Περί εκκλησιασμού (Ε΄)

Περίληψη

Ἡ σωματικὴ παρουσία οὐδὲν ὠφελεῖ ἄνευ ἐσωτερικῆς προσοχῆς, προειδοποιεῖ ὁ Δημήτριος Παναγόπουλος εἰς τὴν πέμπτην ὁμιλίαν, ἀφοῦ καὶ κληρικοὶ καθημερινῶς μεταλαμβάνοντες δύνανται νὰ μένουν ἀμετάβλητοι. Ἡ Ἐκκλησία εἶναι ὁ τόπος ὅπου ὁ Χριστὸς θεραπεύει τὴν ὑπὸ τοῦ ἐχθροῦ τραυματισθεῖσαν ψυχήν, ἀλλ᾿ ἡ θεραπεία ἀποτυγχάνει ὅταν τὸ φάρμακον λαμβάνηται κατὰ τὸ ἴδιον θέλημα καὶ ὄχι κατὰ τὴν συνταγήν. Ὁ διάβολος ἐργάζεται νὰ διασκορπίζῃ τὸν νοῦν, ὥστε πολλοὶ ἵστανται ἐν τῷ ναῷ ἐνῷ οἱ λογισμοί των ὁδοιποροῦν μακράν, ὁ δὲ αὐτὸς μετεωρισμὸς προσβάλλει καὶ τὴν κατ᾿ ἰδίαν προσευχήν, ὅπου ὁ Ἑξάψαλμος ἢ οἱ Χαιρετισμοὶ τελειώνουν μὲ τὸν νοῦν ἀλλαχοῦ. Ὁ Θεὸς ἀνταμείβει τὴν ἐπιμονήν: δύο ὧραι προσευχῆς ποὺ συγκεντρώνουν τὸν νοῦν ἐπὶ δέκα μόνον πραγματικὰ λεπτὰ λαμβάνουν πλήρη μισθόν, διότι ἠγωνίσθη κανεὶς καὶ δὲν ἀπεχώρησεν. Ἡ προσευχὴ εἶναι ἐπιστήμη τὴν ὁποίαν οὐδεὶς ἀσκητὴς ἐτελειοποίησε, ἡ δὲ ἱερὰ γλῶσσα τῆς λατρείας ὀφείλει νὰ διατηρῇ τὴν εὐλάβειάν της.