Κατὰ Ἰακωβιτῶν

Ἡ ἀγγλικὴ μεταγραφὴ εἶναι αὐτόματη μετάφραση τῆς πρωτότυπης ἑλληνικῆς διάλεξης. Ἐνδέχεται νὰ περιέχει σφάλματα· ἡ πρωτότυπη ἑλληνικὴ ἠχητικὴ ἐγγραφὴ εἶναι ἡ ἔγκυρη πηγή. Ὁρισμένα ἀποσπάσματα παραλείπονται βάσει ἐκδοτικῆς πολιτικῆς.

My beloved listeners in Christ, rejoice in the Lord. We are together again today, with the help of God, in order to say a few words concerning certain views held by the Jehovah's Witnesses. What we are going to say has to do with what they say in general about the Holy Trinity. It is very characteristic: the Jehovah's Witnesses fight the doctrine of the Holy Trinity with stubbornness, and their stubbornness is so great that, as they say,

they cannot find the term 'Trinity' used even once in the Scriptures. The origins of the teaching about the Trinity, they say, came from the ancient Babylonians and Egyptians. Into the Christian books, they say, the term 'Trinity' was introduced in the second century by two religious men: Tertullian, in Latin, and a certain Theophilus, called the bishop of Antioch, in Greek. And only in the fourth century, they say,

that is in 325 after Christ, at the Council in Nicaea, that is at the First Ecumenical Council, was the doctrine of the Church ratified. So the obvious conclusion that appears, they say, is that Satan is the originator of the doctrine of the Trinity. This is what they write in one of their books, entitled 'Let God Be True,' on page 101. Starting from this false premise, they then devote themselves methodically to the refutation of the doctrine of the Holy Trinity,

misinterpreting all those passages of Holy Scripture that speak, openly or indirectly, about the divinity of the Son and of the Holy Spirit. Thus they accept only the divinity of the Father, who for them is not a father at all, and whom they call by the Hebrew name Jehovah. Jehovah is the name of God in Hebrew, and translated into Greek it means 'I am He who is.' That is, it signifies the supreme Being, the One who has the cause of His own existence within Himself;

the unchangeable, that is, the eternal, the absolute; in a word, God. For this reason these Hebrews, out of reverence for the name of God, pronounced 'Adonai,' which the Seventy translated as 'Lord.' From them the writers of the New Testament also took this. For this reason, in the language of Holy Scripture, the words Jehovah, God, and Lord are synonymous. It is also worth noting that the New Testament does not mention the word Jehovah even a single time. Instead of it, in the passages it quotes from the Old Testament,

it uses the words 'God' or 'Lord.' The Jehovah's Witnesses, however, despite this, kept the Hebrew name Jehovah, and at one of their assemblies, which took place in 1939 in the city of Columbus in the state of Ohio in the United States of America, they voted that they wish to be known and to be called by the name with which the Lord God named them. In Isaiah 43:10 and 44:8, that is, 'witnesses of Jehovah.' There Isaiah writes: 'You are my witnesses, says Jehovah.'

This they cite in their book, the one we mentioned a little earlier, in 'Let God Be True,' on pages 221 and 222. Thus, even though we read in the New Testament that Christ too, like the God of the Old Testament, named his disciples his witnesses, when he sent them out into the world with the words: 'You shall receive power when the Holy Spirit comes upon you, and you shall be my witnesses to the end of the earth' — this is in Acts, in 1:8 — nevertheless, they do not want to be called witnesses of Christ,

as the Apostles called themselves, which we see in Acts 2:32. They demote Christ from the only-begotten Son of God to a great witness of Jehovah. The same book, 'Let God Be True,' states this on page 222. But besides the divinity of Jehovah God, the Jehovah's Witnesses accept the divinity neither of the Son nor of the Holy Spirit. And concerning the Son, they say that he is none other than the Archangel Michael. This is what they write in one of their books, entitled 'New Heavens and a New Earth,' on page 31.

And they even say that Jehovah used him as his instrument, or his servant, to create all the other creatures. This they state in another of their books, which is entitled 'What Has Religion Done,' on page 37. This is exactly what the first Christian heretics taught, those called the Gnostics. Yet in another of their books, Let God Be True, page 129, contradicting what they said earlier, they teach that Jesus Christ is the greater Moses, who is the head of the heavenly Church, as we saw above. Concerning the Holy Spirit,

they say that only one passage of the New Testament contains the words 'and the Holy Spirit, ' in First John 5:7. But this word, as has been established, is spurious, they go on to say. According to them, then, the Holy Spirit is nothing other than the invisible, active force of Almighty God, which moves his servants to carry out his will, though they ground this opinion of theirs on no passage of Holy Scripture at all. They write this in that same book of theirs, 'Let God Be True,' on page 108. Thus, concerning the Son, they teach what Arius also taught: namely,

that the Son is not God as the Father is, but the first created being. And concerning the Holy Spirit, they teach what the ancient Pneumatomachi, the opponents of the Holy Spirit, taught. They write these things in their book New Heavens, on page 24. The Jehovah's Witnesses rest their teaching about the Son, as Arius did, on certain scriptural passages of the New Testament. The first is found in Revelation 3:14,

which says: 'These things says the Amen, the Faithful and True Witness, the Beginning of the creation of God.' And there is another passage, Colossians 1:15, which says: 'Who is the image of the invisible God, the firstborn of all creation.' And there is a third, from Proverbs 8:22: 'The Lord created me as the beginning of his ways.' We are referring to 'What Has Religion Done for Mankind, ' pages 36 to 37,

to their book New Heavens and a New Earth, pages 24 to 25, and to 'Let God Be True,' page 32. But to the attentive listener or reader, and to the prudent student of Holy Scripture, beloved, it is at once clear that the Jehovah's Witnesses grievously misinterpret these three passages, and that they pass over others which speak openly of the Holy Trinity and of the divinity of the Son and of the Holy Spirit. For the correct meaning of the first of the three passages quoted above is not that the Son is the first created being in creation,

but something entirely different. To understand it correctly, we must know that the word “Amen” is Hebrew and means “truly. And because in this passage the word has before it the definite article 'the, ' it is taken as a noun and means 'the only true one,' that is, God. Therefore the correct interpretation of this passage is as follows: These things says the Amen, that is, the true and trustworthy witness, the creative principle through whom

all the creatures of God were made. That is, the one who speaks here is Christ, which the Jehovah's Witnesses do not deny. He calls himself truth and true. Only God, however, is by nature truth and true. That this is the correct sense of the passage is proved by the fact that the very same Christ who said these words of himself said also something else: 'I am the Alpha and the Omega, says the Lord God, who is and who was and who is to come, the Almighty,' in Revelation 1:8 and 21:6.

The Jehovah's Witnesses know very well, though it does not suit them to confess it, that when Christ says 'I am the One who is, ' he is calling himself Jehovah, that is, God, because Jehovah means, as we said earlier, precisely 'I am the One who is.' And so that there might not be even the slightest doubt that the Son who speaks here to John is fully God and Lord and Almighty, after the 'I am the Alpha and the Omega' he added the words 'says the Lord God, the Almighty.' And he added the explanation that he is the One who is,

that is, the one who exists now; the One who was, that is, the one who existed before the ages without beginning; and the One who is to come, that is, the one who will exist in the future eternally, without end, the Almighty. Is the Son, then, a creature? For if he were, he could not say 'I am the One who is, ' that is, 'I am God.' Likewise, the second passage, Colossians 1:15, does not carry the meaning the Jehovah's Witnesses wrongly assign to it. The true meaning of this passage too is

that the Son of God's love (Colossians 1: 13) is the exact image of the invisible God and the firstborn, that is, the only-begotten Son of God, as Holy Scripture says elsewhere, in John 1:14 and 1:18, in 3:16 to 18, and in 1 John 4:9, begotten of the essence of the Father before all creation, that is, before all creatures, eternally; for as the next verse completes it, Colossians 1:16, through him were created all things

that exist in the heavens and on earth. Besides, anyone who knows Greek, at least, knows that there is an enormous difference in meaning between the words 'firstborn' and 'first creature.' The word 'firstborn' means first-begotten of the essence of the Father, while 'first creature' means the first thing God made out of matter, which God took from outside himself. For this reason the Son himself is conscious that he is God, equal to his Father and begotten of his essence. That is why he uses for himself names and

titles which the Father also uses for himself. For just as the Father says, "I am the first and I am the last, and besides me there is no God," as we read in Isaiah chapter 44, so too the Son says of himself, "Thus says the Lord, the first and the last," which we read in Revelation 2:8. And again: “I am the First and the Last, and the Living One” (Revelation 1:18). And just as the Father, when He says, “I am the First, ” does not mean that there is another God in relation to whom He is first, as though He were first by comparison with another, but rather that He is first as the cause of all things,

so too the Son says that He is the First as the image of the First—that is, of the Father—as we read in 2 Corinthians 4:4 and Colossians 1:15; and because He is eternally in the Father and the Father in Him, as we read in John 17: 21, without beginning together with the Father and coeternal with Him. We can understand this difference in meaning between the words “firstborn” and “first-created” more clearly if we compare the difference between the verbs “to beget” and “to create. ” In the third of the scriptural passages before us, which Jehovah’s Witnesses also

interpret in whatever way best suits them, the passage in full reads as follows: “The Lord created me as the beginning of His ways, for His works; before all the mountains He begets me. ” Proverbs 8:22–25. It must be noted here, however, that according to many translations the Hebrew text reads, "The Lord had me at the beginning of his ways, " and not "he created me as the beginning of his ways, " as the Seventy translated it;

but the Jehovah's Witnesses always adopt whichever translation suits them. Let us grant, then, that the correct translation is "he created me" rather than "he had me." Even according to the Seventy, when this passage is rightly interpreted, it does not mean that the Son is a created being. For "he created me as the beginning of his ways, for his works" does not mean "he created me so that I might do his works, " as the Arians interpreted it in former times and as the Jehovah's Witnesses interpret it today, in order to maintain that the Son is the first created thing.

It means that the Lord created him after the works which existed before he himself was created, and to which he sends him, as the phrase "for his works" makes clear.

And these works of God, already in existence, are chiefly the human beings to whom the Son is sent. From this it is clear, beloved, that this passage is speaking of the Incarnation of the Word (Logos) of God. Prophesying about it in this passage, Scripture said, in the manner of a proverb, "he created me, " in order to indicate the created human nature which the Son assumed at the Incarnation, becoming man, on account of which he often calls himself the Son of Man. And concerning this same thing, a little earlier,

Scripture again says, "Wisdom, who built herself a house, " Proverbs 9:1, meaning the human body, in which the Son and Word (Logos) of God dwelt at the Incarnation. So "he created me" also signifies the reason for which the Word (Logos) became man, since the Incarnation was holy and was for the salvation of man; and it stands in direct relation and unity with what is said just below, "and before all the mountains he begets me, " which signifies the eternal and everlasting generation of the Son from the essence of the Father before all creation. Nowhere,

my beloved listeners—and I want you to understand this—does Holy Scripture say that the Son is the first creature. If He were a creature, He would not be called the only-begotten Son of God, nor would He Himself say, “The Father begets Me. ” And although Wisdom says in Proverbs, “He created Me,” this is rightly said, because it refers to His created human nature, which He assumed in the Incarnation, and not to His divine nature. And again it rightly said "begets me, " in order to signify his everlasting generation, indeed his pre-eternal and unoriginate generation,

from the Father and from the essence of the Father. By "he created me" it intends to speak of his humanity, and by "begets me" it speaks of his divinity, because Christ is the God-Man; he is not only man, nor only God. By these two expressions, then, "he created me" and "he begets me, " there is clearly prophesied in Proverbs the Incarnation of the only-begotten Son, who exists pre-eternally in the bosom of the Father, and his twofold nature, the divine and the human. That is to say, the incarnate Son of God, Jesus Christ, is perfect and true God,

like the Father, and perfect and true man, like us, yet without sin. Great is the difference, beloved listeners, in the meaning of the expressions "he created me" and "he begets me." Knowing this difference, Scripture did not say "In the beginning he begot, " nor "in the beginning was, " but "In the beginning God made the heaven and the earth." But of the Son and Word (Logos) of God it said only, "In the beginning was the Word, " in order to show that created things began to come into being out of nothing through the Word (Logos) of God, whereas the Word (Logos) of God was always in the Father,

existing in him without beginning and everlastingly. For the Father was never without reason—that is, without the Word (Logos). And the Word, begotten of Him before all ages, is the true and only-begotten Son of God, without beginning and eternal together with the Father, and not a creature. Likewise, this teaching of the Jehovah's Witnesses, that the Son is the first created thing of God, reminds us of the similar teaching of Arius, who often repeated, "There was once when the Son was not." There was, he says, a time when the Son did not exist.

And another opinion of his: "There was once a time when the Word (Logos) was not." And again, "The Son was not before he was begotten." No Confession of Faith ever taught these things about the Son and Word (Logos) of God, for they would lead to the absurdity that there was once a time when the Father was not the Father, that there was once a time when God was without his Word, without Logos. And a God without Logos cannot be God; and so right reason, simple logic, teaches that God was never without Logos, that is, never without his Word. And since God had his Word (Logos) pre-eternally, and the Word (Logos),

as Scripture teaches, is the Son of God, he undoubtedly also had... So when Scripture says, "In the beginning was the Word, and the Word was with God, and the Word was God," which we read in John 1: 1, it teaches clearly that the Son and Word (Logos) of God coexists always and everlastingly with the Father. And the Son and Word (Logos) of God himself confirms it in Revelation: "I am the Alpha and the Omega, says the Lord God, who is and who was and who is to come, the Almighty," Revelation 1:8. But the Jehovah's Witnesses, as we said above,

know well and write explicitly that "I am the One who is" means Jehovah, in "Let God Be True," page 61. Therefore, if they were of good faith, they would have to admit that in this passage Christ calls himself Jehovah, that is, Lord and God, from whom no one can take away his Godhead and the eternity of his existence. Paul, who has the nous—the spiritual mind—of Christ, teaches the same, as he writes in 1 Corinthians 2:10. He also writes in Romans:

“From whom Christ came according to the flesh, He who is God over all, blessed unto the ages. ” Romans 9:5. Here, then, he clearly sets forth two natures: divine and human. With all of this in mind, then, we understand clearly that when Christ says in other passages of Scripture, concerning that day no one knows, not even the angels of heaven, nor the Son, but only the Father, which we read in Mark 13:

32, and that other passage where he says, My Father is greater than I, in John 14:28, he is speaking as a man. For as a man he did not know, since it belongs to man to be ignorant, to hunger, and the like. And for this reason he shows here the ignorance of his human nature; and again, it was as a man that he said, My Father is greater than I. There is no doubt that it was as a man that he also said, I go to the Father, since as the Son of God, born of the essence of the Father, he never left the bosom of the Father, as he tells us in John 1:18.

Thus, when He said, “He created me,” “nor does the Son know, ” and “My Father is greater than I, ” He said all these things to reveal His human nature, which He assumed through the Incarnation. In the same way, He Himself also said, “I and the Father are one” (John 10:30), “the Father is in Me, and I am in Him” (John 10:38), and “He who has seen Me has seen the Father” (John 14:7). It is His divinity and His equality with the Father that He reveals to us. Teaching the same truths again, He Himself says in other words:

“No one truly knows the Son except the Father, nor does anyone truly know the Father except the Son. ” These things are not mentioned. Matthew 11:27. If, as it says here, the Son alone truly knows the Father—for no one has ever seen God except His only-begotten Son, who is in the bosom of the Father and has revealed Him to us—then without doubt the Son Himself also knows all that the Father knows. We are made absolutely certain of this,

if we pay attention, also from the confession of the disciples, who said, Now we know all things. When Jesus heard this confession of his disciples, he not only did not correct them, but even praised them: Now you believe, because they had not believed earlier that he knew all things. From these things too it is clear that the Son and Word of God is ignorant of nothing, of all created things, and that he too is all-knowing, just as the Father is. We will stop here for now, God willing,

and continue in another talk; and again, rejoice in the Lord. Beloved listeners, rejoice in the Lord. Allow me again today to speak a few words that are connected with, and are a continuation of, our previous talk concerning the thoughts of Jehovah's Witnesses about the truths of the Holy Trinity, about the Godhead of our Lord Jesus Christ and of the Holy Spirit. Those of you who were with us in our previous talk will remember that we paused at a point where we were, in a way, making a defense concerning the Godhead of our Lord Jesus Christ.

But Jehovah's Witnesses still insist on their opinion and try to interpret the words of our Christ in their own way, one that will serve their teaching. Allow me to pass on to you one of their interpretations concerning what our Christ said, I and the Father are one. Do you know how they interpret it? Although it is plainly evident that we are one with the Father, they say, just as the Arians also used to say, that because the Son wills the

very things that the Father wills, and disagrees with him neither in judgment nor in thought, for this reason the Son and the Father are one. Listen to that. In the same way Jehovah's Witnesses also say that, just as Christ and the members of his body are regarded as one, so too Jehovah and Christ are regarded as one, because they are one in agreement, purpose, and organization. Was that not the logical conclusion? Jesus, they go on, would not have said,

My Father is greater than I, and, Not my will, but yours be done. So they write in one of their books called Let God Be True, on pages 104 to 105. As you can see, this interpretation of Jehovah's Witnesses is completely mistaken. If it were so, as they say, then the angels in heaven too, not to mention the other created things, the sun, the moon, the stars, the whole of nature, which faithfully follow the will of God, could say, We and the Father are one, because we too will what God wills. Then again, many people lived according to the will of God, such as the Mother of Christ,

such as John the Forerunner, such as Paul, who became an imitator of Christ, and others; yet no one ever dared to say, I and the Father are one, or, I am in the Father and the Father is in me, or, He who has seen me has seen the Father. I and the Father are one, or, I am in the Father and the Father is in me, or, He who has seen me has seen the Father. These words the Son of God, Jesus Christ, had the right to say, in order to teach us that he was begotten of the essence of the Father, and for this reason is one with the Father, and is in the Father and the Father in him,

and is in himself God just as the Father is. And this is the correct interpretation of the passages which Jehovah's Witnesses systematically misinterpret in order to fit them to their teachings. And so they appear to base them on Holy Scripture. But there are also other passages of Holy Scripture, I would like you to know, which speak explicitly of his Godhead, and which Jehovah's Witnesses systematically pass over, because they are not open to misinterpretation. For example, Christ says, I am the truth, John 14:6; I am the light, John 8:12;

and, You call me Teacher and Lord, and you say well, for so I am, John 13:13. In these passages, as you see, Christ affirms categorically about himself that he is the truth, that he is the light, that he is the Lord, that is, that he is God. For God alone is the truth; God alone is light; God alone is the Lord. Having learned this truth from His own lips, the disciples also confessed it.

Thomas called Him, “My Lord and my God. ” Christ not only did not deny that He is God and Lord, but confirmed it, saying to Thomas, “Because you have seen Me, you have believed; blessed are those who have not seen and yet have believed. ” Paul also says that Christ is God. In Romans 9:5 he writes, “God over all, blessed forever, ” and in Titus 2:13 he says, “Our great God and Savior. ” James likewise confesses Jesus Christ as God and Lord. First John, chapter five, verse twenty.

John also writes, "And we are in him that is true, in his Son Jesus Christ. This is the true God." That is from the First Epistle of John, chapter five. And so that no doubt may remain about this, Holy Scripture speaks even more plainly in support of the divinity of Christ. To which of the angels did God ever say, "You are my Son, today I have begotten you"? And again, when he brings the Firstborn into the world,

he says, "And let all the angels of God worship him." These words are in Hebrews, chapter one, verses five, six, and verse eight. And a little further down, "Your throne, O God." God himself says that the Son is God. That is why he commands his angels to worship him. If the Son were not the Son of God, of the very same essence and equal with the Father, I do not think God would ever have commanded the angels to worship him. For he would then be contradicting his very own self, since he himself again commands,

"You shall worship the Lord your God, and him only shall you serve, " in Matthew, chapter four, verse ten. It becomes even clearer that Jehovah's Witnesses, with utterly senseless stubbornness, transgress the Word of God, who teaches that the Son of God is neither the first thing created nor any other creature, but true God, just as the Father is. And through him the Father commands the angels to worship him. He commands the angels to worship his Son, and he commands men as well to do the same.

Therefore Jehovah's Witnesses are lying when they call themselves witnesses of Jehovah. For they do not comply with the command to worship his Son in adoration as God, as the angels do, and so they transgress his express command. If, on the other hand, they say that they do worship Christ in adoration, as God commands, even though they believe him to be a creature, then again they are transgressors of another command of God, which says, "You shall worship the Lord your God, and him only shall you serve." For then they too, like idolaters, worship the creature rather than the Creator. That is in Romans, chapter one, verse twenty-five.

But it would be superfluous to cite still more passages of Holy Scripture that speak of the divinity of Christ, or to refute all the mistaken interpretations of scriptural passages by Jehovah's Witnesses, to which they resort in order to prove that the Son of God is supposedly God's first creature and not God, for that labor would compel us to extend ourselves beyond what is needful. What has been examined up to this point is, I think, enough to prove to them that they are not in the truth. Next,

let us say a few words about the Holy Spirit and the beliefs of Jehovah's Witnesses concerning the Holy Spirit. They say that the Holy Spirit is not God, consubstantial and equal with the Father and the Son. Passages of Holy Scripture have been brought forward that speak plainly against them. But Jehovah's Witnesses try to prove that these are spurious. One such passage is that of John, in his First Epistle, chapter five, verse seven, which says,

"There are three that bear witness in heaven, the Father, the Word, and the Holy Spirit." So they hasten at once to say that this passage is missing from all the Greek manuscripts before the fifteenth century, which proves, they claim, that it is spurious. It is also absent from all the ancient translations and from the ancient Greek Fathers up to the eleventh century, as well as from many Latin Fathers; and this fact, they say, is one of the strongest proofs that the passage is spurious. That is what they maintain.

The absence of this passage from the manuscripts, even if these are the oldest of those that have survived, does not necessarily mean that it is spurious. Nor again is its absence from the ancient translations and from the writings of the ancient Fathers an unshakable proof that it was not in the original text. There are many, very many possibilities that it had been omitted, very early on, through a copying error, from some of the first copies, from which other copies were then made, while in the meantime the originals were lost, along with all the manuscripts that contained this passage.

In this way its absence from the surviving manuscripts, and from the translations and the writings of the Fathers made from them, is excellently explained. And it seems that this is in fact how matters stand, for this passage is not entirely unknown. There are cases, for example, where the most ancient Greek manuscripts brought from the East contained it. This explains the fact that several Latin Fathers know the passage, such as Tertullian, for example, who makes mention of it,

and who flourished from the year one hundred fifty-five to two hundred forty. Cyprian, for example, who flourished in the year two hundred fifty-eight, and others. And there is testimony that the Church in Africa already had this passage in the text of Scripture it used as early as the fourth century, which means that the passage is known to have existed in the archetypal text. Let us take the other possibility. Even if we grant that this passage is spurious, as Jehovah's Witnesses maintain, this still does the Witnesses no good. For there are other passages of Scripture,

whose genuineness no one disputes, which state plainly that the Holy Spirit too is God, equal with the Father and the Son. The most important of these passages is the testimony of Christ himself, which Matthew included in his Gospel: "Go and make disciples of all the nations, baptizing them in the name of the Father and of the Son and of the Holy Spirit." That is Matthew, chapter twenty-eight, verse nineteen. What do we see in this passage? There is no word "Trinity," as Jehovah's Witnesses demand.

But there are the three Persons of the Holy Trinity, whose divinity is one. That is why Christ does not say "in the names, " but "in the name of the Father and of the Son and of the Holy Spirit." That is, in the name of the Holy Trinity. Besides, if the Holy Spirit were not itself God too, equal with and inseparable from the Father and the Son, I do not think that our Lord would ever have commanded his disciples to baptize also in the name of the Holy Spirit, lest the false impression arise that the Holy Spirit too is God equal with the Father.

But when He commands us to be baptized in the name of the Father and of the Son and of the Holy Spirit, and then assures us that “he who believes and is baptized will be saved, but he who does not believe will be condemned” (Mark 16:16), this means that He teaches us to believe in the divinity of all three Persons, in whose name we are to be baptized. And here is the indisputable foundation of the teaching about the Holy Trinity, so that the teaching about the Holy Trinity is the teaching of Christ himself and not an invention of human or satanic imagination, as the Witnesses claim.

And when the Jehovah's Witnesses say that Satan is the originator of the dogma of the Holy Trinity, as we read in their book Let God Be True, page 101, they blaspheme, and indeed a terrible blasphemy, because they call that very Christ Satan who taught us to believe in the Holy Trinity. Take heed, brethren; let us stand well, let us stand with fear; pay attention to these things I am telling you. That the Holy Spirit is God, equal to the Father and the Son, is taught also in other passages of the New Testament.

Christ himself says again: Amen I say to you, all their sins shall be forgiven to the sons of men, and the blasphemies with which they may blaspheme; but whoever blasphemes against the Holy Spirit has no forgiveness forever, but is guilty of eternal judgment (Mark 3:28). And blasphemy against the Holy Spirit is an unforgivable and deadly sin, because it is blasphemy against God. For as is well known, blasphemy against God, or even simply against the name of God,

is, according to the divine law, an unforgivable sin and is punished with death, as we read in Leviticus 24:16, which says that whoever blasphemes the name of God must without fail be put to death. So says Scripture in the passage above. In the same way, blasphemy against the Holy Spirit, since the Holy Spirit is God equal in honour to Jehovah, is blasphemy against God, punished with eternal death. One may, if he wishes, also compare 1 Kings 21: 10, but according to the Hebrew text,

not according to the translation of the Bible societies. This indeed is why Ananias, when he lied in order to keep back for himself part of the value of the property he had sold, is rebuked by Peter with the following words: Ananias, why has Satan filled your heart, that you should lie to the Holy Spirit and keep back part of the price of the land? You have not lied to men, Ananias, but to God. That is, he blasphemed the Holy Spirit, which,

as Peter explicitly says here, is God, and for this he was punished with death, and falling down, as it says, he breathed his last. For this, read Acts 5:3-5. And again, in another place, Christ himself names the Holy Spirit with the names the Paraclete, for example, and the Spirit of Truth, in yet another place, when, a little before his death on the Cross, he entrusts to his disciples his final charges, In order to encourage and comfort them,

because He was going to leave them on their own, He says to them, “I will ask the Father—I will entreat the Father—and He will give you another Comforter, that He may abide with you forever: the Spirit of truth. ” John 14:16–17. That is, he says that the Holy Spirit is the other Paraclete, just as he himself was the first Paraclete, as John says: we have a Paraclete with the Father, Jesus the Righteous; consequently he is God. And a little further on he adds: But when the Paraclete comes,

whom I will send to you from the Father, the Spirit of Truth, who proceeds from the Father, he will bear witness concerning me (John 15: 26); and again he says: When he comes, the Spirit of Truth, he will guide you into all the truth (John 16:13). And we must take note, beloved listeners, that although in the Greek language the word for spirit is grammatically neuter, and the syntax requires that the

pronoun standing in its place also be neuter, the Lord used the masculine, he, instead of saying it, which correct syntax would require. And he says: He will teach you all things; he, the Spirit of Truth, will guide you into all the truth; and the Spirit of Truth who proceeds from the Father, he will bear witness concerning me. And why all this? In order to teach you that the Holy Spirit is not the active, impersonal force of Almighty God that moves his servants to do his will,

as the Jehovah's Witnesses believe and teach and write in their book Let God Be True, page 108, but is a Person who speaks, who confers, who deliberates and decides together with the Apostles. “It seemed good to the Holy Spirit and to us,” he says in Acts 15:28. He teaches all things, John 14:26. He guides us into all truth; He speaks and declares what is to come, John 16:13. And He bears witness concerning the Son, John 15:26. Just as the passage teaches:

“There are three who bear witness in heaven: the Father, the Son, and the Holy Spirit; and these three are one,” 1 John 5: 7—a verse which, as they claim, is spurious. More broadly still, Holy Scripture names the Holy Spirit not only the Spirit of Truth, but also assures us that the Spirit is truth, and that he is all-knowing, who searches even the depths of God himself. For this, open to 1 Corinthians 2. And when Scripture says the Spirit is truth, it is the same as saying the Spirit is God,

because God is the truth, as Scripture again teaches us. According to this, then, the words of Christ, whoever is of the truth hears my voice (John 18: 37), are identical with his own words, whoever is of God hears the words of God. John 8:47. Therefore, since Christ said of Himself, “I am the truth,” meaning, “I am God,” so, according to Holy Scripture itself, the Father, the Son, and the Holy Spirit are each the truth—that is,

the true God in three Persons, who are of the same essence and equal to one another. And concerning this truth, that is, the true God in Trinity, who is absolute truth, Christ said, as we read in John 8: 32: You shall know the truth, and the truth shall set you free; so that, according to the teaching of Holy Scripture, the Holy Trinity is undivided and its divinity is one, and there is one who is above all and through all and in us all, as it is written in Ephesians 4:6, and in Romans 9: 5, and Lord of all, Romans 10:12.

This is the Holy Trinity that we Orthodox believe in, because it was this faith that our Lord Jesus Christ himself taught and established. when he sent his disciples into the world with the command: Go and make disciples of all nations, baptizing them in the name of the Father and of the Son and of the Holy Spirit, that is, in the name of the Holy Trinity. So if the Son were a creature, as Jehovah's Witnesses claim, and if the Holy Spirit were not God, Christ would never have joined together, in one and the same passage, the name of the Son and of the Holy Spirit alongside the name of the Father;

for placing them side by side in this way signifies precisely equality. He would not have commanded that we be baptized into the name of the Holy Trinity. Nor would Paul have said, 'Now the Lord is that Spirit,' and 'from the Lord, the Spirit,' as we read in Second Corinthians 3:16-18. If, then, the Holy Spirit were not Lord and God, consubstantial with and equal to the Father and the Son, Paul would not have written to the Corinthians: “The grace of the Lord Jesus Christ, and the love of God, and the communion of the Holy Spirit be with you all. Amen.

From all this, then, my beloved—and especially from the passages of Holy Scripture that we have cited thus far—the divinity of all three Persons of the Holy Trinity is proved from Scripture beyond any doubt. It is also clear that the doctrine of the Triune God is not a human invention or a satanic fabrication, as the Jehovah’s Witnesses teach with the greatest impiety and blasphemy, but the teaching of our Lord and God and Savior Jesus Christ Himself. His disciples preserved this teaching and handed it

down to us through their writings and their oral teaching, so that those who study these matters and take an interest in them may hold the right understanding, both for themselves and in answering those who oppose the faith. I would like to set out a few references to passages that can be looked at in parallel with these subjects. They can look at John 14: 16 and following down to verse 26; at John 15:26; at John 16:7-17;

at Second Thessalonians 2:13-14; at First Peter 1; at the Epistle of Jude, verse 20; at Ephesians 2:18; at First John 1:3; 2:13; 3:23–24; at Mark 8:38; at Matthew 16:27. And these are not the only passages there are that speak about our subject. We are simply giving those who study the Scriptures an occasion to be able to have arguments both for themselves and against their opponents. You will be able to obtain these talks, if you wish,

on cassettes that will be available from the organization offering this program, the Brotherhood 'The Apostle Paul'; and you can ask for information at the telephone number 873-0395. And not only these, but others as well that have to do with the Orthodox faith and, in general, with matters of Orthodox concern, which are so needful in our days; for we live in an age of confusion, and indeed confusion about the very matter of our spotless faith. And once again, rejoice in the Lord!

Αγραφητοί μου, εν Χριστώ ακροατέ, σέρετε εν Κυρίω. Είμαι θα και πάλι μαζί σήμερα, με τη βοήθεια του Θεού, προκειμένου να πούμε λίγα λόγια που έχουν σχέσει με ορισμένες γνώμες των μαρτύρων του Ιεχωβά. Αυτά που θα πούμε είναι σχετικά με το τι λέγουν γενικώς περί της Αγίας Τριάδος. Πολύ

χαρακτηριστικό, οι μάρτυρες του Ιεχωγά πολεμούν με πείσμα το δόγμα της Αγίας Τριάδος,

τόσο το πείσμα τους που βλέπουν ούτε μια φορά, όπως λένε στα γραφάς, να χρησιμοποιείται ο όρος Τριάς. Οι προέλευσεις της Περιτριάδος Δοξαρσίας λέγουν, το ήρθεν από τους αρχαίους Βαβυλωνίου και Αιγυπτίους. Τα χριστιανικά βιβλία λέγουν, Ησύχθη, όταν ο Όρος Τριάς, εις τον δεύτερον αιώνα, από δύο θρησκευομένους, των Τερτιλιανών, στα Λατινικά και κάποιο Θεόφιλο, λεγόμενον Επίσκοπον Αντιοχίας, εις τα Ελληνικά Και μόλις λέγουν τον τέταρτον αιώνα, το 325 δηλαδή μετά Χριστόν, εις την Ελληνική Ασύνοδο, στην πρώτη κουμενική δηλαδή, επεκυρώθη ο δόγμα της Εκκλησίας Το

φανερό λοιπόν συμπέρασμα που φαίνεται λέγουν είναι ότι ο σατανάς είναι ο προτουργός του δόγματος της Τριάδος Έτσι γράφουν σε ένα βιβλίο της που επωνομάζεται έστω ο Θεός Αληθής στη σελίδα 101 Με αυτή τη ψευλή προϋπόθεση επιδίδονται κατόπιν μεθοδικά στην ανέρεση του δόγματος της Αγίας Τριάδος παρεμεινεύοντες όλα τα χωρία Σελών της Αγίας Γραφής που ομιλούν φανερά ή έμεσα περί της Θεότητας του Υιού και του Αγίου Πνεύματος. Έτσι παραδέχονται μόνο τη Θεότητα του Πατρός που δι' αυτούς δεν είναι καθόλου πατήρ, τον οποίον ονομάζουν με το εβραϊκό όνομα η Εχωβά.

Η Εχωβά είναι το όνομα του Θεού στην Εβραϊκή και μεταφραζόμενο στην ελληνική σημαίνει εγώ, ημί ήτυ. Αυτή σημαίνει δηλαδή το υπέρτατον, υπαρκτον, αυτό έχουν την αιτίαν της ιδίας αυτού υπάρξεως, το αναλύωτον δηλαδή, το αιώνιον, το απόλυτονον, με ένα λόγο των Θεών. Τεξι αυτοί οι Εβραίοι, εξεβασμού προς το όνομα του Θεού, επρόφερον Αδωνάοι, την οποία οι Εβδομίκοντα μετέφρασαν Κύριος. Από αυτούς

έλαβαν αυτήν και οι συγγραφείς της Καινής Διαθήκης Γι' αυτό, εις τη γλώσσα της Αγίας Γραφής, λέξη Εχωβά, Θεός, Κύριος, είναι συνώνυμη Είναι αξιοσημείωτον ακόμη ότι η Καινή Διαθήκη δεν αναφέρει ούτε μία φορά τη λέξη Νιεχωβά Αντί μάλιστα αυτής, η σταχωρία που παραθέτει εκ της Παλαιάς Διαθήκης, χρησιμοποιεί τα λέξεις Θεός ή Κύριος Οι μάρτυρες όμως του Ιεχωβά, παρά τα αυτά, εκράτησαν το εβραϊκό όνομα Ιεχωβά και εις μίαν συνέλευσή των που έγινε το 1939 στην πόλη Κολούμπους της πολιτείας Οχάιου, των ονομενών πολιτείων της Αμερικής, ψήφισαν ότι επιθυμούν να είναι γνωστοί και να ονομάζονται με το όνομα που τους ονόμασε

Κύριος ο Θεός Στον Ισαΐα, μη γάμα δέλτα δέκα και μη δέλτα οχτώ, δηλαδή μάρτυρες του Ιεχωβά Γράφει εκεί ο Ισαΐας, σεις είστε μαρτυρές μου, λέγει ο Ιεχωβά Αυτό αναφέρουν στο βιβλίο τους, αυτό που αναφέραμε και γρηγορότερα στο έστω ο Θεός Αληθής, στη σελίδα 221 και 222 Έτσι, αν και αναγυνώσουμε στη Γενή Διαθήκη Νότι και ο Χριστός, όπως ο Θεός Παλαιάς Διαθήκης, ονόμασε τους μαθητάς του, μαρτυράς του, όταν τους απέστειλε εις την οικουμένη με τα λόγια, λείψαστε δύναμη, επελθόντος του Αγίου Πνεύματος ευθυμάς και εσαι στέμει μάρτυρες έως εσχάτου της γης Είναι στις πράξεις αυτό, στο Α8.

Εντούτοις, δεν θέλουν να ονομάζονται μάρτυρες του Χριστού, όπως ονόμαζαν οι Απόστολοι τους εαυτούς Τον, που βλέπουμε στις πράξεις Β. 32. Υποδιβάζουν τον Χριστόν από Ιόν του Θεού μονογενή, εις μέγαν μάρτυρα του Ιεχωβά. Το ίδιο βιβλίο, το έστω ο Θεός Αληθής, το αναφέρει αυτό στη σελίδα 222. Εκτός όμως της Θεότητας του Ιεχωβά Θεού, οι μάρτυρες του Ιεχωβά δεν παραδέχονται την Θεότητα ούτε του Ιού, ούτε του Αγίου Πνεύματος και διαμέν των Ιών λέγουν ότι δεν είναι άλλος παρά ο Αρχάντηλος Μιχαήλ. Έτσι γράφουν σε ένα βιβλίο τους που επωνομάζεται Νέα Ιουρανή και Νέα Γη στη Σενίδα 31 Τον οποίον μάλιστα λέγουν, εχρησιμοποίησε ως όργανό του

ή δούλων του ο Ιεχωβά για να δημιουργήσει όλα τα άλλα κτίσματα Αυτό το αναφέρουν σε ένα άλλο τους βιβλίο το οποίο επιγράφεται τι έκανε η θρησκεία στη σελίδα 37 Ακριβώς δηλαδή ότι εδίδασαν οι πρώτοι χριστιανοί αιρετικοί, οι γνωστικοί λεγόμενοι Σε άλλο βιβλίων τους όμως, το έστω «Ο Θεός Αληθής» σε λίγα 129, αντιφάσκοντες προς όσα λέγουν γρυβερότερα, διδάσκονται ότι ο Ιησούς Χριστός είναι ο μεγαλύτερος Μωυσής, ο οποίος είναι η κεφαλή της Ουρανίνου Εκκλησίας, όπως είδαμε παραπάνω. Για το Άγιο Πνεύμα λέγουν ότι μόνον εύχωριον της Καινής Διαθήκης περιέχει τα λέξη

και το Άγιο Πνεύμα, στην πρώτη του Ιωάννου ε7. Αλλά λέξα αυτή, ως διαπιστώθη, είναι νόθη, συνεχίζουν να λένε. Κατά αυτούς, λοιπόν, το Άγιο Πνεύμα δεν είναι τίποτα άλλο παρά η αόρατη, ενεργός δύναμης του Παντοδυνάμου Θεού, που κινεί τους δούλους του να πράξουν το θέλημά του, χωρίς να στηρίζουν τη γνώμη των αυτήν σε κανένα χωρίο της Αγίας Γραφής. Αυτά τα γράφουνε στο βιβλίο τους το ίδιο αυτό, το έστωσε ως αληθής, στη σελίδα 108. Διδάσκουν λοιπόν περιμέν του Υιού, ότι εδίδασκε και ο Άριος, ότι δηλαδή ο Υιός δεν είναι Θεός όπως ο Πατήρ, αλλά το πρώτο κτίσμα, περιδέτου του Αγίου Πνεύματος, ότι και οι παλαιοί πνευματομάχοι Αυτά τα γράφουν στο

βιβλίο τους, Νέοι Ουρανοί, στη σελίδα 24 Τα

περί του Ιούδη Δασκαλίαντων, οι μάρτυρες Ιεχωβά, στηρίζουν, όπως έκανε και ο Άριος, ορισμένα γραφικά εδάφια της Καινής Διαθήκης. Πρώτον είναι, αυτό υπάρχει στην Αποκάλυψη στο Γ14, που λέγει, πάνε λέγει ο Αμήν, ο Μάρτης, ο Χριστός και Αληθινός, η Αρχή της Ιωσης του Θεού. Ακόμη σε ένα άλλο ειδάφιο, που υπάρχει, Σκολασαΐς Α. 15, που λέγει, «Ως εστίν εικόν του Θεού, του αωράτου, πρωτότοκος πάσης χτίσεως». Και σε ένα άλλο, το τρίτο, που είναι από τις παροιμίες ΙΤΑ 22, «Κύριος έκτησέ με αρχήν οδόν αυτού».

Αφέρουμε τι έκαμε η θρησκεία για το ανθρώπινο γένος σε σελίδα 36-37, στο δουλείο τους νέοι ουρανοί και νέα γη σε σελίδα 24-25 και στο έσω ο Θεός αληθείς σε σελίδα 32 Όμως για τον προσεκτικό ακροατή ή αναγνώστη και συνετών μελετητή της Αγίας Γραφής αγαπητή είναι αμέσως φανερό ότι οι μάρτυρες του Ιεχωβά παρερμηνεύουν δυνός μάλιστα τα Ανωτέρα Τριοχωρία και παραλείπουν άλλα που ομιλούν ρητός περί της Αγίας Τριάδος και περί της Θεότητας του Λιού και του Αγίου Πνεύματος. Διότι η ορφή έννοια του πρώτου επιπαραδείγματη από το Ανωτέρο παρά

τα Θέντα Τρία Χωρία Δεν είναι ότι ο Υιός είναι το πρώτο κτίσμα της κτίσεως, αλλά εντελώς άλλοι. Για να εννοήσουμε αυτήν ορθώς, πρέπει να γνωρίζουμε ότι η λέξης αμήν είναι εβραϊκή και σημαίνει αληθώς. Επειδή δε εις το υπόψη μονοχωρίων η λέξη αυτή έχει προαυτής των οριστικών άθρων ο, λαμβάνεται ως ουσιαστικών και σημαίνει ο μόνος αληθινός, δηλαδή ο Θεός. Επομένως, η ορθή ερμηνεία του χωρίου τούτου είναι η εξής Αυτά λέγει ο Αμήν, δηλαδή αληθινός και αξιόπιστος μάρτυς Η δημιουργική αρχή από την οποία εδημιουργήθησαν

όλα τα κτίσματα του Θεού Δηλαδή, εκείνους που ομιλεί εδώ, αυτός είναι ο Χριστός, πράγμα που δεν αρνούνται οι μάρτυρες του Δεχοβά Ονομάζει τον εαυτόν του αλήθιαν και αληθινών Αλήθεια δε και αληθινός καταγραφάς είναι μόνο Θεός Ότι δε, αυτή είναι η ορθή έννοια του χωρίου τούτου, αποδεικνύεται από το ότι ο ίδιος ο Χριστός που είπε αυτά τα λόγια για τον εαυτόν του, είπε επίσης και κάτι άλλο Εγώ είμαι το Α και το Ω λέγει Κύριος ο Θεός, ο Ο και ο Ειμ και ο Ερχόμενος, ο Παντοκράτορο, στην Αποκάλυψη, Α8 και Κα6 Γνωρίζουν δε πολύ καλώς οι μάρτυρες του Ιεχωβά, αλλά δεν συμφέρει σε αυτούς να ομολογήσουν ότι ο Χριστός λέγον εγώ ημί οών, αποκαλεί τον εαυτόν του Ιεχωβά ή τη Θεόν, επειδή η Εχωβά σημαίνει όπως είπαμε και

γρηγορότερα, ακριβώς εγώ ημί οών, ένα πολύτο ημία δε δε. Και για να μην υπάρξει ούτε η ελαχίστη αμφιβολία ότι ο Υιός που ομιλεί εδώ στον Ιωάννη είναι τόσο Θεός και Κύριος και Παντοκράτος Προσέθεσε μετά το εγώ, εμεί, ο Άλφα και ο Μέλα, τας λέξεις λέγει Κύριος ο Θεός, ο Παντοκράτος Και την επεξήγηση ότι είναι ο Ων, είτε εκείνους που υπάρχει τώρα, ο Ιν, είχουν αυτός που υπήρχε πρώτον αιώνον ανάρχος και ο ερχόμενος, δηλαδή αυτός που θα υπάρχει, εις το μέλλον αιωνίος ανευτέλους, ο Παντοκράτορος δηλαδή. Είναι λοιπόν κτίσμα ο Υιός, διότι αν ήτο, δεν θα γίνεται να πει εγώ ημί ο γόν, ήτι δηλαδή εγώ ημί ο Θεός. Επίσης, κατά το δεύτερο χωρίο σκολασαής Α-15, δεν έχει

τη σημασία που εσφαλμένως αποδίδουν σε αυτό οι μάρτυρες του Ιεχουβά. Η ορθή έννοια και του χωρίου τούτου είναι ότι ο Υιός της Αγάπης του Θεού, Κολασαής Α-13, Είναι εικόν απαράλλακτος του αρά του Θεού και πρωτότοκος, ήτι μονογενής Υιός του Θεού, όπως λέγει Αλακού η Αγία Γραφή, στον Ιωάννη Α-14-18, το Γ-16 -18, στην Α-Ιωάννου Δ-9, Γεννηθείς εκ της ουσίας του Πατρός προπάσεις κτίσεως, ήτι προπάντων των κτισμάτων, δηλαδή προαιωνίως, διότι ως συμπληρεί ο επόμενος τύπος, Κολασάις Α-16, δι' αυτού κτίστησαν τα πάντα όσα υπάρχουν εις τους ουρανούς και επί γης.

Άλλωστε ο Γνωρίζων την Ελληνική τουλάχιστον, ο Γνωρίζει ότι υπάρχει τεραστία διαφορά σημασίας των λέξεων πρωτότοκος και πρώτον κτίσμα. Η Μέλεξ Πρωτότοκο σημαίνει πρωτογέννητος εκ της ουσίας του Πατρός, ενώ πρώτον κτίσμα σημαίνει το πρώτο δημιούργημα του Θεού εξήλεις, την οποία ο Θεός έλαβε τόσε αυτού Αυτού του και ο ίδιος ο Υιός έχει την συνείδηση ότι είναι Θεός, ίσως με τον Πατέρα του και εκ της ουσίας αυτού γεννηθείς Γι' αυτό και χρησιμοποιεί για τον εαυτό του ονόματα και επίθετα τα οποία χρησιμοποιεί και ο Πατήρ για τον εαυτό του καθώς δηλαδή ο πατήρ λέγει εγώ είμαι ο πρώτος και εγώ ο έσκατος και εκτός εμού δεν υπάρχει Θεός όπως διαβάζουμε στον Ισαΐα στο 44ο στίχος ούτω

και ο Υιός λέγει δια των εαυτών του, τάδε λέγει κύριος ο πρώτος και ο έσκατος, στην Αποκάλυψη το διαβάζουμε αυτό στο Β8 και ακόμη και εγώ είμαι ο πρώτος και ο έσκατος και ο Ζώνη, Αποκάλυψη το 18 Και καθώς ο Πατήρης λέγων, εγώ εμεί ο πρώτος, δεν εννοεί ότι υπάρχει και άλλος Θεός, πως είναι αυτός πρώτος, ως τον οποίον συγκρινόμενος είναι ο πρώτος, αλλά εννοεί ότι είναι ο πρώτος ως τον πάντον αίτιος, ούτω και ο Υιός λέγει ότι είναι ο πρώτος ως εικόν του πρώτου, όπως διαβάζουν στους Κορυμφίους στο δεύτερα πιστολή δαλήτα τέσσερα, ήτι του Πατρός, κολασαΐς α-15, και ως όμπρο αιωνίωσε το πατρί και ο πατήρ εναυτό, Ιωάννης Β' Ζ' 21, συμμάναρχος και συναιώνιος με τον πατέρα. Τη διαφορά λοιπόν αυτή, τις σημασίες των λέξεων πρωτότοπος και πρώτο κτίσμα,

αντιλαμβανόμεθα καλύτερον, εάν συγκρίνουμε τη διαφορά, τις σημασίες των ρημάτων, γεννώ και κτίζω. Ή στο τρίτον, τα υπόψη μόνο γραφικά χωρία που οι μάρτυρες του Ιεχωβά ερμηνεύουν και αυτό όπως μάλλον τους συμφέρει, ο χωρίων έχει ως εξής Κύριος εισέμε αρχήν οδόν αυτού εισέργα αυτού, όδε πάντων βουνών γεννάμε, παροιμία 22-25 Πρέπει να σημειωθεί εδώ όμως ότι κατά πολλάς μεταφράσεις, το εβραϊκό κείμενο έχει ως εξής «Ο Κύριος με είχε ενδιαρχεί των

οδών αυτού και όχι εκτισέμε αρχήν οδών, όπως μετέβρασαν οι Εβδομίκοντα, αλλά οι μάρτυρες του Ιεχωβα υιοθετούν πάντοτε εκείνη τη μετάφραση που του συμφέρει». Έστω λοιπόν ότι η ορθή μετάφρασης είναι «εκτισέμε» αντί το «είχεμε». Ο χωρίων αυτό και κατά τους Εβδομίκοντα ορθώς ερμηνευόμενων δεν σημαίνει ότι ο ιός είναι εκτίσμα, Διότι το έκτισέ με αρχήν οδόν εις έργα αυτού, δεν σημαίνει έκτισέ με ή να ποιήσω τα έργα αυτού, ως ερμήνευσαν οι αριανοί παλαιότερον και ως ερμηνεύουν αυτό σήμερα οι μάρτυρες του Ιεχωβά, για να υποστηρίξουν ότι ο Υιός είναι το πρώτο κτίσμα. Σημαίνει ότι ο Κύριος έκτησε Αυτόν μετά τα έργα τα οποία υπήρχον πριν να κτιστεί Εκείνος και προς τα οποία αποστέλει Αυτόν ως δειλεί

οι φράσεις εισέργα αυτού

Σε με, όντε υπάρχοντα τα έργα του Θεού, είναι δετάφτα κυρίως οι ίσοι άνθρωποι προς ο οποίους αποστέλλεται ο Υιός Αυτά είναι φανερό, αγαπητοί, ότι στο χωρίο αυτό γίνεται λόγος περί της ενανθρωπίσεως του Λόγου του Θεού, περί της οποίας προφητεύουσα ιστοχωρίων, αυτό η Γραφή, παρημιακώς, είπε, έκτισέ με, ή να δηλώσει την κτιστήν ανθρωπίνιν φύσην, την οποίαν ο ιός ανέλαβε κατά την ενανθρώπισην, γενόμενος άνθρωπος, ένεκα της οποίας καλεί αυτόν πολλάκες, ιόν ανθρώπου, και περί της οποίας, λίγο γρηγορότερα λέγει πάλιν η Γραφή, Η Σοφία, που κοδόμησε εαυτή οίκον, Παριμίες Θ1, το ανθρώπινο σώμα δηλαδή, νοούσα, εις το οποίον εσκίνωσε

ο Υιός και Λόγος του Θεού, κατά την ενανθρώπιση. Το έκτισέ με λοιπόν σημαίνει και την αιτίαν, διά την οποίαν ενηθρώπισε ο Λόγος, επειδή η ανανθρώπιση ήταν Αγία, διά της οτερείαν του ανθρώπου, και βρίσκεται εις άμεσον σχέσιν και ενότητα, με το μόλις κατωτέρω λεγόμενο πρόδε πάντων βουνών γεννάμε, το οποίο σημαίνει την προπάσεις κτίσεως αιώνιων και αίδιων γέννησιν του Υιού εκ της ουσίας του Πατρός. Οι δαμούδε, θέλω να γνωρίζετε αγαπητοί μου ακροατές, λέγει η Αγία Γραφή ότι ο Υιός είναι το πρώτο κτίσμα. Εάν το κτίσμα, δε θα ελέγεται μονογενήσιος του Θεού, ούτω

ο ίδιος θα έλεγε ο πατήρ γεννάμε, εάν δε και λέγει η Σασπαριμίας εκτισέμε, ορθώς λέγει τούτο, διότι δι' αυτού σημαίνει την κτίστην ανθρωπίνιν αυτού φύσην, την οποία να έλαβε κατά την ενανθρώπιση, όχι την θεϊκήν. Ορθός δε πάλιν είπε γεννάμε, ή να σημάνει την αίδιον, ήδη την προαιώνιον και άναρχουν εκ του πατρός και εκ της ουσίας του πατρός γέννησή του Με το έκτισέ με θέλει να μιλήσει για το ανθρώπινο και για το γεννάμε ομιλεί για το θείον, γιατί ο Χριστός είναι θέα άνθρωπος, δεν είναι μόνο άνθρωπος ούτε θεός Δια των δύο λοιπόν τούτων εκφράσεων, έκτισέμε και γεννάμε, προφητεύεται σαφώς στα σπαριμία, η ενανθρώπιση του προαιωνίους υπάρχοντος εις τους κόλπους του πατρός μονογενούς

Υιού και η λιπλή αυτού φύσης, η Θεία και η Ανθρωπίνη. Ότι δηλαδή, ο ενανθρωπίσας Υιός του Θεού, Ιησούς Χριστός, είναι τέλειος και αληθινός Θεός, όπως ο Πατήρ, και τέλειος και αληθινός άνθρωπος, όπως εμείς, χωρίς όμως αμαρφία Με γη στη διαφορά, αγαπητοί ακροατές, εις την σημασία των εκφράσεων, κτισέμε και γεννάμε Τη διαφορά αυτήν γνωρίζουσα η Γραφή, δεν είπε «Εν αρχή εγγένησε, ούτε εναρχή ειν», αλλά «Εν αρχή επίησε ο Θεός των Ουρανών και την γιν». Δε του Ιού και Λόγου του Θεού μόνον είπε «Εν αρχή ειν ο Λόγος», για να δηλώσει ότι τα μερκτίσματα ήρχισαν γενόμενα εκ του μειόντως δια του Λόγου

του Θεού. Ο δε Λόγος του Θεού ήτο πάντοτε εν το πατρί, ανάρκος και αειδίος υπάρχουν εν αυτό. επειδή ουδέποτε ο πατήρης το άλογος ανεπλοωβού, γενόμενος δε υπ' αυτού προαιωνίως, είναι και αληθινός και μονογεννησιός του Θεού, συνάμεχος και συναίδιος με τον Πατέρα και όχι κτίσμα. Επίσης, περιπτώσει η διδασκαλία των μαρτύρων του Εχωβά, ότι ο Ιώος είναι το πρώτο κτίσμα του Θεού, μας υπενθυμίζει την ομοίαν διδασκαλίαν του Αριού, ο οποίος συχνά επαναλάμβανε «Ην ποτέ, ωτε ούκην Υιός». Υπήρξε λέει κάποτε εποχή, κατά την οποία δεν υπήρξε Υιός. Και άλλη πάλι γνώμη του «Ην ποτέ χρόνος, ωτε ούκην ο Λόγος».

Και πάλι «Ούκην ο Υιός πριν γεννηθεί». Καμιά ομολογραφή δεν διδάστηκε αυτά περί του Υιού και του Λόγου του Θεού. διότι αυτά θα οδηγούσαν εις τον παραλογισμόν, ότι είτο ποτέ χρόνος, ότι ο πατήρ δεν είτο πατήρ, ότι είτο ποτέ χρόνος, ότι ο Θεός είτο άλογος, ανεφλόγου, Θεός άλογος δεν μπορεί να είναι Θεός, γι'αυτό ο ορθός λόγος διδάστη, η απλή λογική, ο Θεός ουδέποτε είτο άλογος, δηλαδή ανεφλόγου, αφού δεν ο Θεός είχε προαιωνίως των λόγων, ο δε λόγος, όσοι γραφή διδάστη είναι ο Υιός του Θεού, είχε αναμπηρήτως και Λέγουσα λοιπόν η Γραφή, Εν αρχή είναι ο Λόγος, και ο Λόγος είναι προς τον Θεό, και

Θεός είναι ο Λόγος, που διαβάζουμε στον Ιωάννη 1.1, διδάστη καθαρά ότι ο Υιός και ο Λόγος του Θεού συνυπάρχει, πάντοτε, και αειδίως με τον Πατέρα. και ο ίδιος ο Υιός και ο Λόγος του Θεού βεβαιή στην Αποκάλυψη, Εγώ είμαι το Α και το Ω, λέγει Κύριος ο Θεός, ΟΟΝ και ΟΗΝ και ΟΗΝ και ΟΕΝ και ΟΕΛΧΟΜΕΝΟ ΣΟ Παντοκράτορ, Αποκάλυψη ΑΛΦΑ 8. Οι μάρτυρες, όμως, του Ιεχωβά, όπως είπαμε και Ανωτέρω, γνωρίζουνε καλώς και γράφουνε ρητός ότι «Εγώ είμαι Ιωόν» σημαίνει Ιεχωβά, έστω ο Θεός αληθής σελίδα 61. Επομένως, εάν ήσαν καλής πίστεως, θα έπρεπε να παραδευτούν ότι, εις το χωρίον αυτό ο Χριστός, ονομάζει τον εαυτόν του Ιεχωβά, δηλαδή Κύριον και

Θεόν, από τον οποίο κανείς δεν μπορεί να αφαιρέσει τη Θεότητα και την αιωνιότητα της Υπάρξεως. Τα αυτά διδάσκει και ο νου Χριστού, Έχων Παύλος, όπως γράφει στην Άρφα Κορδυθίου 2-10, και γράφουν και προς Ρωμαίους, Χριστός κατά σάρκα, ο Ω, ο Υπάρχων, Επιπάντων, Θεός Ευλογητός, Ιστούμε Σαώνας, Ρωμαίος, Χ 5 Βάσουν, λοιπόν, εδώ δύο φύσεις, Ιαν και Ανθρωπίνη. Στο της, λοιπόν, υπόψην τα ανωτέρω, αντιλαμβανόμαι θα σαφώς, ότι όταν ο Χριστός λέγει σ' άλλα χωρία της Γραφής, Θερυπίν, Περιδέ της ημέρας εκείνης, Ουδείς Ήδεν, Ουδέ οι άγγελοι του ουρανού, Ουδέ ο Υιός,

ημί ο πατήρ, που διαβάζουμε στο Μάρκο Γάμα 32, το χωρίο εκείνο που λέγει ο πατήρ μου μίζων μου εστί, στον Ιεάννη 14-28, Ανθρωπίνος λέγει αυτά, διότι ο σάνθρωπος μεν η γνώη, επειδή του ανθρώπου είναι ίδιον να αγνοεί, να πεινά και τα τιά αυτά. Και δια τούτο την άγνοια της ανθρωπίνης φύσεως αποδεικνύει εδώ, ο σάνθρωπος δε πάλιν είπε ο πατήρ μου μίζων μου εστί, Δεν είναι καμιά αμφιολία ότι ως άνθρωπος είπε και το πορεύουν προς τον Πατέρα, επειδή ως Υιός του Θεού εκ της ουσίας του Πατρός του δεν ποτέ εγκατέλειψε του κόλπου του Πατρός, όπως αναφέρει στον Ιωάννη Α.18. Καθώς δε είπεν, έκτισέ με,

και ουδέ ο Υιός είδε, και ο Πατήρ μου, μίζω μου εστί, όλα αυτά, για να δηλώσει την ανθρωπίνη αυτού φύσιν, την οποία ανέλαβε, διέξεν ανθρωπίσεως, ούτως είπε και ο ίδιος, εγώ και ο Πατήρ, ένες μεν, δεκατριάντα, και νεμί ο Πατήρ καγώ εν αυτό, Ιωάννης δεκατριάντα οχτώ, και ορακώσα με, εώρα και το πατέρα, Ιωάννης διώτα δέλτα εφτά. Είναι τη Θεότητα και την ισότητα αυτού προς τον Πατέρα αποκαλύψε μας Τα αυτά πάλι διδάσκων λέγει ο ίδιος με άλλα λέξη Ουδείς επιγεινώσει τον Ιόν ή μη ο Πατήρ Ουδείς επιγεινώσει τον Ιόν ή μη ο Υιός Δεν αναφέρονται αυτά Θεό 11-27 Εάν δε ως λέγει εδώ ο Υιός μόνο γνωρίζει καλώς τον Πατέρα Διότι η Θεόν ουδεί σε ώρα και πόποτε Είναι

μόνο ο μονογενής αυτού Υιός ο Ων εις των κόλπων του Πατρός, και απεκάλυψαν αυτόν εις εμάς, γνωρίζει χωρίς αμφιβολία και Αυτός, όσα γνωρίζει ο Πατή. Περι αυτού βεβαίωμεθα απολύτως, αν προσέξουμε, και από την Ομολογία των Μαθητών, οι οποίοι είπαν «Νην είδωμεν

πάντα στριάντα». Όταν η Ιησούς ήκουε την Ομολογία των Ταύτων Μαθητών Του, όχι μόνον δεν τους διόρθωσε, αλλά και τους επιπλήθη, άρτι πιστεύετε, Διότι δεν είχαν πιστεύσει νωρίτερα ότι τα πάντα γνώριζε, είναι και από αυτά φανερών ότι τίποτε δεν γνώει ο Υιός και λόγος του Φιού τα πάντα γέννητο και είναι και αυτός παντογνώστης όπως ο Πατήρ. Θα μηνουμε όμως μέχρι εδώ θεούσαλοντος να συνεχίσουμε σε μια άλλη ομιλία και πάλι χαίρετε εν Κυρίω. Αν Χριστό ακροατέ, χαίρεται εν Κυρίω. Να μου επιτρέψετε και σήμερα να μιλούσα με λίγα λόγια

που έχουν σχέσει και είναι μια συνέχεια της περασμένη μας ομιλίας αναφορικώς με τις σκέψεις των μαρτύρων Τελεχοβά επάνω στις αλήθειες περί Αγίας Τριάδος, περί Θεότος του Κυρίου ημών Ιησού Χριστού και του Αγίου Πνεύματος. Όσοι με θα μαζί στην περασμένη μας ομιλία θα ενθυμίστε ότι σταθήκαμε σε ένα μέρος που απολογούμεθα κατά κάποιον τρόπο αναφορικώς με τη Θεότητα του Κυρίου Ιμών Ιησού Χριστού Όμως οι μάρτυρες του Ιεχωβά επιμένουν ακόμη στη γνώμη Τον και προσπαθούν να ερμηνεύσουν τα λόγια του Χριστού μας κατά δικό τους τρόπο που θα εξπερετείτε η δόξα σία Τον. Να

μου επιτρέψετε να σας μεταφέρω μια ερμηνεία δικιά τους, αναφορικώς με αυτό που είπε ο Χριστός μας, εγώ και ο πατήρ εν εσμέν. Ξέρετε τι, πως το ερμηνεύουν αυτοί, παρότερα φαίνεται καθαρά ότι είμαστε ένα με τον πατέρα, αυτοί λένε, όπως το λέγανε και οι εριανοί, επειδή εκείνα που θέλει ο πατήρ, τα αυτά θέλει και ο ιός, και ούτε εις την κρίση, ούτε εις τα νοήματα διαφωνεί με αυτόν, Δια τούτο ο Υιός και ο Πατήρ είναι εν, ακούτε Κατ' των ίδιων τρόπων και οι μάρτυες του Ιεχωβά λέγουν ότι Όπως ακριβώς ο Χριστός και τα μέλη του σώματός του θεωρούνται σαν ένα Έτσι και ο Ιεχωβά και ο Χριστός θεωρούνται σαν ένα Επειδή είναι ένα σε συμφωνία, σκοπό

και οργάνωση Αυτό δεν ήταν το λογικό συμπέρασμα Ο Ιησούς δεν θα έλεγε, συνεχίζουν, ο Πατήρ μου είναι μεγαλύτερός μου και ουχή το θέλημά μου, αλλά το σών ας γίνει. Έτσι γράφουν σε ένα βιλίο τους που λέγεται Εστω Θεός Αληθής, στη σελίδα 104 -105. Όπως αντιλαμβάνεστε, η ερμηνεία αυτή των μαρτύρων του Ιεχωδά είναι εντελώς εσφαλμένη. Αν ήταν έτσι, όπως λένε αυτοί, τότε και οι άγγελοι στον ουρανό, για να μην είπουμε και τα άλλα κτίσματα, ο ήλιος, η σελήνη, οι αστέρες, οι ολόκληρος οι φύσεις, που ακολουθούν πιστά το θέλημα του Θεού, θα μπορούσαν να πούν, εμείς και ο Πατήρ είμαι Θεέν,

διότι εκείνα που θέλει ο Θεός θέλουμε και εμείς, θέλουμε και εμείς, έπειτα πολλοί άνθρωποι έζησαν σύμφωνα με το θέλημα του Θεού, όπως η μητέρα του Χριστού, όπως ο Ιωάννης ο Πρόδρομος, όπως ο Παύλος, που έγινε μιμητής του Χριστού και άλλοι, κανείς όμως δεν τόλμησε να πει ότι ε Εγώ και ο Πατήρ εν εσμέν, ή Εγώ εν το Πατρί και ο Πατήρ εν εμή, ή Ακός εμέ εώρακε και το Πατέρα. Τους λόγους αυτούς, ο Υιός του Θεού, ο Ιησούς Χριστός, είχε το δικαίωμα να είπη, για να μας διδάξει ότι γεννήθη εκ της ουσίας του Πατρός, και δι' αυτό είναι ένα με τον Πατέρα, και είναι εν το Πατρί και ο Πατήρ εν αυτό, και είναι εν εκατού του και αυτός

Θεός όπως και ο Πατήρ. Και αυτή, μεν είναι η ορθή ερμενία των χωρίων, τα οποία οι μάρτυρες του Ιεχωβά συστηματικώς παρερμενεύουν, για να προσαρμοστούν στις δοξασίες των Και έτσι φαίνονται ότι τα στηρίζουν στην Αγία Γραφή Υπάρχουν όμως και άλλα χωρία της Αγίας Γραφής, θα ήθελα να γνωρίζουμε, τα οποία ομιλούν ρητός περί της Θεότητας και τα οποία οι μάρτυρες του Εχουβά συστηματικώς αντιπαρέρχονται, διότι δεν είναι δεκτικά παρερμενίας. Έπαρα δείγμα τι, ο Χριστός λέγει, εγώ είμαι η αλήθεια, τον Ιωάννη 14.6, εγώ είμαι το φως, Ιωάννης Ιτα 12, και εμείς φωνείτε με ο διδάσκαλος και ο Κύριος,

και καλώς λέγεται ημιγαρ, Ιωάννης Ιωταγάμα 13. Στα χωρία αυτά όπως βλέπετε ο Χριστός βεβαιή κατηγορηματικός διά τον εαυτόν του ότι είναι η αλήθεια, ότι είναι το φως, ότι είναι ο Κύριος, δηλαδή είναι ο Θεός. Διότι μόνο ο Θεός είναι η αλήθεια, μόνο ο Θεός είναι φως, μόνο ο Θεός είναι Κύριος. Την αλήθεια αυτή, μαθαίνοντας από το στόμα αυτού και οι μαθηταί, ο Μέν Θωμάς αποκαλεί αυτόν, ο Κυριός μου και ο Θεός μου Ενώ ο Χριστός, όλων δεν αρνείται ότι είναι Θεός και ο Κύριος, αλλά και οι πεβεβαιοί λέγονται στο Θωμά, ότι «Πεπίστευκάς, μακάριοι οι μη δόντες και επιστέψαντες» Ακόμη ο Παύλος λέγει

ότι ο Χριστός είναι Θεός, στους Ρωμαίους θ5, γράφουν τα εξής «Η πάντων Θεός ευλογητός εις τους αιώνας» και στον τίτοου βήτα 13 λέγει «Ο Μέγας Θεός και Σωτήριμον» και ο Ιάκουβος ομολογεί τον Ιησού Χριστό Θεόν και Κύριον. Ο πρόδρος κεφάλαιο στίχος 1. Ο Ιωάννης επίσης γράφει «Και εσμέν εν το αληθινό εν το Υιό αυτού Ιησού Χριστό» ούτως εστιν αληθινός ο αληθινός Θεός. Α Ιωάννου, έψιλον, και για να μην υπάρξει καμιά περί αυτού αμφιβολία, λέγει ακόμη σαφέστερον

η Αγία Γραφή υπέρ της Θεότητας του Χριστού. Ποιον εκ των Αγγέλων είπε ο Θεός ποτέ, Σε είσαι Υιός μου, εγώ σε γέννησα σήμερα, όταν δε πάλι εισαγάγει τον Πρωτότοκο νησυμμένη λέγει και προσυμισάτωσαν αυτό πάντες Άγγελοι του Θεού. Σου Εβραίους είναι αυτά, Αλφα 5, 6 και Αλφα 8 Και λίγο πιο κάτω, ο θρόνος σου ο Θεός, ο ίδιος ο Θεός λέγει ότι ο Υιός είναι ο Θεός Για τούτο και προστάζει τους Αγγέλους του να τον προστινήσουν αυτό Εάν δεν είναι ο Υιός του Θεού και εκ της ιδίας ουσίας και ίσως με τον Πατέρα Νομίζω ότι ουδέποτε ο Θεός θα προσταζε τους Αγγέλους να τον προστινήσουν Διότι θα ήρθε το εις αντίφαση με τον ίδιον τον εαυτόν του, επειδή ο ίδιος πάλι διατάσει, Κύριον τον Θεό σου προσκινήσεις,

αυτόν μόνο λατρεύσεις, ε, Ματθαίος Δέλτα 10 Είναι ακόμη περισσότερο φαμερό, ότι οι μάρτυρες του Εχωβά, με εντελώς παράλογον πείσμα, παραβαίνουν το Λόγο του Θεού, ο οποίος διδάσκει ότι ο Υιός του Θεού δεν είναι ούτε το πρωτοκτίσμα, ούτε άλλο τι κτίσμα, αλλά Θεός αληθινός Όπως ο Πατήρ και δι' αυτού ο Πατήρ προστάζει τους Αγγέλους να τον προσκυνήσουν Προστάζονται τους Αγγέλους να προσκυνήσουν τον Υιόν του, προστάζει επίσης και τους ανθρώπους να κάνουν το ίδιο Επομένως, σέβδονται οι μάρτυρες του Εγωβά, λέγοντας ότι είναι μάρτυρος του Εγωβά Διότι δεν συμμορφούνται προς την εντολή να προσκυνούν λατρευτικώς ως Θεόν τον Υιόν του Καθώς κάνουν οι Άγγελοι και παραβαίνουν ρητή προς τα γήν του Εάν πάλι

πουν ότι προσθυνούν τον Χριστό λατρευτικός όπως προστάζει ο Θεός Αν και πιστεύουν ότι είναι κτίσμα, πάλι είναι παραβάτε άλλη σαντολή του Θεού που λέγει Κύριον τον Θεό σου προσθυνήσεις και αυτό μόνο λατρεύσεις Διότι προσθυνούν και αυτοί όπως ειδωλότρε την κτίση παρά τον κτίσαντα Ρωμαίος Α.25 Είναι περιτό όμως να αναφέρουμε και άλλα χωριά εκ της Αγίας Γραφής που μιλούν περί της Θεότητας του Χριστού ή να ανασκευάσουμε όλας τα σεσσαλμένας ερμηνείας γραφικών χωρίων υπό των μαρτύρων του Ιωχουά, εις τα οποία καταφεύγουν για να αποδείξουν ότι ο Υιός του Θεού είναι το πρώτον δήθεν κτίσμα του Θεού και όχι Θεός, διότι η εργασία αυτή θα μας υποχρέωνε να επεκταθούμε πέραν του Θεόντος. Όσα νομίζω ελέγχθησαν μέχρι εδώ είναι αρκετά για να αποδείξουν αυτούς

ότι δεν είναι εν διαλυθία Στη συνέχεια να λέγαμε λίγα λόγια περί του Αγίου Πνεύματος και των δοξασιών των μαρτύρων του Εχωβά αναφορικώς με το Άγιο Πνεύμα Το

Άγιο Πνεύμα λέγουν ότι δεν είναι Θεός ομοούσιος και ίσως με τον Πατέρα και τον Υιόν Φέρανε χωρία της Αγίου Γραφής που μιλούν φανερά εναντίον των μάρτυρες όμως του Ιεχωβά προσπαθούν να αποδείξουν ότι είναι νόφα. Ένα τέτοιο χωρίο είναι και εκείνο το του Ιωάννου στην πρώτη επιστολή του στο 5ο κεφάλαιο στίχος 7 που λέγει Τρεις Ισύν οι μαρτυρούντες εν του ουρανού, ο Πατήρ, ο Λόγος και το Άγιο Πνεύμα. Πεύγονται αμέσως λοιπόν να πούνε το χωρίον αυτό, λείπει από όλα τα ελληνικά χειρόγραφα πρώτου 15ου αιώνας, πράγμα που αποδεικνύει ότι είναι νόφων.

Επίσης λείπει από όλα στας αρχαίας μεταφράσεις και από τους αρχαίους Έλληνας πατέρας μέχρι του 11ου αιώνας, ως και από πολλούς Λατίνους πατέρας και το γεγονός τούτο είναι μία εκ των πλέον αποδείξεων των χωρίων ενώθων. Έτσι υποστηρίζουν. Η απουσία του χωρίου αυτού από τα χειρόγραφα, έστω κι αν αυτά είναι τα παλαιότερα από τα διασοθέντα, δεν σημαίνει αναγκαίως ότι τούτο είναι ενώθων. Ούτε πάλι είναι η απουσία αυτού από τις αρχαίες μεταφράσεις και από τα συγγράμματα των αρχαιών πατέρων, είναι αδειάσυστος απόδειξης ότι τούτο δεν υπήρχε εις το αρχικόν κείμενον. Υπάρχουν πολλές, μα πάρα πολλές πιθανότητες να είχαν εξ αντιγραφικού λάθους παραλυφθεί, πολύ ενωρίς, από μερικά από τα πρώτα αντίγραφα, εκ

των οποίων να έγιναν άλλα αντίγραφα, να εχάθησαν δε εντομεταξύ τα πρωτότυπων και όλα τα χειρόγραφα που είχαν των χωρίων και του τούτου τρόπου να εξηγείται άριστα η απουσία αυτή του χωριού από τα διασωθέντα χειρόγραφα και εξ αυτών γενωμένες μεταφράσεις και τα συγράμματα των πατέρων. Φαίνεται δε ότι έτσι έχουν τα πράγματα, διότι το χωριό αυτό δεν είναι εντελώς άγνωστον οι συνδήσεις, είναι παραδείγματι, όπου τα εξανατολείς κομισθέντα αρχαιότατα ελληνικά χειρόγραφα περιείχουν αυτό. Έτσι εξηγείται το γεγονός ότι γνωρίζουν το χωρίο αρκετοί Λατίνοι πατέρες, όπως ο Ταρτυλιανός, σε παραδείγματι, κάνει μία του χωρίου, ο οποίος σύγμασε το 155 μέχρι το 240. Ο Τυπριανός, σε παραδείγματι, ο οποίος είχμασε το 258

και άλλοι, υπάρχει δε και μαρτυρία ότι η Εναφρική Εκκλησία είχε αυτό, εις το ενεχρήσι υπαυτής κείμενων της Γραφής, ήδη από το 4ο αιώνος, πράγμα που σημαίνει ότι το χωρίο είναι το γνωστό ότι υπήρχε εις το αρχέτυπον κείμενων. Ας πάρουμε την άλλη εκδοχή. Αν δεχτόμενο το χωρίο αυτό είναι νόθων, όπως υποστηρίζουν οι μάρτυρες του Ιεχωβά. Πάλιν ουδέν ωφελεί τούτο τους μάρτυρας. Διότι υπάρχουν άλλα χωρίες της Γραφής, τη γνησιότητα των οποίων ουδείς ανθισβητεί, που ομιλούν ρητός ότι και το Άγιο Πνεύμα είναι Θεός. Ίσως με τον Πατέρα και τον Υιόν.

Το σπουδαιότερο από τα χωρή αυτά είναι η μαρτυρία αυτού του Χριστού, την οποία περιέλαβαν στο Ευαγγελιόν του, ο Ματθαίος Πορεφέντες, μαθητεύσετε, πάντα τα έθνη, βαπτίζονται σε αυτούς, στο όνομα του Πατρός και του Υιού και του Αγίου Πνεύματος Ματθαίος Καπαΐτα 19 Τι βλέπουμε στο χωρίο αυτό και δεν υπάρχει λέξης Τριάς, ως αξιούν οι μάρτυρες του Εγχωβά Υπάρχουν όμως τα τρία πρόσωπα της Αγίας Τριάδος, της οποίας η Θεότηση είναι μία, γι' αυτό δεν λέγει ο Χριστός εις τα ονόματα, αλλά εις το όνομα του Πατρός και του Υιού και του Αγίου Πνεύματος Δηλαδή, εις το όνομα της Αγίας Τριάδος Εξάλλου, αν το Άγιο Πνεύμα δεν είναι το και αυτό Θεός, ίσως και αχώριστος από τον Πατέρα και τον Ιεόν Νομίζω με, ενδέποτε, ο Κύριος Σιμών θα

διέτασε τους μαθητάς του να βαπτίζουν και εις το όνομα του Αγίου Πνεύματος Για να μην γεννηθεί η ψευδής εντύπωσης ότι και το Πνεύμα του Άγιον, Θεός ίσως με τον Πατέρα Για να δίδει όμως εντολή να βαπτιζόμεθα εις το όνομα του Πατρός και του Λιού και του Αγίου Πνεύματος και συνεχεία να βεβαιώνει ότι ο πιστεύς σας και ο βαπτιστής θα σωθεί, ο δεαπιστής σας θα κατακριθεί, Μάρκος 16-16 σημαίνει ότι μας διδάσκει να πιστεύουμε στη Θεότα και των τριών προσώπων, εις το όνομα των οποίων οφείλουμε να βαπτιζόμεθα Και εδώ είναι η αδιαφιλονίκητος θεμελίωσης της περί Αγίας Τριάδος διδασκαλία, ώστε η διδασκαλία περί της Αγίας Τριάδος είναι διδασκαλία αυτού του Χριστού και όχι επινόημα ανθρωπίνησης ή σατανικής φαντασίας, όπως λέγουν οι μάρτυρες.

Λέβοντες δε ή εχω δείτε ότι ο Σατανάς είναι ο δημιουργός του δόγμα της Αγίας Τριάδος, όπως διαβάζουμε στο βιβλίο τους, έστω ο Θεός αληθής σε Ιρά 101, βλασφημούν, τρομεράν μάλιστα βλασφημίαν, διότι αποκαλούν Σατανάν αυτών των Χριστών, ο οποίος μας εδίδαξε να πιστεύουμεν στην Αγία Τριάδα. Προσέξετε αδελφοί, στόμεν καλός, στόμεν μεταφόβου, προσέξετε ταυτά που σας λέγω, ότι το Άγιο Πνεύμα είναι Θεός, ίσως με τον Πατέρα και τον Ιεόν, διδάσσετε και σε άλλα χωρία της Καινής Διαθήκης Και αυτός ο Χριστός λέγον πάλι, Αμήν, Λέγω, Ιμήν, πάντα αφεθίσετε ετήσεις των ανθρώπων τα αμαρτήματα και βλασφημίε όσας αν βλασφημίσωσι, ως δαν βλασφημίσει εις το Πνεύμα το

Άγιον, ουκ έχει άφεση εις τον Εόλα, αλλά ένοχος εστί αιωνίου κρίσεως, Μάρκος Γάμα 28. Είναι δε η βλασιμία κατά του Αγίου Πνεύματος αμαρτία, ασυγχώρητος και θανάσιμος, διότι είναι βλασιμία κατά του Θεού Όπως λοιπόν είναι γνωστόν η βλασιμία κατά του Θεού ή κατά απλώς το ονόμα του Θεού, είναι συμφώνος προς τον Θείο νόμο, αμαρτία, ασυγχώρητος και τιμωρείται με θάνατον Όπως διαβάζουμε στο Λεβιτικό 24-16 που λέγει όποιος βλασιμίσει το όνομα του Θεού πρέπει εξάπαντος να χανατωθεί Λέγει στο Άνω Χωρίων η Γραφή έτσι

και η βλασιμία κατά του Αγίου Πνεύματος επειδή το Άγιο Πνεύμα είναι Θεός Ισότιμος προς τον Ιεχώβα Είναι βλασιμία κατά του Θεού τιμωρημένη με θάνατον αιώνιον Μπορεί κανείς αν θέλει να παραβάλει και την Άλφα Βασιλέων στο 21ο κεφάλαιο στίχος 10 αλλά κατά το εβραϊκόν κείμενον, όχι κατά των βιβλικών εταιρεών της μεταφράσης. Γι' αυτό άλλωστε και ο Ανανίας ψεύστη για να κρατήσει δια των εαυτών του μέρος από την αξία του κτήματος που επώλησεν, ελέγχεται από τον Πέτρον με τα ακόλουθα λόγια. Ανανία, δι'ατί επλήρωσε ενός σατανάς την καρδία σου, ψεύσαστε το Πνεύμα το Άγιον και νοσφίσαστε από τις τιμήσεις του χωρίου, ουκε ψεύσω ανθρώπης ανανία, αλλά το Θεό.

Ευλασίμησε δηλαδή στο Πνεύμα του Άγιου, το οποίον ως ρητός, λέγει ο Πέτρος εδώ, είναι Θεός και ετιμορήθη δια τούτου μεθάνατον και πεσών, όπως λέγει, εξέψηξεν, για διαβάστησης πράξης, έψιλον 3-5 και ακόμη, σε άλλο μέρος, αυτός ο Χριστός μας, ονομάζει το Άγιο Πνεύμα με τα ονόματα, ο Παράκλητος, επί παραδείγματος, και το Πνεύμα της Αληθείας, σε άλλο μέρος, όταν ο λίγος πρώτου σταυρικού του θανάτου παραδίδει στου μαθητάς του τελευταίας υποθήκας, για να τους ενθαρρύνει και τους παρηγορήσει, διότι θα τους άφηνε μόνους, τους λέγει, εγώ ερωτήσω τον Πατέρα, θα παρακαλέσω τον Πατέρα, κι άλλων παράκλητων δώσει ημην, ή να μένει με θυμόν εις τον αιώνα, το πνεύμα της αληθίας, Λιωάννης

2 Δ. 16-17. Λέγει δηλαδή ότι ο Άγιο Πνεύμα είναι ο άλλος παράκλητος, όπως αυτός είτο ο πρώτος παράκλητος, όπως λέγει ο Ιωάννης, έχουμε παράκλητον εις τον Πατέρα Ιησούν τον Δίκαιον, κατά συνέπεια είναι Θεός. και λίγο πιο κάτω προσθέτει, όταν δε έλθει ο παράκλητος, ον εγώ πέμψω ημίν παρά του πατρός, το πνεύμα της αληθείας, ο παρά του πατρός εκπορεύεται, εκείνος μαρτυρήσει περί εμού, Ιωάννης 2ε 26, και πάλι λέει, όταν έλθει εκείνος το πνεύμα της αληθείας, οδηγήσει εις μας, εις πάσαν την αλήθεια, Ιωάννης 16 -13. Πρέπει δε να προσέξουμε, αγαπητοί ακροτε, ότι ενώ στην ελληνική γλώσσα το πνεύμα είναι γραμματικός γένους ουδετέρου

και η σύνταξης απαιτεί όπως η αντωνυμία που τίθεται ανταυτής είναι επίσης γένους ουδετέρου, ο Κύριος χρησιμοποίησε γένους αρσενικών, εκείνος, αντί να πει εκείνο, που απαιτεί η ορθή σύνταξης και λέγει εκείνος ημάς διδάξει πάντα, εκείνος το πνεύμα της αληθίας οδηγήσει ημάς εις πάσαν την αλήθεια και το πνεύμα της αληθίας ο παρατουπατρός επορεύεται εκείνος μαρτυρήσει περίε μου και γιατί όλα αυτά για να διδάξει ημάς ότι το πνεύμα το Άγιον δεν είναι η ενεργός απρόσωπος δύναμης του παντοδυνάμου Θεού που κινεί τους δούλους του να πράξουν το θέλημά του Ως πιστεύουν και διδάσκουν και γράφουν οι μάρτυρες του Εχωβά στο βιβλίο τους, έστω ο Θεός αληθεί σε σελίδα 108, αλλά είναι πρόσωπο που ομιλεί, που συσκέπτεται, που συναποφαίνεται μετά

των Αποστόλων. Έδοξε λέει το Αγίο Πνεύματι και ημίν, πράξεις 15-28, Διδάσκει πάντα, Ιωάννης Ιωταδέλτα 26, Οδηγεί οι σπάσαν την αλήθεια, Λαλεί, Αναγγέλη, Ιωάννης 16-13, Και μαρτυρεί περί του Υιού, Ιωάννης 15-26, Όπως ακριβώς διδάσκει το χωρίων, τρεις οι σύνοι μαρτυρούνται σε το ουρανό, ο Πατήρ και ο Υιός και το Άγιο Πνεύμα, Και ούτε οι τρεις, Ένησιν, Α Ιωάννης, Έψιλον, Τρία, Εφτά, το οποίον όσοι σηρίζονται είναι νόθων Αφαρότερα ακόμη δε, η Αγία Γραφή ονομάζει το Άγιο Πνεύμα, όχι μόνο πνεύμα αληθείας, αλλά και μαντασβεβαιώνει ότι το πνεύμα αισθήνει αλήθεια Και είναι παντογνώστης που ερευνά και αυτά τα βάθη του Θεού, για ανοίξετε Α Κορυμφίους,

Β, Β. Όταν δε η Γραφή λέγει το πνεύμα είναι αλήθεια, είναι το αυτό όσα να λέγει το πνεύμα είναι Θεός, διότι ο Θεός είναι η αλήθεια, όπως μας διδάσει πάλι η Γραφή. Σύμφωνα λοιπόν με αυτά, οι λόγοι του Χριστού, εκ της αληθείας ακούιμοι της φωνής μου, Ιωάννης Ιωταΐτα 37, είναι ταυτόσιμοι με τους λόγους του Ιδίου, ον εκ του Θεού, τα ρήματα του Θεού ακούει. Ιωάννης Ήτα 47 Επομένως, αφόσο ο Χριστός είπε για τον εαυτόν του, εγώ είμαι η αλήθεια, με την σημασία εγώ είμαι Θεός, ούτω κατά την Ιδία Αγία Γραφή, τόσον ο Πατήρ, όσον και ο Υιός και το Πνεύμα Άγιον είναι η αλήθεια, ήτι ο αληθινός Θεός εν τρισή προσώπης, τα οποία είναι εκ

της αυτής ουσίας και ίσια μεταξύ των Περί της αληθίας δε αυτής, ήτη του εν τριάδη δηλαδή αληθινού Θεού, ο οποίος είναι η απόλυτος αλήθεια, είπε ο Χριστός όπως διαβάζουμε στον Ιωάννη 32 Γνώσεστε την αλήθεια και αλήθεια ελευθερώσει η μας, ώστε κατά την διδασκαλία της Αγίας Γραφής, η Αγία Τριάς είναι αδιέρετος και μία είναι η Θεό της αυτής και είσαι ως επί πάντων και δια πάντων και εν πάση μην, όπως γράφει στο Εφεσίου Δέλτα έξι και στο Ρωμαίος Θήτα πέντε και πάντων Κύριος Ρωμαίος δέκα δώδεκα. Αυτήν την Αγία Αντριάδα πιστεύουμε εμείς οι Ορθόδοξοι, διότι την πίστη αυτήν εδίδαξε και θεμελίωσε αυτός ο Κύριος ημών Ιησούς Χριστός.

Όταν απέστειλεν εις τον κόσμο τους μαθητάς του με την αντολήν, Πορεφθέντες μαθητεύσετε πάντα τα έθνη, Βαπτίζοντες αυτούς στο όνομα του Πατρός και του Υιού και του Αγίου Πνεύματος, δηλαδή στο όνομα της Αγίας Τριάδος. Εάν λοιπόν ο Λιός είναι το κτίσμα όπως θέλουν οι μάρτυρες του Εγχωβά και το Άγιο Πνεύμα δεν είναι το Θεός, ο Χριστός ουβέποτε θα συνέδε ενιστοάνο χωρίων το όνομα του Υιού και του Αγίου Πνεύματος κατά παράταξη με το όνομα του Πατρός, διότι η παράταξη αυτή ακριβώς σημαίνει ισότητα που δεν θα παρήγγελε να βαπτιζόμεθα εις το όνομα της Αγίας Τριάδος, Ούτε ο Παύλος θα έλεγε ο Δε Κύριος το Πνεύμα εστί και από Κυρίου Πνεύματος όπως διαβάζουμε στη Β Κορινθίους Γ 16-18 Εάν λοιπόν το Πνεύμα του Άγιον δεν είναι το Κύριος και Θεός και ο Μαούσιος και ίσως

προς τον Πατέρα και τον Αιών ούτε πάλι θα ήφχετο Ιησούς Κορινθίους η χάρης του Κυρίου Ιησού Χριστού και η αγάπη του Θεού και η κοινωνία του Αγίου Πνεύματος με τα πάντων ημών αμήν Από αυτά λοιπόν αγαπητοί μου και ειδικότερα από τα γραφικά χωρία που παραθέσαμε μέχρι τώρα αποδεικνύεται γραφικός, χωρίς αμφιβολία, η Θεό της και των τριών προσώπων της Αγίας Τριάδος και ότι το δόγμα περί του Τριαδικού Θεού δεν είναι κατασκευάσμα ανθρώπινων ή σατανική επενόησης όπως ασεβέστατα βλασφημότατα διδάσκουν οι μάρτυρες του Ιεχωβά αλλά διδασκαλία αυτού του Κυρίου και Θεού και σωτήρως ημών Ιησού Χριστού την οποία διέσωσαν

και παρέδωσαν εις εμάς οι μαθητές του με τα συγγραμματά των και την προφορική διδασκαλία των αυτούς

που μελετούν και ενδιαφέρονται για τα θέματα αυτά να έχουν ορθή γνώμη για τον εαυτό τους και δια τους εναντίους της πίστεως Θα θέλω να παραθέσω μερικά νούμερα από χωρία που μπορούν να βρουν παράλληλα με τα θέματα αυτά Μπορούν να δουν στον Ιωάννη ΙΔ 16 και εξής μέχρι το 26 Στο ΙΕ του Ιωάννου 26, στο ΙΣ του Ιωάννου 7 -17, στη Δευτέρα Θεσσαλονικής Β 13-14 Απέτου, Α1, Συνεπιστολή του Ιούδα, Εδάφιον 20, Εφεσίους, Β18, Α Ιωάννου 3, Β13, Γ23, 24,

Μάρκος, Ήτα 38, Ματσέος 16, 27 και δεν είναι τα μοναδικά αυτά τα οποία υπάρχουν και ομιλούν γύρω από το θέμα μας. Όμως, απλώς δίδουμε μία αφορμή στους μελετώντας της Γραφάς να μπορούν να έχουν επιχειρήματα για τον εαυτόν τους και για τους υπεναντίους. Τις ομιλίες αυτές θα μπορείτε να τις προμηθεύεστε αν θέλετε σε κασέτες που θα υπάρχουν στους προσφέροντας το πρόγραμμα αυτό που είναι η αδελφό της ο Απόστολος Παύλος και θα μπορείτε να ζητείτε πληροφορίες στο τηλέφωνο 8 7 3 0 3 9 5 Και όχι μόνον αυτές, αλλά και άλλες που έχουν σχέση γύρω με την Ορθόδοξο πίστη και γενικά με τα Ορθόδοξα ενδιαφέροντα, που είναι τόσο ανάγκη στις

ημέρες μας, διότι ζούμε σε μια εποχή συγχύσεως και μάλιστα στο θέμα της αμωμή του πίστεως μας. Και πάλιν χαίρετεν Κυρίο!