Ὅσιος Σεραφεὶμ τῆς Λεβαδείας

Ἡ ἀγγλικὴ μεταγραφὴ εἶναι αὐτόματη μετάφραση τῆς πρωτότυπης ἑλληνικῆς διάλεξης. Ἐνδέχεται νὰ περιέχει σφάλματα· ἡ πρωτότυπη ἑλληνικὴ ἠχητικὴ ἐγγραφὴ εἶναι ἡ ἔγκυρη πηγή. Ὁρισμένα ἀποσπάσματα παραλείπονται βάσει ἐκδοτικῆς πολιτικῆς.

Our Holy Church celebrates two Saints tomorrow, rich in both moral and doctrinal meaning. One of them is Job, the righteous Job. We have spoken about him before, and if I have not spoken about him here, I have spoken about him somewhere else, I do not recall where. I wanted to speak about the other one. The other person is a local Saint, you might say, of Boeotia. Only those who come from that region know what this Saint was,

while the rest do not, and what he teaches us through his life. He is known as Saint Seraphim. There is a monastery bearing his name at Dombou in Boeotia, beyond Thebes and farther inland, near Chostia, if you have heard of it. It is a very old monastery and observes the avaton, the rule restricting entry. People will certainly have set out during the

night from various parts of Boeotia to reach it. Some, I dare say, will travel sixteen, eighteen, or fourteen hours by mule, arriving there this evening to keep vigil. Then, in the morning, once the Divine Liturgy has ended, not a soul will remain; only the birds will be there. That is, the moment the sun rises, you see all the little ridges where the paths run off, and the people leave again, since they have venerated the Saint and stayed near him for one night.

Some time ago I was given the chance to go to that monastery, and I was amazed. Women are not permitted to enter inside. I found myself before a congregation made up entirely of men's heads, weathered by the sun. Men of the fields out there, of the countryside, not soft-living as we are. Sunburnt heads, the church packed full, all of them sunburnt heads. When I came out there to the lectern to speak, he was startled, what is this place?

The women had stayed outside. There is another chapel out there, and a priest goes there and serves the Liturgy for them. They come with a prosphoron in hand and a few candles. This offering is essential. And on a little slip of paper, their names. For the dead they do not write. The people do not know. The name is for the living. There, if I recount that whole history to you,

there is no need for me to give a sermon at all. Because it contains everything. I will put it in its proper place, what happened when I found myself there.

I went there again another time, and the people were saying, as I learned, that the man who was there last year would come so they could go again to the festival, do you understand? All night long then, eleven priests were hearing confessions because of the evening sermon, prompted by an incident I had witnessed and spoke about. They kept hearing confessions until, in the morning, the priest said with fear,

the whole vigil had taken place, the Liturgy had been celebrated. And he said with fear that there were still people in the line, confessing. This had never happened in all the annals of Hosios Seraphim. Repentance and confession had not been preached, which I did not know. And I will tell you further on, in its proper place, what they did, how the people went there, and how they ought to go. All the chapels, there are six or seven chapels, there are catacombs, I do not know what else there is, each had a priest and a line outside, and the villagers were waiting to confess. Women too, with the children they had, the face of the earth was changed.

For this reason, pray to God, He has left it to us, to raise up laborers for the vineyards. Let us not ask for preachers, let us not ask for speakers, so long as we do not pray, and at the same time so long as we ourselves do not offer. Do you consider it a great thing to give a child to the Church? I know a villager who had seven children—four girls and three boys. As he tended his sheep, he would pray: “My Christ, is there not one suitable child among mine whom You might call to put on the cassock?

Unworthy though I am—and I truly am unworthy—do You not see at least one among them? ” And do you know what happened? All four girls have now become nuns, and in a miraculous way, for they had been thoroughly worldly—not merely intending to remain in the world, but even to become ballerinas. Through this elder’s prayers, those four girls today are... If not I—for by then weeds will be growing over my eyes—others may perhaps venerate these young women as Saints. And the sons, all but one,

came back and have established Christian families, which is incredible. And in the village they say, “Do you see that man we used to mock? Look where his children are now! They do not loaf around here and there at the coffeehouse, nor are they corrupted this way and that, because of the prayer of this father. But these things, as you know, are a joke to us. We talk about how we will educate the child, and in our effort to educate him, we deform him. We deform him in our effort, because God has many of our children among

the people whom He has destined for Himself. But our own faithlessness, that he should not become a cleric, should not become a monk, should not go in that direction, strips the Church bare. The aunt interferes, the godfather interferes, the faithless father interferes, the mother let us say, someone else, sometimes even some cleric, sometimes even some cleric who has not grasped the matter well. And so we are left in the sorry state we are in, and there are no people through whom Christ can speak. Christ does not need anything in Himself,

yet He asks for Paul’s tongue and Peter’s tongue, for Paul’s feet and Peter’s feet. He asks only that a person give himself to Him, surrender himself to Him—and then Christ has the power to work miracles. What did one monk, Saint Kosmas the Aetolian, accomplish among our people during the years of bondage? What did he accomplish—what has he not accomplished? But who will take up this book, read it himself, and then give it to his children to read, so that they may understand what can be accomplished by just one person—a simple man,

perhaps even a largely uneducated man, but a grace-filled man, a man who has the grace of God? We want, and tomorrow He will say to us, gentlemen, you gave Me nothing, you gave Me officers, you gave Me chemists, you gave Me educated men, you gave Me electronics engineers, you gave Me this, you gave Me that, but for a priest you gave Me no one, for a spiritual father you gave Me no one. If you had given to Me, I was ready. You, you took charge and created this situation. In any case. So, I am going to speak about this venerable Saint Seraphim.

I have kept a few notes here so that I may share with you some things about him. He was born in Zeli—that is the name of his village—which to this day lies in the region of Talanti in Boeotia. He was born in 1527. Even as an infant, it seemed that someone was speaking within this child. He was well-disposed, and from infancy he was able to distinguish the days of fasting. His parents objected,

but on Wednesdays and Fridays he would refuse to take his mother’s breast and drink milk, just as Saint Nicholas had done. He would wait for the sun to set, for Vespers to begin—that is, in a sense, the beginning of the next day according to the Church’s reckoning—and only then would he take his mother’s breast. So from early childhood, it was clear that there was something different about him compared with other children. And this brings me back to what I was telling you earlier:

when I went there that evening, the feast happened to fall on a Friday. When I dismounted from the mule, beneath the fir trees outside I found—if I say two hundred crates of beer, I may be lying; perhaps there were even more.

With instruments, professionals, the kind who go and exploit the festival-goers. Pits dug ready and spits, set upright against the pines, the spits were of pine there, ready for roasting. And here at every moment they are going to a vigil, at every moment they are going to a Saint who would not eat on Wednesday and Friday, and at a moment when it is already Friday. When I went in, I saw that the courtyard was paved with stone. Perhaps one of you has been there; I do not know. There were a few steps leading up to a broad stone landing.

And there, right inside the monastery courtyard, was a man with a young goat. With a knife, he was piercing its thighs and stuffing them with salt, pepper, and garlic. He was preparing it right there inside the courtyard. When I saw all this, I was alarmed. I said, “My God, this whole forest is going to catch fire, and by tonight nothing will be left! Where are we heading? What are these people doing? ” So when I went out to speak that evening—at Vespers,

no one had remained outside—afterward they would eat and drink. The women and a few others would stay for the all-night vigil, while the rest would be drunk, celebrating outside the monastery walls, and so on. So when I went out and spoke that evening, I briefly departed from my subject and said, “Please forgive me. I would like to think that you understand: all these people are tired, and there is not a single chair inside for them to sit on; they are standing. A man will have come from far away, one jumps up from a corner down below: eighteen hours by mule to come to his grace. So I take this up and I say to him, do you have anything in your sack?

Go on, eat then. I have roast meat, he says, and I have cheese. The others were laughing now that a discussion had started inside the church. And I have eggs too, he says. Do you know, I say, the one to whom you are coming? Of course, our fathers used to come and you come as well. But this man, I say, would not take his mother's breast to feed on Wednesday and Friday. How then will the moment come for you to say to him, I don't know what you did, but I am going to eat, I am going to make merry?

Did you come to pray? If you are not going to pray, then what do those outside want, why were two hundred and some crates of beer hauled up here, why are the instruments playing outside? So they know that here the people make merry, they do not pray; they know here that the Saint... They do not respect the Saint; they mock him. But God enlightened me about all this, I tell you. Not one person put a piece of cheese into his mouth. They went home fasting.

Not a single bottle of beer was opened. I was showered with curses that evening by those other scoundrels, but not a pipe sounded, not a drum was struck, not an instrument was played. They gathered everything up, put it into the bags on their mules, and took it home. And they ate it on Saturday. From then on, word spread from one person to another, and so forth, and the revelry there came to an end. Now no one goes there hoping to make a drachma. Do you understand?

The same thing happens on the feast of Saint Nicholas, which always falls during the forty-day fast. If it concerns us, the way he puts it, as for this last thought: if you fasted on Wednesday and Friday, and if you are called a teacher of self-control, then we will accept it, and consequently we cannot take offense; we will set out non-fasting fare. They have plenty of lamb for Saint Nicholas, yes, but I will not give you a blessing so long as you behave in this manner. And this is so not only with these two Saints; it is so with the Annunciation, which is a fast, it is so with Saint Spyridon, which is a fast.

You will set out what is permitted if you want to have the Saint's blessing; otherwise you will have the Saint's curse, you will not have the Saint's blessing. And many people, for the world's sake, drive the Saint from the house, drive Christ from the house, drive the Most Holy Theotokos the Evangelistria from the house, because Evangelia and Evangelos are keeping their nameday and there will be meat and the rest of it. So every Saint has a lesson to leave to the world, provided the world becomes weak enough to receive it. But we, as you know, even the so-called Christians, do not accept these things.

That is why we often say that even in so-called religious homes Christ is not present. They have his icon, but his grace they do not have, because inside they live their own life. And so Christ has no place there. Since you do not believe me, the proof is that you do not do what I say. Consequently there is no need for me to be here. I don't know how you take it or what you make of it, but that is how the matter stands. The child expressed this desire to leave for the monastery.

The parents opposed it. Do you think it is an easy thing for a man to abandon his games, to abandon the world, to abandon the ball, to abandon his girlfriends, to abandon all this? Is it an easy thing, an easy thing? So for a man to have the strength, on the one hand to fast from a young age and of his own accord, and on the other to go far away... they don't take to such things, of course, not readily; you will call him mad. How is he mad?

You want him near you, when you ought to let him go an hour sooner, so that you may be rid of him; but he is not mad, he is discerning. And the father becomes a fighter against God; the invitation is sent to the child, his child is called, and he will not give him up: I do not entrust him to you, because that is what it comes to, I do not entrust him to you, I want him here. What would you do with him without me? Whereas I choose him for that calling, so that the people of every age may hold him in account; for there is a chance they will not hold him in account even in the present age.

Of course, those who withdraw from the world to struggle so as to receive the seal of God bear it for all eternity, though it is not visible while they are engaged in the struggle. Until this venerable saint began to work miracles, people mocked him—not only strangers, but even his own family. But when Christ set His seal upon him and he began to work miracles, then surely, as the saying goes, they swallowed their tongues and bowed their heads in shame. Yet they had fought against Christ; they had become fighters against God, fighters against Christ.

They refused to say gladly, “Yes. ” If a king had asked for their child, they would gladly have given him, and they would even have told the whole neighborhood, “The king asked for our child; the queen asked for him. But in the opposite case we do not give him. This is because we are unillumined on the one hand, and on the other we have no inner spiritual cultivation. For many people, when they hear the child express some such inclination toward religion, say: would that, my child,

the Most Holy Theotokos grant you her mercy, and Christ as well; would that, my child, this thing come to pass. And many times these are simple people who do not know much in the way of letters, yet they appreciate how the spiritual matter stands against the material, and what eternity means set against what is passing. In any case these people resisted, as it is recounted in his Life. But the child stood firm and spoke to them and pleaded with them: let me go where I have been called, and if you will not let me go for a time, I will leave at the proper season. The opportunity will be given me to leave.

So let me leave now. In any case it seems he had come of age; the account does not mention that detail there. And he left and went, as was natural, nearby, as it is recounted, to a small monastery of the Prophet Elijah, which is about an hour from the village, on Mount Karkara, so it says. And there, all alone, he built a little church in honor of the Savior, our Christ, and a small dwelling in which he lived; of these two, the church and the dwelling, the ruins remain there to this day.

When his parents learned where he was, they began visiting him frequently and trying to persuade him to change his mind. They enlisted other relatives as well, and so on and so forth, until they forced him to leave that place too. So he gathers his things and leaves from there and goes near Talanti, to a monastery of the Holy Unmercenaries. But from there too he left, because they discovered him there as well, and his parents and the other acquaintances and friends went on scheming to lure him away. And he left from there again and came to the mountain of Sagmata,

Sagmata, to the mountain of Sagmata, there where it lies between Thebes and Euboea. There is a monastery there again. To that monastery the Emperor Alexios Komnenos gave a large piece of precious wood from the Precious Cross, upon which, as you know, God Himself breathed his last for our sake. A great blessing, and he stayed there. There the monastery was a men's house; the abbot esteemed him, and so on. Now far from his own people, he was lost among others, he was not yet a monk.

And they made him a monk, then a deacon, and afterward they made him a priest. But his virtue became known, and now people, and even strangers from elsewhere, began to go and visit him there, and he left from there, wanting to escape it. Because, you know, if you do not have strong brakes, when you receive daily congratulations and praises, when they beg you to bless them, to pray, and so on, your mind, as the saying goes, goes to your head; and there is a chance that you fall from a height you could never imagine. to hold firm in all the other cases and

yet to fall through a hidden self-importance, that you are something. That is why it says he left from there and came west of Helikon, to Domvous, as it is called to this day. And there, in secret, he again built a little church in the name of our Christ and a few cells, and many began to gather there. But right beside it there was a settlement, as we used to call it, of Albanian families, wild people; even the wild beasts were afraid to pass through there,

let alone people settling. And you can understand how hard a thing it was for this man to stay there. In any case, by his prayer and by a good word, he managed to disarm them and to give them tools so that they would now work the land. Over time he softened them, and he stayed there ten whole years. After ten years Christ spoke to him and told him that he had to leave that place and go down to build a monastery that in the future would benefit the people more.

Christ commanded him to build a monastery, not a sanatorium. The world can build sanatoriums—no, the world builds hospitals too. He was to build a monastery concerned with people’s souls, not their bodies. And indeed he went alone to a place he thought might be suitable, but he had not chosen a good spot; it was a shaded, hidden place, and he began to build. When he began to build there, the Most Holy Theotokos appeared to him in person. And she says to him, do not build it here; build it near the village of Domvous. The village then was made up of just a few farmsteads, of course, humble dwellings.

He obeyed. In truth, those people ought to have offered to give him land, but they did not give it. And he looked, in a roundabout way, to find them the money, to, so to speak, buy it back from them, to pay them; yes, that word is not quite the right one, but in any case, so as not to wrong them, to give each one whatever he thought he could fairly get for the little house he had, for a small field, and so on.

And he paid them, he compensated them, he compensated them all, and they withdrew, and so there he built a monastery. But this was a difficult thing. To secure it firmly, he set out and went to Constantinople, to the Patriarch, who gave him a written permission, which survives to this day, the permission of the Patriarch of that time, and he built a stavropegial church, as it is called, in the name of the Savior. And it was exactly where the Most Holy Theotokos had directed him that he would build the monastery. But the people do not consist only of good men;

there are cunning ones among them too. Those were the years of Turkish rule. These things were happening around 1560 to 1600 or so, and you would not be liberated until 1800. So certain cunning men, what did they do? They went down and denounced him to the chief of the Turks in Levadia, saying that the monk had deceived the villagers there, taken their fields, and driven the people from their homes. When the Turk heard this, he sent three soldiers to bind him and bring him in for further dealings.

When they came up, instead of doing exactly what their commander had told them, they struck the man on the head, and his head split open, and blood began to flow. They reviled him in their own way, they cursed him, they left nothing sacred or holy untouched, in their way, those Turks. In any case, in the end, they bound him and took him away. As they were returning, they reached a place called Pamboukloi, or something like that.

they were terribly thirsty, and then they struck him again, because, they said, he was the reason they had been sent up there and had had to go through all this ordeal and were now thirsty on account of him. When he heard this, he said to them in his own simple way, do not be distressed; if you wish, let me go, untie me, so that I may pray to my God and refresh you with a little water. And indeed, faced with the need of their thirst, they untied him, and he prayed. And with his staff he strikes the ground, like another Moses, and water came out there, which exists to this day.

And it is the saint's Agiasmos, his holy water. They drank, and perhaps filled their flasks too, as we used to call them, the way you soldiers carried them, but they were still harsh with him, even though they had seen that they were not dealing with an ordinary man, that something more serious was at work in this person. In any case, they moved on, and a little farther down they came to a place where they met doves, and they began firing their guns to shoot the doves, but they hit none.

They cursed in their own way, and then he tells them, do not be distressed, wait a little and I will help you catch a dove. Indeed, they halted again in front of that other church they had seen earlier, and the elder prayed and stretches out his hand, and three doves come and settle on it, of their own accord. Take one, he tells the first; take the other, he tells the second, for there were three of them; take the other, he tells the third. They were left with their mouths open.

This second miracle forced them to let him go and turn back. Such things were happening. But, to make a long story short, he became a great and renowned figure in that region. In any case, he foresaw his own death—that he would soon depart—and there is a beautiful account of what followed. He called together all the disciples he had there and gave them his final counsel. I would not call these commandments, although at one point he says,

“I give you this commandment as well. ” Rather, they were words of counsel, a sacred legacy entrusted to them. When I read it, I wept, not over the content; I wept for this reason. I say to myself, this man was not married, while many today are married, and some willingly have no children, and others, though they had children, in effect have no children, for at the hour of their death they have nothing to say to anyone. And we see fulfilled, I say, in this very case, what Isaiah says,

that the children of the desolate woman are more than the children of her who has the husband. A man bereft of a wife, to have children, as do many, indeed many nuns who are abbesses in certain monasteries, where you see them with ten, twenty, thirty girls beside them, though they have no husband; and so this is fulfilled. How many, I say, of our own people would want to have someone of their own near them at the end, and they do not have it, they do not have it; how sad a thing this is. And he, by contrast, you now see around him a whole swarm,

all of them hanging on his lips, Father, and so on, all in tears, because they are hearing his last words, because they know they are dealing with a holy elder, and the holy elder knows that he is surely about to depart. Compare our condition with his condition. Many repent afterward, when they have neither spiritual children nor even children of their own flesh. Because they wanted to live their own life here, they put Christ beneath their feet, they were indifferent, and they pay the price for it. But their pride won't let them admit what they truly feel.

Go, if you like, to the so-called nursing homes and meet people who have no children. The ones who had a single child, or two, only as many as they themselves wanted, see how bitter they feel today about that choice of theirs. And the others, who thought, 'I'll live my own life, ' and so on, yes, but old age comes too. And what then? If you stayed young forever you could live for yourself, but later on wouldn't you want someone to be near you, someone? To have someone comfort you, to say something to you,

to offer a word of consolation—this is a great thing, though we may not realize it. He, as I was saying, foresaw his death, called his disciples together, and entrusted to them his final counsels. So listen to what he told them. My beloved children, the time of my earthly life has come to an end—it is finished; not coming to an end, but has come to an end, it is finished. I have fought the struggle entrusted to me by the Lord as best I could. He does not say, 'I completed it,

' but 'as far as I was able,' for my part, as a man. There is humility here, and that is a great thing. It remains for me now only to die once, as everyone must. Do not grieve that I am departing from you, that I am leaving your side, but rejoice and be glad, because we have completed the work, the work that is meant to remain upon the earth, to the glory of the name of God the Most High. We completed it together, all of us, not 'I completed it, I finished it.' He sets them forward, you see them as his fellow workers,

both in the material things and in the spiritual. This work—this very work—will remain, and it continues to exist to this day upon the earth, to the glory of the name of the Most High God. Do not forget the teachings you received from me, a frail and weak man, your spiritual father—not a professor—and never abandon the spiritual struggle of ascesis. Do not say, 'I am fine now.' Until your final hour you will keep struggling,

as far as you possibly can, watching in every direction. And this is true, because Paul says, 'Let him who thinks he stands take heed lest he fall.' For through this, and this alone, a person can sail across the storm-tossed sea of this present life. He calls it a sea: there will be waves, there will be storms, there will be shipwrecks, and there will also be times of calm. Yet through this, as though upon a raft—as though aboard a vessel—a person can reach the longed-for heavenly harbor.

If a person does not struggle spiritually, he has no raft, no vessel, no means by which to cross this sea. Indeed, do you know what Saint Isaac the Syrian calls this life? A mire-filled sea—a filthy sea. That is what this life is. And blessed are those who will cross it. Prayer, my beloved children, is the sweetest conversation with the Heavenly King. It becomes spiritual nourishment for the soul, and through it the door is

opened toward the Kingdom of Heaven. Therefore, do not forget prayer, lest you be deprived of that sweetest communion with God, for abandoning prayer is the spiritual death of the soul. Indeed, a person who does not pray is spiritually dead. Prayer is the oxygen of the soul. When a person does not pray, it is as though his spiritual lungs are diseased with tuberculosis. Prayer restores a person’s balance, drives away Satan, purifies the nous—the spiritual intellect—and enables him to see things differently.

It comforts him; in prayer he finds something to lean upon. Prayer is indispensable to him, especially in a life filled with so many difficulties. Do not let private cares alone swallow up your soul, only what we will build, what we will do, what we will expand, what we will deposit, what we will invest. And do not let the deadly disease of pride take hold of us, that self-regard that something great is being achieved, which befits Lucifer alone. Only the devil carries the sickness of pride. But always be humble and content with little, content with little. I am reminded here of how once a young man asked an elder,

'You speak, elder, about salvation; tell me, what can I do, what must I keep in mind so that I too may be saved?' And the answer he gave him was this: 'My young man, make your work small and your belly small. Take care not to overextend yourself, and rein in your belly too, because once your belly opens up, you will look to gather, even unjustly, to fill it and satisfy it. So make your work small, so that you can keep it under control, and your belly likewise, so that a little time remains for you to pray,

to attend to spiritual things, and so that you are content with little in your stomach.' So be, he says, content with little and humble, imitating in this our Savior, who had nowhere to lay his head, and who humbled himself unto death, even death on the Cross. And indeed, if we had followed the life of Christ, many of us would have avoided many disasters, both spiritual and material. Christ, though everything belonged to Him, never possessed anything of His own. His name was never registered in any public office as the owner of property, nor did He even have His own means of transport.

He borrowed someone else’s donkey to go to Jerusalem. He had no house of His own and not even a tomb of His own; He was buried in another man’s tomb. In short, He endured all this and deprived Himself so that we might have these things—but at least let us have them in moderation, not in excess. For much of what we possess beyond our needs is not lawfully ours; such excess cannot stand before the justice of God. Yes, it will pass through the river of fire and be utterly consumed.

Therefore, we must take care to regard as our own only what has been honestly earned by our sweat and our blood. Everything else belongs to others and will ultimately bring us harm instead of benefit. “One more command, ” he says—here he uses the word “command”—“I give you, and I ask you to carry it out. ” He now gives an order. Before, these were requests; now it is an order,

and this order concerns him personally. And what is the command? You know, it is not, “Put these slippers on me, notify such-and-such bishop, place me there,” and so on—the sort of instructions our vainglory gives. Rather, he says this: “When my soul departs from this body, take my body and bury it at the old monastery, where the Most Holy Theotokos (All-Holy) was revealed to me, at that very place where the Most Holy Theotokos (All-Holy) was revealed to me. And let the place remain unknown.

Do not say where you buried me, where my grave is, so that in this way the crowding of people is avoided, so that they do not even come to my tomb and afterward flatter me, 'O my saint, you who worked such wonders,' and so on. This man, you see, was afraid in a way even of that applause of people after death. We care so much, so very much, to learn what impression we made, our clothes, our child, our song, where our name is written. This man feared such vainglory even beyond the grave, when he no longer belongs to himself; he belongs now to the Church. It belongs to the forgiveness of Christ,

and Christ will arrange to make him known to people so that others too may benefit, which of course Christ did for him afterward. But he set it into his testament, in the last minutes of his life. I beg you, I command you, if you esteem me, respect me, and value me, and if you think you received something good from me too through Christ, grant me this favor: do not bury me in a place the world will know, so that even in death I may avoid being made conspicuous. Such standing out is a serious thing. Blessed are those who keep their heads down, blessed are such people. And you know, we are inconsistent: go to a battlefront,

and you will push others ahead and hide behind, perhaps even behind some rock. But here it is the one who lifts his head up, the viper, who does not fear the spiritual war. For just as in material war, which takes off all the heads that stick out, that thrust themselves forward, so it is also in the spiritual war. If a person has a virtue, some knowledge, a talent, or anything else, he should give it to God. “My God, it belongs to You. ” It belongs to God, children; it is not mine. What I have told you is His, not mine.

But we present these things as our own, and that is where pride does its damage. This is what the Elder said before he fell asleep in the Lord. As recorded, he died in 1602, on the feast of Mid-Pentecost, during these days, at the sixth hour—twelve noon—at the age of seventy-five. If anyone wanted to recount all the miracles he performed while alive, and later after he had fallen asleep in the Lord,

he could write and speak for months on end. I have gathered just a few examples, both from his lifetime and after his death, so that you may see what he did. For instance, while they were building the monastery—and this testimony survives to this day—they were quarrying stone above it for the construction. A huge boulder, ten meters high and of unknown width, broke loose and began tumbling downhill. It would have left nothing standing—not only the monastery, but nothing at all. And he is just in time, and they are just in time and they cry out to him, Father!

and he is just in time and cries out, Most Holy Theotokos, help us! and the stone stops, and it hangs there to this very day. This stone, you see, even though it may be thirty, forty, fifty tons, it rests there as if someone had propped it up from underneath, and it stands there menacingly, just as another stone stands above the monastery of the Great Lavra, no, of the Great Cave at Kalavryta, up above, ready to fall down and yet it does not fall. Just as another one does, down in Arcadia at another monastery. Ready to fall and yet it does not, not with an earthquake, not with anything.

The standing, the classic miracle is this one, which remains to this day, the one he worked while he was alive. Also, while he was still alive, they brought him a demon-possessed boy from a nearby village called Chostia, which still exists today. The boy’s name was George. They also brought him another demon-possessed boy from his own village, Zeli, a fellow villager. Both children were suffering greatly,

and he delivered them from the demon. While he was still alive, he also worked the following miracle. A swarm of locusts surrounded the monastery. He did not go outside, but they came and told him, “You know, Geronta, we are overwhelmed. Everything outside has turned black. The locusts have left nothing. And he went outside with his staff, raised it in the air, and made the sign of the Cross. Then that whole cloud of locusts lifted up, flew away, and fell into the sea.

It vanished without a trace. This was yet another miracle that took place during his lifetime. They had beehives outside the monastery, and a bear, a she-bear that had appeared, kept going and eating up the hives like this. The monk in charge of that service there reported to him, this and that. Fine, he tells him, go to such-and-such a place and skin her and bring us the hide to the monastery. The monk did not understand this, but in such cases he rendered obedience.

What did I say to you? Go to such-and-such a place, skin the bear and bring us the hide here. So in such cases, when God brought up the day, he went off there in obedience. And he sees the bear lying dead on the ground, and he draws his knife and skins her and brought the hide to the monastery. And to this day, a piece of that bearskin remains in the monastery in remembrance of the miracle; grace has preserved it. The rest was eaten by various people—one taking a piece for a blessing,

another doing the same—until they left nothing. And since people knew the miracles the Saint had worked there in the region, it happened that once in Piraeus such a plague of locusts fell. Piraeus was not as it is now; there were a few houses; now it has filled up to the very last edge and the last hill. The result was that some Christians who knew the Saint had worked a miracle at his monastery petitioned, and they went and brought his holy skull to Piraeus. And when the priest of the monastery, who had brought the Saint's holy skull, raised his hand and said, Save, O Lord,

Your people, before anything else could happen that whole cloud of locusts rose up and went and fell into the sea. And out of gratitude the people of Piraeus have built a church to Hosios Seraphim, as a remembrance of this very thing I am telling you. Now, there were Turks here, here in Marousi, a Turkish lord with a very large orchard, and he suffered the same damage from the locusts; they were eating his crop,

even the bark, not just the leaves, the bark too. So he summoned his own priest, Muhammad's priest, and the priest went there, their own, to exorcise, to read in his own way, in the name of the Prophet Muhammad, to be delivered, just as the Christians did. But not that time. Not a locust gone; nothing happened. A Christian in those days had learned that the Saint's holy skull had come here to Athens, and he goes to the Turk and says to him,

if you want, my lord, to save your orchard, summon the Orthodox priest, the Christian, to bring something and you will see the results. Driven by the despair of losing all that labor, he accepted and summoned ours, and when he entered. When the Saint’s holy head was brought into the orchard, all the locusts fled, and the Turk’s property was saved as well. These things, of course, reveal Christian goodness—the love of Christians and of the people of God. The Turk then gave a great deal to the monastery. At the same time, he seized his own priest and gave him such a beating that,

if he is still alive, he remembers it to this day. He beat his own priest. Of course, the Turk did not repent, change his life, or become a Christian—but the priest certainly took a beating.

Also, there is another fine one, very instructive. When we pass through Chostia on the way to the monastery, or when we return, we pass through a field which is still called the monk's field. He had given an order to the monks that wherever they happened to be, when they heard the bell on Saturday evening for Vespers, they would leave even their work half-done. They would abandon it and go. This field, for one to go down to the monastery, is about three-quarters of an hour, an hour, that much it would be, that much it should be.

So then on a Saturday evening the monks had gone and were working over there. They heard the bell at the monastery, but they saw there was one corner still left, an hour's work. Come, let us finish this part too, sow it, so that we do not have to come back here a whole day, to a different spot. It is something reasonable, as men. So in this case they stayed back a while and finished it. He saw that they had not come to Vespers. When they came back: what happened to you, why did you not come to Vespers?

They said, “Geronta, this is what happened. When the bell rang for Vespers and it was time to prepare, we still needed another hour. Why lose an entire day? We decided together to stay and finish it, so that we would be free to move on to another, larger plot. Do you not know, he says, that whatever you work during the hour of rest is accursed? Do you not know that God worked for six days, and on the seventh He rested? Do you not know that whatever you put together with the

days of labor that comes from the time of rest will be lost, and will defile the rest as well? Go, and never do this again. So on the Saturday evening he said, Sunday morning after church, bring a mule here. He mounts the mule. Get the mule ready. We mount the mule. We go to where you were sowing. They go to where they had been sowing, where they had been in the evening sowing.

In which part? So this man said, here, this piece. Put markers here, he tells him. And he puts markers, stones, I do not know what he put. He separated off this piece, nothing else. That was that. They go to the monastery. The matter rested. Harvest came. The next summer it is reaped.

When they first reap in the field. “My disciple, set fire to this,” he told him. “Let this part burn. ” But how could he set it on fire? A fire in the summer would spread all the way to Albania! “What are you saying, Elder? ” he asked. “Should I really set it on fire? ” “Set fire to what I am telling you. This cannot be gathered together with what is blessed.

It is accursed and must be burned. But he would not set it on fire. “Set it on fire,” the elder told him, but still he did not. At last, the elder compelled him, and he set it alight. And the fire behaved as though it were a rational human being: it crept along and burned everything that had been set apart, without touching the other pile and without spreading into the surrounding woods, where it might have started a wildfire that would still be burning from the blaze they had kindled. And it remains there to this day, and everyone who passes by is taught something,

if they are willing to be taught, if they are willing to be taught. We, on the other hand, give no weight at all to such things. Even our own laws, the ones we have made, are lawless, and you can understand what happens in a case like that. Another fine example, one that can be of use, shows that when a person belongs to God he has nothing to fear. Two men were riding their horses to the monastery to venerate and to attend the services. Now along came a Turk on his own horse, traveling the road together with them, and he kept cursing the monastery, cursing the monk, cursing the abbot.

He was going there to slaughter a goat, to be waited on, to eat and drink and carry on. The others said to him, “This is disgraceful. Show some respect. You do not need to go to the monastery just to eat and drink and behave like a hooligan. If that is how you want to behave, do it somewhere else, not there. ” But he paid no attention, and they arrived at the monastery. He got down. The Turk went to dismount from his horse, but he could not get down.

He tried to dismount, and he could not. He tried again, and he could not. The elder came out and said to him, get down. I cannot, he said. The man was beside himself, pale as could be; he was shaking like a leaf from the trembling that seized him, from what had happened to him. The elder said, get down, and when he said get down, he took hold of him himself and brought him down. The man fell at his feet and begged his forgiveness,

and from that time he did not merely change, he became an entirely different man. He asked his forgiveness, and from that moment on he did not merely change; he became a completely different person in the presence of the man of God. Just the other day, someone wrote to me in a note: “If someone comes to kill you, what can God not do for you? If I have not sinned, then for him to come and kill me would mean that he had received permission. And if he receives permission, he will come and kill me. But could he come and kill me if he had not received permission? ” What did Pilate say to Christ?

“Do You not know,” he said, “that I have authority,” and so forth? “You would have no authority at all,” Christ told him, “unless it had been given to you from above. ” Unless it bears the signature from above, you have no authority at all.

Η Αγία μας Εκκλησία εορτάζει αύριο δύο Αγίους με πολύ περιεχόμενο ηθικό και δογματικό Το ένα πρόσωπο είναι ο Ιόγου, ο Ιαθλος Ιόγου, το έχουμε μιλήσει άλλοτε και αν δεν το έχω μιλήσει εδώ το έχω μιλήσει αλλού, δεν ξέρω που Ήθελα να μιλήσω για το άλλο πρόσωπο, το άλλο πρόσωπο είναι ένας τοπικός Άγιος θα μπορούσε να λεχθεί, της Βιωτίας. Ο μόνος όσοι είναι από την περιοχή εκεί ξέρουν, χωρίς να ξέρουν οι υπόλοιποι, τι υπήρξε αυτός ο Άγιος και τι διδάσκει μέσα στη ζωή του.

Είναι ο λεγόμενος Όσιος Θεραφίμ, Έχει ομώνυμο μοναστήρι, Στην Δομβούξο, Κοντά μεταξύ Θηδών, Και πιο μέσα ακόμη, Στα Χώστια αν έχετε ακούσει, Στη Διωτία εκεί είναι το μοναστήρι του, Παλαιόπολιο μοναστήρι, Έχει το Άββατον, Και ασφαλώς έχουν ξεκινήσει άνθρωποι, Από τη νύχτα σήμερα, για να φτάσουν εκεί από τα διάφορα μέρη

της Βιωτίας, τολμώ να σας πω από 16, 18, 14 ώρες με το Μουλάρι, να φτάσουν απόψε το βράδυ εκεί, να αγρυπνήσουν και το πρωί που θα έχει τελειώσει η λειτουργία, δεν θα υπάρχει η μόνο πουλιά θα υπάρχουν εκεί. Δηλαδή μόλις βγει ο ήλιος, βλέπετε όλες οι ραχούλες που φεύγουνε δρόμοι, φεύγουνε οι άνθρωποι ξανά, εφόσον προσκύνησαν και έμειναν κοντά στον Άγιο μια βραδιά Παλεότερον μου έδωθη ευκαιρία και πήγα σε αυτό το μοναστήρι και κατεπλάγιν

δεν επιτρέπεται να μπαίνουν οι γυναίκες μέσα Εμπρέθηκα μπροστά σε ένα κροατήριο, όλο από ανδρικά κεφάλια, λιοκαμμένα Άνθρωποι του αγρού εκεί πέρα, της επαρχίας, δεν είναι αυροδίαιτο όπως είμαστε εμείς Λιοκαμμένα κεφάλια, γεμάτη εκκλησία, όλο από κεφάλια λιοκαμμένα Όταν βγήκα εκεί στο αναλόγι να μιλήσω, τρόμαξε, τι είναι εδώ Κυρίες είχαν μείνει έξω, υπάρχει άλλο παρεκκλήσιον έξω και πηγαίνει εκεί λειτουργός και τους λειτουργεί. Έρχονται με ένα πρόσφορο στο χέρι και με μερικά κεριά. Αυτό το δώρο είναι απαραίτητο. Και σε

ένα χαρτάκι το όνομά τους. Για τους πεθαμένους δεν γράφουνε. Δεν ξέρουνε οι άνθρωποι. Το όνομα υπέρ Ζόντων. Εκεί, αν σας διηγηθώ το ιστορικό εκείνο, δεν είναι ανάει να μιλήσω. Διότι το περιέχει όλο. Θα το βάλω στο εκεί ο μέρος. Το τι συνέβη όταν βρέθηκα εκεί.

Ξαναπήγα άλλη φορά εκεί και έλεγαν οι άνθρωποι, όπως πληροφορούμε, ότι θα έρθει εκείνος που ήτανε πέρσι για να ξαναπάνε στο πανηγύρι, καταλάβατε Όλη τη νύχτα τότε, 11 ιερείς εξομολογούσαν εξαιτίας της ομιλίας της βραδινής, από ένα περιστατικό που είδα και μίλησα Εξομολογούσανε μέχρι που είπε με τα φόβου το πρωί ο ιερεύς, έγινε όλη η αγρυπνία, έγινε λειτουργία Και είπε με τα φόβου, ακόμη ήσαν άνθρωποι στην ουρά και εξομολογούντο Αυτό

δεν είχε συμβεί ποτέ στα χρονικά του Οσίου Σεραφείμ Δεν είχε κηρυχθεί μετάνοια και εξομολόγηση, την οποία δεν ήξερα Και θα σας πω πιο κάτω στο οικείον μέρος, το τι έκαναν, πως πήγαιναν οι άνθρωποι εκεί, πως θα έπρεπε να πηγαίνουν Όλα τα παρεκκλήσια, έχει εξεφτά παρεκκλήσια, έχει κατακόνδες, δεν ξέρω τι έχει, είχανε και ιερέα και ουρά απ' έξω και περίμεναν οι χωρικοί να εξομολογηθούν Γυναίκες επίσης, τα παιδιά τους που είχαν, άλλαξε το πρόσωπο της γης. Γι' αυτό παρακαλείτε το Θεό, το έχει αφήσει σε εμάς, να βγάλει εργάτες των αμπελώνατων. Μη ζητάμε ιεροκήρυγας, μη ζητάμε ο μιλητάς, εφόσον δεν παρακαλούμε και ταυτόχρονα εφόσον εμείς δεν προσφερόμεθα.

Το θεωρείτε μεγάλο πράγμα να δώσετε ένα παιδί στην εκκλησία. Φωρίζω έναν ο οποίος είχε 7 παιδιά, 4 κορίτσα και 3 γόλια, χωρικός, και έβωσε τις προβατίνες του και έλεγε εκεί που έβωσηκε, Χριστέ μου, δεν είναι ένα κατάλληλο παιδί από τα δικά μου να τα καλέσεις να φορέσουνε το ράσο, όσο ανάξιος είμαι, εγώ είμαι ανάξιος, αυτά τουλάχιστον δεν βλέπεις κανένα, αποτέλεσαι να ξέρει τι είναι, τα 4 κορίτσα έχουν πάει σήμερα, θαυματουργικό το τρόπο, εφόσον ήσαν κοσμικότες, όχι απλώς να μείνουν στον κόσμο, Αλλά να γίνουν μπαλαρίνες Με τις προσευχές αυτού του γέροντος Τα τέσσερα κορίτσια αυτά σήμερα βρίσκονται Αν όχι εγώ, γιατί θα έχουν βγει βρούβες στα μάτια μου Άλλοι

ίσως προσυνήσουν ως Αγίες Αυτές τις κοπές Και τα παιδιά εγύρισαν πλην του ενός Και έχουν κάνει χριστιανική νοικογένεια Πράγμα το οποίο είναι απίστευτο Και στο χωριό λένε Ήδες, ο τάδε που το κοροϊδεύαμε Πού είναι τα παιδιά του Δεν γυρίζουν από εδώ και από εκεί στο ακαφενή, ούτε είναι διεφθαρμένα από εδώ και από εκεί Εξαιτίας προσευχής αυτού του πατέρα Αλλά αυτά για μας, όπως ξέρετε, είναι αστεία Μιστάμε πώς θα μορφώσουμε το παιδί Και την προσπαθία μας να το μορφώσουμε, το παραμορφώνουμε Το παραμορφώνουμε την προσπαθία μας Διότι ο Θεός έχει πολλά παιδιά μας μέσα από το λαό που τα έχει προορίσει για δικά του Αλλά η απιστία η δικιά μας να μην γίνει κληρικός, να μην γίνει μοναχός να μην πάει προς τα εκεί, ξεγυμνώνει την Εκκλησία, επεμβαίνει

η Θεία, επεμβαίνει ο Νουνός, επεμβαίνει ο Απιστός Πατέρας, ξερωγώ η Μητέρα, κάποιος άλλος, καμιά φορά και κάνας κληρικός, καμιά φορά και κάνας κληρικός που δεν το έχει πιάσει καλά το θέμα και έχουμε αυτά τα χάλια τα οποία έχουμε και δεν υπάρχουν άνθρωποι να μιλήσει ο Χριστός δι'αυτόν και το Χριστός δεν έχει ανάγκη, θέλει τη γλώσσα του Παύλου, Θέλει τη γλώσσα του Πέτρου, θέλει τα πόδια του Παύλου, θέλει τα πόδια του Πέτρου, δεν θέλει, αρκεί να του δοθεί, να παραδοθεί και έχει αυτός τη δύναμη να κάνει τα θαύματα Τι έκανε ένας καλόγερος, ο Αγίος Κοσμάς ο Ετωλός, στα χρόνια της δουλείας, στο γένος μας, τι έκανε, τι έχει κάνει Αλλά ποιος το παίρνει αυτό το βιβλίο, να το διαβάσει ο ίδιος και να το δώσει να διαβάσει τα παιδιά του, για να καταλάβουν τι έργο μπορεί να γίνει από έναν άνθρωπο και μόνο,

απλούν άνθρωπον, με πολλοί ίσως και αγράμματων άνθρωπον, αλλά χαριτωμένων άνθρωπον, άνθρωπον που να έχει τη χάρη του Θεού Εμείς θέμε και θα μας πει αύριο, Κύριοι δεν μου δώσατε τίποτα, μου δώσατε αξιωματικούς, μου δώσατε χημικούς, μου δώσατε μορφωμένους, μου δώσατε ηλεκτρονικούς, μου δώσατε, μου δώσατε, για ιερέα δεν μου δώσατε, για πνευματικό δεν μου δώσατε, αν μου δίδετε εγώ ήμουν έτοιμος. Σεις, εκάματε κουμάντο και δημιουργήσετε την κατάσταση αυτή. Εμπάσεις περίπτωση. Πρόκειται λοιπόν να μιλήσω λέγω περί του οσίου αυτού Σεραφήμ Έχω κρατήσει ορισμέρες σημειώσεις εδώ για να σας μεταφέρω από αυτά που έχει το πρόσωπο αυτό Είναι

ένα πρόσωπο που έχει γεννηθεί στο Ζέλη, Ζέλη λέγεται το χωριό του, είναι μέχρι τη σήμερα της περιοχής Ταλαντίου της Βιωτίας, γεννήθη το 1527 Από βρέφως αυτό το παιδί φαινόταν ότι μέσα του κάποιος μιλάει ή το καλοπροαίρετο και κατόρθωνε από βρέφως να διακρίνει τις ημέρες. Οι γονείς του ήσαν αντίθετοι. Αυτό όμως ανθίστατο τη Δετάρκια την Παρασεβή να πιάσει το σύνος της μάνας του και να φάει γάλα. Όπως έκανε και ο Άγιος Νικόλογος. Περίμενε να δήσει ο ήλιος, να έρθει δηλαδή ο Εσπερινός, η αρχή της άλλης ημέρας κατά κάποιον τρόπο, από απόψε ως θρησκευτικής Και τότε

έπιανε το στήθος της μάνας του Φαινόταν λοιπόν από μικρό ότι αυτό είχε κάτι τι άλλο εν σχέσει με τα άλλα παιδιά Και αυτό ήταν εκείνο που σας έλεγα γρηγορότερα, ότι όταν πήγα εκεί το βράδυ, κατά σύμπτωση ή το Παρασκευή, η εορτή Και έξω, όταν κατέβηκα από το Μουλάρι, βρήχα από κάτω στα έλατα, αν σας πω, 200 κυβότια με μπήρες, θα πω ψέματα, ίσως να είναι περισσότερα

Με όργανα επαγγελματίες, αυτοί που πηγαίνουν και εκμεταλλεύονται τους πανηγυριώτες Γούβες έτοιμες και οβελίες, στημένοι όρθιοι στα πεύχα, οι σούβλες ήσαν από πεύχα εκεί έτοιμες, για ψήσιμο Τότε, κάθε στιγμή πάνε σε Αγρυπνία, κάθε στιγμή πάνε σε Ανάγιο που δεν έτρωγε Τετάρτη και Παρασκευή και σε μια στιγμή που είναι ήδη Παρασκευή Όταν μπήκα μέσα, έχει λιθόστρωτο η αυλή, μπορεί να έχετε πάει, δεν ξέρω κανείς σεξιμόν Ήτο μερικά σκαλιά και ανέβαινε ένα πλατήσκαλο με πέτρες Να σου ένας, εκεί μέσα στο προάβλιο του μοναστηριού, είχε ένα κατσίκι Με ένα μαχαίρι, λοιπόν, τρύπαγε τα μπούτια

του και του έβαζε αλατοπίπερο και σκόρβο Το φτιάχνε επάνω εκεί, μέσα Όταν τα είδα αυτά τα πράγματα, τρόμαξαν, εωθέ μου, πώς πάρει φωτιά αυτό το δάσος εδώ και δεν μείνει τίποτα απόψε Τι δουλειά κάνουν, όταν βγήκα λοιπόν να μιλήσω το βράδυ, που στον Ασπερινό δεν έμεινε κανένας έξω Έπειτα θα έτρωγαν, θα έπιναν και οι γυναίκες θα καθώσανε την αγρυπνία και ορισμένοι μερικοί Οι άλλοι θα ήσανε πιωμένοι, θα γλεντούσανε έξω από τη μάντρα και τα τιάφτα Όταν βγήκα λοιπόν και μίλησα εκεί το βράδυ, έκανα μία παρένθεση του θέματος και λέγω με συγχωρείτε πάρα πολύ Θέλω να πιστεύω σεις όλος ο κόσμος κουρασμένος και δεν έχει καμιά καρέκλα

μέσα να καθίσουν οι άνθρωποι όρτιοι Θα ήρθε από μακριά, πετάγεται ένας από τη γωνία κάτω, 18 ώρες με το μουλάρι για να έρθω στη χάρη του Τα έχουμε λοιπόν και του λέω, έχεις τίποτα στον τορβά σου, για φάει πως, έχω λέει, και κρέας ψητό έχω λέει, και τυρί έχω, γελούσαν οι άλλοι τώρα που έγινε συζήτηση μέσα στην εκκλησία Και αυγά λέει έχω, ξέρετε λέω σε ποιον έρχεστε, βέβαια οι πατεράδες μας ερχόσαν και εσείς ερχόσαν Μα αυτός λέει ο άνθρωπος, δεν έπαιρνε το βιζί της μάνας του να φάει τετάρ και παρασεβεί λέω, πως εσείς θα έρχεται η στιγμή να του πείτε, δεν ξέρω τι έκανες εσύ, εγώ θα φάω, εγώ θα γλαντήσω, για να προσευχηθείτε ήρθατε, αν δεν θα προσευχηθείτε, αυτοί απέξω τι θέλουνε,

τι εκουβαλήθηκε εδώ επάνω 200 τόσα κηβότια μεμπύρα, τι δουλεύουνε έξω τα όργανα, άρα ξέρουν ότι εδώ οι άνθρωποι γλεντούν, δεν προσεύχονται, ξέρουν εδώ ότι τον Άγιο Δεν τον σέβονται, αλλά το κοροϊδεύουν, Ότι με φώτισε ο Θεός επάνω σε αυτά, Μου λέτε, Έβαλε άνθρωπο στυρί στο στόμα του, Επήγανε νηστικοί στο σπίτι τους, Οι μπήρες δεν άνοιξε ούτε ένα πουκάλι, Ότι έφαγα βλαστίμι στο βράδυ εκείνο από τους κατεργαρέους τους άλλους, Δεν εκτύπησε καθόλου πίπιζα, Δεν εκτύπησε τα βούλη, Δεν εκτύπησε όργανο, Τα μάζεψαν, τα έβαλαν στους ντορβάδες τους στα μουλάρια, Και τα πήγανε στο σπ Και

από τότε διεδόφει ο ένας με τον άλλο και λοιπά και σταμάτησε το βουλέτη εκεί πέρα. Δεν πηγαίνει κανένας γιατί ξέρετε να βγάλει δραχνί. Καταλάβατε, όπως συμβαίνει και του Αγίου Νικολάου που πέφτει πάντοτε μέσα στο σαραντά ημερο. Αν μας ενδιαφέρει εμάς τρόπος που λέγει, για αυτήν την τελευταία σκέψης, αν εσύ νήστευε σε τάρκε παρασκευή και αν λέγεσαι εγκρατείας διδάσκαλος, εμείς θα δεχθούμε και κατά συνέπεια δεν μπορούμε να προσβληθούμε, θα βάλουμε αρτήσιμο, έχουν αρνή πολύ του Αγίου Νικολάου, ναι, αλλά εγώ ευλογία δεν θα σας δώσω εφόσον συμπεριφέρεστε κατά αυτήν την έννοια Και αυτό δεν συμβαίνει μόνο στους δύο αυτούς Αγίου, συμβαίνει του Ευαγγελισμού που είναι νηστεία, συμβαίνει του Αγίου Σπυρίδωνος που είναι νηστεία Θα

βάλεις τα επιτρεπόμενα, αν θέλεις να έχει την ευλογία του Αγίου, διαφορετικά θα έχει την κατάρα του Αγίου, δεν θα έχει την ευλογία του Αγίου και πολλοί άνθρωποι για τον κόσμο διώχνουν τον Άγιο από το σπίτι, διώχνουν τον Χριστό από το σπίτι, διώχνουν την Παναγία την Ευαγγελίστρια από το σπίτι γιατί ορτάζει η Ευαγγελία και ο Ευάγγελος και θα έχει κρέας και λοιπά. Έχει λοιπόν ο κάθε Άγιος το μάθημα αφήσεις στον κόσμο αρκεί ο κόσμος να αθενήσει να το δεχτεί. Αλλά εμείς όπως ξέρετε και οι λεγόμενοι χριστιανοί δεν τα δεχόμεθα αυτά. Γι' αυτό λέμε πολλές φορές ότι και στα λεγόμενα θρησκευτικά σπίτια ο Χριστός δεν υπάρχει Έχουν την εικόνα του, τη χάρη του δεν την έχουν όμως, διότι κάνουν τη δική τους τη ζωή μέσα Κι έτσι ο Χριστός δεν έχει θέση εκεί πέρα,

εφόσον εσείς δεν με πιστεύετε, αποδειξή είναι ότι δεν πράτετε ό,τι λέγω Κατά συνέπεια δεν χρειάζουμε να είμαι εδώ, δεν ξέρω πως το πιάνετε εσείς και πως λέγετε, πάντως έτσι είναι το θέμα Το παιδί εξέφρασε αυτό την επιθυμία να φύγει για μοναστήρι Οι γονείς αντετάχθησαν Έχετε τη γνώμη ότι είναι εύκολο πράγμα ένας άνθρωπος να εγκαταλείψει τα παιχνίδια Να εγκαταλείψει τον κόσμο, να εγκαταλείψει την μπάλα, να εγκαταλείψει τις φιλενάδες, να εγκαταλείψει αυτά Είναι εύκολο πράγμα, εύκολο πράγμα Για να έχει τη δύναμη ένας άνθρωπος λοιπόν Αφενός να νηστεύει από μικρός και από μόνος του Αφετέρου να έχει, το να φύγει μακριά, δεν του αρέσουνε αυτά, βέβαια, εύκολα, θα του βάλεις ότι είναι τρελός, πόσο είναι τρελός, τον θέλεις κοντά

σου, όταν αφήσεις να φύγει μια ώρα γρηγορότερα, να γλιτώσεις, αλλά δεν είναι τρελός, είναι γνωστικός, και γίνεται ο άνθρωπος θεομάχος ο πατέρας, του στέλνει την πρόσκληση, καλεί το παιδί του, και δεν το δείρει, δεν σου το εμπιστεύω, γιατί αυτό είναι, δεν σου το εμπιστεύω, το θέλω εγώ, εδώ, τι να το κάνεις χωρίς εμένα, Πόσον εγώ το εκλέγω για εκεί, να το υπολογίζουν οι άνθρωποι όλων των αιώνων, διότι υπάρχει εκδοχή να μην το υπολογίζουν ούτε του νη νεώνος Βέβαια οι άνθρωποι που αποσύρονται να αγωνιστούν για να πάρουν τη σφραγίλα του Θεού, την έχουν σε όλη την αιωνιότητα και δεν φαίνεται όταν αγωνίζονται Ο Όσοι ως αυτός μέχρι που να αρχίσει να θαυματουργεί,

τον ηρωνεύονται, όχι μόνο οι ξένοι αλλά και αυτοί οι δικοί του Αλλά όταν το σφράγησε ο Χριστός και άρχισε να θαυματουργεί, τότε ασφαλώς θα κατάπιαν κάτω διλεγόμενο τη γλώσσα τους και θα βάλαν το κεφάλι κάτω ντροπιασμένοι Αλλά το Χριστό το πολέμησαν, έγιναν θεομάχοι, έγιναν χριστομάχοι, δεν εδέχτησαν να πούνε ευχαρίστως Αν το ζητούσε ένας βασιλεύς, ευχαρίστως θα το δίναν και θα το έλεγα και στη γειτονιά ότι το παιδί μας μας το ζήτησε ο βασιλεύς, μας το ζήτησε η βασίλισσα Σε αντία περιπτώσει δεν το δίδουμε εμείς Αυτό είναι το ότι μεθα αδιαφώτιστοι αφενός, αφετέρου δεν έχουμε εσωτερική καλλιέργεια πνευματική Γιατί πολλοί άνθρωποι λένε όταν ακούσουν το παιδί να εκφράσει κάποια τέτοια προς τη θρησκεία τάση Λένε άμποτε παιδί μου η Παναγία να

σου δώσει το ελαιός της ο Χριστός, άμποτε παιδί μου να γίνει αυτό το πράγμα και πολλές φορές είναι απλοί άνθρωποι που δεν ξέρουν και πολλά γράμματα να εκτιμήσουν πως έχει το θέμα το πνευματικό με το υλικό και πως τι είπα να πει αιωνιώτης μπροστά στην προσωρινότητα. Μπας περιπτώσει οι άνθρωποι αυτοί αντεστάθησαν όπως αναφέρεται στο βίο του. Το παιδί όμως εστάθηκε και τους μίλησε και τους παρακάλεσε αφήστε με να πάω εκεί που έχω προσκλήθη και αν δεν με αφήστε εσείς άχρη καιρού εγώ θα φύγω στο δέοντα καιρό. Θα μου δοθεί η ευκαιρία να φύγω Θύστε με λοιπόν να φύγω τώρα Μπας περιπτώσει φαίνεται ενηλικιώθη, δεν αναφέρει αυτή τη λεπτομερία εκεί Και έφυγε και πήγε όσταν φυσικό εκεί κοντά, όπως αναφέρεται, σε ένα μονίδριο του προφήτου Ηλιού Που

είναι μια ώρα περίπου από το χωριό, στο όρος Κάρκαρα, έτσι το αναφέρει Και μόνο του εκεί έκτησε έναν ναίσκον, εις τιμήν του Σωτήρως, του Χριστού μας και ένα μικρό νικίσκο που έμενε που αυτών των δύο του Ναού και του Ικίσκου υπάρχουν μέχρι σήμερα θα ηρήπια εκεί. Όταν το άμαθαν οι γονείς που είναι άρχισαν να το επισκέπτονται συχνά και να φροντίζουν να το διαγύρουν. Έβαζαν και άλλους συγγενείς και τα τιάφτα και τα τιάφτα και έτσι τον ανάγκασαν να φύγει και από εκεί. Τα μαζεύει λοιπόν και φεύγει από εκεί και πηγαίνει πλησίον του Ταλαντίου σε ένα μοναστήρι των Αγίων Αργίων Αλλά

και από εκεί έφυγε διότι τον ανεκάλυψαν και εκεί πέρα και συνέχισαν οι γονείς και οι άλλοι γνωστοί και φίλοι να φορντίσουν τον Παρασύρο και έφυγε και από εκεί πάλι και ήρθε στο όρος των Σαγμάτιων, Σαγματά, στο όρος των Σαγμάτιων εκεί που είναι μεταξύ Θηβών και Ευείας Είναι ένα μοναστήρι εκεί πέρα πάλι, στο μοναστήρι εκείνο έχει χαρίσει ο Αυτοκράτορο Αλέξιος ο Κομιονός, ένα μεγάλο τίμιο ξύλο από τον Τίμιο Σταυρό, επί του οποίου όπως ξέρετε εξέπνευσε αυτός ο Θεός για το χατήρι το δικό μας Μεγάλη ευλογία και έμεινε εκεί, εκεί ήταν ο ανδρό, το μοναστήρι, ο ηγούμενος τον εκτίμησε κλπ, μακριά πλέον από τους δικούς του αρέωσε μέσα σε άλλους, δεν ήταν μοναχός του και τον έκυραν μοναχών, στη συνέχεια διάκονον και κατόπιτον έκαμαν πρεσβύτερων.

Όμως εμαθεύτη η αρετή αυτού και άρχισε κόσμος τώρα και άλλος ξένος να πηγαίνει προς επίσεψή του εκεί και έφυγε από εκεί πέρα, θέλοντας να αποφύγει. Διότι ξέρετε, αν δεν έχεις γερά φρένα, όταν δέχεσαι καθημερινώς συγχαρητήρια, επένους, σε παρακαλούν να τους ευλογήσεις, να προσευχηθείς κλπ, παίρνει το μυαλό σου κάτω διλεγόμενον αέρα και υπάρχει εκδοχή να πέσεις από εκεί που δεν μπορεί να το φανταστείς ποτέ να κρατάς όλες τις άλλες περιπτώσεις και να πέσεις από κρυπτοεγωισμό ότι κάτι είσαι γι' αυτό αναφέρει ότι έφυγε από εκεί και ήρθε δυτικά του Ελικόνος στην Δομβού εκεί που λέγεται μέχρι σήμερα και εκεί κρυφά έκτησε ένα ναίσκον πάλι στο όνομα του Χριστού μας και μερικά κελιά και άρχισαν να

συναθρίζονται πολλοί εκεί. Δίπλα όμως ήταν ένας μαχαλάς όπως τα λέγαμε που ήσαν αλβανικές οικογένειες, αγριοάνθρωποι, φοβόσατε και τα θηρία εκεί να περάσουν, όχι άνθρωποι να μείνουν. Και καταλαβαίνετε πόσο δύσκολο πράγμα ήταν να μείνει ο άνθρωπος αυτός εκεί. Εν πάση περιπτώσει, με την προσευχή του, με το λόγο το καλό, κατάφερε να τους αφοπλήσει και να τους δώσει εργαλεία, να εργάζονται την υγιή πλέον. Τους εμαλάχωσε κατά κάποιον χρόνο και έμεινε εκεί δέκα ολόκληρα χρόνια. Στα δέκα χρόνια του μίλησε ο Χριστός και του λέει ότι πρέπει να φύγεις από εκεί και να κατέβεις να κτίσεις μονή που μελλοντικώς θα ωφελήσει περισσότερο τον

κόσμο. Εντολή του Χριστού να κτίσει μονήν, όχι σανατόριο, σανατόριο κτίζει και ο κόσμος, όχι νοσοκομεία, φτιάχνει και ο κόσμος νοσοκομεία, μονήν που θα έχει σχέση με τις ψυχές των ανθρώπων, όχι με τα σώματα των ανθρώπων Και πράγματι μόνος του πήγε σε ένα μέρος που ενόμιζε ότι μπορεί να είναι κατάλληλο, αλλά δεν είχε διαλέξει καλό μέρος, ήταν ένα αποσκερό μέρος και άρχισε να κτίζει Όταν άρχισε να χτίζει εκεί, του παρουσιάστηκε προσωπικώς η Παναγία μας Και του λέγει, μην το χτίζεις του λέει εδώ πέρα, να το χτίσεις του λέει κοντά στο χωριό της Δομπούς Το χωριό τότε αποτελείται από μερικές αγρικίες βέβαια, εύτελοι οι κύματα Αυτός άκουσε, πράγματι

θα έπρεπε αυτοί να προσφερθούν να του δώσουν μέρος, δεν του έδωσαν και κοίταξε με έναν πλάγιον τρόπον να τους βρει τα χρήματα, να τους, πω να πούμε, να το απολωτριώσει, να πούμε, να τους πληρώσει, ναι, δεν πάει αυτή η λέξη ακριβώς, βάσει περιπτώσει να μην τους ζημιώσει, να τους δώσει ό,τι νομίζει ο καθένας ότι μπορεί να πάρει για αυτό το μικίσκο που έχει, για λίγο χωραφάκι και λοιπά, και τους πληρώσει, τους αποζημίωσε, τους αποζημίωσε όλους και απεστήρθησαν αυτοί και έτσι εκεί έκτισε μοναστήρι. Αυτό όμως είναι δύσκολο πράγμα, αυτός για να το έχει στερεώσει, σηκώθηκε, πήγε στην

Κωνσταντινούπολη, στον Πατριάρχη, του έδωσε άδεια γραπτήν, η οποία υπάρχει μέχρι τη σήμερον, η άδεια του Πατριάρχου τότε, και έκτισε σταυροπηγιακό ναόν, έτσι λέγεται, επ' ονόματι του Σωτήρους Όμως εκεί ακριβώς που του διέταξε η Παναγία μας, εδώ θα το χτίσει το μοναστήρι Ο λαός όμως δεν έχει μόνο αγαθούς, έχει και πονηρούς, τότε ήταν το κουκρατία Για τα αυτά γινώσανται το 1560-1600 τόσο, μη σας απελευθερώσουν το 1800 Ορισμένοι λοιπόν πονηροί τι έκαναν, πήγανε κάτως και μείνησαν εκεί πέρα στον αρχηγό των Τούρκων της Λεβαδίας Ότι ο Καλόγερος εξεγέλασε τους χωριάτες εκεί πέρα και τους πήρε τα χωράβια και τους εξεσπίτωσε τους ανθρώπους Όταν τον Μαθοτούρκος στέλνει τρεις στρατιώτες να τον δέσουν

και να τον φέρουν για τα περαιτέρω Αυτοί όταν πήγανε πάνω, αντί να κάνουν ακριβώς αυτό που τους είπε ο επικεφαλής Τον εκτύπησαν τον άνθρωπο στο κεφάλι και άνοιξε το κεφάλι του και άρχισε να ρέει αίμα Τον ευλασίμησα με τον τρόπο τους, τον έπανε, δεν άφησαν ιερών και όσοι με τον τρόπο τους, οι Τουρκαλάδες Εν πάση περιπτώσει, στο τέλος, τον έδεσαν και τον πήραν Όταν φτάσανε σε ένα σημείο ερχόμενοι, που το λένε Παμπούκλοι, κάπως έτσι το λένε

Εδιψούσανε πολύ και τότε ξανατοχτύπησαν, διότι αυτός έγινε αιτία να του στείλει αυτός εκεί και να έχουν όλη αυτή την περιπέτεια και να διψούν εξαιτίας σου. Αυτός όταν το άκουσε, τους είπε με τη γλώσσα του, μη σωνοχωρίστε, αν νομίζετε αφήσετε με, λύστε με, να προσευχηθώ στο Θεό μου και να σας παρηγορήσω με λίγο νερό. Πράγματι αυτοί, μπροστά στην ανάγκη της δίψας, τον έλυσαν και αυτός προσευχήθη. Και με το ραβδί του, χτυπάει ως άλλος μοσής και βγήκε νερό εκεί, το οποίον υπάρχει μέχρι τη σήμερα.

και είναι Αγίασμα του Αγίου αυτό. Αυτοί ήπιαν, πήραν και μαζί τους ίσως τα παγούρια τους όπως τα λέγαμε σαν στρατιώτες που ήσατε, αλλά σκληροί ακόμη μαζί του παρότι είδανε ότι δεν έχουν να κάνουν με κοινών άνθρωπων κάτι σοβαρότερο συμβαίνει στο πρόσωπο αυτό. Του μπας περιπτώσει προχωρούσανε και στη συνέχεια έφτασαν πιο κάτω που σε ένα μέρος συναντήσαν περιστέρια και άρχισαν αυτοί το ντουφεκίδι να χτυπήσουν περιστέρια, δεν εκτύπησαν κανέναν, βλασιμούσαν με τον τρόπο τους και τότε τους λέγει μη στενοχωρήστε λέει,

περιμένετε λιγάκι να σας βοηθήσω εγώ να πιάστε κανένα περιστέρι, πράγματι στάθηκαν πάλι μπροστά από το άλλο θαόν που είχαν δει προηγουμένως και ο Γέροντας προσευχήθηκε και απλώνει το χέρι του και έρχονται και κάθονται τρία περιστέρια, μόνο τους. Πάρε του λέει το ένα εσύ, πάρε το άλλο εσύ, τρεις ήσαν αυτοί, πάρε το άλλο εσύ. Αυτοί έμειναν με ανοιχτό το στόμα. Το δεύτερο αυτό θαύμα τους συνάγκασε να τον αφήσουν να γυρίσουν πίσω. Έχανε αυτά. Όμως, να μην σας τα πω λογώ, έγινε μεγάλος και τρανός εκεί που ήταν στην περιοχή, σαν τέτοιος, Εν πάση περιπτώσει, προείδε και των θάνατών του, ότι θα φύγει.

Και έχει ωραία το εξής περιστατικό. Εκάλεσε όλους τους μαθητάς του που είχε εκεί και τους έδωσε τις τελευταίες συμβουλές. Δεν θα μπορώ να πω εντολές, παρότι σε ένα μέρος λέγει, σας δίδω και αυτή την εντολή, αλλά είναι συμβουλές, παρακαταθήκες. Όταν το διάβαζα, δάκρυσα, όχι για το περιεχόμενο, δάκρυσα για τον εξής λόγο, λέγω, Αυτός δεν ήταν παντρεμένος, πολλοί σήμερα είναι παντρεμένοι, και άλλοι θεληματικά δεν έχουν παιδιά, και άλλοι παρότι έκαναν παιδιά, δεν έχουν πάλι παιδιά, στην ώρα του θανάτου

τους, δεν έχουν να πούνε τίποτα σε κανέναν Και βλέπουμε να πραγματοποιείται, λέγω, σε αυτή την περίπτωση, εκείνο που λέγει ο Ισαΐας, είναι περισσότερα τα τέκνα της ερήμου μάλλον, παρά τις εχούσεις των άντρα Άνθρωπος έρημος από γυναίκα, να έχει παιδιά, όπως και πολλοί, πολλές μάλλον, μοναχές που είναι ηγουμένες σε ορισμένα μοναστήρια να βλέπεις να έχουν 10, 20, 30 κορίτσα μαζί τους, παρότι δεν έχουν άντρα και πραγματοποιείται αυτό Πόσοι λέω δικοί μας που θα ήθελαν να έχουν κάποιο δικό τους τα τελευταία τους κοντά τους και λοιπά και δεν το έχουνε, δεν το έχουνε, πόσο λυπηρό είναι αυτό το πράγμα Και αυτός να βλέπεις τώρα γύρω του ένα μελίσι να

κρέμονται πάτερ μου και λοιπά από τα χείλη του όλοι κλαμμένοι διότι ακούνε τελευταίες λέξεις διότι γνωρίζουν ότι έχουν να κάνουν με Άγιο Γέροντα και ο Άγιος Γέροντα ξέρει ότι θα φύγει οπωσδήποτε Συφύτε τη δική μας την κατάσταση και τη δικιά την κατάσταση Πολλοί μετανοούν εκ των υστέρων όταν δεν έχουν όχι πνευματικά παιδιά αλλά και σαρκικά παιδιά Για θέλουν να κάνουν τη ζωή τους εδώ έβαλαν το Χριστό στα πόδια τους αδιαφόρησαν και τα πληρώνουν Αλλά ο εγωισμός δεν τους αφήνει να το μαρτυρήσουν το τι αισθάνονται Πηγαίνετε αν θέλετε στους λεγωμένους οίκους ευγυρίας να συναντήσετε ανθρώπους ακλήρους Οι ανθρώπους που έκαναν ένα παιδί ή δυο παιδιά όσα ήθελαν αυτοί να είδε τι πικροί αισθάνονται σήμερα για την πολιτεία τους αυτή Οι άλλοι οποίοι νόμιζαν ότι εγώ θα κάνω τη ζωή μου και λοιπά, ναι αλλά υπάρχουν και

γεροντάματα όμως Και τι θα γίνει, αν είσαι πάντοτε νέο να κάνεις τη ζωή σου, αλλά έπειτα δεν θα ήθελες κάποιος να βρεθεί κοντά σου κάποιος Να παρηγορηθείς κάτι, να σου πει έναν λόγο, δε, μεγάλο πράγμα, δεν το προσέχουμε, υπάρχει περίπτωση Αυτός προείδε, λέγω, το θάνατό του και τους κάλεσε τους μαθητάς και τους άφησε τις τελευταίες παρακαταθήκες Ακούστε λοιπόν τι τους είπε Τέκνα μου αγαπητά, ο χρόνος της επιγείου ζωής μου επερατώθηκε, τέλειωσε, όχι περατούτε, επερατώθηκε, τέλειωσε Τον αγώνα τον οποίο μη ανέθηκε ο Κύριος, οι γονείς την όσο η δυνάμει Δεν λέει, Τον τελείωσα, Όσο οι δυνάμεν, Από την πλευρά μου σαν άνθρωπος, Ταπείνωσες

εδώ, Μεγάλο πράγμα, Απομένει είσαι με, Άπαξ να αποθάνω, Να πεθάνω μια φορά, Οπωσδήποτε, Μην λυπήσετε, Διότι εγώ αφημών απέρχομαι, Διότι φεύγω από κοντά σας, Αλλά χαίρετε και αγάλεστε, Διότι επερατώσαμε το έργο, Το οποίο θέλει να μείνει, επί της γης, εις δόξα του ονόματος του υψής του Θεού. Επερατώσαμε μαζί όλοι, όχι επεράτωσα, τελείωσα εγώ, να τους βγάζει έξω αυτούς, τους βλέπεις σαν συνεργάτας του, και στα υλικά και στα πνευματικά. Το έργο το οποίον αυτό το έργο θα μείνει και υπάρχει μέχρι τη σήμερα. Επί της γης, εις δόξα του ονόματος του υψής του Θεού.

Μην εισμονήσετε τα διδάγματα εκείνα τα οποία παρεμού του ασθενούς του αδυνάτου, ανθρώπου, πνευματικός, του ασθενούς, όχι του καθηγητού, εδιδάχθητε και μη εγκαταλείψετε ποτέ των πνευματικών της ασκήσεως αγώνα. Μην πεις ότι εγώ είμαι εντάξει, μέχρι τελευταία ώρα θα αγωνίζεσαι μέχρι το πλαίσιο του δυνατού, θα προσέχεις προς όλες τις κατευθύνσεις Και είναι αλήθεια αυτό, διότι ο Παύλος λέγει, οδοκώνες θα είναι, βλεπέτο μη πέσει Διότι, δι' αυτού και μόνου, διαπλέον ο άνθρωπος, το πολυκύμα των πέλαγος του παρόντος βίου, πέλαγος το λέει, θα έχει κύματα, θα έχει φουρτούνες, θα έχει ναυάγια θα έχει κάνει μια μπουνάτσα.

Του παρόντος βίου δίνεται ως διασχεδία στην όσο, σαν να είσαι ένα πλεούμενο, να φτάσει εις το ποθητών ουράνιων λιμένα. Εάν ο άνθρωπος δεν αγωνίζεται, δεν είναι επί σχεδίας, δεν είναι επί πλοίου, μέθου, να μπορέσει να διαπεράσει το πέλαγος αυτό. Μάλιστα ο Ισαάκος Σύρος, ξέρετε πως τι λέει τη ζωή αυτή, ο ζώμενον πέλαγος, μια βρώμικη θάλασσα, είναι αυτή η ζωή Και χαρά στους ανθρώπους οι οποίοι θα τη διαπεράσουν Η προσευχή, αγαπητά μου τέκνα, είναι η γλυκυτά της συνομιλία μετά του Ουρανίου Βασιλέως Ή της αποβαίνει πνευματική της ψυχή στροφή και διατάφτης ανοίγεται

η χείρα προς το Ουράνιο Βασιλεία. Μην λησμονείτε λοιπόν την προσευχήν ή να μη στερηθείτε της γλυκυτά της μετά του Θεού συνομιλίας, διότι εγκατάλειψης της προσευχής είναι πνευματικός της ψυχής θάνατος. και πράγματι, ο άνθρωπος που δεν προσεύχεται είναι πνευματικός νεκρός. Προσευχή είναι το οξυγόνο της ψυχής. Είναι εφηματικούς ο άνθρωπος στα πνευμόνια του τα πνευματικά όταν δεν προσεύχεται. Προσευχή είναι αυτή η οποία τον άνθρωπο τον ισορροπεί, διώχνει το σατανά, του καθαρίζει το νου, βλέπει διαφορετικά, τον παρηγορεί, τον νιώθει στην προσευχή ένα αποκούμπι και του είναι απαραίτητος αυτή μάλιστα τη ζωή που

έχει τόσες δυσκολίες. Ας μη απορροφήσουν την ψυχή σας εδιωτικέ μέριμνε μόνον, μόνον τι θα φτιάξουμε, τι θα κάνουμε, τι θα επεκτείνουμε, τι θα κατατέσουμε, τι θα επενδύσουμε και ας μη καταλάβει η μας η θανατηφόρος ασθένεια της υπερηφανίας, βάλτε εγωισμό ότι κάτι γίνεται, ή της αρμόζει μόνον εις των εοσφόρων, την αρρώστια του εγωισμού την έχει μόνο ο διάβολος Αλλά να είστε πάντοτε ταπεινόφρονες και ολιγαρκείς, ολιγαρκείς, θυμούμε εδώ, καποτέ ένας νεαρός ερώτησε ένα γέροντα, μιλάς λέει γέροντα απερισσοτηρίας, για πες μου λέει τι μπορώ να κάνω, τι πρέπει να έχω υπόψη μου ώστε και εγώ να σωθώ και η απάντηση είναι του λέει νέε μου, σμίκρινον το έργο σου και τη γαστέρα σου,

πρόσεξε μην ξανοίγεσαι και σφίξε και τη γαστέρα σου, διότι όταν ανοίξει η γαστέρα σου θα κοιτάξεις να μαζέψεις και άδικα για να την χορτάσεις, να την ικανοποιήσεις, σμίκρινον λοιπόν το έργο σου να μπορείς να το ελέγχεις και τη γαστέρα σου, να σου περιμένει και λίγος χρόνος να προσευχηθείς να κοιτάξεις τα πνευματικά και να είσαι και ο λιγαρκής στην κοιλιά σου. Να είστε λοιπόν λέει ο λιγαρκής και ταπεινόφρονες, μιμούμενοι κατά τούτο των σωτήρα ημών, ώστες δεν είχε που την κεφαλήν κλείνε και ώστες εταπείνωσε αυτόν μέχρι θανάτου, θανάτου δε σταυρού. Και πράγματι αν θέλαμε να παρακολουθήσουμε τη ζωή του Χριστού, πολλοί μας θα είχαμε προλάβει πολλές καταστροφές και ψυχικές και υλικές.

Χριστός, παρότισαν όλα δικά του, δεν είχε τίποτα ποτέ δικό του, δεν βρέθηκε ποτέ γραμμένος αυτός πουθενά, σε κανένα δημόσιο γραφείο με περιουσία ούτε μέσον δικό του είχε, ξένο γάιδαρο πήρε να πάει στα Αεροσόλυμα, ούτε σπίτι δικό του είχε, ούτε τάφο δικό του είχε, σε ξένο τάφο ετάφη Τελος πάντων τάπαθα αυτός, Τα αστερίθα αυτός να τα έχουμε εμείς, Αλλά να τα έχουμε τουλάχιστον εν μέτρο, Όχι παραπάνω, Γιατί πολλά παραπάνω δεν τα έχουμε νόμιμα, Δεν αντέχουν στη δικαιοσύνη του Θεού πολλά παραπάνω, Να πείρνω ποτάμι θα περάσουν μέσα εκεί και θα κατακαούν, Γι' αυτό πρέπει να προσέξουμε ότι το τίμιο, Ότι το υδρότος μας, Ότι του αιματός μας, Αυτό να θεωρηθεί δικό μας και τα άλλα είναι ξένα, Και θα μας κάνουν την αντίθετη

ζημιά. Μία ακόμη λέει εντολήν, εδώ βάζει τη λέξη εντολήν, δίδω προς εμάς και παρακαλώ να εκπληρώσετε αυτήν Δίνει διαταγή τώρα, γρηγορότερα είναι το παράκλησεις, τώρα διαταγή, αυτή η διαταγή έχει σχέση με αυτών των ίδιων Και ποια είναι η εντολή, ξέρετε, όχι να μου βάλετε αυτές τις παντόφιλες να ειδοποιήσετε τον τάδε δεσπότη, να με βάλετε εκεί κλπ που δίνει καινοδοξία η δικιά μας ή να μου γράφτε αυτά πάνω στον τάφο, λέγει το εξής, όταν η ψυχή μου εξέλθει του σώματος, τούτου, να παραλάβετε το σώμα και να το θάψετε αυτό εις το παλαιό μοναστήριο όπου μου απεκαλύφθη η Παναγία Θεοτόκος, στο μέρος εκείνο που μου απεκαλύφθη η Παναγίας Θεοτόκος.

και ή να μείνει άγνωστος ο τόπος, να μην πείτε που με θάψατε, της ταφής μου και ούτω αποφεύγεται η συρροή των ανθρώπων, ώστε να μην έρχονται ούτε στον τάφο μου και εκ των υστέρων δηλαδή να με κολακεύουν και Αγία μου εσύ που έκανες τελοιπά. Ο άνθρωπος δηλαδή φοβότανε κατά κάποιον τρόπο και μεταθάνατον αυτό το χειροκρότημα των ανθρώπων. Εμείς τόσο, τόσο, μας ενδιαφέρει να μάθουμε τι εντύπωση κάμαμε, το φορεμά μας, το παιδί μας, το τραγούδι μας, τι, που γράφει το όνομά μας Αυτός ο άνθρωπος φρουβάται αυτήν την καινοδοξία και πέραν του τάφου, που πλέον δεν ανήκει στον εαυτόν του, ανήκει πλέον στην Εκκλησία Ανήκει στη συγχωρία του Χριστού και ο Χριστός θα κανονίσει να τον παρουσιάσει στους ανθρώπους να ωφελούνται και οι άλλοι Πράγμα το οποίο βέβαια ο Χριστός μας το έκανε εκ των υστερών Αλλά αυτός

το βάλε μέσα στη Διαθήκη Του, των τελευταίων λεπτών της ζωής Του Σας παρακαλώ, εντέλω με, αν με εκτιμείτε, με σέβεστε και με υπολογίζετε Και αν νομίζετε ότι κάτι καλοπήρατε και από μένα διά Του Χριστου Κάντε μου αυτό το χατήρι, να μη μεθάψετε σε μέρος του να το ξέρει ο κόσμος Ώστε να αποφύγει και πεθαμένους ακόμη την Παρισία Παρισία είναι μεγάλο πράγμα Χαρά τους ανθρώπους που έχουν το κεφάλι κάτω, Χαρά τους ανθρώπους, Και ξέρετε, είμαστε ανακόλουθοι, Πηγαίνετε σε ένα μέτωπο, Θα βάλετε τους άλλους μπροστά, Και θα κρυφτείτε από πίσω, Και ίσως και πίσω από καναλιθάρι ακόμη, Εδώ όμως, Εγώ, που κάνει το κεφάλι επάνω, Η έχιδνα, Εγώ, Δεν φοβάτε τον πόλεμο το πνευματικό, Δηλαδή όπως είναι ηλικός πόλεμος, Που παίρνει

όλα τα κεφάλια που προεξέχουν, Που προβάλλονται, Έτσι είναι και πνευματικού Ο άνθρωπος, και αν έχει μια αρετή, και αν έχει μια γνώση, και αν έχει ένα τάλαντο κλπ, να το δίνει στο Θεό, Θεέ μου, του Θεού είναι παιδιά, δεν είναι δικό μου, αυτό που σας είπα είναι εκείνου, δεν είναι δικό μου, Μις θα προβάλλουμε για δικά μας και εκεί είναι ο εγωισμός που κάνει ζημιά Αυτά είπε ο Γέροντας πριν κοιμηθεί Πέθανε όπως αναφέρεται το 1662 Πέθανε το 1562 την εορτή της Μεσοπετικοστής αυτές τις ημέρες Την 6η ώρα το μεσημέρι στις 12 σε ηλικία 75 έτων Εάν καλείς θελήσει να βρει τι θαύματα έκανε ζωντανός

και κοιμημένος εκ των υστέρων θα γράφει και θα μιλάει μήνες ολόκληρους Εγώ έχω σταχειολογήσει και ζωντανός όταν ήταν και νεκρός όταν ήταν μερικά για να δείτε τι έκανε Όταν έκτιζαν παραδείγματι που υπάρχει μέχρι τη σήμερα αυτή η μαρτυρία το μοναστήρι και από πάνω από το μοναστήρι έκοβαν πέτρα όπως θα λέγανε για το μοναστήρι Κύλησε ένας βράχος, 10 μέτρα, ύψος, μεγάλος, δεν ξέρω πόσο πλάτος, και παίρνει την ντουμπα να έρθει κάτω, αφήνει τίποτα, όχι μόνο αστήρι, τίποτα Και προλαμβάνει, προλαμβάνουν και του φωνάζουν πάτερ, και αυτός προλαμβάνει και φωνάζει υπεραγγία Θεοτόκε, βοήθη μας και σταματάει η πέτρα και είναι κρεμασμένη μέχρι τις σήμερον. Η πέτρα αυτή, βλέπετε ότι παρότι μπορεί να είναι 30, 40, 50 τόνοι, ακουμπάει,

λες ένας την έχει στυλώσει από εδώ και στέκεται απειλητικά, όπως στέκεται μια άλλη πέτρα, επάνω από το μοναστήρι της Μεγίστης Λαύρας, όχι του Μεγάλου Σπηλαίου στα Καλαβριτα, που πάνω, έτοιμη να πέσει κάτω και δεν πέφτει. Όπως συμβαίνει και μια άλλη που είναι κάτω στην Αρκαδία σε ένα άλλο μοναστήρι Έτοιμη και δεν πέφτει, ούτε με σεισμό, ούτε με τίποτα Το μόνιμο, το κλασικό θαύμα είναι αυτό το οποίο υπάρχει μέχρι σήμερα, το οποίο το έκανε ζωντανός Πίσης, όταν ήταν ζωντανός ακόμη, του πήγανε έναν δαιμονισμένο από ένα χωριό εκεί, τα χώστια που υπάρχουν μέχρι σήμερα Το οποίο το λέγανε Γιώργο αυτό το παιδί και του πήγανε και ένα άλλο δαιμονισμένο παιδί από το χωριό του, το ζέλι, χωριανό πουλό του, τα οποία και τα δύο αυτά παιδιά τα απίλαξε από το δαιμόνιο,

υπέφεραν δηλαδή πολλοί και τα απίλαξε, ακόμη ζωντανός όταν ήτανε έκαμε το εξής στάγμα, σμήνος από ακρίδες, περιέρωσε το μοναστήρι, αυτός δεν έβγαινε έξω, τον ειδοποίησαν ότι ξέρεις γεροντά, Πνοηγήκαμε μαύρης ο κόσμος απ' έξω, δεν άφησαν τίποτα οι ακρίδες Και βγαίνει με τη μαγκούρα του στον αέρα και σταυρώνει και σηκώθει όλο αυτό το νεφος και πήγε και έπεσε κάτω στο γυαλό Χάθηκε ούτε για δείγμα ούτε για σημάδι Μέσα στη ζωή του αυτή έγινε και το ενάλλον Είχανε μελίσσα έξω από το μοναστήρι και

μία αρκούδα, μία άρκτος που βρέθηκε πήγαινε και έτσι τρώγε τα μελίσσα Επιστάτησε εκεί αυτής της διακολλίας, τον ειδοποίησε, αυτό και αυτό, καλά του λέει, πήγαινε του λέει στο τάδε μέρος και να τη γδάρεις και να μας φέρεις το τομάρι στο μοναστήρι, αυτό δεν το κατάλαβε αυτός, πάνε στις περιπτώσεις έκανε υπακοή, τι είπα να πει, πήγαινε στο τάδε μέρος να γδάρεις την αρκούδα και να μας φέρεις το τομάρι στο αυτό, πάνε στις περιπτώσεις ξημέρωσε ο Θεός την ημέρα, επήγει αυτός κάνοντας υπακοή προς τα εκεί, Και βλέπει πεθαμένη την άρκο κάτω και βγάζει το μαχαίρι και τη γδέρνει και του πήγε στο

μοναστήρι το τομάρι Και υπάρχει μέχρι της σήμερον κομμάτι από το αρκουδοτόμαρο αυτό, στο μοναστήρι, εις ανάμνηση του θαύματος, το έχει περισσώσει χάρη Τα άλλο το φάγανε διάφοροι για ευλογία ο ένας, για ευλογία ο άλλος και δεν αφήσανε τίποτα Γνωρίζοντες δε το τι έκανε θαύματα εκεί στην περιοχή ο Άγιος, συνέβη και στον Πειραιά κάποτε να πέσει ακρίδα τέτοια, Πειραιάς δεν ήταν όπως είναι τώρα, ήσαν μερικά σπίτια, τώρα έχει γεμίσει μέχρι τελευταία άκρη και τελευταίο βουνό Αποτέλεσμα είναι ότι μερικοί χριστιανοί που ξέρανε ότι ο Άγιος είχε κάνει θαύμα στον μοναστήριο του έτηζον, πήγανε και φέρανε την Αγία του Κάρα στον Πειραιά

Και όταν ο ιερεύς του μοναστηριού που επήγε την Αγία Κάρα του Αγίου, σήκωσε το χέρι του και είπε Σώσον κύριε των λαών σου, δεν προλαβαίνα τίποτα, σηκώθηκε όλο αυτό το μέχος της ακρίδας και πήγε και έπεσε στη θάλασσα Εις ευγνωμοσύνην δε έχουν κάνει πειραιείς ναών του οσίου Σεραφείμου, σαν άμνησιν δε αυτού του οποίου σας λέγω Τώρα,

ήσαν Τούρκοι εδώ, Εδώ, στο Αμαρούσιο, Ένας Τούρκος, Αφέντης, Ένα πολύ μεγάλο περιβόλη, Και έπαθε την ίδια ζημιά, Από τις Ακρίδες, Του έτρωγαν, Και τη Φλίδα, Όχι τα Φύλλα, Και τη Φλίδα, Κάλεσε λοιπόν, Το δικό του τον Παπά, Του Μάμεθ τον Παπά, Και πήγε ο Παπάς εκεί πέρα, Ο δικός τους, Να ξορκίσει, Να διαβάσει με τον τρόπο του, Στο όνομα του Προφήτου, Του Μάμεθ, Να γλιτώσει, Όπως κάνανε και οι Χριστιανοί, Ούκ Εκείνη φορή, ούκ είναι ακρός, δεν έγινε τίποτα,

Χριστιανός εκείνες τις ημέρες, είχε πληροφορηθεί ότι εδώ σαν Αθήνας, είχε έρθει η Αγία Κάρα του Αγίου, και πάει στον Τούρκο και του λέγει, αν θέλεις του λέει αφέντη να γλιτώσει το περιβόλι σου, κάλεσε λέει τον παπά τον Ορθόδοξο, τον Χριστιανό, να φέρει κάτι και θα δεις τα αποτελέσματα, αυτός μπροστάζει την απελπισία ότι έχανε όλους τους κόπους αυτούς, εκάλεσε δέχτη και εκάλεσε το δικό μας, όταν μπή Η Αγία Κάρα στο Περιβόλι, Έφυγε όλη ακρίδα, Και απειλάγει και του Τούρκου υπεριουσία, Αυτά είναι βέβαια της Χριστότητας, της Αγάπης των Χριστιανών και των Ανθρώπων του Θεού, Τότε του δώσε πολλά για το μοναστήριο ο Τούρκος αυτός, Ταυτόχρονα δε, έπιασε το δικό του παπά, Και του δώσε ένα χέρι ξύλο, που αν ζουν θα το θυμάται ακόμα, Τον

έδιρε το δικό του, Βέβαια δεν μετενόησε αυτός, Δεν άλλαξε ζωή, Δεν έγινε χριστιανός, Αλλά της έφασε, Επίσης, έχει ένα άλλο ωραίο, πολύ διδακτικό. Όταν περνάμε από τα χώστια για το μοναστήρι ή όταν επιστρέφουμε, περνάμε από ένα χωράφι μέσα στο οποίο λέγεται ακόμη του καλογύρου το χωράφι αυτό.

Είχε δώσει εντολή στους καλογύρους ότι όπου και αν βρίσκονται, όταν θα ακούσουνε καμπάνο το Σαββατοβράδυ στον Εσπερινό θα αφήνουν και η δουλειά στη μέση. Θα τα εγκαταλείπουν και θα φεύγουν. Αυτό το χωράφι, στο να πάει κανείς κάτι στο μοναστήρι, είναι περίπου τρία τέταρτα, μία ώρα, τόσο θα είναι, τόσο θα πρέπει Έτσι και λοιπόν Σάββατο βράδυ και πήγανε και δουλεύανε εκεί πέρα οι μοναχοί Ακούσαν την καμπάνω στο μοναστήρι, αλλά είδαν ότι ήταν μια γωνία ακόμη, μια ώρα δουλειά Έλα να το φτιάξουμε και το άλλο, να το σπήρουμε, να μην ξαναρθούμε ημέρα ολόκληρη εδώ, να πάμε σε ένα άλλο Είναι κάτι το λογικό σαν άνθρωποι Επίσης περιπτώσει κάθεσαν αυτοί πιο πίσω κάποια ώρα και το φτιάξαν Αυτός είδε ότι δεν πήγαν στον Ισπερινό Όταν

πήγαν, τι σε συνέβη, γιατί δεν έρχεσαν στο Ισπερινό Λέγε ότι αυτό και αυτό Την ώρα που χτύπησε ο Ισπερινός, προετοιμασία, εμείς θέλαμε μια ώρα ακόμη Γιατί να χάσουμε ολόκληρη ημέρα Συσκεφτήκαμε να μείνουμε να το φτιάξουμε Πώς θα τελευταίρα να πάμε σε ένα άλλο κομμάτι, σε ένα μεγάλο Δεν ξέρετε λέγει ότι ό,τι εργάζεστε την ώρα της αργίας είναι κατηραμένο, Δεν ξέρετε ότι ο Θεός έξι μέρες εργάστη την Εβδόμια να πάφτει, Δεν ξέρετε ότι ό,τι βάλετε μαζί με τις ημέρες της εργασίας που θα προέρχεται από χρόνον αργίας θα χάσει και θα μολύνει και το άνω, Πηγαίνετε και να μην ξανατοκάνετε,

Σαββατοβράδυ λέγοντας, Κυριακή το πρωί μετά την Εκκλησία, φέρτε ένα μουλάρι εδώ, ανεβαίνει στο μουλάρι, Παρκεσίνες, Ανεβάμε στον Μουλάρι, Πάμε εκεί που σπέρνετε, Πάνε εκεί που σπέρνανε, Πού είσανε το βράδυ που σπέρνανε, Σε ποιο μέρος, Είπε λοιπόν αυτός, Να, αυτό το κομμάτι, Βάλε του λέει σημάδια εδώ, Και βάζει σημάδια, Πέτρες, Ξέρω εγώ τι έβαλε, Χώρισε το κομμάτι αυτό, Τίποτε άλλο, Αυτή, Ήρήσανε, Πάνε στο μοναστήρι, Έμεινε η υπόθεση, Ήρθε το θέρος, Άλλοκαίρι αφαιρείσουν, Όταν πρώτον αφαιρείσουν στο χω Υποτακτικό. Βάλε, του λέει, φωτιά εδώ, Σ' αυτό να καεί.

Βαλοκαίρι φωτιά, θα φτάνε στην Αλβανία η φωτιά. Τι λέει η έρωτα του λέει, βάλουν φωτιά. Βάλε φωτιά Σ' αυτό που σου λέω. Αυτό δεν μπορεί να μπει Μαζί με το ευλογημένο. Αυτό είναι κατηραμένο, πρέπει να καεί. Φωτιά δεν βάζει όμως. Βάλε φωτιά, δεν βάζει φωτιά. Το αναγκάζει και βάζει φωτιά. Και η φωτιά σαν να ήταν κάποιος λογικός άνθρωπος. Επήγε βόσκοντα και έκαψε όλο αυτό το χωρισμένο χωρίς να έρθει στο άλλο, χωρίς να βγει απ' έξω στο λόγο να πάρει φωτιά και να καίγεται ακόμη από τότε η φωτιά που θα έβαζαν. Και υπάρχει μέχρι τη σήμερα και όσοι περνούν εκεί πέρα διδάσκονται, αν θέλουν να

διδάσκονται, αν θέλουν να διδάσκονται και εμείς ούτε καν υπολογίζουμε τέτοια πράγματα. Είναι και οι νόμοι παράνομοι δικοί μας οι φτιαγμένοι και καταλαβαίνετε το τι γίνεται στην περίπτωση αυτή Μια άλλη ωραία περίπτωση που μπορεί να χρησιμεύσει είναι όταν ο άνθρωπος είναι του Θεού δεν πρέπει να φοβάται Επήγαιναν δύο με τα λογά τους στο μοναστήρι να προσυνήσουν και να εκκλησιαστούν Μας του λοιπόν και ένας τουρκαλάς με το δικό του άλογο πήγαινε λοιπόν στο δρόμο μαζί τώρα και αυτός ήβριζε το μοναστήρι, ήβριζε τον μοναχόν, τον ηγούμενο, πήγαινε για να σφάξει κατσίκι, να τον περιποιηθεί, να φάει και να πιεί και αγύρισκη. Του έλεγαν οι άλλοι, δεν είναι όμορφα πράγματα αυτά, να σέβεσαι λίγο, δεν είναι ανάει να πας στο μοναστήρι να φας και να πιείς και να αλευλατήσεις.

Αυτό πρέπει να το κάνεις και έξω εσύ, να μην το κάνεις αυτό το πράγμα. Τίποτα αυτός και έφτασαν στο μοναστήρι. Κατέβη, κάνει δύο, πάει να κατέβει ο Τουρκαλάς από το άλογο, Δεν μπορούσε να κατέβει από το άλογο, Πάει να κατέβει, Δεν μπορούσε να κατέβει, Πάει να κατέβει, Δεν μπορούσε να κατέβει, Βγαίνει ο γέροντας έξω, Κατέβα του λέει, Δεν μπορώ, Τάχασε αυτός, κίτρινος, Πήγαινε σαν μαντολίνο, Από την τρεμούλα του, Από αυτό που του συνέβη, Λέει, Κατέβα του λέει, Και όταν του είπε κατέβα, Τον έπιασε και μόνος του, Και τον κατέβασε, Του πέφτει στα πόδια, Τ Του ζητάει συγγνώμη, και από τότε αυτός, όχι άλλαξε, έγινε τελείως διαφορετικός άνθρωπος, Την άνθρωπη του Θεού,

Μου λέγε προχθές κάποιος σε ένα σημείωμα, Αν έρχεται ένας λέει να σε σκοτώσει, Τι δεν σου κάνει λέει ο Θεός, Αν δεν αμηνθείς, Για να έρθει να με σκοτώσει, Θα να πει ότι πήρε την άδεια, Και αν πάρει την άδεια, Θα έρθει να με σκοτώσει, Αλλά θα μπορέσει να έρθει να με σκοτώσει, Αν δεν έχει πάρει την άδεια, Τι του είπε ο Πιλάτος του Χ Χριστού. Το ξέρεις, του λέει, ότι έχω δικαίωμα να κάνω και λοιπά. Δεν έχεις κανένα δικαίωμα, του λέει, αν δεν ήταν έδεδομένο άνθα. Αν δεν έχει υπογραφία από πάνω, δεν έχεις κανένα δικαίωμα.