and the rest. And yet all of them destroy the human body. A person should guard his body from all these poisons. I, of course, count coffee among these poisons too, for there are many coffee-drinkers here who stay up even through the night, and they're of the opinion that it's harmless, harmless, harmless. Caffeine is on the level of nicotine, and so is the carbonic acid produced from burnt coffee.

When you burn a thing, it becomes a poison. But many people even want their food burnt, so they can scrape off the bottom and eat that burnt part. That's a poison, and it does definite harm, slowly but definitely, to the body. We don't really understand these things, of course. Others say, I don't drink coffee, just a tiny little coffee; the other one is barley, he says, and chickpea. Isn't it burnt? You're putting carbonic acid into yourself. But that's exactly why people can have one

coffee and not feel hungry until the afternoon. How? What magical properties does it have? It's a poison; you've put a brake on your body and given it that overstrain that keeps going until the afternoon. In any case, on the subject of wine, let me say something, because, you know, many of us don't pay attention to it. Our forebears had recognized this and were careful, except, of course, for certain ones who were given over to wine or to other drinks.

In fact, for the summer now, they used to say that when the month has no 'r' in it, the wine wants water. Like May, June, July, August: these four months have no 'r' in them, so the wine wants water. Whereas later, when winter begins and the month has an 'r, ' the wine doesn't want water. It comes from the people's wisdom; what's said here is a true Gospel. But we haven't paid attention to it. I would, however, like to stress this point,

because many who don't drink themselves still boast of getting others drunk. Or they see others working to get people drunk, and they don't step in. It's a whole string of beads, sin interwoven: of the one who takes it, of the one who gives it, and of the other who tolerates it. For man is a person, and he cannot descend lower than the beast. Because the beast never descends lower than its purpose, whereas man descends lower. Listen to me as I share a few thoughts of holy men on the matter of drunkenness. Basil the Great says, for example: drunkenness does not receive the Lord.

Drunkenness drives Christ away, he says, it doesn't receive Him; it drives away the Holy Spirit. A drunken man drives away even his Baptism, we might say, in that very moment. For just as smoke puts bees to flight, so dissipation drives away spiritual gifts. When a person gets drunk, all his graces are gone, his dignity is gone, everything is gone. That's what Basil the Great says. The divine Chrysostom says:

for those who live in drunkenness and dissipation, the day is turned to darkness before the night. The people, he says, who drink, get drunk, and so on, turn the day into darkness. Night falls for them sooner. Because indeed people both look to walk and so on, not because the sun has been put out, but because their mind has been darkened in drunkenness. It's not that the sun has gone and it became dark, he says, but that his mind was darkened and it became dark at high noon.

Basil the Great again says: drunkenness is the ruin of reason. Reasoning is gone, logic is gone, one's good is gone. Love is gone, respect is gone, everything is gone; it is the corruption of strength. He can't manage; the one who used to lift the stone, the moment he speaks, has to be gathered up; he can't walk. Untimely old age: he's grown old at twenty. A short-lived death: he dies little by little. What, then, are the drunkards? The idols of the nations, says Basil the Great; he calls the drunkards the idols of the nations.

"They have eyes and do not see" — and indeed, they do not see; "they have ears and do not hear"; their hands are paralyzed, their feet have been deadened. The hands have dropped, the feet no longer hold them up. Man, they drew up a battle-line at the banquet — war, he says; you called them for a table, but you called them for war, because many invite people into their house in order to get them drunk. You carry out the young men, led by the hand, like the wounded from a war. Strong lads came into your house in the evening,

and you bring them out in the morning wounded, as though they had come out of battle. If you made your house into this kind of work, you have deadened the prime of their youth by wine. These youths who, as I said, used to break the stone all the faster — you have now reduced them to being carried off on the stretcher to be given an injection. He invited him as a friend to the dinner, your friend called him to the meal to set a table for him, but you bring him out a corpse,

you now carry him out of your house a dead man; are you not ashamed? You are the one who has extinguished his life, you have destroyed him. For it is not only the one who is guilty, the one who has grown used to drinking or to gaming, since many play the brave man and compete at drinking. As if to say, I can hold more. But is this a competition? Is this an athletic feat, is this a sport, that they should say "well done" to you? This is not a right thing. Paul writes to the Romans: "Let us walk becomingly, as in the day;

not in revelries and drunkenness, not in chambering and wantonness." And in the Wisdom of Sirach there is the following. "Be not valiant over wine" — do not play the brave man with wine — "for wine has destroyed many." Wine is for gladness — you drink half a glass, one glass, for gladness — "and it was not created from the beginning for drunkenness." God did not give it for man to get drunk; he gave it to be used for gladness, not for drunkenness.

He gave it to you for gladness of heart, and the wine that is drunk is a joy of soul. So it is written in the thirty-second chapter of Sirach, verse thirty. Basil the Great also speaks there on this. "Wine is the gift from God, given for the consolation of weakness to those who are temperate." Wine is given, he says, to console and to strengthen the weak. And it is true. I had heard, there in the countryside, an elder who used to say the following. A mouthful of bread, a handful, strength.

This elder used to put wine in a little bottle, which he would go and bury in the earth so that it would be cool in the afternoon. And in the afternoon he would go to his little sack, in the late afternoon, when he was worn out from the hoe, and he would take out a little piece of bread, pour a little sun-dried wine into a small glass, dip the bread in, and, eating and swallowing down this little piece of bread, this mouthful as he called it, it kept him working another hour, hour and a half, with this strength. It is what Paul says to Timothy: "Drink no longer water,

but use a little wine for your stomach's sake, " because Timothy was always of a sickly constitution. That is why he says here, "given for the consolation of weakness to those who are temperate"; and in another place again he says, "the best measure for the use of wine is the need of the body." The best measure, he says, of the use of wine is how much the body needs; and a man feels it at once when he drinks more than that. Now I had a friend — I do not know if he is still alive — and when he would read the epistle reading,

the one that says "be not drunk with wine, wherein is excess, " he would break off right there and whisper to me secretly in my ear. Don't say anything now when you speak: I drink two kilos with my bit of salt cod, but I don't get drunk, he tells me. This is meant for those who get drunk; I drink two kilos and I don't get drunk. "Be not drunk" — careful, he says, don't say a word about me. Do you understand? Of course he has grown used to it; he drinks three kilos, and when you tell him so, he turns on you, and he holds the opinion that he has the right to

drink his three kilos because he does not get drunk. He has no such right. The damage is done, the example given to outsiders is deadly, and this money that he spends there could be given somewhere else to do some good, instead of being poured away. It happens simply because we like to satisfy this desire, and there is a special Satan who works the ruin of men through wine. If you read about Saint Andrew the Fool for Christ, you will find there a detail of this kind. Saint Andrew was the one they took for a madman, there in the tavern,

and he saw a man who came into the tavern and mocked him, saying to him, "So here you are," calling him a fool. So Saint Andrew says to him: go and drink your little wine, and take the spool of thread to your wife. The man stiffened. Saint Andrew could see that on his back, upon his shoulder, sat a demon of drunkenness. His wife had given him a little money to buy a spool of thread at the market. He had taken the spool of thread,

and the rest he was going off to spend on wine. Saint Andrew could see that the demon was leading him by the ear to the tavern to drink wine, and only then to bring the spool of thread home; and he exposed him. Go on, he tells him, to where it is leading you to drink, and there, he tells him, drink up the change from your wife's spool of thread. He did not believe it. Fine, what is this — how does he know where I went, and how does he know that I am on my way to drink the change as wine? And so it was.

Let it not seem strange to us. And something else: "Wine and women lead astray even men of understanding." Wine plays its part in both, in women and in men. And wine, many times, has dragged even the prudent into women. When the great earthquake of Kefallonia happened, certain monks left the Holy Mountain to go and see their homeland, in case Kefallonia had been destroyed. And when two of them returned here — I do not know,

they had gone to the Mountain — one of them was a virgin. And his sister-in-law got him drunk and set him with a woman so that he would lose his virginity. And he stayed here in the world, all on account of wine. So the prudent can be destroyed through women, and likewise prudent women can be destroyed through men. Wine, then, is a bad guide. That is why he says here: be careful, with discernment, be careful. It is a difficult thing — not for indulgence, but for healing, to help your body.

And he goes on and says: subject your body to ascesis, to ascetic discipline, so as to check the unruly impulses of the flesh. In other words, you too must wear out your body, but only so much; do not crush it too far, do not break it down too far. Put it to work, bend it low to the ground; do not pamper it with warmth, do not cool it with comfort. Wear it down only as far as it takes to overcome the stirrings of the flesh. But this needs measure, as I told you. We must neither let the passions sweep us off to the left, nor topple over to the right and be unable to get up again.

Then he says something else: stir up evil thoughts with good thoughts. When you have evil thoughts, he says, see to it that you set good thoughts against them, so that you can resist them. And the best thought, in this case of evil thoughts, is prayer. It is the words, 'Lord Jesus Christ, have mercy on us.' This is what Satan is afraid of. Do not look to other remedies to drive away the evil thoughts. Guard your eyes,

keep away from the persons who may scandalize you and plant thoughts in you, keep away from those places that carry you back into memories and may sweep you off again; and see to it that, with the better thought, with prayer, with that short prayer, 'Lord Jesus Christ, have mercy on me a sinner,' you are able to resist. As he closes this chapter, he has at the bottom two more lines that are completely unrelated to the whole spirit in which he had been guiding us up to this point. How they came to be there I do not know; but here,

from the whole spirit in which he had been guiding us up to this point, how they came to be there I do not know, but allow me to carry these over as well. Listen to what he says: honor the priests, all the priests without exception you are to honor; but run to the good ones, not to those without depth. Honor the priests, and beyond that, if you yourself wish

to draw near to someone, choose a good one to take as your own. That is to say, if the other man is not in order, you do not have the right, you may stay away, you may not use him as your spiritual father, you may not go to his church, you may not go to his sermon; but you do not have the right not to honor him, to abuse him, as unfortunately even Christians abuse clergy whom in the end they have not honored. He says this: honor all the priests; you see a cleric, make a prostration.

What his particular conduct is, that is another matter, that is his affair. But you yourself, if you wish to go somewhere, do not go to just anyone; run to the good one. You yourself, search and find the one with whom you find rest, whom you consider worthy, with whom you can come to an understanding, and who, in your judgment, may have grace. If only people would pay attention to this detail, there would not be this great curse that exists in the world today,

the judging of priests. There is no greater sin in the world than the judging of priests, and than this sin which, like a thunderbolt, draws the wrath of God down upon us. We do not understand it, we do not know it. A person does not know that when he accuses the priest, he is accusing the God who bears with him. He does not know this; it is as if God says to him: such as you are, so too is the one who made you and holds you and bears with you.

This is the answer to the final need.

The subject is very thorny, and this man places it rightly: shut up your body to whatever it hears from the clergy and whatever it sees from the clergy. Honor him, he is My instrument; and you, go and find a good one wherever you are to do your business, to confess, to have your child baptized, you know, to have your Mysteries celebrated for you. But honor the other one. This is something we cannot understand.

Do you remember, when Paul, as we read in the Acts of the Apostles, called a certain man a whitewashed wall, and made to strike him? And the others say to him, 'Do you revile the high priest of God?' At once, as though an electric discharge had passed through him, 'I did not know,' he says, 'that he was the high priest, ' for it seems he was not wearing the things he ought to have worn that would make him recognizable. For the Scripture says, 'You shall not despise the ruler of your people.' It is written. At once Paul says that you shall not despise a man of God.

Someone will say: was the Hebrew high priest a man of God? Yes, of God. The Hebrew high priest, yes, of God, because he too was anointed. He was anointed too, he is God's; for this very reason, and this is why David did not kill Saul, because he too was anointed, king and prophet. We see human beings, we see the outside; the inside we do not see.

I would like to tell you only one thing; I do not know, perhaps you have come across it some time and have read it. I remind you, when Alexander the Great made that great campaign and reached as far as he reached, he passed through Jerusalem as well. What are you doing, turning the page back?

When he reached Jerusalem, he dismounted from his horse. He went and bowed before the high priest of the city, who had come out to the gate. And the high priest gave him the keys of the city, without Jerusalem being made to fight. Parmenion, his aide-de-camp, grew angry. And that evening he did not sit at the table that was held over the taking of the city. And Alexander the Great asked him, 'What is the meaning of this behavior?' And Parmenion answers him, 'You,

who call yourself a god, do you bow down to this man? You who got down from your horse, you who left Greece behind, you who call yourself a god, you bow down and worship him? Can I bear such a thing, and sit at so humiliating a table?' And Alexander the Great answers and says, 'I do not bow to him, but to the God expressed through him.' Do you hear that? I do not worship him; I worship the One who sustains him, the One expressed here. This high priest expresses here a certain God.

And do not even the base and corrupt high priests or priests of the gods express their gods? Then how great is the sanctification he confers, how completely Satan is then put to flight. Then we would need to have depth, we would need to be communicants, we would need to be unmarried; we would need, we would need, we would need. For how do we know? Even if we do not know the visible life of the clergy, how do we know the hidden life that may hold union with God? But it is not so.

This, then, is something I do not draw only from priests; I draw it from life in general. 'You call yourself a god, do you bow to him?' 'No,' says Alexander the Great, 'I do not bow to him, but to the God expressed through him; him I worship; in his person I worship God.' So said Alexander the Great. Who, then, am I today to insult, to speak against, to judge or to condemn the clergy? I must not.

The man does not suit me? Bless him; I do not go to him, I move on, I go elsewhere. Besides, you do not hold his card; not the card the world makes for him, but the card kept in God's treasury, how God regards him. If many times you held the card that God keeps for each man, and through the clergy, you would see that the very one you esteem highly above others, you are despising; one you should not even have discussed.

In God's eyes the situation is very different, and that is exactly why He keeps us far from such thoughts. I would like to add one more, since I have touched on this, and it is, as I tell you, a great curse upon people who are not careful, and often their tongue becomes a slanderer of the priesthood. I would like to convey to them certain opinions of Holy Men on the subject of not despising the clergy, as he so beautifully puts it: honor all priests, but run to the good ones. Athanasius the Great says:

he who despises the priest will quickly despise God as well. The one, he says, who today despises the priest will soon despise God too. Paul to Timothy, verse 19, in his first epistle says: 'Against a priest do not receive an accusation, except before two or three witnesses.' He was telling Bishop Timothy: if they accuse a priest to you, accept nothing, unless there are two or three eyewitnesses. Third, Saint Nilus the ascetic says: for if someone is reverently disposed toward a priest,

much more toward God; and even if the priest is wicked, God, seeing that for the honor shown to Him you are serving even one not worthy of honor, He Himself will render the reward. When He sees, he says, that you revere the priest, He sees that the man who reveres the priest will rather revere God as well. But, he says, God sees from above that you revere the priest because he is an instrument of God. And then, he says, God will give you the corresponding reward.

For, he says, He has said: 'He who receives a prophet in the name of a prophet shall receive a prophet's reward'; and he who honors, and he who shelters, and he who obeys, that is, the priest, will have a reward. 'Do not receive an accusation against a priest, neither rebuke him, but exhort him as a father.' You see him, respect him, and so on; go about your business, I do not want to hear an accusation against a clergyman. The divine Chrysostom says in one of his homilies:

for prayer is the work of angels, and he who prays is an angel of the Lord. He calls the high priest an angel. 'And to the angel of the church in Laodicea write.' For prayer is the work of angels, and he who prays is an angel of the Lord. For he does not speak his own words. Do you sit and recount what he does and what he gets up to? Or do you despise him? You do not despise him, but God who ordained him.

You do not despise him, you do not speak against him, you do not accuse him; you accuse the God who ordained him. And how is this clear? Let me prove to you that God ordained him. He says: for if God worked nothing through him, since God acts through him, then you have neither the bath of Baptism, nor do you partake of the Mysteries, nor do you receive blessings, nor, then, are you a Christian. For if it is not as I tell you, if God has not ordained him, then you are unbaptized, you are without Holy Communion, you are unconfessed.

Then, he says, what happens? Does God ordain all? Someone will ask: even the unworthy? God does not ordain all, but through all He works. Here, many times, we shout 'Axios, Worthy,' from below. God knows and records whether he is worthy; why do we proclaim it? Or 'Unworthy,' from below. God knows whether he is unworthy. So he says: even if he is unworthy, God does not have him written in the register of His priests,

yet He works through him. He does not ordain all, but through all He works. What, then, comes out of this? That we ought to honor them. Saint Isidore of Pelusium says the following: The one who receives is in no way harmed; you have nothing to lose if the priest is a sinner. Or even the giver, if he seems unworthy, if it appears that he is unworthy, as you learn, as you suppose. You have nothing to lose, nor are the immaculate Mysteries defiled.

Nor do the immaculate Mysteries cease to be holy. Or even if the priest has been dragged into every human wickedness, if the priest has all the wickedness of the world upon him, you have nothing to lose. Go and receive Holy Communion from his hands, take the antidoron, confess, do everything; you, take it all. Constantine the Great, at the First Ecumenical Council, when certain documents against high priests were brought to him, gathered them and burned them; he did not read them, and said these telling words: 'One must not bring the faults of priests out before the public';

you must not, he says, expose the priests to accusation, 'lest, taking from this an occasion for scandal, they sin without fear'; lest others, who have no strong restraint, be scandalized. For my part, he says, if I myself, at least, could be an eyewitness of a bishop dividing up the marriages of others, that is, if I saw a bishop committing fornication in the open, then instead of the purple robe over what was being done unlawfully, I would take, he says, I would draw my own purple over him and cover him, so as not to harm those who beheld these deeds, so that the others would not see and be scandalized,

so that they would not be scandalized but keep their reverence. And where are we? We take this like a banner and parade it about. One mistake of some priest or bishop, whether a slip of the tongue or, I don't know, some fall of his, instead of covering it over, we take it and parade it through the whole world.

Again, John Chrysostom says: even those priests who are guilty of crimes, even if they are burdened with crimes, not even then are you set up to judge that life of theirs; no one has appointed you to hold an opinion. For he who honors the priest, even the blameless one, the one who is in order, that priest I myself reverence. Let him honor the office set before him; he honors the person. He who honors the priest will also honor God. The one who honors even the bad priest, that one honors God; the other does not honor God,

he honors the person of Father George, of Father Nick, of Father John, and so on. But he who has learned to despise the priest will in time go on to insult even God. The one who has begun to despise and to hate and to separate good and bad priests and bishops, that one, he says, will very quickly be cut off from God as well. If the priest is wicked. If the priest, he says, is wicked, God seeing it, God sees whether he is wicked, that because of the honor shown to Him you are also caring for one not worthy of honor. But you, because he is a priest of God, because he wears, he puts on the stole,

he says the blessing and so on, you honor him, and He will repay the reward. He, he says, God rejoices more when you honor the unworthy one than when you honor the worthy one. Because when you honor the unworthy one, knowing that he is unworthy, you honor the person of God; whereas when you honor the worthy one, you honor the person of the human priest, of the human bishop, and then God gives you nothing, has nothing to give.

Saint Anastasius of Sinai also has an answer that I would like you to know as well. Because certain people say to you, am I going to receive Communion from the hand of this priest? Brother, get out of here, he does not believe that the priest has the blessing of God, that he has grace, and yet he wants to be the holy one himself. So he says: do not say, the one offering is a sinner, he is a sinner, condemned, you are unworthy, and so the grace of the All-Holy Spirit does not come down. Do not say this, do not entertain any such thought. Another is the one who knows what is hidden and has authority over it.

Behind him, he says, there is Another. Recognize Him, that He is higher than all your reasoning, and leave the judgment to the righteous Judge. Know, he says, that above you there is Another, He is God, and let Him, he says, be the one to judge. Only let the priest hold the doctrines concerning God without error, let him not be a heretic; as long as he does not tell you there is no Holy Trinity, as long as he does not tell you Christ is not God, as long as he does not tell you the Most Holy Theotokos is not a virgin, and so on; if you see that, he says,

in the doctrines, whatever other sin he may have, even if he was transferred, even if by some scheme he stole away some throne, even if he is a lover of money, even if he breaks the fast on Wednesday and Friday, and so on, provided he does not err in the doctrines, he says, take note, of all the rest you are not the judge. He says, are you the judge who will declare that he is good or otherwise? Indeed it is not permitted to you, but leave him to the righteous Judge in His own measure. For this reason I beg you, do not judge anyone, never judge anyone in your life. And most especially a priest of God, do not judge, guard your mouth.

But approach with faith and repentance and a clean conscience, and you will assuredly attain to the Mysteries and to the blessing. If you want to receive the blessing. Since, indeed, even if the one offering is an angel of God, not simply a good priest, even if the one offering the bloodless sacrifice is an angel of God, but you approach unworthily, you, however, do not approach in repentance, in confession, and so on, in no way will the angel cleanse you of your sins, the angel is not going to save you, he says.

So too the matter of which we speak is testified to by Judas himself. For thus, having received the Divine Bread from the very undefiled hands of the Master, since he received it unworthily, immediately Satan entered into him. Christ Himself says it: it has nothing to profit you if you yourself are wicked. But if the priest is wicked and you yourself are set in order, you receive the whole grace; for this very reason he says, do not rush. Now of course around these matters people have much to say, and the people who want to find ways to justify themselves,

you know how many things they reel off at us. Some speak to us of the wealth of the bishops; others want them only to give and never to receive, priests only to give and never to receive, to feed on air. Others want them also to be naked, as Christ, they say, was barefoot and so on. People have not read, they are unread people. Of course, I cannot make it a rule; if a money-loving priest who could help does not do it, he will give account to God. But by this I cannot judge the rest of the clergy. I cannot judge the father, the priest who has five, six, ten children.

It cannot be that the priest takes four thousand five accusations, dry-throated, and does not take a couple of dimes there where he labors. Besides, it is obligatory upon us to offer to the one who offers us spiritual things, to give him material things, we the goods. If anyone reads within Scripture, he will find in a thousand and two cases where Paul urges the people of the Church to take from those for whom they labor. In a book I had written long ago entitled 'More Respect for the Cassock', a little booklet, I had marshalled a few passages,

and allow me to convey them to you. Do you not know, says Paul, that those who labor in the sacred things eat from the sacred things, and those who serve at the altar share with the altar; those who are at what is boiling in the church, from there, he says, they will eat, they will take their portion. So also the Lord commanded that those who proclaim the Gospel should live from the Gospel, as he writes in First Corinthians, chapter nine, verse thirteen. And in another place he says, the laborer is worthy of his food.

And in another place he says, let the priests who govern well be counted worthy of double honor, especially those who labor in word and teaching. Scripture says: you shall not muzzle the ox that treads out the grain. The laborer is worthy of his wage. Who ever serves as a soldier at his own expense? Who plants a vineyard and does not eat of its fruit? Who shepherds a flock and does not partake of the milk of the flock? Do I say these things merely after the manner of men? Does not the law also say these things?

For in the law of Moses it is written, you shall not muzzle the ox that treads out the grain. Is it for the oxen that God is concerned? Does He say it for the oxen? No; for our sakes He certainly says it, and for our sakes it was written, that he who plows ought to plow in hope, and he who threshes, in hope of partaking. If we have sown to you spiritual things, is it a great matter if we reap your material things? We offer spiritual labor, and we are to receive a piece of bread, a garment, a roof tile; can we not have these things?

For this is a great error, of course. Of course there are some, as I said, who are lovers of money, and there are some who are vainglorious too, but by these we cannot judge. Is there not also a money-loving doctor? Is there not also a money-loving lawyer? Is there not also some other money-loving scholar and scientist? Are we now going to abolish the title, are we going to drive the legal profession out of the way, are we going to do away with medicine, are we going to extinguish science, because one, two, five, ten are such?

That is not the reason. We cannot put it in that framework and justify ourselves. Of course, if one knew why today's priests and bishops have to be clothed in gold, he would not say these things, that Christ was poor and therefore I do not honor him. But He gave Himself so that we might live. He died so that we might live. Here is discernment. Here is discernment. He became one having neither form nor beauty,

so that we might live; for what reason? He died, he says, so that we should also die? He does not want that, he is not driving at that; he lived in poverty so that we might live. But you may say to me, why does this priest wear these things? The Psalmist says of our Most Holy Theotokos, all the glory of the King's daughter is within; on the outside she had nothing, but within she had it, all her glory was within. The priest, the bishop, is an icon of Christ, and consequently he must be clothed in gold.

Απόψε το βράδυ,

με συνέχεια των θεμάτων αυτών που μιλούσαμε, του Αγίου Αυτού Ανθρώπου, από το όρος Στινά.

Είναι, όπως ξέρετε κι εσείς, η 21η ομιλία από τις σοφές γνώμες του Αγίου Αυτού Ανθρώπου. Όσοι μεθα μαζί στην περασμένη μας ομιλία, θα εντιμήσετε ότι μας συμβούλευσε, Είναι η τρόπο πρέπει να συμπεριβερώμεθα η στασμνή μας των Αγίων, ότι πρέπει να τιμούμε τας εορτάς των Αγίων και ότι είναι συμφέρος θέμα ο εκκλησιασμός την ημέρα εκείνη, διότι ο άνθρωπος έχει μεγάλη ωφέλεια από τις φρεσβείες των φίλων του Θεού. Είτε λέγονται μικροί, όπως του λέμε εμείς, είτε

λέγονται μεγάλοι, ενώπιον του Θεού έχουν μεγάλη χάρη, κατά αναλογία της Αθμίθεως, ο καθένας εκ των Αγίων και όπως σας είπα και προχτές, γνωρίζετε Αγίους που εμείς καν δεν τους γνωρίζουμε, είναι τοπικοί Αγίοι και κάνουν πολλά θαύματα και τιμώνται πολλοί από τους ανθρώπους που γνωρίζουν τη ζωή. Μετά από αυτό, έχει μια συμβουλία, που έχει σχέση με τη διατήρηση του σώματος, πως πρέπει ο άνθρωπος να συμπεριφέρεται στο σώμα του Λέγει λοιπόν, σκύλε, σκύλε, κούραζε, μη σκύλε των διδάσκαλων, μη κουράζεις των διδάσκαλων, σκύλε, κούραζε, ταλαιπώ, την σάρκα της αγαπής πόνης

Να την κουράζεις στη σάρκα σου, να την βασανίζεις, αλλά για αγαθά πράγματα. Είναι πολλοί άνθρωποι οι οποίοι κουράζονται το 24ωρο, αλλά για άχημα πράγματα, για αμαρτία. Καταντούν στα σανατόρια, στα τρελοκομεία, στα νοσοκομεία τύπου συγκρού κλπ. Όχι σε τέτοια κούραση, να μην το κουράζεις το σώμα σου κατά αυτήν την έννοια, αλλά να το κουράζεις σε αγαθά πράγματα. Της αγαθής πόνης, Οι άνθρωποι οι οποίοι πάνε το βράδυ και φεύγουν το πρωί από το καμπαρέ, Βαίνουν το βράζι στην ταβέρνα και βγαίνουν την άλλη μέρα το μεσημέρι, χίλια δυο άλλα πράγματα, μπαίνουν στο χορό και τους δουγάζουνε πεθαμένους και ούτω καθεκτή.

Δεν είναι όμορφο αυτό να κουράζεις τη σάρκα σου, αλλά της αγαθής πόνης για το καλό, να αγρυπνήσεις, να προσευχηθείς, να κάνεις μετάνια αν μπορείς, Να κουραστείς δίπλα στον πόνο του άλλου, στο προσκέφαλο του άλλου, να τρέξεις εκτάκτως τη νύχτα για το γιατρό, να κουραστείς σε τέτοια πράγματα, αλλά να μην κουραστείς σε πράγματα τα οποία και το σώμα το καταστρέφουν και την ψυχή την κολάζει. Κύλε, λοιπόν, λέγει, κούραζε, ταλαιπώρει, την σάρκα της αγαθής πόνης Παντελώς, δε αυτήν, μη καταπεσύν φρόντισον, πρόσεξε να μην την εξουθενώσει Και στο αγαθό επάνω, πάντοτε και εκεί με μέτρο, γιατί ξέρετε,

είναι μια τέχνη Και πώς θα προσφέρει την υπηρεσία σου στον άλλον, χρειάζεται διάκριση και βλέπω καμιά φορά που δεν υπάρχει αυτή η διάκριση, είναι ένας άρρωστος και κάθος τέσσερα παιδιά στο κεφάλι, γιατί κάθεσε τέσσερι, να καθίσω ένα, και έπειτα από τρεις-τέσσερις ώρες να έρθει ο άλλος, και έπειτα να έρθει ο άλλος, θα πέστε και οι τέσσερι και τι θα γίνει, και αυτός θα πεθάνει και εσάς θα τα σπάνε στο σανατόριο, Χρειάζεται διάκριση, Αυτό λέγει εδώ, Παντελώστε αυτήν, Μη καταπέσειν φρόντιστος, Πρόσεψε, Ισάρξου, Να μην εξουσενωθείς, Να μην καταπέσει τελείως, Γιατί ο σκοπός είναι, Να είσαι όρθιος, Να βοηθάς οι δυνατόν των άλλων, Να μην έχεις ανάγκη να σε βοηθήσουν, Διότι αν φτάσεις, Να σε βοηθούν τώρα, Εκεί που βοηθούσες εσύ, Δεν έκαμες τίποτα, Ο σκοπός

είναι, Με διάκριση, Να προσφέρεις την υπερ Αδιακρισίας του στο διπλανόν, με διάκριση να κάνεις τον αγώνα σου για τη σάρκα σου, για τα θρησκευτικά σου καθήκοντα κλπ, σε βαθμό τέτοιο, να μην εξουθενώσεις το σώμα σου που τότε θα έχει ανάγκη βοηθίας από άλλους, θα γίνει αιτία να σκανδαλιστούν άλλοι. Όπως σε παραδείγματι υπάρχει αυτή η αδιακρισία, η αγαθή, όχι αδιάκριτος όπως λέμε εμείς, στις γυναίκες, στις ηλικιωμένες, στις ασθενείς, δεν μου το πάει να φάω, δεν σου το πάει να φάς, αλλά να σου ρίχνουν ένεση, σου το πάει, πως δεν σου το πάει να φάς, από το ένα μέρος δεν τρώς το λάδι, δεν τρώει λιγοτυρία ένα αυγό και από το άλλο μέρος σου κάνουν ναι, σου ρίχνουν εκχύρισμα ύπατος, σου

δίνουν βιταμίνες, Πώς αυτό σου πάει, δεν το ξέρεις ότι σε κοροελεύω σαντανάς, Ένα πράγμα που μπορεί να το πάρεις κατά φύσιν, Δεν πρέπει να το παίρνεις παρά φύσιν, Ότι μεθαπαράδοξη, Το θέλει να πει εδώ ο άνθρωπος αυτός, Πρόσεξε λέει, να κουράζεις, Και να ταλαιπωρείς τη σάρκα σου, Σε αγαθά πράγματα, Για το καλό της ψυχή σου, Και για το καλό του συνανθρώπου σου, Παντελώς δεν τα αυτήν μη καταπέστην φρόντισον, Αλλά πρόσεξε, Να μη καταπέθουν, Διότι τότε, Θα πρέπει Άλλοι να σε βοηθήσουν, κι αν δεν σε βοηθήσουν, τι θα γίνει, θα λες, εγώ σας παρεμβραίνηκα εσείς, πού είστε τώρα, ας έκανες οικονομία δυνάμεων, να μην έχεις ανάγκη να σου παραβρεθούν οι άλλοι, είναι λοιπόν εδώ και θέμα διακρίσεως και το τοποθετεί από εμπειρία, διότι ο σατανάς

είναι τεχνίτης, μη ακούτε εμείς, εμείς μας δεν έχουμε τη διάκριση, ομίς δήθεν το καλό έκανα, γιατί, μέτρο, έχει ο Θεός, αυτό μπορείς, χωρίς να καταστραφείς, το υπόλοι

Αντίχριστος, Αντίχριστος, Αντίχριστος, Αντίχριστος, Αντίχριστος, Αντίχριστος, Αντίχριστος, Αντίχριστος, Αντίχριστος, Αντίχριστος, Αντίχριστος, Αντίχριστος, Αντίχριστος, Αντίχριστος, Αντίχριστος, Αντίχριστος, Αντίχριστος, Αντίχριστος, Αντίχριστος, Αντίχριστος, Αντίχριστος, Αντίχριστος, Αντίχριστος, Αντίχριστος, Αντίχριστο Θεό Θεός, Για δεν έκανες παραπάνω, Ας ρωτήσει, Μέχρι εκεί που μπορούσε να κάνεις, Τι έκανες, Από εκεί και κάτω, Ενάς δουλειά, Είναι ένα ξύλο, Ένας δοκός μες στον δρόμο, Ορίστε πήγαινε να το σκώσεις, Δεν μπορώ να το σκώσεις, Μπορώ να βοηθήσω σε αυτό το δοκάρι, 30, 40, 50 κιλά, Να

έρθει κι ένας άλλος, Και ένας άλλος να το σκώσουμε να το βάλουμε στην άκρη, Αυτό μπορώ να βοηθήσω, Εάν πεις να το σηκώσεις μόνος σου, Αφενός θα τους φρενωθείς, Αφετέρου θα εξευτελιστείς, δεν μπορεί να το κάνεις, έχεις γίνει για ορισμένη εργασία, για ορισμένη αντοχή, αυτό διδάστηκε εδώ, πρόσεχε λέει τη σάρκα σου, θα την ταλαιπωρήσεις, θα την κουράσεις για το καλό, όμως πρόσεξε μην την καταστήσεις ανάπηρων, μην την καταστήσεις αδύναμων, άχρηστη και έχει ανάγκη βοηθίας εκ των υστέρων, με μέτρων Στη

συνέχεια έχει και κάτι άλλο Πίνε τον ίνων ελάχιστον Πίνε λέγει τον ίνων ελάχιστον Λίγο να πίνεις κρασί Θυμίστε ο Απόστολος Παύλος τι έγραφε στο Τιμόθεο Ο λίγων ίνων χρώ διατασπολάς ασθενείας του Ή το αδύνατος τύπος, ο Τιμόθεος προφανώς, καχεκτικός άνθρωπος και δεν διέκρινε ότι ο Θεός αυτά που έχει δώσει τα έχει δώσει για να τονώνει τον οργανισμό και να το διατηρεί γι' αυτό ο Παύλος επενδένει όταν έμαθε την αυστηρά νηστεία του και ότι δεν έπινε ούτε

κρασί γιατί ξέρετε το κρασί, ο ίνος, είναι μέσα στην νηστεία και προηγείται του ελαίου δω αν διαβάζετε και καταλαβαίνετε, κατάλησης λέει ίνου και ελαίου, δεν λέει ελαίου και ίνου Ήνου και ελαιου, ο ίνος νηστεύεται με το λάδι, όταν δεν τρως λάδι δεν θα πει σούτε κρασί, διότι οι θερμίδες που δεν πρέπει να βάλεις με το λάδι, για να νηστεύεις το σώμα, δεν πρέπει να τις δώσεις με το κρασί, υπάρχουν άνθρωποι που πίνουν ένα και δυο κιλά, η μέρα νηστεία, μπορεί να φάει πισωμί και ελιές και ένα-δυο κιλά κρασί, καλύτερα να τρώει δυο μπριζόλες και να μην το πεινε αυτό το κρασί, διότι του έδωσε τόσες θερμίδες του οργανισμού Που δεν έπαινε να της δώσει, Αν ήθελε να τονιστέψει το σώμα, Πίνε λέει, τον ίνων ελάχιστον,

Όσον γαρ κολοβούτε, Το σου τον ευεργετή τους πίνοντας, Όσο λιγότερο πίνεις, Τόσο καλύτερο είναι, Όσον γαρ κολοβούτε, Το κάνεις μικρότερο μειώνεται, Το σου τον ευεργετή τους πίνοντας, Εάν δε ασθενήσεις, Προσυγίαν το σώμα, Μη προστριφήν θεράπευσον, Αν ασθενήσεις, Μη δώσεις τόσα στο σώμα ώστε να γίνει να σε πετάξει από το άλλο μέρος, τόνωσε το τόσο, δώσου με διάκριση αυτά που χρειάζεται να γίνει υγιές, να μην σου ζητήσει καλούδια, άλλα, ειδονές, τριφήν κλπ.

Ο άνθρωπος έπε να ζήσει χίλια χρόνια εδώ στη γη και να μην κατορθώσει να βγάλει αυτά τα συμπεράσματα τα οποία έχει βγάλει αυτός ο άνθρωπος εκεί στην έρημα Ομιλεί σαν πανεπιστήμων, ομιλεί σαν να ξέρει όλα τα πράγματα που έχουν σχέση με το σώμα του ανθρώπου Κατεξοχήν, Δε, θέλει να προλάβει και το πνεύμα του ανθρώπου, διότι βλέπετε ο συνεταίρος αυτός, η Σάρτης και το πνεύμα, είναι ο σκύλος με τη γάτα Αυτό που συμφέρει στη ψυχή δεν το θέλει το σώμα, και αυτό που θέλει το σώμα δεν συμφέρει στη ψυχή Και καλείται τώρα ο άνθρωπος να τα ρυθμίζει, ούτε το σώμα να το στείλει στο σανατόριο ή στο τρολοκομείο, αλλά ούτε και την ψυχή στην κόλαση Το διατηρεί σε μια μέση κατάσταση, γι' αυτό λέγει

προς το σώμα σου, λέγει φρόντισε να το θεραπεύσεις, όχι όμως προς τριφήν, αλλά προς υγεία μόνο Δεν καταλαβαίνετε πόσο χρειάζεται διάκριση σε αυτή την περίπτωση Δεν ξέρω τώρα βέβαια πόσοι από εμάς έχουν πρόβλημα έπειτα από αυτά τα οποία ακούμε Απάνω μάλιστα στο ζήτημα του ποτού, του ίνου, ήταν ευλογία στην Παλιά Διαθήκη ο άνθρωπος να μην πίνει με φυστικά ποτά Σήκερα λέει και ίνων δεν έπιναν ούζο κονιάκ, τέτοια πράγματα που σήμερα ξέρετε, αν πάτε στις τα βερνίσες που ψήνουν τώρα τα ποδάκια πράγματα και λοιπά Θα ειδείτε και νεαρές και νεαρούς ανθρώπους οι οποίοι δεν μπορούν να

σταθούν στα πόδια τους και κατεβάζουν πολύ ούζο την ημέρα όπως κονιάκ το χειμώνα, άλλοι πίνουν μπύρες, άλλοι άλλοι διάφορα άλλα ποτά, ουλίστια κλπ. Και εντούτοις όλα καταστρέφουν το σώμα του ανθρώπου. Ο άνθρωπος πρέπει να το φυλάτει το σώμα του από όλα αυτά τα δηλητήρια. Εγώ βέβαια στα δηλητήρια αυτά συγκαταλέγω και τον καφέ που είναι πολλά καφόπρικα εδώ οποία σκόνουν και τη νύχτα ακόμη και έχουν τη γνώμη ότι είναι αθώο αυτό, αθώο, αθώο Είναι στο βαθμό της νοικοτήνης και η καφείνη και το ανθρακτικό νοξύ το οποίο παράγεται από το καμένο καφέ όταν το κάψεις ένα πράγμα γίνεται δηλητήριο Αλλά πολλοί θέλουν και το φαΐ καημένο για να ξύσει το κάτω μέρος το αυτό

να φάνε εκείνο το καμένο Είναι δηλητήριο αυτό και κάνει ζημιά θετική αργά αλλά θετική στον οργανισμό Δεν τα καταλαβαίνουν βέβαια αυτά τα πράγματα εμείς Άλλοι λένε εγώ δεν πίνω καφέ τόσο δω καφεδάκι το άλλο είναι κρυθάρι λέει και ρεβίθι Δεν είναι καημένο ανθρακικό νοξύ βάζεις μέσα σου Αλλά γι' αυτό και μπορούν άνθρωποι με έναν καφέ να μην είναι νηστικοί μέχρι το απόγευμα Πώς, τι μαγικές ιδιότητες έχει, δηλητήριο, πρέδα του έβαλες του οργανισμού μέσα και του έδωσε την υπερένταση αυτή και κρατάει μέχρι το απόγευμα Εν πάση περιπτώσει, επάνω στο θέμα του ίνου, να έλεγα κάτι, γιατί ξέρετε, πολλοί από εμάς δεν το προσέχουν Οι παλιοί μας το είχανε διαγνώσει αυτό και πρόσεχαν, εκτός βέβαια ορισμένων που είχανε, ήσαντε έκδοτοι στο κρασί ή σε άλλα ποτά

Μάλιστα για τώρα το καλοκαίρι έλεγαν ότι όταν ο μήνας δεν έχει ρο, το κρασί θέλει νερό Όπως ο Μάιος, ο Ιούνιος, ο Ιούλιος, ο Αύγουστος, αυτοί οι τέσσερις μήνες δεν έχει ρο μέσα, θέλει νερό το κρασί Ένα τη θέση έπειτα που αρχίζει ο χειμών και ο μήνας έχυρο και το κρασί δεν θέλει νερό Είναι από τη φιλοσοφία του λαού, είναι Ευαγγέλιο πραγματικό αυτό το οποίο λέγεται Εμείς όμως δεν το έχουμε προσέξει Θα ήθελα όμως το σημείο αυτό, διότι πολλοί δεν πίνουν αυτοί και καυχόνται να μεθύσουν άλλους Ή βλέπουν ότι φροντίζουν άλλοι να μεθύσουν άλλους και δεν επεμβαίνουν Είναι ένα κομπολόι ολόκληρο, αμαρτία, συνυφασμένη και

του μεν που το λαμβάνει και του δε που το δίδει και του άλλου που το ανέχεται Διότι ο άνθρωπος είναι προσωπικό της και δεν μπορεί να κατεβαίνει παρακάτω από το κτίνος Διότι ο κτίνος ουδέποτε κατεβαίνει παρακάτω από τον προορισμό του, ο άνθρωπος κατεβαίνει παρακάτω Ακούστε με σε μερικές σκέψεις Αγίων Ανθρώπων επάνω στο θέμα της μέθης Ο Μέγας Βασίλειος λέγει επί παραδείγματι, Μέφη Κύριον ούχ υποδέχεται, Χριστό τον διώχνει η Μέφη λέει, δεν τον δέχεται, Πνεύμα Άγιον αποδιώκει, άνθρωπος ο μεθυσμένος και το βαφτισμά του που θα μπορούσαμε να πούμε διώχνει ακόμη εκείνη τη στιγμή, καπνός με γάρ φυγαδεύει μελίσσα, ο καπνός φυγαδεύει

λέει τις μέλισσες, χαρίσματα δε πνευματικά αποδιώκει κρεπάλι, Όταν μετήσει ο άνθρωπος, πάνε όλες οι χάριτες του, πάει η αξιοπρεπιά του, πάνε τα πάντα Αυτό λέγει ο Μέγας Βασίλειος Ο Θείος Χρυσόστομος λέει, της εν μέθη και ακολασία βιούσιν, η ημέρα προ της νυχτός μετατρέπεται σκότως Οι άνθρωποι λέει, οι οποίοι πίνουν, μεσούν και λοιπά, την ημέρα την κάνουν σκοτάζει Νυχτώνει για αυτούς γρηγορότερα, Διότι πράγματι οι άνθρωποι και βλέπουν να περπατήσουν και λοιπά, Ούτου ηλίου σβενημένου, Αλλά της εκείνου διανύα σκοτιζωμένη στη Μέφη. Όχι λέει ότι έφυγε ο ήλιος και έγινε σκοτάδι, Αλλά η διάνυα του σε σκοτήσει και έγινε σκοτάδι στο κατάμεσήμερο.

Ο Μέγας Βασίλειος πάλι λέει, Μέφη λογισμών όλετρος. Πάει ο λογισμός, πάει η λογική, πάει το συμφέρον, Πάει η αγάπη, πάει ο σεβασμός, Πάνε τα πάντα, Ισχύος διαφθορά, Δεν μπορεί, Στον ταφαλικάρια, Στην με την πέτρα, Μόλις πει, Πρέπει να το μαζέψουν, Δεν μπορεί να περπατήσει, Γύρας άωρος, Γυράστη από 20 χρονών, Ο λιγοχρόνιος θάνατος, Πεταίνει λίγο λίγο, Τι γαράλο εσύ οι μεθείοντες, Ή τα είδωλα των εθνών, Ίδωλα των εθνών, Του λέει τους μεθεισμένους, Ο Μεγας Βασιλεία, Οφθαλμούς έχουσι

και ου βλέπουσι, και πράγματι, δεν βλέπουν, ότα έχουσι και ου κακούσι, χείρας παραλέλινται, πόδες απενεκρότησαν, τα χέρια έπεσαν, τα πόδια δεν τους βαστάζουν, άνθρωπε παράταξιν επίησαν στο συμπόσιο, πόλεμο, λέει, για τραπέζι τους κάλεσες, για πόλεμο τους κάλεσες, γιατί πολλοί καλούνε ανθρώπους στο σπίτι για να τους μεφτήσουν, Εκβάλεις τους νεανίσχους χειραγωγημένους ως τραυματίας από πολέμου Μπήκαν παλικάρια το βράδυ στο σπίτι σου και τα βγάλεις το πρωί τραυματισμένα, λες σε βγήκαν από πόλεμο Αν σε αυτή τη δουλειά έκανες το σπίτι σου, ενέκρουσες την ακμή της νεότητας από του ίνου Τα νιάτα αυτά που στήβαν όπως είπα γρηγορότερα την Πέτρα, τα

άκανες τώρα, τα πήρε το φορείο να πάνε να τους κάμουν ένας και καλείς μεν ως φίλων επί των δείπνων και τον κάλεσε αυτό φίλος σου στον δείπνο να του κάνεις τραπέζι, εκβάλλεις δε νεκρών και τον βγάλεις τώρα πεθαμένων από το σπίτι σου, δεν τρέπεσαι, είναι ο την ζωήν αυτού κατασβέσας, τον κατέστρεψες, γιατί δεν είναι μόνον ένοχος αυτός ο οποίος συνήθισε και πίνει ή παίζει, γιατί πολλοί κάνουν το παλικάρι και συναγωνίζονται στο ποτό, Δίθεν ότι εγώ κρατώ περισσότερο Μα είναι αυτός συναγωνισμός, είναι άθλησες, είναι άθλημα αυτό που να σου πούνε μπράβο Δεν είναι αυτός σωστό πράγμα Ο Παύλος γράφει στους Ρωμαίους Ως ενημέρα ευσιμόνος περιπατήσων Μη εν κόμμες και μέθης, μη εν κοίτες και ασελγίες

Στη σοφία δε του σειρά υπάρχει το εξής Εν ίνο μη ανδρίζου, Με το κρασί μη ταβάνι, Ο Λούσγαρ, Απόλετσεν ο ίνος, ίνος εις εφροσύνην, Πίνεις μισό ποτήρι ένα, Για εφροσύνην, Και ουκ εισμέθην εκτίστη απαρχής, Ο Θεός δεν τον έδωσε να μεθάει ο άνθρωπος, Τον έδωσε να τον χρησιμοποιεί εις εφροσύνην, Όχι εισμέθην, Αγαλία μακαρδία στο έδωσε, και εφροσύνη ψυχής είναι ο πινόμενος Ίνος.

Έτσι γράφει στο 32ο του σειρά, στίχος 30. Ο Μέγας Βασίλειος λέει εκεί επίσης σ' αυτό Ίνος το παραθεού δώρον, εις παραμυτείαν της ασθενίας δεδομένων της οφρονούς. Βίδει λέει το κρασί να παρηγορήσει, να δυναμώσει τους αδεινάτους. Και είναι αλήθεια, είχα ακούσει εκεί στην επαρχία από ένα γέροντα και έλεγε το εξής Μπουκιά, ψωμί, χούφτα, δύναμη Ο γέροντα αυτός έβαζε σε ένα μπουκαλάκι κρασί, το οποίο πήγαινε και το έθαπτε μέσα σε χώμα να είναι δροσερό το απόγευμα Και το απόγευμα πήγαινε στο σακούλι του κάτω δειλινό που είχε ξατληθεί από το τσαπί και έβγαζε ένα κομματάκι ψωμί, έριχνε μέσα σε ένα ποτηράκι λιοκρασί, το βουτούσε και πίνοντας

και πρόγοντας αυτό το ψωμάκι, την μπουκιά, πως έλεγε, αυτή, κρατούσε να δουλέψει μία μιάμιση ώρα ακόμη με αυτή τη δύναμη. Είναι εκείνο το οποίον λέγει ο Παύλος, στον τιμόφεο μη υδροπότη, αλλά λίγο χρόντια των στομαχών σου και διότι πάντοτε είτο ασθενικός τύπος Γι' αυτό λέγει εδώ, εις παραμυθίαν της ασθενίας δεδομένων της οφρόνουσης και σε ένα άλλο μέρος πάλι λέγει, μέτρον άριστον της του ίνου χρήσεως, η χρία του σώματος Είναι μέτρον άριστον λέγει, η χρήση του ίνου, τόσο ανάγκη που έχει το σώμα, αμέσως το νιώθει ο άνθρωπος όταν πει παραπάνω Τώρα βέβαια είχα ένα φίλο δεν ξέρω αν υπάρχει, όταν διάβαζε τον Απόστολο εκείνο που έλεγε μη

μεθίσκεστε ίνω καθώς θεία σωτεία, διέκοπτε εκεί και μου έλεγε κρυφάστε αυτή Μην πεις τίποτα τώρα που θα μιλήσεις, Εγώ δυο κιλά πίνω με το μπακαλιαράκι, Αλλά δεν μεθάω μου λέει, Αυτό το λέει για αυτούς που μεθάνε, Εγώ πίνω δυο κιλά και δεν μεθάω, Μην μεθύσκεστε, πρόσεξε λέει, Μην μου πεις τίποτα, Καταλαβατε, Βέβαια έχει συνηθίστε πίν τρία κιλά και όταν μου λέτε σε περφαντάει, Και έχει τη γνώμη ότι δικαιούται να πει τα τρία κιλά διότι δεν μεθύσκεται, Δεν έχει το δικαίωμα, Η ζημιά γίνεται, η διδασκαλία προς τους έξω είναι θαν Ανάσημος και το χρήμα αυτό το οποίο καταναλήσει για εκεί θα μπορούσε να δοθεί κάπου αλλού να

πιάσει τόπο κάτω διεγόμενον. Γίνεται καθαρά διότι μας αρέσει να κορέσουμε την επιθυμία αυτή και είναι ειδικός σατανάς ο οποίος εργάζεται την απώλεια των ανθρώπων με το κρασί. Εάν διαβάσετε τον Άγιο Ανδρέα, το κατά Χριστό σαλόν, θα βρείτε εκεί μία λεπτομέρεια τέτοια. Ο Άγιος Ανδρέας ήταν ο ένας που τον θεωρούσαν για τρελόν εκεί στην ταβέρνα και είδε κάποιον ο οποίος ήρθε στην ταβέρνα και τον περιέπαιξε, του λέει εδώ είστε, του λέει σαλέ. Λέει λοιπόν ο Άγιος Ανδρέας, του λέει πήγαινε να πεις το κρασάκι σου και πήγαινε και την κουβαρίστρα

στη γυναίκα σου. Αυτός στυλώθηκε. Ο Άγιος Ανδρέας έβλεπε ότι στην πλάτη του, πάνω στον ώμο του, ήταν ένας διάβολος της ΜΕΦ. Η γυναίκα του είχε δώσει λίγα χρήματα να πάρει μια κουβαρίστρα στην αγορά. Αυτός πήρε την κουβαρίστρα και τα υπόλοιπα πήγαινε να τα πιει κρασί. Ο Άγιος Ανδρέας έβλεπε ότι τον έφερνε από το αυτί στην ταβέρνα να πιει κρασί και έπειτα να την πάει την κουβαρίστα στο σπίτι και τον εξεσκέπασε Πήγαινε του λέει εκεί που σε πηγαίνει για να πιει στο κρασί του λέει τα ρέστα από την κουβαρίστα της γυναίκας Δεν το πιέρε, τάξει, τι είναι αυτό, πού ξέρει αυτός που πήγα εγώ και πού ξέρει ότι εγώ έρχομαι να

πιω τα ρέστα κρασί και έτσι ήταν. Μη μας φαίνεται παράξενο. Και κάτι άλλο, Ήνος και γυναίκες αποστήσουσαν συνετούς. Ο Ήνος παίζει ρόλο και στους δύο, και στις γυναίκες και στους άντρες. Και ο Ήνος, πολλές φορές, και τους συνετούς τους παραστήρισε γυναίκες. Όταν έγινε ο μεγάλος θυσμός Κεφαλινίας,

το Άγιον Όρος έφυγαν ορισμένοι μοναχοί να πάνε να γίνουν την πατρίδα τους, αν κατεστράψει η Κεφαλινία Και όταν γύρισαν εδώ δύο, δεν ξένα πήγανε στο όρος, ο ένας ή το Παρθένος Και η νύφη του τον εμέθυσε και τον έβαλε με γυναίκα για να χάσει την Παρθενία του Και έμεινε εδώ στον κόσμο,

πάνω στο κρασί και οι συνετοί μπορούν να καταστραφούν με γυναίκες Όπως και συνετές, μπορούν να καταστραφούν με άντρες Το κρασί λοιπόν, είναι κακός οδηγός Γι' αυτό λέγει εδώ, πρόσεχε, με σύνεση, πρόσεχε Είναι δύσκολο πράγμα, όχι προς τριφήν, αλλά προς θεραπεία, να βοηθήσεις τον οργανισμό σου Και συνεχίζει και λέγει, άσκητο σου τον, ως κολλάσαι τις αρκώστα κινήματα Δηλαδή, Κίσου ταλαιπώρισε το σώμα σου τόσο, μη στεψέ το τόσο, καχούχησέ το τόσο, βάλε το να κινηθεί κάτω, μην το θερμένει, μην το δροσίζει, ταλαιπώρισε το τόσο, όσο θα

μπορέσει να νικήσει τα στυρτήματα του σαρκός Χρειάζεται όμως μέτρο, όπως σας είπα Ούτε να τα αφήσουμε να μας παρασύρει εξεβονίμων Αλλά ούτε και να πέσουμε εκ των δεξιών και να μην μπορούμε να σηκωθούμε Στη συνέχεια λέγει και κάτι άλλο Τους πονηρούς λογισμούς, λογισμής αγαθής αναμόχλευε Όταν έχεις λέει πονηρούς λογισμούς, φρόντιζε να παραθέτεις αγαθούς λογισμούς ώστε να μπορέσεις να τους αντισταθείς. Και ο καλύτερος λογισμός, στην περίπτωση αυτή των πονηρών λογισμών, είναι η προσευχή. Είναι το «Κύριε Ιησού Χριστέ, ελέησον ημάς». Είναι αυτό το οποίο φοβάται ο σατανάς.

Μην κοιτάζεις με άλλα φάρμακα να διώξεις τους κακούς λογισμούς. Φύλαξε τα μάτια σου, απομακρύνσου από τα πρόσωπα που τυχόν σε σκανδαλίζουν και σου βάζουν λογισμούς, Από μακρύ σου, από τα μέρη εκείνα τα οποία σε μεταφέρουν σε αναμνήσεις και μπορεί να σε παρασύρουν πάλι και φρόντισε με τον αγαθότερο λογισμό την προσευχή, την σύντομον αυτήν προσευχή, το Κύριε Ιησού Χριστέ ελέησε με αστυντών αμαρτωλών να μπορέσεις να αντισταθείς Κλείνοντας αυτό το κεφάλαιο, έχει το κάτω μέρος, δυο άλλες σειρές, οι οποίες είναι τελείως ανεξάρτητες από το όλο πνεύμα αυτό, με το οποίο καθοδηγούσε μέχρι την ώρα Πώς ευρεθήκανε δεν ξέρω, πάντως να,

από το όλο πνεύμα αυτό, με το οποίο καθοδηγούσε μέχρι την ώρα, πώς ευρεθήκανε δεν ξέρω, πάντως να μου επιτρέψετε να συμμεταφέρω κι αυτοί Ακούσε τι λέγει, τους ιερείς μεν θύμα, όλους τους ιερείς ανεξαιρέτως να τους θυμάς, τις δε αγαθείς πρόστρεχε,

όχι αβαθιά,

τους ιερείς να τους θυμάς εξής, σύ όμως, εάν θέλεις κάποιον να πλησιάσει, πρότισε κάποιον αγαθόν να πάρει. Δηλαδή, αν ο άλλος δεν είναι εντάξει, δεν έχεις δικαίωμα, μπορείς να μην πας, να μην τον χρησιμοποιείς ως πνευματικός σου, να μην πας στην εκκλησία του, να μην πας στο κηρυγμάτου, όμως δεν έχεις δικαίωμα να μην τον τιμήσεις, να τον βρεις, όπως λυστυχώς και χριστιανοί βρίζουν κληρικούς τελικά που δεν τους έχουν θυμίσει Αυτός λέγει, του σιερείς πάντας μεν τίμα, βλέπεις κλειρό, βάλε μετάνια, τι είναι η δε ειδική στουλιά, τι είναι, είναι αλλού δουλειά Συ όμως, εάν

θέλεις κάπου να πας, μην πηγαίνεις στον τυχαίο, της δε αγαθής πρόστρεχε, συ ψάξε να βρεις, ποιον αναπάβεσαι, ποιον θεωρείς άξιον, που μπορείς να συνονοηθείς μαζί του και που μπορεί, κατά τη γνώμη σου, αυτός να έχει χάρη Εάν ο άνθρωπος πρόσεχε αυτή τη λεπτομέρεια, δεν θα υπήρχε αυτή η μεγάλη κατάρα σήμερα που υπάρχει στον κόσμο της ιεροκατηγορίας Δεν

υπάρχει μεγαλύτερο αμάρτημα εις τον κόσμο από την ιεροκατηγορία και από την αμαρτία αυτή η οποία σαν κεραυνός τραβάει την οργή του Θεού επάνω μας Δεν το καταλαβαίνουμε, δεν το ξέρουμε. Δεν ξέρει ο άνθρωπος ότι όταν κατηγορεί τον Παπά, κατηγορεί τον Θεό που τον ανέχεται, δεν το ξέρει αυτό το πράγμα, είναι σαν να του λέγει τέτοιος που είσαι εσύ, αλλά και τέτοιος που είναι και αυτός που σε έφτιαξε και σε έχει και σε ανέχεται, αυτή είναι η απάντηση στην τελευταία ανάγκη.

Είναι πολύ ακανθόδες το θέμα και ο άνθρωπος αυτός το τοποθετεί σωστά, κλείσε το σώμα σου, ό,τι ανακούζει από τον κλήρο και ό,τι βλέπεις από τον κλήρο Τίματον, είναι δικό μου όργανο και εσύ πήγαινε να βρεις καλόν όπου είναι να κάνεις τη δουλειά σου, να εξομολογηθείς, να σε βαφτείς, το παιδί σου, ξέρω εγώ, να σου κάνουν τα μυστηριά σου Όμως, θύμησέ τον τον άλλο Αυτό εμείς δεν μπορούμε να το καταλάβουμε

Θυμόσαστε, όταν ο Παύλος, που διαβάζουμε σπράξεις των Αποστόλων, είπε κάποιον, τύχε και κονιαμένε και πήγε να τον χτυπήσει Και του λένε οι άλλοι, το αρχιερή του Θεού Λιδωρης, αμέσως λες και έγινε ηλεκτρική εκτένωση Δεν ήξερα λέγει ότι είναι αρχιερεύ γιατί φαίνεται δεν φορούσε αυτά τα οποία έπρεπε να φορέσει που γίνεται διακριτικός Διότι λέει η Ερή, Κύριον του Θεού σου να μην τον εξουθενώσεις Είναι γραμμένο αμέσως ο Παύλος λέγει ότι άνθρωπον του Θεού να μην τον εξουθενώσεις Θα πει κανείς, ο αρχιερεύς ο Εβραίος ήταν άνθρωπος του Θεού, ναι,

του Θεού Ο αρχιερεύς ο Εβραίος, ναι, του Θεού, γιατί ήταν και χρησμένο Ήταν και χρησμένος, είναι του Θεού, γι' αυτό ακριβώς, γι' αυτό και ο Δαβίδ, το Σαούν, δεν τον εσκότωσε, γιατί ήταν και χρησμένος, βασιλεύς και προφήτης Εμείς βλέπουμε ανθρώπους, βλέπουμε εξωτερικός, το εσωτερικό δεν το βλέπουμε Θα ήθελα μόνο ένα να σας πω, δεν ξέρω, μπορεί να το έχετε βρει καμιά φορά και να το έχετε διαβάσει Σας υπενθυμίζω,

όταν ο Μέγας Αλέξανδρος έκανε τη μεγάλη αυτή εκστρατεία και έφτασε μέχρι εκεί που έφτασε Επέρασε και από τα Αεροσόλυμα Τι

κάνετε, γυρίζετε την ίδια πίσω

Όταν έφτασε στα Αεροσόλυμα, εκατέβει από το αλλογό του Επήγε, επροσκίνησε τον αρχιερέα της πόλεως, που είχε βγει στην πύλη Και ο αρχιερέας του έδωσε τα κλειδιά της πόλεως, χωρίς να πολεμήσει τα Αεροσόλυμα Παρμενίων, ο υπασπιστής του, ευθύμως Και το βράδυ δεν έκάθησε στο τραπέζι που έγινε επί την καταλήψη της πόλεως Και τον ερώτησε ο Μέγας Αλέξανδρος, προς τι η διαγωγή αυτή, και του απαντά ο Παρμενίων, Σύ του λέγεις Θεός, τούτον προστινείς, Σύ δεν κατέβεις από το άλογο, από την Ελλάδα που φύγανε, Εσύ Θεός που λέγεις,

προστινείς λέει Αυτόν, κατέβεις τον προστινείς, μπορώ να το ανεχτώ εγώ αυτό το πράγμα, και να παρακαθίσω σε ένα τέτοιο ταπεινωτικό τραπέζι, και απαντά ο Μέγας Αλέξανδρος και λέει, Ούτου τον προσθυνώ, Αλλά τον δι'αυτού Θεόν εκφραζόμενον, Τα ακούτε, Δεν προσθυνώ Αυτόν, προσθυνώ Εκείνον που τον ανέχεται, που εκφράζει εδώ, Αυτός ο Αρχιερέας, εκφράζει εδώ κάποιο Θεό, Ή δεν εκφράζουν οι φαύλοι, οι παραδείγματοι, Αρχιερείς ή Ιερείς των Θεών, τότε πόσον Αγιασμόν τον κάνει, πόσοταν τον δύο σατανάς φυγαδεύεται, ή τσιτσιρίς, πώς είναι αυτό το πράγμα,

Τότε θα πρέπει να είμαστε βάθη, θα πρέπει να είμαστε κοινώνοι, θα πρέπει να είμαστε αστεφάνωτοι, θα πρέπει, θα πρέπει, θα πρέπει Διότι που ξέρουμε εμείς, και αν δεν ξέρουμε τη φανερή ζωή των ανθρώπων κληρικών, που ξέρουμε τη δεύτερη ζωή που μπορεί να έχει ένωση Όμως δεν είναι έτσι, αυτό λοιπόν είναι κάτι το οποίο δεν το ανασύρω από τους παπάδες, το ανασύρω από τη ζωή γενικότερα Σύ του λέει Θεός, τούτον προσθυνείς, όχι λέει ο Μέγας Αλέξανδρος, ούτον, δεν προσθυνώ λέει αυτόν εγώ, αλλά τον δι' αυτού Θεόν εκφραζόμενον, αυτόν προσθυνώ, εν το προσώπο του προσθυνώ το Θεό, έτσι είπε ο Μέγας Αλέξανδρος, ποιος λοιπόν είμαι εγώ σήμερα που

θα υβρύσω, που θα μιλήσω, που θα κρίνω ή θα κατακρίνω, τον κλείρω, δεν πρέπει, δεν μου κάνει ο άνθα, να είναι ευλογημένος, δεν πηγαίνω, πάω παρακάτω, Πάω παραπέρα. Άλλωστε, δεν έχεις την κάρτα του ΕΕ, όχι την κάρτα που του φτιάχνει ο κόσμος, την κάρτα που έχεις του Θεού το ταμείο. Ο Θεός πώς τον έχει. Αν είχες πολλές φορές την κάρτα που έχει ο Θεός που κρατάει για τον κάθε άνθρωπο και δίδια των κληρικών, θα έβλεπες ότι αυτόν που εσύ έχεις περί πολλού και των άλλων του εξουθενώνεις,

ότι δεν έπρεπε καν να τον συζητήσεις. Τα μάτια του Θεού πολύ διάφορος είναι η κατάσταση, γι' αυτό ακριβώς εμάς μας κρατάει μακριά από αυτές τις σκέψεις Θα ήθελα ακόμη μια και το έφηξα αυτό και είναι όπως σας λέγω μια μεγάλη κατάρα στους ανθρώπους οι οποίοι δεν προσέχουν και πολλές φορές η γλώσσα τους γίνεται ιεροκατήγορος Θα ήθελα να τους μεταφέρω ορισμένες γνώμες Αγίων Ανθρώπων, επάνω στο θέμα του μη καταφρονήν των κλήρων, όπως ωραιότατα λέει αυτό, πάντας μεν τίμα τους ιερείς, τους αγαθείς πρόστρεφους. Μέγας Αθανάσιος λέει, ή της του ιερέως καταφρονήσει, ταχαίως καταφρονήσει και του Θεού.

Αυτός λέει που σήμερα καταφρονεί τον ιερέα, γρήγορα και το Θεό λέει θα καταφρονήσει. Ο Παύλος ο Τιμόθεο, έψιλον 19, στην πρώτη του επιστολή λέγει, κατά Πρεσβυτέρου, κατηγορίαν μη παραδέχουν, εκτός ημή, επί δύο ή τριών μαρτύρων Έλεγε στον επίσκοπο Τιμόθεο, αν σου κατηγορήσουν παπά, μην παραδέχεσαι τίποτα, εκτός και υπάρχουν δύο ή τρεις αυτόπτε μάρτυρες Τρίτον, ο Άγιος Νίλος, ο ασκητής, λέγει, ήταν γάρτης προς ιερέα ευλαβός διατεθεί, πολλομάλλον προς τον Θεόν, κάνω ιερεύς φαύλωση, ο Θεός ορών, ότι δια την προς αυτόν τιμήν και τον ούτε άξιον τιμή θεραπεύεις και αυτός αποδώσεις την αμοιβήν. Όταν σε βλέπει λέει ότι ευλαβείσαι

τον ιερέα βλέπει ότι ο άνθρωπος που ευλαβεί τον ιερέα μάλλον θα ευλαβείται και τον Θεό Αλλά λέει ο Θεός βλέπει από πάνω ότι ευλαβείσαι τον ιερέα γιατί είναι όργανο του Θεού Και τότε λέει ο Θεός θα σου δώσει την ανάλογο αμοιβή Διότι, λέει, έχει πει, ο γαρδεχόμενος προφήτην, εις το όνομα προφήτου, φυσί μισθων προφήτου, λείψεστε, και ο τιμών, και ο οίκων, και ο υπακούων, δηλωνότητο ιερή, θα έχει μισθών. Κατηγορίαν μη δέχου κατά Πρεσβυτέρου, μη δέε επιπλήξε αυτόν, αλλά παρακάλει ως πατέρα. Τον βλέπεις, σεβάσου τον κλπ, δεν ξέρω εγώ, πήγαινε στη δουλειά σου, δεν θέλω να ακούσω κατηγορία κατά κληρικού.

Ο Θεός Χρυσόστομος λέγει σε μια του ομιλία Αγγέλων γαρ έργον η προσευχή Ο δε προσευχόμενος, άγγελος κυρίου εστί Τον αρχιερέα, τον λέγει άγγελος Και τον άγγελον σε λαοδικία εκκλησίας γράψω Και τον άγγελον σε λαοδικία εκκλησίας γράψω Αγγέλων γαρ έργον η προσευχή Ο δε προσευχόμενος, άγγελος κυρίου εστί Μη γαρτά εαυτού λέγει Την κάθεσαι να λες τι κάνει και τι φτιάχνει, Ή καταφρονείς αυτού, Ουκ αυτού καταφρονείς, Αλλά του χειροτονείς αντός αυτόν Θεού, Δε καταφρονείς αυτόν, Δε λες αυτόν, Δε κατηγορείς αυτόν, Αλλά κατηγορείς το Θεό που τον χειροτόνισε, Και πόθεν δήλων, Να σου το αποδείξω, Ότι ο Θεός θα χειροτόνισε αυτόν,

Φυσίν, Ουκ ουν ημίτα αυτήν έχει στην υπόλοιψη, Η επίσμου και κένοτες, Η γαρμιδέν ενεργεί ο Θεός, Ο Θεός δι' αυτού ούτε λουτρών βάπτισμα έχεις, ούτε μυστηρίων μετέχεις, ούτε ευλογιών απολάβεις, ούτε άρα χριστιανός είσαι, διότι εάν δεν είναι έτσι λέει που σου λέγω, αν ο Θεός δεν τον έχει χειροτονήσει, αβάπτιστος είσαι, ακοινώνητος είσαι, αξεμολογητός είσαι, τότε λέει τι γίνεται, πάντας ο Θεός χειροτονεί, θα πει κανείς, και τους αναξίους, πάντας μένει ο Θεός ού χειροτονεί, διαπάντων δε αυτός ενεργείο. Μις πολλές φορές εδώ φωνάζουμε, Άξιος από κάτω, Θεός ξέρει και γράφει αν είναι άξιος, γιατί το παραγγέλνουμε εμείς,

ή ανάξιος από κάτω, Θεός ξέρει αν είναι ανάξιος, τι ξέρει, λέει λοιπόν, και ανάξιος αν είναι, δεν τον έχει γραμμένον στον πίνακα των ιερέων του, αλλά ενεργεί δι' αυτού, ούπαντας χειροτονεί, αλλά δια πάντων ενεργεί Τι βγαίνει λοιπόν εξ' αυτού, ότι πρέπει να τιμόμενοι Ο Άγιος Εσίδερος ο Πυρουσότης λέγει το εξής Ουδέν παραβλάπτεται ο δεχόμενος, δεν έχεις να χάσεις τίποτα εσύ, αν είναι αμαρτωλός ο παπάς Ή και ο διδούς, ανάξιος είναι δοκή, αν φαίνεται ότι είναι ανάξιος, όπως μαθαίνεις, όπως νομίζεις Δεν έχεις να χάσεις τίποτα εσύ, ούτε τα άχρατα χρένεται μυστήρια Ούτε τα άχρατα μυστήρια δεν είναι Άγια Ή ο Ιερεύς πάντας ανθρώπους εις κακή αν παρελάστηκε

Αν έχει όλη την κακία του κόσμου απάνω το παπάς, εσύ δεν έχεις να χάσεις τίποτα Πήγαινε να κοινωνήσεις από τα χέρια του, να πάρεις το αδίδερο, να εξομολοηθείς να κάνεις, εσύ να τα πάρεις όλους Ο Μέγας Κωνσταντίνος, στην πρώτη Οικουμενική Σύνοδο, όταν του πήγαν ορισμένα έγγραφα κατά αρχιεραίων Τάστησε και τάκαψε, δεν τα διάβασε και είπε τα εξής χαρακτηριστικά λόγια Ούχρη των ιερέων τα πλημελήματα δίλαγε νέσα της πωλής, δεν πρέπει λέει να βγάζεις την επιφάνεια των ιερέων της κατηγορίας Ήνα μη σκανδάλου πρόφασιν εντεύθεν λαμβάνοντες, αδαός αμαρτάνος, μη σκανδαλίζονται οι άλλοι που δεν έχουν φρένα γερά Ήγαρεγωγε, Αν λέω εγώ μπορούσα τουλάχιστον, Αυτόπτης, Επισκόπου Γάμων Αλότριων Διαρήτων, αν έβλεπα έναν επίσκοπο

να πορνεύει στα πανερά,

Αντί, την Πορφυρίδη, το παρανόμος γενόμενον, θα βγάλα, λέει, συνεκάλυψα την Πορφύρα μου και θα τον εστέπαζα, ως αν μη βλάψει τους θεαμένους των δρομένων ιόπτων, για να μη δούνε οι άλλοι και σκανδαλιστούν, Σκανδαληστούν και ευλαφθούν. Πού? Εμείς η Μέα Λάβαρο το παίρνουμε και το γυρίζουμε, ένα λάθος κάποιου ιεραίος, αρχιεραίος, είτε ένα γλωσσικό ατόπιμα, είτε ξέρω γομία του πτώση, αντί να αντισκεπάσουμε την παίρνουμε και την γυρίζουμε στην οικουμένη. Επίσης ο Θεός Χρυσόστομος λέγει Ή και εγκλημάτων όσοι υπεύθυνοι ιερείς και με εγκλήματα αν είναι επιβαρημένοι Ουδέ ούτως η θέμη στον εκείνον βίον κρίνει Δε

σε βάλε κανένας να έχεις γνώμη Ο γάρτημων των ιερέα των ανέγκλητων, αυτόν που είναι εντάξει, τον ιερέα αυτόν σέβομαι εγώ Τιμάτω υποκείμενών του, το πρόσωπο τιμά Ο τιμών τον ιερέα και τον Θεόν τιμήσει, Αυτός που τιμάται και τον κακόν ιερέα, Αυτός τιμάει το Θεό, Ο άλλος δεν τιμά το Θεό, τιμά το πρόσωπο του Παπαγιώργη, του Παπανίκου, του Παπαγιάννη κλπ. Ο δε μαθών ιερέως καταφρονήν, ο δω προβαίνειν και εις τον Θεόν η βρήση ποτέ. Αυτός που άρχισε να καταφρονεί και να μισεύεται και να ξηχωρίζει καλούς και κακούς παπάδες και δεσποτάδες, αυτός λέει πολύ γρήγορα θα απομακρυνθεί και από το Θεό. Αν ο ιερεύς φαύλωση, Αν ο ιερεύς λέει είναι φαύλος, Ο Θεός ορόν, Ο Θεός δουλέπει αν είναι φαύλος, Ότι διά την προς αυτών τιμήν και των ουκ αξιών τιμής θεραπεύεις,

Εσύ όμως, διότι είναι παπάς του Θεού, διότι φοράει, βάζει το πετραχύλι, βάζει ευλογητός κλπ. Τον τιμάς, Αυτός αποδόσης την αμοιβήν. Αυτός λέει ο Θεός χαίρεται περισσότερο όταν τιμάς τον ανάξιο παρά όταν τιμάς τον άξιο. Διότι όταν θυμάς τον Ανάξιον, εν γνώστω ότι είναι Ανάξιος, θυμάς το πρόσωπο του Θεού, όταν θυμάς τον Ανάξιον, θυμάς το πρόσωπο του ανθρώπου παπά, του ανθρώπου αρχιεραίου και τότε ο Θεός δεν σου δίνει καμία να μην δίνει

Έχει και ο Άγιος Αναστάσιος ο Σιναήτης μια απάντηση που θα ήθελα και αυτή να την ξέρετε Γιατί ορισμένοι σου λένε πάρω εγώ από του παπά το χέρι αυτού, αδεφε έβγα από εδώ, δεν το πιστεύει ότι έχει αγιασμό, ότι έχει χάρη και θέλει να είναι ο Άγιος Λέγει λοιπόν, μη είπεις αμαρτωλός εσύ είναι ο προσφέρον, είναι αμαρτωλός, καταδεδικασμένος εσύ, ανάξιος εσύ και ουκ επιφυτά η χάρης του Παναγίου Πνεύματος Δεν το πεις αυτό, μηδέν τι ούτων εννοήσεις, Άλλος ευθύνο το κρυπτόν γνώστης και εξουσιαστής, Πίσω από αυτόν λέει υπάρχει άλλος, Επίγνωθης αυτόν, Ότι σου πάση ψηλότερος, Και παραχώρησον το δικαίο κρυπή την κρίση, Γνώριζε λέει ότι παραπάνω από σένα υπάρχει κάποιος άλλος, Είναι ο Θεός, Κι άστον λέει να κρίνει αυτός, Έστω δε

ο ιερεύς, Ιστα περί Θεού μη σφαλόμενος δόγματα, Να μην είναι αιρετικός, Αν μη σου λέω δεν υπάρχει Αγία Τριάδα, Αν μη σου λέω το Χριστός δεν είναι Θεός, Αν μη σου λέει η Παναγία δεν είναι παρθένος κλπ, Αν δες κοντά αυτή λέει στα δόγματα, Οποιαδήποτε άλλη αμαρτία κι αν έχει, Μα αν μετετέθη, Μα αν με κάποια κατεργαριά υπέκλεψε κάποιο θρόνο, Μα αν είναι φιλάργυρος, Μα αν καταλεί την Τετάρτη την παραστεύει κλπ, Μη σφαλόμενος τα δόγματα λέει πρόσεξε, Τον δε λοιπόν ουκησί δικαστής, Λέν, είσαι εσύ δικαστής που θα πεις να είναι καλός ή άλλος Ή άρα ουκ εξέστησε αυτού, αλλά επικοινώστη στο οικείον μέτρο δεκαιάξιον Δι' αυτό παρακαλώ, μη κρίνε τηνά, μη κρίνεις ποτέ σου κανένας Εξαιρέτος δε ιερέα Θεού, μη κρίνει, φύλαξε το στόμος Αλλά με τα πίστεως πρόσερθε

και μετανοίασε μπράκτη Και συνειδότος καθαρούτησης μυστηρίης και του αγιασμού επιτεύξης πάντων Αν θέλεις να πάρεις τον Αγίας Μου, Επί, διότι, Καν άγγελος Θεού εσύ είναι ο προσφέρος, Όχι απλώς καλός ο παπάς, άγγελος αν είναι Θεού, Προσφέρον την ανέμαχτον θυσία, Συ δε αναξίως προσέρχει, Συ όμως δεν προσέρχεσαι εν μετανοία, εξομολογήσει κλπ, Ουδαμώσε ο άγγελος αμαρτημάτων καθαρίς, Δεν πρόκειλε να σε σώσει λέει ο άγγελος, Ούτως και ότι το λεγόμενο να λυθές, Αυτός ο Ιούδας μαρτυρεί. ούτως γάρεξ αυτών των αχράντων χειρών του Δεσπότου, το Θείο Νάρτον Δεξάμενος, επειδή ανάξιος τούτων, ευέξατο, ευθέωσε σύνθενη σε αυτόν ο Σατανάς. Ο ίδιος λέει ο Χριστός, εάν είναι, δεν έχει να σοφελίσει, αν εσύ

είσαι πονηρός. Όμως, αν είναι πονηρός ο ιερέας, εσύ είσαι τακτοποιημένος, εσύ λαμβάνεις ολόκληρο τη χάρη, γι' αυτό ακριβώς λέει, μη σπέβη. Τώρα βέβαια γύρω από τα θέματα αυτά έχουν πολλά να πούνε οι άνθρωποι και οι άνθρωποι που θέλουν να βρίσκουν να δικαιολογούν τον εαυτό τους ξέρετε πόσα μας αραδιάζουν Άλλοι μας ομιλούν για τον πλούτον των αρχιεραίων, άλλοι θέλουν αυτούς να δίδουν μόνον και να μην παίρνουν, παπάδες μόνον να δίδουν και να μην παίρνουν, να τρέφονται με αέρα Άλλοι θέλουν επίσης να είναι γυμνοί, όπως λέει ο Χριστός, ήταν λέει ξυπόλυτος κλπ. Δεν έχουν διαβάσει άνθρωποι, είναι αδιάβαστοι άνθρωποι. Βέβαια, δεν μπορώ να το φέρω ως κανόνα, αν ένας φυλάργυρος ιερέας που θα μπορούσε να βοηθήσει δεν το κάνει. Θα δώσει λόγο στο Θεό.

Με αυτό όμως δεν μπορώ να κρίνω το λιπόλοιπον κλήρος. Δεν μπορώ να κρίνω τον πατέρα, τον παπά που έχει 5, 6, 10 παιδιά. Δεν μπορεί να τον παπάο παίρνει 4.005 κατηγορίας, ξερογοτή, να μην πάρει δυο δεκάρες εκεί που θα εργαστεί Άλλωστε είναι υποχρεωτικό σε εμάς να προσφέρουμε σε εκείνο που προσφέρει τα πνευματικά, να του δώσουμε τα υλικά, εμείς τα αγατά Αν διαβάσει κανείς μέσα στη γραφή θα βρει σε χίλιες δύο περιπτώσεις που ο Παύλος προτρέπει τους ανθρώπους της εκκλησίας να παίρνουν από εκείνα που εργάζονται Σε ένα βιβλίο που είχα γράψει προπολού που λέγει «Περισσότερον σεβασμό στην Ρωσή, ένα μικρό βιβλιαράκι» είχα επιστρατεύσει μερικά και επιτρέψετε μου να σας μεταφέρω «Ουκ είδατε, λέγει ο Παύλος,

ότι οι τα ιερά εργαζόμενοι εκ του ιερού εσύουση, οι το θυσιαστηρίο προσεδρεύοντες, το θυσιαστηρίο σημερίζονται, αυτοί που είναι από το πρόκειτο βράζει στην εκκλησία, από εκεί λέει θα φάνε, θα πάρουνε ούτω και ο Κύριος διέταξε τη στο Ευαγγέλιο καταγγέλουση εκ του Ευαγγελίου Ζήν, όπως γράφει στην Αλφα Κορινθίου στήτα 13. Και σε άλλο μέρος λέγει, άξιος ο εργάτης της τροφής αυτού. Και σε άλλο μέρος λέγει, οι καλώς προεστώτες πρεσβύτεροι διπλής τιμής αξιέστοσαν, μάλιστα οικοποιώντες εν λόγω και διδασκαλία. Λέγει Γάρη Γραφή, Βούνα Λόντα, Ουφημώσι, Άξιος ο Εργάτης, Του Μισθού Αυτού,

Τι στρατεύετε οι δίες οψονείς ποτέ, Τι σφυτεύει Αντελώνα κι εκ του καρπού αυτού, Ουκευθύει, Τι σπιμένοι πίμνεν κι εκ του γάλακτος της σπίμης, Ουκευθύει, Μη κατά άνθρωπον τάφτα λαλό, Ουχί και ο νόμος τάφτα λέγει, Εν γάρτουμο σε ως νόμος γέγραφτε, Ουφημώσις Βούνα Λόντα, Μη τον για τον Βόν μέλη το Θεό, για τα Βόδια το λέγει ο Θεός, όχι, διημάς πάντως λέγει και διημάς γαρεγράφει ότι επελπίδει ο φίλοι ο αρωτριών και ο αλλοών επελπίδος αυτού κατέχει, ή εμείς ημείς τα πνευματικά εσπίραμεν, μεγαημείς ημών τα σαρκικά θερίσωμεν, προσφέρουμε πνευματική εργασία, να πάρουμε ένα κομμάτι ψωμί, ένα ρούχο, ένα κεραμί, εμείς δεν μπορεί να τα έχουμε αυτά πράγματα, γιατί, είναι ένα μεγάλο λάθος βέβ Βέβαια είναι ορισμένοι, όπως είπα, φιλάργυροι, είναι ορισμένοι και νόδοξοι, μα με αυτούς δεν

μπορούμε να κρίνουμε. Μήπως δεν υπάρχει και φιλάργυρος διατρός, μήπως δεν υπάρχει και φιλάργυρος δικηγόρος, μήπως δεν υπάρχει και φιλάργυρος ένας άλλος πανεπιστήμων και επιστήμων. Θα εξουδενώσουμε τον τίτλο τώρα, θα διώξουμε τη δικηγορική από τη μέση, θα καταλύσουμε την ιατρική, θα σβήσουμε την επιστήμη, διότι ένας, δύο, πέντε, δέκα είναι τέτο Δεν είναι αυτός ο λόγος. Δεν μπορεί να το βάλουμε στο πλάνο αυτό και να δικαιολογηθούμε. Βέβαια, αν θα ήξερε κανείς γιατί οι σημερινοί ιερείς και αρχιερείς πρέπει να είναι χρυσοπίγκυλτοι, δεν θα τα λέγε αυτά τα πράγματα που λέει ότι ο Χριστός ήτανε και γαυτό δεν τον τιμώ. Μα έδισε αυτός έτσι για να ζήσουμε εμείς.

Πέθανε αυτός για να ζήσουμε εμείς. Ορίστε η διάκριση. Ορίστε η διάκριση. Αυτός έγινε να μην έχει ουδε είδος ουδε κάλος, για να ζήσουμε εμείς, για ποιο λόγο, αφήσω, πέθανε αυτό, να πεθάνουμε και εμείς, δεν το θέλει, δεν το πάει εκεί, έζεξε υπόλοιτος αυτός, για να ζήσουμε εμείς, αλλά μπορείς να μου πεις, γιατί τα φοράει αυτός ο παπάς, ο Ψαλμοδός λέει για την Παναγία μας, όλη η δόξα της τη γατρός έσωσε, απ' έξω δεν είχε τίποτα, από μέσα είχε όμως, όλη η δόξα της ήταν από μέσα, Ο Ιερεύς, ο Άρχιερεύς είναι εικόνα του Χριστού, κατά συνέπεια πρέπει να είναι χρησοπήκητος.