Κληρονόμοι Βασιλείας

Ἡ ἀγγλικὴ μεταγραφὴ εἶναι αὐτόματη μετάφραση τῆς πρωτότυπης ἑλληνικῆς διάλεξης. Ἐνδέχεται νὰ περιέχει σφάλματα· ἡ πρωτότυπη ἑλληνικὴ ἠχητικὴ ἐγγραφὴ εἶναι ἡ ἔγκυρη πηγή. Ὁρισμένα ἀποσπάσματα παραλείπονται βάσει ἐκδοτικῆς πολιτικῆς.

In the first session, we didn't get the chance to speak about the Triodion; we were dealing with other subjects here, though I did speak in other parts of Athens, and there exist, as I've told you before, all these recorded tapes, on the Publican and on the Prodigal Son and on the elder brother of the Prodigal Son, because he has a problem, he has an issue, and many of us are caught up in that very situation. Now, after these two great parables, the Church,

on the Third Sunday of this Triodion period, which is the day after tomorrow when we have Carnival, sets before us the matter of the judgment. It is something that concerns every human being who will be born, because every human being who is born will one day die and will be judged. And if he does not die, because the Second Coming of the Lord overtakes him first, he too will be changed and will be presented at the judgment. Just as all those from Adam down to that hour will also be presented. The judgment is something that can be described as the final link in the whole matter of the incarnate economy.

All the prophecies that spoke of the coming of Christ and of all the events surrounding His life have been fulfilled. If we grant that there were five hundred prophecies, four hundred and ninety-nine have been fulfilled. One prophecy still remains, the one that was spoken also through the Angel on the day of the Ascension. When Christ ascended, He departed before His All-Holy Mother and before the disciples, there in Galilee. Two figures clothed in white appeared, evidently angels, and said:

Men of Galilee, why do you stand gazing up into heaven? This same Jesus, who was taken up from you into heaven, shall so come in like manner as you saw Him go into heaven. It is what we say in the Creed: and He shall come again to judge the living and the dead. This is the final link, this is the last thing. So then, just as all the prophecies and the law were carried out and fulfilled, so surely this one too will be fulfilled in its proper time, something which of course none of us knows,

because Christ has hidden from us the date of His coming. Christ spoke the parable of the Publican and the Pharisee and showed there how a man is saved, because he would regard himself as falling short; He also spoke the parable of the Prodigal Son and pointed out there that a garment is needed, that repentance is needed, that confession is needed, that the fatted calf is needed. When He had said all these things, He considered them enough for a man to put into practice.

Now He says with full right: I will sit down to judge you. The judgment is something that exists in the Old Testament, exists in the New Testament, exists in the Tradition of the Church, exists in the iconography of the Church. Everything speaks about the judgment. And it is something that man regards as an evil; he doesn't want to hear of it, he is shocked when you speak to him of judgment, when you speak to him of the Resurrection, when you speak to him of Hell, of Paradise. Because all these are bound up with the word judgment.

When Christ sits upon the throne, each one will go where he ought, some toward Hell and others toward eternal Paradise. This again certain people cannot grasp. Our holy Church has preserved the judgment through its iconography, exactly as Daniel saw it in chapter 7. As John saw it in chapter 20, as Enoch saw it, the seventh from Adam, of whom Jude writes to us in his epistle. A single chapter, an epistle of Jude,

which comes before the Apocalypse, the Holy Gospel. There it presents the judgment, so that as a man goes out he sees what awaits him. Take care, O man, out there where you are going into the world, for one day you will face this. It is always placed right above the door through which a man leaves toward the world. Even to this day you will have noticed it, even in churches not canonically frescoed. Above the Royal Doors there is an eye; it is the eye of the Lord that beholds the deeds of men.

Many iconographers also place alongside it an ear and a hand; that is, it is the eye of God that sees all things, it is the hand of God that records all things, and it is the ear of God that hears all things. Why does He hear them, why does He see them, why does He record them? Because one day He will judge them, He will know exactly what He will judge. This is what He wants to remind man, even the unlettered man. The literate can read it in the Old and New Testament or in the Tradition. But the unlettered must see it, and seeing it they will ask and be informed. Yet the literate too often forget,

and for them as well Byzantine iconography is a reminder, the only one that teaches such spiritual things. If one wishes to examine the subject chronologically, one must begin with Adam—forgive me, with Enoch. Enoch is the seventh from Adam. It says, “Enoch, the seventh from Adam, prophesied, saying: Behold, the Lord came with His holy myriads, to execute judgment upon all and to convict

all the ungodly of all their ungodly deeds. That is, Enoch is the seventh, and you are some three hundred and sixty-odd years along. Now, what exactly the date is, I cannot tell you. If we add it up, we would find exactly the year in which this scene was shown to him. He is the first. Then there is also Daniel, who likewise writes down the events as he saw them: I beheld, I was watching,

until the thrones were set in place and the Ancient of Days was seated. His garment was white as snow, and the hair of his head like pure wool, like clean wool. His throne was a flame of fire, its wheels a burning fire; a river of fire flowed before him. Thousands upon thousands ministered to him, and ten thousand times ten thousand stood before him; the court sat in judgment, and the books were opened. It is on the basis of this prophecy of Daniel that the iconographers, above all, paint the judgment, the one I told you about,

which is always found in the upper part of the door through which we go out into the world from the church. The Apocalypse, specifically in the first chapter, verse 7, says: Behold, he comes with the clouds, that is, upon the clouds, and every eye will see him, and those who pierced him, and all the tribes of the earth will mourn over him. This is a verse that shuts the mouths of the Jehovah's Witnesses, who say that he has already come, that the Second Coming has taken place, that Christ has returned. Where did Christ come?

Here it says every eye will see him. Did you see him? Did I see him? No one saw him. Do you understand what lies they tell, which is shown to be false by this very thing, and that it is a delusion? In the twentieth chapter, verses 11 to 13, as I told you earlier, it says: And I saw a great white throne and him who sat upon it, from whose face the earth and the heaven fled away. And no place was found for them.

And I saw the dead, the great and the small, standing before the throne. And books were opened, and another book was opened, which is the book of life. In this book will be those who are baptized; it is called the book of life of the baptized. The rest are in a general book, but the baptized in particular have a separate book. The dead were judged out of the things written in the books, according to their faith and their works. And the sea gave up the dead that were in it. Many ask, what will happen to those whom the fish devoured? The particles will be given back to them.

The particles are present within the water. Those who recently set before us the splitting of the atom help us to know that matter changes form yet still exists. And death and Hades, that is, the natural deaths, gave up the dead that were in them, and each one was judged according to his works. If you read Ezekiel, specifically the prophecy we read when the Epitaphios is brought back in, just as we enter, there you will see how all the bones will each be fitted together again, and how we will take on skin, flesh, and spirit, and become human beings once more.

This is also said in that passage which is read to us at the funeral; the epistle reading is from Thessalonians, which Paul wrote. For this we say to you in the Lord, by the word of the Lord, that we — and note that he writes 'we,' Paul does, bear this in mind — So vague was the date, and it still is; man does not know when, and Christ has done this in order to help man to be always ready. The date keeps receding—tonight, tomorrow, the next day, in ten years, in a hundred, in a thousand; it keeps receding. We, he says, the living, who remain until the coming of the Lord, shall not go before those who have fallen asleep.

We will not die and be buried, but we will be changed tonight, suddenly. For the Lord himself, with a command, with the voice of an archangel and with the trumpet of God, shall descend from heaven, and the dead in Christ shall rise first. Then we, the living, who remain, shall be caught up together with them in the clouds to meet the Lord in the air, and so we shall always be with the Lord. This too has not taken place; it has not happened. Therefore Christ has not come. Let the Jehovah's Witnesses learn this; and if their bosses do not tell them,

let them read it for themselves, and let it tell them that they are liars. Now the divine John Chrysostom, who speaks much on the subject of the judgment, says the following, by way of counsel: Remember the dread and fearful days. Always keep that day before you, the day on which all stand before the judgment seat of Christ, paying the penalty for what they have done, passing through a tribunal on the basis of what they have committed. There, before the eyes of all, our sins will be set forth,

which will be uncovered, he says; however much we hide them today, there they will be exposed; there is nothing hidden. There is the fountain of fire and the worm that does not sleep; there all things are naked and laid bare; there the books of our hearts will be opened — for some think of mere papers, that there are pencils and pens and ink — he says this. The books of our hearts will be opened, and in the midst all will be read aloud, the things manifest and the things hidden, the things done by night and by day. Thus this great event he proclaims from the foundation of the world;

he reminds us of it, he tells of it. So that no man may be found to say, I did not take notice of it. And he himself, when he came, reminds us of this; he always reminds us of it; he himself spoke it, this prophecy and this parable, which is written in the twenty-fifth chapter of Matthew, verse 31 and following: When the Son of Man comes in his glory, and so on. All of this is about his coming and about the judgment he will carry out. The Scriptures did not speak of it, the Lord did not speak of it, and all peoples always carried within them the sense of a judgment,

that the soul is not lost, that it will be judged. If the histories and convictions of the peoples are examined — and I have evidence on these matters — we will find that they did indeed think this way, that one day they would be judged and would give account for their deeds. Each one, of course, in his own way. But the Church herself still continues every day, indeed every night I could say, and specifically at the beginning of the day. You know, we begin from one o'clock; the twenty-fourth hour is the last hour of the day.

Then the new one begins, twenty-four into one, and so on. You will remember this, after all, from New Year's, when we turn off the light and turn it back on the moment we hear that time has moved forward by one minute. There, every night, at the Midnight Office, at that hour, you remind man: Behold, the Bridegroom comes at midnight, and blessed is that servant whom he shall find watching, but unworthy again is the one whom he shall find in laziness, and so on. Every night she says this, so as to remind man: O man, be watchful, for you do not know; let him not find you asleep,

let him not find you like the foolish virgins, let him not find you without oil in your lamp, without oil in your lantern. Man must always be in a state of watchfulness. This, after all, is also what she means when she asks God to guard us from the dark sleep of sin. The dark sleep of sin is just this: that he not find us unrepentant, unconfessed, with our affairs unsettled. Man must always be ready; and this is why he prays in the Church. Through the chanters we pray, “Grant, O Lord,

that this whole day may be perfect, holy, peaceful, and sinless. ” Why do we ask this? Because we may depart this life. And in this sense we must be ready. You have seen how a bride, before setting out for the Church to be crowned, attends to the smallest detail. Again and again she looks in the mirror to see whether there is any spot or wrinkle, so that she may be clothed entirely in white—outwardly, at least. What she is like inwardly, God alone knows; but outwardly, at least, she seeks to be spotless.

She adorns herself to go to the bridegroom, to present herself, in any case, at the wedding; she sees to it that she is all-white if possible. Now imagine how the soul of the one must be who is going, not merely to a suitor who may well be worse than the bride, but to that Bridegroom who has no sin, who was never charged with any sin. How spotless must one be! And yet many times we conduct ourselves as though we were never going to die, as though we were going to live on; we will get through the winter, we will reach the summer, we will go off to the countryside, we will go to the baths and come back, and so on.

All of this, yes, but you must add the 'but.' God willing, if He allows us to live, we'll do this and we'll do that. When a person speaks this way, he watches over his life, and there's no chance death can catch him asleep, and beyond death comes the judgment. For when death comes, we already face a partial judgment. At that point, all buying and selling cease; commerce ceases, the fair is over, and you can no longer conduct your affairs. You lay down your arms, and consequently, for you and for me, judgment has already taken place.

If you receive any help at all from pious relatives—through a memorial service, a Divine Liturgy, or some good deed you have left behind—so much the better. But, broadly speaking, what remains is what you have fashioned with your own hands in this world. For a person enters eternity just as he appears in a photograph. If the camera catches me, for example, holding my ear, will I not appear in the photograph holding my ear? If I am holding my head, will I not appear that way? If I am rubbing my eyes, will I not be seen like that? Then how could you or I appear otherwise at death, which is like a camera lens?

If my soul is black at this moment, can I appear white in the photograph taken by death? No, I will not appear white. It is utterly foolish for a person to believe such things. That is why we must be ready. God has kept hidden the time when death will come. We do not know when it will come, but we must be prepared. Some say, “But the signs of the times do not yet point to the Second Coming. ” Do you not know that there are two ways for you to meet your Judge? One is for Him to come to you, and the other is for you to go to Him.

Now you, you suppose you'll get home, fine, the signs of the times say it isn't the Second Coming yet, the Prophet Elijah hasn't come, the Great War hasn't happened, the Antichrist hasn't appeared, and so on. I agree with all that. But here and now we also have the particular judgment, as we said. , will you sign me a guarantee that you'll get home now, that a car won't run you down here on Athinas Street? Can you tell me anything about that? Will you guarantee me you'll reach home, that a wire won't snap from somewhere?

Can you tell me anything about that? And there are a thousand other ways and means by which a person can depart and go to Him. Fine, He isn't coming. But if you go, if I go, then what happens? That is why a person must weigh these things carefully, take heed, and reckon with them. The Judgment, my dear ones, is the most critical point, because it is also the last. And if we do not appear before it as we ought, then all is lost.

I am deeply grieved that, to a great extent, people are not taught how they must stand at the Judgment. The Gospel, this passage that speaks of the judgment, speaks of a series of good works, and those who did them were saved, in contrast to others who did not do them and were lost. That is how the Gospel appears at first glance. And follow along, if you like, on Sunday, wherever you find yourself, the preachers, even those of the Metropolis, and I don't know where else.

See what they choose to speak about, when this is the very thing you must not speak about. You'll ask me why; isn't it a good thing to feed the poor, to gather in the stranger, to visit the sick, to go to the prisoner? Isn't it a good thing? It is good and holy. This is done by a great many people who don't believe in Christ.

To enter Paradise, you need a ticket; you need admission—that is the point. It says that He will separate people into two great groups—does it say that or not? —the sheep and the goats. We have known this since our school days. These are those grand, vivid parables that were always set before us. And He will say to the one group, “Come, you who are blessed. ” And to the others He will say, “Depart, you accursed. ” “What did we do, Lord, to be called blessed?

” “You will come and inherit the Kingdom of My Father, which has been prepared for you”—hymīn, “for you,” with an upsilon—“from the foundation of the world. ” Do not go any further; stop here. Tell me: you and I may give people our coat, our bread, even the last thing we have—but does fulfilling this command alone give us the right to go and inherit the Kingdom? This is where you must pause if you want to understand the matter and not lose everything, because many people will lose everything here.

Good people belong to the realm of good works; Christians belong to the things of the Kingdom. This does not mean that Christians are not good people. But good people may not be fashioned or prepared for the Kingdom at all. All merely good people are in hell. Remember that. I am not telling you to go to hell to see them; I pray that you will go to Paradise. But you will not find them in Paradise.

They will be missing, and then we will understand. True Christians, that is—not merely Christians by identity card—do not exist in hell. All the others are there in hell: the merely good people. Here, then, at this subtle point, lies the whole question for us: “Come and inherit. ” They inherit. Suppose an uncle of yours dies in America without leaving any heir. What will we see in the newspapers? “The heir of so-and-so is being sought. ” Then all the relatives will gather—the cousins,

the brothers, and whoever else there may be. And what will they do? They will hurry to produce their documents, their papers, and so forth. They will crowd around the consulate, saying, “We are the heirs. ” By presenting the documents that prove their kinship, they will receive the inheritance. I don't know how many millions of dollars those are, we sense it. The inheritance presupposes kinship, it presupposes the showing of titles. It does not presuppose charitable works.

Many people perform charitable works so that their names may appear in the newspaper, on the list of benefactors, or on the list of donors. Yet they blaspheme Christ, they blaspheme the Most Holy Theotokos, they do not go to confession, they do not receive Holy Communion, and they do not attend church. Will such people go to Paradise? Here, the answer is no.

He does not call them to enter Paradise; He calls the others. So, as I told you, the whole matter rests on these particular words: “Come, inherit. ” It is relatives who inherit. Therefore, they must be children of God. That is precisely what the text says. How then am I to pass inside, if I do not show my titles, that I am a relative?

There is much discussion that God is the Father of all people, and people say the Our Father two and three and five and ten times a day, and yet they neither have God as Father, nor are these people children of God. Someone will ask, whoever the people are who are not children of God, whose are they? Are they the ape's? Are they Satan's?

No, they are creatures of God, they are creations of God. Can you tell me why Christ came into the world? What does Paul say? Let us ask the one who is closest to the matter. Open to the fourth chapter of Galatians and see what it says there: that we might receive the adoption as sons. We had adoption as God’s children, but we lost it along the paths of sin, in the persons of Adam and Eve. We are the descendants of those first human beings who were cast out of Paradise and lost God as their Father.

When the fullness of time came, it says, God sent forth His Son, born of a woman, born under the law, so that He might redeem those under the law. It is to receive again the adoption as sons. In John 1:12, but as many as received this Christ, to them He gave authority to become children of God. So someone who has not received Jesus, but actually blasphemes him on top of that — how is he a child of God, when he is not a brother of Christ? Christ, then, is the one who creates the kinship. As many of you as were baptized into Christ have put on Christ.

From the day a person acknowledges Christ as Savior and is baptized in His name, and so forth, from that day he becomes Christ’s younger brother. His younger brother, as Christ says further on: “Inasmuch as you did it to one of the least of these My brethren. ” He is speaking of the faithful; He calls them His own younger brothers. Thus, by grace, I become a brother of Christ and, by extension, a child of God. Christ is the natural heir of the Kingdom of Heaven, while we are fellow heirs with Him. Christ comes before the Father and says, “Father, I am not alone. I also have these other little brothers and sisters who have believed in Me.

And he is the one who presents us — "no one comes to the Father except through me, " he says; he will present us. So when we do not receive him, are not baptized in his name, do not commune of his body and his blood, and so on — How can we possess the qualities of His Son, so that we may share in the inheritance? Even to say the Our Father, we must believe in Christ in order to have God as our Father. For God has one Son, Christ. We are children of God by grace when, by grace,

we are also brothers and sisters of Christ. So those who do not accept Christ, nor his Church, nor his clergy, nor his teaching, nor his Mysteries, and so on — how is it possible for them to be called children of God and to inherit the Kingdom of Heaven? Have you thought about this? "Come, inherit" — what does it say? What will they inherit? A kingdom. Here another parenthesis opens.

The king's children inherit the kingdom; do common mortals inherit any kingdom? A king has died — will just anyone go and take a piece of that kingdom, or will the princes go, the princesses and the rest of the relatives, to take it?

It is about a kingdom; so what must happen to a person? He must become a prince, he must become a king's child. How can an earthen man, someone will now ask, rise so high? That is why he comes down so low — so as to find us. Here is the whole matter of divine communion, of Holy Communion. This is what a person attains who communes the body and blood of Christ. This is what Christ did: he gave his body and his blood to the common man in order to make him a god.

To make the earthen man spiritual. To put into the man who has Adam's blood in his veins the blood of the new Adam, of Christ. Commune so many times that the blood in your veins may be made complete. You have received Holy Communion, and you have been receiving it for many years merely out of habit. Do you not know that it is food and drink? That it is meant for the human soul, that Holy Communion is the soul’s nourishment,

and that it should be received daily? Alas for those who stand at a distance and merely watch the Mystery. They do not prepare, they do not keep themselves ready. A person should commune, if possible, every single day. They do not want us to stop sinning, and so naturally we cannot approach every day, because, as we know, Holy Communion can have the opposite effects. If a person is not in the proper state, has not examined himself — as Paul says, "let a man examine himself, and so let him eat of the bread and drink of the cup" — we do not want to stop our lawlessness,

we do not want to set right the wrongs we have done to the many we have wronged, we do not want to forgive our enemies; no, no, no. And we sit far off, and at the end we receive the antidoron, that blessed bread which becomes a witness against us and will send us to Hell. For when you take the antidoron into your hand here, it is fire, because it asks you, “Where is the Gift, and why do you not receive it? I am called antidoron—‘instead of the Gift’—not the Gift itself. ” Did you hear the priest, when he gave it to you, say, “The blessing of the Lord and His mercy”? And did you listen to what he said to those who received the Gift:

“For the remission of sins and eternal life”? Therefore, your own sins remain. Do you grasp what is at stake? These things are perfectly clear. Anyone may say whatever he likes. When he enters Paradise, will he tell me that he gave someone a plate of food, or a pair of shoes that even a rag-and-bone man would not take? Christ requires such works from one who is His brother, and He urges him to do good to his own brother.

If he is discerning about whom he helps, where will he do his good deed? He will do it for the one who understands and will say, “Glory to You, O God. ” But as for the one who blasphemes Christ, you will say to him, “Am I obliged to bring you something? ” I am under no obligation at all to bring you anything, since we differ in the faith. I acknowledge you, and I grieve that, though you are a human being and bear the image and likeness of God, you deliberately place yourself on the opposite side. I will take care to look first to the brethren of Christ,

because that is what Scripture says: “those who are of the household of faith. ” That is where you must go first. And if you have something left over—or if you are an Onassis, so to speak—then give to the others as well; no one is stopping you. But first you must look to Christ’s own, in keeping with what He said: “I was not sent except to the lost sheep of the house of Israel. ” I have no right to take the children’s bread and give it to the little dogs—to the unbaptised, or to those who were baptised but, when they came of age, renounced their Baptism and set themselves against Christ,

His Gospel, His Church, and so forth. Here, then, my beloved, is the secret; here is the knot, and this is what you must watch: you shall do the good, but you shall not place your hope in it. I, in my own way, have given certain definitions on these matters. In view of how timely this is, I would like to say it again, especially since this talk is being recorded and sent out to people beyond this place, throughout the provinces, and abroad. A person does not secure Paradise through his works.

Two things are needed. What are they? Good works are needed for our place in Paradise, and the Body and Blood of Christ are needed for our entrance into Paradise. Imagine you have a most luxurious, most comfortable apartment. You have it inside a city, and this city is shut in all around, guarded, with gates, just as our Athens had in the old days. So you have an apartment in Plaka, for instance, or in Kolonaki. But you go to enter through the gate,

and they will not let you enter through the gate. You need a special pass to come in through the gate. “But I have an apartment in there, in Kolonaki, and so on. ” “Yes, but to enter, you must show us your ticket so that we may let you go there. Otherwise, you will remain outside. ” That is how it is: a person’s deeds are his baggage. No one travels with luggage alone. Wherever you go, to any port, whether by plane, by train, by car: "Your ticket, sir." "I have luggage."

"Yes, but to load your luggage I need your ticket; without a ticket, no." And would you like me to tell you a secret, though I do not want you to put it into practice? Many have traveled without baggage, but no one without a ticket. Did the Publican, who went down justified, have baggage? No. Did the Pharisee have no baggage? He did. Yet he remained outside, because he did not have the ticket: he had no relationship with God; he had no love.

Did the elder brother of the Prodigal Son have no baggage? Of course he did: “I never transgressed any of your commandments. ” Yet he remained outside. Did the younger brother have baggage? Yet he entered. Did the thief on the right have baggage? Yet he entered, because he received the ticket: “Remember me in Your Kingdom. ” At the very moment when everyone had abandoned Him, the thief confessed Him. You see such examples, and there are many more in Holy Scripture and in the lives of men.

Many people, at the last moment, seize the chance if it is given to them. But because we do not know the manner of our death, we cannot count, at that moment, on managing to confess, to receive Holy Communion, and to confess Christ. And it depends on how we do it, because many do it out of necessity at that moment, out of necessity, having no other recourse. If the faith is whole, if it is truly acknowledged that this is how things are and "I was wrong, " then it will be taken into account. Otherwise, even though he confesses at the last moment, even though he received Holy Communion,

he will again find himself in the opposite camp. So says Athanasius the Great. The thief said it; he said, “Remember me. ” But never imagine that you too can simply say, “Remember me, ” because the thief’s “Remember me” belonged to the old dispensation. Christ had not yet said, “It is finished,” upon the Cross. Today a person is not saved merely by saying, “Remember me. ” Baptism is needed; Holy Communion is needed; Holy Confession is needed; metanoia—repentance—is needed. These things are necessary.

We now stand after the Resurrection of Christ. After the thief had said, “Remember me,” Christ completed His work, descended below, ascended, and established other ordinances and other means of salvation: “Go therefore and make disciples of all nations, baptizing them,” and so forth; “He who eats My flesh and drinks My blood, ” and similar words; “Receive the Holy Spirit. If you forgive the sins of any, they are forgiven them; if you retain the sins of any, they are retained. ” The means of salvation is now different. It is not simply the way of saying, “Remember me.

” Let no one be led astray. So, at this point, I wanted once again to... in order to set your attention at ease, to say: you will do good works, and a person's good works arrange his place, the class in which he will travel into eternity, first class, second class, third class, the hold, the deck, luxury, tourist, super-luxury; that depends on his works. But to board the ship, to take that place, he must have the ticket, which is issued only within the Orthodox Church by Christ, Christ, this agency of his.

No other so-called church issues tickets for the Kingdom of Heaven. Christ made one Church. The rest were made by men. They are developments of men, the minds of men. The Pope, for example, made his own church in 1054. Out of the Pope, Luther made his own church in 1515. To this day, 350 denominations have arisen from Protestantism, and every day someone establishes another one. “No, this is the truth”; “No, they are the true ones”; “No, that is the truth. ” And so what Symeon the God-Receiver said is being fulfilled.

“Behold, He is appointed for the fall and the rising of many, and for a sign that will be spoken against. ” And to this day, people clash with one another. People clash with one another. He died so that mankind might be saved, yet people bring destruction upon themselves over His very person, because in their pride they fashion a religion of their own. Many believe that, in keeping with the world, with so-called progress, with evolution and so on, these things too must be revised.

"Let us stop talking about death now, these macabre things," even though it is a reality, "let us stop talking about Hell, about Paradise; those are things the old folk believed; we have evolved now." My beloved, I am sorry to say this: man may show some development around technical things, around material things, but religion does not evolve; it is divine and to be revered. Besides, man has done nothing; he imagines he has made the things he finds today, because he merely finds laws that God established from the foundation of the world.

He does nothing else; he finds, he finds things that already existed, he did not make them now, nor did they come to be now. Man does nothing; he merely finds the things that God has made. And he treats this as a great achievement, that he can tear God down and revise the matter of Hell and revise the matter of the existence of Paradise, and so on. "Here is Hell, and here is Paradise." It is loudly proclaimed. Hell is not here.

Nor is Paradise here. Hell begins here, and Paradise begins here. And as I said earlier, whatever state the camera lens of death finds us in, that is the state in which we shall remain. At this very moment, am I in a state of metanoia, of repentance? Have I made my confession? Do I hold the Orthodox faith, with a humble spirit? If the scythe of death should find me, in whatever way it may come—for there are countless ways a person may depart from this world for the next.

Countless ways, as we read every day. Strange things happen, strange things happen, and a person departs this life. If death finds me in this state, then I will be all right in eternity. But if it finds me in some other state, then I will not be all right in eternity. And the grave, which is honest, is the one thing a person should trust in this world: his own grave. Whatever is given to the grave, that it will keep, and that it will give back at the judgment. Give it a dove, a dove it will give back at the judgment. Give it a crow, a crow it will give back at the judgment.

That depends on you and on me. This is why a man must think about it. For whether he wills it or not, he will not be asked. Whether he believes it or not, the graves will open one day. And each will give back whatever he was given to keep. If he is given faith, or if he is given unbelief, whatever was given to him is what he will hand back, and that, by extension, will continue into eternity. This judgment that takes place at the moment of death, because there are two judgments, one at death and one general judgment.

There is a judgment at the end of the ages, as Paul says in the eleventh chapter of Hebrews, at the very end. Although all these people, he says, were made perfect through faith, nevertheless God had provided something better—“God having provided something better for us, that they should not be made perfect apart from us. ” He has appointed, he says, a great day that He is reserving for them as well. He has not yet given them the full reward they deserve; He has not yet crowned them or glorified them. They enjoy the assurance and satisfaction

that come from their faith and their deeds, but they do not yet possess the assurance they will receive after the Last Judgment. For the Last Judgment will cast some into even greater torment, while raising others to still greater glory. For now the verdict has been handed out, the failure of the one, and he grieves, and the success of the other. By how much he failed he does not know, and by how much he was promoted he does not know. On that day he will know by how much he was promoted or by how much he lost. This God has arranged, as Paul, whom I mentioned,

says in the Epistle to the Hebrews. This matter of death and of judgment is something on which many people stumble, and so, God willing, perhaps he will permit us to give one more homily on this at some point, perhaps the next time. Now, to bring this to a close, we must also pass over to the other side. Those on His right heard the words, “Come, you blessed, ” and we have said what these blessed ones must do. Now He turns to the others and says to them, “Depart from Me, you accursed. ” Where are we to go?

Into the outer fire. But have you, the good God, made an outer fire for us human beings? No, truly I have not made it for you. For whom then have you made it, since we have just heard about the outer fire? It is the fire prepared for the devil and his angels. For you human beings I have made the Kingdom from the foundation of the world. For the satans I have made Hell. Have you not read what Satan said to the Lord? 'Do not send me,' he says, 'Lord, before the time, do not torment me, do not send me into the abyss before the time.'

Satan believes that the abyss awaits him, yet he knows and hears that he has a margin of time, and he says, 'Why have you come? What have I to do with you, Jesus, Son of the Most High God? Have you come here before the time to torment us?' That is, you have come to torment me, to send me to Hell, to shut me away before the time, while I am free now. Satan confesses and expects that you will one day shut him in, yet man does not believe this. Hell, then, my dear ones, is for Satan.

But when a person has lived with Satan and has not listened to Christ, is it not just that he should go with Satan? How else could it be? Am I going to work on Satan’s building and then go to Christ the Master to receive my wages? It does not work; that turns everything upside down. Besides, some people get upset by this. I remember a fellow at Sotiria, where I used to go and speak in the old days; he was a bit of a tough lad here from Varvakio, down below. And he says to me, he had a little string of worry beads and was fiddling with it,

he would not come inside where we were speaking. “Me,” he says, “I want to go to Hell with my pals. I’ll find others there too. I don’t want to go where there’s all that incense. ” You will go; the way you are making your bed, that is certainly where you will end up. For there are people who go so far as to speak in this way. As though they were talking about some little errand, let us say, where if they do not have a good time, if they do not find it to their liking,

they will catch the next boat and come back, they will take the plane and return. You see, my dear ones, this is a journey that runs one way only; salvation has no return trip. It runs one way only; whether you find it black, or find it red, or find it white, that is how it is. And he gave us intellect, and he gave us illumination, and he gave and gave for everything. Of course, some are now shocked and even want to believe that Christ is cruel for having made Hell.

You hear about someone’s sin and say, “Well, I understand; you too will sin,” and so you must forgive him. Christ died and came into the world for man. He has aided him and continues to help him; He waits so many years for each and every person to turn back, yet man refuses to return. Is God to blame? In truth, God does not punish him; man punishes himself. Man punishes himself. “He has set fire and water before you;

stretch out your hand for whichever you choose. Put your hand into the water, and you will be refreshed. Put it into the fire, and you will suffer the consequences. You lived with Satan; you blasphemed Me; you acknowledged neither Me, nor My Mother, nor My Church, nor the clergy—nothing at all. You punish yourself; you burn by your own choice, and you will burn for all eternity. Is that not so? How else can we put it? Imagine a place surrounded by wire fencing, with the wires electrified.

Suppose there is a sign saying, “Danger—death! Do not touch this. ” Yet you go and grab the wire, pull at it to cut it, and you are electrocuted. If there had been no warning sign, I could understand your saying, “You set a trap for me here. ” But it tells you, “Danger—death! ” and you ignore it, touch the live wire, and are burned. Is the person who secured that place to blame? When God said to Adam, “In the day that you eat of it,

you shall surely die,” He did not imprison him or threaten him. What more could He have done—cut off his hand? What more could He have done? This is human freedom. What more could He say? Who can live without freedom? We are native-born Greeks; we know what freedom means. How can anyone live without freedom? All the more, Christ respects human freedom. And when a person is unwilling, God cannot act.

The person must also be willing, so that God can act. Let us not blame God. God made no mistakes; He arranged everything beautifully. It is we who have not reflected on these things and do not put them into practice as we should—I do not know why. And so, in this world, each of us lies in the bed he has made. Let us stop here with these examples for tonight, and perhaps God will grant us the grace to have another talk in the future.

Στο πρώτο μέρος, εμάς δεν μας δόθηκε ευκαιρία να μιλήσουμε για το Τριώδιο, μιλούσαμε άλλα θέματα εδώ, παρότι μίλησα σε άλλα μέρη των Αθηνών και υπάρχουν, όπως σας είπα και άλλοτε, όλες αυτές οι ταινίες μαγνητοφωνημένες και του Τελώνου και του Ασώτου και του μεγάλου αδελφού του Ασώτου, διότι αυτός έχει πρόβλημα, έχει θέμα και πολλοί είμαστε μέσα σε αυτού την υπόθεση. Τώρα, έπειτα από τις δύο αυτές μεγάλες παραβολές η Εκκλησία, την Τρίτη Κυριακή της περίοδου αυτής του Τριωδίου, που είναι μεθαύριο και έχουμε τις απόκριο, μας παρουσιάζει την υπόθεση της κρίσεως.

είναι κάτι που αφορά κάθε άνθρωπο που θα γεννηθεί, διότι κάθε άνθρωπος που θα γεννηθεί θα αποθάνει κάποτε και θα κριθεί και αν δεν θα αποθάνει διότι θα τον προλάβει Φερυπίν η Δευτέρα Παρουσία του Κυρίου, αλλάξει και αυτός και θα παρουσιαστεί στην κρίση όπως θα παρουσιαστούν και όλοι αυτοί οι από Αδάμ μέχρι της ώρας εκείνης. Η κρίση είναι κάτι που μπορεί να χαρακτηριστεί ο τελευταίος κρίκος της όλης υποθέσεως της εμσαρκου οικονομίας Όλες οι προφητείες που μίλησαν για τον ερχομό του Χριστού και για όλα τα γεγονότα του γύρω από τη ζωή του ξεπληρώθησαν Αν παραδεχτούμε ότι είσαντε 500 οι προφητείες, οι 499 εξεπληρώθησαν

Υπολείπεται μία προφητεία ακόμη, εκείνη η οποία ελέχθη και διά του Αγγέλου την ημέρα της Αναλήψεως Όταν ο Χριστός μας ανελήφθη, έφυγε μπροστά από την Παναγία Μητέρα Του και από τους μαθητάς, εκεί στη Γαλιλαία Δύο λευκοφόροι παρουσιάσαν προφανώς άγγελοι και είπαν, άντρες γαλιλαίοι τι εστίκατε εμβλέποτε στους ουρανών, ούτως ο Ιηστούς ο αναληφθής αφιμόνης των ουρανών, ούτως ελεύσετε ον τρόπον εθεάσαστε απερχόμενων αφιμών. Είναι εκείνο που λέμε στο πιστεύω και πάλιν ερχόμενος κρίνε ζώντας σε νεκρούς. Αυτός είναι ο τελευταίος κρίχος, αυτό είναι το τελευταίο. Όπως λοιπόν εφηρμόστησαν, εξεπληρώθησαν όλες οι προφητείες και ο νόμος, έτσι ασφαλώς και η μία αυτή θα εκπληρωθεί στο δέοντα καιρό,

πράγμα το οποίο δεν ξέρει βέβαια ο καθένας από εμάς, διότι ο Χριστός μας έχει κρύψει την ημερομηνία της παρουσίας του Χριστός μίλησε την παραβολή του Τελώνου και Φαρισαίου και έδειξε εκεί πόσο ανθρωποσώζεται, διότι θα εθεωρεί το ελλειπής, είπε και την παραβολή του Ασώτου Ιού και υπέδειξε εκεί ότι χρειάζεται ένδυμα, ότι χρειάζεται μετάνοια, ότι χρειάζεται εξομολόγησης, ότι χρειάζεται μόσχος συτευτός. Όταν είπε όλα αυτά εφεώρησε ότι είναι αρκετά για τον άνθρωπο να εφαρμόσει Τώρα λέγει με όλο το δικαίωμα θα καθίσω να σε κρίνω Οι κρίσεις είναι κάτι που υπάρχει στην Παλαιά Διαθήκη, υπάρχει στην Γενή Διαθήκη, υπάρχει στην Παράδοση της Εκκλησίας, υπάρχει στην Αγιογραφία της Εκκλησίας Τα

πάντα ομιλούν περί της κρίσεως Είναι κάτι δε που ο άνθρωπος το θεωρεί κακό, δεν θέλει να το ακούσει, σοκάρεται όταν του μιλήσεις για κρίση, όταν του μιλήσεις για Ανάσταση, όταν του μιλήσεις για κόλαση, για παράδεισο Διότι όλα αυτά είναι συνηφασμένα με τη λέξη κρίσης Όταν ο Χριστός καθίσει στο θρόνο, θα πάει ο καθένας εκεί που πρέπει, άλλοι προς την κόλαση και άλλοι προς τον παράδεισο αιώνιος Αυτό πάλι δεν μπορούν να το εννοήσουν ορισμένοι Η Αγία μας Εκκλησία έχει περισσώσει δια της αγιογραφίας της την κρίση, όπως ακριβώς την είδε ο Δανείλ στο 7ο κεφάλαιο Όπως την είδε ο Ιωάννης στο 20ο κεφάλαιο, όπως την είδε ο Ενόφ, Εύδομος

από Αδάμ, που μας γράφει ο Ιούδας στην επιστολή του Ένα κεφάλαιο, μια επιστολή του Ιούδα, που είναι πρώτης Αποκαλύψεως, το Ιερό Ευαγγέλιο Εκεί παρουσιάζει την κρίση, βγαίνοντας ο άνθρωπος να βλέπει τι τον περιμένει Πρόσεξε άνθρωπε έξω που πηγαίνει στον κόσμο, αυτό θα τη μετωπίσει μια μέρα Είναι πάντοτε ακριβώς από πάνω από την πόρτα που φεύγει ο άνθρωπος προς τον κόσμο Ακόμη θα έχετε προσέξει και μέχρι τη σήμερα και στις μη κανονικώς ιστορυμένες εκκλησίες Υπάρχει από πάνω από την ωραία πύλη ένα μάτι, είναι ο φθαλμός του Κυρίου που βλέπει τα σπράξεις των ανθρώπων Πολλοί αγιογράφοι παράλληλα βάζουν και ένα ους, ένα αυτή και ένα χέρι,

είναι δηλαδή το μάτι του Θεού που τα πάντα βλέπει, είναι το χέρι του Θεού που τα πάντα γράφει και είναι και το αυτή του Θεού που τα πάντα ακούει Γιατί τα ακούει, γιατί τα βλέπει, γιατί τα γράφει, διότι θα τα κρίνει μία ημέρα, θα ξέρει ακριβώς τι θα κρίνει Αυτό θέλει να υπενθυμίσει στον άνθρωπο και στον αγράμματο ακόμη Οι γραμματισμένοι μπορεί να το διαβάσουν στην Παλιά και στην Καινή Διαθήκη ή στην Παράδοση Όμως οι αγράμματοι πρέπει να το δουν και βλέποντάς το θα ρωτήσουν και θα πληροφορηθούν Αλλά και οι γραμματισμένοι ξεχνάνε πολλές φορές και είναι και για αυτούς μία υπενθύμηση στη Αγιογραφία η Βυζαντινή η μόνη η οποία διδάσκει τέτοια πράγματα πνευματικά Εάν δεν είσαι κανείς έτσι χρονολογικός να εξετάσει το θέμα, θα

πρέπει να αρχίσει από του Αδάμ, συγγνώμη, από του Ενόχ. Είναι ο Ενόχ, έβδομος από Αδάμ. Προφήτευσε λέγει,

έβδομος από Αδάμ, Ενόχ λέγον. Ιδού, ήλθε Κύριος σε Ναγίες Μυριάση Αυτού, ποιήσε κρίσιν κατά πάντων και ελέγξε πάντες τους ασεβείς, περί πάντων των έργων της ασεβίας αυτών. Δηλαδή, ο Αδάμ είναι Εύδομος και είσαι τρακόσα εξήντα τόσα χρόνια. Τώρα, ποια ακριβώς ημερομηνία είναι, δεν ξέρω να σας πω. Αν τα προσθέσουμε, θα βρίσκαμε ακριβώς ποια χρονολογία του έδειξε αυτή τη σκηνή. Είναι ο πρώτος. Έπειτα υπάρχει ο Δανείλ επίσης και αυτός, ο οποίος γράφει, όπως τα είδε τα γεγονότα, εθεώρουν, έβλεπα, έως ότου οι θρόνοι ετέθησαν και ο παλαιός των ημερών εκάθητον. Το έρδυμα αυτού λευκών οσύχιών και η θρίξ της κεφαλής αυτού οσύ

έριον καθαρόν, σαν μαλλί καθαρόν. Ο φρόνος αυτού φλόξ πυρός, η τροχή αυτού πυρ φλέγων, ποταμός πυρός ήλκεν έμπροσεν αυτού, χίλια χιλιάδες σε λειτουργούν αυτό και μήριε μηριάδες παρεστήκησαν αυτό, κριτήριον εκάθισε και βίβλοι οι νεόχθησαν Με βάση αυτή την προφητεία του Δανιήλ, κάτι εξοχήν οι αγιογράφοι, φτιάχνουν την κρίση, αυτή που σας είπα, που υπάρχει πάντοτε το επάνω μέρος της στήρας που βγαίνουμε εις τον κόσμο, από την Εκκλησία Η Αποκάλυψη, συγκεκριμένως στο πρώτο κεφάλαιο στίχος 7, λέγει Ιδού έρχεται μετά των Εφελών, δηλαδή επί των Εφελών, και όψετε αυτό πάσο ο Θαλμός, και οι ήτινες αυτών εξεκέντησαν, και κόψονται επ' αυτόν πάσε

φιλέ της γης. Αυτό είναι ένα δάφιο που κλείνει τα στόματα των Ιεχωβητών, οι οποίοι λέγουν ότι ήρθε, έγινε η Δευτέρα Παρουσία, ήρθε ο Χριστός, που ήρθε ο Χριστός, εδώ λέει όψετε πάσο ο Θαλμός, εσύ τον είδες, εγώ τον είδα, κανένα δεν τον είδε. Καταλάβατε, τι λένε ψέματα, που δεικνύεται από αυτό και ότι είναι πλανεμένο Στο 20ο κεφάλαιο, στίχος 11-13, όπως σας προείπα, λέγει Και είδων θρόνων μέγαν λευκών και των καθήμενων επ' αυτού, ου, από του προσώπου έφυγε η γη και ο ουρανός Και τόπος ούχε βρέθει αυτής, και είδων τους νεκρούς, τους μεγάλους και τους μικρούς, εστώτας ενώπιον του θρόνου Και

βιβλία οι νύχτισαν και άλλο βιβλίο οι νύχτι, Ο Εστήτης Ζωής, Σε αυτό το βιβλίο θα είναι βαπτισμένοι, Βιβλίο της Ζωής λέγεται των βαπτισμένων, Οι άλλοι είναι γενικά σε ένα βιβλίο, Αλλά ιδιαιτέρως οι βαπτισμένοι έχουν άλλο βιβλίο, Κρίθησαν οι νεκροί εκ των γεγραμμένων της βιβλίας, Κατά την πίσση αυτών και τα έργα αυτών, Και έβοκεν η θάλασσα τους νεκρούς τους εναυτοί, Πολλοί, Τι θα γίνουν αυτούς που τους φάγαν τα ψά Τα μόρια, θα τους δώσουν. Τα μόρια υπάρχουν μέσα στο νερό. Αυτοί οι οποίοι μας παρουσίασαν την διάρξη του ατόμου τελευταίως, μας βοηθάνε να ξέρουμε ότι η ύλη αλλάζει μορφή και υπάρχει. Και ο θάνατος και ο άδης, δηλαδή οι φυσικοί θάνατοι, έδωκαν τους νεκρούς τους

εναυτής και εκρίθησαν έκαστος κατά τα έργα αυτών. Άμα διαβάσετε τον Εζεκίλ, συγκεκριμένως την προβητεία που διαβάζουμε όταν επιστρέφει ο Επιτάφιος, μόλις μπαίνουμε μέσα, εκεί θα δείτε πως τα οστά όλ θα συναρμολογηθούν το καθένα και πως θα πάρουμε το δέρμα, τη σάρκα, το πνεύμα και θα ξαναγίνουμε άνθρωποι Το λέγει άλλωστε αυτό και το κομμάτι αυτό που μας διαβάζουνε στην Κηδία, ο Απόστολος είναι από Θεσσαλονικής, τον οποίο έχει γράψει ο Παύλος Τούτο γάρι μην λέγομεν εν κυρίου, εν λόγω κυρίου, ότι εμείς, το εμείς το έχει με ίτα δε, να έχετε υπόψη σας ο Παύλος Δηλαδή ήτανε τόσο φλού η ημερομηνία και είναι ακόμη, δεν ξέρει ο άνθρωπος, πότε και αυτό το έχει κάνει για να βοηθήσει τον άνθρωπο να είναι πάντοτε έτοιμος Πάντοτε φεύγει, απόψε και αύριο

και την άλλη και με δέκα και με εκατό και με χίλια χρονιά, πάντοτε φεύγει Εμείς, λέει, οι ζώντες, οι περιλυπόμενοι, Ιστην παρουσίαν του Κυρίου, Ουμί θάσουμε τους κοιμηθέντας, Δεν θα πεθάνουμε να μας θάψουν, Αλλά θα αλλάξουμε απόψε, Απότομα, Ότι αυτός ο Κύριος, Ενκελέσματη, Ενθονία Αρχαγγέλου, Και Ενσάλπικη Θεού, Καταβίσεται από ουρανού, Και οι νεκροί, Εν Χριστό, Αναστήσονται πρώτον. Έπειτα, οι μη συζώντες οι περιλυπόμενοι, άμα στην αυτή σαρπαγισόμεθα είναι φέλες, η σαπάντηση κυρίου στον αέρα, και ούτε πάντοτε στην κυρίου εσόμεθα Ούτε αυτό έλαβε χώρα, δεν έγινε, άρα ο Χρυστός δεν ήρθε, ας το μάθουν οι εγχωβείτε, αν δεν τους το λένε τα αφεντικά τους, ας το διαβάζουν μόνοι τους και ας τους πει ότι είναι ψεύτες Τώρα, ο Θεός Χρυσταστομός, ο οποίος μιλάει πολλά

πάνω στο θέμα της κρίσεως, λέγει το εξής, συμβουλευτικός, μνημονεύεται τις φρικόδους και φοβεράς ημέρες, πάντοτε να έχεις μπροστάσει αυτή την ημέρα Ένη κατά την οποία πάντες παρίστανται το βήμα του Χριστού, δώσαντες δικά στον πεπραγμένων, να περάσουν από δικαστήριο, με βάση αυτά τα οποία έχουν πράξει Έν θα προοφθαλμών πάντων προτεθήσετε τα αμαρτήματα, τα οποία θα ξεσκεπαστούν, λέει, όσο και αν τα κρύβουμε σήμερα, εκεί θα ξεσκεπαστούν, δεν υπάρχουν κρυφά Εν θα η πηγή του πυρός και ο ακίμητος κόλιξ, εν θα πάντα γυμνά και τετραχυλισμένα, εν θα βίβλοι των καρδιών ημών ανοιγήσονται, γιατί ορισμένοι λένε χαρτιά, υπάρχουν μολύμια και πένες και μελάνια, το λέγει. Βίβλοι των Καρδιών, ημών, ανοιγήσονται και

εν μέσω αναγνωστήσετε τα φανερά και κεκριμένα τα ενικτή και ενημέρα ώστε το μεγάλο αυτό γεγονός αποκαταβολής κόσμου το καταγγελεί, το υπενθυμίζει, το λέγει ώστε να μην βρεθεί κανένας άνθρωπος να πει ότι εγώ δεν το πρόσεξα Αλλά και ο ίδιος όταν ήρθε, αυτό υπενθυμίζει, το υπενθυμίζει πάντοτε, το είπε και ο ίδιος, την προφητεία και την παραβολή αυτή, η οποία είναι γραμμένη στο 25ο κεφάλαιο του Ματσαίου, στήφος 31 και κατωτέρω, όταν έλθε ο Υιός του ανθρώπου, εν διδόξει αυτού κλπ, όλα αυτά είναι για την έλευσή του και για την κρίση την οποία θα κάνει Δεν το είπαν οι γραφές, δεν το είπε ο Κύριος και όλοι οι λαοί πάντοτε είχαν μέσα

τους για κρίση, ότι η ψυχή δεν χάνεται, ότι θα κριθεί. Αν εξεταστούν οι ιστορίες και οι πεπιθήσεις των λαών, θα βρούμε εκεί, εγώ έχω στοιχεία επάνω σε αυτά, θα βρούμε ότι πράγματι έτσι εσκέπτοντω, ότι κάποια μέρα θα κρυθούν και θα δώσουν λόγο των πράξεών των. Ο καθένας βέβαια με τον τρόπο του. Αλλά και αυτή η Εκκλησία ακόμη εξακολουθεί κάθε ημέρα, μάλιστα κάθε νύχτα θα μπορούσα να πω και συγκεκριμένως στην αρχή της ημέρας Ξέρετε εμείς αρχίζουμε από το 01, η 24η ώρα είναι η τελευταία ώρα της ημέρας Έπειτα αρχίζει το καινούριο 24-01 κλπ.

Θα το ενθυμίσετε άλλωστε από την πρωτοχρονιά που κλείνουμε το φως και το ανοίγουμε μόλις ακούσουμε ότι περπάτησε κατά ένα λεπτόν ο χρόνος. Εκεί, κάθε βράδυ, στο Μεσονυχτικό, την ώρα εκείνη, υπενθυμίζεις τον άνθρωπο, η δου, ο νυμφίος έρχεται εν το μέσο της νυχτός και μακάριος ο δούλος ον ευρύσι γρηγορούντα, ανάξιος δε πάλι ον ευρύσι ραθιμούντα και τα υπόλοιπα. Κάθε βράδυ το λέει αυτό, ώστε να υπενθυμίζεις τον άνθρωπο, άνθρωπε πρόσεχε, διότι δεν ξέρεις, μη σε βρει κοιμισμένο, μη σε βρει σαν τας μωράς παρθένους, μη σε βρει μη έχουν έλεον στην κανδύλα σου, μη έχουν έλεον εις των λίχνων σου, ο άνθρωπος πρέπει να είναι πάντοτε ενεγρηγός Αυτό, άλλωστε, λέγει και με εκείνο που λέγει να μας συλλάξει από τον ζωφερόν

ύπνο της αμαρτίας Ζωφερός ύπνος της αμαρτίας είναι αυτός, να μην μας βρει αμετανοήτους, ανεξανομολογήτους, ατακτοποιήτους Ο άνθρωπος πρέπει να είναι πάντοτε έτοιμος, γι' αυτό, άλλωστε, και δέεται στην Εκκλησία Δια των Ψαλτών, Την ημέραν Πάσαν Τελείαν Αγίαν Ειρηνικήν και Αναμάρτητων Παράσχου Κύριε, λέμε εμείς, γιατί, τι χρειάζεται, διότι υπάρχει εκδοχή να φύγουμε Και πρέπει να είμαστε κατά αυτήν την έννοια, είδατε για να βγει μια νύμφη να πάει στην εκκλησία να στεφανωθεί Ε, κοιτάζει την τελευταία λεπτομέρεια, θα ρίξει πολλές φορές στον καθρέφτη να δει Ή πως υπάρχει σπήλος ή ρητίδα, να είναι ολόλευκος κατά πάντα, τουλάχιστον εξωτερικός, εσωτερικός, ο Θεός το ξέρει τι θα είναι, αλλά εξωτερικός τουλάχιστον. Στευστείτε, για να πάει στον Ιμφίο, να παρουσιαστεί, εν πάση

περιπτώσει, στις γάμμων, κοιτάζει να είναι ολόλευκος ή δυνατόν. Φανταστείτε τώρα πως πρέπει να είναι η ψυχή του ανθρώπου που θα πάει όχι απλόν σε ένα μνηστήρα που πιθανόν να είναι χειρότερος από την Ιμφή, Αλλά θα πάει στο μνηστήρα εκείνον ο οποίος δεν έχει, δεν κατηγορήθη για αμαρτία Πόσο πρέπει να είναι εντάξει Και τούτοις πολλές φορές πολιτευόμεθα σαν να μην πρόκειται να πεθάνουμε ποτέ Σαν να πρόκειται να ζήσουμε, θα βγάλουμε και το χειμώνα, θα πάμε και το καλοκαίρι, θα πάμε και στην εξοχή Θα πάμε και στα μπάνια και θα γυρίσουμε κλπ. Όλα αυτά ναι, αλλά θα βάνεις και το αλλά Πρώτα ο Θεός, αν επιτρέψει και ζήσουμε, θα κάνουμε αυτό, θα κάνουμε εκείνο Τότε ο άνθρωπος προσέχει τη ζωή του και δεν υπάρχει εκδοχή να τον πιάσει στον ύπνο ο θάνατος και κατ'

επέκταση είναι η κρίση Διότι όταν επέλθει ο θάνατος έχουμε και μερική κρίση Πλέον σταματά η αγοροπολιστία, σταματάει το εμπόριο, σταματάει η πανήγυρηση, δεν μπορεί να πολιτευτείς Καταθέτεις το ημισή και κατά συνέπεια για σένα και για μένα η κρίσης ήδη έγινε Αν βοηχηθείς τίποτα από τίποτα ευσεβείς συγγενείς, κάνα μνημόσυνο, με κάνα λειτουργία, με κάνα καλό πίσω, έχει καλός Αλλά οι εργαϊκές γραμμές χοντρικά είναι εκείνο το οποίον έχεις φτιάξει με τα χεράκια σου στον κόσμο τούτο Διότι ο άνθρωπος βρίσκεται στην αιωνιότητα όπως βρίσκεται στη φωτογραφία Αν με συλλάβει ο καθρέπτης, παραδείγματι ο φωτογραφικός φακός εμένα να κρατώ το αυτί μου, δεν θα φαίνουμε κρατώντας το αυτί μου Αν κρατώ το κεφάλι μου δεν θα

είναι το ίδιο, αν τρίβω τα μάτια μου δεν θα φαίνουμε έτσι Πώς εσύ και εγώ στο θάνατο που είναι φωτογραφικός φακός θα φαίνουμε αλλιώς Μπορώ αν είμαι μαύρος αυτή τη στιγμή να παρουσιαστώ άσπρος στη φωτογραφία του θάματου Δεν θα παρουσιάσω το άσπρος, Πολύ αστεία να τα πιστεύω άνθρωπος σε αυτά, Γι' αυτό ο άνθρωπος είναι υποχρεωμένος, Το άφησε κρυφό το πότε θα έρθει, Όταν έρθει, Πότε θα έρθει δεν ξέρουμε, Πρέπει όμως να είμαστε έτοιμοι, Μα τα σημεία των καιρών δεν δείχουνε ακόμη, Λένε ορισμένοι, Τα σημεία των καιρών της Δευτέρας Παρουσίας, Μα δεν ξέρεις ότι με τον κριτή σου είναι οι δύο τρόποι για να συναντηθείτε, Ο ένας είναι για να έρθει αυτός, Και ο άλλος είναι να πας Εσύ, ξέρεις αν γυρίζει στο σπίτι, καλά, τα σημεία των καιρών λένε ότι δεν είναι Ιευτέρα Παρουσίακο, δεν ήρθε ο

Προφήτης Ηλίας, δεν έγινε ο Μεγάλος Πόλεμος, δεν παρουσιάστηκε ο Αντίχριστος κλπ, συμφωνώ εγώ με αυτά, αλλά εδώ τώρα έχουμε και μερικοί, είπαμε, μου λες, μου υπογράφεις ότι θα γυρίζει στο σπίτι τώρα, και θα σε πατήσει ένα αυτοκίνητο εδώ στην Αθηνάς, αυτό μπορεί να μου πεις τίποτα, μου εγγυάσω ότι θα πας σπίτι, θα κοπεί ένα σύρμα από π Λύση. Αυτό μπορεί να μου πεις τίποτα. Και χίλια άλλοι δύο τρόποι και μέσα που μπορεί να φύγει ο άνθρωπος και να πάει αυτός. Καλά, αυτός δεν έρχεται. Αν πας εσύ, αν πάω εγώ, τότε τι γίνεται. Γι' αυτό ο άνθρωπος πρέπει αυτά να τα ζυγίσει, να τα προσέξει, να τα μετρήσει.

Σας αγαπητοί μου, είναι το πιο λεπτό σημείο γιατί είναι και το τελευταίο. Και αν σ' αυτό δεν παρουσιαστούμε ως πρέπει, διάθετη περιπτώση τότε η υπόθεση σε χάσει. Λυπούμε πάρα πολύ, δε, διότι σε ένα μεγάλο ποσοστό δεν κηρύτεται πόσο άνθρωπος πρέπει να είναι εντικρίσει Ευαγγέλιο, το κομμάτι αυτό που ομιλεί περί της κρίσεως, ομιλεί για μια σειρά καλών έργων που όσοι τα έκαναν αυτά εσώθησαν Εν αντιθέσει με αλλούς που δεν έκαναν αυτά και απολέσθησαν Έτσι φαίνεται εκ πρώτης όψεως το Ευαγγέλιο

και παρακολουθήσετε, αν θέλετε, την Κυριακή, όπου βρεθείτε, τους ομιλητές και της Μητροπόλεως ακόμη και δεν ξέρω πού. Να ειδείτε περιτήνους να ομιλήσει και είναι το μόνο το οποίο δεν πρέπει να ομιλείτε. Θα μου πείτε γιατί, δεν είναι καλό πράγμα να τρέφεις των πτωχών, να συναγάγεις των ξενιτευμένων, να επιστέπτεσαι τον ασθενή, να πηγαίνεις τον φυλακισμένο, δεν είναι καλό πράγμα, καλό και Άγιο είναι. Αυτό το κάνει πολλοί κόσμος που δεν πιστεύει στον Χριστό

Για να πας στον Παράδεισο χρειάζεται εισιτήριο, χρειάζεται είσοδος, αυτό είναι το θέμα Είσαι

λέει τους ανθρώπους σε δυο μεγάλες κατηγορίες, το λέει ή δεν το λέει, σε πρόβατα και σε ρήφια Αυτό το ξέρουμε από το Θρανίο ακόμη, είναι οι παραβολές αυτές, οι φαντακτηρές, οι μεγάλες, που μας στέλεγαν πάντων Και θα πεις τους μεν, Δεύτε οι ευλογημένοι, Ελάτε οι ευλογημένοι, Θα πεις τους δε, Πορεύεστε οι κατήρα μεν, Τα κάνουμε εμείς οι ευλογημένοι κύριε, Εσείς θα έρθείτε να κληρονομήσετε την Βασιλεία του Πατέρα μου, Τα οποία είναι ετοιμασμένη ημην, με Ήψηλον, Αποκαταβολής κόσμου, Μην πας παρακάτω, Στάσου εδώ,

Εσύ, Εγώ, που δίδω και το σακάκι μου, Και το ψωμί μου, Και το σάλιο μου στους ανθρώπους, Με αυτή την εντολή έχω κα Ανάληψη, Ανάληψη, Ανάληψη, Ανάληψη, Ανάληψη, Ανάληψη, Ανάληψη, Ανάληψη, Ανάληψη, Ανάληψη, Ανάληψη, Ανάληψη, Ανάληψη, Ανάληψη, Ανάληψη, Ανάληψη, Ανάληψη, Ανάληψη, Ανάληψη, Ανάληψη, Ανάληψη, Ανάληψη, Ανάληψη, Ανάληψη, Ανάληψη, Ανάληψη, Ανάληψη, Ανάληψη, Ανάληψη, Ανάληψη,

Ανάληψη, Ανάληψη Δεν θα τους βρείτε στον παράδεισο όμως, Θα λείπουν και θα το καταλάβουμε.

Πραγματικοί δηλαδή, όχι της ταυτότητός. Υστιανοί, πραγματικοί, δεν υπάρχουν. Οι άλλοι όλοι υπάρχουν στην κόραση, οι καλοί άνθρωποι. Εδώ λοιπόν στο λεπτό αυτό σημείο, Είναι η υπόθεση του ανθρώπου, Δεύτε να κληρονομήσετε, Κληρονομούν,

Πέθανε ένας θείος σας στην Αμερική, Και δεν έχει αφήσει κανέναν κληρονομή, Τι θα δούμε στις εμερίδες, Ζητούν το κληρονομή του τάρα, Και θα μας δευτούν τώρα οι άλλοι, Τα ξανδέρφια, οι αδέρφια, Ξέρω εγώ τι είναι εδώ πέρα, Και τι θα κάνουνε, Θα σπέσουν να βγάλουνε τους τίτλους τους, Τα χαρτιά τους κλπ, Θα ζήσουν το προξενείο, Είμαστε κληρονομή Δείχνοντας τους τίτλους, τη συγγενεία θα πάρουν την κληρονομία Δεν ξέρω πόσα εκατομμυρία δολάρια είναι εκείνα, το νιώθουμε Η κληρονομία προϋποθέτει συγγένεια, προϋποθέτει επίδειξη τίτλων Δεν προϋποθέτει αγαθοεργία, αγαθοεργία κάνουν πολλοί άνθρωποι Για να γραφτούν εσύ θημερίδα, για να γραφτούν εσύ στήλη των ευεργετών, για

να γραφτούν εσύ στήλη των δωρητών Και το Χριστό το βλαστημάνε, Και την Παναγία τη βλαστημάνε, Και δεν εξομολογούνται, Και δεν κοινωνούν, Και δεν εκκλησιάζονται, Θα πάνε στον παράδεισο αυτοί, Εδώ λέει όχι, Δεν καλεί αυτούς να πάνε στον παράδεισο, Καλεί τους άλλους, Σε αυτό λοιπόν εκεί συγκεκριμένος που λέγει, Δεύτε να κληρονομήσετε, Έγκειται όπως σας είπα, Όλοι οι υπόθεσεις, Κληρονομούνε οι συγγενείς, Πρέπει λοιπόν να είναι οι παιδοί του Θεού,

Έτσι είναι συγκεκριμένα το κείμε Πώς λοιπόν εγώ θα περάσω μέσα, εάν δεν επιδείξω, πίτλους μου, ότι είμαι συγγέννης, γίνεται πολλή συζήτηση, ότι ο Θεός είναι πατέρας τον ανθρώπο, και οι άνθρωποι λέγουν το Πάτερ ημών, 2 και 3 και 5 και 10 φορές την ημέρα, και ούτε πατέρα έχουν τον Θεό, ούτε παιδιά του Θεού είναι οι άνθρωποι Θα

πει κανείς, όσοι οι άνθρωποι δεν είναι παιδιά του Θεού, τι ενός είναι, του πυθίκου είναι, σατανά είναι, όχι, είναι πλάσματα του Θεού, είναι δημιουργήματα του Θεού Μπορείτε να μου πείτε γιατί ο Χριστός ήρθε εις τον κόσμο, τι λέει ο Παύλος, να ρωτήσουμε αυτόν που είναι πιο κοντά στα πράγματα Για ανοίξετε στο δέλτα κεφάλαιο ο Γαλάτας να είτε τι λέει εκεί, είναι την υιοθεσίαν απολάβομεν Την

είχαμε την Ιωθεσία, τη χάσαμε στα μονοπάτια της αμαρτίας, εντοπροσώπο του Αδάμπτια Τσέβας Είμεθα απόγονοι αυτών των πρώτων που εξώσταν του παραδείσου και έχασαν την πατρότητα Όταν ήρθε το πλήρωμα λέει του χρόνου, εξαπέστειλαν ο Θεός των ιών αυτού, γενόμενων εκ γυναικός, γενόμενων υπονόμων, έτσι που τον όμον εξαγοράσει Είναι την υιοθεσία αναπολάδων. Στο Α11, όσοι δε έλαβαν αυτόν τον Χριστό, εξουσία αυτής εδόθη τέκνα Θεού γενέστε. Ένας λοιπόν που δεν τον έλαβε τον Ιησούν, αλλά τον βλαστημάει και από πάνω. Πώς είναι περί του Θεού, εφόσον δεν είναι αδερφός του Χριστού.

Ο Χριστός λοιπόν είναι εκείνος ο οποίος δημιουργεί τη συγγένεια. Όσοις Χριστόν ευαπτίστητε, Χριστόν ευεύησαστε Ο άνθρωπος από την ημέρα που αναγνωρίζει τον Χριστόν ως σωτήρα και βαπτίζεται στο όνομά του κλπ, από την ημέρα γίνεται μικρός αδελφός του Μικρός αδελφός του, λέει πιο κάτω, εφόσον επιήσατε ενή τούτον τον αδελφό μου, τον ελαχίστον, τους πιστούς, του λέγει αδέρφια μικρά δικά του Γίνουμε λοιπόν εγώ, κατά χάριν αδερφός του Χριστού, κατ' επέκτασην παιδί του Θεού Ο φυσικός κληρονόμος της Βασιλείας των Ουρανών, είναι ο Χριστός, εμείς είμαι θα μην κληρονόμοι

Παρουσιάζεται ο Χριστός και λέγει, πατέρα, δεν είμαι μονακός μου, έχω και κάτι άλλα μικρά αδέρφια, που πίθεσα σε μένα Και μας παρουσιάζει αυτός, ουδής έρχεται εις τον πατέρα, η μη διαιμού λέει, αυτός θα μας παρουσιάσει Όταν λοιπόν δεν τον δεχτούμε, δεν βαπτιστούμε στο όνομά του, δεν κοινωνήσουμε από το σώμα του και το αίμα του κλπ. Πώς είναι δυνατόν να έχουμε τις ιδιότητες του Υιού του για να έχουμε από την κληρονομία και το Πατερήμό να το λέμε πρέπει να τον πιστεύουμε τον Χριστό για να έχουμε Πατέρα το Θεό. Για το Θεό σου έχει ένα παιδί, το Χριστό. Εμείς κατά χάριν είμαστε παιδιά του Θεού όταν κατά χάριν είμαστε και αδελφοί του Χριστού. Λοιπόν

οι οποίοι δεν δέχουν τον Χριστό, ούτε την Εκκλησία του, ούτε τον πλήρο του, ούτε τη δασκαλία του, ούτε τα μυστηριά του κλπ. Πώς είναι δυνατόν να λέγονται ότι είναι παιδιά του Θεού και ότι θα κληρονομήσουν από τη Βασιλεία των Ουρανών, το έχετε σκεφτεί αυτό. Ελάτε να κληρονομήσει τι λέει. Τι θα κληρονομήσουνε Βασιλεία. Εδώ ανήγει μια άλλη παρένθεση. Πηρονομούν τη βασιλεία, τα βασιλόπουλα, οι κοινοί θνητοί πληρονομούνε τυχόν βασιλεία,

πέθανε ένας βασιλιάς, θα πάει ο καθένας να πάρει ένα κομμάτι από τη βασιλεία εκείνη ή θα πάνε τα πριγκιπόπουλα ή θα πάνε οι πριγκίψες και οι λοιπη συγγένεις να πάρουν.

Πρόκειται περί βασιλείας, τι πρέπει να γίνει στον άνθρωπο, πρέπει να γίνει πριγκιπόπουλο, πρέπει να γίνει βασιλόπουλο. Πώς μπορεί να γίνει ένας χωματένιος άνθρωπος, θα πει κάποιος τώρα να ανέβει τόσο ψηλά Γι' αυτό εκατεύει αυτός τόσο χαμηλά, ώστε να μας βρει Εδώ είναι το θέμα της θείας επικοινωνίας, της θείας κοινωνίας Αυτό επιτυγχάνει ο άνθρωπος που κοινωνεί το σώμα και το αίμα του Χριστού Αυτό ο Χριστός έκανε, έδωσε το σώμα του και το αίμα του στον κοινό άνθρωπο να τον κάνει κενό Στο χωματένιο να τον κάνει πνευματικό Στον άνθρωπο που συσφλέβεται μέσα έχει αίμα του Αδάμ, να

βάλει του νέου Αδάμ, του Χριστού αίμα Κοινωνήσατε τόσες φορές ώστε να συμπληρωθεί το αίμα που έχετε στις φλέβες σας Κοινωνήσατε, το κοινωνάτε για χρόνια πολλά και για κοκά, δεν ξέρετε ότι είναι φαγητό και ποτό ότι είναι για την ψυχή του ανθρώπου και τροφή της ποιχής η θεία κοινωνία και πρέπει να είναι καθημερινή, ε, αλίμων από τους ανθρώπους που στέκονται από μακριά και βλέπουν το μυστήριο. Δεν ετοιμάζονται, δεν διατηρούν. Θα πρέπει ο άνθρωπος να κοινωνεί δυνατόν κάθε μέρα. Δεν θέλουν να σταματήσουμε την αμαρτία και είναι φυσικό να μην μπορούμε να προσθέλθουμε κάθε μέρα, διότι όπως ξέρουμε η θεία κοινωνία έχει τα αντίθετα

αποτελέσματα Αν ο άνθρωπος δεν είναι στην κατάλληλο θες, δεν έχει δοκιμάσει τον εαυτότο, όπως λέει ο Παύλος, δοκιμαζέστο, έκαστο σε αυτόν, και ούτω εκ του άρτου εστιαίτου και εκ του ποτηρίου πινέτου Δεν θέλουμε να σταματήσουμε την παρανομία, δεν θέλουμε να γυρίσουμε τα αδικημένα που έχουμε αδικήσει πολλούς, δεν θέλουμε να συγχωρήσουμε τους εχθρούς μας, δεν, δεν, δεν και καθήμεθα που μακριά και παίρνουμε το αντίδωρο στο τέλος, τον μάρτυρα αυτόν της κατηγορίας που θα μας πάει στην κόλαση, γιατί εδώ το παίρνεις το χέρι σου είναι φωτιά το αντίδωρο γιατί σε ρωτάει που είναι το δώρο και γιατί δεν το παίρνεις, εμένα με λένε αντίδωρο, δεν με λένε δώρο, άκουσες εσύ που ο παπάς όταν το έδωσε, σου είπε ευλογία κυρίου Κέλεος, έβαλε στα αυτή σου να ακούσεις τι είπες εκείνους που πήραν το δώρο,

Ανάληψη, Ανάληψη, Ανάληψη, Ανάληψη, Ανάληψη, Ανάληψη, Ανάληψη, Ανάληψη, Ανάληψη, Ανάληψη, Ανάληψη, Ανάληψη, Ανάληψη, Ανάληψη, Ανάληψη, Ανάληψη, Ανάληψη, Ανάληψη, Ανάληψη, Ανάληψη, Ανάληψη, Ανάληψη, Ανάληψη, Ανάληψη, Ανάληψη, Ανάληψη, Ανάληψη, Ανάληψη, Ανάληψη, Ανάληψη, Ανάληψη, Ανάληψη Ευχαριστώ το δικό του, ανε εκλεκτικός, που θα αντικάμει την αγαθή οργία, Σε εκείνον θα πει δόξα σε ο Θεός, που καταλαβαίνει, ως εκείνο που θα βλασιμείς τον Χριστό, θα του πεις υποχρεωμένος να μου φέρεις, ημέρα είμαι καθόλου υποχρεωμένος να σου φέρω, εφόσον διαφέρουμε εις την πίστη, σε αναγνωρίζω και λοιπάω ότι είσαι άνθρωπος, έχεις εικόνα και ομοίως του Θεού, όμως εφόσον εσύ είσαι ελληματικά, τοποθετείς τον εαυτό σου στο αντίπερα

πεζότητα, Θα πάρω θέση να προσέξω, να κοιτάξω πρώτα τους αδελφούς του Χριστού, γιατί έτσι λέει, τους οικείους της πίστεως, κοί θα πας πρώτα, και αν έχεις περίσσευμα ή είσαι Ωνάσης, ξέρω εγώ, δώσε και στους άλλους, δεν σε δυσκολεύει κανένας, όμως πρώτα θα κοιτάξεις, μ' όσες τι είπε, ου καπεστάλι μη στα απολολότα πρόβατα οίκου Ισραήλ, δεν έχω δικαίωμα να πάρω το ψωμί των άρτων και να το δώσω στα κοινάρια, Στους μη βαπτισμένους ή στους βαπτισμένους οι οποίοι απεμπόλησαν το βαπτισμά τους όταν ήρθαν στην ανάλογο ηλικία και αντετάχθησαν στον Χριστό, στο Ευαγγελίο τους, στην Εκκλησία του κλπ. Εδώ λοιπόν αγαπητοί μου είναι το μυστικό, εδώ είναι ο κόμβος και αυτό να προσέξετε θα πράτετε το αγαθόν, δεν θα ελπίζετε εις αυτό.

Εγώ με τον τρόπο μου έχω δώσει κάτι ορισμούς επάνω σε αυτά τα θέματα Θα ήθελα λόγω την επίκαιρο να το επαναλάβω Μια και γράφεται και φεύγει και στον κόσμο έξω και στην επαρχία και στο εξωτερικό αυτή η ομιλία Ο άνθρωπος διά των έργων του δεν εξασφαλίζει παράδεισο Χρειάζονται δύο τι να Χρειάζεται τα έργα για τη θέση στον παράδεισο και το σώμα και το αίμα του Χριστού για την ίσοδο εις τον Παράδεισο. Φανταστείτε, έχετε ένα διαμέρισμα πολυτελέστατο, αναπαυτικότατο. Το έχετε μέσα σε μία πόλη, η οποία πόλης είναι γύρω-γύρω κλεισμένη, φρουρημένη, έχει πύλες, όπως είχε και η Αθήνα μας τον παλιό καιρό.

Έχεις λοιπόν στην Πλάκα, επαραδείγματι, ή στο Κολωνάκι, ένα διαμέρισμα. Όμως, πας να εισέλθεις εις την πύλη και δεν σ' αφήνουν να εισέλθεις εις την πύλη Χρειάζεσαι είσοδων ειδικοί για να εισέλθεις εις την πύλη Μα έχω μέσα αδιαμέρισμα, έχω μέσα στο κολουνάκι λοιπά Ναι, την εισοδό σας, δώστε μας το εισιτηριό σας για να σας επιτρέψουμε να πάτε εκεί Διαφορετικά θα μείνετε έπαιξε Έτσι είναι, τα έργα του ανθρώπου είναι οι αποσκευές του Κανένας δεν ταξιδεύει μόνο με αποσκευές Οπουδήποτε να πας σε οποιοδήποτε πόρτο, μα σε αεροπλάνο, μα σε τρένο, μα σε αυτοκίνητο, το εισιτήριό σας κύριε Έχω αποσεβές, ναι, για να βάλω τις αποσεβές σας, το εισιτήριό σας, χωρίς εισιτήριο Και θέλετε να σας πω ένα μυστικό, χωρίς να θελίσω να το εφαρμόσετε

Χωρίς αποσεβές, εταξίδευσαν πολλοί, χωρίς εισιτήριο, ουδήσι Ο Τελώνης είχε αποσεβές που κατέβηκε δεδικαιωμένος, όχι Ο Φαρισταίος δεν είχε αποστεύες, είχε, έμεινε έξω, για δεν είχε το ηλά σε τίμη, δεν είχε στήσει με το Θεό, δεν είχε αγάπη Ο μεγάλος αδελφός του Ασώτου, δεν είχε αποστεύες, πώς δεν είχε, δω ποτέ το λύσου παρήλθον, έμεινε έξω, ο μικρός είχε, δεν είχε, εμπήκε μέσα Ο εκδεξιών ληστής είχε αποστεύες, δεν είχε, όμως εισθήλθε, διότι επήνε το αισθητήριο, μη στη τίμη ο αντιβασιλείας σου Σε μια στιγμή που όλοι τον είχαν εγκαταλείψει, Αυτός τον ομολόγησε Βλέπετε περιπτώσεις, και άλλες πολλές θα είναι μέσα στη Γραφή και στη ζωή των ανθρώπων

Πολλοί άνθρωποι, τελευταία στιγμή, αρπάζουν Αν τους δοθεί η ευκαιρία, αλλά διότι δεν ξέρουμε των τρόπων του θανάτου μας Δεν μπορούμε να έχουμε ελπίδα εκείνη τη στιγμή ότι θα προλάβουμε να εξομολογηθούμε, να κοινωνήσουμε και να ομολογήσουμε Χριστόν και εξαρτάται πώς το κάνουμε, γιατί πολλοί το κάνουνε από ανάγκη εκείνη τη στιγμή, από ανάγκη, μη έχοντας αλλού, αν είναι ολοκληρωμένη η πίση, αν είναι αναγνωρισμένο πραγματικά ότι έτσι είναι και έκαμα λάθος, ότε θα λυθεί υπόψη, διαφορετικά, παρότι εξομολογεί την τελευταία στιγμή, παρότι εκκοινώνησε, θα βρεθεί πάλι στο αντιπεραστρατόπεδο, έτσι λέει ο Μέγας Αθανάσιος. Το ληστή τον είπε, είπε το μνηστητή μου, αλλά μην το βάλετε ποτέ στο νου σας να πείτε και εσείς το μνηστητή είσαι, διότι το μνηστητή μου

είναι στην παλαιάν οικονομία, Χριστός δεν είχε πει το τετέλεσε στο σταυρό, δεν σώζεται ο άνθρωπος σήμερα με το μνηστητή μου, χρειάζεται βάπτισμα, χρειάζεται θεία κοινωνία, χρειάζεται εξομολόγηση, χρειάζεται μετάνοια, χρειάζεται αυτά, μη στήμεθα μετά την Ανάσταση του Χριστού, όταν είπε αυτός το μνη Έλεσε και κατέβει κάτω και ανέβει, έβαλε άλλων θεσμών και άλλων τρόπων σωτηρίας. Πορευθέντες, μαζί τα έφτατε, πάντα τα έφτατε, βαπτίζοντες αυτούς κλπ. Ο τρόγος μου τη σάρκα και πίνω μου το αίμα και τα τι αυτά. Λάβετε πνεύμα άγιον, αν την οναφείτε τις αμαρτίες, αφήεντε αυτή σαν την ον κρατεί και κράτητε. Είναι άλλος ο τρόπος σωτηρίας.

Δεν είναι ο τρόπος μου τον μνηστητή μου. Μην πλανηθεί κανείς μου. Εδώ λοιπόν στο σημείο αυτό, ήθελα πάλι για να αφησίσω την προσοχή σας, θα πράτεται αγαθά, τα αγαθά έργα του ανθρώπου, του τακτοποιούν την θέση, θέση θα ταξιδεύει στην αιωνιότητα, πρώτη θέση, δευτέρα θέση, τρίτη θέση, αμπάρ, ξέρω εγώ κατάστρωμα, λουξ, τουριστική, υπερλουξ, αυτό εξαρτάται από τα έργα του, αλλά για να εισέλθει στο καράβι, για να πάρει τη θέση αυτή, θα πρέπει να έχει το εισιτήριο το οποίο το εκδίδει, μόνο ενδιορθοδόξο εκκλησία, ο Χριστίνος, Χριστός, Αυτό το πρακτοριό του. Καμιά άλλη λεγωμένη Εκκλησία δεν εκδίδει στη τήρια διά την Βασιλεία των Ουρανών. Χριστός έκανε μία Εκκλησία. Τα άλλα τα έφτιαξαν οι άνθρωποι. Είναι εξελίξεις των ανθρώπων, μυαλά ανθρώπων.

Έφτιαξε ο Πάπα, σε παραδείγμα, τη δικιά του Εκκλησία το 1054. Από τον Πάπα έφτιαξε ο Λούθηρος δικιά του Εκκλησία το 1515. Μέχρι τη σήμερα από τη διαμαρτυρήσεως είναι 350 παρενθέσεις γινωμένες Και καθημερινώς φτιάχνουν ο καθένας Όχι έτσι είναι, όχι αυκοκοί είναι, όχι εκείνο είναι Και εφαρμόζεται εκείνο που είπε ο Σημεών ο Θεοδόχος Ούτως κείτε εις τόσοιν και εις Ανάστασην πολλών και εις σημείων αντιλεγόμενων Και μέχρι σήμερα συγκρούονται άνθρωποι Συγκρούονται άνθρωποι Αυτός απέθανε για να σωθούν οι άνθρωποι και οι άνθρωποι αυτοκτονούν εν το προσώπο του, διότι εν το εγωισμό τους φτάνουν μια δικιά τους θρησκεία Πολλοί πιστεύουν ότι σύμφωνα με τον κόσμο, με τη λεγωμένη πρόοδο,

με την εξέλιξη κλπ, ότι πρέπει να τροποποιηθούν και αυτά τα πράγματα Να σταματήσουμε πλέον να συζητούμε περί θανάτου, μακάβρια πράγματα, παρότι είναι πραγματικότητας, να συζητούμε περί κολάσεως, περί παραδείσου, αυτά είναι πράγματα που τα πίστευαν οι παλιοί, εμείς τώρα εξελίχθημε, αγαπητοί μου λυπούμε που θα πω αυτό, ο άνθρωπος μπορεί να παρουσιάζει μια εξέλιξη γύρω από τεχνικά πράγματα, από υλικά πράγματα, αλλά η θρησία δεν εξελίσσεται, είναι θείο κατά σέβασμα. Άλλωστε ο άνθρωπος δεν έχει κάνει τίποτα, φαντάζεται ότι έχει κάνει αυτά τα οποία βρίσκει σήμερα ο άνθρωπος, διότι βρίσκει απλώς νόμους τους οποίους ο Θεός έχει από καταβολής κόσμου φτιάξει, δεν κάνει τίποτα άλλο, βρίσκει,

βρίσκει πράγματα που υπήρχαν, δεν τα φτιάξε τώρα, ούτε έγιναν τώρα, τίποτα δεν κάνει ο άνθρωπος, απλώς βρίσκει εκείνα που ο Θεός έχει φτιάξει Και αυτό το θεωρεί μεγάλο κατόρσινο, ότι μπορεί να γκρεμίσει το Θεό και να τροποποιηθεί το θέμα της κολάσεως και να τροποποιηθεί το θέμα της υπάρξεως του παραδείσου και λοιπά. Εδώ είναι η κόλαση, εδώ είναι και ο παράδεισος. Ακούγεται να λέγεται παταγωδός. Δεν είναι εδώ η κόλαση. Ούτε εδώ είναι ο παράδεισος. Από εδώ αρχίζει η κόλασης και από εδώ αρχίζει ο παράδεισος Και όπως είπα γρηγορότερα, σε όποια στιγμή μας βρει ο φωτογραφικός φακός του θανάτου, εκεί θα υπάρχουμε Είμαι αυτή τη στιγμή εν μετανοία, εν εξομολογής, με πίστη ορθή και με πνεύματα πεινών Αν το δρεπάνι του θανάτου

με βρει με κάποιον τρόπο Μη τρόποι υπάρχουν για να φύγει ο άνθρωπος από αυτόν τον κόσμο για τον άλλον Μοιροί τρόποι, όπως διαβάζουμε καθημερινώς, ξαναπράγματα γίνονται, παρά ξαναγίνονται για να φύγει ένας άνθρωπος Αν με βρει κατά αυτήν την έννοια, τότε θα είμαι στην αιωνιότητα, εντάξει, αν όμως με βρει κατά άλλη την έννοια, θα είμαι στην αιωνιότητα, όχι εντάξει Ο δε τάφος, ο οποίος είναι ειλικρινής, σ' ένα που πρέπει να έχει εμπιστοσύνη ο άνθρωπος στον κόσμο τούτον ή στον τάφο του Ό ,τι του δοθεί του τάφου αυτό θα φυλάξει και αυτό θα αποδώσει εντικρίση Περιστερά του δώσεις, περιστερά θα αποδώσει εντικρίση Κόρακα του δώσεις, κόρακα θα αποδώσει εντικρίση Αυτό εξαρτάται από σένα και από μένα Γι' αυτό ο άνθρωπος πρέπει να το

σκέτεται αυτό Διότι είτε το θέλει είτε όχι δεν πρόκει να ρωτηθεί Είτε το πιστεύει είτε όχι θα ανοίξουν οι τάφοι μίαν ημέρα Και θα δώσει ο καθένας ό,τι του εδώσει να φυλάξει Αν του δώθει και πίστης, αν του δώθει απιστία, ό,τι του έδωθει, αυτό θα αποδώσει, το οποίο θα είναι κατ' επέκταση στην αιωνιότητα Η κρίση αυτή που γίνεται άματο θανάτω, γιατί υπάρχουν δύο κρίσεις, μία άματο θανάτω και μία αγενική κρίση Έχει μια κρίση στο τέλος των αιώνων, όπως λέει ο Παύλος στο ενδέκατο προσεβραίος τελευταία Παρότι, λέει, τελειωθέντες, Δια της πίστεως όλοι αυτοί οι άνθρωποι, Όμως, λέει ο Θεός, Κάτι καλύτερο επρόβλεψε, Κρήτων

τύπρο βλεψαμένου, Ήνα μη χωρίσιμων τελειωθώσει Έχει τάξη, λέει, μια μέρα μεγάλη που τους φυλάει και αυτούς, δεν τους τώρα στο βραβείο όσο τους πρέπει, δεν τους έχει στονάβει, δεν τους έχει σκοτάβει Απολαμβάνουν την έγκλη και την ικανοποίηση της πίσεως και των πραξιών των, όμως δεν έχουν την έγκλη εκείνη που θα λάβουν μετά την κρίση Διότι η κρίση η τελική, τους μεν θα τους ταρταρώσει έτη μάλλον, τους δε θα τους ανυψώσει έτη μάλλον Τώρα έχει δοθεί το χαρτί της αποτυχίας του ΜΕΜ και θλίβεται και της επιτυχίας του ΔΕΜ. Με πόσο απέτυχε δεν ξέρει και με πόσο προϋβάστη δεν ξέρει. Εκείνη τη ημέρα θα ξέρει με τι προϋβάστη ή με πόσο έχασε. Αυτό το έχει κανονίσει όπως λέει ο Παύλος που σας είπα στην προσεβραίους επιστολή.

Είναι θέμα αυτό του θανάτου και της κρίσεως, το οποίο σκοντάφτουνε πολλοί άνθρωποι, γι' αυτό Θεού θέλοντος ίσως επιτρέψει να κάνουμε μία ακόμη ομιλία επάνω σ' αυτό, σε δεδομένη στιγμή, ίσως στην άλλη Τώρα, για να κλείσουμε αυτό, θα πρέπει να περάσουμε και στην απέναντι όχθη, διότι οι εκδεξιών άκουσαν το δεύτεροι ευλογημένοι και είπαμε τι πρέπει να κάνουν αυτοί οι ευλογημένοι Τώρα γυρίζει προς τους άλλους και τους λέγει πορεύεστε άπε μου η κατηραμένη Πού να πάμε εμείς στο πύρτο εξώτερον Μα έχεις κάνει εσύ ο αγαθός Θεός πύρ εξώτερον για μας τους ανθρώπους Όχι, αλήθεια δεν έχω κάνει για εσάς Για ποιον το έχεις κάνει ενδιάσπριο ότι το σας ακούσαμε στο πύρτο εξώτερον Το ειτυμασμένο, το διαβόλο και τις

αγγέλης αυτού Για εσάς τους ανθρώπους έχω κάνει βασιλεία από καταβολής κόσμου, Διά τους σατανάδες έχω κάνει κόλαση, Δεν έχετε διαβάσει τι είπε ο σατανάς στον Κύριο, Μη με στείλεις του λέει Κύριε πρώτης ώρας, Μη βασανίσεις, Μη με στείλεις την άβησο πρώτης ώρας, Το πιστεύει ο σατανάς ότι η άβησος τον περιμένει, Όμως ξέρει και ακούει ότι έχει ένα περιθώριο χρόνο, και λέγει, γιατί ήρθες, λέει, τι εμεί και εσύ, Ιησού, Ιε, του Θεού του υψίσου, ήρθες, όδε, πρώτης ώρας βασανίσαι ημάς, ήρθες να με βασανίσες, δηλαδή, να με στείλεις την κόλαση, να με κλείσεις πρώτης ώρας, είμαι ελεύθερος τώρα, ο σατανάς ομολογεί και περιμένει ότι θα τον κρίσεις μέσα, κάποια μέρα, όμως ο άνθρωπος αυτό δεν το

πιστεύει, η κόλαση λοιπόν αγαπητοί μου, είναι για το σατανά, Όταν όμως ο άνθρωπος έζησε με το Σατανά και δεν ήκουσε του Χριστού, δεν είναι δίκαιο να πάει με το Σατανά Πώς θα γίνει δηλαδή, θα εργάζομαι εγώ στην οικοδομή του Σατανά και θα πηγαίνω να πληρώνουμε από εργοδότη Χριστό Δεν πάει, πολύ ανάποδο γίνεται αυτό, άλλωστα στενοχωριστούν ορισμένοι Θυμούμε έναν στη Σωτηρία που πήγαινα παλιότερα και μιλούσα, ήταν ένα μαγκάκι εδώ από τη Βαρβάκιο εδώ κάτω Και μου λέει, είχε ένα κομπολογάκι και έπαιζε αυτός, δεν ερχόταν μέσα εκεί που μιλούσαμε Εγώ μου λέει, θέλω να πάω με τους μάγκες μου, λέει, στην κόλαση, θα βρω κι άλλους Δεν μου αρέσει να πάω με τα λιβάνια Θα πας, όπως τρώνεις θα πας, οπωσδήποτε Γιατί

υπάρχουν άνθρωποι μέχρι αυτού του βαθμού να ομιλούν κατ' αυτή την έννοια Σαν να μιλάνε για κάποια μικροδουλίτσα, να πούμε, που αν δεν τα περάσουν καλά, δεν τα βρουν καλά Θα πάρουν το άλλο καράβι και θα έρθουν, θα πάρουν το αεροπλάνο και θα γυρίσουν Βλέπετε αγαπητοί μου, είναι ένα ταξίδι αυτό που βγάζει μόνα, δεν έχει επιστροφή η συτήρια Βγάνει μόνα, τα βρεις μαύρα, τα βρεις κόκκινα, τα βρεις άσπρα, αυτό είναι Και έδωσε μυαλό, και έδωσε φώτιση, και έδωσε και έδωσε για όλα Βέβαια ορισμένοι σοκάρονται πλέγω ακόμη και θέλουν να πιστεύουν ότι ο Χριστός είναι κακός που έκανε την κόλαση Ακούς για ένα αμάρτημα τον άνθρωπο, εντόξερο θα αμαρτήσεις και λοιπά, ώστε πρέπει να τον συγχωρείς, Αυτός πέθανε και ήρθε στον κόσμο, τον άνθρωπο και τον βόησε και τον βοηθάει ακόμη και τον περιμένει

τόσα χρόνια των καθέναν για να μπορέσει να γυρίσει και δεν θέλει να γυρίσει, φταίει ο Θεός, δεν τιμωρεί στην ουσία ο Θεός, αυτοτιμωρείται ο άνθρωπος, αυτοτιμωρείται ο άνθρωπος, παρέθηκε εσύ πυρ και είδωρ, ούε αν θέλεις εκτενή τη χείρα σου, εδώ φω Θα το βάλεις στο νερό, Θα δροσιστείς, Εσύ το βάλεις στη φωτιά, Θα έχεις τα επακόλουφα, Έζησαι με τον σατανά, Με βλασίμισες, Ούτε με παραδέχτης, Ούτε εμένα, Ούτε την μητέρα μου, την εκκλησία μου, Τον κλήρο, ούτε τίποτα, Μόνος σου, Αυτό τιμωρείσαι, Μόνος σου, Καίγεσαι και θα καίγεσαι στην αιωνιότητα, Έτσι δεν είναι, Πώς θα το πούμε, Φανταστείτε ένα μέρος να το έχουνε φράξει γύρω γύρω, Με σύρματα και να τα έχουνε ηλεκτ Υπότιτλοι, Ανάληψη, Ανάληψη, Ανάληψη, Ανάληψη, Ανάληψη, Ανάληψη, Ανάληψη,

Ανάληψη, Ανάληψη, Ανάληψη, Ανάληψη, Ανάληψη, Ανάληψη, Ανάληψη, Ανάληψη, Ανάληψη, Ανάληψη, Ανάληψη, Ανάληψη, Ανάληψη, Ανάληψη, Ανάληψη, Ανάληψη, Ανάληψη, Ανάληψη, Ανάληψη, Ανάληψη, Ανάληψη, Ανάληψη, Ανάληψη, Ανάληψ Από αυτό θανάτω αποθανήστε, Δεν τον εφρούρισε, Δεν τον απειλήσε, Τι πέρα πάνε πέρα να του κάνει, Του κόψει το χέρι, Τι πέρα να του κάνει, Ελευθερία του ανθρώπου, Τι πέρα να πει, Ποιος μπορεί να ζήσει χωρίς ελευθερία, Εμείς είχατε εξωγήνες Έλληνες που τη νιώθουμε την ελευθερία, Πώς, μπορεί να ζήσει χωρίς ελευθερία, Όλο μάλλον ο Χριστός σέβει την ελευθερία του ανθρώπου, Και όταν ο άνθρωπος δεν θέλει, Ο Θεός δεν μπορεί, Πρέπει να θέλει και Ο άνθρωπος, για να μπορέσει ο Θεός, μην κατηγορούμε το Θεό, δεν έκανα λάθη ο Θεός, τα

έχει ωραία, εμείς δεν τα σκεφτήκαμε και δεν τα πράττουμε όσο πρέπει, δεν ξέρω για ποιο λόγο, και έτσι ο καθένας μας απολαμβάνει όπως τρώνει στον κόσμο τούτο, να μείνουμε μπάς περιπτώσεις μέχρι εδώ απόψε το βράδυ και ίσως επιτρέψτε να κάνουμε μία άλλη στο μέλλον, αμήν.