Ὁ Ἀκάθιστος Ὕμνος

Ἡ ἀγγλικὴ μεταγραφὴ εἶναι αὐτόματη μετάφραση τῆς πρωτότυπης ἑλληνικῆς διάλεξης. Ἐνδέχεται νὰ περιέχει σφάλματα· ἡ πρωτότυπη ἑλληνικὴ ἠχητικὴ ἐγγραφὴ εἶναι ἡ ἔγκυρη πηγή. Ὁρισμένα ἀποσπάσματα παραλείπονται βάσει ἐκδοτικῆς πολιτικῆς.

By the grace of the Lord and the blessing of our Most Holy Theotokos, let us continue again this evening, with what I trust will be the final part of our study of the so-called Akathistos Hymn. Those of you who have been with us will remember that this evening is the sixth talk we are giving on this subject. The seriousness of the matter required this of us, because many of us do not know precisely what this holy man teaches,

the one who composed the hymn known as the Akathistos. From my notes here, I see that we have reached roughly the last stanza, specifically the letter Phi, and more precisely the fourth 'Rejoice' of this stanza. Here it says, from what I am reading: “Rejoice, you who portray the type of the baptismal font; rejoice, you who remove the stain of sin.

” Rejoice, it says, you who symbolize the baptismal font through which that stain was cleansed. You know that the human person comes into the world as a leper, because he bears what is called ancestral sin. Even though, as a little child, he has committed no sins of his own, he still bears sin. He comes into the world separated from God; he comes, so to speak, dead,

because to be dead means to be cut off from the source of his life. A light is dead, it is dark, when it is cut off from the light. Every person who comes into the world, being dead, must be buried. And the font is a burial: the person is buried and rises again. He is buried three times, in honor of the Holy Trinity and of the Lord's three-day burial, and a new person rises up. The Most Holy Theotokos is the one who bore Him who established Baptism,

this font. Now a person is washed, if he is grown, if he comes to Baptism as an adult, both from ancestral sin and from his willing sins. But if he is small, he is cleansed only from ancestral sin. So the hymn salutes our Most Holy Theotokos, who cleanses us from this stain. Yes, she cleanses us from this stain, and with the second 'Rejoice' as well: 'Rejoice, for you wash away the stain of sin.' It is Baptism that washes away and cleanses the stain a person carries, whether he wills it or not.

I have told you many times: however holy a couple may be, the child they bring forth will be sinful. The seed is always sinful and needs to be grafted. And I gave you a few examples once in another talk. We say: if we sow an olive pit, a wild olive will grow, and it will need to be grafted to become an olive tree again. If we plant an orange seed, it will grow into a bitter orange tree and will need to be grafted. Nature itself teaches us these things.

So it is with man as well: however holy he may be, even Abraham, even Daniel the greatly beloved, even whomever you wish, his seed remains sinful and will need grafting. The Apostle Paul has a beautiful saying, in his letter to the Romans, where he says: 'He has shut up all in disobedience, that He might have mercy upon all.' All of us, he says, come defiled and have need of mercy. No person will ever appear, whoever he may be and from wherever he may come, who does not have need to be shown mercy by God, that is, by Christ.

The whole world, through Christ. So this, which washes away the stain, both of the soul, since we come cut off from God, and of our willing sins, if we have sins, if we are baptized as adults, like Saint Constantine, Constantine the Great, who was baptized when he was very old. What did he not have in his past, what murders, what wars, and so on. Yet Baptism cleansed all of these. So this is the Most Holy Theotokos, who symbolized this font in which people are saved and cleansed.

In the next 'Rejoice' it says something strange. Rejoice, it salutes our Most Holy Theotokos: 'Rejoice, laver that washes the conscience; rejoice, cup that mingles gladness.' Rejoice, laver that washes the conscience. I do not know if you have ever thought about this. That there should be a bath where I wash my body, my head, my hands, my feet, where I wash myself, this I understand. But a laver that washes the conscience, and that the conscience has need of washing, this I do not understand.

And many people, sadly, leave their conscience unwashed. While in every other respect they shine and give off fragrance, their conscience is very dirty. Earlier it spoke of a font that washes away the stain of man. Here it now speaks of a laver that washes the conscience. The conscience. The laver that washes a person's conscience is the Mystery that Christ established, called repentance and confession. There is no other way for a person's conscience,

once it has sinned, to be washed. There is none. And the people who do not use this love-filled Mystery, that is what the Fathers call it, a love-filled Mystery, the Mystery of repentance and confession. And if our Christ had not established this Mystery to exist in His Church, no one would be saved. No one—absolutely no one—would ever have become a saint, for who shall live and not sin?

Who is the person who has passed through this world without sinning, whether in word, in deed, or in thought? Man, who drinks iniquity like water, as Job says—man, born of woman—how could he possibly not sin, whether a little or a great deal? It is impossible. And if this love-filled Mystery of repentance and confession did not exist, no one would be saved. So a person's conscience has need of washing, of a laver, and you know, modern homes do not have just one laver.

Outside you will find three or four, inside the house, outside, outside, even in the yard there is one, so that you can wash roughly first and then go inside to wash the finer details of your body. So this was established by Christ, who was born of the Most Holy Theotokos, and because she presented to us Christ, who gave us this love-filled laver for a person to wash his conscience, the hymn salutes her in this sense. They don't even realize they have a conscience. "My conscience doesn't rebuke me," they say.

How can your conscience not rebuke you? What kind of conscience is it? Is your conscience healthy? Because many people do not have a healthy conscience. Their conscience is sick; they have buried it over. The human conscience is God’s embassy within us, in enemy territory—an embassy that God never withdraws from the human person.

Your flesh, your pleasure, your ego, your world, your self-interest tell you one thing. But a little voice from within says, "This is not right." And you say back to it, "Sit down. We have to live here. That's just how the world is." "You can't go through life with the Cross in your hand. Leave God out of it; too many crosses only do you harm." That is your answer to your conscience. The conscience cries out, "It is not permitted,

this is not allowed, what you are doing is not right." Many give it a slap from above: "Down, quiet for a while, shut up, down," and it draws back. Then again, at another moment, at some unguarded hour, in the middle of the night you wake up, and it begins to work on you and to rebuke you, because you cannot get rid of it. You cannot open the door and say, "Go outside so I can sleep." It is right there with you. Where will you go? You go to church, it is there; you go to the bathroom,

it is there; you sit at the table, it is there; you lie in bed, it is there; you set out on a journey, it is there. Where will you be that it is not? The conscience is close by, and the moment it gets the chance it throws the point right at you: what you did is not right, what you stole is not right, the forgery you wrote is not right, what you said is not right, the way you behaved. What you are doing to your parents is not right. You threw your mother out—it is not right.

What you are doing outside the home is not right. It hurts. Of course, you find answers to give your conscience; you tell it, “Sit down. ” “Yes, I will sit down, but the moment will come when you will toss and turn in bed, unable to close your eyes. ” That is the reproach of conscience. And woe to the person who, though he escaped all the prosecutors in the world, could not escape his own conscience. My dear ones, the conscience must remain sensitive.

Some people have hardened their conscience; in many, it has become buried beneath layers of sediment. The conscience is like a fine and precious mosaic lying buried under earth washed down by sun, rain, rivers, and floods. That is how it is: the wickedness of the world, the flesh, pleasure, fashion, and so on. All these things come and cover over the conscience so that it will not cry out or speak: “Shut up!

Get out of the way! ” It is like some sons and daughters who say to their mother, “Shut up! Sit over there. Just eat and do not speak. You have no say. ” They expect their mother to be content with nothing more than a plate of food, and to count herself fortunate if she is even allowed to speak in front of her children—those wise ones who think they know the world and have seen the light of day before their own mother!

Such is their pride. The fox is a hundred years old, but the fox cub thinks it is a hundred and five. That is what we have come to today. But when the chance is given to it, I tell you, it will not let you close an eye. You will turn the upper world upside down, and you will never be able to satisfy your conscience, if you let it grow hard. For this reason many people behave in such a way and are called by some "unscrupulous, " people with no conscience. No, not people with no conscience, but murderers of their own conscience.

They have killed it, they have deadened it, they have covered over the conscience so that it can no longer speak out, can no longer have a say, so that the Word of God can no longer be heard. For a person carries the Word of God within himself through the conscience. The conscience never once led a person toward evil. On the contrary, it applauds him when he does something right. If the chance to steal is given to him and he did not steal, it applauds him. If he found something that was not his and gave it back, it tells him, "Well done." But if again he does something wrong, tells a lie, at once the rebuke cries out from within:

"It is not permitted, what you did is not right." Of course you set about covering it up, you set about justifying it: that is just how it is, we are young now, we only get one life, then we are gone, there is nothing beyond this. These are lies, they are fairy tales, nothing more. As long as your conscience says no, you will say no; let no priest tell you otherwise, let no bishop tell you, let no patriarch tell you, let no angel from heaven tell you.

As long as your conscience says no, No—you must say no. It is the Lord, the voice of God. Listen to what Paul says about someone preparing to receive Holy Communion: “Let each person examine himself, and so let him eat of the bread and drink of the cup. ” Leave the priest aside for a moment. He may have told you, “Good, well done, all is well,” but you must also examine yourself. Speak with yourself and see what your conscience tells you.

Yes, you received the blessing to go, but first speak with yourself, because no one else knows what you and your conscience know. And many times, even holy people tell us things that do not correspond to what is happening within us. Each person has personal knowledge of himself and knows himself in every detail: how he behaves, how he thinks, what he imagines, what he feels, and how he lives. Blind people take care—whatever else they may have to suffer—never to lose their sensitivity. right there at their fingertips,

because they have a script that they perceive by touch: they read the letters, they sing, they recite, and so on. If their fingertips grow hard and calloused here, then they cannot do it, they no longer have the feel of that script, so as to be able to respond to what they want. So it is with the conscience: you must not let the devil tread upon your conscience through sin. We have all passed through sin, and some of us are still in sin. As long as the young man, as long as the young woman, stays far from sin, far from the flesh, far from the world, far from the embrace.

At a single word he hears that is crude, an obscenity, whatever it may be, he blushes. The conscience does not accept it; there is modesty, there is shame, and so on. But if the girl or the young man enters a little into the sin of the flesh, they begin to make concessions, just a caress, a kiss, a bit of harmless flirting and so on, and the heart begins to grow hard. And now the person tolerates it. Before, he or she could not even tolerate a word; now they tolerate the deed itself.

Before, he or she would blush; now you blush when you see them, while they do not blush at all, behaving like dogs out in the street. Do you understand why? Because the person let Satan in and trampled upon every sense of shame: “Sit down. This is simply how the world is. I cannot be old-fashioned. What about everyone else? Am I holier than they are? ” And so on. “We do not need such things; they are taboos, merely conventions imposed upon us.

"Oh, it is, it is, it is, " he answers the conscience that cries out, "It is not permitted." This is a great matter. So if there are sick consciences that no longer express themselves rightly, then for the salvation of the person there is the Laver, for them to go and wash it clean. You see many girls and women, especially ladies, soaking their feet until they swell, then rubbing them with a stone to remove the calluses and make their feet beautiful. The conscience is like that too.

It needs scrubbing; it needs some German pumice stone, so that the callus of sin covering it may be removed. Then you will immediately have an inner assurance of what is right and what is not. If it is not washed, if it is not scrubbed, if it is not cleansed, and the person's conscience is not kept fine and sensitive, accepting nothing, like the pupil of the eye, you cannot take a step, you have no compass, you have no needle that trembles and always guides you rightly in relation to the north. If the compass breaks, then no matter how good the captain's will, no matter his skill and craft and experience,

the ship will run onto the rocks for certain, because the needle deceived him; it was broken or defective. So it is with many people who did not watch over their conscience: at the slightest thing that dusts it, that dirties it, that muddies it, they did not hurry to cleanse it in this Mystery, in the laver of repentance, of confession; and so they grew hardened, and today they are beasts. And today you see a mother who catches sight of a cockroach and flees in terror, yet she takes her child, crushes and twists it in her hands, and throws it into the garbage. This mother does something so savage that not even lionesses or tigresses do it,

while at the same time she is afraid of a cockroach. She is afraid of a little mouse, yet she is not afraid to murder, to kill her own child. Is that not so? Because her conscience has already become savage. It has hardened. It blushes at nothing, it fears nothing. Woe to these people who remain in such a state. One evening I had said something, I think on another stanza, concerning the conscience,

that some do not tend to it as much as they ought, and some have killed it outright and are called unconscionable. There was once a man, as I told you, who had a country house. At night his dog kept barking, and because the man wanted to sleep and the dog would not let him, he would go out onto the balcony and shout, “Be quiet! ” The dog would settle down. But before long, it would start barking again, yelping and running around. Again the man would come out and say, “I told you to be quiet! ” The dog would calm down, but a little later it would start all over again.

Finally the man became angry. He got up, took his double-barreled shotgun, went downstairs, shot the dog dead, and then went back to bed and slept peacefully. But in the morning he discovered that his shop downstairs had been robbed. The dog had seen strangers—the thieves—outside, prowling around. The man may have slept, but he awoke to find that he had been robbed. That is exactly what happens to people who kill their conscience. They do not listen to the voice of their conscience, or else they have hardened it, and so they are not guided rightly, as God has ordained for every human being. So pay heed to this compass that is called the soul.

Because of the worldliness and the pleasure of this present world, it has suffered deposits of silt laid over it. What do they do when underneath there are treasures, when there are mosaics underneath, when there are works of art beneath, what do they do? They uncover them, clean them, and wash them, and then all the splendor and brilliance of that work reappear. So it is with the human soul; it too needs this cleansing. He therefore greets our Panagia as the one who washes clean the conscience of those who bear her.

He fashioned this Mystery, which you heard of on the night of Pascha, the doors being shut, when he stood in the midst, when Thomas was absent. He said, 'Peace be unto you; I am about to depart; receive the Holy Spirit. Whosoever's sins you retain, they are retained; whosoever's you cleanse, forgive, that they may be forgiven.' He established the Mystery of repentance, of confession, that loving Mystery without which there would be no one at all in Paradise, the Mystery that washes and cleanses the conscience of man. So question your conscience, if you will, and ask whether you have it washed clean. If you do not have it washed, then it will answer according to your heart,

not according to your own interest. 'Rejoice, O cup,' it says next, 'that mingles gladness.' The krater is the cup. What did the Most Holy Theotokos pour out for us, that our spirit should rejoice? Christ. The cup with which the Most Holy Theotokos poured for us, so that we feel gladness, is Christ. And that cup was not the only occasion when she presented Christ, but afterward as well. Even today the Holy Cup that comes forth and

pours out for us the gladness of salvation, from one to another, comes through the Most Holy Theotokos. Man knows that the cup of gladness is the cup of life, the cup that is Holy Communion, which comes forth in the Holy Chalice. This is what such a man has in mind, in the Holy Spirit, and he salutes her there as well: 'Rejoice, O cup,' that is, rejoice, O cup through which you offer us gladness of soul and body. For it is both for the soul and for the body: Christ, the body and blood of Christ.

Then there is another “Rejoice,” which says: “Rejoice, fragrance of the sweet savor of Christ”—that is, you who give forth the fragrance that is Christ Himself. “Rejoice, life of mystical feasting. ” This is connected with the previous verse. There it says, “Rejoice, mixing bowl that pours out gladness, ” meaning the Holy Chalice, which offers us gladness. Here it says, “Rejoice, life of mystical feasting. ” In other words, I feast—or, more simply, I am nourished and filled with delight.

These things are not carnal or material; as you understand, they are all spiritual. The mystical banquet is Holy Communion: 'Rejoice, life of the mystical banquet, ' that is, mystically you are gladdened and mystically you receive life. Why is Holy Communion called this, why is the supper called mystical? Because it took place in secret,

or happens in secret? No. Because although you partake of bread, mystically you commune of Christ, of life. Although you partake of a material thing, the bread, a dead thing, without life, within it mystically there is life. That is what it is. 'Of thy mystical supper, O Son of God, receive me today as a communicant.' Take me too to this table of yours, where mystically, through the Bread and the Wine, you will give me life.

I told you one evening of this strange thing: many, when they hear of Bread and Wine, are unwilling to accept that behind it lies the body and blood of the Lord. They cannot grasp it. 'I,' he says, 'taste bread, and I taste wine.' And many women say, 'I myself kneaded this prosphoron.' Once on Symi it was Holy Week, Holy Thursday. And a woman from the village had kneaded her own prosphoron. And she knew that this was the very one the priest had offered.

As a result, when she too came in line to receive Communion. And she was waiting for a couple of people to move on from in front of her so she could reach the chalice, and within herself she smiled, because the Father was saying, 'the handmaid of God receives Communion.' It was the hour for her too to commune, and as he took with the Holy Spoon from the Holy Chalice to give to her, that piece became flesh with blood upon the spoon, upon the Holy Spoon. She was so terrified that she fainted and fell to the floor, without anyone knowing what had happened.

The priest set the Holy Spoon back inside the Holy Chalice, came out to the people, and said, "It seems I am very sinful; let us pray to the Lord to forgive me." And this is what happened, my children, because none of the people knew. They saw a woman who had fainted, but they did not know what it was about. In any case, I helped her come to herself, and she said, "It is not you who are the sinner, Father; I am the sinner. For I made the prosphoron that was offered today, and as I was coming to receive Communion I had it in my mind: how can you say it is the body and blood of Christ, when I myself made this, I kneaded it with my own hands?

How is it possible for it to be body and blood..." And the Blood of Christ. Once she had confessed this and the priest had read the prayer of absolution over her, the Father returned to the Holy Chalice and saw that it was once again bread and wine. Thus, behind these two material things—bread and wine—life is mystically hidden. And I do not remember what we were speaking about one evening here, when we said that if a person holds an egg in his hand,

he sees the shell and the contents, the food. Usually he sees nothing more. But if he places it under the wings of the hen, in a few days it will hatch into a bird. So it is not merely the shell and what we eat—the white and the yolk. There is life within it as well. The proof is that it becomes a bird. So it is also with the artos, the blessed Bread, and the Wine. It is a mystical feast: in a hidden and mystical way, you communicate and commune with your God,

who came from the Theotokos, the God-bearer. You are nourished, illumined, and strengthened, but all this happens mystically. That is why she is hailed here; and a little earlier she is called a mixing bowl, a cup pouring out gladness and salvation for soul and body. Further down he says that it is life, but mystically, a mystical banquet; the soul rejoices, is nourished, is warmed, yet mystically. That is why he says it nourishes the nous in a strange way. In a mysterious manner the nous, the spiritual intellect, is nourished, the understanding is opened, a person sees, is encouraged, receives power to conquer his flesh,

to conquer the world, all these things. In a sacred and hidden way, in a sacred and hidden way. A person does not know what it is, or in what manner. And the Church has another phrase too, and if I tell it to you, you may remember it; we hear it in the Paraklesis, where it says, "Every soul is given life, is raised by purification, is made radiant by the Triadic Unity, in a sacred and hidden manner." You do not know how. From the outside you see material things: you see the stole, you see the water in Baptism, you see the oil in Holy Unction, and so on.

Yet beneath these there is the grace of the Holy Spirit, which works in a sacred and hidden way upon the passions of a person, both of soul and of body. So he salutes her here. And finally he says, "Rejoice, Bride unwedded." Then we come to the letter Chi. In this letter there is something doctrinal. It says, "Wishing to grant the forgiveness of ancient debts, the One who cancels the debts of all people." He wishes to grant grace for what people owe,

from Adam until the consummation of the ages. For a person does not pay for his own salvation; it is given to him as a gift. Wishing to grant the forgiveness of ancient debts, both of ancestral sin and of other willful sins. The canceller of the debts of all people: there is no one outside of Jesus who can pay for our sins, our debts. So this One, the One of all, came to dwell among us in person, by his very self; he did not send anyone else, because Christ is himself God. In the flesh, "God was in Christ, reconciling the world to himself,

" Paul writes in Second Corinthians, chapter five, verse nineteen. In Christ was God himself, was Emmanuel, "God with us," who became man and came to us. So he came to dwell among us; he did not depart, did not leave, but came to dwell, he came, by his very self, in his own person. "To those who had departed from his grace." Man became an exile; he left the grace of God, he does not want to be near God, he became the prodigal son, he left the Father's house, he does not want to listen to God, he does not want the Gospel, he does not want adoption as a son, he departed, he left.

For I want you to know that it is not God who left man. The grandmothers say that once the sky was low, and the oxen would lick the sky, for example, and now it has gone high. God did not go high; it is man who moved away. God is like those handholds in cars or buses, where above you there are grips, and it says, "Hold on to the grips, " because in a sudden braking you will either find yourself against the windshield, or thrown backward, or smashed about inside.

Hold on. The handhold does not come down into your hands here below for you to take hold of. You must reach up; you and I must stretch out to take hold. That is what God is. God has not changed. He is like the sun, ever since God made it. The Ascension, The ewe is sitting there, tethered to the stake, while the lamb runs to and fro, and the wolf devours it.

And so God Himself came to dwell among whom? Among those exiled from His grace. Did you pay anything to come into the world? Who gave you life? Who gave you light? Who gave you the nous, the spiritual intellect? These are gifts ordained by God; they come from the Creator. Yet man does not want or acknowledge all this grace, which brought him from non-being into being, and so he runs away. You depart, then, you depart from grace.

You went off into a far country, like the prodigal son. He comes here to the earth to find man; he came to dwell, it says, by his very self, among those who had departed from grace, and having torn up the record of debt, he hears from all of them this: Alleluia. That is, glory to God, we thank you for what you have done for us, that you blotted out our ancestral sin and gave us also the means, whatever sins we may commit again, to be able to wash them in the Mystery of Repentance and Confession, and to rinse our soul in the blood of Christ that he poured out there; for all blood, as you know,

stains and cannot be cleansed, but only the blood of Jesus Christ cleanses us from all sin. This is the scene that must never be absent from a person's mind: that a man goes off far away into the ravines to live his life, and one day they bring him back gathered up in a blanket; sometimes we gather him into some madhouse, sometimes into some hospital such as Syngros Hospital, somewhere, somewhere, somewhere; sometimes out of the jail cells; sometimes some betrayed mother pulls out his guts because he took the father of her children.

Some betrayed husband who guts someone, or throws vitriol into the eyes of the other woman because she took the father of the children, or the mother of the children. These are the results of those who depart, those who move away from the road of God. And so, in His love, God left His throne and came down. He left the ninety-nine and came for the one—for the lost sheep, for mankind. He came to seek and to find it, as we hear so beautifully in the parable of the lost sheep. The shepherd had a hundred sheep, lost one,

left the ninety-nine, and came to find this one. But the sheep is not found by the shepherd unless the sheep itself wants to be found. If the sheep, once it has wandered off, does not bleat and does not long to return to the fold, to return to its mother, to return together with the others, the shepherd will never come upon it, will never find it, no matter how much the shepherd searches. But if it bleats and wants to return, the shepherd will find it; and if it stays out there, the wolf will surely devour it. This happens to many people: they do not want Christ, they do not want the Church,

they do not want to hear about the virginity of the Most Holy Theotokos. They do not want to hear these things, because they convict their lawless way of life and their lawless living. So that is how the matter stands from this point of view: that he came out of his love for man. Man did not call upon Him. There was not a single righteous person, nor did anyone ask anything of Him. They did not even know where they had come from or where they were going. Yet He came of His own accord. He left His throne and came here; He became man in order to help mankind.

And yet man does not want Him. The hymn says that Christ came to dwell among us, but man departed; he went far away from this grace of Christ. And it says, “having torn up the record of our debt”—He tore up that record when Christ was crucified on Golgotha. The first miracle that occurred was that the veil in Solomon’s Temple was torn from top to bottom. Christ was being crucified outside the wall of the old Jerusalem, and the miracle took place below, inside the Temple of Solomon.

That sanctuary screen that stood in front, that veil, was sin, the handwritten records of men, which had come between God and man. And the result is that Christ came and broke down this barrier; He tore the veil from top to bottom, and now the way is open. Man can speak with God. Christ made what is called the Beautiful Gate and opened it so that man could pass through and enter the Kingdom of Heaven. That is why, when a person receives Holy Communion there, he receives Christ Himself. Christ stretches out His hand and offers Himself to him;

the person receives Him and becomes one with Christ.

These things take place before the Beautiful Gate. This handwritten record of the sins of the whole world was also taken to Golgotha. But people do not surrender that record once and for all. Even today, there are people who still have their own account of sins. For whenever a person sins, two records are made: the angel writes it down, and so does the devil. And even if you want the angel to conceal it, Satan will produce his own written record. He will say, “There, at that time, with that man, with that woman, at that very hour,” giving every detail.

Satan’s record is complete, and the true God cannot dispute it; He cannot become a liar for our sake. So whenever we, as human beings, draw up another record of sins, we must give it to Christ and say, “My Christ, cleanse me of this as well. ” And we must take heed and ask for what the Church teaches us to ask. Christian, forgive me, if the day is not perfect, holy, peaceful, and sinless, as we pray in the Church and say, "Grant this, O Lord." Are these empty words he is asking for? Who ever thinks of keeping a single day right, just one, not his whole life, just one,

and prays for it and says, "Lord, grant us the day perfect, holy, peaceful, and sinless"? Not perfect, not holy, not sinless, not peaceful, nothing.

Man has not made even one day perfect as he prays for it, and the Holy Spirit, knowing this, has placed a prayer at the end and says: at least, if our life is not such that we need not fear death at every moment, and you know how many ways of dying we have now devised, then at least, "Christian endings to our life." Take us at least when we have grown old and sin has abandoned us, for it is not we who abandon sin, it is sin that abandons us, no longer able to jump fences, no longer able to corrupt or be corrupted, we become holy doves by force.

At least, it says, may He take us at a moment when we have some glimmer of spiritual awakening: “A Christian ending to our life. ” Christ, then, came and nailed this handwritten record of our sins to the Cross. He washed it with His blood, and so it can no longer stand against us. The blood of Christ cleanses sins, and Satan finds no way to lay claim to our soul. That is why, for every person, however good he may be, if his soul has not been washed with the blood of Christ, you may as well prepare his memorial kolyva from now. I hear mothers speaking about their children:

“You have no idea what a wonderful child he was,” and so on. But what relationship did that child have with Christ? What relationship did he have with the Holy Chalice? What relationship did he have with the Mystery of metanoia and Holy Confession? You look only at the fact that he brought you your slippers, cared for you, and so forth. That is good and holy. But did the departed man or woman have any relationship with Christ? Does the child, the young woman, you, or I have any relationship with Christ—with Him who washes the conscience clean,

who spreads the festal banquet, and who mystically gives life? Do you have any relationship with Him? If so, then blessed be. But if a person has no relationship with these things, then however good he may be, Heaven has no need of him. All merely good people are in Hell. There is no good man in Paradise; only Christians are in Paradise, Christians. The good people are all in Hell, together with the unbelievers and the rest.

In any case, that is what it has here. And now he comes to the first of the last letters, which says, "Singing of your offspring, we all praise you as a living temple, O Theotokos." We sing of your offspring, Christ. Your offspring is Christ. So when we sing of Christ, hymn Christ, pray to Christ, praise him, at the same time we praise you also, as a living temple, for within this vessel you held Christ.

You are not a temple with chairs and chant-stands, but one who holds this God within yourself, a living temple. Man is a temple of the Holy Spirit; the Holy Spirit dwells within him, as long as he does not sin; when he sins, it will depart, just as bees flee from smoke, so the Holy Spirit flees from sin. Here, then, he greets the Most Holy Theotokos as a living temple, bearing within herself the true soul and the true life of Christ. “In your holy womb”—within your own womb, he says—He dwelt and remained for nine months, as you know.

“The Lord, who holds all things in His hand, ” He who holds everything in His hand, was Himself held and made His dwelling within your womb. He sanctified you, glorified you, and taught everyone to cry aloud; He proclaimed to others how we ought to greet you, who fulfilled this role in His work. "He sanctified her, " the Roman Catholics say the Most Holy Theotokos is free of ancestral sin. Lies, an insult, a blasphemy.

Christ sanctified her, Christ cleansed her, and she herself said, "My soul magnifies the Lord, and my spirit has rejoiced in God my Savior," her own Savior too. Otherwise we would have two sinless ones, we would have God and the Theotokos. No, our All-Holy Lady is from a father and a mother, she is by the will of man, she is from blood, while Christ is from the Holy Spirit and Mary the Virgin; consequently she too was sanctified by Christ. So he greets her: "Rejoice, tabernacle of God the Word"; tabernacle of God the Word.

"Rejoice, you who are greater than the Holy of Holies." You know what the Holy Place is: it is a part of the tabernacle of witness, the inner part, where all those things were when our All-Holy Lady went there from the age of three and stayed until fourteen, where all the types of the Theotokos were within. Aaron’s rod that budded, which prefigured the Most Holy Theotokos: a dry staff puts forth shoots and bears fruit. A Virgin gives birth to a man. The jar of manna was placed there as well:

an earthen jar containing heavenly manna. The Most Holy Theotokos is a human being formed from the earth, yet within her she bears the heavenly Manna, Christ. Thus the jar prefigures the Most Holy Theotokos. The golden censer was also placed there. It too was a type of the Most Holy Theotokos. Just as with the censer here, its lower part—the bowl where we place the charcoal and incense—represents the womb of the Most Holy Theotokos. The incense represents the Holy Spirit; the burning coal is Christ;

and the censer’s three chains represent the Father, the Son, and the Holy Spirit. The twelve bells above are the twelve Apostles; the golden censer existed from that time. The tablets that Moses brought with the Word of God are a type of the Theotokos: upon tablets of stone the Word of God, made flesh here from the Virgin Theotokos. You see, all those things that were within there were a type of the Theotokos. So here he greets her and says: you are not simply the tabernacle of witness, which has rods within, which has tablets within, which has the golden censer, which has this and that. Here you are greater than the Holy of Holies.

You hold the true God within your body; there were your types, but you are a tabernacle, a temple, a body that holds the true God within. That is why he greets her as holier than the Holy of Holies; there were the types, here is the reality. Rejoice, O Ark, gilded by the Spirit. There, it was the Ark that was overlaid with gold. The Ark represented the Church and was also a type of the Most Holy Theotokos. Indeed, the command was given that it should be made of gold, and so forth. But here, the Most Holy Theotokos is not gilded with gold;

she is gilded by the Spirit. That is, the grace of the Holy Spirit sanctified her within and without, spiritually gilding her. And so he greets her: Rejoice, O Ark, gilded by the Spirit. That former Ark was made with gold. Rejoice, O inexhaustible Treasury of Life. And that Life is Christ. It is never spent, never exhausted, never brought to an end. As we say, “He who is broken and distributed, yet never divided; ever eaten, yet never consumed.

” This life never comes to an end, and so he hails her as the inexhaustible treasury of life. I may have had something, but once I spent it, I had nothing left. That is not so with Christ: He is life inexhaustible. "Rejoice, precious Diadem of pious kings." Those who truly believe hold the Theotokos as a diadem; they always entreat her and revere her so that she may help them. "And rejoice, venerable Boast of reverent priests." And priests too always revere the Virgin Theotokos and entreat her in her work. Hail, the unshakeable Tower of the Church.

What is a Tower? You know, you've been up on the mountains, on the Holy Mountain; every monastery has a Tower as well, and inside that Tower they kept all their treasures, all the ancient things, all the parchments, and from up there they kept watch, and they would pour boiling water down to scald those who came to force their door open, to rob them, to kill them, and so on. The Ascension, and sure that one

day he will arrive and reach the finish line for the Kingdom of Heaven. Hail, through whom trophies are raised. Trophies of victory are set up, that is, the Saints succeeded through Christ, who was born of the Most Holy Theotokos. They reached the point of bearing witness in martyrdom and not denying Christ.

They conquered in all things, and so we have trophies. Today we have altars before which we bow in veneration. Rejoice, through whom enemies fall. These enemies are first of all our spiritual enemies, Satan and his hosts. When a person with a pure soul calls upon the Most Holy Theotokos, she helps him, and he does not fall into their hands. And then there are also the other enemies. For if you take into account why this Akathistos Hymn came to be, it is that she guarded the city from the Avars and so on, as you know. And they saw our Most Holy Theotokos upon the walls,

and so they composed this Akathistos Hymn in thanksgiving. Hail, healing of my flesh, says the one who composes it. Hail, healing of my flesh. 'Chros' means the flesh; you who heal my flesh, you are also my physician. And you know how many times we call upon the Most Holy Theotokos: Most Holy Theotokos, save us; Most Holy Theotokos, save us; Most Holy Theotokos, intercede for us, and so on. This is exactly that case. Hail, he says, you who are the healing of the ailing body.

Hail, salvation of my soul. Our salvation comes through Jesus, who was born from her. Hail, then, to you as well, who gave us the physician, the Savior of our soul. And he closes here with the last letter, Omega. In a way this man lifts up his hands and says: O all-praised Mother, who gave birth to the Word, most holy of all the Saints. You did not simply give birth to a saint; you did not give birth merely to a holy one, but to the most holy Word, above all the Saints and above the Theotokos herself. He is the one who sanctifies the Saints and the Theotokos.

And we say it three times, as you remember: O all-praised Mother, who gave birth to the Word, most holy of all the Saints, receiving this present offering, Receive, he says, all these things I have said, the things I have written, the things we have spoken of until now. Receiving this present offering, deliver me from every calamity. Free me from every calamity; that is, he asks for something in return, that she would guard the person from the devil, from illness, from the world. And deliver from the Hell to come those who cry out: Alleluia, Glory to You, O God. That is to say: help me, he says, in soul and body,

and above all deliver me from the Hell that is coming. These things, my beloved, I too have considered; God was well-pleased, and we have spoken them within these six homilies. I want to believe that almost all of you will hold on to this series. Not because I was the one speaking. Compared with what an illumined person could say, and with all that the Holy Spirit has granted to be written concerning the person of the Theotokos, the Incarnation and the whole divine plan of salvation, and our salvation in general, I have said nothing.

In any case, together with you I pray to Christ, through her intercessions, that we too may one day attain to reach where she is, and see her face to face, and may she be our help. Amen.

Με τη χάρη του Κυρίου και την ευλογία της Παναγίας μας να συνεχίσουμε και απόψε, θέλω να πιστεύω το τελευταίο μέρος γύρω από την υπόθεση του λεγωμένου ακαθίστου ήμνου. Όσοι μεθα μαζί θα ενθυμίστε ότι απόψε είναι η έκτη ομιλία που κάνουμε για το θέμα αυτό. Αυτό μας το επέβαλε η σοβαρότηση του θέματος και διότι πολλοί μας δεν γνωρίζουμε επακριβώς τι είναι αυτά τα οποία διδάσκει

αυτός ο Άγιος Άνθρωπος, ο οποίος συνέγραψε τον ακάθιστον λεγόμενων ύμνων. Από τις σημειώσεις μου εδώ βλέπω ότι ευρισκόμεθα περίπου στην τελευταία στάση και συγκεκριμένος στο γράμμα ΦΗ και πιο συγκεκριμένος στο τέταρτο χαίρε αυτής της στάσεως. Λέγει εδώ, από αυτά που διαβάζω, χαίρε της κολυβήθρας ζωγραφούσα των τύπων, χαίρε της αμαρτίας ανερούσα των ρήπων, χαίρε λέει εσύ που συμβολίζεις την κολυβήθρα για τις οποίες

εκαθαρίστη ο ρήπος. Ξέρετε ότι ο άνθρωπος έρχεται λεπρός εις τον κόσμο, διότι φέρει το προπατορικό λεγόμενο αμάρτημα, αδιαφόρος εάν δεν έχει δικές του αμαρτίες διότι είναι μικρός, όμως φέρει αμαρτία, έρχεται και χωρισμένος από τον Θεό, έρχεται νεκρός σου το σιπήν, διότι νεκρός θα να πει αποκεκομένος από την ζωή του. Ένα φως είναι νεκρό, είναι σκοτεινό, όταν είναι αποκεκομένο από το φως Κάθε άνθρωπος που έρχεται εις τον κόσμο, νεκρός ον, πρέπει να ταφεί Και η κολυμπήθρα είναι ταφή, θάπτεται ο άνθρωπος και ανίσταται Θάπτεται τρεις,

η στιμή της Αγίας Τριάδος και της τριημέρου ταφής του Κυρίου και ανίσταται ένας καινούριος άνθρωπο Η Παναγία είναι αυτή η οποία έφερε Αυτόν, ο οποίος εθέσπισε το βάπτισμα, την κολυμβήθρα αυτή, πλέον ο άνθρωπος πλένεται, εάν είναι μεγάλος, και έρχεται μεγάλος στο βάπτισμα, και από το προπατορικό αμάρτημα, και από της θελημένας αμαρτίας. Εάν όμως είναι μικρός, καθαρίζεται μόνο από το προπατορικό αμάρτημα. Τη χαιρετίζει λοιπόν την Παναγία μας, που μας καθαρίζει από τον ρήπον αυτών. Ναι, μας καθαρίζει από το ρήπον αυτόν και με το δεύτερο χαίρε, χαίρε της αμαρτίας

ανερούσα των ρήπον. Το βάπτισμα είναι αυτό που ανερεί, καθαρίζει το ρήπον που φέρει ο άνθρωπος είτε το θέλει είτε όχι. Σας έχω πει πολλές φορές, όσο άγιο να είναι το ζευγάρι, το παιδί που θα φέρουν θα είναι αμαρτωλό. Το σπέρμα πάντοτε είναι αμαρτωλό και έχει ανάγκη από εμβολιασμό. Και σας έφερα μερικά παράδειγμα κάποτε σε μια άλλη ομιλία, λέμε, εάν σπίρουμε ένα κουκούτσι από ελιά θα γίνει αγριλιά και θα έχει ανάγκη να εμβολιαστεί για να ξαναγίνει ελιά. Εάν σπίρουμε ένα κουκούτσι από πορτοκάλι θα γίνει νερατζιά και θα έχει ανάγκη από εμβολιασμό Τα διδάστη

φύσης αυτά τα πράγματα Έτσι λοιπόν και ο άνθρωπος, οσοδήποτε Άγιος κι αν είναι, μα ο Αβράμ, μα ο Σφόδρα ηγαπημένος Δανείλ, μα δεν ξέρω ποιον θέλετε το σπέρμα του παραμένει αμαρτωλό και θα έχει ανάγκη εμβολιασμού. Έχει μια ωραία γνώμη ο Απόστολος Παύλος, συμπρος Ρωμαίος και λέει συνέκλεινε τους πάντας εις απήθεια ή να τους πάντας ελεήσει. Όλοι λέει έρχονται μολυσμένοι και έχουν ανάγκη από έλεος. Δεν θα παρουσιαστεί άνθρωπος, οποιοςδήποτε, και από πουδήποτε και αν προέρχεται, που να μην έχει την ανάγκη να ελεηθεί από το Θεό, δηλαδή από το Χριστό Όλος

ο κόσμος, διά Χριστού, αυτό λοιπόν που αναιρεί των ρήπων, τόσων των ψυχικών που έχουμε αποκεκομένοι από τον Θεό, όσων και των ηθελημένων, αν έχουμε αμαρτίες, αν βαπτιστούμε μεγάλοι, όπως ο Αγίος Κωνσταντίνος ο Μέγας Κωνσταντίνος, βαπτίστη πολύ μεγάλος, τι δεν είχε στο παθητικό του, μα τι φόνους, μα τι πολέμους, μα μα μα, όμως το βάπτισμα τα καθάρισε όλα αυτά, αυτή λοιπόν η Παναγία, η οποία συμβόληζε την κολυμβήθραν αυτή, που σώζονται και καθαρίζονται οι άνθρωποι. Στο άλλο χαίρε λέγει ένα παράξενο πράγμα, χαίρε τη χαιρετίζει την Παναγία μας, χαίρε λουτήρ εκ πλήνων συνείδησιν, χαίρε κρατήρ κυρνών αγαλίαςσιν,

χαίρε λουτήρ, λουτήρα, που εκ πλήνεις συνείδησιν Δεν ξέρω αν έχετε απασχοληθεί ποτέ. Να υπάρχει ένα λουστρό να πλύνω το σώμα μου, το κεφάλι μου, τα χέρια μου, τους πόδες μου, να πλύνω τον εαυτό μου, αυτό το καταλαβαίνω. Αλλά λουτή να πλύνει συνείδηση και ότι συνείδησης έχει ανάγκη από πλήσιμο, αυτό δεν το καταλαβαίνω. Και πολλοί άνθρωποι μένουν δυστυχώς με άπλητον την συνειδησήτων. Εφόσον κατά τα άλλα λάμπουν και ευωδιάζουν, η συνειδησή τους είναι πολύ βρώμικη. Γρηγορότερα ομιλεί για κολυμβήθα που ανερεί των ρήπων

του ανθρώπου. Εδώ ομιλεί τώρα για ένα λουτήρα που πλένει τη συνείδηση. Τη συνείδηση. Ο Λουτήρ που πλένει τη συνείδηση του ανθρώπου είναι το μυστήριο που εθέσπισε ο Χριστός που λέγεται μετάνοια και εξομολόγησης. Δεν υπάρχει άλλος τρόπος να πληθεί η συνείδησης, η αμαρτήσασα του ανθρώπου. Δεν υπάρχει. Και οι άνθρωποι που δεν χρησιμοποιούν το φιλάνθρωπον αυτό μυστήριον, έτσι το λένε οι πατέρες, φιλάνθρωπο μυστήριο το λένε, το μυστήριο της μετανοίας και της εξομολογήσεως Και εάν ο Χριστός μας δεν εθέσπιζε αυτό το μυστήριο, να υπάρχει στην Εκκλησία του ουδήσως ο ζώμενος

Κανένας, μα κανένας δεν θα υπήρχε Άγιος, διότι τι ζήσετε και ούχα αμαρτήσει Ποιος είναι ο άνθρωπος αυτός, ο οποίος πέρασε από αυτή τη γη και δεν ημάρτησε, είτε λόγο, είτε ενέργο, είτε ενδιανία Ο άνθρωπος που πίνει την ανομία ενός το είδων, κατά τον ιό, ο άνθρωπος που είναι γεννημένος από γυναίκα, πώς είναι δυνατόν να μην αμαρτήσει, ή λίγο ή πολύ, είναι αδύνατον Και αν δεν υπήρχε αυτό το φιλάνθρωπο μυστήριο της μετανοίας και της εξομολογήσεως, ουδήσος ο ζώμενος Η συνείδηση λοιπόν του ανθρώπου έχει ανάγκη από πλήσιμο, από λουτήρα και ξέρετε τα σύγχρονα σπίτια δεν έχουν ένα λουτήρα μόνο, απ' έξω θα βρεις τρεις-τέσσερους μέσα στο σπίτι,

απ' έξω απ' έξω, από την αυλή ακόμη υπάρχει να πληθείς χοντρικά και έπειτα να περάσεις μέσα να πλύνεις λεπτομέρειες του σώματός σου Αυτό λοιπόν το εθέσπισε ο Χριστός που εγεννήθη από την Παναγία και διότι αυτή μας παρουσίασε τον Χριστό που μας έδωσε αυτόν τον φιλάνθρωπο Λουτήρα για να πλένει τη συνείδησή του άνθρωπος, τη χαιρετίζει κατά αυτήν την έννοια Δεν ξέρουν ότι έχουν συνείδηση, δεν με ελέγχει λέει συνείδησης, πως δεν σε ελέγχει συνείδησης, τι είδους είναι υγιής η συνείδησή σου, γιατί πολλοί δεν έχουν υγιή συνείδηση, είναι άρρωστη η συνείδησή τους, την έχουν σκεπάσει τη συνείδησή τους Η συνείδησης του ανθρώπου είναι πρεσβεία του Θεού σε

εκθρικό έδαφος μέσα, την οποία πρεσβεία του ο Θεός ουδέποτε ανακαλεί από τον άνθρωπο

Η σάρξου, η ιδονή σου, το εγώ σου, ο κόσμος σου, το συμφέρον σου, σου λέει το Άλφα Μια φωνούλα από μέσα σου λέει, δεν είναι σωστό αυτό, εσύ της λες κάτι σε κάτω, εδώ θα ζήσουμε, είναι ο κόσμος τέτοιος Δεν μπορεί να πας με το σταυρό στο χέρι, Ας το Θεό, Πολλοί σταυροί βλάπτουν, Απάντηση στη συνείδηση, Συνείδηση φωνάζει, Ουκιαξεστή, Δεν επιτρέπεται αυτό, Δεν είναι σωστό αυτό που κάνεις, Πολλοί, Της δίδουνε από πάνω, Μια καρπαζά κάτω διλεγών, Σκασμός, Κάτω, Και μαζεύεται, Ξανά, Σε μια άλλη στιγμή, Σε έναν ύποπτο χρόνο, Μέσα στα μεσάνοιχτα ξυπνάς, Και αρχίζει και σε δουλεύει, Και σε ελέγχει, Για δεν μπορεί να την αποβάλ Δεν μπορώ να ανοίξει την πόρτα, πήγαινε έξω να κοιμηθώ, Είναι μαζί, Που θα πας, Στην εκκλησία θα πας, Στην τουαλέτα θα πας, Στο τραπέζι θα είσαι,

Στο κρεβάτι θα είσαι, Στο ταξίδι θα είσαι, Που θα είσαι, Συνείδηση είναι κοντά, Και μόλις σου δοθεί η ευκαιρία, Σου πετάει τον πόντο, Αυτό που έκανες δεν είναι σωστό, Αυτό που κλέψεις δεν είναι σωστό, Αυτό που πλαστό γράψεις δεν είναι σωστό, Αυτό που είπες δεν είναι σωστό, Συμπεριφορά σου προ Οι γονείς δεν είναι σωστοι, πέταξε τη μάνα σου έξω δεν είναι σωστό, πω κάνεις άλλο έξω δεν είναι σωστό, πονάζει, εσύ βέβαια βρίσεις να της πεις απαντήσεις, να της πεις κάτι σε κάτω, ναι θα καθίσω κάτω, αλλά θα έρθει η στιγμή που θα στριφογυρίσει το κρεβάτι και δεν μπορώ να κλείσει, μάτ, είναι ο έλεγχος της συνειδήσεως, και αλίμων από τον άνθρωπο που παρότι εγλίτωσε όλους τους εισαγγελείς του κόσμου, δεν μπόρεσε να απαλλαγεί όμως από τη συνείδησή του

Συνείδηση αγαπητοί μου πρέπει να στέκεται σε λεπτή κατάσταση, ορισμένοι την έχουν σκληρίνει τη συνείδησή τους, πολλών η συνείδησης έχει υποστεί προσχώσεις, συνείδησης είναι σαν κάτι μοσαϊκά, καλά, εκλεκτά, θαμμένα, από ήλιοι που έχει έρθει από βροχές, από ποτάμια, από κατεβασές Έτσι είναι, κακία του κόσμου, η σάρξη, η δονή, η μόδου κλπ. Όλα αυτά πηγαίνουν και σκεπάζουν τη συνείδηση, να μην φωνάζει, να μην μιλάει, σκασμός στην άκρη. Πως λένε ορισμένα παιδιά και ορισμένες κόρες στη μάνα, σκασμός, κάτσε στην άκρη, εσύ να τρως και να μιλάς, δεν έχει γνώμη. Να τρώει ένα πιάτο φαΐ μόνο και να θεωρεί και γνωμοσύνη η μάνα, αν μιλάει στα παιδιά

μπροστά, τα σοφά που μάθανε τον κόσμο και είδανε τον ήλιο βροστά από τη μάνα τους, το εγωισμό τους, 100 χρονών Ιαλεπού, 105 το Αλπόπουλο, εκεί έχουμε καταδίσει σήμερα. Όταν της δοθεί όμως λέγω η ευκαιρία, δεν θα σε αφήνει ένα κλείσμα, θα αλλιώσεις τον απάνω κόσμο και δεν θα μπορείς να την ικανοποιήσεις ποτέ σου τη συνείδηση, εάν την αφήσεις και σκληρινθεί. Δι' αυτό πολλοί άνθρωποι συμπεριφέρονται κατά τέτοια έννοια και χαρακτηρίζονται από μερικούς ως ασυνείδητοι, όχι ως ασυνείδητοι, ως φωνής της συνειδησεώς Έχουνε φωνέψει, έχουνε νεκρώσει, έχουνε σκεπάσει τη συνείδηση ώστε να μην εκφράζεται, να μην έχει γνώμη, να μην ακούγεται ο Λόγος του Θεού Διότι ο άνθρωπος το λόγο του Θεού τον έχει μέσα του από τη συνείδηση Η συνείδηση σου δέποτε

τον άνθρωπο τον οδήγησε στο κακό Μάλιστα τον χειροκροτεί αν κάνει κάτι το σωστό Αν του δείτε η ευκαιρία να κλέψει και δεν έκλεψε τον χειροκροτεί Αν βρήκε κάτι και δεν είναι δικό του και το έδωσε πίσω Του λέγει μπράβο Εάν πάλι κάνει κάτι κακό πει ένα ψέμα αμέσως Ο έλεγχος φωνάζει από μέσα Ουκέξεστη, Αυτό που έκανες δεν είναι σωστό Βέβαια φροντίζεις να το σκεπάσεις, Φροντίζεις να το δικαιολογήσεις, Ότι έτσι είναι, Τώρα είμαστε νέοι, Μια ζωή θα κάνουμε, Θα φύγουμε, Δεν υπάρχει τίποτα περδοκόνου, Αυτά είναι ψέματα, Είναι παραμήθεια της χαλημάς αυτά, Τίποτα, Όσον η συνείδηση σου λέει όχι, Όχι θα κάνεις, Δεν πάει να στο πει παπάς, Δεν πάει να στο πει δεσπότης, Δεν πάει να στο πει πατριάρχης, Δεν πάει να στο πει άγγελος εξ ουρανού, Εφόσον η συνείδησή σου σου λέει Όχι, Εσύ θα κάνεις, Όχι, Κύριε

Φωνή του Θεού, Μόσαστε τι λέει ο Παύλος, προκειμένου ο άνθρωπος να πάει να κοινωνήσει, Δοκιμαζέστο, έκαστο σε αυτόν, Και ούτω εκ του άρτου εστιαίτου, Και εκ του ποτήριου πίνατου, Άστο τον Παπά, Σου είπε καλός, μπράβο, εντάξει, Αλλά εξήτασε κι εσύ, Μίλησε με τον εαυτό σου, Να δούμε τι σου λέει η συνείδησης, Εσύ καλά, Πήρες την ευχή να πας, Για μίλησε όμως με τον εαυτό σου, Γιατί όσα ξέρ Είσαι εσύ με τη συνειδησή σου, δεν τα ξέρει κανένας. Και πολλές φορές μας λένε πράγματα άγιοι άνθρωποι που δεν ανταποκρίνονται στον εσωτερικό κόσμο το δικό μας. Καθένας έχει ιδίαν γνώμη του εαυτού του και τον ξέρει στις λεπτομέρειες πώς εκδηλούται, πώς σκέπτεται, πώς φαντάζεται, πώς

αισθάνεται, πώς ζει. Οι τυφλοί φροντίζουν, δεν ξέρω τι άλλο μπορεί να υποστούν, ουδέποτε όμως να χάσουν τη λεπτό, Υπότητα εδώ μπροστά από τα δάχτυλά τους, διότι έχουν μία γραφή που δια της αφής αντιλαμβάνονται τα γράμματα, διαβάζουν, ψάλλουν, επαγγέλνουν κλπ. Αν αυτά σκληρινθούν μπροστά εδώ, σκληρινθούν, τότε δεν μπορούν, δεν έχουν την αίσθηση της γραφής αυτής, ώστε να μπορέσουν να ανταποκριθούν σε αυτό που θέλουν. Έτσι η συνείδηση δεν θα αφήσεις απάνω στη συνείδησή σου να πατήσει δια της αμαρτίας ο διάβολος Όλοι περάσαμε από την αμαρτία και άλλοι είμαστε μέσα στην αμαρτία ακόμα Εφόσον ο

νέος, εφόσον η νεάννης, μένει μακριά από την αμαρτία, μακριά από τη σάρκα, μακριά από τον κόσμο, μακριά από την αγκαλιά Με έναν λόγο που θα ακούσει σόκιν, βομολοχία, δεν ξέρω τι, χοκκινήσει Δεν δέχεται η συνείδηση, υπάρχει η εδός, η εντροπή κλπ. Αν η κόρη ή ο νέος, μπουν λίγο στην αμαρτία της αρκώς, αρχίζουν να κάνουν υποχωρήσεις, μα ένα χάδι, ένα φιλί, ένα απλό φλερ κλπ, αρχίζει η καρδία να σκληρίνεται. και ανέχεται τώρα, γρηγορότερα δεν ανέχεται λόγο, τώρα ανέχεται πράξη. Γρηγορότερα εκοκίνιζε αυτός ή αυτή, τώρα κοκκινίσαι εσύ που τους βλέπεις και αυτοί δεν κοκκινίζουν σαν τους σκύλους έξω στον δρόμο.

Καταλάβετε, γιατί, διότι άφησε τον σατανά και επάτησε επάνω στις ελίδες, κάτσε κάτω, έτσι είναι ο κόσμος και εγώ δεν μπορεί να είμαι πιστοδρομικός και οι άλλοι τι είναι, εγώ μαγιότερος και τα τι αυτά, δεν χρειάζονται αυτά, είναι ταμπού, είναι κατεστημένα Α, είναι, είναι, είναι, είναι, απαντεί στη συνείδηση που φωνάζει ουκιάξεστη, μεγάλο πράγμα αυτό, Αν υπάρχουν λοιπόν αρρωστημένες συνειδήσεις που δεν εκφράζονται σωστά για τη σωτηρία του ανθρώπου υπάρχει ο Λουτήλ να πάνε να τον πλύνουν Βλέπεις πολλές κοπέλες, ζυναίκες, σε λοιπά, είχε κυρίους και μουσκεύουν, φουσκώνουν τα ποδάρια τους εκεί και έχουν κάτι πέτρες και τα τρίβουν και τα φτιάχνουν για τους κάλους, για να τα ομορφύνουν. Έτσι είναι και συνείδησης.

Θέλει τρύψιμο, θέλει ελαφρόπετρα, γερμανική, να φύγει ο κάλος από πάνω της αμαρτίας, ώστε αμέσως να έχεις την πληροφορία τι είναι σωστό και τι δεν είναι σωστό. Εάν δεν πληθεί, εάν δεν τριφτεί, εάν δεν καθαριστεί και δεν διατηρείται η συνείδηση του ανθρώπου λεπτή, να μην δέχεται τίποτα, όπως η κόρη του οφθαλμού, δεν κάνεις βήμα, δεν έχεις τον πουσουλα, δεν έχεις τη βελόνι η οποία τρέμει και σε οδηγεί πάντοτε σωτά εν σχέση με το βορρά. Αν χαλάσει η πηξής, το καράβι όσο καλή θέληση και όσο καλή αξία και τέχνη και εμπειρία, αν έχει ο καπετάνιος, θα πάει

στο βράχο οπωσδήποτε, διότι η Βελώνα τον εγέλασε, ήταν χαλασμένη ή το λατουματική Έτσι πολλοί άνθρωποι που δεν πρόσεξαν τη συνείδησή τους, με το παραμικρό που εσκονίζεται, που ελερώνεται, που ελασπώνεται, δεν έσπευδαν να την καθαρίσουν στο μυστήριο αυτό, στο λουτρό της μεταρνίας της εκκλημμολογησίας, εσκληρίθησαν και είναι θηρία σήμερα Και βλέπεις τη μάνα σήμερα που βλέπει την κατσαρίδα και κάνει φτερό απ' το φόβο το παιδί να το πιάνει και να το στραμπουλίζει και να το διπλώνει στα χαρδιά και να το πετάει στο σκουπιδιάρι. Αυτό το θηρίο η μάνα που δεν το κάνουνε ούτε Λέρνες, ούτε Τίγρης το κάνει η μάνα που φοβάται ταυτόχρονα την κατσαρίδα φοβάται. Φοβάται το ποντικάκι και δεν φοβάται να φώνει σκοτός στο παιδί της.

Δεν είναι έτσι γιατί. Διότι η συνείδηση ήδη έχει αγριέψει. Έχει σκληρινθεί, Δε κοκκινείς από τίποτα, Δε φοβατά από τίποτα, Αλλήμων από τους ανθρώπους αυτούς, Οι οποίοι διατηρούνται σε αυτή την κατάσταση Και ένα βράδυ είχα πει κάτι νομίζω σε μια άλλη στροφή αναφορικώς με τη συνείδηση που ορισμένοι δεν την περιποιούν τόσο πρέπει και οριμένοι την έχουν φωνεύσει και χαρακτηρίζονται ασυνείδητοι Ήταν κάποιος είχα πει που είχε ένα εξοχικό και ο σκύλος τη νύχτα γάβγιζε και αυτός διότι θα κοιμηθεί και τον άφηνε ο σκύλος έβγαινε στο μπαλκόνι και έλεγε σκασμός και ο σκύλος μάζευε Σε λίγο όμως, ξανά ο σκύλος εγαβίζε, ελάκτιζε, έτρεχε γύρω γύρω, ξανά έβγαινε αυτός, σκασμό σου είπα, μαζευόταν ο σκύλος, σε

λίγο όμως, ξανά έκανε, μέχρι που θύμωσε, σηκώθηκε, πήρε το δίκανο, κατέβει κάτω, του δίνει μια φωτιά, το σκοτώνει και πήγε και κοιμήθηκε ήσυχος, αλλά το πρωί βρήκε από κάτω το μαγαζί του κλεμμένο, ο σκύλος έβλεπε ότι απέξω είναι άνθρωποι ξένοι και γυρίζουν, οι κλέπτε προ Προφανώς κοιμήθηκε, αλλά βρέθηκε εκκλεμμένος. Έτσι ακριβώς είναι, αυτό συμβαίνει στους ανθρώπους οι οποίοι φωνεύουν τη συνείδησή τους, δεν ακούνε τη φωνή της συνείδησεώς τους ή επώλωσαν τη συνείδησή τους και δεν οδηγούνται σωστά όπως το έχει τάξει ο Θεός για κάθε άνθρωπο. Προσέξτε λοιπόν τον μπούσουλα αυτόν που λέγεται ψυχή. Έχει υποστεί λοιπόν λόγω της κοσμικότητας και της ιδονής του κόσμου τούτου

προσχώσεις. Τι κάνουνε όταν από κάτω υπάρχουν θησαυροί, όταν υπάρχουν μοσαϊκά από κάτω, όταν υπάρχουν έργα τέχνης, τι κάνουνε Τα ξεχώνουν, τα καθαρίζουν, τα πλένουν και ξαναπαρουσιάζεται όλη η έγκληση και οι στρυπνώτες του έργου εκείνου Έτσι είναι, αυτό χρειάζεται και στην ψυχή του ανθρώπου Τη χαιρετίζει λοιπόν την Παναγία μας ότι εκπλύνει τη συνείδηση αυτών που φέρει Αυτός έφτιαξε το μυστήριο αυτό, το οποίον ακούσατε το Πάσχα το βράδυ και κλεισμένο των θυρών που έστειε στο μέσο που έλειπο ο Θωμάς είπε, ειρήνη ημίν, εγώ θα φύγω, λάβετε πνεύμα Άγιον, αντινών κρατείτε τα σαμαρτίας και κράτετε αντινών καθαρίσετε, συγχωρήσετε να είναι συγχωρημένες εθέσπισε το μυστήριο, της μετανίασε, της εξομολογήσεως, το φιλάνθρωπο αυτό μυστήριο όπου αν δεν υπήρχε, δεν θα υπήρχε

άνθρωπος στον παράδεισο κανένας, το οποίο πλένει, καθαρίζει τη συνείδηση του ανθρώπου. Ρωτάτε λοιπόν τη συνείδησή σας αν θέλετε και αν την έχετε πλημμένη. Αν δεν την έχετε πλημμένη, τότε θα απαντήσει κατά την καρδία σας, όχι κατά το συμφέρον σας. Χαίρε κρατήρ λέγει στη συνέχεια, κυρνών αγαλίασιν. Κρατήρ είναι το ποτήρι. Τι μας εκέρασε η Παναγία και αγαλιάσει το πνεύμα μας. Το Χριστό. Το ποτήριο με το οποίο μας εκκέρασε η Παναγία και αισθανόμεθα αγαλίαση είναι ο Χριστός Που το ποτήριο αυτό δεν είναι το μόνο τότε που

παρουσίασε το Χριστό αλλά στη συνέχεια Και σήμερα ακόμη το ποτήριο το Άγιο που βγαίνει και μας κερνάει την αγαλίαση της σωτηρίας από τον ίναι όνα για τον άλλον είναι μέσω της Παναγίας Το ξέρει ο άνθρωπος ότι το ποτήριο της αγαλιάσεως είναι το ποτήριο της ζωής, το ποτήριο η Θεία Κοινωνία που βγαίνει με το Άγιον Ποτήριον Αυτό έχει υπόψη του, εν Πνεύματι Αγίου, ο άνθρωπος αυτός και τη χαιρετίζει και εκεί πέρα, χαίρε κρατήρ, χαίρε δηλαδή ποτήριον με το οποίο μας προσφέρεις αγαλίαση ψυχής και σώματος Διότι είναι και για την ψυχή και για το σώμα, ο Χριστός, το σώμα και το αίμα του Χριστού Στη συνέχεια έχει ένα άλλο χαίρε που λέγει χαίρε οσμί

της Χριστού ευωδίας, δηλαδή που αναδίδεις ευωδία, το Χριστό δηλαδή Χαίρε ζωή μυστικής ευωχίας, είναι συνδεδεμένο με το γρηγορότερο ειδάφιο Εκεί λέει χαίρε κρατήρ κυρνών αγαλίαση, που κερνάς αγαλίαση, το Άγιο Πωτήριο, Εδώ χαίρε λέει χαίρε ζωή μυστικής ευοχίας, Δηλαδή ευοχούμε, πάνω πει τρέφομαι, απολαμβάνω, Δεν είναι σαρκικά αυτά, δεν είναι υλικά, Είναι όλος πνευματικά όπως καταλαβαίνετε. Μυστική ευοχία είναι η Θεία Κοινωνία, χαίρε ζωή μυστικής ευοχίας,

δηλαδή μυστικός εφρένεσε και μυστικός λαμβάνει ζωή Πως λέγεται η Θεία Κοινωνία, μυστικός, γιατί λέγεται μυστικός ο δείπνος, διότι έγινε κρυφά ή γίνεται κρυφά, όχι Διότι παρότι μεταλαμβάνεις άρτον, μυστικός κοινωνείς Χριστό, ζωή Παρότι μεταλαμβάνεις ένα υλικό πράγμα, τον άρτον, νεκρό πράγμα, άνευ ζωής, μέσα αυτό μυστικός έχει ζωή Αυτό είναι Δείπνου σου του μυστικού, σήμερον η έθεου κοινωνών με παράλαβε

Πάρε με και μένα στο τραπέζι σου αυτό, που μυστικός, δια μέσου του Άρτου και του Ίνου, θα μου δώσεις την ζωή Σας είπα ένα βράδυ το παράξενο πράγμα αυτό, πολλοί όταν ακούνε περί Άρτου και Ίνου, δεν θέλουν να παραδεχτούνε ότι πίσω από αυτό υπάρχει το σώμα και το αίμα του Κυρίου Δεν μπορούν να το πιάσουν Εγώ λέει άρτον γεύομαι και είνον γεύομαι Και πολλές γυναίκες λένε εγώ εζύμωσα το πρόσφορο αυτό Κάποτε στη Σήμη ήτανε μεγάλη εβδομάδα, μεγάλη πέμπτη Και μια γυναίκα από το χωριό είχε ζυμώσει

το πρόσφορό της Και ήξερε ότι ο ιερεύς αυτό προσεκόμισε Αποτέλεσμα όταν πήγε κι αυτή στη σειρά να πάει να κοινωνήσει και ήθελα κανά δύο πρόσωπα να φύγουν από μπροστά να φτάσει, αυτή μέσα της χαμογέλασε, διότι ο Πάτερ έλεγε μεταλαμβάνει η δούλη του. Ήταν η ώρα να κοινωνήσει και αυτή και όπως επήρε με την Αγία Λαβίδα από το Άγιο Πωτήριο να της δώσει, το κομμάτι αυτό έγινε σάρξ με αίμα απάνω στο Συλλαβίδας, την Αγία Λαβίδα. Τρόμαξε αυτή, έπεσε χαμέλι υπόθυμος, χωρίς να ξέρει κανείς τι συνέβη και ο πάτερ εναπέθεσε μέσα το Άγιο Ποτήριο με την Αγία Λαβίδα και βγαίνει στον κόσμο και λέγει φαίνεται είμαι πολύ αμαρτωλός, να προσευχηθούμε στον Κύριο να με συγχωρήσει

Αυτό και αυτό έγινε παιδιά μου, γιατί όλος ο κόσμος δεν ήξερε, είδανε μια γυναίκα που λιποθύμησε αλλά δεν ήξεραν περιτήμως πρόκειται Εν πάση περιπτώσει, τη βόχησα να φτινάζει τον εαυτόν της και λέει δηλάδηλα, δεν είσαι εσύ ο αμαρτωλός πάτερ, είμαι εγώ η αμαρτωλός, διότι εγώ έφτιαξα το πρόσφορο που προσκόμισε σήμερα και είχα μέσα στο νου μου όταν έρχομαι να ανακοινωνήσω, πώς λες ότι είναι σώμα και αίμα Χριστού, κάτι στιγμή εγώ το έφτιαξα αυτό, εγώ το ζύμωσα, πώς είναι δυνατόν να είναι σώμα και αίμα. Λέμα Χριστού. Και εφόσον το εξομορρογήθη αυτό και τις διάβασε συγχωρητικήν ευχήν ο Ιερεύς,

ξαναγυρίζει ο Πάτερ στο Άγιο Πωτήριο και είδε ότι ξανά ήτανε Άρτος και Ήνος. Πίσω λοιπόν από αυτά τα δύο υλικά πράγματα των Άρτων και των Ήνων, κρύπτεται μυστικώς η ζωή. και δεν θυμάμαι τι μιλούσαμε κάποιο βράδυ εδώ και είπαμε ότι ένα αυγό αν έχει ο άνθρωπος στο χέρι του βλέπει τσούφλιο και το περιεχόμενο την τροφή. Δεν βλέπει συνήθως τίποτα άλλο. Όμως αν θα το βάλει από κάτω στις στερούγες της κότας σε λίγες μέρες θα το βγάλει πουλί. Άρα δεν είναι το τσούφλιο μόνο και αυτό που τρώμε εμείς το λεύκομα και το κροκό. Έχει και ζωή μέσα αυτό.

Απόδειξη είναι ότι γίνεται πουλί. Έτσι είναι και ο Άρτος και ο Είνος και είναι μια μυστική εποχία, μυστικός επικοινωνής, κοινωνής με αυτόν τον Θεό σου, ο οποίος ήρθε από την Θεοτόκον και τρέφεσαι και διαφωτίζεσαι και ενθαρρύνεσαι, μυστικός όμως, γι' αυτό εδώ τη χαιρετίζει, πιο πάνω τη λέει κρατήρ ποτήρι που κερνάει αγαλίαζη, σωτηρία ψυχής και σώματος Πιο κάτω ότι λέγει ότι είναι ζωή αλλά μυστικός, μυστική εποχία, χαίρεται, τρέφεται, θαλπεται η ψυχή, μυστικός όμως, γι' αυτό λέγει τον δεν νουν τρέφει ξένος, κατά ένα μυστήριον τρόπο τρέφεται ο νους, διανοίγεται η διάνοια, βλέπει ο άνθρωπος, ενθαρρύνεται, δύναμη παίρνει

να νικήσει τη σάρκα του, να νικήσει τον κόσμο, όλα αυτά Ιεροκρυφίος, Ιεροκρυφίος, Δεν ξέρει ο άνθρωπος τι είναι τρόπο, Και έχει και ένα άλλο η Εκκλησία, Αν σας το πω αν το θυμηθείτε, Και στην παράκληση το ακούμε που λέγει, Πάσα ψυχή ζωούτε, Καθάρση υψούτε λαμπρίνετε, Τη τριαδική μονάδη, Ιεροκρυφίος, Δεν ξέρεις πως, Βλέπεις υλικά πράγματα απ' έξω, Βλέπεις πετραχύλη, Βλέπεις νερό στο βάπτισμα, Βλέπεις λάδι στο ευχέλαιο κλπ. Όμως από κάτω από αυτά υπάρχει χάρης Πνεύματος Αγίου η οποία ενεργεί ιεροκριφίως στα πάθη του ανθρώπου τόσο στα ψυχικά όσο και στα σωματικά. Έτσι τη χαιρετίζει εδώ. Και τέλος λέγει το χαίρε νύμφι ανήφευθε.

Έπειτα ερχόμαστε στο γράμμα Χ. Σε αυτό το γράμμα έχει κάτι το δογματικό. Λέει, χάριν δούνε θελή σας, ο φλημάτων αρχαίων, ο πάντων χρεωλίτης ανθρώπων, θέλει να δώσει χάρι σε εκείνα που οφείλουν οι άνθρωποι, από Αβάμ μέχρι στη θελία των αιώνων.

Διότι δεν πληρώνει ο άνθρωπος για τη σωτηρία του, του χαρίζονται. Χάριν δούνε θέλων οφλημάτων αρχαίων και προπατορικού αμαρτήματος και άλλων εθελημένων αμαρτημάτων Πάντων χρεολεί τις ανθρώπων, δεν υπάρχει έξω του Ιησού κάποιος που μπορεί να πληρώσει τις αμαρτίες μας, τα χρέη μας Αυτός λοιπόν ο Πάντων επεδίμησε δι' εαυτού, ο ίδιος ο εαυτός του, δεν έστειλε κανέναν άλλον για το Χριστός, είναι ο ίδιος ο Θεός Εν σαρκή, Θεός ειν εν Χριστό, κόσμων καταλάσσων εαυτό, γράφει ο Παύλος στη Βήτα Κορινθίους, έψιλον 19 Μες στο Χριστό, ειν ο Θεός ο ίδιος, ειν ο Εμμανουήλ, ο μεθυμών Θεός, που έγινε άνθρωπος και ήρθε σε μας

Επεδήμησε λοιπόν, όχι αποδήμησε έφυγε, επεδήμησε ήρθε, διά εαυτού, ο ίδιος ο εαυτός του προς τους Αποδήμους της Αυτού Χάριτος. Ο άνθρωπος έγινε Απόδημος, έφυγε από τη Χάρη του Θεού, δεν θέλει κοντά στο Θεό, έγινε άσωτος Υιός, άφησε το Πατρικό, δεν θέλει του Θεού να ακούει, δεν θέλει το Ευαγγελίο, δεν θέλει την Ουθεσία, απεδήμισε, έφυγε. Διότι θέλω να ξέρετε ότι δεν έφυγε ο Θεός από τον άνθρωπο, λένε οι γιαγιές, κάποτε λέει ο Θεός ήταν χαμηλά λέει ο ουρανός και γλύφανε λέει τα βόδια τον ουρανό, παράδειγμα, τώρα λέει πήγε ψηλά, δεν πήγε ψηλά ο Θεός, απεμακρύνθη ο άνθρωπος, ο Θεός είναι όπως τα κρεμαστάρια αυτά που πάμε στα αυτοκίνητο ή στο τρό λέει,

Δεν έχει από πάνω κάτι χειρολαβές και λέει κρατηθείτε από τα χειρολαβάς διότι σε ένα σχορτσάρισμα ή θα βρεθείς μπροστά στο μπαρμπρίζ ή θα βρεθείς πίσω ή θα κρεμοτσακιστείς μέσα. Κρατήσου. Δεν έρχεται η χειρολαβή στα χέρια τα δικά σου εδώ κάτω για να πιαστείς. Εσύ θα τεντοθείς, εσύ και εγώ θα πάμε να πιαστούμε. Αυτός είναι ο Θεός. Ο Θεός δεν άλλαξε. Είναι σαν τον ήλιο που από τότε που τον έφτιαξε ο Θεός Ανάληψη, Ανάληψη, Ανάληψη, Ανάληψη, Ανάληψη, Ανάληψη, Ανάληψη, Ανάληψη, Ανάληψη, Ανάληψη, Ανάληψη, Ανάληψη, Ανάληψη, Ανάληψη, Ανάληψη, Ανάληψη, Ανάληψη, Ανάληψη, Ανάληψη, Ανάληψη, Ανάληψη, Ανάληψη, Ανάληψη,

Ανάληψη, Ανάληψη, Ανάληψη, Ανάληψη, Ανάληψη, Ανάληψη, Ανάληψη, Ανάληψη, Ανάληψη Αντίνα, που είναι καθισμένη και δεμένη κάτω στο παλούκι, αλλά το αρνεί, τρέχει. Ένθεν και εκείθεν και το τρώει ο λύκος. Επεδήμησε λοιπόν ο ίδιος ο Θεός, σε ποιους, εις τους αποδήμους τη χάρη τους. Πλήρωσες τίποτα για να έρθεις τον κόσμο, ποιος σου την έδωσε τη ζωή, ποιος σου έδωσε το φως, ποιος σου έδωσε το νου, είναι νόμι του Θεού, είναι του Δημιουργού, όλη η χάρη λοιπόν αυτή, που σε έφερε εκ του μη όντωσης το είναι, δεν τη θέλει, δεν την αναγνωρίζει και φεύ Αποδημής, Αποδημής, Λοιπόν, της Χάριτος,

Έφυγησες χώραν μακράν, Σαν τον Άσο το Υιο, Αυτός έρχεται εδώ στη γη, Να τον βρει τον άνθρωπο, Επεδίμησε λέει, Δι' αυτού ο ίδιος, Προς τους Αποδήμους της Χάριτος, Και σχίσας το χειρόγραφο, Ακούει παραπάντων ούτως, Αλληλούια, Δηλαδή, Δόξα στο Θεός, Σε ευχαριστούμε, Γι' αυτό που έκανες για μας, που μας εξάλειψε στο προπατορικό αμάρτημα και μας έδωσες και την ευχέρεια ό,τι αμαρτίες κάνουμε πάλι να μπορούμε πλένοντάς τες στο μυστήριο της μετανοίας και της εξομολογήσεως και ξεβγάζοντας την ψυχή μας στο αίμα του Χριστού που κρατήρωσε αυτού διότι όλα τα αίματα όπως ξέρετε λερώνουν και δεν καθαρίζονται, μόνο το αίμα του Ιησού Χριστού καθαρίζει μας από πάσης αμαρτίας.

Είναι η σκηνή αυτή που δεν πρέπει να λείπει ποτέ από τον άνθρωπο, που ο άνθρωπος φεύγει μακριά στα φαράγγια να κάνει τη ζωή του και κάποτε τον εφέρνουν σε μια κουβέρτα μέσα μαζεμένων, κάποτε τον μαζεύουμε σε κάποιο τρελοκομείο, κάποτε τον μαζεύουμε σε κάποιο νοσοκομείο τύπου συγκρού, κάπου, κάπου, κάπου, άλλοτε από τα κρατητήρια, άλλοτε κάποια απατημένη μητέρα του βγάζει τα έντερα διότι πήρε τον πατέρα των παιδιών. Κάποιος απατημένος σύζυγος που κάνει τα έντερα ή πετάει βιτριόλη στα μάτια της αλλήνης γιατί πήρε τον πατέρα των παιδιών ή τη μητέρα των παιδιών. Αυτά είναι τα αποτελέσματα των αποδήμων αυτοί που απομακρύνονται από του Θεού το δρόμο. Εντί η αγάπη του λοιπόν ο Θεός άφησε το θρόνο του και ήρθε, άφησε τα 99 και ήρθε για το ένα, για το απολός για τον άνθρωπο.

Ήρθε να βρει, λέει, ωραία, ότι έχει εκεί πέρα στην παραβολή του απολολότου σπροβάτου Ο Τζουπάνος είχε, λέει, 100 πρόβατα, έχασε το ένα, άφησε τα 99 και ήρθε να βρει αυτό Το πρόβατο όμως δεν βρίσκεται από το Τζουπάνο, εάν δεν θέλει το πρόβατο να βρεθεί Αν το πρόβατο εκεί που θα απομακρυνθεί, δεν βελάζει και δεν νοσταλγεί να επιστρέψει στη μάντρα Να επιστρέψει στη μάνα, να επιστρέψει μαζί με τ' άλλα, ουδέποτε θα το συναντήσει, ουδέποτε θα το βρει, όσο να ζητάει ο Τζοπάνος Αν όμως βελάζει και θελήσει να επιστρέψει, θα το βρει ο Τζοπάνος, και εκεί έξω αν θα μείνει, θα το φάει οπωσδήποτε ο λυκός Αυτό συμβαίνει σε πολλούς, δεν τον θέλουν τον Χριστό, δεν τη θέλουν την εκκλησία, δεν θέλουν να ακούν για την Παρθενία της Παναγίας Δεν θέλω να τα ακούν αυτά τα πράγματα, διότι τους ελέγχει το παράνομο βίο τους και την παράνομο

ζωή τους Έτσι λοιπόν, έχει το θέμα από τις απόψεως, το ότι ήρθε αυτός από την αγάπη του προς τον άνθρωπο Δεν τον εκάλεσε ο άνθρωπος, κανένας δίκαιος δεν υπήρχε, ούτε του είπε σε έτσι αντίποτε του Ούτε ήξεραν καν που θα ήρθαν και που υπάγουν Και ήρθε μόνος του, άφησε το θρόνο του και ήρθε εδώ, έγινε άνθρωπος για να βοηθήσει τον άνθρωπο και ο άνθρωπος δεν θέλει. Το μέν του λέει το ενός ότι έπεδίμησε, ο άνθρωπος όμως αποδίμησε, έφυγε μακριά, από τη χάρη αυτή του Χριστού. Και σχίσας λέει το χειρόγραφον, τόστησε το χειρόγραφον, όταν ο Χριστός εσταυρώθησε το Γολγοθά, το πρώτο θαύμα που έγινε, ή το ότι το καταπέτασμα εσχίστη από ανώθων έως κάτω, στο ναό του Σολομόντος.

Ο Μεν Χριστός εσταυρώνεται έξω του τείχους της Παλαιάς Ιερουσαλήμ και το θαύμα γέννητο κάτου, μέσα στο Ναό της Ολομόντος Αυτό, το τέμπλεο που ήταν μπροστά, το καταπέτασμα αυτό, ήταν η αμαρτία, τα ταχυρόγραφα των ανθρώπων, τα οποία μπήκανε μεταξύ του Θεού και του ανθρώπου και αποτέλεσμα είναι ότι ήρθε ο Χριστός και το σπασε αυτό, το στισε αυτό και από πάνω μέχρι κάτω πλέον είναι ελεύθερα πλέον, μπορεί ο άνθρωπος να μιλάει με το Θεό, έφτιαξε την ωραία λεγωμένη πύλη, άνοιξε εκεί πέρα να περνάει ο άνθρωπος να πηγαίνει στη Βασιλεία των Ουρανών, γι' αυτό και όταν κοινωνεί ο άνθρωπος εκεί παίρνει το Χριστό, απλώνει ο Χριστός το χέρι του και σερβίρει στον άνθρωπο, παίρνει ο άνθρωπος, γίνεται ένα με το Χριστό και τον παί

Ωραία πίλη μπροστά γίνονται. Αυτό λοιπόν το χειρόγραφο των αμαρτιών όλου του κόσμου τόσο και στον Βολογθά. Χωρισμένοι δεν το δίνουν το χειρόγραφο. Και σήμερα υπάρχουν άνθρωποι που έχουν το κατάλογό τους. Γιατί όταν ο άνθρωπος αμαρτάνει γράφουνε δύο. Γράφει ο άγγελος, γράφει και ο διάβολος. Και αν θέλεις ο άγγελος να το κρύψει, θα παρουσιάσει ο σατανάς στο δικό του χειρόγραφο. Και θα πει εκεί, τότε, με εκείνον, με εκείνη, την ώρα ε με λεπτομέρειες, αποτύπωσης πλήρως εκ μέρους του σατανά, δεν μπορεί ένας αληθινός Θεός να το αμφισβητήσει, δεν μπορεί να γίνει ψεύτης για το χατήρι μας, εμείς λοιπόν θα πρέπει αν σαν άνθρωποι

ξαναφτιάχνουμε χειρόγραφο να το δίδουμε στον Χριστό, Χριστέ μου καθάρισε μου και αυτό και να κοιτάξουμε και να ζητούμε αυτό που λέει η Εκκλησία, εάν δεν είναι Χριστιανά, συγγνώμη, εάν δεν είναι η ημέρα τελεία, αγία, ειρηνική και αναμάρτητος, όπως δεόμεθα στην Εκκλησία και λέμε εμείς, παράσχου Κύριε να μας δώσει ψέματα δηλαδή, ποιος σε σκέφτε ποτέ του, να κάνει μια ημέρα σωστή, μια, όχι τη ζωή του όλη, μια και το δέεται και λέει, Κύριε να μας δώσεις την ημέρα τελεία, αγία, ειρηνική και αναμάρτητο, ούτε τελεία, ούτε αγία, ούτε αμάρτητος, ούτε ειρηνική, τίποτε Ούτε μία ημερά ο άνθρωπος δεν έχει κάνει τελεία όπως τη δέεται και ξεροντάς το Πνεύμα του Άγιου έχει βάλει μια ευχή στο τέλος και λέει τουλάχιστον εάν η ζωή

μας δεν είναι τέτοια ώστε να μην φοβόμαστε των θάνατων ανά πάσαν στιγμή που ξέρετε πόσους μεθόδους θανάτους έχουμε βρει τώρα λέει τουλάχιστον χριστιαμός Χριστιανά τα τέλη της ζωής ημών, πάρε μας τουλάχιστον όταν γεράσουμε και μας εγκαταλείψει η αμαρτία, γιατί εμείς δεν εγκαταλείπουμε την αμαρτία, μας εγκαταλείπει η αμαρτία, μη δυνάμενει πλέον να επιδείξουμε φράκτες, μη μη δυνάμενει πλέον να διαφθύρουμε ή να διαφθαρούμε, γινόμαστε Άγιοι Περιστέρια με το Ζόρι. Τουλάχιστον λέγει να μας αρπάξει σε μια στιγμή που θα έχουμε κάποια αναλαμπή Χριστιανά τα τέλη της ζωής ημών Αυτό λοιπόν το χειρόγραφο των αμαρτιών ήρθε ο Χριστός και το εκάρφωσε στο σταυρό Και το πλύνε με το αίμα του και έτσι δεν μπορεί Το αίμα του Χριστού καθαρίζει τις αμαρτίες και δεν βρίσκει ο σατανάς να μας

διεκδικήσει την ψυχή μας Γι' αυτό κάθε άνθρωπος, όσοδήποτε καλός και αν είναι Εάν δεν έχει πληθεί με το αίμα του Χριστού η ψυχή του, κάντε του μαύρα κόλλιβα από τώρα Ακούω μανάδες που μιλάνε για τα παιδιά τους, δεν ξέρεις τι ήταν αυτό το παιδί και λοιπά Με το Χριστό τι σχέση είχε, με το Άγιο Ποτήριο τι σχέση είχε, με το μυστήριο της μετανοίας και της εξομολογήσεως τι σχέση είχε Με κοιτάς που σου έφερνε παντόφιλες ή σε προσέχει και λοιπά, καλό και Άγιο είναι αυτό το πράγμα Αλλά με το Χριστό είχε καμιά σχέση, ο Μακαρίτης, η Μακαρίτησα, το παιδί, το κορίτσι, εσύ, εγώ, έχουμε καμιά σχέση με το Χριστό Με αυτόν που εκπλύνει συνείδηση, με αυτόν που κυρνά ευοχία, με αυτός μυστικός δίνει η ζωή, έχεις καμιά σχέση, τότε να είναι ευλογημένο Εάν όμως δεν έχει σχέση με αυτά,

όσο καλός να είναι ο άνθρωπος, δεν έχει ανάγκη ο ουρανός, όλοι οι καλοί άνθρωποι είναι όλοι στην κόλαση Δεν υπάρχει καλός άνθρωπος στον Παράδεισο, Χριστιανοί μόνον υπάρχουν στον Παράδεισο, Χριστιανοί, Καλοί άνθρωποι είναι όλοι στην κόλλαση, Μαζί με τους απίστους και τους άλλους, Εμπάς περιπτώσει αυτό έχει εδώ, Και φτάνει τώρα στο πρώτο τελευταίο γράμμα που λέγει, Ψαλλοντές σου των τόκων, Ανιμνούμε σε πάντες ως έψυχον ναών Θεοτόκε, Ψαλλουμε τον τόκο σου, το Χριστό, Ο τόκος εσύ είναι ο Χριστός, Όταν λοιπόν ψάλλουμε το Χριστό, υμνούμε το Χριστό, προσευχόμεθα προς τον Χριστό, ανυμνούμε σε εσέ, ταυτόχρονα

ανυμνούμε και σένα, ως έμψυχο ναόν, που μέσα στο δοχείο αυτό είχες το Χριστό Δεν είσαι ένας ναός με καρέκλες και με αναλόγια, αλλά που έχεις μέσα σου αυτό το Θεό, ως έμψυχο ναόν, ο άνθρωπος είναι ναός Πνεύματος Αγίου, κατοικεί μέσα του το Πνεύματο Άγιον, εφόσον δεν αμαρτάει, όταν αμαρτήσει θα φύγει, όπως φεύγει το μελίσι από το καπνό, έτσι φεύγει και το Πνεύματο Άγιον από την αμαρτία Εδώ λοιπόν τη χαιρετίζει την Παναγία, ότι είναι έμψυχος ναός, έχει μέσα την πραγματική ψυχή, την πραγματική ζωή των Χριστών Εν τη σίγαρική σας γαστρή, μέσα στην κοιλιά της δικιάς σου λέγει, εκεί σας έμεινε, παρέμεινε, εννιά μήνες όπως ξέρετε Ο συνέχων πάντα

χειρεί Κύριος, Αυτός που κρατάει τα πάντα στο χέρι Του, Εκρατήθη, Εκατοίκησε, Μέσα στην κοιλιά της δικιάς Σου, Σε υγείασε, Σε εδόξασε, Και δίδαξε βοάνση πάντας, Και κήρυξε στους άλλους, Πως πρέπει να σε χαιρετίζουμε εσένα, Που έπαιξε σ' αυτόν το ρόλο μου, Υγείασεν, λένε οι καθονικοί, Παναγία λέει είναι εκτός προπατορικού αμαρτήματος, ψέματα, ύβρις, βλασφημία, ο Χριστός την υγείασε, ο Χριστός την καθάρισε και η Ιδία είπε μεγαλύνει η ψυχή μου τον Κύριο και υγαλίασε το πνεύμα μου επί το Θεό το σωτήρι μου και δικός της σωτήρας Τότε θα είχαμε δύο αναμαρτήτους, θα είχαμε το Θεό και τη Θεοτόκο,

όχι, η Παναγία μας είναι από μητέρα και από μάνα, είναι εκ θελήματος αντρός, είναι εξ αιμάτων, ο Χριστός είναι εκ πνεύματος Αγίου και Μαρίας της Παρθένου, κατά συνέπεια και αυτή η γιάστη από το Χριστό Τη χαιρετίζει λοιπόν, χαίρε σκηνή του Θεού και Λόγου, σκηνή του Θεού και Λόγου, χαίρε Αγία, Αγίων Μίζων, τι είναι τα Αγία ξέρετε, είναι ένα μέρος της σκηνής του μαρτυρίου το εσωτερικό, εκεί που υπήρχαν μέσα όταν η Παναγία μας πήγε από τριών ετών και έμεινε μέχρι 14, που υπήρχαν όλοι οι τύποι της Παναγίας εκεί πέρα μέσα Η Ράβδος, η Βλαστήσασα του Αρών, που συμβόληζε την Παναγία Ένα ξηρό ραβδί, βουγάνι

βλαστάρια και καρπούς Μια Παρθένος, γεννά άνθρωπο Η Στάμνα με το Μάνα Τίητο εκεί Ένα χωματένιος θαμνή, είχε Μάνα Ουράνιο Η Παναγία ένας χωματένιος άνθρωπος, που έχει μέσα της Μάνα Ουράνιο το Χριστό Συμβολίζει την Παναγία Το Χρυσούν θυμιατήριον Τίητο εκεί πέρα Τύπος της Παναγίας μας, όπως σε το θημιατήριο εδώ, η κοιλία το κάτω μέρος που βάζουμε μέσα το κάρβουνο και το θημίαμα, η κοιλία είναι η Παναγία Το θημίαμα είναι το Πνεύματο Άγιο, ο Άνθραξ είναι ο Χριστός, τρεις αλυσίδες του θημιατήριου είναι Πατήριος και Άγιο Πνεύμα Τα δώδεκα κουδούνια από για πάνω είναι δώδεκα απόστολοι, χρυσούν θημιατήριον από τότε υπήρχε Οι πλάκες που έφερε ο Μωσής στο Λόγο του

Θεού, Τύπος της Παναγίας, Επιληθήνων πλακών ο Λόγος του Θεού, Σε σαρκωμένος εδώ από την Παναγία Παρθένο, Θελάβατε, Όλα αυτά που υπήρχαν εκεί μέσα, Ήσαν Τύπος της Παναγίας, Εδώ λοιπόν τη χαιρετίζει και λέει, Εσύ δεν είσαι σκηνή του μαρτυρίου απλός, Που έχει μέσα αληθάρια, Που έχει μέσα πλάκες, Που έχει το Χρυσού Θημιατήριο, Που έχει που έχει, Εδώ είσαι Αγία, Αγίων Μίζων, Έχεις τον πραγματικό Θεό μέσα στο αρεσί, εκεί ήταν οι τύποι οι δικοί σου, μα εσύ είσαι σκηνή, ένας ναός, ένα σώμα, που έχει τον πραγματικό Θεό μέσα, γι'αυτό την χαιρετίζει ότι είναι Αγιωτέρα των Αγίων, εκεί ήταν τύποι, εδώ είναι η ουσία. Χαίρε Κιβωτέ, Χρυσοθήσα το Πνεύμα Τι, εκεί η

Κιβωτός ή το Χρυσοθήσα, Κιβωτός ήταν η Εκκλησία και τύπος της Παναγίας. και πράγματα αντολίδος μένει να γίνει από χρυσό και λοιπά και λοιπά και λοιπά. Εδώ η Παναγία δεν είναι χρυσοθήσα χρυσό, χρυσοθήσα το πνεύματι, δηλαδή η χάρις του πνεύματος του Αγίου, την υγείασε μέσα και έξω, την εχρύσωσε πνευματικός και τη χαιρετίζει. Χαίρε Κιβωτέ, χρυσοθήσα το πνεύματι. Εκεί η Κιβωτός εκείνη ήτανε με χρυσό φτιαγμένη. Χαίρε Θησαυρέ, τη ζωή σαδαπάνητε. Η ζωή είναι ο Χριστός. Δε δαπανάται, Δε σώζει, Δεν τελειώνει ποτέ. Ο μελιζόμενος λέγει ο Πάτρεκη και ο ουδέποτε διαιρούμενος.

Ο αισθειόμενος και ο ουδέποτε καταδαπανόμενος. Δεν τελειώνει ποτέ η ζωή αυτή και τη χαιρετίζει ότι είναι αδαπάνητο ζωή. Είχα κάτι αλλά τα δαπάνησα, δεν έχω τώρα. Δεν συμβαίνει αυτό στον Χρυσό, ζωή αδαπάνηται. Χαίρε Τίμιον Διάδημα Βασιλεών Ευσεβών, Αυτοί που πράγματι πιστεύουν, την Παναγία την έχουν ως διάδημα, πάντοτε την παρακαλούν και την σέβονται για να τους βοηθάει και χαίρε Κάφιμον Σεβάσμιον Ιερέων Ευραβών και Ιερείς πάντοτε της Παναγίας Παρθένου, της σέβονται την Παναγία και την παρακαλούν στη δουλειά της Χαίρε της Εκκλησίας ο Ασάλευτος Πύργος, τι είναι ο Πύργος, ξέρετε, έχετε πάει πάνω σε βουνά, στο Άγιο Νόρος, έχετε

κάθε μοναστήρι, έχει και έναν Πύργο, και μέσα στον Πύργο εκεί είχαν όλα τα Τιμαλφή, είχαν όλα τα Αρχαία, όλες τις Περγαμηνές, και αυτοί από πάνω εκεί φρουρούσαν, και σε ένα νερό και ρίχναν κάτω να κάψουν τους άλλους που πήγαιναν να τους παραβιάσουν την πόρτα, για να τους κλέψουν, να τους φωνεύσουν κλπ. Ανάληψη, Ανάληψη, Ανάληψη, Ανάληψη, Ανάληψη, Ανάληψη, Ανάληψη, Ανάληψη, Ανάληψη, Ανάληψη, Ανάληψη, Ανάληψη, Ανάληψη, Ανάληψη, Ανάληψη, Ανάληψη, Ανάληψη, Ανάληψη, Ανάληψη, Ανάληψη, Ανάληψη, Ανάληψη, Ανάληψη, Ανάληψη, Ανάληψη, Ανάληψη, Ανάληψη, Ανάληψη, Ανάληψη, Ανάληψη, Ανάληψη, Ανάληψη και σίγουρος ότι θα φτάσει μια μέρα και θα τερματήσει για τη Βασιλεία των Ουρανών.

Χαίρε διείς εγείρονται τρόπεα, στείνονται τρόπεα νικών, δηλαδή οι Άγιοι διά του Χριστού που εγενείθα τη Φαναγία, επέτυχον. Έφτασαν σε σημείο να μαρτυρίσουν και να μην αργηθούν τον Χριστό. Ενήκησαν κατά πάντα και έχουμε τρόπεα. Έχουμε βομού σήμερα τους οποίους προσκυνούμε. Χαίρε διείς εχθροί καταπίπτουση. Εχθροί είναι πρώτα οι πνευματικοί εχθροί, οι σατανάδες, που όταν ο άνθρωπος επικαλείται με καθαρή ψυχή την Παναγία, τον βοηθάει και δεν πείφτει στα χέρια Και έπειτα είναι και οι άλλοι που αν θα λάβει κανείς υπόψη του γιατί έγινε αυτός ο ακάθιστος ύμνος, είναι ότι μας φύλαξε την πόλη από τους αβάρους και λοιπά, όπως

ξέρετε και την είδα την Παναγία μας επί των τείχων και έτσι έκαμε τον ακάθιστον αυτών ύμνων εις ευχαριστία Χαίρε Χροτός του Εμμού Θεραπεία, λέει αυτός που το γράφει, Χαίρε Χροτός του Εμμού Θεραπεία, Χαίρε Χροτός είναι η Σάρκης, που θεραπεύεις τη Σάρκα μου, είσαι και γιατρός μου, και ξέρετε πόσες φορές την επικαλούμεθα την παράδειγμα, Περαγία Θεοτόκια και Σώσονη μας, Περαγία Θεοτόκια και Σώσονη μας, Περαγία Θεοτόκια και Πρέσβευπεριμών κλπ. Είναι αυτή η περίπτωση, Χαίρε λέει εσύ που είσαι η θεραπεία του ασθενού σωματ Χαίρε Ψυχής της Θεμής Σωτηρίας. Η Σωτηρία μας είναι διά του Ιησού που εγεννήθη από αυτή. Χαίρε, λοιπόν, και εσύ που έδωσες το γιατρό, το Σωτήρα της Ψυχής μας.

Και κλείνει εδώ με το τελευταίο γράμμα, το Ω, σκώνει κατά κάποιον τρόπο τα χέρια επάνω ο άνθρωπος αυτός και λέει, Ο Πανίμνητε Μήτε, Είτε κούσα τον Πάντον Αγίον, Αγιώτατον Λόγων, Δεν γέννησες απλώς έναν Άγιο, Δεν γέννησες τον Υπεράγιο, Τον Αγιώτατον Λόγων, Παραπάνω από όλους τους Αγίους, Και από την Θεοτόκο, Είναι αυτός ο οποίος αγιάζει τους Αγίους και την Θεοτόκο, Και το λέμε τρεις φορές όπως ενθυμίστε αυτό, Ο Πανίμνητε Μήτε, Είτε κούσα τον Πάντον Αγίον, Αγιώτατον Λόγων, Δεξαμένη την ειν προσφοράν, Δέξου, λέει, όλα αυτά που είπα, αυτά που έγραψα, αυτά που μιλήσαμε μέχρι τώρα, δεξαμένη την ίν προσφορά, από πάση συμφοράς, ρίσε, λίτωσέ με από πάση συμφοράς, δηλαδή ζητάει αντάλλαγμα, να τον φυλάξει τον άνθρωπο, από το διάβολο, από την αρρώστια, από τον κόσμο, και τις μελούσεις λίτρωσε κολάσεως,

του σύβωώντας, Αλληλούια, Δόξα Σιω Θεός. Δηλαδή, βόχησέ με, λέει, ψυχικά και σωματικά και κατεξοχήν γλίτωσέ με από την επεριχωμένη κόλαση Αυτά, αγαπητοί μου, θεώρησα και εγώ, ευχήθησε ο Θεός και είπαμε μέσα στις έξι αυτές ομιλίες Θέλω να πιστεύω ότι σχεδόν όλοι θα την κρατήσετε αυτή τη σειρά Όχι γιατί θα μίλησα εγώ, τίποτα δεν είπα μπροστά σε εκείνα που μπορεί να πει ένας φωτισμένος άνθρωπος σε αυτά που το Πνεύμα του Άγιον επέτρεψε να γραφούν γύρω από το πρόσωπο της Θεοτόκου, από την ένταρκον οικονομία και γενικά τη σωτηρία μας. Πάντως, εύχομαι στον Χριστό μαζί σας, με τις πρεσβείες της, να κατορθώσουμε κι εμείς να φτάσουμε μια μέρα εκεί που είναι και να τη δούμε πρόσωπον προς πρόσωπον και

βοήθειά μας. Αμήν.