Περὶ Ἁγίου Πνεύματος (Β′)

Ἡ ἀγγλικὴ μεταγραφὴ εἶναι αὐτόματη μετάφραση τῆς πρωτότυπης ἑλληνικῆς διάλεξης. Ἐνδέχεται νὰ περιέχει σφάλματα· ἡ πρωτότυπη ἑλληνικὴ ἠχητικὴ ἐγγραφὴ εἶναι ἡ ἔγκυρη πηγή. Ὁρισμένα ἀποσπάσματα παραλείπονται βάσει ἐκδοτικῆς πολιτικῆς.

Those of you who were with us for our last talk will remember that we spoke about the Ascension. We said then that it is the next-to-last feast in the whole work of the divine economy in the flesh. One more feast still remains—that is, one great event, as we were saying. “And He shall come again to judge the living and the dead. ” And with that, the whole work is brought to completion—the entire work of Christ’s coming into the world.

As we said before, remember that the Ascension of the Lord presupposes the Resurrection. For if Christ had not risen, who would have ascended? Just as the Resurrection presupposes the Crucifixion, the Burial, the Death. For if someone had not died, who would have risen? And likewise the Crucifixion presupposes the Birth. For who was crucified, if he was not born? The Birth presupposes the Conception, for if He had not been conceived, who would have been born?

And the one is bound up with the other. In a few days, specifically this coming Sunday, we will stand before Pentecost. Pentecost is the day on which the third Person of the Holy Trinity came down, the Holy Spirit, and for the Holy Spirit to come down, Christ had to ascend. If Christ had not departed from the world to return to the place from which He had set out, the third Person would not have come.

So that we might have as a historical event the descent of the Holy Spirit, as the author of the Acts writes it, the Apostle and Evangelist Luke. This means that Christ ascended and arrived, as we were saying. In the Acts of the Apostles, moreover, it is recorded, when Stephen the Protomartyr makes his defense, that he saw Christ, who had arrived at the right hand of the Father, at the right hand of the Power. Read, if you wish, the seventh chapter of Acts, where he makes his defense before those scribes and Pharisees. Stephen the Protomartyr, before he was stoned, where did he see Him?

I see, he says, the heavens opened and the Lord seated at the right hand of the Power. So Christ had arrived, and the Holy Spirit comes down. The Holy Spirit had been promised on God's part, that one day He would send Him, because when the first man sinned, he was deprived of grace, he was deprived of the working of the Holy Spirit and was left only with natural life; the spiritual life was lost,

and this matter somehow had to be set right with God, so that man might be reconnected with the grace of the Holy Spirit. Those of you who read John will have found that in chapter seven he says, “The Holy Spirit had not yet been given, ” because Christ had not yet been glorified. Christ had not yet been crucified, and for this reason the Holy Spirit had not yet come. So Christ went up on the Cross,

He paid off the bond of man's debt, and the Father now, in the name of the redemptive work of Jesus, sent the Holy Spirit once more to mankind. And from Christ onward, and specifically from the day of Pentecost, we have once again the grace of the Holy Spirit. The Holy Spirit is a person. He is neither the breath of God, nor a breeze, nor any of the other things that religious profiteers or millenarian sects claim, basing their interpretations on dictionaries.

He is a person, just as Christ is a person and God the Father is a person. Father, Son, and Holy Spirit: one essence, one power, three persons—yet one essence. We know certain things about God, more about Christ, and about the Holy Spirit little, a deep darkness. Pentecost is the day after tomorrow, yes? What do we have, one asks, on Sunday? This Sunday we have the kneeling service; that is, from Pentecost it took the name of the kneeling service.

Why? Because a certain service is read and we kneel on that day, and so the kneeling service is the day after tomorrow. When we say Pentecost, my dear ones, we are saying another Pascha. We have Pascha, Bright Feast, the day after tomorrow. And a person must approach these days, from Pentecost through the whole week, as he would Pascha. The Holy Spirit comes down; the third Person of the Holy Trinity comes down. And consequently it is not simply the kneeling service, nor is it simply the feast of the Holy Spirit, of the Holy Trinity as they say,

nor is it some moment, some feast, for example, such as the electricians celebrating their guild on Monday. It is a serious event, and as much content as the matter of Pascha has, the coming of Christ and His role in the Church and in the salvation of man, just as much does the Holy Spirit have. He is called the Comforter, and there is a special prayer addressed to Him: “O Heavenly King, the Comforter,

the Spirit of Truth,” and so on. When you hear this prayer, it is addressed neither to God the Father nor to the Son. It is addressed to the third Person of the Holy Trinity, the Holy Spirit. And without the Holy Spirit, a person cannot be called a believer. Without the Holy Spirit, you cannot say that Jesus is Lord. Whoever does not say this is not filled with the Holy Spirit; he does not acknowledge Jesus as Lord, nor does he acknowledge His divinity. The Holy Spirit is the one who illumines a

person and tells him that this Only-Begotten of God, the Son of Mary, is also God. This is the serious matter a person must understand rightly: the divine uncreated energies, the role, and the person of the Holy Spirit. When Christ was speaking with His disciples, He let them understand at one point that He would go away, that He would be parted from them. Those who were still thinking in a natural way found themselves troubled, and our Lord, to console them, told them a truth at the same time. He told them: it is to your benefit that I go;

it will be for your good, because if I do not go, the other will not come. I will go and send you another Paraclete, who will remain with you. He will teach you, He will remind you, He will convict you; He, He, He, another Paraclete. So You too are a Paraclete, Lord? Yes, I too am a Paraclete; I am the first Paraclete, and this other one is the second Paraclete. Now what does Paraclete mean? Paraclete means comforter,

someone who offers a support to lean on, someone who consoles, who helps another in his needs. This one is called the Paraclete, and the first such Paraclete is Christ. Someone may ask: is this stated in Scripture? The answer is yes, it is stated. John, in his epistle, for example, says this in his first catholic epistle. He says: my little children, I tell you, do not sin.

I tell you, do not sin. Yet if anyone sins, as a human being, whether in word, deed, or thought, we have an Advocate with the Father. Let no one lose heart and say that there is no salvation for him because he has sinned, or even sinned greatly. We have a Paraclete before the Father, one who stands between the Father and the faithful and pays the debt. A Paraclete before the Father, Jesus Christ the righteous,

and not for our sins only but for the whole world, who can take upon Himself the bonds of debt for the sins of the whole world and pay them. Consequently, here is the first Paraclete, and the second Paraclete is the Holy Spirit. If a person is deprived of the Holy Spirit, that person has only natural life; he has no spiritual life. The Holy Spirit is given to a person when that person confesses faith in Jesus, and faith in Jesus is confessed on the day of each one's Baptism.

So from the moment a person accepts Christ as his Savior, as his Redeemer, the grace of the Holy Spirit is given to him at the same time. It is called grace because it is free. It is called free because it costs nothing. You do not pay. That is why it is called grace, that is why it is called free. But it is not a breeze, as I told you a moment ago. It is not a simple wind, as others say and such things. It is a person, and it blows where it wills.

It is not coerced, it is not commanded, it is not forced. It sees; it is selective. It sees who wants it, who asks for it, it sees whether he has a clean vessel, and it arranges to come. That is what I meant: it blows where it wills. When we say where it wills, we do not mean willfully, as in I want it there and you do not matter. It wills where the person wills. The person's will comes first, and the will of the Holy Spirit follows. If a person does not prepare himself, nothing will happen.

The person must will it, and then the grace of God comes. A pre-nuptial gift is given to the person. Just as a father-in-law, for example, gives the groom a pre-nuptial gift to prepare the things of the wedding and so on, in just the same way the Holy Spirit gives a portion of the grace of the Holy Spirit to the one who wills it, so that he may begin to see, may reach where he ought to, and may receive the grace of the Holy Spirit. The person, for his part, contributes nothing except his will.

But it is a hard thing for a person to say I will. Satan does not say I will. I once heard a man possessed by Satan, a demon-possessed man, to whom people wished a good Paradise. He shrieked like that, my beloved, as though you had burned him with a red-hot iron: “I do not want it! I do not want Paradise! ”—from deep within himself.

What, then, must a person do to receive Paradise? Say, “I want it,” because Christ does not compel anyone. He sees a person sinning, He bears with him, and so on, and then He asks him again: “Would you like to be freed from sin? Would you like to leave the path of the mire? Would you like to turn back, even a little? ” He asks him again; He does not force him. He accepts and respects the person’s free will and human dignity. Even if that person blasphemes God and does the very opposite of what God desires, Christ still continues to respect him, and specifically, his free will.

If ever the person wills and returns, then the grace of the Holy Spirit begins and illumines. It illumines from behind. When he wills and accepts, it then goes before him. A light unto my feet. The grace of the Holy Spirit is a light at the person's feet. So most people, these Christians, do not know much about the Holy Spirit. And you will see this specifically on the Monday that is dedicated to the Holy Spirit, a distinct feast, the honoring of the third person of the Holy Trinity.

If, for example, the day after tomorrow on Sunday there are five hundred in church, on the day of the Holy Spirit there will be seventy, eighty, two hundred. They do not feel the need for it, they do not know what they need, they do not know what it is, they do not know that they depend on it both bodily and spiritually. For if the Holy Spirit were to withdraw even natural life from a person, that person could not stand. And if the Holy Spirit does not nourish the soul to keep its spiritual life, he will again be a living corpse. He does not know it.

A person does not know that in Baptism the Holy Spirit cleanses him. He never pays attention there to see what a struggle the priest makes to cleanse the water of the demons within it, in order to baptize the person. He doesn't see there that the priest is calling upon the Holy Spirit to cleanse the oil of the demons within it, so that he can anoint the child. He doesn't see, at the moment when the priest breathes upon the child and calls upon the Holy Spirit into his heart,

that this is to cast the devil out from the heart of that little child, the heart that, small as it is, holds a dragon, a little dragon within. Does he know any of this? Because we don't pay attention, what happens is exactly what we were saying the other day: we look at whether the godmother is pretty and what gifts she'll bring, that's what we look at. But the other thing, the Mystery that is taking place right there, that we don't see, that we don't know. The Holy Spirit is the One who

cleanses a person in Confession. The Holy Spirit is the One who prepares the food for the soul of man. of man. Send down, O Lord, Your Holy Spirit upon us and upon these Gifts here set forth, and make this bread the precious Body of Your Christ, and that which is in this cup the precious Blood of Your Christ. People do not know these things. They do not know that the Holy Spirit preserves the water from corruption: when water is set out, the prayers are read over it, it is blessed with the sign of the Cross,

and the Holy Spirit is invoked, the water does not spoil. It becomes the blessing of water—the Agiasmos—and remains incorrupt for all time. People do not know that the Holy Spirit sanctifies the oil, and that through anointing in Holy Unction a person is made well. People do not know these things, and so there is no discussion and no effort, first to acquire the Holy Spirit and then to preserve Him within us. Someone may say, “From what you are telling us, Mr. Panagopoulos, this Holy Spirit seems to be something good. But where can we find Him? Where, then, is this Holy Spirit sold?

” He is not sold in the marketplace or anywhere else. He is given as a gift, and He is given to every person on the day of their Baptism. When a person is baptized, as you know, and if you pay attention, I repeat, after the Baptism, once he has been cleansed and his sins have been buried in the water, the priest comes at once and takes the Holy Chrism and goes and makes the sign of the Cross on the head, 'the seal of the gift of the Holy Spirit,' on the mouth, the ears,

on everything, the hands, the chest, the back, the airways. On the feet, 'power to tread upon serpents and scorpions and upon all the power of the enemy.' From the day a person is baptized, his black soul becomes luminous, red. From then on a wick is lit within and burns in each person's soul. And Paul goes on to say to the people: take care, he says, 'quench not the Spirit.' Which Spirit?

The one you received freely as a gift in Baptism. Take care, do not sin, because you will quench the Spirit. And then, how will it be rekindled? That is the whole question. So on the day a person is baptized, the grace of the Holy Spirit is then given to him, granted to him. And what happens next? This grace of the Holy Spirit never departs from the baptized person. If someone denies his Baptism, becomes, for example, a heretic,

denying what he said on the day of his Baptism, that is, 'I renounce Satan and his pomp and his worship and I unite myself to Christ, ' and he said “I believe” three times—in the Father, the Son, and the Holy Spirit, and so on, if he denies these things and becomes a Jehovah's Witness, a Protestant, a heretic, then the grace of the Holy Spirit withdraws: I have no dealings with you. But those who are not heretics, only sinners, they always have the grace of the Holy Spirit, though it is inactive, it offers nothing.

I'll give you a simple example. When a person is baptized, his black soul, as I said earlier, becomes red, it becomes a coal, it grows red-hot and a wick is lit. The keeping of the commandments is the lamp-glass that surrounds it, and inside is the wick, and it guards this light so that Satan cannot quench it.

If a person must not sin, it is not merely because he will be condemned, for adultery is a sin that sends a person to Hell. What happens, do you know how the energy works and how a person is condemned? Through the window called adultery, which must stay shut; fornication shut; theft, murder shut, so that Satan cannot get inside and quench the light. If you open it from there, Satan will enter and will quench your light. And without the light, you will go to Hell. That is how it works. Did not Satan enter Judas and lead him to do what he did?

He entered through the opening of theft. Judas was a hardened thief and stole what was put into the money box. He did not guard against theft, so Satan entered him, led him all the way to the rope, and he hanged himself. This is the reason. So when a person sins, what does he do, do you know? He heaps up, he heaps up ash upon that coal, upon that ember. That is, he takes the coal, the red one, and it begins to become covered with ash. Don't you sometimes light a little coal to burn incense? When you leave it a while, doesn't it begin to gather a dusting of soot?

And then if you blow on it, you see that there is still fire underneath. And there on top you place your incense. Our forebears, who lived in great poverty, not like us, often did not have a single match for the women to get up in the morning and light the fire. Not that there was a shortage of matches at the state monopoly, but it was a serious matter of economy to spare a match. And what did they do? In the evening, from the fire, they buried the coals in ash. And in the morning they would go and dig out the

ash and find underneath some coals still living, still alight, and they would put a little kindling on and blow on it and make a fire again. This is exactly how the souls of the baptized are: with much ash upon them, and the lamp-glass around them covered with much grime, unwashed. And when a lamp-glass is dirty and black, whatever fire and wick it may have inside, is it possible for it to give off light and for a person to see in order to walk? For Christ gave this in His love to man, the Holy Spirit after Baptism,

so that man might be illumined and might see what is right. Take a lantern that is lit, but with its glass all around, its panes, blackened, do you see anything? No, you have to have washed them. So this is the condition of those people who sin, who do not confess, who do not receive Holy Communion, who do not pray, and who have heaped upon their immortal soul I do not know how many tons of ash and filth, and I do not know how many fingers' depth of black dust lies all

around what was given on the day of Baptism to the lamp-glass of the soul. And so the person stays black and dark; he looks but does not see. He has scales over his eyes, like the ones Paul had, the ones that, when they fell away, he finally saw that he had been persecuting Christ, and then he understood what was truly for his own good. And if among us here tonight there are people who came to Christianity at some point, they will have to admit, even if out of pride they don't say it aloud, that they feel it:

all those years, how was it that I couldn't see these things? How did I not see that this was wrong? How was it that I couldn't see, and I treated everything as equal, as if it were all the same? Because you had ash over your eyes. That is why you couldn't see then. But when you repented and made your Confession and that ash fell away, you began to see, and to see rightly, and to see with clear judgment. And those whom you used to regard as your enemies, you began to see that they were the ones telling you the truth.

The ones who made you weep were telling you the truth, and the ones who made you laugh were telling you your error and your ruin. So this is what is needed: the dust must be shaken off, it must go. The soul of many people, my beloved, has suffered, as we often say, a kind of silting over. That is, it has taken in foreign matter, the way you often hear of people doing excavations. They dig out soil, they dig out filth, and beneath it are works of art, beneath are mosaics. A whole civilization buried,

and these things need to be thrown off, washed, and cleaned, and then you see beneath them a treasure that people come from all over the world to venerate. That is exactly how the soul of man is. Far from the grace of the Holy Spirit, far from repentance, Confession, and so on, it has foreign matter laid over it. Within it is the live coal, and it needs to be rekindled, as I told you a moment ago. The way the women of the common people used to fan the embers, or rather used to, because today, in a manner of speaking, every good thing is at hand.

This, I say, is the state of the soul of a person who has been baptized but has restricted the activity, radiance, and power of the Holy Spirit. The more a person remains close to the Mysteries of the Church and close to the Church herself, the more the grace of the Holy Spirit shows him the right path, keeps him from going downhill, and gives him the strength to renounce and restrain certain bad habits that he had when he was on his own,

without the grace of the Holy Spirit. Then he begins to ascend. Besides prayer and the other spiritual means, one essential way for the Holy Spirit to dwell within a person is Holy Communion. In the Church, after Holy Communion, if of course one has communed, the priest, or rather the chanter, says this: We have seen the true light; he chants a hymn, we have received the heavenly Spirit. But where did you see it and where did you receive it,

since you did not commune? When the change of the Gifts is brought about through the Holy Spirit, the reason for this change is then given: “that they may be to those who partake. ” It takes place so that those who receive Holy Communion may have forgiveness of sins and communion with the Holy Spirit. How, then, can you have communion with the Holy Spirit if you have not received Holy Communion and are not preparing to receive it, but take only the antidoron?

The antidoron does not save; it does not impart the Holy Spirit. The antidoron cannot take the place of Holy Communion. This, I say, is the state of the soul of a person who has been baptized, but who has limited the activity, radiance, and power of the Holy Spirit by not remaining close to the mysteries of the Church. Close to the Church,

to that same degree the grace of the Holy Spirit shows him what is right, holds him back from the downward slope, gives him strength to draw back, to halt certain bad habits he had when he was on his own, without the grace of the Holy Spirit, and from then on the person begins to rise. One essential way—besides prayer and the other means—for a person to have the Holy Spirit within him is Holy Communion. In the Church, after Holy Communion, if one has indeed received Communion, the priest comes out—or rather, the chanter sings these words in a cry of exultation: “We have seen the true Light; we have received the heavenly Spirit.

” But where did you see Him, and where did you receive Him, if you did not receive Holy Communion? When the change of the Holy Gifts takes place through the Holy Spirit, the reason for that change is then given: “so that they may be to those who partake. ” This is done so that those who receive the Holy Gifts may have remission of sins and communion with the Holy Spirit. How, then, will you have communion with the Holy Spirit if you have not received the Holy Gifts and are not preparing to receive them?

Through the antidoron? The antidoron does not save; it does not give the Holy Spirit. The antidoron cannot take the place of the Gift, Christ Himself. It is a blessing. Do you not hear the priest say, “May the blessing of the Lord and His mercy come upon us”? The blessing of the Lord and His mercy—he does not say salvation, since Holy Communion is for the remission of sins, and life eternal. A person partakes when he receives the Body and Blood

of Christ for the forgiveness of sins and life eternal. The antidoron is a blessing, and the blessing consists in this: that Christ may not cut the thread of the tent of our life, so that we may have time to repent, in order to commune, in order to be saved. This mercy, the blessing of the Lord and His mercy, not salvation; blessing is one thing, salvation another, to sanctify is one thing, to cleanse another, each is its own. The Blood of Jesus Christ cleanses us from all sin, not the antidoron; the antidoron does not cleanse from all sin. This, by extension, carries another interpretation and another teaching:

that our Most Holy Theotokos does not save, but intercedes. And let those hear it, above all certain people who agonize over the Most Holy Theotokos and even say that unless people are enrolled in the schools of the Most Holy Theotokos they will not be saved. So the age of the greatest delusion has come, to shift man from salvation through Christ to salvation through the Most Holy Theotokos, and you understand what a delusion this is. It has deceived many people, above all here in our Greece,

and this delusion has even reached abroad. It is a delusion of the last century, a sweet delusion, a beautiful delusion, because, as you know, our Most Holy Theotokos herself said, My Savior. And these people are very brazen who say that whoever is not in the school of the Most Holy Theotokos will not be saved. So the school of the Most Holy Theotokos, founded twenty, thirty, forty years ago, has replaced what, the Church of Christ that is two thousand years old? And those who lived when the schools of the Most Holy Theotokos did not exist, how did they become Saints? Did they become Saints through the schools

of the Most Holy Theotokos that exist now? From Saint Macarius of Egypt onward, how did those people become saints? It takes no philosophy to understand this. When we were interpreting the Akathist Hymn, what does the hymnographer call the Mother of God? “Rejoice, ray of the spiritual Sun. ” Place a ray beside the sun: the Sun is Christ, and the ray is our Panagia. She has power, she has grace, she has boldness before God to intercede—but not to save. So eat as much antidoron as you like;

the antidoron is the womb of the Most Holy Theotokos. When you are given antidoron, and specifically from the prosphoron from which Christ, the Lamb, was taken out, that is the antidoron; the rest is a blessing, the other pieces that he cuts. Antidoron is only that prosphoron from which the Lamb was taken; the remainder is cut into small pieces and given as a blessing. So this antidoron does not save. The Gift saves, Christ saves. And this is what we say: By the intercessions of the Theotokos,

O Savior, save us, save us, O Son of God. Nowhere do we say that our Most Holy Theotokos should save us. In the Paraklesis we say, Most Holy Theotokos, save us. Not the soul, the body, from enemies, from the Avars, from this and that; that is a different matter, that is not even Most Holy Theotokos, save us in that other sense. “Save us” means “intercede for us. ” And shall I tell you something more? None of this is in the service booklet. It is something we ourselves have added—both the “save

us” that the chanters sing and the words “on our behalf. And the phrase, “Most Holy Theotokos, intercede for us, ” is something we ourselves have added; the Church does not have it. Open the service booklet and see: “Commemorating our Most Holy, immaculate, most blessed... ” and so on. It contains none of what the chanter says in the meantime: “Most Holy Theotokos, save us,” or “Most Holy Theotokos, intercede for us. ” There is nothing of the sort in the booklet; these are our own additions. And as you know,

when people supposedly try to improve something through their own efforts, they often spoil it, say the exact opposite of what is meant, and mislead others. That is the issue in this case. People today, then, do not have the Holy Spirit because they do not receive Holy Communion. After Baptism, the only way to preserve the grace of the Holy Spirit is through Holy Communion. “Changing them by Your Holy Spirit. ” Through the Holy Spirit, the bread is changed into the Body and the wine into the Blood,

so that for those who partake, they may bring vigilance of soul, forgiveness of sins, and communion with the Holy Spirit. And if you do not receive Holy Communion, how will you have the Holy Spirit? A person, then, is like a battery. It gives light for one, two, three days, and then the battery runs down. If you do not go and charge it again, will it still give light? No, it will not. You use it again, you go and recharge it again, and then you will always have light. It is the same in spiritual matters—in the spiritual life, in the spiritual realm.

Holy Communion is what recharges the human soul, enabling a person to see and understand. And so the Fall is prevented: the tongue, the eye, the hand—everything is restrained. The Holy Spirit will do all this. Yet concerning the Holy Spirit, I repeat, we are in deep darkness. We do not know Him; we do not speak of Him at all. Nor does Satan allow this truth to come to light, because then we would immediately seek the way in which the Holy Spirit is imparted—and we have such great need of Him.

In the Old Testament the Holy Spirit was symbolized by the dove. You will remember this, yes, by the dove. And Christ in the New Testament said: be wise as the serpents and innocent as the doves. In what does the wisdom of the serpent consist? In that it guards its head when in danger, it does not expose its life to danger. And innocent as the doves. The dove is an innocent bird. If one mate kills its partner, or if a woman loses her husband,

or a man his wife, the dove does not enter into another union; it keeps its integrity, it keeps its virginity, it keeps its purity, both before marriage and after marriage. It is the purest bird, the most honorable bird. That is why God arranged for the Holy Spirit to be symbolized, on account of its purity and holiness, by the dove. We saw this, after all, at the Baptism too, when the Spirit came in the form of a dove; not an actual dove, but as a dove, not with wings, not with claws and flesh, but as a dove.

A dove is always present in the Church, and we see it painted upon the iconostasis, and specifically above the Holy Doors. It is the Holy Spirit of the Church, who gives life to the faithful and sustains the spiritual life in the Church. When Christ once went to the temple of Solomon, as it is recounted in the first chapters of John, He found inside it a marketplace, so to speak. They were selling and buying things, the kind of things we ourselves see at festivals and the like, where all sorts of people come to do their trading.

And just recently I saw outright commerce of another kind: at the feast of the Ascension the other day here in Vyronas, I saw chairs and tables being sold at the festival. To sell toys for the children, that I understand. But to go so far as to bring a furniture display to the festival, that I do not understand; what does it have to do with the festival and with the Ascension? So in the same way, those people back then had set up a marketplace in the midst of the people. There were also the men who exchanged money,

the so-called money-changers and the rest. And when Christ saw this state of affairs, just as the prophet had written, that the zeal of Your house has consumed me, that is, it brought me to a hard moment, I wanted this house of mine to be otherwise, He made a whip. That is, He made a three-strand cord out of rope, three strands, that is, He joined three ropes together. The way you women braid, the way you used to braid your plait. For today you no longer make the Holy Trinity that you have upon your head. This is the Holy Trinity, says Satan, which he removed,

the plait of three strands that you braid, he removed it from the heads of women, and now, he says, I am upon the Holy “I am the Holy Trinity on women’s heads,” he says, “and today I style it one way, tomorrow another; one time I make it look like a cauliflower, another time like who knows what. I style it because I am up there,” he says—and this is true. So Christ made this three-stranded cord, took it in His hand, and entered in righteous anger. He did not strike anyone. People are wrong when they say that Scripture says He did.

He made the whip, went inside, and, so to speak, swept through them. He overturned the tables of those who had their coins there, scattering the money on the ground, and said, “Gather it up and leave. ” When He reached the far end, He came to some who had doves in cages. Someone might ask, “Why were doves needed there? ” They were needed because, after forty days, women would come and had to offer a sacrifice. Remember how our Most Holy Theotokos came with a pair of doves or a pair of turtledoves. They were needed because one would be sacrificed,

and through the blood of the one, the other would be released to fly away. This foreshadowed how Christ would be sacrificed so that the human soul might fly free, escaping from the hands of Satan, that raven. When He reached the doves, He said to their owners, “Take these and leave. ” He did not open the cages and set them loose; He showed reverence for the image of the Holy Spirit. He did not cast them out or open the cages to drive them away. “Gather them up and leave,” He said, and they took them and departed. This is a powerful example for all these rascals,

the Jehovah's Witnesses and the Protestants, who tell us the holy icons are idols. Here Christ reverences the image of the Holy Spirit, the dove, and you tell me what I want, the image of my Christ, and the image of my All-Holy Theotokos, and the image of my Saint. And yet there are many who take them down and trample them underfoot, and become Jehovah's Witnesses or become Protestants. Furthermore, the Holy Spirit appears in the Old Church. Someone may ask, what is the Old Church? All the themes of the New Testament have types in the Old Testament.

The Church in the Old Testament is the Ark. All who entered into the Ark were saved, whether men or animals. All who, in their cleverness, stayed outside the Ark, even those who had built the Ark, were drowned. This same thing awaits all those people of the New Testament too, who sit at a distance and give gifts to the church, many gifts, and from what is stolen and from what is unjustly gained. They make icons, they make chandeliers, they do this and that, but to church they do not go. They sit far off at the coffee shop and under the radio,

and these people listen there, or they go to their work on Sunday; to church they do not go. And when a person does not go to Church, it is as though he does not want to enter the Ark. For, as I said, all who entered the Ark were saved. And as you know, animals were saved—crocodiles, oxen, birds, all kinds of creatures, and so forth—yet the craftsmen, the builders who made the Ark, were not saved. Why? Because it did not fit their reasoning. It did not fit their reasoning.

The old man, that fool Noah, building a boat on dry land. Why did Noah not build the Ark on the sea? He builds it on dry land. They said, “This man has gone mad too. Let us take our pay and leave. ” The craftsmen took the money and worked for a hundred years. You understand: Noah was five hundred years old when he received the command to build the Ark, and he finished it at the age of six hundred—a full hundred years. As Peter writes in his epistle,

the longsuffering of God waited for those hundred years. Noah deliberately worked slowly, hoping that perhaps God would relent and not destroy mankind. But God does not relent unless man first repents. Man must repent first; Nineveh must repent first, and then Christ will relent. then God will repent, then He will relent and will destroy man. And then you saw, these went in, the master builders did not deign to. And consider, over a hundred years how many master builders must have passed through; they all called him a madman.

They call us mad because we go to Church. They call us mad because we fast, because we pray, because we attend the services, because we receive Holy Communion. The world calls us mad. But we are inside the Ark. Let them call us mad while we are inside the Ark, and let them remain outside. Woe to them! When the door closes—well, one day the depths burst open, rain began pouring down from above, the depths opened beneath, and the waters rose until everything was flooded.

Then the Ark was lifted up and floated upon the waters. All those clever people, all those craftsmen, all the show-offs of that age, the scientists and the rest, began climbing trees, scrambling onto the roofs of taller houses, and fleeing uphill into the mountains. They took their elderly fathers or their children in their arms and kept climbing. But the floodwaters continued to rise until they swept them all away and did not leave a single living creature, whether rational or irrational—only those who remained inside survived. For six months, Holy Scripture tells us,

the Ark was borne upon the surface of the waters, because the Church and the faith always float above the flood. Outside there is a flood of corruption. If it were possible one night for you to lift these veils of darkness and see what is happening beneath them, you would shudder and say, “Is there no God? How can He tolerate such a state of affairs? ” Yes. And yet this Christian is like oil; one drop cannot be swallowed up by all the oceans of the world,

and it is always there, it floats. So the Ark was borne upon the surface of the waters. Wait, because God told him: you will sit there, that is My work. He put him inside and God closed the door from the outside, and this window. So the Patriarch Noah thought to send the dove out, a clean bird, to go out and see, whether it would return, whether it would bring anything back in its beak, or whatever. So he opened the little window and let the dove out. And Noah waited for it. The dove began to fly, as was natural,

but on the surface of the waters there was filth and a terrible stench. Here were commanders, here were scholars, here were carpenters, here were animals. The dove will not set foot on anything unclean; it will not rest on anything unclean. And finding nowhere to rest its feet apart from all that filth, it returned to the Ark. And the Patriarch Noah put out his hand and took it back inside. This same scene happens with us too. More precisely, it will happen the day after tomorrow, on Sunday. When the faithful are called to their

knees to hear these beautiful prayers, to entreat God the Father to send down His Holy Spirit upon us as well, then what took place in the Ark will take place again. A Dove will come forth from the sanctuary and begin to fly over the people kneeling in prayer. Wherever it finds purity, it will come to rest and bestow grace. But wherever it finds sin, uncleanness, lack of repentance, egotism, worship of the flesh, or self-interest, it will fly away and depart. Now tell me, do you have any assurance that on Sunday,

if we are still here and find ourselves in a church and kneel down, the Holy Spirit will settle on us too? Because the Dove is selective. The Queen is not ordered about, she is not forced. She will go here, she will go there, she will go further down: this one devoured the priest with her tongue, so further down; this one killed her children, so further down; this one told her daughter-in-law, 'we are the foolish ones who bore children, you should not have any,' and she too destroys them, and yet another hangs them around her neck.

Tell me, then, where will the Holy Spirit come to rest on Sunday? I need say nothing more; from this alone, a person can understand the spiritual state he is in. My watchword, at least, for this Pentecost is this: no one should go to Church without first making their confession, and no one should go to Church on Sunday unless they intend to receive Holy Communion. Otherwise, they will not receive the Holy Spirit. It is not enough merely to kneel. Let a man put his head between his knees,

as the Prophet Elijah did—let him do whatever he wishes. Grace cannot be forced. Grace requires purity. Whoever is praying, whoever that person may be, purity is required. This afternoon I opened the epistle reading and glanced through it, looking for something, and I came upon this related passage, which I will share with you. It says that even if you give to a suffering widow, so that she can care for her orphans, have clothing, and go out in public, God will not be moved on behalf of the giver by the

widow’s prayer if that person is not pure and faithful. “God exists,” my mother told me; and your mother told me; and your brother told me; and so-and-so pleaded with me. But who are you? What have you prepared? What have you and I cleansed within ourselves? This is a serious matter. That is why today we have no Spirit-bearing people, no people with spiritual vision. Because they do not purify themselves, so that the Holy Spirit may come, dwell within them, and help them in their struggle.

The Spirit-bearing person stands out from everyone else. You see him measured in his speech. He is judged not only by what he will say, but also by what he will not say. And often the real courage lies not in saying something, but in not saying it. You feel someone inside you pricking at your insides to say it, and you must not say it. That means you do not have the Holy Spirit, you have no power, you have no grace. The Holy Spirit is a single tree that bears many fruits, not one kind that produces an orange tree, or a lemon tree, or a bitter-orange tree, but many fruits.

You will read, if you want to find this tree and its fruits, in Galatians 5:22, and you will hear: the fruit of the Spirit is love, joy, goodness, gentleness, kindness, self-control. All of these are the produce of one and the same tree, which is called the Holy Spirit. And the Holy Spirit is not sold and is not bought, but is given freely as a gift, to the humble and to those who labor to preserve purity, and specifically to guard against the defilement that enters through the five pairs of oxen of the parable:

through the two eyes, through the two ears, through taste, through smell, through touch. These five pairs of oxen must be guarded, because it is through them that corruption enters into a person, that Satan enters into a person and drives away the grace of the Holy Spirit. So, I repeat, it is not merely a feast. It is a feast, it is a Pascha, it is a feast like Pascha itself. That is why it has its own Bright Week. The coming week, as I told you at the beginning, is Pascha. It is a second Bright Week, because our Lord, the Christ of Pascha,

and His Holy Spirit of Pentecost are of equal honor, and in His honor there is daily Holy Communion without fasting, though without sin, of course. A great event. If you think these things have any bearing, any place, and so on, pay attention to them. I would also like to tell you this. On Sunday, when you go to church, you will hear the events. You will hear, in particular, the very passage on which today's so-called illumined ones rely,

and the polyglots who speak certain foreign tongues. Peter, when his company was branded as drunk because they were speaking in foreign tongues and no one could understand them, came forward and said: Gentlemen, what is happening here, the prophet Joel has written it, and he says that in the last days the Holy Spirit will come, and people will speak foreign tongues and will work miracles and see visions, and so on. He writes it, look, this is what is happening today.

Well then, this prophecy was fulfilled. No prophecy is fulfilled two or three times. It was prophesied that Christ would be born; He was born, and that was the end of it. That He would be crucified; He was crucified, and that was the end of it. That He would be born in Bethlehem; He was born there, and that was the end of it. That He would begin in Galilee; He began there, and that was the end of it. So how is it that what Peter says, that Joel's prophecy is being fulfilled today, you now apply to yourself? You drag it forward two thousand years and tell me it is happening now?

Besides, you have gone and heard those who supposedly become illumined and speak foreign tongues. Those first ones were illumined by the Holy Spirit, but each one spoke in the dialect of each listener. Today you go to these illumined ones and you see them demon-possessed. For a quarter of an hour one speaks, 'papapapapa, ' and you ask the other, what were you saying? 'I was speaking foreign tongues.' To whom?

Are we Spaniards? Are we Russians? Are we Black people? If this prophecy still holds for today, how is it that the Holy Spirit, which spoke there in each man's own tongue, does not speak in my dialect and in my language? If you were speaking Spanish, go to Spain; if you were speaking Russian, go to Russia. That is the proof. So, it proves that these people are demon-possessed.

And it is not by the Holy Spirit, but by an evil spirit, that they do what they do and say what they say. Let us pay attention to this part as well, if you will, because it is a passage that must be interpreted for this coming Sunday. This is what Peter says: Gentlemen, what you are hearing now is what Joel foretold, and it is being fulfilled today, this very day. So, since it is already fulfilled, how do you take it and drag it back to fit it into your modern delusion, while we sit there gaping, 'he is speaking foreign tongues'? He is demon-possessed.

I am a Greek, and the Holy Spirit knows that I am a Greek; speak to me in the Greek language, so that I may learn Greek, learn my language and my faith. Why does it speak Chinese to me? So it is not of the Holy Spirit. No philosophy is needed here; a person can tell from the smallest sign, unless we are willfully blind, nor does even Thomas say otherwise here. These are the things I wished to say by the grace of the Holy Spirit. And I pray that all of us may become vessels of the Holy Spirit and remain sanctified from age to age.

Amen. Through the prayers of our Holy Fathers, O Lord Jesus Christ our God, have mercy on us and save us. Amen.

Όσοι μετά μαζί στην περασμένη μας ομιλία θα ενθυμίστε ότι κάναμε μια ομιλία που είχε σχέση με την Ανάληψη και είχαμε πει εκεί ότι είναι η προτελευταία εορτή της όλης υποθέσεως εν σάρκου οικονομία υπολείπεται δηλαδή μία ακόμη εορτή, ένα μεγάλο γεγονός όπως τα λέγαμε το και πάλι είναι ερχόμενος κρίνε ζώντας και νεκρούς Και πλέον η υπόθεση τελειώνει όλη της υποθέσεως του ερχομού του Χριστού μας εις τον κόσμο Είπαμε πάλι ανεθυμίστε ότι η ανάληψη του Κυρίου προϋποθέτει την Ανάσταση Διότι εάν ο Χριστός δεν ανέστη ποιος ανελήφθη Όπως και η Ανάσταση προϋποθέτει την Σταύρωση, την Ταφή

των Θάνατων Διότι αν κάποιος δεν πέθανε ποιος ανέστη Και επίσης η Σταύρωση προϋποθέτει την Γέννηση Διότι ποιος εσταυρώθε, αν δεν γεννήθη, η γέννηση προϋποθέτει την σύλληψη, διότι αν δεν συνελήθη, ποιος εγεννήθη, και το ένα είναι αλληλαίνεται το του άλλου. Σε λίγες μέρες, συγκεκριμένως στην ερχομένη Κυριακή, θα βρεθούμε μπροστά στην Πεντηκοστή. Πεντηκοστή είναι η μέρα κατά την οποία κατήλθε το τρίτο πρόσωπο της Αγίας Τριάδος, το Πνεύμα του Άγιον, και για να κατέλθει το Πνεύμα του Άγιον έπρεπε να αναλυφθεί ο Χριστός. Εάν ο Χριστός δεν έφευγε από τον κόσμο να επιστρέψει από εκεί που ξεκίνησε,

το τρίτο πρόσωπο δεν ερχότανε Για να έχουμε λοιπόν ιστορικό γεγονός την κάθοδο του Πνεύματος του Αγίου, όπως τη γράφει ο συγγραφεύτων πράξελων ο Απόστολος και Ευαγγελιστής Λουκάς Παναπή ότι ο Χριστός ανελήφθη και έφτασε όπως τα λέγαμε Της πράξελων Αποστόλων άλλωστε αναφέρεται όταν απολογείται ο πρωτομάρτης Στέφανος Ότι τον είδε το Χριστό που έφτασε στα δεξιά του Πατρός, στα δεξιά της Δυνάμεως Διαβάστε αν θέλετε το έβδομο κεφάλαιο των πράξεων που απολογείται ενώπιον αυτών των γραμματέων και των Φαρισαίων Ο Πρωτομάρτης Στέφανος πριν λιθοβοληθεί που τον είδε βλέπω λέει τον Ανουρανώνα Ανεωγότα και τον Κύριο Καθήμενο στα δεξιά της Δυνάμεως Έφτασε λοιπόν ο Χριστός και κατεβαίνει το Πνεύμα του Άγιον

Το Πνεύμα του Άγιον είχε υποσχεθεί εκ μέρους του Θεού ότι θα το στελνε μια μέρα, διότι όταν ημάρτησε ο πρώτος άνθρωπος, εστερήθη την χάρη, εστερήθη την επίδραση του Πνεύματος του Αγίου και έμεινε μόνο με φυσική ζωή, η πνευματική ζωή εχάθη και έπρεπε κάπως να τακτοποιηθεί το θέμα αυτό με το Θεό, ώστε να ξανά επανασυνδεθεί ο άνθρωπος με την χάρη του πνεύματος του Αγίου. Ο Ιωάννης, στο ζήτα κεφαλαίο του, όσοι διαβάζετε, θα είχετε βρει, ότι λέγει «Ούκ ηλ πνεύμα Άγιον, δεν υπήρχε λέει πνεύμα Άγιον, καθότι ο Χριστός ούπο εδοξάστη».

Χριστός δεν είχε σταυρωθεί ακόμη, γι' αυτό πνεύμα Άγιον δεν είχε έρθει. Ανέβω Χριστός, λοιπόν, στο Σταυρό, επλήρωσε το γραμμάτιο της οφειλής του ανθρώπου και ο πατήρ τώρα, εν ονόματι του απολυτρωτικού έργου του Ιησού, έστειλε το Πνεύμα του Άγιου ξανά στους ανθρώπους Και από Χριστού και εν τέπτεν και συγκεκριμένως από την ημέρα της πεντήκοστης έχουμε ξανά χάρη Πνεύματος Αγίου Το πνεύμα του Άγιου είναι πρόσωπον, δεν είναι ούτε η πνοή του Θεού, ούτε άβρα, ούτε άλλα πράγματα που ερμηνεύουν με βάση τα λεξικά ή ευρεοκάπηλη ή χιλιαστέ Είναι

πρόσωπον, όπως είναι ο Χριστός και όπως είναι ο Θεός Πατήρ, Πατήρ, Υιός και Άγιο Πνεύμα, μία ουσία, μία δύναμη, τρία πρόσωπα, μία ουσία όμως Εμείς γνωρίζουμε ορισμένα πράγματα για το Θεό, περισσότερα για το Χριστό, για το Πνεύμα το Άγιο Νόμος, σκότος βαθύ, Πεντηκοστή μεθαύριο έτσι, τι έχουμε λέει τη Γυριακή, άστα τη Γυριακή έχουμε τους γονατιστής, δηλαδή από Πεντηκοστή επήρε το όνομα γονατιστή, γιατί, διότι διαβάζεται κάποια ακολουθία και γονατίζουμε την ημέρα εκείνη, και έτσι είναι της γονατιστής μεθαύριο Όταν λέμε αγαπητοί μου Πεντηκοστή, λέμε άλλο Πάσχα,

Πάσχα, λαμπροί έχουμε μεθαύριο Και ο άνθρωπος πρέπει να αντιμετωπίσει τις ημέρες αυτές από την Πεντηκοστή μέχρι και ολόκληρο την εβδομάδα όπως το Πάσχα Το Πνεύμα του Άγιου κατεβαίνει, το τρίτο πρόσωπο της Αγίας Τριάδος κατεβαίνει και κατά συνέπεια δεν είναι απλώς της γονατιστής, ούτε απλώς είναι του Αγίου Πνεύματος, Αγίας Τριάδος που λένε, ούτε είναι μια στιγμή, μια εορτή επαραδείγματη που θα εορτάσουν οι ηλεκτρολόγοι το σωματείο τους τη Δευτέρα. Είναι σοβαρό γεγονός και όσο περιεχόμενο έχει η υπόθεση του Πάσχα, του ερχομού του Χριστού και του ρόλου στην Εκκλησία και στην σωτηρία

του ανθρώπου, τόσα έχει και το Πνεύμα το Άγιον. Λέγεται παράκλητος και υπάρχει ειδική προσευχή, βασιλέ, ουράνιε, παράκληθε, το πνεύμα της αληθίας κλπ. Όταν ακούτε αυτή την προσευχή Δεν είναι ούτε προς τον Θεόν Πατέρα, ούτε προς τον Ιόν Είναι προς το τρίτον πρόσωπο της Αγίας Τριάδος, προς το Πνεύμα του Άγιον Και αν ευπνεύματος Αγίου δεν μπορεί να λέγεται πιστός ο άνθρωπος Αν ευπνεύματος Αγίου δεν μπορείς να πεις Κύριον τον Ιησούν Όποιος

λέγει δεν εμφορείται από πνεύμα Άγιον δεν παραδέχεται κυριότητα εις τον Ίσουν, δεν παραδέχεται θεότητα εις τον Ίσουν Το πνεύμα το Άγιο είναι εκείνο που φωτίζει τον άνθρωπο και του λέει αυτός ο μονογενής του Θεού και ο Υιός της Μαρίας είναι και Θεός Αυτό είναι το θέμα το σοβαρό που ο άνθρωπος πρέπει να γνωρίζει σωστά περί της ενεργίας, περί του ρόλου και του προσώπου του Πνεύματος του Αγίου Όταν ο Χριστός μας μιλούσε με τους μαθητάς, τους άφησε να εννοηθεί κάποτε ότι θα φύγει, θα τους αποχωριστεί Αυτοί όσοι ήταν φυσικο, ήρθαν σε δύσκολο θέση και ο Κύριος μας για να τους παρηγορήσει, σου είπε και μια αλήθεια ταυτόχρονα Τους είπε ότι συμφέρει να φύγω, εσάς θα συμφέρει, διότι αν δεν φύγω,

δεν θα έρθει ο άλλος, θα φύγω εγώ και θα σας στείλω άλλων παράκλητων, ο οποίος θα μένει με θυμόν Αυτός θα σας διδάξει, αυτός θα σας επιθυμίσει, αυτός θα σας ανακρίνει, αυτός, αυτός, αυτός, άλλων παράκλητων Δηλαδή είσαι και εσύ παράκλητος κύριε, ναι και εγώ παράκλητος, εγώ είμαι ο πρώτος παράκλητος και αυτός είναι ο δεύτερος παράκλητος ο άλλος Τι είπα να πει παράκλητος τώρα, παράκλητος είπα να πει παρηγορητής, κάποιος που πληρώνει ένα αποκούμπι, κάποιος που παρηγορεί, που βοηθεί τας ανάγκας κάποιου άλλου Αυτός λέγεται παράκλητος και τέτοιος παράκλητος είναι πρώτος ο Χριστός Θα πει κανείς αναφέρεται εις την γραφήν αυτό Η απάντησης είναι ναι, αναφέρεται

Ο Ιωάννης στην επιστολή του επί παραδείγματη αναφέρει στην πρώτη του καθολική το εξής Λέγει τεκνία μου, παιδάκια μου, σας λέγω μη αμάρτητε Να μην αμαρτήσετε σας λέγω Όμως, αν της αμάρτη σαν άνθρωπος, είτε λόγο, είτε έργο, είτε διανία, έχουμε παράκλητον προς τον πατέρα Μην απαγοητευτεί, και επειδή δεν υπάρχει για αυτόν σωτηρία, διότι αμάρτησε, ή αμάρτησε πολύ Έχουμε παράκλητον προς τον πατέρα, κάποιον μεταξύ πατρός και πιστού, που πληρώνει Παράκλητον προς τον πατέρα, Ιησούν τον δίκαιο, και όχι υπέρ των αμαρτιών ημών μόνων αλλά υπερόλου του κόσμου που μπορεί

να πάρει τα χρεόγραφα των αμαρτιών όλου του κόσμου και να τα πληρώσει. Κατά συνέπεια, η δου ο πρώτος παράκλητος και ο δεύτερος παράκλητος είναι το Πνεύμα του Άγιου. Αν αποστηρθεί το Πνεύμα του Άγιου από τον άνθρωπο, ο άνθρωπος έχει μόνο την φυσική ζωή, δεν έχει πνευματική ζωή. Πνεύμα Άγιον δίδεται στον άνθρωπο, όταν ο άνθρωπος ομολογήσει πίστηνης των Ιησούν και η πίστης προς τον Ιησούν, ομολογείται την ημέρα της βαπτίσεως ενός σε κάθε. Από τη στιγμή λοιπόν που ο άνθρωπος θα παραδεχτεί τον Χριστόν ως σωτήρα του, ως λυτρωτή του, του δίδεται ταυτοχρόνως χάρης Πνεύματος Αγίου. Λέγεται χάρις γιατί είναι δωρεάν, Λέγεται δωρεάν γιατί είναι τζάπα, Δεν πληρώνετε,

Γι'αυτό λέγεται χάρις, Γι'αυτό λέγεται δωρεάν, Όμως δεν είναι άβρα όπως σας είπα γρηγορότερα, Δεν είναι απλός άνεμος όπως λέγουν άλλοι και τα τιάφτα, Είναι πρόσωπων, όπου θέλει πνή, Δεν εκβιάζεται, Δεν διατάσσεται, Δεν αναγκάζεται, Βλέπει, είναι εκλεκτικό, Βλέπει ποιος το θέλει, Ζητάει, βλέπει εάν έχει καθαρό δοχείο και κανονίζει για να πάει. Αυτό είπα να πει, όπου θέλει πνεί. Όταν λέμε όπου θέλει, δεν εννοούμε έτσι θελικός, θέλω εκεί και της ενδιαφέρει σένα. Όχι. Θέλει όπου ο άνθρωπος θέλει. Προηγείται το θέλω του ανθρώπου και έπεται το θέλω του Πνεύματος του Αγίου.

Ο άνθρωπος εάν δεν ετοιμάσει μόνος του, δεν πρόκειται να γίνει τίποτα. Θα θελήσει ο άνθρωπος και τότε η Χάρις του Θεού έρχεται Δίδεται στον άνθρωπο μία προγαμιαία δωρεά Όπως ο Πεφερός, σε παραδείγματι, δίδει στο γαμπρό μίαν προγαμιαία δωρεάν να ετοιμάσει τα του γάμου και λοιπά Έτσι ακριβώς και το Πνεύμα του Άγιον δίδει μίαν δόση χάριν Πνεύματος Αγίου στον θέλοντα για να αρχίσει να βλέπει, για να φτάσει εκεί που πρέπει, για να πάρει τη χάρη του Πνεύματος του Αγίου. Ο άνθρωπος από την πλευρά του δεν βάζει τίποτα, ή μη το θέλω του. Είναι δύσκολο όμως πράγμα ο άνθρωπος να πει θέλω.

Ο σατανάς δεν λέει θέλω. Ήκουσα σατανά, ρεμονισμένον άνθρωπο, που του ευχήθησαν καλό παράδεισο. Έτσι τσίρισε αγαπητοί μου, λες και τον έκαψες με ένα σίδερο πυρακτωμένο, δεν τον θέλω να κάνει, τον παράδεισο, δεν τον θέλω, από μέσα Τι θα πρέπει να κάνει ο άνθρωπος για να τον πάρει τον παράδεισο, τον θέλω, γιατί ο Χριστός δεν εκβιάζει κανέναν, τον βλέπει αμαρτάνοντα, τον ανέχατε και λοιπά και πάλι το ρωτάει, θα θέλες να

απαλλαγείς από την αμαρτία, θα θέλες να φύγεις από το δρόμο του βούρκου, θα θέλες να γυρίσεις και λίγο, τον ρωτά και πάλι, δεν τον εκβιάζει, δέχεται και σέβεται το αυτεξούσιο, την αξιοπρέπεια του ανθρώπου, ας τον βασιμοί τον Θεό, ας κάνει το αντίθετο, όμως εξακολουθεί ο Χριστάς να τον σέβεται και συγκεκριμένως το αυτεξούσιό του. Αν ποτέ ο άνθρωπος θελήσει και επιστρέψει, τότε η χάρη του Πνεύματος του Αγίου αρχίζει και φωτίζει. Φωτίζει από το πίσω μέρος. Όταν θα θελήσει και θα δεχτεί, πηγαίνει πλέον μπροστά. Φως της φωσίμου. Είναι φως η χάρη του Πνεύματος του Αγίου στα πόδια του ανθρώπου. Οι άνθρωποι λοιπόν ως επιτοπλή στο μάτι αυτοί, οι χριστιανοί, δεν γνωρίζουν πολλά

πράγματα περί του Πνεύματος του Αγίου Και θα δείτε, όταν συγκεκριμένως τη Δευτέρα που είναι του Αγίου Πνεύματος, εορτή ξεχωριστή η στιμή του τρίτου πρόσωπο της Αγίας Τριάδος Αν παραδείγματι μεθαύριο την Κυριακή είναι 500 στην Εκκλησία, θα είναι 70-80-200 θα είναι του Αγίου Πνεύματος Δεν το έχουν ανάγκη, δεν ξέρουν τι τους χρειάζεται, δεν ξέρουν τι είναι, δεν ξέρουν ότι εξαρτώνται και σωματικός και πνευματικός Διότι αν το Πνεύμα του Άγιον στερήσει από τον άνθρωπο και τη φυσική ζωή, ο άνθρωπος δεν μπορεί να σταθεί Και αν το Πνεύμα του Άγιον δεν θρέψει την ψυχή να διατηρήσει την πνευματική ζωή, θα είναι πάλι ζωντανός νεκρός Δεν το ξέρει Δεν ξέρει ο άνθρωπος

ότι το βαπτίσματι το Πνεύμα του Άγιον τον καθαρίζει Δεν προσέχει ποτέ εκεί να ειδεί τι αγώνα κάνει ο παπάς για να καθαρίσει το νερό από τους διαβόλους που έχει μέσα, για να τον βαφτίσει τον άνθρωπο Δεν βλέπει εκεί ότι επικαλεί το Πνεύμα το Άγιο να καθαρίσει το λάδι από τους διαβόλους που έχει μέσα για να τον χρήσει Δεν βλέπει εκεί που τον φυσάει και επικαλεί το Πνεύμα το Άγιο στην καρδιά του για να βγάλει το διάβολο μέσα από την καρδιά του παιδιού που είναι μικρό και είναι δράκος ή δρακούλα Αν τα ξέρει αυτά, γιατί δεν προσέχουμε, γίνεται εκείνο που λέγαμε προχτές ότι κοιτάζουμε την κουμπάρα αν είναι όμορφη και τι θα προσφέρει τα δώρα, αυτό κοιτάζουμε εμείς Το άλλο το μυστήριο που γίνεται εκεί πέρα, αυτό εμείς δεν το βλέπουμε, δεν το ξέρουμε Το

πνεύμα του Άγιου είναι εκείνο το οποίο καθαρίζει τον άνθρωπο κατά την εξομολόγηση Το πνεύμα του Άγιου είναι εκείνο το οποίο φτιάχνει την τροφή για την ψυχή του ανθρώπου

Αυτά δεν τα ξέρει ο άνθρωπος. Δεν ξέρει ότι το Πνεύμα του Άγιον αθανατίζει το νερό, για βάλει το νερέα και διαβάσει εκεί πέρα και να σταυρώσει και να επικαλήσει το Πνεύμα του Άγιον, δεν χαλάει το νερό, γίνεται αγιασμός, ζει στην αιώνα. Δεν γνωρίζει ο άνθρωπος το Πνεύμα του Άγιον, αγιάζει το έλεον και χρήεται ο άνθρωπος και γίνεται καλά στο ευχέλαιο Αυτά δεν τα ξέρει ο άνθρωπος, γι' αυτό δεν γίνεται καμιά συζήτηση και καμιά προδίδα για την κατάκτηση αφενός και την διατήρηση αφετέρου αυτού του Πνεύματος του Αγίου Θα πει κανείς, από αυτά που λες κ. Παναγόπουλε, σαν έναν καλό αυτό το Πνεύμα του Άγιον Αλλά που μπορούμε να το βρούμε, που πουλιέται άρα για αυτό το Πνεύμα του Άγιον, δεν πουλιέται στην αγορά,

ούτε αλλού πουλιέται, δορίζεται και δορίζεται σε κάθε άνθρωπο την ημέρα του βαπτίσματός του Όταν βαπτιστεί ο άνθρωπος, όπως ξέρετε, και αν προσέχετε επαναλαμβάνω, ο ιερεύς μετά το βάπτισμα, εφόσον καθαρθεί, ταφούν οι αμαρτίες του ενίδατοι, έρχεται αμέσως και παίρνει το Άγιον Μύρον και πηγαίνει και σταυρώνει στο κεφάλι σφραγής βορειάς Πνεύματος Αγίου, στο στόμα, στα αυτιά, στα πάντα, στα χέρια, στο στήθος, στα μετέφερνα, στα βρόνια. Στα πόδια, δύνατο, του πατείνε ποιόφεων και σκορπίων και βιπάστην άμεως του εξού. Από την ημέρα που ο άνθρωπος θα βαπτιστεί, η μαύρη του ψυχή

γίνεται φωτεινή κόκκινη. Ανάβει μέσα μια θριαλίδα πλέον και καίει σε κάθε ψυχή του ανθρώπου. Και λέγει ο Παύλος στη συνέχεια στους ανθρώπους, προσέξετε λέγει, το πνεύμα μη σβένεται. Ποιο? Εκείνο που πήρατε εν το βαπτίσμα τη δωρεάν Προσέξετε, μην αμαρτάνετε, διότι θα το σβήστε το πνεύμα Και τότε, πως θα ξανανάψει, αυτό είναι το θέμα Την ημέρα λοιπόν που βαπτίζεται ο άνθρωπος, στη συνέχεια του δίδεται, του παραχωρείται, χάρης πνεύματος Αγίου Και τι γίνεται τώρα, στη συνέχεια Ουδέποτε η χάρης αυτή του πνεύματος του Αγίου, από τον βαπτισμένον Θεύ

Αν κανείς αρνηθεί το βαπτισμά του, γίνει παραδείγματι αιρετικός, που ό,τι είπε κατά την ημέρα του βαπτισματός του, δηλαδή αποτάσω με τον Σατανά και την πομπή του και τη λατρεία του και συντάσω μέση Χριστέ και είπε το πιστεύω τρεις φορές σε Πατέρα Αιών και Άγιο Πνεύμα και τα λοιπά, Αν αυτά τα αρνηθεί και γίνει ένας ιεχοβίτης, ένας προτεστάτης, ένας αιρετικός, τότε η χάρη του Πνεύματος του Αγίου αποσύρεται, δεν έχω δουλειά μεθένα, οι μη αιρετικοί αλλά αμαρτωλοί, αυτοί έχουν πάντοτε την χάρη του Πνεύματος του Αγίου, αλλά μη ενεργούσαν, δεν προσφέρει τίποτα Θα σας πω ένα παράδειγμα,

απλούν, όταν ένας άνθρωπος βαπτιστεί, η μαύρη του ψυχή, είπα γρηγορότερα, γίνεται κόκκινη, γίνεται ένα κάρβωνο, πυρακτούτε και ανάβει μια θριαλίδα Η τήρηση των εντολών είναι το λαμπόγελο που υπάρχει και μέσα είναι η θριαλίδα που το φυλάει αυτό το φως να μην το σβήσει ο σατανάς Εάν ο άνθρωπος δεν πρέπει να αμαρτάνει, δεν είναι διότι θα κολλαστεί, διότι η μοιχεία είναι αμάρτημα που πάει τον άνθρωπο στην κόλαση Τι γίνεται, ξέρετε πως δίνεται η ενέργεια

και κολλάζεται ο άνθρωπος Από το παράθυρο που λέγεται μοιχεία που πρέπει να είναι κλειστό, φορνία κλειστό, κλοπή φόνος κλειστά, να μην μπαίνει ο σατανάς μέσα και σβήσει το φως Αν το ανοίξεις από εκεί, θα εισέλθει ο Σατανάς και θα σου σβήσει το φως Και μία χων φως θα πας στην κόλλα Αυτή είναι η ενέργεια είναι Πού δεν μπήκε ο Σατανάς στον Ιούδα και έκαμε τι έκαμε Από τη σειρίδα της κλοπής Ήταν κλεφταράς και έκλεβε τα βαλόμενα Δεν την πρόσεξε την κλοπή, μπήκε ο Σατανάς μέσα, τον επήγε μέχρι το στυνί και κρεμάθηκε Αυτός είναι ο λόγος Όταν λοιπόν ο άνθρωπος αμαρτάνει, τι κάνει ξέρετε Επισορεύει, επισορεύει, επί του άνθρακος αυτού του καρβούνου, του καρβούνου εκείνου,

στάχ. Πιάνει δηλαδή το καρβούνο, το κόκκινο, αρχίζει και γίνεται με στάχ. Δεν ανάβεται κανένα καρβουνάκι καμιά φορά για να θυμιάστε. Όταν τα αφήσετε λίγο δεν αρχίζει και πιάνει μια πασπάλα με καέ. Και αν έπειτα το ξεφτήσετε μέσα, βλέπετε κάτω ότι υπάρχει ακόμη φωτιά. Και εκεί επάνω βάζετε το θυμίαμά σας. Οι παλοί μας που ζήσανε πολύ φτωχά, όχι σαν και εμάς, δεν είχανε πολλές φορές ένα σπίρτο για να σκοθούν το πρωί να ψουν τη φωτιά οι γυναίκες Όχι είναι ότι υπήρχε έλλειψα από σπίρτα στο μονοπόλιο, αλλά ήτανε θέμα σοβαρό οικονομίας για ένα σπίρτο Και τι έκαναν, το

βράδυ από τη φωτιά που είχανε τα κάρβουνα τα έθαπταν μέσα σε στάχτη Και το πρωί επίγαιναν και μπέριαγαν τη στάχτη και βρίσκαν από κάτω ζωντανά ακόμη μερικά κάρβουνα αναμένα και βάζαν λίγα προς ανάματα και το φυσούσαν και κάνανε ξανά φωτιά Έτσι ακριβώς είναι οι ψυχές των βαπτισμένων με πολύ στάχτη επάνω και το λαμπόγελο που έχουν γύρω γύρω με πολύ μουτζούρα, άπλητο και όταν ένα λαμπόγελο είναι λερωμένο και μαύρο, οποιαδήποτε φωτιά και θριαλίδα αν έχει από μέσα, είναι δυνατόν να μεταδίδει φως και να βλέπει ο άνθρωπος να περπατήσει, διότι αυτό το έδωσε ο Χριστός σε διαγάπη του στον άνθρωπο, το Πνεύμα του Άγιον μετά το βάθυσμα, για να φωτίζεται ο άνθρωπος και να βλέπει το σωστό, πάρε ένα φανάρι αναμένο, αλλά τα γυαλιά

του γύρω γύρω, τα ζάμια του να είναι μαύρα, βλέπεις τίποτα. Όχι, πρέπει να τα έχεις πλύνει Σε αυτή τη κατάσταση λοιπόν είναι οι άνθρωποι εκείνοι οι οποίοι αμαρτάνουν, δεν εξομολογούνται, δεν κοινωνούν, δεν προσεύχονται και έχουν επισορεύσει επάνω στην αθάνατο ψυχή τους δεν ξέρω πόσους τόνους στάχτη και βρώμα και δεν ξέρω πόσα δάχτυλα πασπάλα μαύρη έχει γύρω γύρω αυτό που έδωσε την ημέρα του βαπτίσματος στο λαμπόγελο της ψυχής Και έτσι ο άνθρωπος μένει μαύρος και σκοτεινός, βλέπει και δεν βλέπει, έχει στα μάτια του λέπια, σαν εκείνα που είχε ο Παύλος, που όταν του πέσανε, τότε είδε ότι εδίωκε το Χριστό και τότε κατάλαβε ποιο είναι το συμφέρον του και αν μεταξύ μας απόψε το βράδυ εδώ υπάρχουν άνθρωποι οι οποίοι ήρθαν κάποτε στο

χριστιανισμό θα πρέπει να ομολογήσουν ότι τώρα λένε, είτε από εγωισμό δεν το λένε, αλλά το αισθάνονται καλά τόσα χρόνια πως δεν τα έβλεπα εγώ αυτά τα πράγματα, πως δεν έβλεπα ότι αυτό είναι κακό πως δεν έβλεπα και τα έλεγα όλα ίσο μα ότι είναι έτσι, πως είχες στάχτη στα μάτια σου Γι' αυτό δεν έβλεπες τότε, όταν μετενόησες και εξομολογήθησες και έπεσε αυτή η στάχτη, άρχισες να βλέπεις και να βλέπεις σωστά και να βλέπεις δικαιολογημένα και να βλέπεις αυτούς που τους έβλεπες ως εχθρούς σου, σου βλέπεις ότι πράγματι αυτοί μου λέγανε την αλήθεια, εκείνοι που μου έκαναν να κλάψω αυτοί μου λέγανε την αλήθεια και εκείνοι που με έκαναν να γελάσω αυτοί μου λέγανε το λάθος μου και την καταστροφή μου. Χρειάζεται λοιπόν αυτό, να την αχτεί η σκόνη, να φύγει

Η ψυχή πολλών ανθρώπων, αγαπητοί μου, έχει υποστεί, όπως λέμε πολλές φορές, προσχώσεις Δηλαδή, έχει δεχτεί ξένες ύλες, ακούτε πολλές φορές, που ορισμένοι κάνουν ανασκαφά Βγάζουνε χώματα, βγάζουνε βρώμες, απάνω από καλλιτεχνήματα, από κάτω υπάρχουνε μωσαϊκά Πολιτισμός ολόκληρος θαμένος και θέλουν πέταμα αυτά να βγουν και να πληθούν και να καθαριστούν και βλέπεις από κάτω έναν θησαυρό που έρχονται έπειτα από όλο τον κόσμο να το προστηνήσουνε αυτό το πράγμα. Έτσι είναι η ψυχή του ανθρώπου. Μακριά από την χάρη του Πνεύματος του Αγίου, μακριά από την μετάνοια, την εξομολόγηση και τα λοιπά, έχει επάνω ξένες σύλλες. Μέσα είναι ο άνθραξ και χρειάζεται αναζωπήρηση, όπως σας είπα γρηγοράς.

Κορότερα που κάνουν οι γυναίκες του λαού, που κάνανε μάλλον, γιατί σήμερα υπάρχουν όλα κατά κάποιον τρόπο τα αγαθά Αυτή λέγω είναι η κατάσταση της ψυχής του ανθρώπου, ο οποίος είναι βαπτισμένος, αλλά έχει περιορίσει τη δραστικότητα και τη φωτεινότητα και την ισχύ του Πνεύματος του Αγίου Όσο ο άνθρωπος μένει κοντά στα μυστήρια της Εκκλησίας Κοντά στην Εκκλησία τόσο και η χάρη του Πνεύματος του Αγίου Του δείχνει το σωστό, τον προλαμβάνει από τον κατήφορο Του δίνει δύναμη να ανακαλέσει, να αναστείλει ορισμένες κακές έξις Τις οποίες είχε όταν ήταν μοναχός του, χωρίς την χάρη του Πνεύματος του Αγίου Και πλέον ο άνθρωπος αρχίζει και ανεβαίνει Ένας τρόπος,

εκτός της προσευχής και των άλλων, ουσιαστικός τρόπος, ή να υπάρχει πνεύμα Άγιων εις των άνθρωπων, είναι η Θεία Κοινωνία Στην Εκκλησία, μετά τη Θεία Κοινωνία, αν βέβαια κοινωνήσει κανείς, βγαίνει ο ιερεύς, ή μάλλον ο ψάλτης το λέει αυτό Είδομεν το φως το αληθινόν, ψάλλει έναν αλλαγμό, Ελάδομεν πνεύμα επουράνιον, Πού το είδες και πού το έλαβες, Εφόσον δεν κοινώνησες. Όταν γίνεται η μετουσίωσης, Δια πνεύματος Αγίου, Διέτε μία απάντηση έπειτα, Γιατί έγινε η μετουσίωσης, Ωστε γενέστε της μεταλαμβάνωσης, Αυτό έγινε ώστε όσοι μεταλάβουν, Να έχουν άφεση αμαρτιών,

Να έχουν πνεύματος Αγίου κοινωνία, Πόσα έχεις λοιπόν πνεύματος Αγίου κοινωνίαν εφόσον δεν εκκοινώνησες και εφόσον δεν ετοιμάσεις να κοινωνήσεις με το αντίδωρον, το αντίδωρον δεν σώζει, δεν δίδει πνεύμα αγίων, το αντίδωρον δεν μπορεί να υποκαταστεί Τι λέγω είναι η κατάσταση της ψυχής του ανθρώπου, ο οποίος είναι βαπτισμένος, αλλά έχει περιορίσει τη δραστικότητα και τη φωτεινότητα και την ισχύ του Πνεύματος του Αγίου, όσο ο άνθρωπος μένει κοντά στα μυστήρια της Εκκλησίας. Κοντά στην Εκκλησία, τόσο και η χάρη του Πνεύματος του

Αγίου, του δείχνει το σωστό, τον προλαμβάνει από τον κατήφορο, του δίνει δύναμη να ανακαλέσει, να αναστείλει ορισμένες κακές έξις, τις οποίες είχε όταν ήταν μοναχός του, χωρίς την χάρη του Πνεύματος του Αγίου, και πλέον ο άνθρωπος αρχίζει και ανεβαίνει. Ένας τρόπος, εκτός της προσευχής και των άλλων, ουσιαστικός τρόπος, ή να υπάρχει πνεύμα Άγιον εις τον άνθρωπο, είναι η Θεία Κοινωνία Στην Εκκλησία, μετά τη Θεία Κοινωνία, αν βέβαια κοινωνήσει κανείς, βγαίνει ο ιερεύς, ή μάλλον ο Ψάλτης το λέει αυτό Είδομεν το φως το αληθινόν, ψάλλει έναν αλλαγμό, ελάβομεν πνεύμα επουράνιον, που το είδες και που το έλαβες εφόσον δεν κοινώνησες.

Όταν γίνεται η μετουσίωσης δια πνεύματος Αγίου, δείεται μία απάντηση έπειτα, γιατί έγινε η μετουσίωσης, ώστε γενέστε της μεταλαμβάνωσης, αυτό έγινε ώστε όσοι μεταλάβουν, να έχουν άφεση να αμαρτιών, να έχουν πνεύματος Αγίου κοινωνία, Πόσα έχεις λοιπόν πνεύματος Αγίου κοινωνίαν εφόσον δεν εκκοινώνησες και εφόσον δεν ετοιμάσεις να κοινωνήσεις με το αντίδωρον, το αντίδωρον δεν σώζει, δεν δίδει πνεύμα Άγιων, το αντίδωρον δεν μπορεί να υποκαταστήσει το δώρον, το Χριστόν, είναι ευλογία, δεν τα ακούς που το λέει ο Πάτερ, ευλογία κύριο Κέλεος έρθει εθιμάς, ευλογία κύριο

Κέλεος, δεν λέει σωτηρία, εφόσον η θεία κοινωνία είναι η σάφεση αμαρτιών, και ζωήν την αιώνιον. Μεταλαμβάνει ο άνθρωπος όταν πάρει το σώμα και το αίμα του Χριστού εις άφθες την αμαρτιών και ζωήν την αιώνιον. Το αντίδρο είναι μία ευλογία και ευλογία συνίσταται στο εξής. Να μη μας κόψει το νήμα της σκηνής της ζωής ο Χριστός, ώστε να προλάβουμε να μετανοήσουμε για να κοινωνήσουμε, για να σωθούμε. Αυτό το έλεος, ευλογία, κυρίου και έλεος, όχι σωτηρία, άλλο ευλογία, άλλο σωτηρία, άλλο αγιάζω, άλλο καθαρίζω, έτερον εκάτερον, το αίμα του Ιησού Χριστού καθαρίζει μάσα από πάλις αμαρτίας, όχι το αντίδερον, το αντίδερον δεν καθαρίζει από μάσα αμαρτίας Αυτό έχει κατ' επέκταση μια

άλλη ερμηνεία και μια άλλη διδασκαλία, ότι η Παναγία μας δεν σώζει, αλλά πρεσβεύει και να τα ακούσουνε αυτές, κατ' εξοχήν και μερικοί αυτοί, οι οποίοι κόπτονται για την Παναγία και λέγουν μάλιστα ότι αν δεν υπάρχουν οι άνθρωποι γραμμένοι στα σχολεία της Παναγίας δεν θα σωθούν ώστε ήρθε η εποχή της μεγαλύτερας πλάνης να μεταφερθεί ο άνθρωπος από την Χρήστο Σωτηρίαν στην Παναγιο Σωτηρίαν και καταλαβαίνετε τι πλάνη είναι αυτή, ε, πολλούς ανθρώπους έχει πλανεύσει, κατεξοχήν στην Ελλάδα μας και στο εξωτερικό έχει φτάσει αυτή η πλάνη, είναι του τελευταίου αιώνος αυτή η πλάνη, γλυκιά πλάνη, όμορφη πλάνη, διότι όπως ξέρετε η Παναγία μας είπε το Σωτήρι μου και

είναι πολύθρασίς οι άνθρωποι αυτοί οι οποίοι λέγουν ότι όσοι δεν είναι στο σχολείο της Παναγίας δεν θα σωθούνε ώστε το σχολείο της Παναγίας που έγινε πρωί 20-30-40 ετών αντικατέστησε τι, την Εκκλησία του Χριστού που είναι 2.000 ετών και αυτοί που δεν υπήρχαν τα σχολεία της Παναγίας πώς έγιναν Άγιοι για τα σχολεία της Παναγίας έγιναν τώρα από μακαρί της Αζολότας και κατόπιν. Πώς έγιναν Άγιοι εκείνοι, δεν χρειάζεται φιλοσοφία και όταν ερμηνεύαμε τον Ακάθησον Ήμνο, πώς λέει την Παναγία ο Ήμνοδός, χαίρε ακτής νοητού ηλίου, βάλε μια ακτήδα τώρα μπροστά στον ήλιο, αυτός είναι ο Χριστός και αυτή είναι η

Παναγία μας, έχει δύναμη, έχει χαρή, έχει παρησία, να πρεσβεύει, όχι να σώσει. Φάει λοιπόν ως Αντίδερο θέλεις, το Αντίδερο είναι η κοιλία της Παναγίας, όταν σου δίδει Αντίδερο και συγκεκριμένος από το πρόσφορο που έβγαλε το Χριστό των Αμνών από μέσα, εκείνο είναι το Αντίδερο, το άλλο είναι ευλογία τα άλλα που τα κόβει, Αντίδερο είναι μόνον εκείνο το πρόσφορο που έβγαλε των Αμνών από μέσα, το υπόλοιπο κόβεται μικρά κομματάκια και δίδεται ευλογία Το αντίδερο λοιπόν αυτό δεν σώζει, Το δώρον σώζει, Ο Χριστός σώζει, Και αυτό λέμε, Τες πρεσβύες της Θεοτόκου, Σώτερ, Σώσον ημάς, Σώσον ημάς, Σιέ Θεού, Ουδαμού λέμε, Να μας σώσει η Παναγία μας, Στην παράκληση λέμε,

Υπεραγία Θεοτόκε, Σώσον ημάς, Όχι την ψυχή, Το σώμα, Από τους εχθρούς, Από τους αβάρους, Από, Από, εκεί, Αλλιώς είναι, Ούτε υπεραγία Θεοτόκε, Σώσον ημάς,

Ανάληψη, Ανάληψη, Ανάληψη, Ανάληψη, Ανάληψη, Ανάληψη, Ανάληψη, Ανάληψη, Ανάληψη, Ανάληψη, Ανάληψη, Ανάληψη, Ανάληψη, Ανάληψη, Ανάληψη, Ανάληψη, Ανάληψη, Ανάληψη, Ανάληψη, Ανάληψη, Ανάληψη, Ανάληψη, Ανάληψη, Ανάληψη, Ανάληψη, Ανάληψη, Ανάληψη, Ανάληψη, Ανάληψη, Ανάληψη, Ανάληψη, Ανάληψη Αφιάσει, το χαλάει πολλές φορές και λέει τα τελείως αντίθετα και παραπλανά τους ανθρώπους. Αυτό είναι το θέμα στην περίπτωση αυτή. Δεν έχουν λοιπόν οι άνθρωποι σήμερα πνεύμα Άγιων διότι δεν κοινωνούν. Ο μόνος τρόπος μετά το βάπτισμα να διατηρηθεί η χάρης του Πνεύματος του Αγίου είναι δια της Θείας Κοινωνίας.

Μεταβαλών το Πνευματή σου το Αγίο, Δια Πνεύματος Αγίου, Τον Άρτον Ισώμα και Τον Ίνων Ισέμα, ώστε γενέστε, ώστε αυτοί που θα κοινωνήσουν, είναι η ψυχή, σ' άφησε να αμαρτιώνεις, Πνεύματος Αγίου κοινωνία, και, και, και, και, και, και, και, δεν κοινωνείς, πώς θα είσαι Πνεύμα Άγιων, κατά συνέπειες, Ο άνθρωπος είναι μία μπαταρία, Φωτίζει μία, δύο, τρεις ημέρες, πέφτει μπαταρία, Αν δεν πάνα ξανά να τη φορτώσεις, Θα φωτίζει μπαταρία, Δεν θα φωτίζει μπαταρία, Θα ξανά τη χρησιμοποιήσεις, Θα ξανά πάνα να τη φορτώσεις, Και θα έχεις πάντοτε φως, Έτσι είναι και στο πνευματικό μέρος, Στην πνευματική, στο πνευματικό μας παιδίον, Η Θεία Κοινωνία είναι αυτή η οποία φορτίζει την ψυχή του ανθρώπου, Και βλέπει ο άνθρωπος, Και αντιλα και προλαμβάνεται την πτώση και προλαμβάνει τη γλώσσα,

το μάτι, το χέρι, τα πάντα, θα τα κάνει το Πνεύμα του Άγιον, για το οποίο εμείς επαναλαμβάνω έχουμε βαθύ σκοτάδι, δεν το ξέρουμε, δεν το συζητούμε καθόλου, ούτε ο Σατανάς το επιτρέπει να βγει στην επιφάνεια, γιατί θα αναζητήσουμε αμέσως των τρόπων που μεταδίδεται, διότι πολύ μας χρειάζεται αυτό το Πνεύμα του Άγιον. Ιστην Παλαιάν Διαθήκην το Πνεύμα του Άγιον, εσυμβολίζεται διά της Περιστεράς. Θα το ενθυμίστε αυτό το πράγμα, ε, διά της Περιστεράς. Και ο Χριστός μας στην Καινή Διαθήκη είπε γίνεστε φρόνιμοι ως οι όφεις και ακέραιοι ως οι περιστεραί. Πού έγινε η φρόνιμάδα του όφεως.

Το ότι φυλάτει το κεφάλι του, σε κίνδυνο, δεν εκθέτει τη ζωή του, σε κίνδυνο. Και ακέραιοι ως οι περιστεραί. Περιστερά είναι ακέραιο πουλί. Σκοτώσε κάποιος συνηγός το τέρι του, ή τη γυναίκα του, ή τον άντρα της, δεν έρχεται εις γάμων, διατηρεί ακαιρεότητα, διατηρεί παρθενία, διατηρεί αγνότητα, και πρώτου γάμου και μετά τον γάμο, είναι το καθαρότερο πουλί, το τιμιότερο πουλί, γι' αυτό και οικονόμησε ο Θεός να συμβολίζεται το Πνεύμα το Άγιο, λόγω της καθαρότητος και της αγιότητος, με το τεριστέρι.

Το είδαμε άλλωστε και στο βάπτισμα, ε, και το πνεύμα ενίδει περιστεράς, όχι περιστέρι, σαν περιστέρι, όχι με φτερούγες, όχι με νύχια και σάρκες, σαν περιστέρι Περιστερά πάντοτε υπάρχει στην Εκκλησία και τη βλέπουμε ζωγραφισμένη επάνω στο τέμπλεο και συγκεκριμένως επάνω από την ωραία πύλη Το πνεύμα του Άγιον της Εκκλησίας που ζωοποιεί τους πιστούς και διατηρεί την πνευματική ζωή στην Εκκλησία Όταν ο Χριστός μας κάποτε επήγε στο ναό του Σολομόντος, αναφέρεται στα πρώτα κεφάλαια του Ιωάννου, βρήκε εκεί μέσα ένα εμπόριο ούτως υπήν Επολούσαν και αγόραζαν, πράγματα τα οποία και εμείς τα βλέπουμε στα πανηγύρια και λοιπά, φτάνουν οι διάφοροι να εμπορευτούν Και τώρα τελευταίως είδα και καθαρό άλλο εμπόριο, στην

ανάληψη προχτές εδώ στο Βίρονα, είδα καρέκλες, τραπέζα, να πολλούνε στο πανηγύρι, να πολλήσουν πιο βαπαιχνίδια για τα παιδιά, αυτό το καταλαβαίνω Να φτάσουν μέχρι να μεταφέρουν έκθεση επίπλων στο πανηγύρι, αυτό δεν το καταλαβαίνω, τι σχέση έχει με το πανηγύρι και με την ανάληψη Έτσι λοιπόν και αυτοί τότε είχαν δημιουργήσει εμπόριο μέσα στον Λαόν Υπήρχαν και οι άνθρωποι οι οποίοι ήλασαν τα χρήματα, οι σαράφιδες, οι λεγόμενοι κλπ Και όταν είδε αυτή την κατάσταση ο Χριστός μας, όπως είχε γράψει άλλωστε ο προφήτης Ότι ο ζήλος του οίκου μου κατέφαγόν με, δηλαδή με έφερε σε δύσκολη στιγμή ήθελα αλλιώς να είναι αυτό το σπίτι μου Έφτιαξε ένα φραγγέλιο, Έφτιαξε δηλαδή από σκηνή ένα τρίπλοκο, Ένα τρίπλοκο, Δηλαδή τρία σκηνιά

τα ένωσε, Πως φτιάχνετε εσείς οι γυναίκες, Πως εφτιάχνετε την κοτσίδα σας, Γιατί σήμερα δεν φτιάχνετε, Την Αγία Τριάδα που έχετε στο κεφάλι σας, Αυτή είναι η Αγία Τριάς που λέει ο Σατανάς, Την οποία έβγαλε την κοτσίδα με τα τρία που πλέκετε, Την έβγαλε λέει από το κεφάλι των γυναικών, Και τώρα λέει είμαι εγώ λέει από την Αγία Τα τριάδα στο κεφάλι των γυναικών και σήμερα το φτιάχνω έτσι και αύριο το φτιάχνω έτσι και άλλο το φτιάχνω το κουνουπίδι και άλλο το φτιάχνω δεν ξέρω τι το φτιάχνω γιατί είμαι εγώ λέει επάνω και είναι αλήθεια αυτό το πράγμα. Έφτιαξε λοιπόν αυτό σε ένα τρίπλο κροσινί το πήρε στο χέρι και αγρίεψε μπήκε μέσα. Δεν εκτύπησε κανέναν. Κακώς λένε ότι λέει η Γραφή. Όχι. Έφτιαξε το Βραγγέλης Βαγγέλιο και μπήκε μέσα και τους αλ Ανάληψη, Ανάληψη,

Ανάληψη, Ανάληψη, Ανάληψη, Ανάληψη, Ανάληψη, Ανάληψη, Ανάληψη, Ανάληψη, Ανάληψη, Ανάληψη, Ανάληψη, Ανάληψη, Ανάληψη, Ανάληψη, Ανάληψη, Ανάληψη, Ανάληψη, Ανάληψη, Ανάληψη, Ανάληψη, Ανάληψη, Ανάληψη, Ανάληψη, Ανάληψη, Ανάληψη, Ανάληψη, Ανάληψη, Ανάληψη, Ανάληψη, Ανάληψη Λοιπόν, διότι θα λαθυσιάσουνε το ένα και με το αίμα του ενός θα λαλείψουνε το άλλο να πετάξει. Είναι που θα θυσιαζόταν ο Χριστός για να πετάξει η ψυχή του ανθρώπου να φύγει από τα χέρια του σατανά, από τον κόρακα αυτόν. Όταν έφτασε λέει εκεί στα περιστέρια, σου λέει εσείς πάρτε τα και φύγετε.

Δεν τους άνοιξε τα κλουβιά να τους τα διώξει, εσεβάστηκε την εικόνα του Πνεύματος του Αγίου. Δεν τους τα πέταξε, δεν τους άνοιξε να τους διώξει, εσείς λέει μαζέφτατε και φύ Είναι ένα δυνατό παράδειγμα για όλους αυτούς τους κατεργαραίους, τους Ιεχωβίτας και τους Προτεστάντας, που μας λένε τις έξι εικόνες, ότι είναι είδωλα Εδώ ο Χριστός σέβεται την εικόνα του Πνεύματος του Αγίου, έτσι περιστερά, και μου λες εσύ τι θέλω, την εικόνα του Χριστού μου, και την εικόνα της Παναγίας μου, και την εικόνα του Αγίου μου Και εντούτης υπάρχουν πολλοί, οι οποίες κατεβάζουν κάτω και τις πατάνε, και γίνονται Ιεχωβίτε ή γίνονται Προτεστάντε Ακόμη, το Πνεύμα του Άγιον παρουσιάζεται στην Παλιά Εκκλησία Θα πει κανείς ποια είναι η Παλιά Εκκλησία Όλα τα θέματα της

Καινής Διαθήκης έχουν τύπους στην Παλιά Διαθήκη Η Εκκλησία στην Παλιά Διαθήκη ή το Οικιβωτός Όσοι εισήλθουν μέσα εις την Κιβωτών, εσώθησαν, είτε άνθρωποι είτε ζώα Όσοι έμειναν με την εξυπνάδα τους έξω από την Κιβωτό Και αυτοί ακόμη που τις φτιάξανε την Κιβωτό, επνίγησαν Αυτό περιμένει και όλους αυτούς της κενής διαθήκης τους ανθρώπους Οι οποίοι κάθονται από μακριά και κάνουν δώρα στην εκκλησία Πολλά και από τα κλεμμένα και από τα αδικημένα Φτιάχνουν εικόνες, φτιάχνουν πολυελέως, κάνουν και ούτω καθεξής Αλλά στην εκκλησία δεν πάνε Κάθονται από το καφενείο μακριά και κάτω από το ραδιόφωνο και ακούνε αυτοί, ή πάνε στη δουλειά τους την Κυριακή, στην Εκκλησία δεν πάνε και όταν ο άνθρωπος δεν πάει στην Εκκλησία είναι σαν να μην θέλει

να μπει μέσα στην Κιβωτό, διότι όπως είπα όσοι μπήκαν μέσα στην Κιβωτό εσώθησαν και εσώθησαν όπως ξέρετε ζώα και εσώθησαν κορχόδι, βόες, πουλιά, πράγματα, θάματα κλπ και δεν εσώθησαν οι τεχνίτες, οι μαστόροι που φτιάξαν την Κιβωτό Γιατί, γιατί δεν στεκότανε στη λογική τους Στη λογική τους δεν στεκότανε Τον παλιόγερο να φτιάχνει πέρκι ο Άνιος στη στεριά Γιατί δεν την έκτιζε την Κιβωτό στη θάλασσα ο Νόε Την έφτιάχνει στη στεριά Σου λέει εδώ τρελάδι κι αυτός Ας πάρουμε το παραδάκι εμείς και ας φύγουμε Τα πήρε η μας το Ράντζα, δούλεψαν 100 χρόνια Και καταλαβαίνετε, 500 ετών ήταν όταν πήρε την εντολή ο Νόε να κάνει την Κιβωτό και εξακοσίων ετώνε τελείωσε, εκατό χρόνια, απεξεδέχεται

η μακροθυμία του Θεού, γράφει ο Πέτρος την επιστολή του, εκατό χρόνια, και το έκανε από σκοπού, πήγαινε σιγά σιγά ο γέρος, μήπως ο Θεός μετανοήσει, μεταμεληθεί ο Θεός και δεν καταστρέψει τον άνθρωπο, αλλά ο Θεός δεν μεταμελείται, εάν ο άνθρωπος δεν μεταμεληθεί, πρώτα θα μεταμεληθεί ο άνθρωπος, πρώτα θα μεταμεληθεί η Νινεβή και τότε ο Χριστός θα μετανοήσει, τ Τότε ο Θεός θα μετανοήσει, τότε θα μεταμεληθεί και θα καταστρέψει τον άνθρωπο Και είδατε έπειτα, μπήκανε μέσα αυτοί, οι μαστόροι δεν καταδέχτηκαν Και σκεφτείτε 100 χρόνια πόσοι μαστόροι θα πέρασαν, όλοι τρελότων είπανε Για τρελούς μας λένε που πάμε στην Εκκλησία, τρελού μας λένε που νηστεύουμε, που προσευχόμεθα, που εκκλησιαζόμεθα, που κοινωνούμε Τρελούς μας λέει ο κόσμος, Αλλά εμείς είμαστε μέσα στην Κιβωτό, Ας μας λένε τρελούς μέσα στην Κιβωτό, Και ας

κάθονται αυτοί απ' έξω, Αντιμονό τους, Όταν κλείσει η πόρτα, Εμπάσεις περιπτώσεις κάποια μέρα, Άνοιξαν η άβυση, Άρχισε να βρέχει από πάνω, Άνοιξαν η άβυση από κάτω, Και από πάνω, Και γέμισε νερό, Και έπειτα, εσηκώθηκε, Επάνω, η Κιβωτός, Και επέπλεψε, έτσι, Όλοι αυτοί οι έξυπνοι, Όλοι αυτοί οι μαστόροι, όλοι οι φιγουρατζίδες της εποχής εκείνης, οι επιστήμονες κλπ, άρχισαν να αναρριχώνται στα δέντρα, να ανεβαίνουν σε ψηλότερα σπίτια, να παίρνουν το βουνό τον ανήφορο, να παίρνουν τον γέροντα πατέρα ή τα παιδιά στην αγκαλιά και ανεβαίνουν, αλλά ο κατακλυσμός ανέβαινε μέχρι που τους οπαίδωσε όλους και δεν άφησε αρύδα κάτω διλεγόμενων ή μη μόνον αυτοί που έμειναν μέσα. Στους έξι μήνες αναφέρει η Γραφή, εφόσον η

Κιβωτός εφέρετο επί της επιφανίας των Ιδάτων, γιατί η Εκκλησία και η πιστή πάντοτε επιπλέον του κατακλυσμού, έξω κατακλυσμός, διαφθορά, αν ήταν δυνατόν ένα βράδυ να σηκώσετε αυτών των πέπλων, τους σκότους, να ειδείτε το τι γίνεται από κάτω, θα λαφρίξετε, θα πείτε δεν υπάρχει Θεός, πως αν έχετε αυτή την κατάσταση, ναι. Και τούτως ο Χριστιανός όμως, Είναι σαν το λάδι, Μια σταγόνα, Δεν μπορεί να καταποθεί, Από όλους τους ωκεανούς του κόσμου, Και είναι πάντοτε επιπλέει, Η Κιβωτός λοιπόν, Εφέρετο επί της επιφανίας των Ιδάτων, Περίμενε, Γιατί του είπε εσύ θα κάτσε εκεί, Την δική μου δουλειά, Τον έβαλε μέσα, Και έκλεισε ο Θεός απ' έξω την πόρτα, Το παράθυρο αυτό, Σκέφτηκε λοιπόν, Ο Πατριάρχης στο ΝΟΕ, Να απολύσει το περιστέρι έξω, Ένα καθαρό πουλί, Να βγει

έξω να είδει, θα ξαναγυρίσει, θα φέρει τίποτα ή στο ράμφος του, ξέρω εγώ τι, άνοιξε λοιπόν τη θρίδα και απέλησε την Περιστερά έξω Και περιμένει τον, Περιστερά άρχισε να πετά, όσοι το φυσικόν, αλλά επί της επιφανίας των υδάτων, πήρχε βρώμα και δυσοδεία Να σου χιλίαρχη, να σου επιστήμονες, να σου η Μαραγκή, να σου ροα, να, να, να, να, να δεν πατάει σε βρώμικο υπεριστερά, δεν κάθεται σε βρώμικο υπεριστερά και λέγει εκεί μη έχουσα που να ξεκουράσει τους πόδες έξω από τη Βρώμα, ξαναγύρισες στην Κιβωτό. Και έβαλε το χέρι του ο Πατριάρχης, ο Νόε και ξανα την πήρε μέσα. Αυτή η σκηνή υπάρχει και σε εμάς. και πιο συγκεκριμένα θα γίνει μεθαύριο την Κυριακή.

Όταν οι πιστοί θα κληθούν εις τα γόνατα για να ακούσουν τις ωραίες αυτές ευχές, για να παρακαλέσουν τον Θεόν Πατέρα να καταπέμψει το Πνεύμα του Άγιον και Εφημάς, τότε θα λάβει χώρον αυτό που έλαβε χώρον στην Κιβωτό. Περιστερά θα βγει από το Ιερό και θα αρχίσει να πετά στους γόνι κλειμμένους ανθρώπους Όπου βρει καθαρό θα καθίσει, θα δώσει τη χάρια Όπου βρει όμως αμαρτία, βρωμιά, αμετανοησία, εγωισμό, σαρκολατρία συμφέρον θα πετάξει αφαθήν Πείτε μου τώρα, έχετε καμιά πληροφορία ότι Κυριακή, αν υπάρχουμε και βρεθούμε σε εκκλησία

και γονατίσουμε ότι θα καθίσει και σε εμάς το Πνεύμα του Άγιου, γιατί η Περιστερά είναι εκπλεκτική, δεν διατάσσεται η Βασίλισσα, δεν εκβιάζεται, θα πάει εδώ, δεν μιλάει με τη συνήφαλα της, θα πάει εκεί, ψευδορκίσει και πορτές, θα πάει πιο κάτω, έφαγε τον παπά με τη γλώσσα της, θα πάει πιο κήθε, σκότωσε τα παιδιά της, θα πάει πιο κάτω, είπε στην ύφη της, εμείς είμαστε τρελές και κάνουμε παιδιά, εσείς να μην κάνετε, τα σκοτώνει και εκείνη, τα κρεμάει και άλλη στο λαιμ

Ανάληψη, Ανάληψη, Ανάληψη, Ανάληψη, Ανάληψη, Ανάληψη, Ανάληψη, Ανάληψη, Ανάληψη, Ανάληψη, Ανάληψη, Ανάληψη, Ανάληψη, Ανάληψη, Ανάληψη, Ανάληψη, Ανάληψη, Ανάληψη, Ανάληψη, Ανάληψη, Ανάληψη, Ανάληψη, Ανάληψη, Ανάληψη, Ανάληψη, Ανάληψη, Ανάληψη, Ανάληψη, Ανάληψη, Ανάληψη, Ανάληψη, Ανάληψη Βάλε το κεφάλι του, μέσα στα σκέλια, το Ποστόβαλο Προφήτης Ηλίας, ό,τι θέλει ας γίνει. Δεν εκβιάζεται η Χάρης. Η Χάρης θέλει καθαρότητα. Οποιοςδήποτε και παρακαλεί, οποιοςδήποτε και αν είναι, θέλει καθαρότητα. Διάβαζα τώρα τα πόλεμα, άνεξα, κοίτας, διαταγάς, τον Αποστόλο, κάτι να βρω Και έπεσα πάνω στο εξής, που είναι παρεμφερέσαι, σας το λέγω

Λέγει, και αν δώσεις, λέγει, σε μια χείρα πονεμένη, που θα βοηθήσει τα ορφανά της Και θα σκεπαστεί και θα βγει στο δρόμο και λοιπά Δεν πρόκειται να συγκινηθεί ο Θεός, εάν για αυτόν τα οποίος τα δίδει, αυτός ο οποίος τα δίδει Δεν πρόκειται να συγκινηθεί από την προσευχή της χειρας, Αν αυτός δεν είναι καθαρός, Αν αυτός δεν είναι πιστός. Υπάρχει ότι ο Θεός μου είπε η μητέρα μου, Και μου είπε η μάνα σου, Και μου είπε ο αδερφός σου, Και με παρακάλεσε ο τάδε, Εσύ ποιος είσαι, Τι ετοίμασες εσύ, Τι εκαθάρισες εσύ και εγώ. Είναι σοβαρό το θέμα, Γι' αυτό σήμερα δεν έχουμε πνευματοφόρους ανθρώπους, Δεν βλέπουν οι άνθρωποι, Γιατί, διότι δεν καθαρίζουν, για να έρθει το Πνεύμα του Άγιον να μείνει και να βοηθήσει τον άνθρωπο στην προσπάθεια

του. Ο πνευματοφόρος άνθρωπος διακρίνεται από τους άλλους ανθρώπους. Τον βλέπεις μετρημένο στη γλώσσα του. Κρίνεται από όχι ό,τι θα πει, αλλά και ό,τι δεν θα πει. Και η παλικαριά πολλές φορές δεν είναι στο να πεις, αλλά στο να μην πεις. Νιώθεις μέσα σου κάποιον σου τρυπάει τα έντερα να το πεις και δεν πρέπει να πεις. Παναπεί ο Δεν Έχεις Πνεύμα Άγιο, Δεν Έχεις Δύναμη, Δεν Έχεις Χάρη, Το Πνεύμα Το Άγιο είναι ένα Δεντρί, Το οποίο κάνει πολλούς καρπούς, Όχι ένα είδος που κάνει πορτοκαλιά, Ή που κάνει λεμονιά, Ή που κάνει νερατζά, Πολλούς καρπούς, Θα διαβάσετε αν θέλετε να βρείτε το Δεντρί αυτό και τους καρπούς αυτού, Στο Γαλάτας Ε22, Και θα ακούσετε, Ο δε καρπός του Πνεύματος σε στείλει, Αγάπη,

Χαρά, Αγαθοσύνη, Πραώτης, Χριστότης, σε κράτια. Όλα αυτά είναι παράγωγα του ενός και του αυτού δέντρου που λέγεται Πνεύμα Άγιον. Και το Πνεύμα του Άγιον δεν πουλιέται, δεν αγοράζεται, αλλά δορίζεται εις τους ταπεινούς και σε αυτούς που εργάζονται να διατηρήσουν την καθαρότητα και συγκεκριμένως να προλάβουν τη ριπαρότητα που εισέρχεται Δια των πέντε ζευγών των βοών της παραβολής, από τα δυο μάτια, από τα δυο αυτιά, από τη γεύση, από την όσφρηση, από την αφή Τα πέντε ζευγάρια αυτά τα βόδια πρέπει να φυλαχτούν, διότι από εκεί μέσα εισέρχεται η διαφθορά στον άνθρωπο, ο σατανάς στον άνθρωπο και φυγαδεύει την χάρη του Πνεύματος του Αγίου

Δεν είναι λοιπόν επαναλαμβάνω μια εορτή, είναι εορτή, είναι Πάσχα, είναι εορτή και αυτή σαν το Πάσχα Γι' αυτό έχει και την απολυτή τη λεγωμένη εβδομάδα, η εβδομάς όπως σας είπα στην αρχή, η ερχομένη είναι Πάσχα Είναι διακαινήσιμος Δευτέρα εβδομάς, διότι ο Κύριος ημώνης του Χριστός του Πάσχα και το Πνεύμα του Άγιον της Πεντηκοστής είναι ισότιμον και προς τιμήν του έχει καθημερινή θείαν κοινωνία ανευθυνιστίας, χωρίς την αμαρτία βέβαια. Μεγάλο το γεγονός. Αν νομίζετε ότι αυτά έχουν κάποια σχέση, κάποια θέση κλπ. Προσέξτε τα. Θα ήθελα να σας πω δε το εξής. Την Κυριακή που θα πάτε στην Εκκλησία θα ακούσετε τα γεγονότα. Θα ακούσετε μάλιστα εκείνο το οποίο στηρίζονται οι φωτισμένες οι σημερινές και οι

πολύξενες που μιλάνε και ορισμένες ξένες γλώσσες. Πέτρος, όταν εχαρακτηρίστη η συντροφιά του ως μεθυσμένη που μιλούσαν σε ξένες γλώσσες και αν τους καταλάβαιναν, βγήκε και είπε, κύριοι, αυτό που γίνεται, το έχει γράψει ο προφήτης Ιωήλ και λέγει ότι σε σχάτε σήμερες, θα έρθει πνεύμα Άγιων και θα μιλάνε οι άνθρωποι ξένες γλώσσες και θα κάνουν θαύματα και θα βλέπουν οράσεις κλπ. Το γράφει, να, αυτό γίνεται σήμερα Ε, πραγματοποιήθη η προφητεία αυτή Καμιά προφητεία δεν πραγματοποιείται δυο και τρεις φορές Προφητεύτε το Χριστό, σταγεννηθεί, εγεννηθεί, τέλειωσε Όθα σταυρωθεί, εσταυρώθει, τέλειωσε Όθα γεννηθεί στη Βιθελεέμ, εγεννηθεί, τέλειωσε Όθα αρχίσει από τη Γαλιλαία, άρχισε, τέλειωσε Πώς αυτό που ο Πάτρος λέγει ότι σήμερα πραγματοποιείται η προφητεία του Ιωήλ, εσύ μου

το λες δεν το φέρνεις τώρα 7 από 2000 και μου λες είναι τώρα Άλλωστε έχετε πάει να ακούσετε αυτούς κατεξοχή που φωτίζονται και μιλούν σε ξένες γλώσσες Εφωτίστησαν εκείνοι διαπνεύματος Αγίου αλλά ομιλούσε ο καθής την διάλεκτο του καθενός Σήμερα πας τους φωτισμένους αυτούς και τους βλέπεις ενδαιμονισμένοι Ένα τέταρτο, μιλάει, παπαπαπαπαπα, το ρωτάς ο τερός, τι έλεγες, μιλούσα ξένες γλώσσες, για ποιον, Ισπανίοι είμαστε εμείς, Ρώσοι είμαστε εμείς, Μαύροι είμαστε εμείς, Πώς το Πνεύμα του Άγιον, όπως εκεί ομιλούσε, αν η προφητεία αυτή ισχύει και για σήμερα, δεν ομιλεί στη διαλεκτό μου και στη γρόσσα μου, μιλούσες Ισπανιόλικα, να πας στην Ισπανία, μιλούσες Ρώσικα, να πας στην Ρωσία, αυτό είναι απόδειξη Λοιπόν, ότι είναι δαιμονισμένοι οι

άνθρωποι. Και όχι δια πνεύματος Αγίου, αλλά δια πνεύματος πονηρού. Κάμνουν ό,τι κάμνουν και λένε ό,τι λένε. Ας το προσέξουμε αν θέλετε και αυτό το μέρος. Γιατί είναι ένα κομμάτι που πρέπει να ερμηνευτεί για την ερχομένη Κυριακή. Αυτό λέει κύριοι που ακούτε τώρα, είναι αυτό που είπε ο Ιωήλ και πραγματοποιείται σήμερα τη σωσήμων. Πόσο λοιπόν είναι πραγματοποιηθεί, πώς το παίρνεις το Ζανασύρις, να το βάλεις στην πλάνη σου σημερινή και να καθόμαστε μη να χαζεύουμε, μιλάει ξένες γλώσσες Είναι δαιμονισμένος, εγώ είμαι Έλληνας και το Πνεύμα το Άγιο ξέρει, ότι είμαι Έλληνας, να μου μιλήσεις τη γλώσσα την ελληνική, να μάθω τα ελληνικά, να μάθω τη γλώσσα μου και την πίστη μου Τι μου μιλάει η Κινέζικα, άρα δεν είναι Πνεύμα

Αγίων, δεν χρειάζεται φιλοσοφία, εκ του όνικος καταλαβαίνει ο άνθρωπος, εκτός και θελοτυφλούμε, ούτε ο θέμα τότε λέει διαφορετικά Αυτά είχα να πω με την χάρη του Πνεύματος του Αγίου και να ευχηθώ σε όλους εμάς να γίνουμε δοχεία του Πνεύματος του Αγίου και να αγιασμένοι από τον ίναι αιώνα για τον άλλον, αμήν Δι' ευχών των Αγίων Πατέρων ημών, Κύριε Ιησού Χριστέ ο Θεός ημών, ελέησον και σώσον ημάς. Αμήν.