Η Συνομιλία με τον Νικόδημο

Ἡ ἀγγλικὴ μεταγραφὴ εἶναι αὐτόματη μετάφραση τῆς πρωτότυπης ἑλληνικῆς διάλεξης. Ἐνδέχεται νὰ περιέχει σφάλματα· ἡ πρωτότυπη ἑλληνικὴ ἠχητικὴ ἐγγραφὴ εἶναι ἡ ἔγκυρη πηγή. Ὁρισμένα ἀποσπάσματα παραλείπονται βάσει ἐκδοτικῆς πολιτικῆς.

So, picking up from where we left off last time, you'll remember that our talk grew out of our Lord's meeting with Nicodemus. And out of that came, so to speak, a discussion and a teaching, one that needs to come to the surface from time to time.

Because many of us do not read the Gospel and do not know what awaits us. In this teaching, then, in the conversation between our Lord and Nicodemus, we learned that a person is born again of water and the Spirit, and that he must preserve this new birth. A person’s ordinary natural life, received from his mother and father, certainly does not bring him into...

The Kingdom of Heaven.

A person must be born of water and the Spirit, not merely of a father and mother. And He told us that the carnal man is flesh, while the spiritual man is spirit. This rebirth takes place within the Church of Christ and is sustained through the Mysteries.

The Mystery that gives a person new birth, that takes him from being fleshly and makes him spiritual, is Baptism. What keeps the reborn person alive is Holy Communion. And this is, in fact, an answer to many Christians who practise their religion in their own way.

They come to church and they do not commune. These people cannot properly maintain their rebirth, since they do not commune. Just as a mother puts her child in danger when she has given birth to it but does not feed it, so it is exactly with the person who has been reborn out of the baptismal font, that spiritual mother, and yet is not fed, whether out of prejudice, or because he still wants to sin, or out of ignorance, or out of a misplaced reverence, I do not know for what reason.

In any case, as I have said and as I always repeat, from the side of our Christ two mysteries poured forth, two sacraments: blood and water, Holy Communion and Baptism. So these two are necessary, and they are bound closely together. And let us be careful: do not let Satan deceive us into thinking that we can be saved in some other way. Holy Communion must become more frequent. If it was once, let it become twice; if it was twice, let it become five times; if five, let it become ten; if ten, let it become a hundred, two hundred, every day if possible. Only then can a person look forward to salvation. Otherwise, let them not expect salvation, because the blood of Jesus Christ is what cleanses us from all sin. Unlike every other kind of blood, which stains and defiles, the blood of Jesus Christ is the blood that cleanses us from all sin.

Holy Communion is an essential element of our salvation. In any case, in the second part, if you remember, we came to a particular point there where it says that “Christ came into the world, so that everyone who believes in Him should not perish, but have eternal life.”

"For God did not send His Son into the world to judge the world, but that the world might be saved through Him." And here there are two things that also slip past people, and I repeat them. There is the thing that so many people ask for: revenge. God did not come to judge the world.

So do not ask for revenge.

And likewise He did not come to save the world by force, but that the world might be saved through Him.

Through Him—because although He came to save the world, Scripture does not say simply that He came to save the world. It says, “I did not come to judge the world, but that the world might be saved through Him.” In other words, He became the means of salvation, but each person must also be willing—must choose to be saved. If a person is not willing, he cannot be saved. And this is what we always say.

It is what we always say: "Behold, I stand at the door and knock. If anyone hears and opens, I will come in to him." If a person hears and does not open, or does not hear and does not open, then Christ does not come in to him. In other words, He absolutely requires the human will, our own willing.

That is why many of us, although we run together, nevertheless do not travel together. We are not all at the same level, because one wants it less than the other. One tries less than the other. And there God gives to each in proportion; that is, what we say in the doxology is applied.

“Let Thy mercy, O Lord, be upon us, according as we have hoped in Thee.” In other words: as much as we have prepared, as much as we have given thanks, as much as we have forgiven, as much as we have humbled ourselves, as much as we have labored and cleansed the vessel of our soul — that is how much He gives us. There are people who simply practice religion in their own way.

I am religious, but I do not fast. I am religious, but I do not have children. I am religious, but I do not go to church. I am religious, but I do not go to Holy Confession. I am religious, but I do not commune. This is one of the ways a person is tricked by Satan and thinks he is doing something.

The more a person is willing to struggle, the greater progress he will make in the Christian life. That is why He said that the Kingdom of Heaven suffers violence, and the violent seize it. The Kingdom of Heaven is taken by force. At the same time Paul says that we should resist Satan even to the point of blood.

We do not resist; we give in, we hand ourselves over. Whatever it suggests to us, whatever attracts us, whatever it puts in front of us, we bring that in too. Into the house, into our life, into the eye, into the hand, into everything. And as a result we make it hard for grace to work. So He came, it says, that the world might be saved through Him. That the world might use Him, as a teacher, as power, as grace, in order to be saved. If it does not use Him, it will not be saved.

To put it more simply: Christ is a medicine that saves. But this medicine only heals if it is taken exactly the way the prescription says. When a person takes a medicine, he has to keep taking it, day after day, in order to stay alive.

If he takes it all at once and then does not take it the next day, he will not get the benefit. If he is supposed to take it a little at a time, as the doctor says, and instead he swallows it all in one go, he will not get the results.

If he has been told to take it on a full stomach, and he takes it in the morning on an empty stomach, he will get the opposite results. And this is exactly what happens with us who are empty. We take Christ the way it suits each of us.

Not the way He offers Himself, but the way it suits each person, the way it is convenient. Oh, today we happen to be at someone's house and there is a feast, it is Wednesday, they are going to eat, never mind Christ. And the next day the world has not come to an end, we slipped up a little, so out goes Christ.

Ah, a guest has arrived, so we have to cook something special today. Put Christ aside, because today we have a guest. No—Christ cannot be brought in and pushed out to suit our convenience. And so, it is we ourselves who prevent Him from reigning within us.

Many times I speak about this matter of praxis, of the active ascetic life. That is, you will show it to Christ, and to the world, and to yourself, and I too will show it to myself, if I actually do what Christ says. I touched on the subject of food, for example.

I do not know whether there is a brother among us who does not want to understand that a person must fast, above all on Wednesday and Friday and during the Lenten fasts.

In the Patrology, in the writings of the Fathers, there is an incident recorded in the life of Saint Pachomius. It goes like this. They were burying someone, and behind the coffin two angels were walking. Pachomius saw them, and he asked God: «What are these two angels who are walking there?»

And what was the answer? One angel is the angel of Wednesday and the other of Friday. They are the two angels of the fast, and because this man kept Wednesday and Friday, the angels accompany him to the grave.

Yesterday I received a letter from Laconia, from a man who writes to me of two miracles. One Christ worked for him at Christmas, at night, at midnight, when the doctors had given him up for dead and abandoned him, and the other was worked for him by Saint Nektarios.

When Christ visited him on the night of His Nativity, the very first thing He said to him was this: «Why were you not fasting on Wednesday and Friday from meat and fish? And why did you not keep the forty days of the fast? I will make you well, but you are going to fast.»

Otherwise you will be punished. Didn't God make all these good things for us to partake of? And yet He gives him a commandment: why did you not abstain?

You do not fast, because you do not set these two days apart. You say, “My dear Christ, at ten minutes to midnight tonight You are born. These people intend to put me to death. What will save me?” “I will save you, but I have given commandments for you to keep. When you do not keep them, you should not call upon Me.” Now, the man’s ignorance is counted against him. How Christ acted on our behalf is not for me to judge. My task is simply to pass this on to you. And anyone who wishes may correspond with me; I have evidence.

The prayer goes together with it. So it is not enough that God wants to save a person; the person must also want to be saved. Christ knocks at a person's door in various ways. When a person will not open, and treats everything as coincidence, and jokes about it, and lets himself be led astray, and so on,

then, as I said, it is only natural that Christ should have no effect upon him.

The Papists have an image, which the Protestants have also adopted. And we Orthodox have taken it from them. It is that image which shows Christ knocking at a door from outside.

This image is inspired by the third chapter of Revelation, verse twenty, where it says, "Behold, I stand at the door and knock."

If anyone hears My voice and opens the door, I will come in to him.

This door is the heart of every person; it is the soul of every person. It has no handle on the outside for Him to open it; the handle is on the inside. If a person wants to, he opens to Christ. Many do not open to Him, they do not want to hear Him, they do not want His counsel, neither His, nor that of His All-Holy Mother, the Most Holy Theotokos, nor that of the Saints; they do not want His counsel, because it convicts them.

It is like the daughter who does not want her mother, who keeps telling her, don't do this and don't do that, and so the mother becomes her number one enemy. It is like the son who does not want his father, who sees him as an enemy, because the father stands against his flesh, against his ego, against his disorderly ways.

And people hold Christ as an enemy — that's how it is with people generally. They don't want Him, because He reproves them for their lawless life. It's not in their interest — not with the sins of the flesh, the sins of the world, the sins of self-interest, the sins they say they can't avoid.

Yet Christ has the patient endurance to keep on knocking. But people pay no attention. He brings certain events into their lives, and they are so entangled in their worldly and fleshly affairs, and they have come to believe so firmly that they came here to live and not that they came here to die, that they hear nothing at all.

They have an excuse for everything. I remember reading somewhere about a little boy’s curiosity. His father had taken him by the hand, and they were walking to the marketplace. They passed a place where there were icons, and among them was a large icon of our Lord knocking from outside at a door. The little boy asked who He was, but his father did not know enough to tell him that it was Christ.

...Christ. On another occasion, we are told, a father had taken his little boy out for a walk. They went and did what they had to do, and after half an hour or so, they came back up the same little street. The boy looked again at the place they had passed before. “Daddy, haven’t they come yet?” he asked. His father replied, “Well, they must be busy inside. Perhaps they’re in the kitchen, or somewhere else—I don’t know—and they cannot hear Him knocking outside.” And they continued on their way. Now, if one takes this story...

If one takes this and puts it where it belongs, and gives the right answer, many of us would see ourselves in it. We are in the kitchen, or in bed, or at some gathering, or wherever, at the dressmaker's, or standing in front of the mirror checking our figure, and we do not want to hear Christ who is knocking across from us through all sorts of events.

We should open to Him, we should ask Him why He became man, why He poured out His blood, why we came here and where we are destined to go. This is exactly why so many people do not want Him. So Christ sits out there in the wind and the rain, and Christ sits out there in the burning sun, right where we put Him today, because He troubles no one.

Man's free will is stronger today even than God. Never mind that tomorrow, when the curtain falls, God will place him where His justice requires. Today, though, man is strong. He blasphemes God, he blasphemes His Most Holy Theotokos, he blasphemes the Saints, he denies Him and denies everything, and even so God still feeds him, still gives him sunlight and air, lets him go off to the beach and do whatever he pleases, because God is good.

And it holds back before something in man's malice. Who was righteous when Christ came into the world? Name me one, apart from Abraham. Everyone was in sin. God shut up all men in disobedience, that He might have mercy on all, says Paul. There was no sinless man anywhere. And even so, He set all of that aside, moved in the depths of His compassion, and He came into the world and was sacrificed, so that everyone who believes in Him should not perish but have eternal life.

If you ever wish, go into a church with Orthodox iconography and make your way to the Prothesis, the table of oblation, where the priest performs the service of preparation in the morning. There, in the apse, you will see depicted the Utter Humility—Christ as He is portrayed in the icon called the Utter Humility. You will see Christ emaciated, with His inward parts protruding here. Some people who have not studied these things do not understand what Byzantine iconography teaches, so they misinterpret the iconographer and ask, “Why has he made His belly stick out?”

Those are the bowels of compassion toward man, and the iconographer wants to make them visible. That is all it is. It is like elsewhere, where our Most Holy Theotokos holds Him in her arm and His head is large. He made Him with a big head. But His head is not like mine or like yours, and that is what he wants to teach.

Even though the child is small, the head is large, because God is Wisdom. That is what he wants to teach. So these bowels of compassion, what God did for us, He did not do it for the sake of justice alone. Was there anyone pure? Was there anyone in the world who practiced righteousness? There was filth and stench, there was nothing more corrupt, just as today. We are getting close to the same condition as the years when Christ came.

Today's corruption, which keeps galloping forward, is reaching the level of the years when Christ came into the world. According to Saint Nikodemos, an angel went through the world and struck down all those who practiced the sin of Sodom on that very night when Christ was born.

And that same thing has been made into a god today. It is the one sin before which the guardian angel turns his eyes away. This abomination of desolation has been made into a god today, among women as well as men, not only men.

That is the age we are living in. That was the age back then too. And even so, His love set all of it aside and He came. That is the great thing. For God so loved the world. How much did He love it? So much that He gave His only-begotten Son.

And when He came, as Paul says, there was no righteousness in the world, and still He came. But man is called once again, just as Adam had been called. If Adam had been willing to keep His commandment, he would one day have come to theosis, he would have been counted worthy to eat also from the tree of life that stood in the middle of Paradise. If he had been willing to obey, that is, to fulfil the commandment, to keep on fulfilling it. Because God gave him one commandment, He did not give him nine hundred and ninety-nine. He gave him one. Nine hundred and ninety-nine yeses He said to him, and one no, and the man went with the no. And the same thing is said to us today.

The grace that is given to us at our baptism, the weapons that are given to us at our baptism, the pledge that is given to us at our baptism, all these things give us the strength to be able to do whatever is needed for us to be saved. And we do not do it.

What are we to do? When, at our Baptism, the priest seals our feet, our hands, our ears, and our eyes with Holy Chrism, what prayer does he pronounce over us? “That you may tread upon serpents and scorpions, and over all the power of the enemy.” He gives you power. That is why a person can do all things through Christ. Whoever cannot do them does not have Christ. And why does he not have Christ? Because he does not do what Christ says, and he does not want Christ.

People say, "Don't tell me about it, I don't want to hear it." There's some serious matter, and they don't want to discuss it. They're like people who are sick but won't go to the doctor to hear what's wrong with them.

And they die because of it, because they stay far away, outside the reach of the cure. Is that not utterly foolish, and satanic? A man who does not want to hear what his illness is, simply because he does not want to hear it, and the result is that he is lost.

The very same thing happens with the man who does not want to hear about the illness of his soul. He does not want to speak about it, he does not want it brought up, when in fact a man ought to have consolation. Whatever he may have done, there is consolation for him.

I had gone somewhere today, to a pilgrimage. And I heard a bishop who was speaking. And I remember a beautiful argument he brought forward to console people who have fallen into sin. He said, I will set two persons before you.

The prodigal son and Saint Mary of Egypt, a woman who had lived in corruption. The prodigal son was the most depraved of young men, and Saint Mary of Egypt the most corrupt of women. And yet, from the moment they said, “I have sinned,” everything changed.

This woman became a saint, and the prodigal son was restored; he entered the feast and sat down to eat the fatted calf. These words are comforting for us. We cannot simply say, “I am a sinner.” It makes no difference that you are a sinner. Who is without sin? Only One is without sin. The question is: do you want to stop being a sinner? That is the real question. And many people do not want to stop being sinners. They immediately put forward the satanic argument: “I cannot…”

“I can’t become good.” But that isn’t what you’re being asked — whether you can. If you could become good on your own, there would have been no reason for Christ to come into the world. Christ doesn’t ask a person whether they can; what He asks a person is this: do you want Me to make you good, do you want Me to cut off for you the thing you can’t cut off yourself?

There is a brother here with us tonight who used to smoke, and he simply could not give up cigarettes. And yet, when he went and made a prostration, a bow of repentance, before the Precious Cross, the very next day he gave up smoking. Another brother, who travels for his work, could not give up cigarettes either; for years I used to travel together with them. When he went and made his prostration at the church of the Prophet Elijah, he gave up smoking.

There was a priest, poor man, who has since died, a car ran him down outside, and it was a sign. He said to me, Dimitri, when I listen to you it burns my heart, you know I was born inside tobacco smoke, how am I to cut it out? I said, I don't know. Go to Saint John the Forerunner, I told him. You are a celebrant of the Liturgy. He has a great knife. Beg him to cut it out for you.

And when he went on a pilgrimage outing to the Great Cave Monastery at Kalavryta and found himself standing before the icon of our Most Holy Theotokos, one of the three icons of the Apostle and Evangelist Luke, he said, cut it out of me. And he threw the packets down from up there, and he cut the cigarette out.

When he came down, the priest beside him was smoking, and he says to him, Father George, I am choking. And the other answered, why is it that you are not smoking, Father Fotis? And he was astonished. He had asked the Most Holy Theotokos, and within seconds it was done. So you ask, and I ask, for that same strength, and say, whatever happens, however much I must be humbled, give me the strength to act. And has Christ ever failed to do it?

That is why we will be left without excuse on that day. And that is why He said those words over Jerusalem, as we read in the twenty-third chapter: how often I wanted to gather your children together, as a hen gathers her chicks under her wings, and you were not willing. Notice: not you were not able, but you were not willing. What did the Jews not see? What did they not witness? What miracles did they not see?

And they laid it all at the devil's door: by Beelzebul, the prince of the demons, they said, He casts out the demons. He has a demon, they said of Christ. Do you understand? Man does not want Christ. The moment a person is willing, everything follows. He did not come to force anyone, but to save; it is the one who wills who is saved. That is the whole issue: the power lies in the human will. He said the same thing to the Jews, as we read in John, chapter five, verse thirty-nine: search the Scriptures, He tells them, you read the Scriptures because you think that in them you have eternal life. Life is not inside there, He says; it is not the Scriptures. The One the Scriptures speak about, He is the life.

And these very Scriptures, He says, are the ones that testify about Me. And you are not willing to come to Me, so that you may have eternal life. I am eternal life, not the Scriptures. The Scriptures lead you to Me, who am the life. But you do not want to come to Me, and that is why you do not have eternal life.

You are not willing: and you are not willing to come to Me, that you may have life eternal. Exactly. So man does not want; he does not want Christ. The smell of the incense bothers him, he does not want the icon, he does not want anything that reminds him.

People today don't want the clergy, because the clergy remind them, and that reminder is a thorn in their side; so they make sure to tear them down. The devil pushes them to get the clergy out of the way, so that there is no one left to reprove them, no voice to convict them. They don't want them.

Instead of seeing in the spiritual father a man who stands between himself and God, because that is exactly what the clergy are for. Christ says: the one who rejects you, meaning you, the clergy, rejects Me, and the one who rejects Me rejects the One who sent Me. If only the Jehovah's Witnesses would hear that, if only the Protestants would hear it. Whoever rejects you rejects Me as well, because if you believe in Me you will also believe in those I have sent; and whoever rejects Me rejects the One who sent Me. They shut themselves out even from the God they claim to believe in, because it was He who sent Christ. To the degree that you reject Christ, you reject God; to the degree that you reject the clergy, you reject Christ. And this whole chain of responsibility falls onto our own shoulders, because no one can come to the Father except through Christ,

and no one can come to Christ except through the clergy. So when a person deliberately throws all this off, so that nothing will convict him, so that nothing will remind him of what is right, of the monastic habit, of the moral law, then what he has is a perversion.

He is simply the one who does not want. Christ came as a rescue rope, as I told you last time, a rope that the love of God lowered down and said: take hold of it and be saved. And people will not take hold. There is a story told, and it fits very well with what we are discussing right now: once a man went out to gather eggs, eggs from the birds that nested in the cliffs.

Each man would tie himself with a rope from the top and hang there, and take the eggs out of the nests along the rock face. But there was one nesting place where a great many birds went, set deep inside a hollow, right inside a cavity in the rock.

They were afraid of that spot, so they would not go there. They came from birds that nested in the cliffs..

Each man would tie himself from above with a rope and hang there, and take the eggs out of the nests along the rock face. But there was one nesting place where a great many birds went, set deep inside a hollow, right inside a cavity in the rock.

They were afraid of that place and would not go there. But one man decides to go down all the way to it. Down he goes, and down, and down, swinging on the rope, pushing off in that direction, until he found the way and jumped into the nest and gathered a good many eggs.

But once he was inside the nesting hollow, the rope he had tied around his waist slipped away from him.

You can understand what a desperate position he was in. The rope was still swinging, but little by little those swings were growing smaller. And there would come a moment when the rope would hang perfectly still, straight down of course, but far away from him, out of his reach.

As long as it was still swinging, he could jump and catch it. And in fact, at one moment he jumped, he caught it, and he was saved. Otherwise the birds would have eaten him, right there where he had gone to eat their eggs. That rope is Christ, and this is exactly what He does.

He swings there in front of us. If a person is willing, while that rope is still swinging, to take hold of it, he will be saved. But if he waits until the rope comes to rest and stops swinging,

And it stops swinging when a person is abandoned by grace — abandoned because they themselves first abandoned grace — or when they die. That is when this rope of salvation comes to a stop. A person must not play with the things that are not to be played with. With everything else they can play: they can play the stock market, the football pools, the lotteries, the markets and the trades, business dealings and so on. But with eternal life, let them not play. Because that is the one thing we do not gamble with.

It cannot be regained. Everything else a person may lose can possibly be recovered. Even if he loses his health, he may still recover it. But if he loses Christ, woe to him—his life has failed; it would have been better if he had never come into this world.

So pay close attention to this: do not put the blame on Christ, do not put it on the Church, on the clergy, on those who govern, on the Synod, on whoever else, not even on Satan. Do not shift the responsibility, our own responsibility, onto anyone else.

Don't even blame Satan, don't lay the responsibility on him and say that this is what he wants. I'm the one at fault. Satan lights the fire, yes — but we're the ones who gather the kindling. When we ourselves are unwilling, when I'm a barn full of straw, then Satan will set me alight.

But when I am the sea, Satan cannot set me on fire. So it depends on me what I will be, whether I become something Satan can handle. Satan does not force me. He nags at my nous, my spiritual intellect; he has the right to throw thoughts at me, to urge me on, to paint pictures inside my mind, even if I am out in the desert. But he does not have the right to impose anything on me.

Satan did not take Eve's hand and place it on the tree to pluck the fruit. He merely suggested it. And she, instead of keeping her intellect fixed on the commandment of the Creator, turned instead to the creature. From that moment on she was undone, and the consequences you yourselves know: by that unravelling of hers, even a God would come to be crucified.

If Satan on his own, by sheer force, had cut the fruit, struck her, pried open her mouth, put it in and made her swallow it, then God would have had no ground to punish her or to bring her to judgment. But precisely because she did it in complete freedom, that is why man is responsible.

God does not push a person into sin, nor does He make it hard for a person to leave sin behind. Gently, yet with real force, He points the way. He turns on a red light. A person has a conscience, a person has that inner turning, a person blushes, and so on.

But when Christ leaves a person entirely and the devil moves in, then the one who blushes is the bystander watching the sinner, not the sinner himself. That is how far things go. So a person has to examine himself and hold himself guilty for the state he has fallen into.

…and not to go looking for others to blame, shifting the responsibility onto them — which is exactly what the first-formed did, Adam and Eve: the one blamed the other, the other blamed back, and both of them blamed God. No. This, taken more broadly, is the spirit of what we said in closing in our last homily. That is, that He did not come to judge the world, but that the world might be saved through Him. A person should know that there is a medicine that costs nothing — an unmercenary remedy. No money, no selling the goat, no expenses, not a single drachma, nothing. A medicine that costs nothing and truly works, one that heals their soul and makes it fruitful for eternity. Today, as you know, there are illnesses where no matter how much a person spends, there is no cure. And even so, they don't give up. Of course, though…

Of course, now that he is about to die, he will go so far as to go out into the street and fall at someone's feet, saying that he will not give up. "I will fight, I will go abroad, I will spend whatever it takes, I will succeed, and so on, just so long as I get well." But here you get well without spending a single penny, and you will be made well, one hundred percent.

And still a person will not take that medicine, the medicine whose name is Christ. Would there be mental hospitals today if people believed in Christ? I ask you: would there be prisons today if people believed in Christ and actually made use of Christ? There would not. Would so many drugs be swallowed just so a person can fall asleep? People have lost their sleep, they cannot sleep. You understand what I am saying: people are demon-possessed, you know it, and even Christians take drugs in order to sleep. Is it permitted, is it not permitted? How shall I put it to you? These things simply do not belong together.

Christianity would have resolved these problems. But Christ is not present in people’s lives as He offers Himself to them. That is precisely why things are as they are. Would we have crime? Would we have all these things? We would not. But because people do not make use of Christ—this eternal, divine medicine—these things exist. In any case, Christ continues in verse 18 of the same chapter, saying the following.

Whoever believes in Him is not judged. He sent the Son of God into the world, that the world might be saved through Him. Whoever believes in Him is not judged, but whoever does not believe is judged already. Now when it says he is not judged, it does not mean he will not come to the judgment.

It means he is not condemned. Whoever believes in Him is not judged, that is, he is not condemned. He too will come to the judgment. Everyone will come to the judgment: the martyrs, the righteous, the Saints, all of them. Paul says it in the most compressed way at the end of the eleventh chapter of the letter to the Hebrews.

That is the passage where he speaks about how these people fought and prevailed, and how they were sanctified and bore witness as martyrs. And yet, he says, “they did not receive the promises” — they did not receive the prize — “because God had provided something better for us, so that they would not be made perfect apart from us.”

God, he says, has appointed in His plan one great day, on which He will crown them all, both those of the Old Testament and those of the New. “God having provided something better for us, that they should not be made perfect apart from us.” All those who fought the good fight—clothed in goatskins, living in caves, enduring saws, fires, and all the rest—will wait for us as well, so that on the great day appointed by God, His justice and judgments will be revealed.

Those who believe will not come there to be condemned. They will be judged, but they will not be condemned. He is not judged means he is not condemned. These are the second ones.

Firstborn of the Father and firstborn of the Mother, our Lord. So those who believed are not going to be condemned. Those who did not believe are judged already; they already stand under sentence. And the holy John Chrysostom gives an example and says this.

A man committed murder, and the court has not yet tried him. He is already a condemned man before he ever stands before the judgment.

And where does a person do this? Many people say, I have never even stepped on an ant, let alone committed murder. But if you have executed your own soul and sent it off to the devil and to Hell from this life already,

is there any greater crime than that? There is no greater crime.

The first thing that depends on you and on me, the thing I am called to give an account for, is not the life of other people. It is the life of my own soul, and where I will send it. So then, how is it that I have stood my own soul up three paces away and I am shooting at it, with deadly sins, with unbelief, with blasphemy, with a thousand and one other things?

Am I not a criminal?

When I do not want to hear anything about God, or when I insist on loving Him my own way and not the way He wants, am I not a criminal?

You hear people saying, I have not killed and I have not stolen. Which is the greatest sin, my beloved? Which is the greatest sin?

So, is sin murder? Is it theft, adultery, or fornication? What is sin? It is transgression.

It is the commandment of love. It does not say that murder is the great sin. Murder can be healed if there is love for God. But if there is no love for God, then it makes no difference that you have never killed anyone. You have already killed yourself. If I murder a hundred people, there is still room for me to be saved. If I murder my own soul, there is no room left for me to be saved. That is suicide. And this is why the Church will not receive such a person inside at all, not into the cemetery, and not even to give him the prayers to

Shall I send him? That is final. Yet other people—and many of us Christians—do not see this, neither as it takes place within ourselves nor in our relationship with our Lord. That is why we look upon our children as though they were deprived if we do not educate them, care for them, vaccinate them, protect them from every danger, take them out for fresh air, bring them somewhere for an outing, and so on. But we do not see them as souls, and so we carry around a mobile cemetery. So long as we have put the soul to death and it is spiritually dead, what use is the name Christian?

"You have a name that you are alive, but you are dead."

People know that there are such things as living corpses.

Or when someone asks you, how are things at home, you say, fine. What is fine about it? You have your health and you are living in fornication; your son has separated from the other woman; your daughter has left her husband; that other woman has taken the father of her children away; the husband comes home whenever he pleases. What is fine about that?

Are we talking about bodily health, or about spiritual health? There ought to be flags hanging at half-mast wherever there is no spiritual health. Wherever spiritual executions have taken place. Because there are homes that are dead in this respect.

They have the natural health that animals have, that birds and reptiles and fish have. But they do not have the spiritual health for which Christ came into the world. And that is the health which makes a person fruitful both for the things of this passing life and for the things eternal, because death, as we have said many times, is not the end but the beginning of another life, a life that has no end, and it is for that life that a person ought to be working.

For if you are going to believe in this world, it must not be in your own way, not in some higher power, not in some higher being, not in Jehovah and so on, but in the Son of God, Christ, the Crucified One, the Nazarene. It is in Him that you must believe.

If you do not believe in Him and in His Church, there is no salvation. All the kinds of faith that people invent for themselves lead only to Hell. Paradise is not ours to hand out; Paradise belongs to Jesus. All authority has been given to Me in heaven and on earth. He holds the keys. Take the keys, Peter, and act on My behalf. The keys, says the Apocalypse, He will keep in His own hands. I will go wherever He commands, and even if I want to go to Hell, I will not go to the Hell of my own choosing.

I will go where He sends me, He who holds authority over the dead and the living. As the immortal King. So these words are not ordinary words; they are eternal words. They are words that ought to grip a person and hold him.

And they should not let him sleep because of the rebuke of his conscience, but should bring him back. It says: “He who believes in Him”—in Christ—“is not judged”; he will not be condemned. “But he who does not believe is judged already”; he already stands condemned—he has failed. Only at the Judgment will he see how greatly he has failed.

Go up to the children these days, the ones who have passed their year and the ones who have not.

Did you pass, George? Yes. With what mark? I do not have it yet, but I know that I passed.

Did you pass, Niko? No, I failed. I fell far short; I do not know how many points I am missing. But the one who failed knows that he failed, and you see him looking downcast and ashamed. He tries to avoid being asked whether he passed.

You see the other one cheerful, playing outside and so on. He passed, but he does not know with what mark. When the report cards are handed out, then he will know with what mark he passed, and when they look at the papers, they will see by how many points the other boy failed.

Exactly this is what will happen at the Judgment. Those who were justified and succeeded will see on that day what mark of success they received. And those who failed will see, on that day, into what depths of Tartarus they are going. The one group is already being punished and the other is already enjoying, but they are not punished now as they will be punished after the Judgment, nor do they enjoy today as they will enjoy after the Judgment.

These are the elements of these two verses here. "Whoever believes in Him is not condemned, but whoever does not believe has already been condemned." His case has already been tried, the sentence already passed, "because he has not believed in the name of the only-begotten Son of God." It doesn't say he didn't believe in God, or didn't believe in the Panagia, the All-Holy Virgin, or didn't believe in the saints. Because if you believe in the Son of God, you will believe in the One who sent Him, you will believe in His All-Holy Mother, and you will believe in the martyrs, who poured out their own blood for the blood and for the name of this Christ.

If you don't believe in Christ, who is the foundation, the driving force, the starting point, then you won't believe any of those other things either. Or you'll believe them in your own way, and then it isn't faith from the Holy Spirit, but merely human faith, which leads only to hell, as I said, and not to paradise.

And this is the judgment, that the light has come into the world, and men loved the darkness rather than the light. This is what I was telling you earlier. They do not want to hear about virginity. They do not want to hear about self-control.

People do not want to hear about purity. People do not want to hear about honesty. They do not want to hear about the virtues, the things that spiritual people have and that even the angels have. They do not want to hear about them.

The Light of the world has come. When the light comes, all the evil deeds of the night are exposed. You see, every evil deed is done in secret, hidden away, without light, with no other eye to see or ear to hear. All evil deeds, all injustices, and all wicked schemes are carried out in secret.

Christ comes and shines His light; and when He shines that light, the lie cannot stand, dishonor cannot stand, corruption cannot stand. It's like cockroaches: the housewife walks in and turns on the light, she sees the cockroaches, and off they run. They can't stand there in the light. In the dark they were having a fine time, wandering about wherever they pleased; but the moment the light came on, they hid.

That is what the Gospel does. That is who Christ is. He comes and He reproves a person, He reminds him of the right road, and the person does not want Him, does not want to listen to Christ, as I told you a moment ago, because Christ exposes his lawless way of life.

From the moment a person begins to sin, he thins out his churchgoing, he thins out his visits to his spiritual father, he thins out Holy Communion, and he goes looking for excuses to cover up his filth.

But all of these are artificial clouds put there by Satan, and they only cover things for a while. Afterwards he pulls the cover off and exposes the person. You will have heard the saying about Satan: when he has led someone into sin, he covers him, they say, with a bedsheet.

But afterwards, they say, he takes out a whistle and blows it, and he pulls the sheet off and exposes him. Tell me, which sin has ever stayed covered and was never brought to light? Tell me. And which person was not humiliated in the very place where he did not want to be humiliated?

Yet he does not fear God. He has no fear of God at all. For him, God is not everywhere present. Look how he manages to pull off the scheme and cover it up, keeping it hidden from the prosecutor, from the eyes of his wife, of her husband, from the world, and so on.

For him, God simply does not exist. But how many of them, tell me, actually stayed covered up? God covered them, and covered them, and covered them again. He fed them carob husks, the pods the prodigal son ate with the pigs. They took the sweetness, the dishonour, the pleasure that lasts only a moment. And after that, they were put in the fire and roasted.

Tony drew them out and exposed them, and they changed neighborhoods, changed cities, crossed borders, and went to the telephone company to have their numbers made unlisted, so that they might disappear from human sight. But God? They have no fear of God. They do not care whether God sees them or judges them. They do not believe in such things, yet they are afraid of people. These great beasts, who once held everyone in their grip, are now afraid of the people. So why are you ashamed here?

He is not ashamed before people either, though he takes people into account, he wants people to think well of him, so he is careful about that. And this is exactly what the text is saying here. Christ says that light has come into the world. The first light that God casts, the first thing He illumines, is the two first commandments.

The first is: increase and multiply. And the second is the life that God gave him. These are two talents, as we have spoken and written about the talents. And God shines His light on them and says: the life you have is from Me.

And your purpose is to increase and multiply in the world, in My way, according to My manner. The first light, then, is the purpose for which a human being is on this earth. No one came into this earth to steal or to seize, to break up marriages or to live dishonourably.

No, he did not come into the world for that. He will give an account to God one day. That is the first light already given. But because a person sins, God shines the light of another verse on him. And He says to him: whoever believes in Me has eternal life.

Because on your own you cannot stand upright, but I will hold you up. I have come as a saving medicine for you, so that in your fall you may rise again, holding on to Me. This is the light. When a person says, my Christ, illumine my darkness, he is not talking about head knowledge. When there is spiritual darkness, knowledge is a two-edged knife.

It is a double-edged sword. Nothing can produce a greater criminal than someone who knows a great deal but does not have Christ to enlighten him—showing him where to apply that knowledge, who grants the gift of learning, and what its purpose is. It is a double-edged sword, both for him and for those around him, as you know and can see. The Light, then, came into the world to enlighten man and show him the way, just as He illumined the Hebrews in the wilderness.

With His own searchlight shining down on them from above, and with the cloud by night — because of course they had no electrical installations out there. For forty years He gave them light, and for forty years He covered them over, so that the sun would not burn them. He lit up the road ahead of them and led them on to the land of promise, the Promised Land.

This is exactly what Christ does in the world today. This is what He does through His Church, this is what He does through His Mysteries, this is what He does through those who preach. This is what He does through the miracles worked through the Saints and through the Theotokos.

This is what He does through His Gospel. This is what He brings back to our remembrance. This is what He cries out through the conscience — except in those who have put their conscience to death, so that it no longer works in them. This is what He cries out. And He convicts a person of sin.

But time does not allow us to go on. We will stop here, and God willing, we will say a few more words next time, so that we can take in the whole thought of this chapter, which matters so much to us, and especially in our own days. Amen.

Κυρίως, από εκεί που μείναμε την τελευταία φορά, θα ενθυμείσθε ότι μιλήσαμε εξαιτίας της συναντήσεως του Κυρίου μας με τον Νικόδημον. Και από εκεί ανέκυψε, ούτως ειπείν, μια συζήτηση και μια διδασκαλία, η οποία είναι αναγκαίο ενίοτε να βγαίνει στην επιφάνεια.

Φάνια, γιατί πολλοί από εμάς δεν διαβάζουν το Ευαγγέλιο και δεν γνωρίζουν τι μας περιμένει. Μέσα, λοιπόν, σε αυτή τη διδασκαλία, μεταξύ Κυρίου μας και Νικοδήμου, μάθαμε ότι ο άνθρωπος αναγεννάται δι’ ύδατος και πνεύματος και είναι ανάγκη να διατηρήσει την αναγέννησή του. Μια οποιαδήποτε ζωή του ανθρώπου, φυσική, από τη μητέρα του και τον πατέρα του, δεν τον παρουσιάζει σίγουρα

Βασιλεία των Ουρανών.

Χρειάζεται ο άνθρωπος να γεννηθεί εξ ύδατος και Πνεύματος, όχι από πατέρα και μητέρα μόνο. Και μας είπε ότι ο σαρκικός άνθρωπος είναι σαρξ, ενώ ο πνευματικός είναι πνεύμα. Αυτή η αναγέννηση γίνεται εν τη Εκκλησία του Χριστού και διατηρείται με τα μυστήρια.

Αυτό που αναγεννά το μυστήριο τον άνθρωπο και από σαρκικόν τον κάνει πνευματικό, είναι το βάπτισμα. Αυτό που διατηρεί τον αναγεννημένο άνθρωπο είναι η Θεία Κοινωνία. Είναι μια απάντηση μάλιστα σε πολλούς χριστιανούς οι οποίοι θρησκεύουν με τον τρόπο τους.

Εκκλησιάζονται και δεν κοινωνούν. Οι άνθρωποι αυτοί δεν μπορούν να διατηρήσουν σωστά την αναγέννησή τους, εφόσον δεν κοινωνούν. Όπως τη μητέρα, καθιστά το παιδί έχει κίνδυνο όταν το γέννησε μα δεν το τρέφει, έτσι ακριβώς και ο άνθρωπος ο οποίος ανεγεννήθη εκ της κολυμβήθρας, της πνευματικής αυτής μητρός, μα δεν τρέφεται, είτε από πρόληψη, είτε διότι θέλει να αμαρτάνει ακόμη, είτε από άγνοια, είτε από ευλάβεια, δεν ξέρω από ποιο λόγο.

Πάντως, όπως είπα και επαναλαμβάνω πάντοτε, από την πλευρά του Χριστού μας εξεπήγασαν δύο μυστήρια, αίμα και ύδωρ, η Θεία Κοινωνία και το βάπτισμα. Είναι απαραίτητα λοιπόν και στενά συνδεδεμένα αυτά. Και ας φροντίσουμε, μη μας πλανά ο Σατανάς, ότι μπορούμε κατά κάποιον άλλο τρόπο να σωθούμε. Η Θεία Κοινωνία να πυκνωθεί. Αν ήταν μία να γίνει δύο, αν ήσαν δύο να γίνουν πέντε, αν ήσαν πέντε να γίνουν δέκα, αν ήσαν δέκα να γίνουν εκατό, διακόσιες, κάθε ημέρα ει δυνατόν. Τότε μόνον ο άνθρωπος θα περιμένει σωτηρία. Διαφορετικά να μην περιμένει σωτηρία, διότι το αίμα του Ιησού Χριστού είναι αυτό που καθαρίζει ημάς από πάσης αμαρτίας. Σε αντίθεση με όλα τα αίματα που λερώνουν, το αίμα του Ιησού Χριστού είναι αυτό που καθαρίζει ημάς από πάσης αμαρτίας.

Είναι απαραίτητο στοιχείο σωτηρίας το θέμα της Θείας Κοινωνίας. Εν πάση περιπτώσει, στο δεύτερο μέρος, αν ενθυμείσθε, ήρθαμε σε ένα σημείο εκεί συγκεκριμένα που λέγει ότι «Ήρθε ο Χριστός στον κόσμο, ίνα πας ο πιστεύων εις αυτόν μη απόληται, αλλ' έχη ζωήν αιώνιον».

Ου γαρ απέστειλεν ο Θεός τον Υιόν αυτού εις τον κόσμον ίνα κρίνη τον κόσμον, αλλ' ίνα σωθή ο κόσμος δι' αυτού. Και εδώ είναι δύο πράγματα τα οποία επίσης διαφεύγουν και τα επαναλαμβάνω. Είναι εκείνο το οποίο ζητούν πολλοί, εκδίκηση. Ο Θεός δεν ήρθε να κρίνει τον κόσμο.

Κατά συνέπεια μη ζητάς εκδίκηση.

Και επίσης δεν ήρθε να σώσει τον κόσμο, αλλά να σωθεί ο κόσμος δι' αυτού.

Δι' αυτού, διότι αν ήρθε το να σώσει γενικά τον κόσμο, παρότι ήρθε να σώσει τον κόσμο, δεν το λέει όμως. Λέει ότι «ουκ ήλθον», λέει, δεν ήρθε να κρίνει τον κόσμο, αλλά ίνα σωθεί ο κόσμος δι' αυτού. Δηλαδή αυτός έγινε το σωτήριο μέσον, αλλά θα πρέπει να θελήσει και ο άνθρωπος, να θελήσει και ο άνθρωπος για να σωθεί. Εάν δεν θελήσει ο άνθρωπος, δεν θα μπορέσει να σωθεί. Και είναι εκείνο που πάντοτε λέμε.

Αυτό που λέμε: «Ιδού, έστηκα επί την θύραν και κρούω. Εάν τις ακούσει και ανοίξει, εισελεύσομαι εις αυτόν». Ακούσει και δεν ανοίξει, ή δεν ακούσει και δεν ανοίξει, δεν εισέρχεται ο Χριστός εις αυτόν. Δηλαδή θέλει απαραιτήτως το θέλω του ανθρώπου.

Γι' αυτό πολλοί άνθρωποι, παρότι τρέχουμε μαζί, εντούτοις δεν ταξιδεύουμε μαζί. Δεν είμαι θα δηλαδή το ίδιο ίσος Διότι ο ένας θέλει λιγότερο από τον άλλον. Ο ένας προσπαθεί λιγότερο από τον άλλον. Και εκεί ο Θεός δίνει του καθενός κατά αναλογία, δηλαδή εφαρμόζεται εκείνο που λέγομεν η δοξολογία.

Γένοιτο, Κύριε, τὸ ἔλεός σου ἐφ’ ἡμᾶς, καθάπερ ἠλπίσαμεν ἐπὶ σέ. Όσο δηλαδή ετοιμάσαμε, ευχαριστούμε, όσο συγχωρήσαμε, όσο ταπεινωθήκαμε, όσο εργαστήκαμε και καθαρίσαμε το δοχείο, τόσο να μας δώσει. Είναι άνθρωποι οι οποίοι απλώς θρησκεύουν με τον τρόπο τους.

Θρησκεύω μα δεν νηστεύω, θρησκεύω μα δεν κάνω παιδιά, θρησκεύω μα δεν πάω στην εκκλησία, θρησκεύω μα δεν εξομολογούμαι, θρησκεύω μα δεν κοινωνώ. Αυτός είναι ένας τρόπος που ξεγελιέται ο άνθρωπος από το σατανά και νομίζει ότι κάτι κάνει.

Όσο ο άνθρωπος αν θέλει να αγωνιστεί θα έχει μεγάλη πρόοδο στο χριστιανισμό. Γι' αυτό είπε ότι η Βασιλεία των Ουρανών βιάζεται και βιασταί αρπάζουσιν αυτήν. Βιάζεται η Βασιλεία των Ουρανών. Ο Παύλος λέγει ταυτοχρόνως ότι θα φτάσουμε μέχρι αίματος να αντισταθούμε στον Σατανά.

Εμείς δεν αντιστάμεθα, ενδίδομεν, παραδιδόμεθα. Ό,τι μας υποδείξει, ό,τι μας ελκύει, ό,τι μας προβάλλει, το βάλουμε και αυτό μέσα. Και στο σπίτι, και στη ζωή, και στο μάτι, και το χέρι, και τα πάντα. Κατά συνέπεια, δυσκολεύουμε τη χάρη. Ήρθε λέει λοιπόν, ή να σωθεί ο κόσμος δι' αυτού. Να τον χρησιμοποιήσει ο κόσμος, σαν διδάσκαλο, σαν δύναμη, σαν χάρη, για να σωθεί. Εάν δεν τον χρησιμοποιήσει, δεν θα σωθεί.

Αν θέλετε απλούστερα, είναι ένα φάρμακο σωτήριο ο Χριστός, αλλά αυτό το φάρμακο σώζει, εάν όμως παρθεί ακριβώς όπως λέγει η συνταγή. Το να πάρει ένας άνθρωπος ένα φάρμακο, κάθε στιγμή θα πρέπει να το παίρνει καθημερινά για να διατηρήσει τη ζωή του.

Και το πάρει εφάπαξ αυτός και την άλλη μέρα δεν το πάρει, δεν θα έχει έτσι. Εάν πρέπει να το παίρνει λίγο-λίγο, όπως λέει ο ιατρός, και αυτός θα πάρει μια και θα το ρίξει κάτω, δεν θα έχει τα αποτελέσματα.

Εάν θα του έχει πει να το πάρει με γεμάτο το στομάχι, και αυτός θα πάρει το πρωινό με γυμνό, το στομάχι άδειο, θα έχει τα αντίθετα αποτελέσματα. Αυτό είναι κάτι που συμβαίνει σε εμάς τους κενούς. Το χρυστό το παίρνουμε, όπως δεν ο καθένας εξυπηρετείται.

Όχι όπως αυτός προσφέρεται, αλλά όπως του καθενός του ταιριάζει, όπως τον βολεύει. Α, βρεθήκαμε σε σπίτι σήμερα και έχει φαγοπότι, Τετάρτη, θα φάνε, άσε τον Χριστό. Στην άλλη μέρα δεν χάθηκε ο κόσμος, επί παρεκκλίναμε, έξω ο Χριστός.

Α, ήρθε ξένος, πρέπει να μαγειρέψουμε κάτι σήμερα, βγάλε τον Χριστό απ' έξω γιατί έχουμε ξένο σήμερα. Δεν μπορεί, δεν μπορεί ο Χριστός να μπαινοβγαίνει για το χατίρι το δικό μας. Κατά συνέπεια μόνοι μας δεν επιτρέπουμε να γίνει η κυριαρχία μέσα μας.

Πολλές φορές, ομιλώ για το θέμα αυτό της πράξεως, δηλαδή θα το δείξεις και στον Χριστό και στον κόσμο και στον εαυτό σου, και στον εαυτό μου θα το δείξω, εάν πράττω αυτά που λέγει ο Χριστός. Έθιξα το θέμα του φαγητού, παραδείγματι.

Δεν ξέρω αν είναι μεταξύ μας ένας αδελφός, ο οποίος δεν θέλει να καταλάβει ότι θα πρέπει ο άνθρωπος να νηστεύει, κατ' εξοχήν Τετάρτη και Παρασκευή και τις Τεσσαρακοστές.

Στην Πατρολογία υπάρχει μέσα στον βίο του Αγίου Παχωμίου ένα περιστατικό, το εξής. Κηδεύανε κάποιον και πίσω από το φέρετρο επήγαιναν δύο άγγελοι. Το είδε ο Παχώμιος και ερώτησε τον Θεό: «Τι είναι οι δύο άγγελοι που πηγαίνουν;»

Και ποια ήταν η απάντηση; Ο ένας άγγελος είναι της Τετάρτης και ο άλλος της Παρασκευής. Είναι οι δύο άγγελοι της νηστείας και διότι αυτός ο άνθρωπος κρατούσε την Τετάρτη και την Παρασκευή, οι Άγγελοι τον συνοδεύουν εις τον τάφο.

Χθες έλαβα μια επιστολή από τη Λακωνία, από έναν που μου γράφει δύο θαύματα. Ένα του το έκαμε ο Χριστός τα Χριστούγεννα, τη νύχτα, τα μεσάνυχτα, που τον είχαν για θάνατο οι γιατροί και εγκαταλελειμμένους, και ένα άλλο του το έκαμε ο Άγιος Νεκτάριος.

Όταν τον επισκέφθηκε τη νύχτα της γεννήσεώς του ο Χριστός, η πρώτη λέξη που του είπε ήταν η εξής: «Γιατί δεν νήστευες Τετάρτη και Παρασκευή από το κρέας και το ψάρι; Και γιατί δεν νήστευες τις σαράντα μέρες; Θα σε κάνω καλά, αλλά θα νηστεύεις».

Διαφορετικά θα τιμωρηθείς. Δεν τα έφτιαξε ο Θεός όλα αυτά τα αγαθά να τα μεταλαμβάνουμε; Και εντούτοις του δίδει εντολή: γιατί δεν απείχες;

Δεν νηστεύεις, γιατί δεν ξεχωρίζεις τις δυο μέρες αυτές. Λες: «Χριστούλη μου, 12 παρά 10 απόψε γεννιέσαι. Αυτοί με έχουνε για θάνατο. Τι θα με σώσει;» «Θα σε σώσω εγώ, αλλά έχω δώσει εντολές εγώ να τις πραγματοποιείς. Όταν δεν τις πραγματοποιείς, δεν πρέπει να με καλέσεις». Τώρα, η άγνοια τού καταλογίζεται, του ανθρώπου. Και πώς ο Χριστός μας ενήργησε, δεν είναι δική μου δουλειά. Δική μου δουλειά είναι απλώς να σας το μεταφέρω. Και όποιος θέλει, έχω στοιχεία να αλληλογραφήσει μαζί μου.

Ευχή μαζί της. Δεν είναι λοιπόν αρκετό να θέλει ο Θεός να σώσει τον άνθρωπο, αλλά θα πρέπει και ο άνθρωπος να θέλει να σωθεί. Ο Χριστός κατά διαφόρους τρόπους χτυπά την πόρτα του ανθρώπου. Όταν ο άνθρωπος δεν θελήσει να ανοίξει και όλα τα θεωρεί συμπτωματικά και κατασκήσει και ξελογωθεί κ.λπ.

Είπα, τότε είναι φυσικό να μην έχει καμιά επίδραση ο Χριστός επάνω του.

Οι παπικοί έχουν μια εικόνα, την οποίαν υιοθετούν και οι προτεστάντες. Και εμείς οι Ορθόδοξοι την έχουμε πάρει από αυτούς. Είναι η εικόνα αυτή που παρουσιάζει το Χριστό και χτυπάει σε μια πόρτα απ' έξω.

Η εικόνα αυτή είναι εμπνευμένη από το γάμμα κεφάλαιο της Αποκαλύψεως, τον στίχο εικοστό, εκεί που λέγει ότι «Ἰδοὺ ἕστηκα ἐπὶ τὴν θύραν καὶ κρούω».

Εάν της ακούσει τη φωνή μου και ανοίξει, εισελεύθω να είστε αυτό.

Η θύρα αυτή είναι η καρδιά του κάθε ανθρώπου, είναι η ψυχή του κάθε ανθρώπου. Δεν έχει αυτό το πόμολο να ανοίξει, το έχει από μέσα το πόμολο. Αν θέλει ανοίγει ο άνθρωπος στο Χριστό, πολλοί δεν του ανοίγουν, δεν θέλουν να τον ακούσουν, δεν θέλουν τη συμβουλή του, ούτε αυτού, ούτε της Παναγίας Μητέρας του, ούτε των Αγίων, δεν θέλουν τη συμβουλή του, διότι τους ελέγχει.

Όπως η κόρη δεν θέλει τη μητέρα, που της λέει μη το ένα και μη το άλλο, και είναι ο υπ' αριθμόν ένα εχθρός της. Όπως ο γιος δεν θέλει τον πατέρα, τον βλέπει σαν εχθρόν, διότι του αντιστρατεύεται στη σάρκα του, στο εγώ του, στις αταξίες του.

Και τον έχει εχθρόν, έχει γενικά ο άνθρωπος, δεν θέλει τον Χριστό, διότι του ελέγχει την παράνομη ζωή. Δεν τους συμφέρει, τα σαρκικά, τα κοσμικά, τα συμφεροντολογικά, τα κατ' ανάγκην αμαρτήματα.

Αυτός όμως έχει την υπομονή να χτυπάει, αλλά δεν προσέχουν, θα φέρουμε ορισμένα περιστατικά στη ζωή τους, και τόσο έχουν μπλέξει με τις δουλειές τους τις κοσμικές και σαρκικές και έχουν πιστεύσει τόσο ότι ήρθαν για να ζήσουν και δεν ήρθαν για να πεθάνουν, που δεν ακούν τίποτα.

Όλα τα έχουν δικαιολογημένα, και ενθυμούμαι που διάβαζα κάπου την περιέργεια ενός μικρού. Τον είχε πάρει ο πατέρας του από το χέρι και πήγαιναν στην αγορά. Και πέρασαν από ένα μέρος που υπήρχαν εικόνες· μεταξύ των εικόνων υπήρχε και μια μεγάλη εικόνα του Κυρίου μας, που χτυπούσε σε μια πόρτα απ’ έξω. Ερώτησε ο μικρός ποιος είναι αυτός· δεν ήξερε ο πατέρας να του πει ότι είναι ο Χριστός.

...ο Χριστός. Επ’ αυτήν την περιπτώσει, κάποτε, λέει, είχε πάει μια βόλτα. Πήγανε, κάμαν τη δουλειά τους και, έπειτα από μισή ώρα, ξέρω εγώ, ό,τι και λοιπά, ξαναανέβαιναν από το ίδιο δρομάκι. Ο μικρός ξαναρίχνει το βλέμμα του εκεί που είχαν περάσει. «Και», θα λέει, «παπά, ακόμη δεν ήρθαν αυτοί;» είπε ο μικρός. Και απήντησε ο παπάς και είπε: «Ε, θα έχουν δουλειά μέσα. Θα ’ναι στην κουζίνα, δεν ξέρω πού θα ’ναι, και δεν ακούνε που τους χτυπάει απ’ έξω», και προχώρησαν στον δρόμο, αν το πάρει κανείς.

Αν το πάρει κανείς αυτό να το βάλει έτσι, εκεί που πρέπει δηλαδή, και να δώσει τη σωστή απάντηση πολλοί από εμάς. Είμαστε μέσα στην κουζίνα ή στο κρεβάτι ή στο δεκατά ή σε ξέρω πού, στη μοδίστρα ή στον καθρέφτη μπροστά και κοιτάμε τις γραμμές μας, και δεν θέλουμε να ακούσουμε το Χριστό που χτυπάει απέναντι με διάφορα περιστατικά.

Να του ανοίξουμε, να τον ρωτήσουμε γιατί έγινε άνθρωπος, γιατί έχυσε το αίμα του, γιατί ήρθαμε εδώ εμείς και για πού προοριζόμαστε. Γι' αυτό ακριβώς πολλοί άνθρωποι δεν τον θέλουν. Και κάθετο Χριστός εκεί στο ανεμόβροχο, και κάθετο Χριστός απέκτως ο Λιοπύρης, εκεί που τον τοποθετούμε εμείς σήμερα, γιατί δεν επιλιάζει κανέναν.

Το αυτεξούσιον του ανθρώπου είναι δυνατότερο και από το Θεό σήμερα. Αδιάφορος αν αύριο, όταν πέσει η αυλαία, θα τον τοποθετήσει εκεί που πρέπει η δικαιοσύνη του. Σήμερα όμως είναι δυνατός ο άνθρωπος και τον βλαστημεί το Θεό και την Παναγία του βλαστημεί και τους Αγίους βλαστημεί και τον αρνείται και τα πάντα, και εν τούτοις τον τρέφει και ήλιο του δίδει και αέρα, στα μπάνια θα πάει και τα πάντα του θα κάνει, γιατί είναι αγαθός ο Θεός.

και δένει κάτι από την καχία του ανθρώπιου, ποιος ήταν λύσεως όταν ο Χριστός ήρθε εις τον κόσμο, πείτε μου έναν για το αβραάμε ξερουμένο, όλοι είναιθα εν αμαρτία, συνέκυνε της πάντας της απίθιαν ή να της πάντας ελεήσει λέγει ο Παύλος, δεν υπήρχε άνθρωπος αναμάρτητος και τούτοις τα μέρια σε όλα και αποσπλάχνα εις τηρμόν κινούμενος ήρθε εις τον κόσμο και θυσιάστη, ώστε πάστω πιστεύων εις αυτόν μία απόλυτε αλέξη ζωή αιώνια.

Πηγαίνετε, εάν θέλετε ποτέ, σε μίαν εκκλησία που έχει αγιογραφία ορθόδοξη, και πηγαίνετε στην πρόθεση, εκεί που κάνει την πρόθεση ο ιερεύς το πρωί. Εκεί, στην κόγχη, θα δείτε το μέσα μέρος έχει την Άκρα Ταπείνωση, το Χριστό που λέγεται Άκρα Ταπείνωση και θα δείτε το Χριστό όπως είναι σκελετωμένο, τα σπλάχνα του εδώ να είναι πεταχτά έξω και ορισμένοι αδιάβαστοι δεν γνωρίζουν τι διδάσκει η Βυζαντινή Αγιογραφία δι' αυτό παρεξηγούν τον Αγιογράφο, τι την έβγαλε την κοιλιά του έξω;

Είναι τα σπλάχνα των οικτιρμών προς τον άνθρωπο αυτά και θέλει να τα καταδείξει ο Αγιογράφος. Αυτό είναι. Όπως αλλού που το κρατάει η Παναγία μας στο χέρι και είναι μεγάλο το κεφάλι του. Ήταν ένα μεγάλο κεφάλι που του έκανε, μα δεν είναι σαν το δικό μου και σαν το δικό σου το κεφάλι αυτού, αυτό θέλει να διδάξει.

Παρότι είναι μικρό, είναι μεγάλο κεφάλι γιατί ο Θεός είναι η Σοφία, αυτό θέλει να διδάξει. Αυτά λοιπόν τα σπλάχνα των οικτιρμών, αυτό που έκαμε ο Θεός για μας δεν το έκανε για τη δικαιοσύνη μόνο, γιατί υπήρχε κανένας καθαρός, υπήρχε κανένας που έκανε δικαιοσύνη στον κόσμο, βρώμα και δυσωδία υπήρχε, δεν υπήρχε πιο φαύλος όπως και σήμερα, φτάνουμε περίπου στα χρόνια τα ίδια που ήρθε ο Χριστός.

Η διαφθορά η σημερινή και αυτή η οποία καλπάζοντας προχωρεί φτάνει στα χρόνια τα οποία ήρθε ο Χριστός στον κόσμο. Κατά τον Άγιο Νικόδημον περιήλθε άγγελος και εφόνευσε όλους τους αρσενοκοίτας το βράδυ εκείνο που εγεννήθη ο Χριστός.

Πράγμα το οποίο σήμερα έχει θεοποιηθεί και είναι η μόνη αμαρτία κατά την οποία ο άγγελος φύλαξ αποστρέφει τα βλέμματά του. Το βδέλυγμα αυτό της ερημώσεως σήμερα έχει θεοποιηθεί μεταξύ θηλυκών και αρσενικών, όχι μόνο αρσενικών.

Είμαστε σε μια τέτοια εποχή. Τέτοια εποχή ήταν και τότε. Και εντούτοις, τα μέριασε όλα η αγάπη του και ήρθε. Αυτό είναι το μεγάλο πράγμα. Ούτως ηγάπησεν ο Θεός τον κόσμον. Πόσο τον ηγάπησεν; Ώστε τον μονογενή του Υιόν έδωσε.

Και όταν ήρθε, όπως λέει ο Παύλος, δεν υπήρχε δικαιοσύνη στον κόσμο και εντούτοις ήρθε, αλλά ο άνθρωπος καλείται και πάλι, όπως ο Αδάμ είχε κληθεί, αν ήθελε να εφαρμόσει την εντολή του, να θεωθεί μίαν ημέρα, να αξιωθεί να φάγει και εκ του δένδρου της ζωής που υπήρχε στο κέντρο του παραδείσου, Αν ήθελε να υπακούσει, δηλαδή να πληροί, να πληροί την εντολή μου, γιατί μία εντολή του έδωσε, δεν του έδωσε 999, μία εντολή του έδωσε, 999 ναι, ναι του είπε και ένα όχι, κι αυτός πήγε με το όχι, το ίδιο του λένε και εμάς σήμερα.

Η Χάρις η οποία μας δίδεται στο βάπτισμά μας, τα όπλα τα οποία μας δίδονται στο βάπτισμά μας, ο Αρραβών ο οποίος μας δίδεται στο βάπτισμά μας, όλα αυτά τα πράγματα μας δίνουν δύναμη να μπορούμε να τα πράξουμε ό,τι πρέπει για να σωθούμε και εμείς δεν τα πράττουμε.

Τι θα πράττουμε; Όταν σφραγίζει τα πόδια μας, τα χέρια μας, τα αυτιά μας, τα μάτια μας με το μύρο την ώρα του βαπτίσματός μας, τι ευχές μας δίνει; «Του πατείν επί όφεων και σκορπίων και επί πάσης της δυνάμεως του εχθρού». Σου δίνει δύναμη. Γι' αυτό ο άνθρωπος τα πάντα μπορεί με τον Χριστό. Εκείνος που δεν τα μπορεί δεν έχει τον Χριστό. Και γιατί να μην τον έχει τον Χριστό; Δεν πράττει ό,τι λέει ο Χριστός και δεν τον θέλει τον Χριστό.

Οι άνθρωποι λέγουν, «Μη μου το λες, δεν θέλω να το ακούω». Έχει μια περίπτωση σοβαρή, δεν θέλει να τη συζητήσει. Είναι σαν τους ανθρώπους που είναι άρρωστοι, αλλά δεν θέλουν να πάνε στον ιατρό να ακούσουν την αρρώστια τους.

Και πεθαίνουν εξ αιτίας, ότι μένουν μακριά έξω της θεραπείας. Δεν είναι πολύ κουτό και σατανικό; Ο άνθρωπος που δεν θέλει να ακούσει την αρρώστια του, γιατί δεν θέλει να την ακούσει και το αποτέλεσμα είναι να χαθεί ο άνθρωπος.

Το ίδιο συμβαίνει και με τον άνθρωπο ο οποίος δεν θέλει να ακούσει την αρρώστια της ψυχής του. Και δεν θέλει να μιλήσει τέτα τέτοιο το πληθό Πως ο άνθρωπος πρέπει να έχει παρηγορία. Οτιδήποτε κι αν έχει κάνει, ο πληθός θα έκταξε το πληθύνσιο

Είχα πάει κάπου σήμερα σε ένα προσκύνημα. Και ήκουσα έναν επίσκοπο ο οποίος ομιλούσε. Και θυμούμαι ένα ωραίο επιχείρημα που έφερε να παρηγορήσει τους ανθρώπους οι οποίοι έχουν πέσει στην αμαρτία. Λέει, θα φέρω δύο πρόσωπα μπροστά.

Έναν άσωτο υιό και μια οσία Μαρία την Αιγυπτία, διαφθαρμένη γυναίκα. Ο μεν άσωτος υιός, ο πιο φαύλος νέος, η δε οσία Μαρία η Αιγυπτία, η πιο διαφθαρμένη γυναίκα. Εν τούτοις όμως, από τη στιγμή που είπανε «ήμαρτον», τα πράγματα άλλαξαν.

Η γυναίκα αυτή έγινε Αγία και ο άσωτος απεκατεστάθη και εισήλθε και στον μόσχο τον σιτευτόν εκάθισε. Είναι παρηγορητικά αυτά τα λόγια για εμάς. Δεν μπορούμε να πούμε: «Εγώ είμαι αμαρτωλός». Δεν παίζει κανένα ρόλο αν είσαι αμαρτωλός. Ποιος είναι ο αναμάρτητος; Ένας είναι ο αναμάρτητος. Το θέμα είναι: θέλεις να σταματήσεις να είσαι αμαρτωλός; Αυτό είναι το θέμα. Και πολλοί δεν θέλουν να σταματήσουν να είναι αμαρτωλοί. Προβάλλουν αμέσως το σατανικό επιχείρημα: «Δεν μπορώ να...»

Δεν μπορώ να γίνω καλός. Μα ούτε αυτό ερωτάσαι, εάν μπορείς. Αν μπορούσες μόνος σου να γίνεις καλός, δεν υπήρχε λόγος ο Χριστός να έρθει στον κόσμο. Ο Χριστός δεν ρωτάει τον άνθρωπο αν μπορεί· αυτό που ρωτάει τον άνθρωπο είναι: θέλεις να σε κάνω εγώ καλόν, να σου κόψω εγώ αυτό που δεν μπορείς να το κόψεις εσύ;

Εδώ είναι ένας αδελφός μαζί μας απόψε, ο οποίος εκάπνιζε, δεν μπορούσε να το κόψει το τσιγάρο. Και εν τούτοις, όταν πήγε και έβαλε μετάνοια στον Τίμιο Σταυρό, την άλλη μέρα το έκοψε το τσιγάρο. Άλλος αδελφός, ο οποίος ταξιδεύει, δεν μπορούσε να κόψει το τσιγάρο· χρόνια πήγαινα μαζί με αυτούς. Όταν πήγε και έβαλε μετάνοια στην Προθυπηλία, το έκοψε το τσιγάρο.

Ένας ιερεύς ο οποίος πέθανε ο καημένος κι εμείς, τον πάτησε ένα αυτοκίνητο έξω και σημάδι το. Βρε Δημητρό, όταν σε ακούω μου καίει στην καρδιά, ξέρεις ότι έχω γεννηθεί μέσα στον καπνό, πώς θέλω να το κόψω το, λέω δεν ξέρω, στον Άγιάννη τον Πρόδρομο του λέω, είσαι λειτουργός, αυτός έχει μεγάλο μαχαίρι, παρακάλεσέ τον να το κόψει.

Και όταν πήγε εκδρομή στο Μέγα Σπήλαιο στα Καλάβρυτα και βρέθηκε μπροστά στην εικόνα της Παναγίας μας, μία από τις τρεις εικόνες του Αποστόλου και Ευαγγελιστού Λουκά, είπε κόφτο μου, και τα πέταξε από τη Ζαμαρία κάτω τα πακέτα και το έκοψε το σιγάρο.

Όταν κατέβηκε ο διπλανός του παπάς, εκάπνιζε και του λέει, παπα Γιώργη, είναι πνίγη. Γιατί παπα Φώτη δεν καπνίζεις εσύ; Και σηκάστηκε. Και είχε παρακαλέσει η Παναγία μέσα σε δευτερόλεπτα. Ζήτησε λοιπόν εσύ, ζήτησα εγώ τη δύναμη αυτή και είπα οτιδήποτε και αν γίνει, οσοδήποτε και αν ταπεινωθώ, δώσε μου τη δύναμη να πράξω, και ο Χριστός δεν το έκανε;

Γι' αυτό θα ήμεθα αναπολόγητοι εκείνη την ημέρα. Γι' αυτό και όταν είπε των επί φύλλων της Ιερουσαλήμ, αυτός είπε όπως διαβάζουμε στο 23ο κεφάλαιο. Οφειώνησαν ουσία υπό τα στέριγα, θέλησα να σας συνάρσω και ούκοι θελήσατε, όχι δεν μπορέσατε, δε θελήσατε Τι δεν είδαν οι Εβραίοι, τι δεν είδανε, τι θαύματα δεν είδανε;

Και όλα τα απέβασαν στον διάβολο, εντός άρχοντης της Βεζεβούλεης, λέει τα δαιμόνια αυτές Δαιμόνιον έχει, λέγει, του Χριστού, ο άνθρωπος, καταλάβατε; Δεν θέλει ο άνθρωπος τον Χριστό. Από τη στιγμή που ο άνθρωπος θα θελήσει, αυτό το υπόλοιπο δεν ήρθε να στρώσει, αλλά να στρώσει, ο θέλων να στρώσει, αυτό είναι το θέμα, εγώ η δύναμη στη θέληση του ανθρώπου, το ίδιο είπε και στους Εβραίους, που διαβάζουμε στο έψιλον 39, του Ιωάννη, ερευνάτε τας γραφάς, σας λέει διαβάζετε τας γραφάς, ότι υμείς δοκείτε εν αυταίς ζωήν αιώνιον έχειν, Είναι μέσα εκεί, λέει, είναι αιώνια ζωή. Δεν είναι μέσα εκεί, δεν είναι οι Γραφές. Σ' αυτόν που μιλούνε οι Γραφές είναι η ζωή.

Και αυτέ εγγραφέ, εμαρτυρούσε περί εμού, λέγει. Και δε θέλετε ρε ελθίν προς με, σε μένα, είναι ζωή αιώνια έχει. Εγώ είμαι η αιώνια ζωή, δεν είναι οι Γραφές. Οι Γραφές οδηγούν σε μένα που είμαι η ζωή. Αλλά δεν θέλετε να έλθετε προς με, γι' αυτό δεν έχετε αιώνια ζωή.

Δεν θέλετε, και ου θέλετε ελθείν προς με, ίνα ζωήν αιώνιον έχητε. Μάλιστα. Δεν θέλει λοιπόν ο άνθρωπος, δεν τον θέλει το Χριστό. Του μυρίζει το λιβάνι του, δεν θέλει την εικόνα, δεν θέλει κάτι να του υπενθυμίζει.

Δεν θέλει τον κλήρο σήμερα, γιατί η υπενθύμισή του είναι καρφί στο μάτι, και γι’ αυτό φροντίζει να τον γκρεμίσει· τον σπρώχνει ο διάβολος να τον βγάλει από τη μέση, για να μην υπάρχει έλεγχος. Δεν τον θέλει.

Αντί να τον δει για έναν άνθρωπο το πνευματικό, που είναι μεταξύ αυτού και του Θεού, διότι αυτή είναι η θέση στην κλήρυνση, ο αθετών υμάς, λέγει εσάς, τους κληρικούς λέει ο Χριστός, εμέ αθετεί, και ο αθετών εμέ αθετεί τον αποστείλαντά με. Αυτό να τα ακούγαν οι Ιεχωβίτες, να τα ακούγαν οι προτεστάντες, όποιος αθετεί εσάς, αθετεί και εμένα, διότι αν πιστεύεις εμένα θα πιστεύεις και σε εσάς, που εγώ σας απέστειλα, και όποιος αθετεί εμέ, αθετεί τον αποστείλαντά με. Κλείνονται έξω και από το ότι πιστεύουν στον Ιεχωβά, διότι ο Ιεχωβά έστειλε τον Χριστόν, όσον απορρίπτεις τον Χριστόν, απορρίπτεις τον Θεόν, όσον απορρίπτεις τον Κλήρο, απορρίπτεις τον Χριστόν, και πέφτει ολόκληρος αυτή η τριά στους ώμους των ανθρώπων, διότι ουδείς δύναται να πάει στον Πατέρα ει μη διά του Χριστού,

και ουδείς δύναται να πάει στον Χριστό, ει μη διά του κλήρου. Όταν λοιπόν ο άνθρωπος θεληματικά τα αποβάλει αυτά για να μην τον ελέγχουν, να μην τον υπενθυμίζουν το σωστό, το σχήμα, το ηθικό, τότε έχει διαστροφή.

Είναι εκείνος ο οποίος δεν θέλει. Ο Χριστός ήρθε ως σωτήριον σχοινί, όπως σας είπα στο περασμένο αυτό, που το έριξε η αγάπη του Θεού κάτω και είπε πιαστείτε για να σωθείτε και οι άνθρωποι δεν θέλουν. Λέγεται δε, είναι πολύ επίκαιρο σε αυτά που συζητούμε αυτή την ώρα, ότι κάποτε ένας πήγε να μαζέψει αυγά, αυγά δε, από πουλιά τα οποία ήσαν στα βράχια.

Εκατέδενε από το επάνω μέρος με σχοινί κρεμαστός ο καθένας και έπαιρνε από τις φωλιές εδώ μέσα τα αυγά. Ήταν όμως μία φωλιά που πηγαίνανε πολλά πουλιά, τα οποία ήταν μέσα σε ένα κοίλωμα, σε ένα κοίλωμα μέσα.

Εκεί φοβόσαντε, δεν πήγαιναν. Ήταν από πουλιά τα οποία ήσανε στα βράχια.

Εκατέδενε από το επάνω μέρος με σχοινί κρεμαστός ο καθένας και έπαιρνε από τις φωλιές εδώ μέσα τα αυγά. Ήταν όμως μία φωλιά που πηγαίνανε πολλά πουλιά, τα οποία ήταν μέσα σε ένα κοίλωμα, σε ένα κοίλωμα μέσα.

Εκεί φοβόσαντε, δεν επήγαιναν. Ένας όμως πέφτει να κατέβει μέχρι εκεί και κατέβει, εκατέβει, εκατέβει κάτω και κουνιέται, πάτησε κατά αυτή την έννοια μέχρι που βρήκε τον τρόπο και πήδησε μέσα στη φωλιά και μάζεψε αρκετά.

Όταν πήγε όμως μέσα στη φωλιά, του έφυγε το σχοινί που είχε δέσει στη μέση του.

Καταλαβαίνετε τώρα σε τι δύσκολη θέση βρέθηκε. Και το σκοινί κουνιότανε ακόμη, αλλά σιγά σιγά οι παλμοί αυτοί που έκανε μικραίνανε. Και θα έρθει το σκοινί σε μια στιγμή να σταθεί βέβαια ίσο κάτω, αλλά μακριά από αυτόν, που δεν το έφτανε.

Όσο κουνιότανε μπορούσε να πηδήσει να το πιάσει. Και πράγματι, σε μια στιγμή πήδησε, το έπιασε και εσώθη. Διαφορετικά θα τον τρώγαν τα πουλιά εκεί που πήγε για να φάει τα αυγά του. Αυτό το σκοινί είναι ο Χριστός, ο οποίος κάνει αυτό.

Κουνιέται δηλαδή μπροστά μας. Αν ο άνθρωπος θελήσει, όσο κουνιέται αυτό το σκοινί, να πιαστεί, θα σωθεί. Αν θέλουν τα πράγματα να έρθει ήσωτο σκηνή, να πάσει να κουνιέται

Και παύει να κουνιέται όταν ο άνθρωπος εγκαταλειφθεί από την χάριν, διότι εγκατέλειψε την χάριν, ή όταν αποθάνει. Τότε σταματάει το σωτήριο αυτό σχοινί. Δεν πρέπει να παίζει ο άνθρωπος με εκείνα που δεν παίζονται. Με όλα μπορεί να παίξει: στα χρηματιστήρια μπορεί να παίξει, στα προπό, στα λαχεία, στις αγορές και στις τέχνες, στα εμπόρια και λοιπά. Με τη ζωή την αιώνια να μην παίξει. Διότι είναι το μόνο πράγμα με το οποίο δεν παίζουμε.

δεν πιάνεται. Και όλα τα άλλα, αν τα χάσει ο άνθρωπος, υπάρχει εκδοχή να ξανά τα αποκτήσει, και την υγεία ακόμη, αν τη χάσει, υπάρχει εκδοχή να ξανά την αποκτήσει. Αν τον Χριστόν χάσει, αλίμονό του, απέτυχε· καλύτερα να μην ήρθε εις τον κόσμο αυτόν.

Προσέξτε το λοιπόν αυτό το πράγμα, μη επιρρίπτετε εις τον Χριστό, μη επιρρίπτετε εις την Εκκλησία, εις τον Κλήρον, εις τους Κυβερνήτας, εις την Σύνοδο, εις ξέρω εγώ, στον Σατανά ακόμη, μη επιρρίπτετε ευθύνη, των εαυτών μας την ευθύνη.

Ούτε τον σατανά να κατηγορείτε και να του επιρρίπτετε ευθύνη ότι αυτός θέλει. Εγώ φταίω. Ο σατανάς φωτιά βάζει. Τα φρύγανα τα μαζεύουμε εμείς. Όταν εμείς δεν θέλουμε, όταν εγώ είμαι αχυρώνας, θα βάλει φωτιά ο σατανάς.

Όταν εγώ είμαι θάλασσα όμως, δεν μπορεί να βάλει φωτιά ο σατανάς. Από μένα λοιπόν εξαρτάται τι θα είμαι, ώστε για να γίνω υποχείριον σατανά. Ο σατανάς δεν με εκβιάζει, μου πιπιλίζει τον νουν, έχει το δικαίωμα να μου ρίξει σκέψεις, να με προτρέψει, να μου κάνει το ζωγράφο μέσα στο νου μου, έστω και στην έρημο αν είμαι ακόμη, δεν έχει όμως το δικαίωμα να μου επιβάλει.

Το χέρι της Εύας δεν το έπιασε ο σατανάς για να το βάλει στο δέντρο να κόψει, απλώς της υπέδειξε, και αυτή, αντί να έχει το νου της στην εντολή του Κτίστου, γύρισε στο κτίσμα, και από εκεί και κάτω είχε το λύσιμά της και τα αποτελέσματα τα οποία γνωρίζετε και εσείς, να σταυρώσει και ένα Θεό ακόμη με το λύσιμά της αυτό.

Αν ο Σατανάς μόνος του, δυναμικά, έκοβε, χτυπούσε και το στόμα και το έβαζε μέσα και την επότιζε, τότε δεν θα είχε ο Θεός καμιά θέση να την τιμωρήσει και να την κρίνει. Διότι όμως εν πλήρη ελευθερία το έκανε, γι' αυτό ακριβώς ο άνθρωπος είναι υπεύθυνος.

Δεν προτρέπει στον άνθρωπο ο Θεός την αμαρτία, ούτε τον δυσκολεύει από την αμαρτία. Αβίαστα, δυναμικά, του υποδεικνύει, ανάβει κόκκινο φανάρι, έχει τη συνείδηση, έχει την τροπή, κοκκινίζει ο άνθρωπος και λοιπά.

Αλλά όταν φύγει τελείως ο Χριστός από μέσα και μπει ο διάβολος, κοκκινίζει ο άλλος που βλέπει τον αμαρτάνοντα και όχι ο αμαρτάνων. Εκεί φτάνουν τα πράγματα. Ο άνθρωπος λοιπόν θα πρέπει να ελέγχει τον εαυτόν του και να θεωρεί ένοχον τον εαυτόν του της κατάντιας του.

...όχι να βρίσκει να κατηγορεί άλλους και να μεταβιβάζει την ευθύνη, πράγμα που έκαμαν οι πρωτόπλαστοι, ο ένας στον άλλον, ο άλλος στον άλλον, και οι δύο στον Θεό. Όχι. Αυτό, πλατύτερα δηλαδή, είναι το πνεύμα αυτών που είπαμε εν κατακλείδι στην περασμένη μας ομιλία. Δηλαδή, ότι δεν ήρθε να κρίνει τον κόσμο, αλλά να σωθεί ο κόσμος δι' αυτού. Να γνωρίζει ο άνθρωπος ότι υπάρχει φάρμακο ανάργυρο, χωρίς χρήματα, χωρίς να πουλήσει την κατσίκα του, χωρίς να υποστεί έξοδα, χωρίς δραχμή, τίποτα. Φάρμακο ανάργυρο και δραστικό, που του θεραπεύει την ψυχή του και την αξιοποιεί για την αιωνιότητα. Σήμερα υπάρχουν ασθένειες, όπως ξέρετε, που οσαδήποτε κι αν χαλάσει ο άνθρωπος, δεν θεραπεύεται. Και εν τούτοις ο άνθρωπος δεν παραιτείται. Βεβαίως, όμως...

Βέβαια, τώρα που θα αποθάνει, φτάνει να βγει και στον δρόμο ακόμη, να πέσει ενός στα πόδια, λέγοντας ότι δεν θα παραιτηθεί. «Εγώ θα αγωνιστώ, θα πάω στο εξωτερικό, θα ξοδευτώ, θα επιτύχω κ.λπ., αρκεί να γίνω καλά». Εδώ είναι χωρίς να χαλάσεις δεκάρα, και θα γίνεις καλά 100%.

Και δεν το παίρνει το φάρμακο αυτό ο άνθρωπος, που λέγεται Χριστός. Θα υπήρχαν τρελάδικα σήμερα αν οι άνθρωποι πιστεύαν στον Χριστό; Θα σε ρωτώ, θα υπήρχαν φυλακές σήμερα αν οι άνθρωποι πιστεύαν στον Χριστό και χρησιμοποίησαν τον Χριστό; Δεν θα υπήρχαν. Θα καταναλίσκονταν τόσα ναρκωτικά για να κοιμηθεί ο άνθρωπος; Χάσανε τον ύπνο τους οι άνθρωποι, δεν μπορούν να κοιμηθούνε, το καταλαβαίνετε, δαιμονισμένοι οι άνθρωποι, το ξέρετε, και χριστιανοί ακόμη παίρνουν ναρκωτικά να κοιμηθούνε. Επιτρέπεται, δεν επιτρέπεται, πώς να σας το πω, δεν ταιριάζουν αυτά τα πράγματα.

Αυτά τα πράγματα ο Χριστιανισμός θα είχε λυμένα. Αλλά δεν υπάρχει ο Χριστός, όπως προσφέρεται για τον άνθρωπο. Γι’ αυτό ακριβώς έχουμε αυτά που έχουμε. Θα είχαμε εγκλήματα; Θα είχαμε όλα αυτά τα πράγματα; Δεν θα τα είχαμε. Διότι όμως ο Χριστός δεν χρησιμοποιείται, το φάρμακο αυτό το αιώνιο, το θεϊκό, δεν χρησιμοποιείται. Γι’ αυτό υπάρχουν αυτά που υπάρχουν. Εν πάση περιπτώσει, ο Χριστός, στο 18ο εδάφιο του ιδίου κεφαλαίου, συνεχίζει να λέγει το εξής.

Ο πιστεύων εις αυτόν ου κρίνεται. Στον Υιόν του Θεού που εξήλθε, για να σωθεί ο κόσμος δι' αυτού. Ο πιστεύων εις αυτόν ου κρίνεται. Ο δε πιστεύων, ο μη πιστεύων ήδη και κρίνεται Όταν λέγει δεν κρίνεται, δεν εννοεί δεν θα έρθει στην κρίση.

Δεν κατακρίνεται. Ο πιστεύων εις αυτόν ου κρίνεται. Δεν κατακρίνεται. Θα έρθει και αυτός στην κρίση. Όλοι θα έρθουν στην κρίση. Και οι μάρτυρες, και οι δίκαιοι, και οι Άγιοι, και οι πάντες. Όπως το λέγει επιγραμματικότατα ο Παύλος στο τελευταίο μέρος του 11ου Κεφαλαίου προς Εβραίους.

Εκεί που ομιλεί με τι τρόπο κατηγωνίσαντο οι άνθρωποι και με τι τρόπο ηγιάσθησαν και εμαρτύρησαν. Όμως λέγει, «οὐκ ἐκομίσαντο τὰς ἐπαγγελίας», δεν πήραν το βραβείο όμως, «τοῦ Θεοῦ περὶ ἡμῶν κρεῖττόν τι προβλεψαμένου, ἵνα μὴ χωρὶς ἡμῶν τελειωθῶσιν».

Ο Θεός, λέγει, έχει μέσα στο σχέδιό του μια μέρα μεγάλη τακτή, κατά την οποία όλους, και της Παλαιάς και της Καινής, θα τους στεφανώσει. Κρείττόν τι προβλεψαμένου, ίνα μη χωρίς ημών τελειωθώσιν. Θα μας περιμένουν όλοι αυτοί που κατηγωνίστησαν, ἐν αἰγείοις δέρμασι, τις σπηλιές, με τα πριόνια, τις φωτιές κλπ. Θα περιμένουν και εμάς, ώστε σε μια μέρα μεγάλη που έχει τάξει ο Θεός θα γίνει η δικαιοσύνη και οι κρίσεις.

Δεν θα έρθουν για να κατακριθούν όσοι πιστεύουν. Θα κριθούν, αλλά δεν θα κατακριθούν. Ου κρίνεται, ου κατακρίνεται δηλαδή. Αυτοί είναι οι δεύτεροι.

Πρωτότοκος τω Πατρί και πρωτότοκος τη Μητρί, ο Κύριός μας. Αυτοί λοιπόν οι οποίοι επίστευσαν δεν πρόκειται να κατακριθούν. Αυτοί οι οποίοι δεν επίστευσαν ήδη κέκριται, είναι ήδη κεκριμένοι. Ο δε ιερός Χρυσόστομος φέρνει ένα παράδειγμα και λέγει.

Ένας εφόνευσε, το δικαστήριο δεν τον εδίκασε. Αυτός είναι ένας ο κοστόμος του χώρου ενώπιον της κρίσης.

Που το κάνει ο άνθρωπος; Πολλοί άνθρωποι λέγουν, εγώ μυρμήγκι δεν έχω πατήσει, όχι φόνο να κάνω, μα εφόσον έχεις εκτελέσει τη δική σου και την έστειλες στον διάβολο και στην κόλαση από τα τώρα,

Υπάρχει μεγαλύτερο έγκλημα από αυτό; Δεν υπάρχει μεγαλύτερο έγκλημα.

Το πρώτο που εξαρτάται από σένα και από μένα, για το οποίο καλούμαι να δώσω λόγο, δεν είναι η ζωή των άλλων, είναι η ζωή της ψυχής της δικής μου, που θα τη στείλω. Πόσο λοιπόν εγώ την έστησα προ τριών βημάτων και την πυροβολώ, με θανάσιμα αμαρτήματα, με απιστία, με βλασφημία, με χίλια δύο άλλα πράγματα.

Δεν είμαι εγκληματίας;

Όταν δεν θέλω να ακούω περί του Θεού ή θα τον αγαπώ με τον τρόπο μου, όχι όπως αυτός θέλει, δεν είμαι εγκληματίας;

Ακούτε των ανθρώπων που λένε δε σκότωσαν και δεν έκλεψαν. Ποια είναι η μεγαλύτερη αμαρτία, αγαπητοί; Ποια είναι η μεγαλύτερη αμαρτία;

Άρα αμαρτία είναι ο φόνος, είναι η κλοπή, είναι η μοιχεία, είναι η πορνεία; Τι είναι; Η παράβαση.

Ευχή, της Εντολής. Δεν λέει ότι ο φόνος είναι η μεγάλη αμαρτία. Ο φόνος θεραπεύεται αν υπάρξει αγάπη προς τον Θεό. Εάν δεν υπάρξει αγάπη προς τον Θεό, ας μην έχεις φονεύσει. Ήδη έχεις αυτοκτονήσει. Το να φονέψω 100 ανθρώπους, έχω περιθώριο να σωθώ. Το να φονέψω την ψυχή μου, δεν έχω περιθώριο να σωθώ. Είναι αυτοκτονία. Γι' αυτό και η Εκκλησία δεν τον δέχεται καθόλου μέσα να μπει. Ούτε στο νεκροταφείο, ούτε να του δώσει τις ευχές να τον

Να τον στείλω. Έκλεισε. Αυτό, λοιπόν, δεν το βλέπει ο άλλος και πολλοί από εμάς τους χριστιανούς. Ούτε στον εαυτό μας επάνω γεννόμενον, ούτε στον Κύριό μας. Γι' αυτό και βλέπετε τα παιδιά μας, τα βλέπουμε ως αδικημένα. Τα βλέπουμε να τα μορφώσουμε, να τα προσέξουμε, να τους κάνουμε εμβόλια, να τα προλάβουμε, να το πάμε για αέρα, να το βγάλουμε κάπου κ.λπ. Σαν ψυχή δεν το βλέπουμε και κουβαλάμε ένα κινητό νεκροταφείο. Όσο το έχουμε εκτελέσει στην ψυχή και είναι νεκρό στην ψυχή, τι κάνουμε το όνομα;

Ὄνομα ἔχεις ὅτι ζῇς, καὶ νεκρὸς εἶ.

Γνωρίζουν οι άνθρωποι ότι υπάρχουν και ζώντες νεκροί.

Ή όταν σε ρωτήσουν τι κάνετε σπίτι, λέτε καλά. Τι καλοσύνη έχετε; Έχετε υγεία και πορνεύετε, ο γιος έχει χωρίσει την άλλη, η κόρη σου έχει χωρίσει τον άνδρα, έχει πάρει τον πατέρα των παιδιών της η άλλη, ο σύζυγός ό,τι ώρα θέλει έρχεται, τι καλοσύνη έχετε;

Περιγείας ο θέμας σωματικής ή περιγείας πνευματικής. Θα έπρεπε να υπάρχουν μεσίστιες σημαίες, κρεμασμένες, όπου δεν υπάρχει πνευματική υγεία. Όπου έχουν γίνει εκτελέσεις πνευματικές. Γιατί υπάρχουν σπίτια που είναι νεκρά από απόψεως.

Έχουν την φυσική υγεία που έχουν και τα ζώα, που έχουν τα πτηνά, τα ερπετά, οι ιχθύες κλπ. Αλλά την πνευματική υγεία δεν έχουν, για την οποία ο Χριστός ήρθε στον κόσμο. Και η οποία είναι εκείνη που τον άνθρωπο τον αξιοποιεί και για τα πρόσκαιρα και για τα αιώνια, διότι ο θάνατος, όπως έχουμε πει πολλές φορές, δεν είναι τέρμα αλλά αρχή μιας άλλης ζωής, της οποίας ήρθε σε τέλος, και ο άνθρωπος πρέπει για αυτή τη ζωή να εργάζεται.

Διότι αν δεν πιστεύεις στον κόσμο αυτόν, όχι με τον τρόπο του, όχι σε μια ανωτέρα δύναμη, σε ένα ανώτερο ον, στον Ιεχωβά και λοιπά, στον Υιόν του Θεού, τον Χριστό, τον Εσταυρωμένο, τον Ναζωραίο, σε Αυτόν θα πιστέψεις.

Αν δεν πιστεύεις σε Αυτόν και στην Εκκλησία Του, σωτηρία δεν έχει. Όλα τα είδη της πίστης που φτιάχνουν οι άνθρωποι έχουν μόνο κόλαση. Παράδεισος δεν έχουμε, παράδεισος είναι του Ιησού. Εδόθη μοι πάσα εξουσία εν ουρανώ και επί γης. Αυτός κρατάει τα κλειδιά, πάρε τα κλειδιά Πέτρε και ενέργει για λογαριασμό μου, τα κλειδιά, λέει η Αποκάλυψη, θα τα κρατάει Αυτός. Θα πάω όπου Αυτός δώσει εντολή, και στην Κόλαση αν θέλω να πάω, δεν θα πάω εκεί που θέλω εγώ στην Κόλαση.

Θα πάω εκεί που θα με στείλει Αυτός, ο και νεκρών και ζώντων την εξουσίαν έχων. Ως ασθάνατος βασιλέτης. Αυτά λοιπόν τα λόγια δεν είναι απλά, είναι αιώνια λόγια. Είναι λόγια που τον άνθρωπο πρέπει να τον συνέχουν.

Και να μην τον αφήνουν να κοιμηθεί εξαιτίας του ελέγχου, για να τον επιστρέψουν. Το λέγει: «Ο πιστεύων εις αυτόν», στον Χριστόν, «ου κρίνεται»· δεν θα κατακριθεί αυτός. «Ο δε μη πιστεύων ήδη κέκριται»· είναι κεκριμένος, απέτυχε. Κατά την κρίση μόνο θα δει πόσο απέτυχε.

Πλησιάστε τα παιδιά αυτές τις μέρες, τα οποία επροβιβάστησαν ή τα οποία δεν επροβιβάστησαν.

Προβιβάστηκες Γιώργο; Ναι. Με πόσο το πήρες; Δεν το πήρα ακόμα, ξέρω όμως ότι προβιβάστηκα.

Προβιβάστηκες, Νίκο; Όχι, έμεινα, πολύ πίσω έμεινα, δεν ξέρω πόσες μονάδες μου λείπουν. Ξέρει όμως ο ένας ότι απέτυχε και τον βλέπεις σκασούφι και λοιπά, και ντρέπεται και αποφεύγει να μην δεχτεί την ερώτηση αυτή, αν προβιβάστηκε.

Βλέπετε τον ένα χαρούμενο και παίζει έξω και λοιπά, προβιβάστηκε, δεν ξέρει όμως με τι. Όταν δοθούν τα ενδεικτικά, τότε θα ξέρει με πόσο προβιβάστηκε, και όταν κοιτάξουν τα χαρτιά, με πόσες μονάδες απέτυχε ο άλλος.

Αυτό τούτο θα γίνει κατά την κρίση. Και εκείνοι οι οποίοι εδικαιώθησαν και επέτυχαν, εκείνη η μέρα θα δουν τι βαθμό επιτυχίας πήραν. Και εκείνοι που απέτυχαν, σε τι τάρταρα θα πάνε, εκείνη τη μέρα. Κολάζονται οι μεν, απολαμβάνουν οι δε, αλλά δεν κολάζονται όσο θα κολάζονται μετά την κρίση, ούτε απολαμβάνουν σήμερα όσο θα απολαύσουν μετά την κρίση.

Αυτά είναι τα στοιχεία αυτών των δύο εδαφίων εδώ. Ο πιστεύων εις αυτόν ου κρίνεται, ο δε μη πιστεύων ήδη κέκριται. Γιατί είναι δεδικασμένος, ότι μη πεπίστευκε στο όνομα του μονογενούς Υιού του Θεού. Όχι δεν πίστεψε στο Θεό ή δεν πίστεψε στην Παναγία ή δεν πίστεψε στους Αγίους. Γιατί αν πιστεύεις τον Υιόν του Θεού, θα πιστέψεις σε Αυτόν που Τον απέστειλε, θα πιστέψεις στην Παναγία Μητέρα Του, θα πιστέψεις στους μάρτυρας, που έχυσαν το αίμα τους για το αίμα και για το όνομα αυτού του Χριστού.

Αν δεν πιστεύεις στον Χριστό, που είναι η βάση, η κινητήριος δύναμη, η αφετηρία, δεν θα πιστεύεις όλα τα άλλα. Ή θα τα πιστεύεις με τον τρόπο σου, που τότε δεν είναι πίστις Πνεύματος Αγίου, αλλά είναι πίστις ανθρωπίνη, που έχει μόνο κόλαση, όπως είπα, και ουχί παράδεισον.

Αύτη δε έστιν η κρίσις, ότι το φως ελήλυθεν εις τον κόσμον, και ηγάπησαν οι άνθρωποι μάλλον το σκότος ή το φως. Αυτό που σας έλεγα γρηγορότερα. Δε θέλουν να ακούσουν για παρθενία. Δε θέλουν να ακούσουν για εγκράτεια.

Δε θέλουν να ακούσουν για αγνότητα οι άνθρωποι. Δε θέλουν να ακούσουν για τιμιότητα οι άνθρωποι. Δε θέλουν να ακούσουν για αρετές, αυτά τα οποία έχουν οι πνευματικοί άνθρωποι και οι άγγελοι ακόμη. Δε θέλουν να τις ακούσουν.

Ήρθε το φως των κόσμων. Όταν έρθει φως, ξεσκεπάζονται όλα τα φαύλα της νυχτός. Βλέπετε ότι όλα τα φαύλα γίνονται στο κρυφό, μυστικά, χωρίς φως, χωρίς δεύτερο μάτι ή αυτί, στα κρυφά. Όλα τα φαύλα, όλες οι αδικίες, όλες οι πονηρίες γίνονται στα κρυφά.

Ο Χριστός έρχεται και ρίχνει φως· όταν ρίχνει φως, δεν μπορεί να σταθεί το ψέμα, η ατιμία, η διαφθορά δεν μπορεί να σταθεί. Είναι σαν τις κατσαρίδες: όταν πάει η νοικοκυρά και ανοίξει το φως, βλέπει τις κατσαρίδες και τρέχουν. Στο φως δεν μπορούν να σταθούν· στο σκοτάδι απολάμβαναν, έκαναν τις βόλτες τους όπως ήθελαν· όταν άνοιξε όμως το φως, κρύφτηκαν αμέσως.

Έτσι το Ευαγγέλιο. Αυτός είναι ο Χριστός. Έρχεται και ελέγχει τον άνθρωπο και του υπενθυμίζει το σωστό δρόμο, και ο άνθρωπος δεν τον θέλει, δεν θέλει να τον ακούσει το Χριστό, όπως σας είπα γρηγορότερα, διότι του ελέγχει την παράνομο ζωή.

Από τη στιγμή ο άνθρωπος που θα αρχίσει να αμαρτάνει, αραιώνει από την εκκλησία, αραιώνει από τον πνευματικό, αραιώνει από την θεία κοινωνία και ψάχνει να βρει δικαιολογίες για να καλύψει τις βρωμιές.

Αλλά όλα αυτά είναι τεχνητά του σατανά σύννεφα, που καλύπτουν άχρι καιρού. Έπειτα τραβάει και ξεσκεπάζει. Θα έχετε ακούσει το σατανά, που λέγει ότι όταν τον άνθρωπο τον βάλει, λέει, και αμαρτήσει, τον σκεπάζει, λέει, με ένα σεντόνι.

Αλλά έπειτα, λέει, βάζει μια σφυρίχτρα και σφυρίζει και τον ξεσκεπάζει από το σεντόνι και τον αποκαλύπτει. Πείτε μου, ποια αμαρτία έμεινε και καλυμμένη και δεν απεκαλύφθηκε; Πείτε μου. Και δεν εξευτελίσθη ο άνθρωπος εκεί που δεν ήθελε να εξευτελιστεί.

Αλλά τον Θεό δεν τον φοβάται. Είναι αθεόφοβος. Για αυτόν δεν είναι πανταχού παρών ο Θεός. Πώς την κατορθώνει την κομπίνα και τη σκεπάζει; Και τη φυλάει από τον εισαγγελέα και από τα μάτια της συζύγου, του συζύγου, τον κόσμο κλπ.

Για αυτόν ο Θεός δεν υπάρχει. Αλλά πόσοι, πείτε μου, έμειναν και καλυμμένοι; Τους σκέπασε, τους σκέπασε, τους σκέπασε. Τους τάισε ξυλοκέρατα. Εδέχθησαν τη γλυκύτητα, την ατιμία, την προσωρινή. Έπειτα εψήθησαν.

Τους τράβηξε ο Τόνι και τους απεκάλυψε, και άλλαξαν γειτονιά, και άλλαξαν πολιτεία, και άλλαξαν σύνορα, και πήγαν στο ΟΤΕ και έχουν ινκόγκνιτο το τηλέφωνό τους, να χαθούν από προσώπου ανθρώπων. Ο Θεός; Είναι αθεόφοβοι. Δεν τους ενδιαφέρει αν τους βλέπει ο Θεός και αν τους κρίνει. Δεν πιστεύουν σε αυτά τα πράγματα, αλλά φοβούνται τον κόσμο. Αυτά τα θηρία τα μεγάλα, τα οποία έβαζαν τον κόσμο στο χέρι, σήμερα φοβούνται τον κόσμο. Γιατί ντρέπεσαι εδώ;

Δεν ντρέπεσαι τον κόσμο, γιατί τον λογαριάει στον κόσμο, να θυρεί ο κόσμος, γιατί λοιπόν τον προσέχει. Και τούτα είναι αυτά που λέγει εδώ. Ο Χριστός λέει ήρθε φως στον κόσμο. Το πρώτο φως που ρίχνει και φωτίζει ο Θεός είναι οι δύο πρώτες εντολές.

Το αυξάνεσαι και πληθύνεσαι το πρώτο και τη ζωή που του έδωσε ο Θεός. Διότι αυτά είναι δύο τάλαντα όπως έχουμε μιλήσει και έχουμε γράψει περί ταλάντων. Τα οποία τα φωτίζει, ε, η ζωή που έχεις είναι από μένα.

Και ο προορισμός σου είναι να αυξάνεσαι και πληθύνεσαι εις τον κόσμο, κατά τον τρόπο το δικό μου. Το πρώτο φως είναι ο προορισμός του ανθρώπου εις την γη. Δεν ήρθε ο κόσμος εις την γη ούτε να κλέβει ούτε να αρπάζει, ούτε να χωρίζει ανδρόγυνα ούτε να γίνεται άτιμος.

Όχι, δεν ήρθε γι' αυτόν τον λόγον εις τον κόσμο. Θα δώσει λόγον εις τον Θεό μίαν ημέρα. Το πρώτο φως που ήδη είναι σ' αυτό. Διότι όμως ο άνθρωπος αμαρτάνει, του φωτίζει άλλο εδάφιο. Και του λέει, ο πιστεύων εις εμέ έχει ζωήν αιώνιον.

Διότι εσύ δεν μπορείς για τον ΑΕΛ να σταθείς όρθιος, εγώ όμως θα σε βαστάξω. Ήρθα σωτήριον φάρμακο για σένα, ώστε στην πτώση σου να ανίστασαι, να κρατιέσαι από μένα. Αυτό είναι το φως. Όταν ο άνθρωπος πει «Χριστέ μου, φώτισέ μου το σκότος», δεν ακούτε οι γνώσεις. Όταν υπάρχει πνευματικό σκότος, οι γνώσεις είναι μαχαίρι δίκοπο.

Είναι μαχαίρι δίκοπο. Μεγαλύτερον εγκληματία δεν θα φτιάξει από αυτόν ο οποίος γνωρίζει πολλά, μα δεν έχει Χριστόν να του φωτίζει πού να τα θέτει, ποιος δίνει την επιστήμη και ποιος ο προορισμός αυτών των γνώσεων. Είναι μαχαίρι δίκοπο για τον ίδιο και για τους πέριξ, όπως ξέρετε και βλέπετε. Το φως, λοιπόν, ήρθε εις τον κόσμο για να φωτίσει τον άνθρωπο, να του δείξει τον δρόμο, όπως φώτιζε τότε τους Εβραίους στην έρημο.

Με τον προβολέα Του από πάνω, με τη νεφέλη τη νύχτα, γιατί δεν είχαν ηλεκτρικές εγκαταστάσεις. Σαράντα χρόνια τους φώτιζε και σαράντα χρόνια τους σκέπαζε για να μην τους καίει ο ήλιος. Και τους φώτιζε τον δρόμο και τους οδηγούσε εις την γη της επαγγελίας.

Αυτό τούτο κάνει ο Χριστός σήμερα εις τον κόσμο. Αυτό κάνει με την Εκκλησία Του, αυτό κάνει με τα μυστήριά Του, αυτό κάνει με τους κήρυκές Του. Αυτό κάνει με τα θαύματα τα οποία γίνονται διά μέσου των Αγίων και της Θεοτόκου.

Αυτό κάνει διά του Ευαγγελίου Του. Αυτό υπενθυμίζει. Αυτό φωνάζει διά της συνειδήσεως, εκτός εκείνων που την εξετέλεσαν και δεν ενεργεί η συνείδησή των. Αυτό φωνάζει. Και ελέγχει τον άνθρωπο περί αμαρτίας.

Όμως, η ώρα δεν μας παίρνει. Θα σταματήσουμε μέχρι εδώ και Θεού θέλοντος, ή θα πούμε δυο λόγια στο επόμενο, για να πάρουμε ολόκληρο τη σκέψη αυτού του κεφαλαίου που τόσο μας ενδιαφέρει και μάλιστα τις ημέρες μας. Αμήν.