Ὁ Κύριος στὴν Ἔρημο

Ἡ ἀγγλικὴ μεταγραφὴ εἶναι αὐτόματη μετάφραση τῆς πρωτότυπης ἑλληνικῆς διάλεξης. Ἐνδέχεται νὰ περιέχει σφάλματα· ἡ πρωτότυπη ἑλληνικὴ ἠχητικὴ ἐγγραφὴ εἶναι ἡ ἔγκυρη πηγή. Ὁρισμένα ἀποσπάσματα παραλείπονται βάσει ἐκδοτικῆς πολιτικῆς.

Let me, in my turn, offer you a wish, just as you have offered one to me; not 'many years,' as we are used to saying, or 'blessed years,' and so on. What we should wish one another is 'a good Paradise.' That is the most complete thing worth wishing for another person: that if he lives this year too, or however many years God grants him to live, his end may be a good Paradise. If you want to look into this,

since unfortunately many of us do not know how to offer a wish, open the Book of Numbers, chapter six, and read verses 22, 23, and 24. There God teaches man how to bless his fellow man. We have made one basic mistake, and it is this. Time cannot be happy in itself, nor can it create happiness for man. For time does not make man's happiness; rather, man makes the time good,

holy, useful, and so on. You may take what I am about to say the wrong way, but look at the effort being made these days to change man. To change him for the better through systems, laws, all sorts of things. And nothing is going to come of it. Why? Because if man himself does not change, nothing changes. External things do not change man. Man changes the externals, while man himself stays the same. Just as he was in '81, so he passed into '82.

He changed his shirt, of course, he changed his suit. But himself he did not change; his passions he did not abandon; his sins he did not wipe away; his thinking did not change. So how does the year change anything? With a little wish, 'a prosperous and happy New Year.' It is laughable, laughable, to put it no stronger. What can you say? Since I myself do not change, how is it possible for outside factors to make and create happiness for me, when I am living in misery, living in sin?

I do not want to receive and come to know and live with the one who supposedly creates happiness here and there. How is this happiness made? I will make a little more money. At most, if I have had one girlfriend until now, I will make it two. If I have no car, let me get a car too. And if my television is not in color, let me get a color one too. What comes of all this? Was any happiness created? Is this happiness?

These are external things which have no influence whatsoever on what is inside. Can you heal my wound from the inside out? Trying to heal me from the outside in will not do it. The wound will remain within, and one day it will send us to the grave. And yet we continue in the same way—even those of us who call ourselves Christians and practice our religion. We go on believing that with one external wish everything has been set in order. With a card, with a telegram, with a phone call, with a gift. That this will create all the happiness of the year. How many years have we been saying these things?

Did anything change? Nothing, nothing changed. Many who phoned me and said 'many years,' I tell them: last year you said the same to me, but nothing came of it; 'a happy year, ' and so on, and I saw nothing; the longer we go, I say, the more the horizon clouds over, which means the wish is not the right one. In any case, I do not know how you would want to think about and feel these things, but the one thing I want to say is this: if we ourselves do not change, then neither do the years change, nor do the years. I have also said this before:

what does 'many years' mean for the Christian, for man in general? What does 'many years' mean? To live many years here? Is life here so happy, does the world have such a good time of it? I hear anguish, I hear torments, sorrows, fears; in a little while the sirens will sound, in a little while the knives will come out. Where is the happiness for which you want to live many years here? What is the point? And when you say to the Christian, to man in general,

'many years,' you are mocking him. Man is eternal. Many years, however many they are, even a billion, are laughable before eternity. We have never reflected, never reasoned, that from the moment we are conceived in our mother's womb we will live in eternity. Whether they blow us up with TNT or not, we shall live for all eternity. It is futile: spirits cannot be killed. They cannot be crushed beneath a hammer, nor can they be destroyed by poison. A human being is spirit; he is now an immortal soul.

So then, when I am eternal and you say to me 'many years,' you are mocking me. Whether I want it or not, I will live in eternity. What depends on me is whether I live with God or with the devil. That, yes; the one thing is one thing, the other is another. But I will live, I will live in eternity. Spirits are not lost, however much we may wish to wipe them out, however much we want to say that the grave is the end, and so on and so on. It is not so. And yet my subject is not this; rather, it comes from these things which I have

encountered here and which we encounter every day. As human beings, we think we have an obligation to offer someone a wish on these days, something special above all, 'many years,' and so forth. My beloved, the number changed. From '81 it became '82. Nothing else changed. Time did not change. We write the number; instead of writing '81, we will write '82, three hundred and sixty-five days.

And if we live, we will write '83. Nothing else. Time hurls you toward eternity; it cannot change you, nor can the grave; nothing is going to change us. So think it through, set it before you like this, and maybe you will begin to think a little differently and stop deceiving yourself. The outside factors are not to blame for our misery; the inner ones are. We are the ones who make both the good years and the bad years. People speak quite seriously of the Golden Age of Pericles. Why was it golden?

Was Pericles scattering gold everywhere? The circumstances were different because people lived differently and created different conditions. It is I who create misery or happiness within me and around me. If I do not become a true human being, society will naturally be a jungle. But if the human person becomes truly human, society can become Paradise beginning today. That, then, is the point. God, in His goodness and forbearance, has granted us these additional years, even allowing us to reach 1983, so that we may become better.

As Paul says in the second chapter of Romans, ‘The goodness and forbearance of God lead you to metanoia, to repentance. ’ This is why God has added more time to our lives—not for weddings, engagements, studies, building projects, travel, or anything else. All these things, if they happen, well and good; and if they do not happen, again, well and good. But if the one thing does not happen, the soul's coming to know Christ, then it is not good. Whether they happen or not, it is well. But if the time that was added was not used

so that a person truly came to know Christ, the Creator, the One with whom he must live for eternity, and the One whom he will face one day, whether he wants to or not, then it is not well. So let us thank Him for still waiting for us. Let us thank Him for bearing with us. But let us, for our part, do what we must in order to be edified. For this is what He will say: I waited for you, I added time for you, I bore with you, you have done so much against Me, and still I wait for your return.

Did it not strike you these days when John came forward and said to the people, Repent, for the Kingdom of Heaven is at hand? Did it not strike you today when Christ came forward into His public ministry and says the very same things that John said, Repent, for the Kingdom of Heaven is at hand? Does it not strike you, what the Church says every evening, receive me in repentance and confession? Does it not strike you what the Cantor says for every person who has departed: “Through metanoia—through repentance—I too have found the way”? Nowhere else; learn the word that is called metanoia, repentance,

and put it into practice, because as a human being you will fall. If you have not learned this word and made it your life, then whoever you may become in this world, however accomplished, successful, and made you are reckoned to be, as we younger ones like to put it, you have failed. This is the issue. The whole weight upon a person lies there. At what moment will the camera lens of death find me, find you, find us? In repentance, set in order, we have won. Unrepentant, whoever we may be.

Whoever we may be. That is why Satan wages war against us: to steal the present from us and to promise us the future. Something we could do today he postpones to tomorrow. And when tomorrow becomes today, he postpones it to the next day. This is one of Satan’s tricks: to rob us of the time granted by His kindness and forbearance. Learn this well, and watch your logismoi—your intrusive thoughts. Pay attention to what enters your head, and discern whether it comes from you or from the other one,

the one with the tail and horns. Struggle against it at precisely this point, because Satan will not leave you alone for a single moment. Satan has no bed; Satan has no bed. Just as a burial shroud has no pockets. Let us not willfully shut our eyes or bury our heads in the sand. This is reality; learn to see it as it is. A burial shroud has no pockets—not even for a handkerchief, much less for all the other things we burdened ourselves with in this world,

acquiring them by honest means or by treachery, only to take them with us. Nothing. For we brought nothing into this world, and so we can take nothing out of it. Here, then, is the philosophy, how a person ought to conduct himself in this world. In any case, I repeat, this is not my subject. This is not what I came to speak about tonight when I left my house. I wanted to dwell on something else, and I said these things too, which can be of use.

As you know, as Orthodox, within these fifteen days we have come face to face with a chain of feasts, with great events and with great teachings. The Nativity of Christ, a great matter; the Circumcision of Christ, a great matter; Jesus at twelve years old in the Temple, a great matter; Jesus at the Jordan, a great matter; Jesus today entering His public ministry, a great matter. Have we been edified by these things? Have we gained anything from them?

We heard Jesus preaching; we saw Christ fulfilling all righteousness, so that we too might walk in His footsteps and do the same, if we wish to meet Him one day. Or did the feasts simply pass, while we returned to the routine of life? Many were even displeased, and many were heard saying, “Oh, let these feasts be over too, so that we can have some peace! ” As though Christ came into the world to bring hardship upon people! Christ came to give rest to the world, not to weary it. Christ alone is no burden;

He alone takes others upon Himself without burdening anyone. If people were wearied, it is because they did not take care to live these days and these events exactly as Christ would preach and as Christ would teach. If anyone wished to look at things in their chronological order, he would see that from the Church's official events one piece is missing, which is very instructive if we attend to it. Open, for example, the events in Matthew, see how he recounts them,

how he presents that He would come to be born, how He is born in Bethlehem, what took place afterward, how official, educated men came and sought Him, the so-called Magi and so on, how He fled from Herod's sword into Egypt, how He remained there, how He returned, and so on; and he presents Him at twelve years old in the Temple, and from there he presents Him at thirty years old at the Baptism. Here there is a gap, from the age of twelve to thirty. Yet those years contain many events—serious events in His life—and many lessons for us.

For those of you who wonder about this and don't know exactly, let me tell you that there is both a cassette tape and a small book that describes where Christ was from the age of twelve until around thirty. You can find it at the shop, and out there as well. But I wanted to dwell on something else. What both the Evangelist Matthew and the Evangelist Luke record, as they in turn relate these events, is that Christ was tempted. He was tempted.

Christ was tempted. He was put to the test, you see, by the devil. Christ was. Yes, Christ. And for many this may be something they have never heard before, because for them the New Testament is merely a decorative book, not something to study. They don't know this, and they hear it for the first time, that Christ was put to the test by the devil. Someone will ask, was this necessary?

Yes, in many respects. But the first, the basic, the essential reason was that He had to be tested by the devil, and precisely in the desert, in order to prove that Adam fell through carelessness, and not that God had made him in such a way that he could fall. Did Adam have anyone to consult when he needed support? Did Adam and Eve wrestle with the devil?

Yes. Were they defeated? Yes. Did the new Adam wrestle with the devil? He did. Did He conquer? Yes. What does this prove? That the first man failed to be watchful and is therefore responsible. This had to happen.

It was also necessary so that every person might learn that, from the moment he becomes a Christian, he enters a state of spiritual warfare. Simply because he decided to become a Christian, simply because he began to make the sign of the Cross, simply because he began to go to church, simply because he thought to go to Holy Confession, he must know that he is in a state of warfare. And do you know when the Christian's state of warfare begins? From the day he is baptized.

From the day he is baptized, a person is in a state of warfare; from the moment he spits upon Satan, from the moment he says to him, 'I renounce you, Satan, and I join myself to You, Christ,' from that moment he is in a state of warfare. Let me pass on to you a saying of the divine John Chrysostom concerning these temptations of Christ, about what a person must keep in mind. For indeed, for this reason you have received weapons, O Christian, not so that you would be idle, but so that you would fight. What are the weapons, someone will ask?

Read the parable of the Prodigal Son, and go and listen, when the priest who baptizes the child anoints it with oil, to what he says to it; and then you will understand that from this point on we are in a state of hostility. He anoints the child with chrism and says to it, 'to tread upon serpents and scorpions and upon all the power of the enemy.' What is this? It is that he will wrestle with the devil, and grace is given to him so that he can resist.

A Christian cannot exist without being tempted. Satan already has his own; he does not tempt them. You will see, before long, when unbaptized children begin to be out and about, because of civil marriages and the like, that those children will not quarrel among themselves, will not whine at one another, will not fight with one another, as we say. You will see this in practice. Those of you who have been to the Holy Land and have

seen the little Muslim children who are unbaptized will say, “What is this—Paradise? ” None of them bothers another. There may be ten, twenty, thirty, fifty, even a hundred children in the neighborhood. One pushes another along on a bicycle; then one gets off and lets another ride. If one of them falls, they all run over together and help the child up. There is no complaining, no commotion, no quarreling—nothing at all. But put just two of our baptized children together, and one will scratch the other’s eyes out.

You will see this shortly, and from it you will understand what it means to be baptized, what it means to be a person sealed with the grace of the Holy Spirit—in practice, that is, what I am telling you. So this is what he says: Christ permits it from the moment you come into His company, so that you may learn that you must not be idle, that Christianity is not laziness, but that you must fight. For this reason God does not even prevent the temptations from coming.

That is why he says it: He does not prevent anyone from being tempted, first, so that you may learn that you have become far stronger, that you can even drive Satan back, beaten down below. I read a letter from a young man from abroad, who has come as a monk to the Holy Mountain and was writing to his mother and his father: I am waiting for you to come and become monks, but until then, if you want to conquer Satan, learn to say the prayer, 'Lord Jesus Christ, have mercy on me,' and all your logismoi, your intrusive thoughts, will be dissolved.

He found it; the man became stronger. Anthony the Great says that from the moment Christ came into the world, man grew greater. What does it mean that he grew greater? Satan remained at the same height, with the same powers. The Christian, together with Christ, becomes higher and storms Satan's stronghold. Of course, if the Christian again does not receive Christ, he will once more be the lesser and will take his beatings from Satan. But if he takes hold of Christ, things change. “So that you may learn,” he says, “how much stronger you have become.

” Then again, it is so that you may remain realistic about yourself. This is why temptations come: so that you do not say, “Now I am somebody. ” You are nothing. Keep yourself in check; remain steadfast in prayer, in the true faith, in hesychia—inner stillness—in self-control, and armed with every weapon. For Satan has not died. Satan is still here, ready to seize you. Therefore, keep yourself in check and remain realistic about yourself. “Do not be puffed up by the greatness of the gifts, ” thinking, “I have become someone, and I fear no one.

” Never allow such a thought to enter your nous, your spiritual mind. For temptations have the power to keep you humble. Fourth, so that through them you may be made stronger and more resilient than any iron. For truly, the more a person is tempted by Satan, the more firmly established he becomes in his faith. The stronger he is, the more he endures, and he is also in a position to guide and to help others. Fifth, so that you may receive clear proof of

the treasures entrusted to you—that you may have clear evidence of what you received from the moment you drew near to Christ. Therefore, since, I repeat, you have followed the path of Christ, you cannot but be tempted. When Christ himself was tempted, who are you and I to go untempted? Let us not expect any rest. Satan, day and night, until the very hour the Angel takes our soul, will keep laying claim to us. Anthony the Great,

who as the God-bearer is celebrated this coming Sunday, of him it is told that the Angel was holding his soul and departing, and Satan had grabbed his beard and was saying, 'Ah, you slipped away from me, Anthony, ' and Anthony answers and says, 'Not yet.' His soul was already in the Angel's hands, it had left the body now, and he says in humility, not yet, I have not slipped away from you, I am still in danger. We, meanwhile, do not even reckon with him, do not even take him into account,

do not even consider that at any moment he can swallow us up, can surround us and we lose everything; and many people have suffered exactly this, people who are inexperienced in these matters. The temptations of our Christ, then—I repeat—teach us a great lesson. We too must read about them and seek to look deeply into the heart of the matter. Matthew writes: “Then Jesus was led up by the Spirit into the wilderness to be tempted by the devil.

The Holy Spirit carried the man Jesus into the wilderness to be tempted by the devil. And I told you something of why he led him into the wilderness; there is a reason he took him there into the desert. We too must know this, so that we do not accuse God of having supposedly made Adam in such a condition that Adam would fall. Many people do not want the devil, 'I don't want to hear about him.' But what harm does it do you?

Don't you know that you must hold a right understanding of the devil? 'I don't want him to exist, I don't want to hear of him.' When a person refuses to learn about his enemy, he will quickly fall into his hands.

So first of all I would like to give you the etymology of the word 'devil, ' diabolos. Diabolos comes from diaballo, from to slander, to speak against. You know, the devil does not call himself diabolos; he calls himself diaolos. If you hear him speak about himself he will say, 'we diaoloi,' not 'we diaboloi, ' so as to shake off the slander he first committed against man;

for he slandered God to men. Namely, that it was on purpose, out of envy, out of jealousy, that God would not let them eat from the tree which he had told them not to eat from; and the devil lured them into eating. He slanders God to man, he slanders man to God, he slanders man to his fellow man. And man, rational being that he is, must watch where the information is coming from, in case it is slander; because if it is slander,

then he is in the middle of it, the master-craftsman. And we must discern between the instrument, which is the man, and Satan, who is the source. We see people slandering us; but people are the instruments in Satan's hands. No man who is not held by the devil ever slanders, ever calumniates, ever insults, ever wrongs anyone, ever murders; a man held by an angel does not do this, a man held by Satan does; consequently man is an

instrument in the devil's hands. And that is how a person should see it. We would have no courts, we would have no enemies, if we could make this distinction: that behind that evil man who harms me, tempts me, influences me and so on, stands Satan. We would not have these things, if we could discern it. There would be no courts, no enmities, no murders, no miscarriages of justice, no acts of revenge,

if only we saw him as a captive in the devil's hands. And the captive, you know, has mitigating circumstances. The devil is the one called Satan, the ancient Serpent we read of in the 12th chapter of the Apocalypse; he is also called Satan, and he is a creature, a creature; Satan is a creature. And Satan belonged to the order of the angels; he was an angel. God did not make him Satan, as people say. God made him an angel, and through his own freedom he became Satan.

In the same way, God makes us saints, yet through our freedom we make ourselves like Satan, because we misuse our freedom.

Jude, in his epistle, and you know there is an epistle, not by the Iscariot but by the Brother of God, placed just before the Apocalypse, in verse 6 says the following: 'And the angels who kept not their own first estate, but left their own habitation, he hath reserved in everlasting chains under darkness unto the judgment of the great day.' Angels he had, he says, but they did not stay in their place. And if anyone wants to learn about the fall of the Satans, let him read the 14th chapter of Isaiah. There he will find the fall of Satan, how he thought, being an angel,

to set his throne above the throne of God, and how he was found beneath. Moreover, Peter writes in his Second Epistle, chapter 2, verse 4: “For if God did not spare the angels who sinned. ” God, he says, did not spare those angels who sinned, “but cast them into Tartarus and delivered them into chains of darkness, to be kept for judgment. ” And do you know what this means? If He cast into Tartarus those angels who sinned, will He leave us unpunished when we sin?

Some people say, “God is so kind. ” Was God not kind to the angels? Was He cruel? In any case, then, we must bear in mind that, as a creature, Satan is dependent upon God; this is essential if we are to have a correct understanding of him. Yet as a rational being—a rational, free, spiritual being, higher and more powerful than we are—he causes us misery and suffering and,

in general, pursues every kind of evil activity. against us. He hates us, so to speak, you understand, and this because we are God's possession. And since he cannot strike directly at God, he strikes at his possession. Open, if you like, coolly, the book of Job. See what malice he did not spew out against Job before God, in its first chapter, at verses 11, 16, and 19. See what he did not say and what he did not do.

As then, so always, Satan acts against man. First he said to God that Job loves God only because God blesses him. A lie; Job does not love the Father merely because He blesses him. He does not love Him in order to receive His love in return—no. Job loves God, and God loves Job. It is not that Job loves God because God loves him. But Satan is cunning; that is where he is leading the matter.

And so he says to God, “Stretch out Your hand”—that is, “Move Your protecting hand aside, and let me harm him; then You will see whether he does not blaspheme You to Your face. And indeed God did draw back His hand, and what happened, happened. If you read the eleventh and the nineteenth verses of the first chapter, you will see that within a single day he left nothing standing. The messengers had no time even to arrive before the next one came, telling him that they had been slaughtered, that the flocks had been slaughtered,

that nothing was left standing of the servants and the flocks he owned. And before that one had even finished, at the end the last ones come and tell him that your children, the ten who were in one of their brothers' houses feasting, a wind blew, an earthquake struck, and it killed them all. This is Satan, a sadist against human beings, but people do not want to learn much about him, and that is exactly why we fall into their hands. Do you know what Peter says? What counsel does Peter give us?

If you wish, calmly open his First Epistle, chapter 5, verse 8, and see what he says: “Be watchful; open your eyes. Be vigilant; wake up. Do not fall asleep. Your adversary the devil walks about like a roaring lion, seeking someone to devour. ” We think we are on our own. But he is like a roaring lion: if he did not trip you up here, he will trip you up farther along. He did not trip you today, he will catch you tomorrow. He sows now in order to reap, and Satan has been at this for two thousand years.

Day and night, against you, against man. And not only this, not only against those who are here, but also against those who are down there. And he holds malice. Souls that are already saved, secure, that have laid down the body and are no longer in danger, even those he denounces day and night before God, and he accuses them. Open, if you would, the tenth chapter of the Apocalypse and read verses nine and ten. As you read it, hear what it says, listen.

And I heard a loud voice in heaven saying, “Now have come the salvation and the power and the Kingdom of our God, and the authority of His Christ. For the accuser of our brethren has been cast down, he who accused them before our God day and night.

We hear sometimes what is said about the toll-houses, that one will have a hard time passing through there and so on. Many things we will have confessed, things we have done. Yet he will appear and will speak, he will accuse us. He did this back then, he made that, you are unjust, he is mine, and so on. That is, you will have to swallow your tongue until you pass through, until you arrive. There, finally, where he has not set his goat's hoof, the person nevertheless passes unnoticed. We are of the opinion that we, without war,

without struggle, will be able to pass through this world. Christ Himself wrestled. Is it possible? How is it possible? It is not possible. To me, says the divine Chrysostom, it seems so. The chief forms of temptation, then, encompass everything. “For countless evils are contained in them. ” In the account of Christ’s temptations, he says, all evils are included: serving the belly,

doing things out of vainglory, and being enslaved to the frenzy for money. There are three things, he says, that you must guard against: your belly, the approval of the world, and personal gain. These correspond to the three temptations with which the devil tempted our Christ.

“See—look—where the Spirit took Him and led Him. ” This is what I told you earlier: that He was led into the wilderness, and why He was led there. “Not into a city, not into the marketplace, but into the wilderness. For He wished to draw the devil toward Himself. ” He wants to meet the devil directly, face-to-face, just the two of them. “Not only through hunger,” not through hunger alone, “but also through the place, He gives the devil an opportunity”—He isolates Him, so as to have Him there before him.

“For the devil attacks most of all when he sees people isolated and alone. That is true—profoundly true. Many people fall into despair, sink into utter hopelessness, and even take their own lives because Satan isolates them. He hammers away at them with his own logismos, his intrusive thought. And because of their pride, they do not confess that thought or go to a priest somewhere and tell him about it. so that he can free them from that snare. It is there that Satan defeats a person. This is stated very succinctly here: “The devil attacks,

” he says, “when he sees someone isolated and all alone. ” Once Satan finds him in that state and keeps him from going to speak to someone else about what is troubling him, then Satan will certainly defeat him. And let me tell you about one of his tricks: often Satan, knowing that we may find support in someone who can offer us a sound and helpful word, presents that person to us as an enemy. Take the mother and the daughter. The daughter's first enemy is the mother,

because the mother will tell her what is right, and so he isolates the mother as an enemy. Take the son and the father. The child's first enemy is the father, the one who will tell him no. Everyone is a friend, even the worst enemies. But the father is not an enemy, the father. These are the tricks of Satan. He isolates, he cuts you off from the people who could be of benefit to you, and then he plays you one-sided over there, and he brings you to the point of making you his own,

making you a denier, putting you up to suicide. I repeat once more. That is why he says, “Thus, from the beginning, he attacked the woman. ” This stratagem of his goes all the way back to the beginning. He did not approach while Adam and Eve were together; he came at the moment when Eve was apart from Adam. “Thus, from the beginning, he attacked the woman, taking her when she was alone and finding her separated from her husband. ” He found her far from her husband, and that master schemer managed to join forces with Eve,

so that the two of them together could overcome Adam, who stood alone. These are the stratagems of Satan. These are the stratagems of Satan. Our Christ, as perfect man, was tempted in four things: in the flesh, in the world, by the devil, and in death. These are the four evils that disobedience brought upon mankind. A person must understand that his own flesh is now his enemy, that the world is his enemy, that the devil is his enemy,

and that death—the one who carries him away—is his enemy. But Christ came into the world and conquered all four of them. If we read in John, the sixteenth chapter, verse thirty-three, listen to what He says: These things I have spoken to you, that in Me you may have peace. In the world you will have tribulation, but take courage, I have overcome the world. When a person receives Christ, everything changes. Satan can no longer frighten him; no one can frighten him. Death too, even this He conquered.

Listen to Paul, where he writes to the Hebrews. “Since the children share in flesh and blood, He Himself likewise partook of the same, so that through death He might destroy the one who had the power of death, that is, the devil. ” Christ our God destroyed both death and its author, Satan, when, after they crucified Him, He descended into Hades. That is why Paul says to the Corinthians, in the First Epistle, 15:55: “O death, where is your sting? O Hades, where is your victory?

What can you do now? ” Christ the Nazarene has torn out your teeth and left behind an empty tomb. His Mother, the Most Holy Theotokos, also left an empty tomb; and the graves of all who believe in Him will one day be emptied. And David prophesied beautifully and, in a way, with great comfort. If you have read his twenty-third Psalm, verse 4, where it says, 'Even though I walk through the midst of the shadow of death, I will fear no evil, for You are with me; Your rod and Your staff, they have comforted me.' All this refers to death.

Now he is saying, “Even into Hell I go together with Christ, ” because there, too, everything will be filled with light. This is what the words mean: “Though I walk in the midst of the shadow of death. ” The shadow of death is Hell, where Satan is. But from this point on, there is light. But when a person is one with Christ, with Christ he goes even into Hell. And when Christ goes into Hell, His presence changes all of this. In any case, the point is not only to go there, but also to struggle. 'And having fasted,' it says,

'forty days, afterward He was hungry.' Luke in fact records there that He ate nothing at all. Read it: He ate nothing, forty days and forty nights. Of course, for us, who are not willing to fast even a single evening, these things seem strange. And many even reject them outright as impossible. Yet that is laughable, because we have others as well who for forty days and forty nights ate nothing. For example, the Prophet Moses,

as we read in Exodus, chapter 34, verse 28, “was there before the Lord forty days and forty nights; he neither ate bread nor drank water. And when he comes down after the forty days, look what the Hebrews bring before him; but he says, lift up your head, I cannot carry you on like this, come now, come now. The Prophet Elijah, mentioned in First Kingdoms chapter 19, went in the strength of that food, the cake the angel had given him, and he ate, and went forty days and forty nights as far as Mount Horeb.

So there are others too who fasted forty days and forty nights. We are not called to this, even though we have it in our Tradition. If you read the sayings of the elders you will find, even now, after Christ, in the New Testament, in the life of the Church and especially of monasticism, people who fasted forty and fifty and sixty days. For us, of course, these things seem laughable. We are not called to keep this kind of fast out in the world. Rather, we are to keep the other fast that we can, the one within our measure, the one we are able to do.

Yet we have made no effort at all. In any case, let me read you what it says further on. Afterward He was hungry. Nature steps in and forces the body to hunger. He was a man. During that time, as long as He fasts, Satan does not approach Him. The moment He begins to hunger, here we are, and he even comes gracefully, sideways, cunningly, pretending that he cares for Him.

But his aim is one: is this truly the Son of God? Yesterday at the Jordan I heard, 'This is My beloved Son,' but now I see Him fasting, God fasting, and that is the issue, one moment on the nail, the next on the horseshoe. That is exactly why he puts to Him a misleading question and says, 'If you are the Son of God, ' if you really are the Son of God. “Command these stones to become loaves of bread.

Tell the stones to become loaves—and here You sit, hungry. ” From His answer, the devil would try to determine whether He was the Son of God and what sort of stumbling block he could set before Him next. The Lord answers him, saying, “For it is written: Man shall not live by bread alone, but by every word that proceeds from the mouth of God. ” Christ answered him from Holy Scripture. This shows that Holy Scripture has the power to give us answers, but we do not know how to call upon them,

because we do not read the Scriptures. He says to him, “Satan, the One who has sustained me without food until now has the power to sustain me from now on as well. I do not need you pretending to care, telling me that I should not go hungry or suffer. ” Satan does not give up. He has lost the battle where the flesh is concerned: Christ has kept the fast. The first Adam ate and was cast out; here, the second Adam fasts. Then, it says, the devil takes Him into the Holy City,

and sets Him on the pinnacle of the Temple. This corner still exists to this day, and I have shown it to you, at the Temple of Solomon, about a hundred and fifty meters high. He took Him up bodily and brings Him to the edge there and tells Him to throw Himself down, to jump down, to cast Himself down. And he even props it up with Scripture and says this to Him: You are the Son of God, cast Yourself down, for the secret here is to coax this out of Him, if You are the Son of God, cast Yourself down,

for it is written that He shall give His angels charge concerning You, and on their hands they shall bear You up, lest You strike Your foot against a stone. And Satan speaks to Him from Scripture as well, that it is written, he says, in the ninetieth Psalm, verses 11 and 12: He will send angels to catch You, so that You do not strike Your foot. Christ will not do even this. This is the 'to be seen by men, ' the vainglory by which many people live for the sake of the world.

What will the world say, how will the world see us, how will we hold our place in the world, a thing that preoccupies a person and many times is to the harm of his own soul. In any case, our Christ answers, again it is written, 'You shall not tempt the Lord your God.' It is a war fought with weapons from Scripture, between Satan and Christ. Satan takes them to his own destruction, and Christ throws them back on his head. Many claim they know Scripture by heart, the Jehovah's Witnesses and the like. The devil knows it just as well, and that is how they interpret it. From this a person can conclude that there is a version

where the interpretation is completely opposite to the true one. For over against the interpretation he presents, Christ gives the correct interpretation in this case; yet Satan still does not give up. Next it says, again the devil takes Him to a very high mountain, and shows Him all the kingdoms of the world and their glory, and says to Him, 'All these I will give You, if You fall down and worship me.' He asks Him for just one act of kneeling, telling Him, why go and be crucified to win them; for I am the ruler of this world, did not Christ tell him.

"Antichrist, where did you get all this?" In other words, Christ acknowledges that Satan really is the ruler of this world, and Satan asks of Him only one thing: a single kneeling, a single act of worship. It is like what we say nowadays, "It's nothing, just a kiss, just a caress, just a little something." It is something. People say, what does any of that matter? That is exactly what he is saying to Him. Yes, why go and be crucified for it? It is such an easy thing: just kneel to me once, and I will give you all of this,

all the things that you are about to shed your own blood to win. And the answer...

Να μου επιτρέψετε να ευχηθώ και εγώ με τη σειρά μου όπως μου ευχήθετε εσείς, όχι χρόνια πολλά όπως έχουμε συνηθίσει ή χρόνια ευλογημένα κλπ. Ο ένας με τον άλλον πρέπει να εύχεται καλό παράδεισο. Αυτό είναι το πιο περιοκτικό που αξίζει να του ευχηθείς του άλλου και αν ζήσει και φέτο ή όπως τα χρόνια του είχε ο Θεός να ζήσει, το τέλος του να είναι καλός παράδεισος. Εάν θέλετε περί αυτού, γιατί πολλοί μας δυστυχώς δεν ξέρουμε πώς να ευχόμετα, να ανοίξετε στους αρθιμούς, στο έκτο κεφάλαιο να διαβάσετε, Αποστήχος 22, 23, 24 Ο

Θεός διδάσσει τον άνθρωπο πώς να εύχεται στον συνανθρωπό του.

Έχουμε κάνει ένα βασικό λάθος και είναι το εξής Ο χρόνος δεν μπορεί να είναι ευτυχισμένος αφέ αυτού του και να δημιουργήσει ευτυχία στον άνθρωπο Διότι ο χρόνος δεν κάνει την ευτυχία του ανθρώπου, ο άνθρωπος κάνει το χρόνο καλών, άγιων, χρήσιμων και ούτω καθεξής Ίσως το παρεξηγήσετε κάτι θα σας πω, βλέπετε κατά αυτάς τι προσπάθεια γίνεται για να αλλάξει ο άνθρωπος Επί το καλύτερο, Συστήματα, Νόμοι, Πράγματα κλπ. Και δεν πρόκειται να γίνει τίποτα.

Γιατί? Διότι εάν ο άνθρωπος δεν αλλάξει, δεν αλλάζει τίποτα. Τα έξω δεν αλλάζουν τον άνθρωπο. Ο άνθρωπος που αλλάζει τα έξω και ο άνθρωπος μένει ο ίδιος. Όπως ήταν το 81, επέρασε το 82. Άλλαξε βέβαια το πουκαμισό, άλλαξε το κουστούμι του. Τον εαυτόν του δεν τον άλλαξε, Τα πάθη του δεν τα εκατέλειψε, Τις αμαρτίες του δεν τις εξαφάνισε, Σκέψην δεν άλλαξε, Πώς αλλάξει το έτος, Με μια ευχή, Έσιων και Ευτυχές στο νέο έτος, Αστεία, Αστεία να μην πω άλλη λέξη, Τι πάνε πιες, Πόσον εγώ δεν αλλάζω, Πώς είναι δυνατόν, Εξωτερικοί άλλοι παράγοντες να μου κάνουν και να μου δημιουργήσουν ευτυχία, Εφόσον εγώ ζω μέσα στη δυστυχία, Ζω μέσα στην αμαρτία, Δεν θέλω εκείνον που δημιουργεί

ευτυχία και εδώ και εκεί να τον δεχτώ και να τον γνωρίσω και να τον ζήσω Πώς είναι δύο θα κάνω λίγα χρήματα ακόμη Το πολύ πολύ αν έχω μια φιλενάδα μέχρι τώρα τις κάνω δύο Αν δεν έχω αυτοκίνητο να πάρω και αυτοκίνητο Και αν η τηλεορασία μου δεν είναι έχρωμα να πάρω και έχρωμα Τι βγαίνει από αυτό, δημιουργήθηκε ευτυχία, αυτή η ευτυχία Τα είναι εξωτερικά πράγματα τα οποία δεν έχουν καμιά επίρρεια στα εσωτερικά Μπορείς να μου θεραπεύσεις την πληγή από μέσα προς τα έξω Το να μου θεραπεύσεις από έξω προς τα μέσα Αυτή θα μένει μέσα και κάποια ώρα θα μας στείλει στα γεπαρίσα Και εν τότε συνεχίζουμε ακόμη και εμείς οι λεγόμενοι χριστιανοί που θρησκεύουμε Να πιστεύουμε ότι με μια ευχή εξωτερική τακτοποιήθησαν τα πάντα Με μια κάρτα, με ένα τηλεγράφημα, με ένα τηλεφώνημα, με ένα δώρο Ότι αυτό δημιουργήσει όλη την ευτυχία

του έτους Πόσα χρόνια δεν τα λέμε αυτά, άλλαξε τίποτα, κεραία, δεν άλλαξε τίποτα, πολλοί που μου τηλεφώνησαν και μου είπαν χρόνια πολλά, πέρσι λέω μου τάπησα, αλλά δεν έγινε τίποτα, φτυχισμένο και λοιπά, τίποτα δεν είδα, όσο πάμε λέω συνεφιάζει ο ορίζον, που κατά συνέπεια η ευχή δεν είναι σωστή Εν πάση περιπτώσει δεν ξέρω πως θα θέλατε εσείς να τα σκέφτεστε και να τα αισθάνεστε αυτά τα πράγματα, εκείνο μόνο που θέλω είναι ότι εάν εμείς δεν αλλάξουμε, ούτε οι χρονιές αλλάζουν, ούτε οι χρονιές. Επίσης κι άλλο το έχω πει, τι είπα να πει χρόνια πολλά για τον χριστιανό, για τον άνθρωπο γενικά, τι είπα να πει χρόνια πολλά, να ζήσει πολλά χρόνια εδώ, είναι τόσο ευτυχισμένα εδώ στον κόσμο, τόσο καλά περνάει ο κόσμος, εγώ ακούω αγωνία, Εγώ ακούω

βάσανα, θλίψεις, φόβους, σιρήνες θα χτυπήσουνε σε λίγο, μαχαίρια θα βγουνε σε λίγο Που είναι η ευτυχία που θέλεις να ζεις χρόνια πολλά εδώ, τι να κάνεις Και όταν λες τον χριστιανό στον άνθρωπο γενικά χρόνια πολλά, τον κοροϊδέδεις Ο άνθρωπος είναι αιώνιος, τα πολλά χρόνια όσα να είναι ένα δις εκατομμύριο είναι αστεία μπροστά στην αιωνιότητα Δεν έχουμε φιλοσοφήσει ποτέ μας ότι από τη στιγμή που θα συλληφθούμε στην ιδί της μητέρας μας θα ζούμε στην αιωνιότητα Είτε μας πετάξουν δεν είναι και είτε δεν μας πετάξει Θα ζούμε στην αιωνιότητα Βάναε χαμένα, τα πνεύματα δεν σκοτώνουν, δεν μπαίνουν κάτω

από το σφυρίνα, ούτε με δηλητήριο Εξοντώνονται τα πνεύματα, είναι πνεύμα, είναι ψυχή πλέον Όταν λοιπόν εγώ είμαι αιώνιος και μου λες χρόνια πολλά με κορχιδεύεις Είτε το θέλω είτε όχι, θα ζω στην αιωνιότητα Εκείνο που εξαρτάται από μένα είναι να ζω με το Θεό ή με το διάβολο Αυτό ναι, άλλο το ένα άλλο το άλλο Αλλά θα ζω, θα ζω στην αιωνιότητα Τα πνεύματα δεν χάνουν Όσο να θέλουμε εμείς να τα εξαλείψουμε Όσο θέλουμε εμείς να πούμε ότι ο τάφος είναι τέρμα και τα λοιπά και τα λοιπά Δεν είναι έτσι Εντούτης όμως το θέμα μου δεν είναι το αυτό Αλλά εξαφορμής αυτών των οποίων και εδώ αντιμετώπισα και καθημερινώς αντιμετωπίζουμε, σαν άνθρωποι νομίζουμε ότι έχουμε υποχρέωση να ευχηθούμε σε έναν άνθρωπο αυτές τις ημέρες, κάτι εξοχήν, χρόνια, πολλά και λοιπά.

Αγαπητοί μου, το νούμερο άλλαξε. Από 81 έγινε 82. Τι πότε άλλο δεν άλλαξε. Ο χρόνος δεν άλλαξε. Το νούμερο γράφουμε, αντί να γράφουμε 81, θα γράφουμε 82, 365 ημέρες. Και αν ζήσουμε θα γράφουμε 83. Τι πότε άλλο. Ο χρόνος σε ρί, πιένεις για την αιωνιότητα, δεν μπορείτε να αλλάξει ούτε ο τάφος, τίποτα δεν πρόκειται να μας αλλάξει Για φιλοσόφησε το βάλτο έτσι εκεί, μήπως αρχίσεις και σκέπτεσαι κάπως διαφορετικά και μην πλανάσαι Δεν φταίνε οι εξωτερικοί παράγοντες για τη δυσδαιμονία μας, φταίνε οι εσωτερικοί, εμείς είμαστε εκείνοι που κάνουμε και τους καλούς χρόνους και τους καχούς χρόνους Χρυσού σε όντου

περί κλαίος, λέει, σοβαρά, γιατί ήταν Χρυσός, σκροπάγανε Χρυσό έτσι, περιστάσεις, οι άνθρωποι ζήσαν κάπως διαφορετικά, μιουργήσαν καταστάσεις, οι άνθρωποι, εγώ δημιουργώ τη δυσιδαιμονία ή την ευτυχία επάνω μου και γύρω μου, αν εγώ δεν γίνω άνθρωπος, είναι φυσικό η κοινωνία να είναι ζούμπλα, αν ο άνθρωπος γίνει άνθρωπος, θα γίνει παράδειστος η κοινωνία από σήμερον, θέμα λοιπόν είναι αυτό, και η Χριστώτης του Θε Ου και η μακροθυμία που μας πρόσθεσε των χρόνων αυτών να γράφουμε και 83, αυτό είναι για να γίνουμε καλύτεροι, η Χριστότης και η μακροθυμία του Θεού λέγει ο Παύλος στους Ρωμαίους το δεύτερο, εις μετάνοιαν μασάγει, αυτός είναι ο σκοπός που προσετελθεί ο χρόνος εκ μέρους του Θεού, ούτε για γάμους, ούτε για αραγώνες, ούτε για σπουδές, ούτε για χτίσιμο, ούτε για

ταξίδι, ούτε για τίποτα. Όλα αυτά, κι αν γίνουν, έχει καλός, κι αν δεν γίνουν, πάλι έχει καλός Αν όμως δεν γίνει το θέμα της γνωριμίας, της ψυχής με τον Χριστό, δεν έχει καλό Αλλά είτε γίνουν, είτε δεν γίνουν, έχει καλός Αν όμως ο χρόνος ο οποίος προσετέθηκε, δεν χρησιμοποιήθηκε να γνωριστεί ο άνθρωπος πραγματικά με τον Χριστό, με τον Δημιουργό Με αυτόν που πρέπει να ζει στην αιωνιότητα και με αυτόν που θα βρεθεί αντιμέτωπος μίαν ημέρα, αν το θέλετε όχι τότε δεν έχει καλός. Γι' αυτό ας τον ευχαριστούμε που μας περιμένει ακόμη. Ας τον ευχαριστούμε που μας ανέχεται. Αλλά και εμείς από την πλευρά μας ας κάνουμε αυτό που πρέπει για να ωφεληθούμε.

Γι' αυτό θα πει εγώ σε περίμενα, εγώ σου προσέθεσα, εγώ σε ενέχθην τόσα μου έχεις κάνει και ακόμη περιμένω την επιστροφή σου. Δεν σας έκανε αίσθηση αυτές τις ημέρες όταν ο Ιωάννης βγήκε και είπε στο λαόν μετανοείτε ειν και γάρι βασιλεία των Ουρανών. Δε σας έκανε αίσθηση σήμερα ο Χριστός που βήκε στο δημόσιο φύο και λέει τα ίδια εκείνα τα οποία είπε ο Ιωάννης μετανοείτε ειν και γάρι βασιλεία των Ουρανών. Δε σας κάνει αίσθηση αυτό που λέει κάθε βράδυ η Εκκλησία εν μετανοία και εξομολογήσει παράλαβε. Δε σας κάνει αίσθηση εκείνο που λέει ο Ψάρτης για τον κάθε νεκρόν έβρον καγόδια της μετανοίας στην Οδόν. Πουθενάλλου,

Μάθε τη λέξη που λέγεται μετάνοια και εφαρμοσέ την, γιατί σαν άνθρωπος θα πέφτεις Αυτή τη λέξη δεν την έμαθες και την έκανες ζωή σου, οποιοςδήποτε και αν γίνεις στον κόσμο τούτον και θεωρηθείς φτασμένος, προκομμένος, φτιασμένος, όπως ξέρουμε να εκφραζόμεθα εμείς οι νεότεροι, απέτυχες Αυτό είναι το θέμα. Το βάρος του ανθρώπου είναι εκεί. Σε ποια στιγμή θα με βρει, θα σε βρει, θα μας βρει ο φωτογραφικός φακός του θανάτου. Εν μετανοία, τακτοποιημένη, κερδίσαμε. Αμετανόητη, οποιοδήποτε και αν είμαστε. Οποιοδήποτε και αν είμαστε. Γι' αυτό και ο σατανάς μας πολεμάει. Να μας κλέβει το παρόν και να μας υπόσχεται το μέλλον.

Κάτι που μπορούμε να κάνουμε σήμερα μας το αναβάλει για αύριο. Και όταν η αύριο γίνει σήμερα μας τον αναβάλει για την άλλη. Αυτό είναι ένα τέχνασμα του Σατανά, να μας κλέβει των χρόνων της Χριστότητας και της μακροτιμίας του Μάθετε το και προσέξετε του λογισμού σας, τι είναι αυτά που πέφτουν μες στο κεφάλι σας Αν είναι δικά σας ή αν είναι του άλλου, με την ουρά και με τα κέρατα Και αγωνιστείτε πάνω στο σημειό να σημαίνει Σατανάς θα σας αφήσει στιγμή, δεν έχει κρεβά το Σατανάς, Σατανάς δεν έχει κρεβά το Όπως και το Σάββανο δεν έχει τσέπες Δεν

θελοτυφλούμε, όσο καμιλίζουμε, αυτή είναι η πραγματικότητα, μάθε να τη δεις όπως είναι, το Σάββανο δεν έχει τσέπτης, ούτε για μίξο μάντιλο, όχι για άλλα πράγματα να φορτωθούμε και να πάρουμε και να μεταφέρουμε που εκουραστήκαμε στον κόσμο τούτον, είτε τίμια είτε μπαμπέσικα και τα αποκτήσαμε, τίποτα, διότι δεν φέραμε τίποτα, γι' αυτό και δεν βγάζουμε τίποτα. Εδώ είναι η φιλοσοφία, λοιπόν, το πώς πρέπει ο άνθρωπος να πολιτευτεί στον κόσμο αυτόν. Εν πάση περιπτώσει, επαναλαμβάνω, το θέμα μου δεν είναι το αυτό.

Δεν ήρθα για αυτό να μιλήσω απόψε όταν έφυγα από το σπίτι μου. Αλλού ήθελα να σταθώ και είπα και αυτά που μπορούν να χρειαστούν.

Όπως ξέρετε σαν Ορφόδοξοι, μέσα στις 15 μέρες αυτές, βρεθήκαμε αντιμέτωποι μιας αλύσεως εορτών, με μεγάλα γεγονότα και με μεγάλες διδασκαλίες Γέννησης του Χριστού, μεγάλη υπόθεση, η περιτομή του Χριστού, μεγάλη υπόθεση, ο Ιησούς δωδεκαετής εντοναό, μεγάλη υπόθεση, ο Ιησούς στον Ιορδάνη, μεγάλη υπόθεση, ο Ιησούς σήμερα στο δημόσιο βίο, μεγάλη υπόθεση Οφελήθημεν έξ' αυτόν, Πήραμε τίποτα από αυτά, Ακούσαμε του Ιησού Κυρίσσοντος, Είδαμε των Χριστών εφαρμόζοντα, Πάσαν

δικαιοσύνην, Ή να τη σύχνεση αυτού περιπατήσουμε, Να κάνουμε κι εμείς το ίδιο, Αν θέλουμε να τον συναντήσουμε μια μέρα, Ή απλώς πέρασαν οι εορτές, Και ξαναμπήκαμε στη ρουτίνα της ζωής, Και πολλοί μάλιστα δυσαρεστήθησαν, Και ακούστησαν κι από πολλούς, Ουφ, να περάσουν και αυτές οι ορτές να ησυχάσουν, ώστε ήρθε ο Χριστός εις τον κόσμο να δημιουργήσει βάσανα στους ανθρώπους Χριστός ήρθε να ξεκουράσει τον κόσμο, δεν ήρθε να κουράσει τον κόσμο, ο μόνος αβαρής είναι ο Χριστός, ο μόνος αβαρής που παίρνει τον άλλον δεν φορτώνει κανέναν Αν οι άνθρωποι επουράστησαν, είναι διότι δεν επρόσεξαν ακριβώς να ζήσουν τις ημέρες και τα περιστατικά όπως ο Χριστός θα κηρύττει και όπως ο

Χριστός θα διδάσει Εάν ήθελε κανείς χρονολογικός να κοιτάξει τα πράγματα, θα βλέπε ότι από την εκκλησία στα επίσημα γεγονότα, λείπει ένα κομμάτι το οποίο είναι πολύ διδακτικό εάν το προσέξουμε Ανοίξετε παραδείγματι τα γεγονότα του Ματθαίου, πως τα αναφέρει, πως τον παρουσιάζει ότι θα έρθει να γεννηθεί, πως γεννάται στη Βηθλαέμ, τι έλαβε χώρα μετά, πως ήρθαν επίσημοι άνθρωποι μορφωμένοι και τον εζήτησαν οι μάγιοι λεγόμενοι κλπ, πως έφυγε από Μαχαίρα Σιρόδου στην Αίγυπτο, πως έμεινε εκεί, πως επέστρεψε

κλπ και του παρουσιάζει, τον παρουσιάζει 12 ετών στο ναό και από εκεί τον παρουσιάζει 30 χρονών στη βάπτιση. Εδώ μέσα είναι ένα κενό από 12 ετών έως 30. Έχει πολλά γεγονότα, σοβαράν ζωή και πολλά διδάγματα μέσα εκεί. Περί αυτού όσοι προβληματίζεστε δεν ξέρετε ακριβώς, σας πληροφορώ ότι υπάρχει και κασέτα και βιβλίο μικρό που αναφέρει πού ο Χριστός από 12 ετών έως 3 κοντά. Θα μπορείτε να το βρείτε και στο μαγαζί και εκεί έξω. Όμως ήθελα να σταθώ σε ένα άλλο μέρος.

Ότι αναφέρει τόσον ο Ευαγγελιστής Ματσαίος, όσον και ο Ευαγγελιστής Λουκάς, όπου με τη σειρά μας αναφέρουν τα γεγονότα αυτά, μας αναφέρει ότι ο Χριστός επιράστη, επιράστη, ο Χριστός επιράστη. Έδωσε εξετάσεις που, ξέρετε, στον Διάβολο, ο Χριστός, ναι, ο Χριστός Και για πολλούς ίσως αυτό να είναι πρωτάκουστο, γιατί η Καινή Διαθήκη είναι ένα βιβλίο απλώς διακοσμητικών, όχι για μελέτη Και αυτό δεν το γνωρίζουν και το ακούνε πρώτη φορά ότι ο Χριστός έδωσε εξετάσεις στον Διάβολο Θα πει κανείς, ή το απαραίτητον, ναι, από πολλές πλευρές,

η πρώτη όμως, η βασική, η απαραίτητος, ή το να δώσει εξετάσεις, ή στον διάβολο και μάλιστα ή στην έρημο, προκειμένου να αποδείξει ότι ο Αδάμ έπεσε εν διαπροσεξία, και όχι όταν έφτιαξε ο Θεός τέτοιον που να μπορεί να πέφτει. Είχε κανέναν να συμβουλευτεί ο Αδάμ, όταν ή το επιστηνήσει, όχι. Πάλεψε με τον διάβολο ο Αδάμ και η Εύα, ναι. Ενικίθησαν, ναι. Ο νέος Αδάμ επάλεψε με τον διάβολο, πάλεψε.

Ενίκησε, ναι. Τι αποδεικνύεται ότι ο πρώτος άνθρωπος δεν πρόσεξε και είναι υπεύθυνος. Ήτανε απαραίτητο αυτό να γίνει. Ακόμη να απαραίτητο για να μάθει κάθε άνθρωπος από τότε που θα γίνει χριστιανός, εισέρχεται εις εμπόλεμο κατάσταση. Και μόνον διότι είπε να γίνει χριστιανός, και μόνον διότι άρχισε και κάνει έναν σταυρό, και μόνον διότι άρχισε και πηγαίνει στην εκκλησία, και μόνον ότι σκέφτηκε να εξομολογηθεί, πρέπει να γνωρίζει ότι είναι σε εμπόλεμο κατάσταση. και ξέρετε από πότε αρχίζει η εμπόλεμος κατάσταση του Χριστιανού, από την ημέρα που θα βαπτιστεί, από

την ημέρα που θα βαπτιστεί, ο άνθρωπος είναι σε εμπόλεμον κατάσταση, από τότε που θα φτύσει το Σατανά, από τότε που θα του πει από τα σωμέση Σατανά και συντασωμέση Χριστέ, από τότε είναι σε εμπόλεμο κατάσταση Σας μεταφέρω μία γνώμη του Θείου Χρισσοστόμου, για τους πειρασμούς αυτούς του Χριστού, το τι ο άνθρωπος πρέπει να έχει υπόψη, και γαρ, δια τούτο έλαβες όπλα, χριστιανέ, ουχ, ή να αργείς, αλλά ή να πολεμήσει, ποια είναι τα όπλα θα πει κανείς, να διαβάσεις

την παραβολή του Ασώτου, και να πας κοντά να ακούσεις, όταν αλήφει το παιδί με λάδι, ο ιερεύς που το βαφτίζει, Τι του λέει, και τότε θα καταλάβεις ότι έχουμε εχθρική κατάσταση από εδώ και κάτω Το μυρώνει το παιδί και του λέει, του πατεί επί όφεων και σκορπίων και επί πάστη δυνάμειος του εχθού Τι είναι αυτό, είναι ό,τι θα παλέψει με το διάβολο και του δίδει χάριν να μπορέσει να αντισταθεί Δεν εννοείται χριστιανός και να μην πειραστεί τους δικούς του, τους έχει ο σατανάς, δεν τους πειράζει Θα δείτε σε λίγο καιρό που θα αρχίζουν να

κυκλοφορούν τα αβαύτιστα παιδιά έξω λόγω των πολιτικών γάμων και λοιπά ότι τα παιδιά δεν θα πιάνονται μεταξύ των, δεν θα γκρινιάζουν μεταξύ των, δεν θα τσακώνονται όπως λέμε μεταξύ των θα τα δείτε στην πράξη αυτή Όσοι έχετε πάει στους Αγίους Τόπους και έχετε δει τα μουσουλμανάκια τα αβαύτιστα θα πείτε τι είναι εδώ παράδεισος Δεν πειράζει κανένα το άλλο, 10, 20, 30, 50, 100 παιδιά στη γειτονιά, το ένα σπρώχνει το άλλο με το ποδήλατο, κατεβαίνει το ένα και το βάζει το άλλο, αν πέσει κάποιο τρέχουν όλα μαζί και το μαζεύουν, δεν υπάρχει γκρίνια, δεν υπάρχει φασαρία, δεν υπάρχει αμοιχή, δεν υπάρχει τίποτα, δυο δικά μας να είναι βαφτισμένα, το ένα

θα βγάλει τα μάτια του άλλου, θα το δείτε σε λίγο και από εκεί θα καταλάβετε τι είπα να πει βαφτισμένος, Τι είπα να πει άνθρωπος φραγισμένος με την χάρη του Πνεύματος του Αγίου, στην πράξη δηλαδή αυτό το οποίο σας λέγω Αυτό λοιπόν λέει το επιτρέπει ο Χριστός από τη στιγμή που θα έρθεις συντροφιά μαζί του για να μάθεις ότι δεν πρέπει να αργείς, δεν είναι τεμπελιά ο Χριστιανισμός αλλά να πολεμείς, διά τούτο ουδέ επιώντας κολλεί τους πειρασμένους ο Θεός Γι' αυτό λέγει, δεν εμποδίζει κανέναν μην πειραστεί, πρώτον μεν, ή να μάθεις ότι πολλό γέγονα στις χειρότερος, ότι μπορείς και το σατανά να τον κάνεις πίσω κάτω διεγόμενον

Διάβασα μια επιστολή ενός μικρού από το εξωτερικό, ο οποίος έχει έρθει μοναχός στο Άγιον Όρος και έγραφε στη μητέρα του και στον πατέρα του Σας περιμένω να έρθείτε να γίνετε μοναχοί, αλλά μέχρι τότε όμως αν θέλετε να νικάτε τον σατανά, μάθετε να λέτε την προσευχή Κύριε Ιησού Χριστέ ελέησέ μου, θα διαλύονται λέει όλοι οι λογισμοί σας, το βρήκε, έγινε ισχυρότερος ο άνθρωπος, ο Μέγας Αντώνιος λέγει από τη στιγμή που ήρθε ο Χριστός στον κόσμο, ο άνθρωπος εμεγάλωσε, τι δηλαδή είπα να πει εμεγάλωσε, ο σατανάς έμεινε στο ίδιο ύψος, με τις ίδιες δυνάμεις. Ο Χριστιανός συν Χριστό γίνεται ανώτερος και το σατανά τον εκπορφεί.

Αν βέβαια και πάλι ο Χριστιανός δεν δεχτεί τον Χριστόν πάλι θα είναι μικρότερος και θα τις τρώει από τον σατανά. Αλλά αν πάρει τον Χριστόν τα πράγματα αλλάζουν. Ή να μάθεις λοιπόν λέει πολλό γέγονας ισχυρότερος, Έπειτα, Ή να μένεις με τριά σου, Γι' αυτό οι πειρασμοί, Να μην λες ότι εγώ είμαι πλέον, Δεν είσαι τίποτα, Κάτσε μαζεμένος, Κάτσε με την προσευχή σου, Με τη σωσή σου πίστη, Με την ιστία σου, Με την κρατειά σου, Με όλα τα όπλα, Για ότι ο σατανάς δεν πέθανε, Ο σατανάς υπάρχει, Και είναι έτοιμο να σε βάλει στο χέρι, Για να είσαι μαζεμένος, Για να είσαι με τριά σου, Μη δε τον μεγέθη των δυρε Των δωρεών επαρθείς, πίσω ότι

εγώ έγινα και δεν φοβούμε κανέναν, ποτέ σου να μην το βάλεις σε αυτό το πάω Των πειρασμών συστέλησε δυναμένων Τέταρτον, είναι αισχυρότερος και σιδήρου παντός, ευτονότερος ταύτη κατασκευαστής Γιατί πράγματι όσο ο άνθρωπος πειράζεται από το σατανά, τόσο στερεότερος γίνεται εις την πίστη μου Τόσο δυνατότερος αντέχει περισσότερο και είναι και σε θέση να καθοδηγήσει και να βοηθήσει και άλλους Πέμπτον, η να απόδειξει λάβει σαφή των πιστευθέντων συχθήσαυρών και να λάβει σαφή απόδειξη το ότι τι επήρεσαι από τη στιγμή που ήρθες κοντά στον Χριστό Δεν μπορεί λοιπόν, εφόσον επαναλαμβάνω, ακολούθησες του Χριστού το δρόμο,

δεν μπορεί παρά να πειραστείς Όταν ένας Χριστός πειράζεται, ποιος είσαι εσύ και εγώ που δεν θα πειραστούμε Μην περιμένουμε ανάπαυση, Σατανάς, μέρα νύχτα, μέχρι την ώρα που ο Άγγελος θα πάρει την ψυχή μας, θα μας διεκδικεί Ο Μέγας Αντώνιος που εορτάζει την ερχομένη Κυριακή Θεοθέροντος, αναφέρεται ότι ο Άγγελος του κρατούσε την ψυχή και έφευγε και ο Σατανάς είχε πιάσει το μουσι του και έλεγε «Αχ, μου λύτωσες Αντώνιε» και απαντά ο Αντώνιος και λέγει «Όχι ακόμη». Στου Αγγέλου τα χέρια ήταν η ψυχή του, είχε βγει από το σώμα πλέον και του λέγει εν ταπεινώσει, όχι ακόμη, δεν σου γλίτωσα, κινδυνεύω ακόμη,

εμείς ούτε καν τον υπολογίζουμε, ούτε καν τον λογαριάζουμε, ούτε καν σκεπτόμεθα ότι ανά πάσαν στιγμή μπορεί να μας καταπιεί, μπορεί να μας βραχικυκλώσει και να χάσουμε το πάνω και το έχουν πάθει πολλοί άνθρωποι, οι οποίοι είναι άπειροι στα θέματα αυτά. Οι πειρασμοί, λοιπόν, επαναλαμβάνω, του Χριστού μας, έχουνε μεγάλο μάθημα και πρέπει και εμείς να τους διαβάσουμε και να θελήσουμε να εγκύψουμε εκεί που είναι το κυρίως θέμα Πρέπει ο Ματθαίος τα εξής Πότε ο Ιησούς ανήχθη στην έρημον υπό του Πνεύματος, πειρασθήνε υπό του διαβόλου

Το Πνεύμα του Άγιον, τον άνθρωπο Ιησούν, τον μετέφερε στην έρημο για να πειραστεί υπό του διαβόλου Και σας είπα σχετικώς, γιατί τον πήγε στην έρημο, υπάρχει ένας λόγος που τον πήγε εκεί στην έρημο Θα πρέπει και εμείς να γνωρίζουμε, να μην κατηγορούμε το Θεό ότι τον έφτιαξε δίθεν τον Αδάμ σε τέτοια κατάσταση όπου έπεφτε ο Αδάμ Πολύ διάβολο δεν τον θέλουν, δεν θέλω να τον ακούω, γιατί τι σε πειράζει, δεν ξέρεις ότι πρέπει να έχεις ορθή γνώμη περί του διάβολου, δεν θέλω να υπάρχει, δεν θέλω να τον ακούω Όταν ο άνθρωπος δεν θέλει να μάθει για τον εχθρό του, θα πέσει γρήγορα στα χέρια του

Θα ήθελα λοιπόν πρώτα πρώτα να σας ετοιμολογήσω διάβολος, το διάβολος είναι από το διαβάλλο, από το καταλαλώ Ξέρετε ο διάβολος δεν λέγεται διάβολος αφεαυτού του, λέγεται διάολος, άμα τον ακούσετε να μιλάει περί του εαυτού του θα πει εμείς οι διαόλοι, δεν είναι εμείς οι διαβόλοι για να αποσύσσει την διαβολή που έκαμε το πρώτον στον άνθρωπο, διέβαλε το Θεό στους ανθρώπους Ότι δεν τους αφήνει από σκοπού, από φόνο,

από ζήλια να φάνε εκ του δέντρου, που τους είχε πει να μην φάνε και τους παρέσυρε να φάνε Διαβάλλει το Θεό στον άνθρωπο, διαβάλλει τον άνθρωπο στον Θεό, διαβάλλει τον άνθρωπο στον συνάνθρωπο Και ο άνθρωπος, σαν λογικός που είναι, πρέπει να προσέχει από πού η πληροφορία, μήπως είναι διαβολή, διότι αν είναι διαβολή, είναι αυτός στη μέση, ο Αρχιμάστορας Και πρέπει να κάνουμε διάκριση, μεταξύ οργάνου που είναι ο άνθρωπος και σατανά που είναι η αφετηρία

Εμείς βλέπουμε ανθρώπους να μας διαβάλλουν, οι άνθρωποι είναι τα όργανα στα χέρια του σατανά Κανένας άνθρωπος μη διαβολοκρατούμενος διαβάλει ποτέ, σηκωφαντή ποτέ, υβρίζει ποτέ, αδικεί ποτέ, φωνεύει ποτέ, άνθρωπος άγγελοκρατούμενος δεν το κάνει αυτό, σάτανοκρατούμενος το κάνει αυτό, κατά συνέπεια ο άνθρωπος είναι όργανο στα χέρια του διαβολέως και έτσι πρέπει να το βλέπει ο άνθρωπος. Δεν θα είχαμε δικαστήρια, δεν θα είχαμε εχθρούς, αν μπορούσαμε να κάνουμε τη διάκριση αυτή, ότι πίσω από τον κακόν άνθρωπο αυτόν, που εμένα με βλάπτει, με πειράζει, με πηρεάζει κλπ, είναι ο σατανάς,

δεν θα τα είχαμε αυτά, αν μπορούσαμε να το διακρίνουμε. Δεν θα υπήρχαν δικαστήρια, Δεν θα υπήρχαν έχρες, Δεν θα υπήρχαν φόνο, Δεν θα υπήρχαν κυρωδικίες, Δεν θα υπήρχαν εκδικήσεις, Διόντα τον βλέπαμε εχμάλωτο στα χέρια του διαβόλου, Και ο εχμάλωτος ξέρετε έχει ελαφεντικά,

Ο διάβολος είναι ο Σατάν ο λεγόμενος, Ο Όφισο αρχαίος που διαβάζουμε στο 12ο της Αποκαλύψεως, Λέγεται και Σατανάς, Είναι κτίσμα, Είναι κτίσμα, Ο Σατανάς είναι κτίσμα, και ανήκε εις την τάξη των Αγγέλων, το Άγγελος του Σατανάς, δεν τον έκανε ο Θεός το Σατανά που λένε οι άνθρωποι, Θεός τον έκανε άγγελο και εν τη ελευθερία του έγινε Σατανάς, όπως και εμάς μας κάνει Αγίους και εμείς γινόμαστε Σατανάδες εν τη ελευθερία μας, κάνουμε κακή χρήση της ελευθερίας μας.

Ούδας, στην επιστολή του, ξέρετε υπάρχει μια επιστολή, όχι του Ισκαριώτου, του Αδελφοθέου, μπροστά από την Αποκάλυψη, στο εδάφιο 6 λέγει τα εξής Αγγέλους θε, τους μη τηρήσαντας την εαυτόν αρχήν, αλλά απολυπώντας το ίδιο νικητήριον, εις κρίσιν μεγάλης ημέρας δεσμής αηδίης υποζόφων τετήρια Αγγέλους, λέει, τους είχε, αλλά δεν κάθισαν στη θέση τους Και αν θέλει κανείς για να μάθει για την πτώση των Σατανάδων, θα διαβάσει στο 14ο κεφάλαιο του Ισαΐου Εκεί θα βρει την πτώση του Σατανά, πώς εσκέφτει άγγελος όν, να θες τον θρόνο του υπερά, τον θρόνο του Θεού και πώς ευρέφει από κάτω Ακόμη, Πέτρος στην επιστολή του, στη δευτέρα του επιστολή, στο δεύτερο κεφάλαιο, στίχος 4,

γράφει Ήγαρο Θεός, Αγγέλων, Αμαρτυσάντων, Ουκεφίσατο, Θεός λέει, δεν ελυπήθηκε, λέει, Αγγέλους, Ετήμους, που ημάρτησαν, Αλλά σειρές, Ζόφου, Ταρταρόσας, Παρέδοκεν, Εισκρίσιν, Τηρουμένους, Και αυτό, ξέρετε, τι ερμηνεία έχει, Αν, Ετήμους, Αγγέλους, οι οποίοι ημάρτησαν, Εταρταρώθησαν, Εμάς θα μας αφήσει, Αμαρτάνοντας, Γιατωρισμένοι λένε, είναι καλός ο Θεούλης, για τους Αγγέλους δεν ήταν καλός ο Θεού, ήταν σκληρός, εν πάση περιπτώσει, ως πλάσμα λοιπόν θα έχουμε υπόψη μας για να έχουμε μια ορθή γνώμη για το σατανά, εξαρτάται εκ του Θεού ως πλάσμα, ως λογικό όμως, ων, ως

λογικό ελεύθερο πνευματικό, ανώτερο και ισχυρότερο από εμάς, δημιουργεί σε εμάς δυστυχία, ταλαιπωρία και γενικά επιδιώκει κάθε κακή δραστηρία. Ιώτα εναντίον μας. Μας μυθεί ούτως υπήν, καταλάβατε, και τούτο διότι είμεθα περιουσία του Θεού. Και δεν μπορεί να βάλει απευθείας των Θεών και βάνει την περιουσία του. Ανοίξετε, αν θέλετε, εν ψυχρό και εσείς, το βιβλίο του Ιώβου. Να είδετε τι δεν εξέμεσε την κακία του για τον Ιώβ στο Θεό. Στο πρώτο κεφαλαίο του. Στο 11, στο 16, στο 19 στίχο. Να είτε τι δεν είπε και τι δεν έκαμε. Όπως τότε, έτσι πάντοτε, ενεργεί εναντίον του ανθρώπου ο σατανάς

Το πρώτον του είπε του Θεού ότι τον αγαπάει ο Ιώβ το Θεό γιατί τον ευλογεί Ψέματα, όχι γιατί τον ευλογεί τον αγαπά ο πατέρας τον Ιώβ Δεν τον αγαπά για να έχει ως αντίκρισμα την αγάπη του, όχι Διότι ο Ιώβ αγαπά τον Θεό, ο Θεός αγαπά τον Ιώβ Όχι διότι ο Θεός αγαπά τον Θεό, τόσο είναι πονηρός, εκεί το πηγαίνει, γι' αυτό και του λέει, απόσυλλον τη χείρα σου, μέριασε του λέει το χέρι σου, να του κάμω κακό και να δεις αν δεν σε βλάστημήσει κατά πρόσωπο και πράγματι το μέριασε το χέρι του ο Θεός και έγιναν αυτά που έγιναν. Αν διαβάστε το ενδέκατον και το δέκατοένατο εδάφιο του πρώτου κεφαλαίου θα δείτε ότι μέσα σε μια μέρα δεν άφησε τίποτα.

Δεν προλάμβαναν να έρχονται οι αγγελιοφόροι να του λένε ότι τους έσφαξαν, ότι τα έσφαξαν, ότι δεν έμεινε τίποτα όρφιο από τους δούλους και από τα πίμνια τα οποίαν είχε. Και δεν πρόλαβε αυτό, στο τέλος έρχονται οι τελευταίοι και του λένε ότι τα παιδιά σου, τα δέκα που ήσανε σε ένα σπίτι των αδελφών και γλεντούσανε, φύσηξε, έγινε σεισμός και τα σκότωσε όλα Αυτός είναι ο σατανάς, σαδίστας εναντίον των ανθρώπων, αλλά οι άνθρωποι δεν θέλουν να μάθουν πολλά πράγματα περί αυτού, γι' αυτό και ακριβώς και πέφτουμε στα χέρια τους Ο Πέτρος, ξέρετε τι λέει, τι λέει ο Πέτρος, τη συμβουλή μας δει, ανοίξετε αν θέλετε εν ψυχρό, στην πρώτη επιστολή, στο ε8 να δείτε τι λέει, νύψατε, ανοίξτε τα μάτια σας, γρηγορήσατε, ξυπνήστε, μην αποκοιμηθείτε, ο αντίδικος ημών διάβολος,

ως λέει ο νοριόμενος, περιπατήσει τόν την ακαταπεί, νομίζουμε ότι είμαστε μοναχοί μας, ως λέει ο νοριόμενος, δεν σου βάλε τρικλοποδιά εδώ, θα σου τη βάλει παρακάτω. Δε σου την έβαλε σήμερα, θα σε πιάσει αύριο, σπέρνει τώρα, για να θερίσει έπτα από δύο χιλιάδες χρόνια ο σατανάς. Μέρα νύχτα, εναντίον σου, είναι του ανθρώπου. Όχι μόνον αυτό, για αυτούς που είναι εδώ, αλλά και για αυτούς που είναι εκίακων. Και και ακακία έχει. Ψυχές, οι οποίες ήδη είναι σεσωσμένες, εξασφαλισμένες, κατέθεσαν το σώμα, δεν κινδυνεύουν πλέον.

Και αυτές εκεί του φωνάζει μέρα νύχτα του Θεού και τις κατηγορεί. Ανοίξετε, αν θέλετε, το δέκατο κεφάλαιο της Αποκαλύψεο να διαβάσετε 9-10 Στο διαβάσου τι λέγει, ακούστε Και η οικουσα φωνήν μεγάλιν ετο ουρανό λέγουσαν Άρτιε γένετο η σωτηρία και η δύναμης και η βασιλεία του Θεού ημών και η εξουσία του Χριστού αυτή Ότι ευλήθη, ευλήθη ο κατήγορος των αδελφών ημών Ο κατηγορών αυτών ενώπιον του Θεού, ημέρας και νυχτό Ακούμε καμιά φορά που

λέει στα τελώνια λέει θα περάσει δύσκολα εκεί πέρα και λοιπά Πολλά πράγματα θα τα έχουμε εξομολογηθεί τα οποία έχουμε κάνει Όμως αυτός θα παρουσιάζεται και θα λέει, θα μας κατηγορεί Έκαμε τότε εκείνο, έφτιαξε εκείνο, είσαι άδικος, είναι δικός μου και λοιπά Δηλαδή θα καταπίνεις τη γλώσσα σου μέχρι να περάσεις, μέχρι που να φτάσεις Εκεί πλέον που δεν έχει θέσει το κατσικοπόδαρό του και εντούτοις περνάει απαρατήρητο το πρόσωπο. Έχουμε τη γνώμη ότι θα μπορέσουμε εμείς χωρίς πόλεμο, χωρίς αγώνα να περάσουμε από τον κόσμο τούτο. Ένας Χριστός επάλεψε. Είναι δυνατόν. Πώς είναι δυνατόν. Δεν είναι δυνατόν.

Εμένα λέει μου φαίνεται εμειδοκή λέει ο Θείος Χρυσόστομος. Τα κεφάλαια των πειρασμών, λοιπόν, πάντα ειρικαίνουν. Τα γαρμήρια συνέχονται κακά. Μέσα σε αυτά που μιλάνε, λέει, οι πειρασμοί του Χριστού, είναι όλα, λέει, τα κακά. Ταύτα αίσθη, το γαστρί δουλεύειν, το προσκενοδοξίαν ποιήν και μανία χρημάτων υπεύθυνων είναι. Τρία πράγματα, λέει, να προσέχετε. Την κοιλιά σας, τον κόσμο και το συμφέρον. Με βάση, δηλαδή, τους τρεις πειρασμούς που έκανες το Χριστός μας.

Ώρα, κοίταξε, που λαβών αυτών το πνεύμα ανοίγαγεν, το που σας είπα γρηγορότερα, που τον πήγε στην έρημο και γιατί τον πήγε στην έρημο, ούκ εις πόλιν, ούκ εις αγοράν, αλλά εις έρημον, επειδή γάρτων διάβολων επισπάστε εβούλωτον, θέλει να έρθει απευθείας, με το διάβολο τέτα τέτη διότου, ούδια της πίνης μόνον, όχι με την πίνα μόνον, αλλά και δια του τόπου δίδωσιν αυτό λαβήν, τον απομονώσιν, να τον έχει απέναντί του, τότε γαρμάλις θα επιτίθεται ο διάβολος, όταν ήδη μεμονωμένος και καθεαυτούς όντας. Αυτό είναι σωστό, μα πολύ σωστό.

Πολλοί άνθρωποι φτάνουν σε απελπισία, φτάνουν σε απόγνωση, φτάνουν σε αυτοκτονία, διότι τους απομονώνει ο σατανάς. Και τους φυροκοπεί με το λογισμό το δικό του. Και αυτοί είναι το εγωισμό του. Δεν εξαγορεύουν το λογισμό τους να πάνε σε έναν ιερέα κάπου να τον πούνε. για να τους ξεσκαλώσει από εκεί ο σατανάς και εκεί τον νικάει ο σατανάς, τον άνθρωπο. Το λέγει εδώ πολύ επιγραμματικότητα. Όταν ήδη λέγει επιτίθεται ο διάβολος, όταν ήδη μεμονωμένους και καθεαυτού όντας. Όταν τον εντοπίσει εκεί και δεν τον αφήνει να πάει να μιλήσει με κάποιον άλλον το θέμα του, τότε θα τον νικήσει οπωσδήποτε ο σατανάς.

και σας λέγω και ένα τέχνασμα πολλών μας, σατανάς, γνωρίζοντας ότι μπορεί σε κάποιο πρόσωπο να βρούμε από κούμπι, να μας πει κάποιο λόγο σωστό, καλό, μας τον παρουσιάζει ως εχθρόν. Πάρτε τη μάνα με την κόρη. Ο πρώτος εχθρός της κόρης είναι η μάνα, γιατί η μάνα θα της πει το σωστό και την απομονώνει τη μάνα σαν εχθρό. Πάρε το γιο με τον πατέρα, Ο πρώτος εχθρός του παιδιού του, Είναι ο πατέρας, Ο οποίος θα του πει όχι, Όλοι είναι φίλοι, Και οι πιο εσχροί, Ο πατέρας όμως δεν είναι εχθρός ο πατέρας,

Είναι τεχνάσματα του σατανά αυτά, Απομονώνει, Αποκόβει, Από τους ανθρώπους που μπορεί, Κάτι να οφειληθείς, Και έπειτα σε παίζει, Μονότερμα εκεί πέρα, Και σε φέρνει μέχρι, Να σε κάνει δικό του, Να σε κάνει αρνητή, Να σε βάλει να αυτοκτονήσεις, Επαναλαμβάνω ακόμη. Γι' αυτό λέει, ούτω και τη γυναική παρά την αρχήν επέθετο, το τεχνασμά του λέει είναι αρχικό, δεν πήγε όταν ήταν ο Αδάμ και η Εύα μαζί, πήγε την στιγμή που η Εύα ήταν ξεχωριστά από τον Αδάμ ούτω και τη γυναική παρά την αρχήν επέθετο, μόνην αυτήν απολαβών και του ανδρός χωρίς ούσαν ευρών και τη βρήκε μακριά από τον άντρα και κατάφερε ο ένας

αυτός ο Αρχιμάστορας να γίνουν δύο με την Εύα και οι δύο μαζί να φάμε τον Αδαμεύτα που ήταν ένας. Αυτά είναι τα τεχνάσματα του Σατανά. Αυτά είναι τα τεχνάσματα του Σατανά. Στος μας επιράστησαν τέλειος άνθρωπος σε τέσσερα πράγματα. Σε σάρκα, σε κόσμο, σε διάβολο, σε θάνατο. Αυτά τα τέσσερα κακά επισόρευσε η παρακοή στον άνθρωπο. Σάρκα του θα πρέπει να γνωρίζει ότι είναι εχθρός του τώρα, ο κόσμος θα πρέπει να γνωρίζει ότι είναι εχθρός του, ο διάβολος είναι και είναι και ο θάνατος είναι

εχθρός, ποιος τον φέρει των θάνατων, όμως ο Χριστός ήρθε στον κόσμο και τα νίκησε και τα τέσσερα αυτά Εάν διαβάσουμε στον Ιωάννη στο δέκατο έκτο κεφάλαιο, στίχος 33, ακούστε τι λέει Ταύτα, Λελάγικα ημίν, Ήνα εν εμήν, Ιρήνην έχετε Εν το κόσμο ζείτε, θλίψειν έξετε, αλλά θαρσείτε, εγώ νενίκηκα τον κόσμο Ο άνθρωπος ο οποίος θα δεχτεί τον Χριστόν, αλλάζει τα πράγματα Δεν μπορεί να το φοβερίξει πλέον ο σατανάς, δεν μπορεί να το φοβερίξει κανείς Τον θάνατον και αυτόν τον ενίκησε Αν θα ακούσουμε του Παύλου που γράφει

προς Εβραίους Επί τα παιδεία και κοινώνηκε σαρκός και αίματος Και αυτός παραπλησίως με τέστη των αυτών Ή να δια του θανάτου του καταργήσει τον το κράτος έχωνα του θανάτου του τέστη του διάβολου Και τον θάνατον και τον αρχηγόν του θανάτου κατήργησε ο σατανάς Ο Χριστός μας όταν κατέβει στον Άδη που τον εσταύρωσαν Γι' αυτό ο Παύλος λέγει στους Κορινσίους, στην πρώτη 15.55, πού σου θάνατε το κέντρο, πού σου άδει τον οίκος, τι μπορεί να κάνεις τώρα, σε ξεδόντια σε ο Χριστός, ο Ναζορέος, και άφησε κενών μνημείων, κενών τάφων, και η Παναγία Μητέρα Του, κενών τάφων, και όλοι όσοι θα πιστέψουν εις αυτόν,

κενωθούν τα μνημεία τους κάποια μέρα. και έχει ωραία προφητεύσει και παρηγορητικά δηλαδή κατά κάποιον τρόπον, ο Δαβίδ, αν έχετε διαβάσει στον 23ο ψαλμό του, στιχος 4, εκεί που λέει Εάν και πορευθώ εν μέσος και ας θανάτου, ου φοβηθήσω με κακά ότι σήμαι τεμού η ράβδος σου και η βαχτηρία σου, αυτε με παρακάλεσαν. Είναι για το θάνατο αυτά τα πράγματα. Τώρα λέει και στην κόλαση πηγαίνω μαζί με τον Χριστό. γιατί θα λάψουν τα πράγματα εκεί. Αυτό είπα να πει, εάν και πορευθώ εν μέσω στιάς θανάτου. Στιάς θανάτου είναι η κόλασης, εκεί που υπάρχει ο Σαντανάς.

Από εδώ υπάρχει φως. Αλλά όταν ο άνθρωπος είναι ένα με το Χριστό, με το Χριστό πάει και στην κόλαση. Και όταν πάει ο Χριστός στην κόλαση, η παρουσία του αλλάζει τα πράγματα αυτά. Εν πάση περιπτώσει, Το αποτέλεσμα είναι, Όχι μόνο να πάει εκεί, Αλλά και να αγωνιστεί, Και νηστεύσας λέγει, Ημέρας τεσσαράκοντα, Ίθερον επίνασε, Ο Λουκάς μάλιστα αναφέρει εκεί, Ότι, Ουκέφαγεν ουδέν, Γιαβάστε, Ουκέφαγεν ουδέν, Σαράντα μέρες και σαράντα νύχτες. Βέβαια για μας, οι οποίοι δεν είναι αδιατεθειμένοι ούτε ένα βραδινό να νηστέψουμε, μας φαίνονται παράξενα αυτά τα πράγματα. Και πολλοί μάλιστα τα απορρίπτουν εκ προεμίου αδύνατο. Αυτά είναι αστεία όμως, διότι έχουμε και άλλους οι οποίοι 40

μέρες και 40 νύχτες δεν έφαγαν τίποτα. Παραδείγματι, ο προφήτης Μωσής, όπως διαβάζουμε στην έξοδο στο 34ο κεφάλαιο, 38, Ιν λέγει, εναντίον Κυρίου, ενώπιον του Κυρίου, τεσσαράκοντα ημέρας και τεσσαράκοντα νύχτας, άρτον του κέφαγε και είδωρ του κέφαγε και όταν κατέβει κάτω από 40 μέρες, τι του πάνε οι Εβραίοι, αλλά λέει, κάτσε το κεφάλι σου απάνω, δεν μπορώ να σε γιούμε, έλα μπαι, έλα μπαι. Ο προφήτης Ηλίας, αναφέρεται στην Αλφα Βασιλέων στο 19ο, επορεύκει εν ισχύ της Βρώσεως εκείνης, που του δώσε ο Άγγελος την εγκριφεία και έφαγε, Τεσσαράκοντα ημέρας και τεσσαράκοντα νύχτας έως του όρου του χωρίου.

Άρα υπάρχουν και άλλοι οι οποίοι ενίστεψαν 40 μέρες και 40 νύχτα. Εμείς δεν καλούμεθα παρότι στην παράδοση, έχουμε. Αν διαβάστε τα γερωτικά θα βρείτε και τώρα, μετά Χριστόν, στην Καινή Διαθήκη, στη ζωή της Εκκλησίας και μάλιστα του μοναχισμού, Ανθρώπους που ενίστευσαν και 40 και 50 και 60 μέρες Για μας βέβαια αυτά είναι αστεία Τις δεν καλούμεθα να κάνουμε αυτήν την νηστεία μέσα στον κόσμο Αλλά να κάνουμε την άλλη νηστεία που μπορούμε Στα μέτρα μας που μπορούμε να κάνουμε Αλλά δεν έκαναμε καμιά προσπάθεια Εν πάση περίπτωση Να σας διαβάσω τι λέγει πιο κάτω Ύστερον επίνασε Έρχεται η φύση στη μέση και αναγκάζει το σώμα να πεινάσει Άνθρωπος ήταν Την ώρα εκείνη, όσο νηστεύει, ο σατανάς

δεν τον πλησιάζει, μόλις άρχισε να πεινάει, εδώ είμαστε, και έρχεται μάλιστα όμορφα, πλάγια, δόλια, δίθεν ότι ενδιαφέρεται για αυτόν, ο σκοπός όμως είναι ένας, είναι πράγματι αυτός ο Υιός του Θεού, πθες τον Ιορδάνη άκουσα, ούτως εσύν ο Υιός μου αγαπητός, τώρα όμως τον βλέπω και νηστεύει, ο Θεός νηστεύει, εδώ είναι το θέμα, μια στο καρφί, Μια στο πέτα, Γι'αυτό ακριβώς του θέτει ένα παραπιστικό ερώτημα, Και του λέει,

Εάν, Ιός, Ή του Θεού, Αν είσαι εσύ, Ιός του Θεού, Ιπέ, Ήνα, Ιλήθη, Ούτη, Αρτιγένονται, Πεςτε να γίνουν τα λιθάρια καρβέλα, Και κάθεσε και πεινάς, Και από εκεί αυτός θα έβγαζε, Εάν είναι ο Ιός του Θεού, Τι τρικλοποδιά πάει να του βάλει τώρα από εδώ και κάτω, απαντά ο Κύριος και του λέει, Γέγραπτε Γάρ, που και παρτομόνο ζήσετε άνθρωπος, αλλά επαντή ρήματι εκπορευομένου δια του στόματος του Θεού, του απήτησε γραφικός, ο Χριστός του απήτησε γραφικός, αυτό αποδεικνύει ότι η Γραφή έχει την δύναμη να δώσει απαντήσεις, αλλά εμείς δεν ξέρουμε να τις επιστρατεύσουμε, διότι δεν τη διαβάζουμε τη Γραφή.

Αυτός του λέει κύριε Σατανά, ο οποίος μέχρι τώρα με είχε χωρίς να τρώει, έχει την δύναμη και παρακάτω, δεν μου χρειάζεσαι που ενδιαφέρεις εσύ να μου πεις να μην πεινάω και να μην υποφέρω, δεν παρετείται ο Σατανάς, την έχασε την υπόθεση αναφορικώς με τη σάρκα, η νηστεία ενίστευσε, ο πρώτος Αδάμ έφαγε και εξώστη, ο δεύτερος Αδάμ νηστεύει εν προκειμένου Τότε παραλαμβάνει, λέει αυτόν ο διάβολος, εις την Αγίαν Πόλη και η ίστιση αυτών επί το πτερίγιον του Ιερού Υπάρχει μέχρι τη σήμερον αυτή η γωνία και σας την έχω δείξει στο ναό του Σολομόντος με περίπου 150 μέτρα ήπτω Τον επίρε σηκωτών και τον πηγαίνει στην άκρη εκεί και του λέγει να βάλει τον εαυτό

του κάτω, να πηδήσει κάτω, να γκρεμιστεί κάτω και μάλιστα του το στηρίζει και γραφικός και του λέγει το εξής, Ιωσή του Θεού, Άλλη, το μυστικό, αυτό είναι, να εκμιεύσουμε αυτό, εάν είσαι γιος του Θεού, βάλεσε αυτόν κάτω, γεγραπτε γαρεότητη της Αγγέλης αυτού εντελείται περαισού, επί των χειρών αυτού αρούσησε, μήποτε προσκόψεις προλήθατον πόδας. Και του μιλάει και γραφικός ο Σατανάς ότι είναι γραμμένο του λέγει, των ενενικοστών ψαλμών, στίχος 11-12, ο Θασφύλει Αγγέλους να σε πιάσουνε, να μην χτυπήσεις το πόδι σου. Ούτε αυτό το κάνει ο Χριστός. Αυτό είναι το θεαθήναι της ανθρώπης, η καινοδοξία που ζουν πολλοί άνθρωποι για τον κόσμο. Τι θα πει ο κόσμος, πώς θα μας δει ο κόσμος, πώς θα σταθούμε στον κόσμο,

πράγμα τον οποίο απασχολεί και πολλές φορές είναι εις βάρος της ψυχής του. Εν πάση περιπτώσει, απαντά ο Χριστός μας, Πάλι γέγραπτε, Ούκα εκπηράσεις Κύριον τον Θεό σου, Πόλεμος με όπλα από τη Γραφή, Ο Σατανάς και ο Χριστός, Ο Μένς Σατανάς τα παίρνει εις απόλυαν και ο Χριστός του τα παίρνει στο κεφάλι, Πολλοί λένε ότι ξέρουν τη Γραφή απ' έξω, οι Εχοβίτε κλπ. Όπως την ξέρει και ο Διάβολος, έτσι την ερμηνεύουν, Από αυτό μπορεί να βγάλει ο άνθρωπος ότι υπάρχει εκδοχή, η ερμηνεία να είναι τελείως αντίθε Γιατί από εκείνη η οποία παρουσιάζεται, Ο Χριστός δίνει τη σωστή ερμηνεία εν προκειμέν, Δεν παρετεί και ο σατανάς, Στη συνέχεια λέει, Πάλι παραλαμβάνει ο διάβολος όρος υψηλών λίαν, Και δείχνεις αυτό ο Πάσαστας

Βασιλείας του κόσμου, Και την δόξαν αυτόν, Και λέγει αυτό, Ταύτα πάντα σοι δώσω, Εάν πεσών προστινήσει με, Κανείς του λέει μια γονατίστη, Και τι να πας να σταυρωθείς να τα πάρεις, Εγώ δεν είμαι ο άρχον του κόσμου τούτου, Δεν του είπε ο Χριστ Αντίχριστος που τα βρήκες του αναγνωρίζει ότι είναι πράγματι ο άρχον του κόσμου τούτου και του ζητάει ο σατανάς μία γονατιστή απλώς. Είναι εκείνο που λέμε εμείς δεν νομίζω αυτό τώρα ένα φιλί, ένα χάδι, ένα μπλερ κλπ. Είναι κάτι. Α, λένε τι είποτε αυτά. Αυτό του λέει. Ναι να αισταυρωθείς. Τόσο εύκολο πράγμα είναι. Κάνε μου μία γονατιστή και εγώ θα στα δώσω όλα αυτά.

Τα οποία έρχεται συναχίσεις λίθεν το αίμα σου για να τα κερδίσεις. Και η απάντη