Λύσις Ἀποριῶν 113

Ἡ ἀγγλικὴ μεταγραφὴ εἶναι αὐτόματη μετάφραση τῆς πρωτότυπης ἑλληνικῆς διάλεξης. Ἐνδέχεται νὰ περιέχει σφάλματα· ἡ πρωτότυπη ἑλληνικὴ ἠχητικὴ ἐγγραφὴ εἶναι ἡ ἔγκυρη πηγή. Ὁρισμένα ἀποσπάσματα παραλείπονται βάσει ἐκδοτικῆς πολιτικῆς.

There are some questions that come up again and again, but that's all right, either because at some point we were away and didn't hear the answer to a question, or because time has passed, or because we have newcomers. It doesn't matter. But when it's something that has already been asked before, we will answer it, only it will be something brief.

So, a question was put tonight. Could you please tell us whether the souls of those who have fallen asleep hear, see, and understand what people say or think? Yes indeed. Of course. Many times I don't read out to you the 'thank you' that's written there, the 'I'm glad,' the 'thank you,' because it has become more or less established. I told you this once, and you already use it, and I commend you for it. We will always ask kindly, we will give thanks, we will be courteous in every direction; and if we don't learn this now while we are young, we won't learn it when we are grown either, and we will be rude people.

So, let us answer this. As to whether those who have fallen asleep, the souls of those who died, hear and see: no, children, they neither hear nor see.

The holy John Chrysostom says that the soul of each person who departs from the body goes to its proper place, where it must go, whether that be to Hades or to Paradise. For, as we have said many times, neither has Hell opened its door, nor has the Kingdom of God opened its door.

These things will take place after the judgment and the Resurrection of the Dead. For now, it is simply a state, an intermediate state, in which one group is indeed in an unpleasant place. Remember the parable of the Rich Man and Lazarus; it is certainly a place of torment, as the parable there says. But there is also a place of a certain gladness and joy, Paradise, which came to be after Christ's descent into Hades. Yet both groups alike are deprived of a body. So when the Resurrection of the Dead takes place, then people will have fullness; they will not be souls only, and Hell will be with the bodies of people, just as the Kingdom of God will be with the bodies of people.

I say this over and over because there is a strange notion about all these things, so that we may know the reality. So, the souls that go, to return to the question, the souls that go to Hades have no communication there at all.

One of the torments of Hades, and tomorrow of Hell, is the lack of communion. In each soul there is a boundless loneliness, dreadful, dreadful. Imagine finding yourself in some place where the night never breaks into dawn, where time passes and there is not a single person to whom you can say a word. So, the first evil, the first punishment, is loneliness.

The fathers give various examples too, because one of the good things is the beholding of persons, the theoria of faces. To see the face of another; that is why one of the good things of the Kingdom of God, as the Evangelist John tells us in the Apocalypse, is that they will see the face of Jesus Christ.

This beholding is spoken of in the Apocalypse and in his First Epistle, that 'we shall see him as he is.' All blessedness lies there: we shall see, we shall see the face, the face. And the holy John Chrysostom laments that, were he to go to Hell, it would not be for the sufferings of Hell but for the loss of the sight of that serene face of Jesus Christ.

So, there is the absence of faces; you cannot see a face, there is nothing. The fathers say, the ascetics of the desert, the Gerontikon, you will find these things there many times, that it is like two Siamese twins joined back to back, and you can never see the other one's face.

It is an image, a figure, to show that you cannot see a face. Loneliness, loneliness, loneliness.

By contrast, in Paradise today, where the Resurrection of the Dead has not yet taken place and there are only souls, there are the souls of the righteous, of the saints, of the great ones.

Those souls, of course, from the place where they are, neither see nor hear. But there is, however, a communication among them, and there must also be a communication through the Angels with people on earth. This is what our prayers to the Saints rest upon. We make a prayer to Saint Demetrios. Saint Demetrios is not moving about from here to there, but he receives messages through angels, through some other means, God knows.

And God, wishing to glorify those who glorified him, answers what we ask in our prayer and works miracles. 'My Saint Demetrios, I beg you for this,' and we obtain it. So God does this; God answers because he wants to glorify, as I told you, his Saints.

Consequently, if we could say that they hear and see, not directly but indirectly, it is only those souls that are today in Paradise. That is what I had to say about this question. Let us move on.

It says: Do you consider the waging of war with our neighbors, in quotation marks, to be right? And in parentheses: Albania, Skopje, Bulgaria, Turkey. What a strange question this is, whether I consider the waging of war right, that is, out of the blue to go now and make war on the Turks, on the Bulgarians, and who knows who else. A strange question. Who would want war, us, them? Neither us nor them.

Now, if some might be covetous, as is said again and again, our enemies from the east, that is, the Turks, and wanted to seize from us whatever they might want to seize, the islands of the Aegean, I don't know what else they might grab, just as they seized Cyprus, well, then of course we would not sit with our arms crossed.

Would you believe in that saying, 'Slay me, my agha, that I may become a saint'? No. Then would we not go and fight? Absolutely. You will say to me: Father, do you say such things? Yes, and why not? Shall we not fight? Did the people of God not fight? Shall we not fight? We will fight. War is a bad thing. But they will fight. In what kind of war? In what is called a defensive war. An offensive war is evil.

Although, of course, what fault is it of the soldiers, what fault is it of the citizens when they are conscripted; but in this case an offensive war means that you were the first to lay a profane hand on another. Germany and Italy laid it then, doing to us what they did. We did not attack them; but if someone attacks us, we will fight. Did we not fight the Italians when they declared war on us on the 28th of October, which we will celebrate a few days from now? And did we not fight the Germans too, undeniably? Why? Because that is how it is. If you like, in the Old Testament, when we have the Greek dominion over Palestine, that is, the successors of Alexander the Great; you know, the Ptolemies were in Egypt, while in Palestine were the Antiochids. This is well known.

In the time of Antiochus, Epiphanes, the Fourth, Antiochus Epiphanes, that is how the fourth was named, he showed such dreadful behavior that he came to be characterized by history, and indeed by interpretation, and indeed by Holy Scripture itself, the Old Testament, because Daniel prophesied concerning him, as the forerunner and type of the Antichrist.

You know that in the days of the Greek occupation of Palestine there were rebels active. Of course, we have the so-called Maccabees. Maccabee, spelled with two K's. We have Maccabees One, Two, Three, and a fourth that lies outside the number of the books of the Old Testament.

Maccabees. We have the martyrdom of the seven children, and of Solomone their mother, and of Eleazar their teacher, whom we celebrate , listen , we celebrate them on the first of August. They were people of the resistance. They refused to accept what the Greeks wanted to impose on them, things like gymnasiums and the rest, the worship of Zeus, of the gods, of the various deities, and so on.

Not at all. And Judas and some others put together a whole army; it was a kind of guerrilla resistance, to strike at the Greeks and drive them out of their land. And these things were written down and included in the Old Testament. I say it again: Maccabee means 'hammerer', the one who hammers the enemy. What would we say about this? At that time the Jews, whose religion was under threat, should have fought, for Antiochus Epiphanes, as a type of the Antichrist, wanted to abolish the worship of the true God.

Were they to sit with their arms folded? Whenever the Greeks fought, and our ancestors, right up until yesterday, what did they say? The war is for hearth and altar. 'For the hearth' means for our homes, for our families.

‥

‥

So it will be war , not, I repeat, an aggressive war, but a defensive war. We will not sit with our arms folded. So then, do you consider the waging of war right? Yes, right, provided and inasmuch as enemies strike at us.

Of course. But if they do not strike at us, let them stay quietly in their own land, and we, better still, in ours. So much for that question. Another question is about the Kingdom of God: what language will people speak? How will they understand one another? This question, if I remember rightly, has come up before. Still, let us look at it. Pay attention. What language, truly, will we be able to speak there? Don't tell me that, because among the foremost languages of the earth Greek is first , no, we would be far too proud. Are we to accept that we will speak Greek there? Perhaps Latin? No.

Perhaps Hebrew? What language will we speak? As Paul says anyway, 'If I speak with the tongues of men and of angels.' And then he goes on to speak of love. So then, what language do human beings have? All these many languages that we have.

We go beyond a thousand languages, counting the dialects too, of course. And this, of course, is the result of the building of the tower. For there Holy Scripture says clearly that at that time there was 'one lip of men'. That is, one language, 'one lip of men'.

But when God confused, when He confounded their languages , because through the building of the tower they wanted to reach equality with God, the very sin of Adam and Eve , then He confounded their languages, and from that time the many languages began.

This is how Holy Scripture informs us; this is how it explains the phenomenon of the many languages. And note this too: as people drew apart from one another, they forgot that first language they had. They made variations and created new languages.

And this, indeed, is why the Holy Spirit appeared as tongues on the day of Pentecost , for other reasons as well, but also for this: to show that that confusion of Babel, of the tower of Babel, would exist no longer.

Now we will have unity, but the unity of the Spirit, the unity of the Holy Spirit , that is, all of us united within the Holy Spirit. So, in the Kingdom of God, what language will we have? That of the angels. What language do the angels have? That they understand one another exceedingly well, there is no disputing it.

They speak, and they receive messages. What is their language? We do not know. This language of the holy angels we too will have , then, in the Kingdom of God. But let me tell you something: wait, and we shall see.

Let us move to a third question. Very many Christians, even devout ones, do not know how to make the sign of the Cross correctly. They make some strange shapes. Who will teach them the right way? Who? We will. Who is 'we'? We will teach the right way.

Do we make the sign of the Cross correctly? Correctly. Do you see it? If you make it wrong, that is not our fault. So you should watch us make the sign of the Cross correctly, and you should imitate us and make the sign of the Cross correctly yourselves. But on the subject of the Precious Cross, I would like at some point to give a special lesson. We have, it seems to me, given some talk on it somewhere. In any case, I do remember we have done something on this with you.

Where exactly, here, I do not remember. We should speak about this and say something about the sign of the Precious Cross. It is very useful, because , and I tell you this only in summary , what do you receive by making the sign of the Cross?

First of all, you accept two doctrines. The doctrine of the Holy Trinity, by joining your hand with the three fingers, like this. You believe it, you accept it. And the doctrine of the Divine Economy. Which one? Of the Incarnation. For God is not crucified; it is God become man who is crucified. And by the sign of the Cross you express that you accept the doctrine of the Incarnation.

These are the two great first doctrines of the faith. Then, by signing your body with the Cross, you accept that your life will be cruciform. That is, you will live the Cross of Christ. And a cruciform life means: I renounce the world and I live the life of Christ. That is what it means to live cruciformly.

So if I make the sign of the cross on the one hand, and on the other I do not live cross-wise, then you can see it is an antinomy, a contradiction. That is why the Apostle Paul says to the Philippians, he calls those who live a worldly life with a worldly mindset while being Christians, he calls them enemies of the Cross of Christ.

But we will say more; I hope that this year we can do something, perhaps a whole lesson on this.

Another question asks why the risen Jesus did not allow Mary Magdalene to touch his feet and said, 'Touch me not,' while he allowed Thomas to feel him. 'Touch me not' comes from the verb aptomai, which means to touch.

Let me add one more thing, about why it says 'me' in the genitive, because aptomai is construed, ah, let us speak of the departed, God rest it, the old grammar, the late lamented grammar. Aptomai, it says, takes the genitive, it is construed with the genitive, just like the verb 'I hear,' 'I hear you' in the genitive.

Of course, in modern Greek only very few such grammatical forms are kept, but in the ancient tongue, yes, they were.

'We will hear you again,' the Athenians said to Paul. 'I will hear you.' Today we say 'I will hear you' in the accusative. Somewhere in Macedonia, and perhaps here too, I do not know where, they say 'I will hear to you' in the genitive. They keep the old grammar, because the verb 'I hear' is linked with, construed with, the genitive.

It does no harm to mention these things now and then. Does it? So, notice, it means 'do not touch me.' 'Touch me not.' 'Touch me not.' It means this: Mary Magdalene believed that Jesus Christ had risen in the same way as those he had raised rose again, Lazarus, the son of the widow of Nain, the daughter of Jairus. Something like that. So what joy, what joy she felt.

We will go again with him to the villages and the hamlets and the towns, where Christ will preach once more. It was in this sense that he told her, 'Do not touch me,' because the first state no longer exists. Now things are different; this is what the Lord wanted to make clear.

With Thomas, because he did not believe that Christ had really risen, and the event had to be secured as a dogma thereafter, the dogma of Christ's Resurrection and consequently of the Resurrection of the Dead, he asked Thomas to feel him.

And if you wish, if you read the Gospel of Luke and the rest, you will see, because this account with Thomas is in John, you will see that he asked to be felt not only by Thomas on the first day of the Resurrection, whereas the meeting with Thomas was a week later, on the eighth day, but also by the other disciples.

and by all who were present there, because it says they disbelieved, he told them, come, take hold of me, feel me. See that I am not a ghost as you imagine. For a ghost does not have flesh and bones, as you see that I have.

And it says that, while they still disbelieved for joy, you know, these are great matters. You say to yourself, I am seeing reality, and we are amazed. These are very great things. He told them, give me something to eat. He asked to eat, and a ghost does not eat, does not consume food.

So the Lord was felt, and felt again, so that it could be confirmed that he had risen, and consequently, out of his own Resurrection flows our own Resurrection. This is the reason why he held back Mary Magdalene, yes, he held back Mary Magdalene, but he called the disciples to touch him.

Something else, about the special place. You know, I still have some questions left over from last year. That is why, please, enrich me with your questions. Every year, at our first sessions, do you not throw questions at me? So please, flood us, and 'flood' is spelled with an upsilon.

Flood us, yes, with questions. Now someone is laughing that I said this word with an upsilon, kataklyzo, to flood. This special place that the virgins will receive in the Kingdom of Heaven, will it be received by those who are only biologically virgins, or by those who are spiritually virgins as well? Indeed, both biologically and spiritually.

Here, as the Evangelist John puts it, he states it both positively and negatively. He says, those who were not defiled with women, for they are virgins, which shows that they never entered into a relationship of marriage or of fornication, never, never, never, never, that is, to commit sin with another human body.

Everything is included there, all those well-known things that unfortunately exist and are spoken of and done. Which means to be truly in virginity, both in body and in soul. Because you cannot be a virgin in the body and not be one in the soul.

This is when you let your logismoi, your intrusive thoughts, travel off to sinful things. What would you suppose, taking just one case, if I take the example of a woman, just one virginal 'hymen,' spelled with an upsilon, not an eta, hymen, from the word for a covering? Ask the older children to tell you, the girls, the older ones and the younger ones.

Does this alone constitute virginity? No. And this too, notice, this too counts, but not this alone. We say the Most Holy Theotokos is a virgin; did an immoral, filthy thought ever pass through her mind? No, no; otherwise her virginity would neither have been chosen nor be proclaimed.

Yes, and so virginity is both a bodily matter and a spiritual matter. Let us learn not to separate these two, that is, we say this man or this woman is a virgin. Yes, but let us not divide them and say bodily or spiritually; I say it once again.

The reverse can also be said: that someone has a virgin soul, virgin meaning that he is a person of good will. But in the meantime he may have been a fornicator, a man or a woman of fornication. Let us not deceive ourselves.

Someone once said this to me, and he even named a certain person in connection with Mary Magdalene. But Mary Magdalene is not the harlot. This is a great, great, great misunderstanding that exists. She simply had seven demons. Mary Magdalene is not the harlot. But the novels that came afterward made her a harlot, and many other things and so on. So this is how he put it: that Mary Magdalene, he says, was a virgin in soul but a harlot in body. Let us not deceive ourselves. You cannot speak of virginity of the soul when your body has not kept its virginity. Virginity.

It is both in the body and in the soul, and it is one thing, undivided and inseparable. And here I would like to say to you only a couple of words, since we have only one minute left, about what Saint Ignatius the God-bearer says in one of his epistles: that if anyone wished to remain unmarried, in virginity, he may do this, only let him not boast, for he will be burned if he boasts.

You know: 'I am living in virginity.' No. And he will do it in honor of the body of Christ, in honor of the body of Christ, because Christ, of course, did not take marriage upon Himself. Why did He not take marriage upon Himself? If you ask me, for the simplest of reasons: because marriage is a phenomenon of the fallen state, one that came after the Fall.

So Christ could not live according to the forms of the fallen state, the forms that came after the Fall. God's first will was that there be no death, and therefore no marriage. But since death was going to exist, God institutes marriage, even if this seems historically out of order.

Historically out of order, yes, but that has no importance at all. When we return to the Kingdom of God, marriage will not exist. For this reason virginity is regarded as the prior will of God. The prior will, the first.

It is the will of God according to His good pleasure, whereas marriage is the latter will of God. This is the thing over which we make such a fuss, that we absolutely must get married, come what may, that we must marry. It is the latter will of God.

And it is by concession. So much for this question. Thank you for listening to me.

A first question. It says: How did the angels, seeing the Christ Child in the manger, believe that He is God, since they saw nothing but a lowly infant?

Of course, I would have much to tell you here, but in very few words I must point out to you that the angels, all the angels, archangels and so on, no one has ever seen God. No one, no one, no one, no one. When we say that no one has seen God, we mean the essence of God.

No one. Not even in the future. Neither the people of the Kingdom of God, nor the angels, will ever know the essence of God. Never, never. God was seen for the first time, and He will be seen, as you see,

in the person of Jesus Christ. That is why, if someone does not believe in Jesus Christ, he has never seen, nor will he see, nor will he ever know the true God. Never. Outside of Jesus Christ it is not possible for us to know anything at all.

So then, what is it that we mean when we say 'I have known God,' and many such things, 'we shall see God' and so on? It is the energies of God. And just as God, His essence, is uncreated, so too the energies of God are uncreated.

They constitute, so to speak, a part of the divinity, the energies of God. And to mention a few, they are all those things we call virtues, the ones we learn about at school, the attributes of God. We say love: love is an energy of God.

Wisdom is an energy of God, and so on. In this way God expresses Himself, or has a contact, with the material world and with the holy angels and with human beings, through His uncreated energies.

Consequently, no one has seen God, as the Evangelist John says: 'No one has ever seen God, nor is anyone able to see Him.' No one has ever seen God, nor can anyone see God. But, as I explained to you, only through His energies, and only in the person of Jesus Christ.

The question says: but how is it that the angels who hymn Him now see an infant, and a lowly one at that, and indeed a mean and humble one? Since there was no place in the lodging there at the inn for the Most Holy Theotokos, His Mother, to give birth.

How was it announced to them, and how did they believe it? Do not think that the angels have no need, no need of faith. Do not think that. What is more, even the demons, despite their evil, believe. Holy Scripture says it: that the demons believe, and not only do they believe,

but they also believe that they will find themselves in Hell. That is why they said, through the mouth of the Gergesene: 'Have You come before our time to torment us?' Why? Because they believe that they will go to Hell. And it says that they begged Christ not to send them to Hell, but to permit them to go into the swine, since the Lord was casting the demons out, that He not send them to Hell.

Leave aside the fact that in Hell there is as yet no one, neither sinner nor demon; that will come to pass in the future. And they asked to go into the swine, because the devil loves to creep about within the creatures of God. In any case, the point is that even the demons believe.

Ah, and here too the announcement was made to the angels and they believed. And this is in fact the last instance of faith among them, because the heavenly order was once shaken, before the creation of man, and the result was the demons we all know: Lucifer, the devil, and his demons. The divine order was shaken because they willed what they willed. So now...

Through faith in Jesus Christ, the holiness of the holy angels is made firm. And indeed we attribute this to the Theotokos, who became the cause for the Son and the Word (Logos) of God to come into the world. The faith of the holy angels is made fixed, that is, it is stabilized.

There is no longer any possibility that the heavenly powers will be shaken, that is, the angelic world, not by their nature but by their own free choice. These things are not in the nature of the holy angels, but in their free will.

They no longer will otherwise; they have been made steadfast. And so the announcement was made to them and they believed. And indeed, what is it that will one day cause us, and the angels as well, to be judged? Faith. That is why the Apostle Paul says, before Jesus Christ, writing to the Philippians, that every knee shall bow, of things in heaven and things on earth and things under the earth.

Wherever there are rational beings, whether angels, or demons, or human beings, all will bow the knee to Jesus Christ. And so the axis, the core, the center around which everything turns, is the God-Man, the person of Jesus Christ.

So the announcement was made to the angels and they believed. That is my answer. There is another question.

Where and how should we give alms? We should always give alms, and to everyone. Holy Scripture says that the coin you are about to give should sweat in your hand. There are two positions here; one of them is ruled out by Holy Scripture, and I'm simply telling you what it is.

To be a stingy person and to keep saying, should I give the coin or not, should I give it or not, that is not what Holy Scripture means. What it means is that you should have discernment in the way you give your alms.

If we keep giving to the lazy man, do you know what that amounts to? He lives at the fools' expense. Why should I work, he thinks, there's no reason to, since this way I earn my daily wage. And you see these people go off to the tavern to drink, to buy cigarettes, and who knows what else.

Why? Because some people give to them without discernment. So we should give to everyone, but with discernment. If you like, without examining, or when we cannot examine. Because this question is going to be put to me.

How can we possibly know what each person really is? Let us give a little something, so the other person doesn't leave empty-handed. Just a little. But when we know that someone is truly in need, we must give to him. Almsgiving is a great matter for the Christian.

And in his testament, the wise, the truly wise Tobit says to Tobias, his son: My child, you will not become poor because you give alms. Give alms from whatever you have. And as the New Testament now says, that mercy triumphs over judgment, almsgiving triumphs over judgment. That is, what is the judgment? When God will judge us, your almsgiving will have triumphed over God's judgment; that is, you will be saved, you will be justified. That is what it means. So let us pay attention to this matter and give alms, but always with discernment.

A third question.

Some of them are old ones too. Today you've thrown quite a few at me, and I would ask you to keep sending me your questions, so that I have the possibility, I'll say it once more, to make a selection. Because I am going to make a selection. There are some I probably won't answer; that's all right, since I'm making this selection.

What exactly is Freemasonry, and is it possible for a priest to be a Freemason? We did a whole series of talks on this a few years back. But in just a couple of words: Freemasonry is essentially a religion. Anything that introduces a deity is a religion.

Of course the Freemasons say, they shout, they wail, they beat their chests, that Freemasonry is not a religion, and that a person can hold to whatever he believes and also be a Freemason. You're a Christian, you can also be a Freemason; you're a Muslim, you can also be a Freemason, and so on.

No, my friends, they are lying. And if they're not lying, then at least those who have only entered the first stages, the first initiations, the first degrees, have not yet understood how things really are. The moment a deity, that is, a god, is introduced, it is a religion. Have you ever heard of, say, a guild of cart-drivers having some god of their own? Does the gardeners' guild have some god? Nothing of the sort. Each one is simply what he is, an Orthodox Christian. No deity is introduced. And yet in Freemasonry a deity is introduced. Which one is it?

The Great Architect of the Universe, in Greek the initials spell M.A.T.S. The Great Architect of the Universe, M.A.T.S. And indeed, notice how they write it in their letters, in their circulars, up in the top left, just the way we write, say...

"Holy Metropolis of Larissa," "Hellenic Republic," and so on, they write: "To the honor and glory, to the honor and glory of the Great Architect of the Universe." Just as the fathers of the Holy Mountain, when they send a letter, and many laypeople do this too, and monks and clergy...

They put a little cross up in the top left corner of the letter, say, "Jesus Christ Conquers." Well, these people put their own version there, and so they introduce a deity. And from the moment a deity is introduced, it is a religion. Let them shout and protest and say whatever they like.

They simply hide it. And so the question is: can the two be reconciled? To be a Christian, and Orthodox at that, and at the same time a Mason? Nowhere, not anywhere at all. There is not a single point of contact between them.

And far more so, to be a priest, for that is what the question is really about, to be a priest and at the same time a Mason, is an incomprehensible thing, an utterly incomprehensible thing. You will say to me, but it does in fact happen that some are, and I will answer you.

You have denied one of the two, and of course it is your Orthodox identity that you have denied. For though you were baptized an Orthodox Christian, by clinging to the masonic element you have clearly rejected the one and are holding on to the other.

For the Apostle Paul says, what does the table of the Lord have to do with the table of Belial, of the devil? Is there any connection at all, the Apostle Paul asks the Corinthians? There is not a single connection. So you cannot be a minister of the Lord, of the Holy Triune God, celebrating the body and blood of Christ, and at the same time be a Mason.

And what is this Great Architect of the Universe? It is the worship of creation. In a first phase, that is, it is the sun. Whom did they worship as the sun god? Say it, say it, tell me.

No, no, well, Baal is also a sun god, but he is not in the Greek world, he is an Assyrian god there. There you have it, you know it, Apollo. Is Apollo not the god of the sun? So, Apollo. We believe in Apollo, let me drop a hint to you.

Have you noticed how eager the great and powerful are to go to the Oracle of Delphi, and not only Greeks but foreigners as well, and how they show a special interest in the Oracle of Delphi? If you read, you will hear of a particular favor shown to the Oracle of Delphi, because there Apollo is worshiped, Phoebus, Phoebus, spelled with an iota and a circumflex.

Phoebus Apollo, who gave the oracles, and so on and so forth. The god of the sun, the god of light, the god of the fine arts, we might say. The god of learning, let us put it something like that, since Athena also shares in that, and so on and so forth.

So what is Masonry? The worship of idols, it is an idolatrous religion. And so I ask you now, can a person be both an idolater and a Christian? Far more so, can a priest be a Christian and at the same time an idolater? The two cannot be reconciled.

So clearly, if anywhere you hear that such a thing exists, and unfortunately it does, I must say this, then you will say that this man has denied entirely. But he is a priest, he serves the Liturgy, he does not believe within himself. He does not believe in the same Christ.

And it may be that he wanted to climb to certain positions of rank. That is why you went into Masonry, because that is usually how it happens; it is the domain of vainglorious and ambitious people. That is what that domain is. Then I would say to you, you are sacrificing your faith, even as a confession, by placing yourself within their domain.

The martyrs, what did they say to the martyrs, to the candidates? Go and take a handful of incense and cast it on the altar of Zeus. No. Or of the Emperor. No, no, and they preferred to be martyred. And you, to satisfy your ambition, your vainglory, you go into that domain? This is a terrible and incomprehensible thing.

The condemnation is very great. If there is one sin, the first sin, it is neither fornication, nor adultery, nor theft, nor lying, nor any of these. It is this sin: the entirely conscious denial of the faith.

And there is perhaps, so that we are not absolute, perhaps there is impenitence beyond it. These people cannot return. The New Testament tells us this in two places.

But let us leave this question aside and move on.

We know that the social evil that exists in the world, the wars, the poverty, the social inequalities, is a consequence of the evil choices of men, indeed. But God, being almighty as He is, and being the God of love.

Why does He not prevent it?

This is a very common question, and indeed it often becomes a stumbling block to some people, so that they do not want to believe in God, because they regard God as being unjust. I would like to ask a question: roughly how do they believe God to be, that He is a policeman?

The policeman, when he sees you commit a violation on the road, he nabs you. Not that he pinches you with his hand, no. He nabs you, he takes you in, you pay a fine, you go to jail. God, my beloved, is not a policeman. God made man free.

He will judge him at some point. He will judge each one separately. And when it is the day of judgment, of the Second Coming, He will judge the whole of humanity. So He does not stand there with some little rod, with some, I don't know, policeman's spirit, to catch people. No, no, no, no. And there is this strange thing about people. On the one hand they complain that God does not grant us our freedom. And on the other, why does God not intervene to impose justice within society? Are these not contradictory things?

So, I repeat, God made man with a sense of justice as well. And therefore the evil that exists, social evil, poverty, social inequalities, wars, and so on, is due to man.

If man is not greedy, if he respects his fellow man and so on, then these evils would not exist. So these things fall within man's jurisdiction. God will only stand as judge of men. So much for this question.

And here is another question. Why do people die young?

This is truly heartbreaking.

Remember two children. Today we had the Gospel reading, which was the raising of the daughter of Jairus. A little girl of twelve years old, she died; and the son of the widow of Nain, who was also a young child, he must have been an adolescent, and his mother was a widow. She had no other children; probably her husband died when this child was born; she had no other children, and now this child of hers dies. It is truly heartbreaking, there is no dispute about that.

But what is going on here?

This points to the uncertainty of death.

The hiddenness of death, which tells us that we must always be ready. Always ready. It says there in the Wisdom of Solomon that death does not pick and choose, or rather that God permits death to come. Not only upon the elderly, but upon the young as well.

A person, even as a young man, may have reached a fullness of holiness. The people put it this way: God wanted him and took him, this young person; He wanted him and took him. Indeed, He loved him and took him. Yes, this is true.

Or, as it says, lest wickedness alter him, as Holy Scripture now says. Lest wickedness change his understanding, because it is truly a benefaction when a young person dies and has no time to commit sins. It is a benefaction of God.

In any case, if we study the matter, however heartbreaking this thing may seem, the death of a young person, of a young man, of a young woman, still there are good elements to it as well.

And these good elements belong to the realm of salvation, if this person, this child, was a child close to God. So let us realize that the young die too, so that we who are young may not sin and say, when I grow old I will die, when I grow old I will repent, forgive me, I will repent. But we must repent from now on. And besides, it is no bad thing to be a spiritual person, to enjoy your youth within the Christian life.

Is that a bad thing? You will tell me, no, the joys of the world are so very attractive. These joys of the world are not joys of the world at all. They are a sinking down into Hades and into Hell. Is this what you envy? Blessed is he who can, from his youth, have this blessing of knowing Christ.

That is why David says, He who gladdens, and he says it of himself, He who gladdens my youth, the One who gives me joys for my youth. So I would make an appeal to you: never envy these so-called joys of this present world, for they are not joys.

But live and rejoice in the life of Christ, and there you will feel real joy and the maturity of your personality. Another question: since God is love, it says here, why did He not forgive man the ancestral sin?

And He drove him out of Paradise; and I have a question of my own. Did Adam and Eve say, Lord, forgive us? As far as you can tell, you know the answer, no. That is, did Adam and Eve repent? No. Then what happened? They simply made excuses. What did Eve say? Sorry, what did Adam say? He said to God, the woman You gave me, she gave to me and I ate. So I am not the one responsible; You, God, are the one responsible for this transgression, because You gave me the woman. If You had not given her to me, I would not have had this fall. That is, he unloaded it onto Eve and onto God. This is called the shifting of guilt. Should we do this too? It is a very interesting subject. Shifting guilt outward. He projects it outward, and he makes God guilty. Where is the repentance? Nowhere.

Eve, why did you do it? The serpent, she says, put me up to it and I did it. So, that is, the devil. So, do you see repentance anywhere? In true repentance there is never this shifting of guilt onto other persons. It is his fault, it is that thing's fault. No. But rather, Lord, I did it, and forgive me. Do you see repentance anywhere?

Making excuses does not go together with repentance. That is why, children, let us know this: if we truly think and want to have real repentance, we must always refuse to make excuses for ourselves. And so, of course, God would have been ready to forgive.

But the human beings did not ask for it. Let me pose a harder question. The devil fell. If the devil were to ask forgiveness from God, what do you say, would the Lord forgive him? Most certainly yes. But did the devil ever, in his own history, ask to repent and to seek forgiveness from God?

Never, never. The proof is that he wages war on God and on His work. So then, how is it possible that the devil has repented, at the very moment when he is warring against God? So there is no possibility of repentance for the devil. Take note: the evil has now become fixed in him. When it grows chronic it hardens; and so it is with man too, when he does not ask forgiveness, the evil becomes fixed, and then he cannot easily repent.

Repentance is what sets everything right. Thank you for listening to me.

Thank you very much.

Είναι μερικές απορίες, οι οποίες επαναλαμβάνονται, αλλά δεν πειράζει, είτε γιατί κάποτε απουσιάσαμε και δεν ακούσαμε μια απάντηση ερωτήσεως, είτε γιατί πέρασε καιρός, είτε γιατί έχουμε καινούργια προσέλευση, δεν πειράζει, αλλά όταν όμως είναι κάτι που έχει επαναληφθεί θα απαντούμε, αλλά θα είναι κάτι μόνο σύντομο.

Λοιπόν, μία απορία που ετέθη απόψε. Θα μπορούσατε σας παρακαλώ να μας πείτε αν οι ψυχές των κοιμημένων ακούνε, βλέπουν και καταλαβαίνουν αυτά που λένε ή σκέπτονται οι άνθρωποι; Μάλιστα. Βέβαια. Δεν σας διαβάζω πολλές φορές το ευχαριστώ Που υπάρχει Το χαίρομαι το ευχαριστώ γιατί είναι κάπου περίπου καθιερωμένο, κάποτε σας το είχα πει και ήδη το χρησιμοποιείτε και σας επαινώ εις αυτό. Πάντα θα παρακαλούμε, θα ευχαριστούμε, θα είμεθα ευγενείς προς πάσα κατεύθυνση και αν δεν μάθουμε τώρα μικροί δεν θα μάθουμε ούτε μεγάλοι στη ζωή μας και θα είμεθα αγενείς άνθρωποι.

Λοιπόν, να απαντήσουμε σε αυτό. Αν βέβαια οι κεκοιμημένοι, ψυχές εκείνων που πέθαναν, αν ακούνε, βλέπουν, όχι παιδιά, ούτε ακούνε, ούτε βλέπουν.

Λέει ο Ιερός Χρυσόστομος ότι η ψυχή του κάθε ανθρώπου που φεύγει από το σώμα πηγαίνει στον οικείον τόπον, εκεί που πρέπει να πάει. Εάν μεν είναι διά τον Άδην ή αν είναι διά τον Παράδεισο. Γιατί ακόμη το έχουμε πολλάκις πει, ούτε η κόλασις έχει ανοίξει την πόρτα της, ούτε η Βασιλεία του Θεού έχει ανοίξει την πόρτα της.

Αυτά θα γίνουν μετά την κρίση και την Ανάσταση των Νεκρών. Τώρα, απλώς είναι μια κατάσταση, μέση κατάσταση, που η μεν βέβαια είναι σε τόπο άσχημο, θυμηθείτε την παραβολή του Πλουσίου και του Λαζάρου, οπωσδήποτε τόπος βασάνου είναι, όπως λέει εκεί η παραβολή, αλλά και τόπος μιας ευφροσύνης, χαράς, ο Παράδεισος, ο οποίος έγινε μετά από την κάθοδο του Χριστού στον Άδη. Αλλά και οι μεν και οι δε στερούνται σώματος. Έτσι όταν θα γίνει η Ανάσταση των Νεκρών τότε οι άνθρωποι θα έχουν πληρότητα, δεν θα είναι μόνο ψυχές και η κόλασις θα είναι με τα σώματα των ανθρώπων όπως και η Βασιλεία του Θεού με τα σώματα των ανθρώπων.

Αυτό το λέγω και το ξαναλέγω γιατί υπάρχει μια περίεργη αντίληψη για όλα αυτά ώστε να γνωρίζουμε την πραγματικότητα. Λοιπόν, οι ψυχές που πηγαίνουν, να ξαναγυρίσω στην απορία, οι ψυχές που πηγαίνουν στον Άδη, εκεί δεν έχουν καμία επικοινωνία.

Ένα από τα βάσανα του Άδου και αύριο της κολάσεως είναι η μη κοινωνία. Υπάρχει στην κάθε ψυχή μια απέραντη μοναξιά, φοβερόν, φοβερόν. Σκεφτείτε να βρεθείτε σε κάποιο χώρο, να είναι αξημέρωτη η νύχτα, να περνάει ο χρόνος και να μην υπάρχει ούτε ένας άνθρωπος να πείτε μια κουβέντα. Έτσι, το πρώτο κακό, η πρώτη τιμωρία είναι η μοναξιά.

Οι πατέρες λένε και διάφορα παραδείγματα, γιατί ένα από τα αγαθά είναι η θεωρία των προσώπων. Να δεις το πρόσωπο του άλλου, γι' αυτό ένα από τα αγαθά της Βασιλείας του Θεού τώρα, όπως μας λέει ο Ευαγγελιστής Ιωάννης στην Αποκάλυψη, ότι θα βλέπουν το πρόσωπο του Ιησού Χριστού.

Η θεωρία στην Αποκάλυψη και στην Πρώτη του Επιστολή ότι οψόμεθα αυτόν καθώς εστί. Όλη η μακαριότητα εκεί υπάρχει, οψόμεθα, θα δούμε, θα δούμε το πρόσωπο, το πρόσωπο και ο Ιερός Χρυσόστομος οδύρεται αν πάει εις την κόλαση όχι για τα δεινά της κολάσεως αλλά για την απώλειαν της θέας εκείνου του γαληνού προσώπου του Ιησού Χριστού.

Λοιπόν, υπάρχει η απουσία των προσώπων, δεν μπορείς να δεις πρόσωπο, δεν υπάρχει τίποτα. Λένε οι πατέρες, οι ασκηταί της ερήμου, το Γεροντικό, θα τα βρείτε αυτά πολλές φορές. Όπως είναι δύο Σιαμαίοι κολλημένοι πλάτη με πλάτη και δεν μπορείς ποτέ να δεις το πρόσωπο του αλλουνού.

Είναι μια εικόνα, ένα σχήμα για να δειχθεί ότι δεν μπορείς να δεις πρόσωπο. Μοναξιά, μοναξιά, μοναξιά.

Αντίθετα, εις τον Παράδεισο σήμερα που δεν υπάρχει ακόμα η Ανάσταση των Νεκρών και είναι μόνον ψυχές, εκεί είναι οι ψυχές των δικαίων, των αγίων, των σπουδαίων.

Εκείνοι βέβαια από τον τόπο που βρίσκονται ούτε βλέπουν ούτε ακούνε. Αλλά υπάρχει όμως και μεταξύ τους μια επικοινωνία, αλλά πρέπει να υπάρχει και μια επικοινωνία διαμέσου των Αγγέλων με τους ανθρώπους εις την γη. Γι' αυτό εδώ στηρίζονται οι προσευχές μας εις τους Αγίους. Κάνουμε μία προσευχή στον Άγιο Δημήτριο. Ο Άγιος Δημήτριος δεν βρίσκεται από εδώ και από εκεί, αλλά παίρνει μηνύματα μέσω αγγέλων, μέσω άλλου τρόπου, ο Θεός ξέρει.

Και ο Θεός θέλοντας να δοξάσει εκείνους που τον ενδόξασαν απαντάει σε εκείνο που εμείς ζητούμε στην προσευχή μας και κάνει θαύματα. Άγιέ μου Δημήτρη, σε παρακαλώ αυτό και το έχουμε αυτό το τέτοιο. Έτσι ο Θεός το κάνει αυτό, ο Θεός απαντά γιατί θέλει να δοξάσει, όπως σας είπα, τους Αγίους του.

Συνεπώς, αν θα μπορούσαμε να πούμε ότι ακούνε και βλέπουν όχι άμεσα αλλά έμμεσα, είναι μόνο εκείνες οι ψυχές που είναι σήμερα εις τον Παράδεισο. Αυτά θα είχα να σας πω για αυτή την απορία. Να προχωρήσουμε.

Λέει, θεωρείτε σωστή τη διεξαγωγή πολέμου με τους γειτόνους εντός εισαγωγικών; Και εντός παρενθέσεως, Αλβανία, Σκόπια, Βουλγαρία, Τουρκία. Τι παράξενη ερώτηση είναι αυτή, αν θεωρώ σωστή λέει τη διεξαγωγή πολέμου, δηλαδή στα καλά καθούμενα να πάμε να πολεμήσουμε τώρα με τους Τούρκους, με τους Βουλγάρους και δεν ξέρουμε ο οποίος άλλος. Παράξενη ερώτηση. Ποιος θα ήθελε τον πόλεμο, εμείς, εκείνοι; Ούτε εμείς ούτε εκείνοι.

Αν τώρα κάποιοι μπορεί να είναι πλεονέκτες, όπως λέγεται και ξαναλέγεται, οι εξ ανατολών εχθροί μας, δηλαδή οι Τούρκοι, και ήθελαν να μας αρπάξουν ό,τι θα ήθελαν να μας αρπάξουν, τα νησιά του Αιγαίου, δεν ξέρω τι άλλα μπορεί να αρπάξουν, όπως άρπαξαν και την Κύπρο, ε τότε βεβαίως τότε δεν θα καθίσουμε με σταυρωμένα χέρια.

Θα πιστεύετε εκείνο το σφάξε με, αγά μου, να αγιάσω; Όχι, τότε δεν θα πηγαίναμε να πολεμήσουμε; Οπωσδήποτε. Θα μου πείτε λέτε, πάτερ, αυτά εσείς; Ναι, γιατί; Δεν θα πολεμήσουμε; Ο λαός του Θεού δεν πολεμούσε; Εμείς δεν θα πολεμήσουμε; Θα πολεμήσουμε. Κακό πράγμα ο πόλεμος. Αλλά θα πολεμήσουν. Σε τι; Στον λεγόμενον αμυντικόν πόλεμο. Ο επιθετικός πόλεμος είναι κακός.

Αν και βέβαια οι στρατιώται τι φταίνε, οι πολίτες τι φταίνε όταν επιστρατεύονται, αλλά αντί αυτή η περίπτωση ο επιθετικός πόλεμος σημαίνει έβαλες εσύ βέβηλο χέρι πρώτος. Έβαλαν τότε η Γερμανία, η Ιταλία, εις βάρος μας ό,τι έκαναν. Εμείς δεν τους επιτεθήκαμε, αν όμως κάποιος μας επιτεθεί θα πολεμήσουμε. Δεν πολεμήσαμε τους Ιταλούς όταν μας κήρυξαν τον πόλεμο 28 Οκτωβρίου που θα γιορτάσουμε σε λίγες μέρες μετά; Δεν πολεμήσαμε και τους τους Γερμανούς αναμφισβήτητα. Γιατί; Διότι έτσι είναι. Αν το θέλετε, στην Παλαιά Διαθήκη όταν έχουμε την ελληνική επικράτεια στην Παλαιστίνη, δηλαδή τους επιγόνους του Μεγάλου Αλεξάνδρου, ξέρετε οι Πτολεμαίοι ήταν στην Αίγυπτο ή στην Παλαιστίνη ήταν οι Αντίοχοι. Είναι γνωστό αυτό.

Στην εποχή του Αντιόχου, του Επιφανούς, του Τετάρτου, Αντίοχος Επιφανής έτσι έλεγε το τέταρτος, αυτός έδειξε τέτοια συμπεριφορά φοβερή, ώστε να χαρακτηριστεί από την ιστορία και μάλιστα από την ερμηνευτική και μάλιστα από την ίδια την Αγία Γραφή, Παλαιά Διαθήκη, γιατί προφήτευσε ο Δανιήλ σχετικά, ως πρόδρομος και τύπος του Αντιχρίστου.

Ξέρετε ότι στις ημέρες της ελληνικής κατοχής στην Παλαιστίνη έδρασαν αντάρτες. Βέβαια έχουμε τους λεγόμενους Μακαβαίους. Μακαβαίος με δύο Κ γραμμένο. Μακαβαίος έχουμε το Α, Β, Γ και ένα Δέλτα που είναι εκτός του αριθμού των βιβλίων της Παλαιάς Διαθήκης.

Μακαβαίων. Έχουμε το μαρτύριο των επτά παιδιών. και της Σολομονής της μητέρας τους και του Ελεαζάρου, του διδασκάλου των, που τους γιορτάζουμε, ακούσατε, τους γιορτάζουμε την 1η Αυγούστου. Ήτανε αντιστασιακοί άνθρωποι. Δεν ήθελαν να δεχθούν εκείνα τα οποία οι Έλληνες ήθελαν να επιβάλλουν, όπως γυμναστήρια και άλλα πράγματα, λατρεία του Διός, των θεών, των ποικίλων θεοτήτων και κλπ.

Καθόλου. Ο δε Ιούδας και κάποιοι άλλοι συγκρότησαν ολόκληρο στρατό, ήταν ένα είδος αντάρτικου, για να χτυπήσουν τους Έλληνες να φύγουν από τη χώρα τους. και αυτά γράφτηκαν και παρεχωρήθησαν μέσα στην Παλαιά Διαθήκη. Ξαναλέγω, Μακαβαίος θα πει σφυροκόπων, αυτός ο οποίος σφυροκοπεί τον εχθρόν. Τι θα λέγαμε επάνω σε αυτό; Θα έπρεπε να πουν εκεί τότε οι Εβραίοι που απειλείτο η θρησκεία των, διότι ήθελε ο Αντίοχος ο Επιφανής ως τύπος του Αντιχρίστου να καταργήσει τη λατρεία του αληθινού Θεού.

Θα καθόντουσαν με σταυρωμένα χέρια; Πάντοτε όταν πολεμούσαν οι Έλληνες και οι πρόγονοί μας και μέχρι χθες ακόμα. Τι λέγανε; Ο πόλεμος είναι υπέρ εστιών και βωμών. Θα πει υπέρ εστιών για τα σπίτια μας, για τις οικογένειές μας.

‥

‥

Συνεπώς, θα είναι πόλεμος, όχι βεβαίως ξαναλέγω επιθετικός, αλλά αμυντικός πόλεμος. Δεν θα καθίσουμε με σταυρωμένα χέρια. Λοιπόν, αυτό το θεωρείτε σωστή τη διεξαγωγή πολέμου; Σωστή, εφόσον και καθώσον μας χτυπήσουν εχθροί.

Βεβαίως, εάν όμως δεν μας χτυπήσουν, να κάτσουν εκείνοι καλά στον τόπο τους. Και εμείς καλύτερα ή στον δικό μας τόπο. Αυτά και για αυτή την απορία. Μια άλλη απορία λέει στη Βασιλεία του Θεού. Ποια γλώσσα θα μιλούν οι άνθρωποι; Πώς θα συνεννοούνται; Αυτή η απορία, αν καλώς θυμάμαι, έχει ξαναριφθεί. Ωστόσο, για να δούμε. Προσέξτε. Τι γλώσσα αλήθεια θα μπορούμε να μιλάμε εκεί; Μη μου πείτε ότι επειδή από τις κορυφαίες γλώσσες της γης η ελληνική είναι πρώτη. Ε όχι, θα είμαστε πολύ υπερήφανοι. Θα δεχθούμε ότι θα μιλάμε εκεί ελληνικά; Μήπως λατινικά; Όχι.

Μήπως εβραϊκά; Τι γλώσσα θα μιλάμε; Όπως όλος πάντων λέει, εάν ταις γλώσσαις των ανθρώπων λαλώ και των αγγέλων. Και λέει κύριε την αγάπη. Ώστε λοιπόν, τι γλώσσα έχουν οι άνθρωποι; Αυτές οι τόσες γλώσσες που έχουμε.

Ξεπερνούμε τις χίλιες γλώσσες μαζί με διαλέκτους εννοείται. Και αυτό είναι αποτέλεσμα βεβαίως της πυργοποιίας. Γιατί εκεί λέγει η Αγία Γραφή σαφώς, ότι υπήρχε τότε εν χείλος ανθρώπων. Δηλαδή μία γλώσσα, εν χείλος ανθρώπων.

Αλλά όταν ο Θεός μπέρδεψε, συνέχεε τας γλώσσας, Επειδή ήθελαν δια της πυργοποιίας να φτάσουν στην ισοθεΐα, το αμάρτημα του Αδάμ και της Εύας. Τότε συνέχεε αυτών τας γλώσσας και από τότε άρχισαν οι γλώσσες οι πολλές.

Έτσι μας πληροφορεί η Αγία Γραφή, πως εξηγεί το φαινόμενο των πολλών γλωσσών. Σημειώσατε δε ότι οι άνθρωποι απεμακρύνονταν μεταξύ των, ξέχασαν εκείνη την πρώτη γλώσσα που είχαν. Έκαναν παραλλαγές και δημιούργησαν καινούριες γλώσσες.

Και βέβαια ότι γι' αυτό ως γλώσσες ενεφανίσθη το Πνεύμα το Άγιο την ημέρα της Πεντηκοστής και για άλλους λόγους και γι' αυτό να δείξει ότι εκείνη η σύγχυση της Βαβέλ, του πύργου της Βαβέλ δεν θα υπήρχε πια.

Τώρα θα έχουμε ενότητα, αλλά η ενότητα του Πνεύματος, η ενότητα του Αγίου Πνεύματος, δηλαδή όλοι οι ηνωμένοι μέσα στο Άγιο Πνεύμα. Έτσι, στην Βασιλεία του Θεού, τι γλώσσα θα έχουμε; Των Αγγέλων. Τι γλώσσα έχουν οι άγγελοι; Ότι συνεννοούνται πάρα πολύ καλά, δεν υπάρχει αντίρρηση.

Και ομιλούν και δέχονται μηνύματα. Ποια είναι η γλώσσα τους; Δεν γνωρίζουμε. Αυτή τη γλώσσα των Αγίων Αγγέλων θα έχουμε και εμείς. Τότε ή στην Βασιλεία του Θεού. Αλλά να σας πω κάτι, περιμένετε και θα το δούμε.

Πάμε σε μία τρίτη. Πάρα πολλοί χριστιανοί ακόμα και θρησκευόμενοι δεν ξέρουν να κάνουν σωστά το σταυρό τους. Κάνουν κάτι περίεργα σχήματα. Ποιος θα τους διδάξει το ορθόν; Ποιος; Εμείς. Ποιοι εμείς; Εμείς θα διδάξουμε το ορθόν.

Κάνουμε το σταυρό μας σωστά; Σωστά. Τον βλέπετε; Εάν τον κάνετε στραβά, δε φταίμε εμείς. Συνεπώς πρέπει εμάς να βλέπετε να κάνουμε σωστά το σταυρό μας, και εσείς να μιμηθείτε να κάνετε σωστά το σταυρό σας. Αλλά για το θέμα του Τιμίου Σταυρού, θα ήθελα κάποιο καιρό να κάνουμε ειδικό μάθημα. Έχουμε κάνει, μου φαίνεται, κάποια ομιλία κάπου. Πάντως κάτι θυμάμαι ότι έχουμε κάνει σε εσάς.

Εδώ δεν θυμάμαι που, θα πρέπει να μιλήσουμε κάτι και να πούμε για το σημείο του Τιμίου Σταυρού. Είναι πάρα πολύ χρήσιμο, διότι τι δέχεσαι έτσι μόνο περιληπτικά σας λέγω. Τι δέχεσαι με το να κάνεις το σημείο του Σταυρού;

Πρώτα-πρώτα δέχεσαι δύο δόγματα. Το δόγμα της Αγίας Τριάδος με το να κάνεις το χέρι σου με τα τρία δάκτυλα έτσι. Το πιστεύεις, το αποδέχεσαι. Και το δόγμα της Θείας Οικονομίας. Ποιο; Της Ενανθρωπίσεως. Γιατί ο Θεός δεν σταυρώνεται, ο ενανθρωπίσας Θεός σταυρώνεται. Και το εκφράζεις με το σταυρό ότι αποδέχεσαι το δόγμα της Ενανθρωπίσεως.

Αυτά τα δύο σπουδαία πρώτα δόγματα της πίστεως. Ύστερα, αποδέχεσαι, σταυρώνοντας το σώμα σου, αποδέχεσαι ότι η ζωή σου θα είναι σταυρική. Δηλαδή θα ζήσεις τον Σταυρόν του Χριστού. Αλλά σταυρική ζωή σημαίνει απαρνούμαι τον κόσμο και ζω τη ζωή του Χριστού. Αυτό θα πει ζω σταυρικά.

Αν κάνω λοιπόν το σταυρό μου από τη μία μεριά και από την άλλη δεν ζω σταυρικά, τότε καταλαβαίνετε είναι μια αντινομία, μια αντίφαση. Γι' αυτό λέγει ο Απόστολος Παύλος στους Φιλιππησίους, αποκαλεί εκείνους που ζουν κοσμική ζωή με κοσμικό φρόνημα χριστιανοί όντες, τους αποκαλεί εχθρούς του Σταυρού του Χριστού.

Πιο πολλά όμως θα πούμε, ελπίζω φέτος να κάνουμε κάποια, ίσως ένα μάθημα πάνω σε αυτό.

Ένα άλλο, λέγει γιατί ο Αναστημένος Ιησούς δεν επέτρεψε εις την Μαρία Μαγδαληνή να αγγίξει τα πόδια του και είπε μη μου άπτου; ενώ στον Θωμά επέτρεψε να τον ψηλαφίσει. Μη μου άπτου είναι του ρήματος άπτομαι που θα πει εγγίζω.

Να πω και κάτι ακόμα, γιατί λέει μου, γιατί το άπτομαι συντάσσεται, αχ να πούμε, τη μακαρίτισσα, το συντακτικό, το μακαρίτικο το συντακτικό. Το άπτομαι συντάσσεται λέει με τα γενικής, συντάσσεται με τα γενικής, όπως και το ακούω, σου ακούω.

Βέβαια στην νεοελληνική δεν τηρούνται παρά ελάχιστα τέτοια σχήματα του συντακτικού, στην αρχαία όμως, ναι.

Ακουσόμεθά σου πάλιν, είπαν οι Αθηναίοι στον Παύλο. Θα σε ακούσομαι. Εμείς λέμε σήμερα θα σε ακούσω. Κάπου στη Μακεδονία ίσως και εδώ δεν ξέρω που λένε, θα σου ακούσω. Κρατούν το παλαιό συντακτικό, γιατί το ακούω συνδέεται, συντάσσεται με τα γενικής.

Δεν πειράζει να τα λέμε και αυτά κάποια φορά έτσι. Πειράζει; Λοιπόν προσέξατε δηλαδή μη με εγγίξεις. Μη μου άπτου. Μη μου άπτου. Σημαίνει το εξής, η Μαρία η Μαγδαληνή πίστευε ότι ο Ιησούς Χριστός ανεστήθη όπως αναστήθηκαν εκείνοι που είχε αναστήσει, ο Λάζαρος, ο υιός της χήρας της Ναΐν, η κόρη του Ιαΐρου. Κάπως έτσι. Οπότε τι χαρά, τι χαρά.

Θα πηγαίνουμε πάλι μαζί του στα χωριά και στις κώμες και στις πόλεις που θα ξανακηρύξει πάλι ο Χριστός. Με αυτήν την έννοια της είπε μη με εγγίζεις, διότι δεν υπάρχει πλέον η πρώτη κατάσταση. Τώρα τα πράγματα είναι διαφορετικά, αυτό ήθελε να δηλώσει ο Κύριος.

Στον Θωμά, επειδή εκείνος δεν πίστεψε ότι πραγματικά είχε αναστηθεί και έπρεπε να κατοχυρωθεί το γεγονός ως δόγμα παρακάτω πια της Αναστάσεως του Χριστού και συνεπώς της Αναστάσεως των Νεκρών, εζήτησε από τον Θωμά να τον ψηλαφήσει.

και αν θέλετε, αν διαβάσετε και το κατά Λουκάν Ευαγγέλιο και τα λοιπά, θα δείτε ότι γιατί αυτό με το Θωμά είναι στον Ιωάννη. Θα δείτε ότι εζήτησε να ψηλαφηθεί όχι μόνο από το Θωμά την πρώτη ημέρα της Αναστάσεως, ενώ ήταν μια εβδομάδα μετά με το Θωμά, την ογδόην ημέρα, αλλά και από τους άλλους μαθητές.

και όσοι ήσαν παρόντες εκεί επειδή λέει απιστούσαν τους είπε, ελάτε, πιάστε με, ψηλαφίστε με. Να δείτε ότι εγώ, ότι το φάντασμα, δεν είμαι φάντασμα όπως νομίζετε. Γιατί το φάντασμα δεν έχει σάρκα και κόκκαλα όπως σε μένα με βλέπετε.

Και λέει ακόμα και οι αίτια πιστούν τον από τις χερές Ξέρετε είναι μεγάλα πράγματα αυτά. Λες, βλέπω πραγματικότητα, μας κανηρεύουμε Είναι πολύ μεγάλα πράγματα. Τους είπε, δώσατέ μου να φάω. Ε ζήτησε να φάει, το φάντασμα δεν τρώει, δεν καταναλώνει.

Ώστε λοιπόν ο Κύριος ψηλαφήθηκε και ξαναψηλαφήθηκε για να διαπιστωθεί ότι αναστήθηκε και συνεπώς εκ της δικής του Αναστάσεως απορρέει η δική μας Ανάσταση. Αυτός είναι ο λόγος που εις μεν Μαρία τη Μαγδαληνή εμπόδισε, την δε Μαρία Μαγδαληνή εμπόδισε, τους δε μαθητές εκάλεσε να τον αγγίξουν.

Κάτι άλλο, την ιδιαίτερη θέση. Ξέρετε έχω και περσινές ακόμη. Γι' αυτό παρακαλώ πλουτίσατε με απορίες. Πάντα κάθε χρόνο στα πρώτα μας θέματα δεν ρίχνετε απορίες. Γιατί, λοιπόν παρακαλώ κατακλύσατέ μας το κλυ με ύψιλον.

Κατακλείσατε μας, ναι, με αφορίες Λοιπόν, κάποιος γελάει που είπα το αυτό με ύψιλον, κατακλύζω. Αυτή την ιδιαίτερη θέση που θα πάρουν οι παρθένοι στη Βασιλεία των Ουρανών, θα την πάρουν αυτοί που είναι μόνο βιολογικά παρθένοι ή και πνευματικά; Μάλιστα, και βιολογικά και πνευματικά.

Εδώ όπως το διατυπώνει ο Ευαγγελιστής Ιωάννης, το λέει και θετικώς και αρνητικώς. Λέγει οι οποίοι μετά γυναικών ουκ εμολύνθησαν, παρθένοι γαρ εισί, που δείχνει ότι δεν ήρθαν ποτέ σε σχέση γάμου ή πορνείας, ποτέ, ποτέ, ποτέ, ποτέ, δηλαδή με άλλο ανθρώπινο σώμα να κάνουν αμαρτία.

Συμπεριλαμβάνονται εκεί τα πάντα, όλα εκείνα τα γνωστά τα οποία υπάρχουν και λέγονται και γίνονται δυστυχώς. Που σημαίνει να είσαι όντως εν παρθενία και εις το σώμα και εις την ψυχή. Διότι δεν μπορείς να είσαι παρθένος στο σώμα και να μην είσαι στην ψυχή.

Όταν αφήνεις τους λογισμούς σου να ταξιδεύουν σε αμαρτωλά πράγματα. Τι θα πίστευες, μόνο ένας, αν πάρω της γυναίκας, μόνο ένας παρθενικός ημίν, έτσι, Ήψηλον μη ήτα, ημίν, ο ημίν του ημένος Ρωτήσετε τα μεγαλύτερα παιδιά να σας πουν, τα κορίτσια, τα μεγαλύτερα, οι μικρότερες.

Αυτό συνιστά την παρθενίαν; Όχι. Και αυτό, προσέξατε, και αυτό, αλλά όχι μόνο αυτό. Λέμε η Παναγία είναι παρθένος, πέρασε ποτέ λογισμός από το μυαλό της ανήθικος, βρώμικος; Όχι, όχι, αλλιώτικα δεν θα εξελέγετο ούτε θα διακηρύσσεται η παρθενία της.

Ναι, συνεπώς η παρθενία είναι και σωματική υπόθεση και πνευματική υπόθεση. Ας μάθουμε να μην τα χωρίζουμε αυτά, δηλαδή λέμε αυτός ή αυτή παρθένος. Ναι, αλλά μην τα χωρίζουμε και να λέμε σωματικά ή πνευματικά, το ξαναλέω άλλη μια φορά.

Είναι και το αντίστροφο μπορεί να πει κανένας, ότι να έχει παρθενική ψυχή, δηλαδή παρθενική εννοείται, να είναι καλοπροαίρετος άνθρωπος. Αλλά εν τω μεταξύ να έχει σταθεί ή πόρνος ή πόρνη, μην απατώμεθα.

Κάποτε μου το έλεγε ένας άνθρωπος αυτό, να λέει κι είπε ένα πρόσωπο μάλιστα για τη Μακδελνή. Η οποία Μακδελνή δεν είναι το πόρνη. Αυτή η μεγάλη, μεγάλη, μεγάλη παρεξήγηση που υπάρχει. Είχε απλώς επτά δαιμόνια. Δεν είναι το πόρνη η Μακδελνή. Αλλά τα μυθιστορήματα που επηκολούθησαν την έκαναν πόρνη, και άλλα πολλά κλπ. Λοιπόν, έτσι, πώς λέει, να η Μακδελνή ήταν λέει παρθένος στην ψυχή, πόρνη στο σώμα. Μην απατώμεθα. Δεν μπορείς να μιλάς περί παρθενίας ψυχής, όταν το σώμα σου δεν ετήρησε την παρθενία. Η παρθενία.

Θα είναι και στο σώμα και στην ψυχή και είναι μία αδιέρετος και αχώριστος. Γιατί δε, θα ήθελα εδώ να σας έλεγα μόνο δύο λόγια, γιατί μόνο ένα λεπτό μας μένει, ότι λέει ο Άγιος Ιγνάτιος ο Θεοφόρος σε μια του επιστολή, ότι αν κανείς θα ήθελε να μείνει άγαμος, εν παρθενία, αυτό μπορεί να το κάνει, μόνο να μην καυχηθεί, γιατί θα καεί αν καυχηθεί.

Ξέρετε να, εγώ είμαι εν παρθενία, όχι, και θα το κάνει εις τιμήν του σώματος του Χριστού, εις τιμήν του σώματος του Χριστού, γιατί ο Χριστός βεβαίως δεν ενδέχθη γάμον. Γιατί δεν ενδέχθη γάμον; Αν με ρωτήσατε, για την απλούστατη των λόγων, ότι ο γάμος είναι ένα μεταπτωτικό φαινόμενο.

Δεν μπορούσε λοιπόν ο Χριστός να ζήσει μεταπτωτικά σχήματα, μεταπτωτικά σχήματα, το πρώτο θέλημα του Θεού ήταν να μην υπάρχει ο θάνατος και συνεπώς ο γάμος. Εφόσον όμως θα υπήρχε ο θάνατος, ο Θεός θεσμοθετεί τον γάμον, έστω και αν αυτό μοιάζει ιστορικά προθύστερον.

Ιστορικά προθύστερον, δεν έχει αυτό καμία σημασία. Όταν θα γυρίσουμε στη Βασιλεία του Θεού, γάμος δεν θα υπάρχει. Γι' αυτό το λόγο η Παρθενία θεωρείται το πρώτερον θέλημα του Θεού. Το πρώτερον, το πρώτο.

Το κατευδοκείον θέλημα του Θεού Ενώ ο γάμος το ύστερον θέλημα του Θεού. Αυτός για τον οποίο καμωνόμαστε. Οπωσδήποτε να παντρευτούμε. Σώνει και καλά δηλαδή. Να παντρευτούμε. Είναι το ύστερον θέλημα του Θεού.

Και είναι κατά παραχώρηση. Αυτά και για αυτή την απορία. Ευχαριστώ που με ακούσατε.

Μια πρώτη απορία. Λέγι Πώς οι άγγελοι βλέποντας το Χριστό Βρέφος στην Φάτνη πίστευσαν ότι αυτός είναι ο Θεός, αφού δεν έβλεπαν παρά ένα ταπεινό Βρέφος;

Βέβαια, θα είχα πολλά να σας πω εδώ, αλλά με πολύ λίγα λόγια πρέπει να σας αναφέρω ότι οι άγγελοι, όλοι οι άγγελοι, αρχάγγελοι κλπ, κανείς ποτέ δεν έχει δει το Θεό. Κανείς, κανείς, κανείς, κανείς. Όταν λέμε δεν έχει δει το Θεό, εννοούμε την ουσία του Θεού.

Κανείς. Ούτε εις το μέλλον. Ούτε οι άνθρωποι της Βασιλείας του Θεού. Ούτε οι άγγελοι θα γνωρίσουν την ουσία του Θεού. Ποτέ, ποτέ. Ο Θεός οράθηκε για πρώτη φορά. Και θα οράται, σαν βλέπετε, Εις το δί είναι και ες

Προσώπο Ιησού Χριστού. Γι' αυτό, εάν κανείς δεν πιστεύει εις τον Ιησού Χριστό, ούτε είδε, ούτε θα δει, ούτε θα γνωρίσει ποτέ τον αληθινό Θεό. Ποτέ. Δεν είναι δυνατόν έξω του Ιησού Χριστού να γνωρίσουμε τίποτε.

Λοιπόν, τι είναι όμως εκείνο που λέμε γνώρισα τον Θεό και άλλα πολλά, θα δούμε τον Θεό κλπ και λοιπά; Είναι οι ενέργειες του Θεού. Και όπως ο Θεός, η ουσία Του είναι άκτιστη, έτσι και οι ενέργειες του Θεού είναι άκτιστες.

Αποτελούν ούτως ειπείν μέρος της θεότητας, οι ενέργειες του Θεού. Και για να αναφέρω μερικές, είναι όλα εκείνα τα οποία λέμε σαν αρετές που μαθαίνουμε στο σχολείο. Οι ιδιότητες του Θεού, λέμε η αγάπη, η αγάπη είναι ενέργεια του Θεού.

Η σοφία είναι ενέργεια του Θεού και το καθεξής. Έτσι, ο Θεός εκφράζεται ή έχει μία επαφή με τον υλικό κόσμο και τους Αγίους Αγγέλους και τους ανθρώπους. Διά των ακτίστων ενεργειών Του.

Συνεπώς, τον Θεό ουδείς είδε, εκείνο που λέει Ευαγγελιστής Ιωάννης, ουδείς λέει πώποτε εώρακε Θεόν, ουδέ ιδείν δύναται. Ούτε ποτέ κανείς είδε το Θεό, ούτε δύναται να ιδεί τον Θεό. Αλλά όπως σας εξήγησα, μόνο διά των ενεργειών του και μόνον εν προσώπω Ιησού Χριστού.

Η ερώτηση λέει, μα πώς τώρα οι άγγελοι που τον υμνούν βλέπουν ένα νήπιο και μάλιστα ταπεινό και μάλιστα παρακατιανό. Αφού δεν υπήρχε τόπος εν τω καταλύματι εκεί στο Πανδοχείο για να γεννήσει η Παναγία η Μητέρα Του.

Πώς τους ανηγγέλθη και το επίστευσαν; Μην νομίσετε ότι οι άγγελοι δεν χρήσουν, δεν έχουν ανάγκη πίστεως. Μην το νομίσετε αυτό. Θέλετε ακόμη παρά την κακία τους οι δαίμονες πιστεύουν. Το λέει η Αγιαγραφή Ότι τα δαιμόνια πιστεύουν και όχι μόνο πιστεύουν.

Αλλά και πιστεύουν ότι θα βρεθούν εις την κόλαση. Γι' αυτό είπαν δια στόματος Γεργεσηνού. Ήρθες πριν την ώρα μας να μας βασανήσεις. Γιατί, γιατί πιστεύουν ότι θα πάνε στην κόλαση. Και λέει τον παρακαλούσαν να μην τους στείλει εις την κόλαση ο Χριστός, αλλά να επιτρέψει να πάνε εις τους χοίρους αφού τους διώχνει τους δαίμονες ο Κύριος, να μην τους στείλει στην κόλαση.

Άστε ότι στην κόλαση δεν υπάρχει κανένας, ούτε αμαρτωλός, ούτε δαίμονας. Θα γίνει στο μέλλον. Και ζήτησαν να πάνε εις τους χοίρους. Γιατί ο διάβολος αγαπάει να σέρνεται μέσα στα δημιουργήματα του Θεού. Τέλος πάντων το θέμα είναι ότι και οι δαίμονες πιστεύουν.

Α, και εδώ οι άγγελοι τους ανηγγέλθη και επίστευσαν και μάλιστα είναι η τελευταία περίπτωση πίστεως διότι η ουρανία τάξις κάποτε εσαλεύθη προ της δημιουργίας του ανθρώπου αποτέλεσμα οι γνωστοί δαίμονες, ο Εωσφόρος, ο διάβολος και οι δαίμονές του εσείσθη η θεία τάξις διότι αυτοί ήθελαν εκείνο που ήθελαν έτσι τώρα.

Διά της πίστεως εις τον Ιησού Χριστόν, η αγιότητα των Αγίων Αγγέλων στερεώνεται. Και μάλιστα το αποδίδομε στην Θεοτόκου που έγινε η αιτία να 'ρθει ο Υιός και ο Λόγος του Θεού στον κόσμο. Παγιώνεται, δηλαδή σταθεροποιείται η πίστη των Αγίων Αγγέλων.

Δεν υπάρχει πλέον περίπτωση να σαλευθούν οι ουράνιες δυνάμεις. Δηλαδή ο Αγγελικός κόσμος, όχι εκ φύσεως, αλλά εκ προαιρέσεως. Αυτά τα πράγματα δεν είναι στη φύση των Αγίων Αγγέλων, αλλά είναι στην προαίρεσή τους.

Δεν θέλουν πια, σταθεροποιήθηκαν, συνεπώς τους ανηγγέλθη, επίστευσαν. Και μάλιστα τι είναι εκείνο που θα μας κάνει να κριθούμε κάποτε και εμείς και οι Άγγελοι; Η πίστη. Γι' αυτό λέγει ο Απόστολος Παύλος ότι μπροστά στον Ιησού Χριστόν, λέει στους Φιλιππησίους, παν γόνυ κάμψη επουρανίων και επιγείων και καταχθονίων.

Όπου υπάρχουν λογικές υπάρξεις, είτε άγγελοι, είτε δαίμονες, είτε άνθρωποι, όλοι θα κάμψουν γόνυ εις τον Ιησού Χριστόν. Συνεπώς, ο άξων, ο πυρήνας, το κέντρο περιστροφής των πάντων είναι το θεανθρώπινο πρόσωπο του Ιησού Χριστού.

Έτσι οι άγγελοι τους ανηγγέλθη και επίστευσαν. Αυτή είναι η απάντησή μου. Λείει μιαν άλλη

Πού και πώς πρέπει να δίνουμε ελεημοσύνη; Πάντα και σε όλους πρέπει να δίνουμε ελεημοσύνη. Η Αγία Γραφή λέγει ότι το νόμισμα που θα δώσεις να υδρώσει μέσα στο χέρι σου. Υπάρχουν δύο εδώ θέσεις, η μία αποκλείεται από την Αγία Γραφή, απλώς σας τη λέγω.

Το να 'σαι τσιγκούνης άνθρωπος και να λες να το δώσω, να μην το δώσω το νόμισμα. Να το δώσω, να μην το δώσω. Δεν εννοεί αυτό η Αγία Γραφή. Αλλά εννοεί ότι θα έχεις διακριτικότητα που θα κάνεις την ελεημοσύνη σου.

Αν ελεούμε διαρκώς τον τεμπέλη άνθρωπο, ξέρετε τι θα πει; Εις υγεία των κορόλυδων Γιατί να δουλέψω, υπάρχει λόγος, αφού βγάζω με τον τρόπο αυτό το μεροκάματό μου. Και τους βλέπετε αυτούς τους ανθρώπους και πηγαίνουν στο καπηλειό να πιούν, να πάρουν τσιγάρα και δεν ξέρω τι άλλο.

Γιατί, γιατί κάποιοι τους ελεούν χωρίς διάκριση. Θα πρέπει λοιπόν να ελεούμε τους πάντας, αλλά με διάκριση. Αν θέλετε, χωρίς να εξετάζομαι ή αν δεν μπορούμε να εξετάσουμε. Γιατί θα μου τεθεί αυτή η ερώτηση.

Πού μπορούμε να ξέρουμε ο καθένας τι είναι; Ας δώσουμε κάτι λίγο. Να μη φύγει ο άλλος με άδεια χέρια. Κάτι λίγο. Όταν όμως ξέρουμε ότι όλος άνθρωπος έχει ανάγκη, πρέπει να τον ελεήσουμε. Η ελεημοσύνη είναι μεγάλο κεφάλαιο εις τον χριστιανόν.

Εις δε τη Διαθήκη του ο σοφός, αληθινά σοφός, Τωβίτ, λέει στον Τωβία, το γιο του. Παιδί μου, δεν θα γίνεις φτωχός γιατί ελεείς. Ό,τι έχεις από κείνα που έχεις να ελεήσεις. και όπως λέει η Καινή Διαθήκη τώρα ότι η ελεημοσύνη κατανικά το έλεος προς τη ελεημοσύνη κατανικά την κρίση δηλαδή ποιο είναι η κρίση όταν θα μας κρίνει ο Θεός η ελεημοσύνη σου θα έχει κατανικήσει την κρίση του Θεού δηλαδή θα σωθείς, θα δικαιωθείς αυτό είναι Συνεπώς, ας προσέχουμε το θέμα αυτό και να κάνουμε ελεημοσύνη, αλλά και πάντοτε με μίαν διάκριση.

Μία τρίτη απορία.

Είναι και μερικές παλιές. Σήμερα μου ρίξατε αρκετές και θα παρακαλέσω να μου ρίχνετε απορίες, για να έχω τη δυνατότητα, το ξανά λέω άλλη μια φορά, να κάνω και μία επιλογή. Γιατί θα κάνω και μία επιλογή. Σε κάποιες πιθανώς δεν θα απαντήσω, δεν πειράζει, κάνοντας την επιλογή αυτή.

Τι ακριβώς είναι η μασονία και είναι δυνατόν ένας ιερέας να είναι μασόνος; Εδώ κάναμε μια σειρά θεμάτων εδώ και κάποια λίγα χρόνια πίσω. Αλλά με δύο λόγια μόνο, η μασονία ουσιαστικά είναι θρησκεία. Κάθε τι που εισάγει θεότητα είναι θρησκεία.

Βεβαίως οι μασόνοι που λένε, φωνάζουν, οδύρονται, χτυπιώνται. Ότι δεν είναι θρησκεία η μασονία και ότι μπορεί κανείς να είναι σε εκείνο που πιστεύει και να είναι και μασόνος. Είσαι χριστιανός, να είσαι και μασόνος, είσαι μαμεθανός, να είσαι και μασόνος και το καθεξής.

Όχι παιδιά, ψεύδονται. Κι αν δεν ψεύδονται, τουλάχιστον εκείνοι που έχουν μπει στα πρώτα στάδια. Ή στις πρώτες μυήσεις, στους πρώτους βαθμούς, δεν έχουν κατανοήσει ακόμη τα πράγματα. Τη στιγμή που εισάγεται θεότης, δηλαδή Θεός, είναι θρησκεία. Έχετε αντιληφθεί ξέρω εγώ ένα σωματείο αμαξοκαραγωγέων να έχουν κάποιο Θεό; Των περιβολαραίων το σωματείο έχουν κάποιο Θεό; Τίποτα. Ο καθένας είναι αυτός που είναι, ορθόδοξος χριστιανός. Δεν εισάγεται καμία θεότης και όμως στον μασονισμό εισάγεται θεότης. Ποια είναι αυτή;

Ο Μέγας Αρχιτέκτων του Σύμπαντος, τα αρχικά είναι ΜΑΤΣ, ΜΑΤΣ. Ο Μέγας Αρχιτέκτων του Σύμπαντος, ΜΑΤΣ. Τη στιγμή λοιπόν μάλιστα γράφουνε στις επιστολές τους, στις εγκυκλίους τους, πάνω αριστερά, όπως γράφουμε ξέρω εγώ.

Γεραμιτρόπολης Λαρίσης, Λυκηδημοκρατία και το καθεξής, γράφουν αυτοί Εις τιμήν και δόξαν, εις τιμήν και δόξαν του μεγάλου αρχιτέκτονος του σύμπαντος. Όπως οι Αγιορείται όταν στέλνουν ένα γράμμα και άλλοι πολλοί λαϊκοί το κάνουν αυτό και μοναχοί και κληρικοί.

Βάζουν ένα σταυρουδάκι αριστερά επάνω στο γράμμα, ξέρω εγώ, Ιησούς Χριστός Νικά. Και αυτοί λοιπόν βάζουν αυτό, συνεπώς εισάγουν θεότητα. Και από τη στιγμή που εισάγεται θεότης, είναι θρησκεία. Άστε τους να φωνάζουν και να διαμαρτύρονται και να λέγουν ό,τι θέλουν.

Απλώς κρύπτονται. Εν τη αυτή περιπτώσει, το ερώτημα είναι συμβιβάζεται; Το να είναι κανείς χριστιανός, ορθόδοξος μάλιστα, και να είναι μασόνος; Ουδα μου, πουθενέ Δεν υπάρχει κανένα, κανένα σημείο επαφής.

Πολύ δε περισσότερο, το να είσαι ιερεύς, γιατί η ερώτηση εκεί αναφέρεται, το να είσαι ιερεύς και να είσαι μασόνος είναι ακατανόητο πράγμα, τελείως ακατανόητο πράγμα. Θα μου πείτε, θα μου πείτε, μα κι όμως συμβαίνει να είναι, θα σας απαντήσω.

Ένα από τα δύο έχεις αρνηθεί και βεβαίως έχεις αρνηθεί την ορθόδοξή σου ιδιότητα. Διότι ενώ βαφτίστηκες ορθόδοξος χριστιανός, κρατώντας το μασονικό στοιχείο, προφανώς λοιπόν απέρριψες εκείνο και κρατάς αυτό.

Διότι λέει Απόστολος Παύλος, τι σχέση έχει η τράπεζα του Κυρίου με την τράπεζα του Βελίαλ, του διαβόλου; Υπάρχει καμία σχέση, λέει στους Κορινθίους ο Απόστολος Παύλος; Ούτε μία σχέση δεν υπάρχει. Δεν μπορείς λοιπόν να είσαι λειτουργός του Κυρίου, του Αγίου Τριαδικού Θεού, να ιερουργείς το σώμα και το αίμα του Χριστού και να είσαι μασόνος.

Τι είναι δε αυτός ο ΜΑΤΣ; Είναι η λατρεία της κτίσεως. Σε μια πρώτη φάση δηλαδή είναι ο ήλιος. Όπως λάτρευαν τον ποιον θεό του ήλιου; Πέστε, πέστε, πέστε, πέστε, λέγε.

Όχι, όχι, καλά, Βάαλ, πάλι είναι Θεός του Ηλίου, αλλά δεν είναι στην Ελληνική, είναι ασσυριακός εκεί Θεός. Ορίστε, το ξέρετε, ο Απόλλων, ο Απόλλων δεν είναι ο Θεός του Ηλίου; Λοιπόν, ο Απόλλων, πιστεύουμε στον Απόλλωνα, να σας κάνω έναν υπαινιγμό.

Είδατε πως η όρεξη υπάρχει να πηγαίνουν στο Μαντείον των Δελφών οι μεγάλοι κυτρανοί και μάλιστα όχι μόνο Έλληνες αλλά και ξένοι και δείχνουν ιδιαίτερο ενδιαφέρον στο Μαντείον των Δελφών; Αν θα διαβάζετε, θα ακούτε ιδιαίτερα εύνοια στο Μαντείον των Δελφών, γιατί εκεί ελατρεύεται ο Απόλλων, ο Φοίβος, Φοίβος, ο μικρογιώτα περισπωμένη.

Ο Φοίβος, Απόλλων, που έδινε τους χρησμούς και λοιπά και λοιπά. Ο Θεός του Ηλίου, ο Θεός του Φωτός, ο Θεός των καλών τεχνών, θα λέγαμε. Ο Θεός της Μαθήσεως, ας το πούμε κάπως έτσι, γιατί μετάρχεται η Αθηνά και λοιπά και λοιπά.

Ώστε τι είναι ο μασονισμός; Λατρεία ειδώλων, είναι ειδωλολατρική θρησκεία. Ε, σας ερωτώ τώρα, μπορεί ένας χριστιανός να είναι και ειδωλολάτρης και χριστιανός; Πολύ παραπάνω ένας ιερεύς να είναι χριστιανός και να είναι ειδωλολάτρης, δεν συμβιβάζονται.

Προφανώς λοιπόν αν πουθενά ακούσετε να υπάρχει και δυστυχώς υπάρχει, πρέπει να το πω αυτό, τότε θα πείτε ο άνθρωπος αυτός αρνήθηκε ολότελα. Μα είναι ιερεύς, λειτουργεί, δεν πιστεύει μέσα του. Δεν πιστεύει στον ίδιο Χριστό.

Κι αν ήθελε να σκαρφαλώσει σε κάποια αξιώματα. Γι' αυτό πήγες στην μασονία, γιατί συνήθως έτσι συμβαίνει, είναι ο χώρος των κενοδόξων και των φιλοδόξων ανθρώπων. Εκεί είναι ο χώρος αυτός. Τότε θα σας έλεγα, θυσιάζεις την πίστη σου, έστω σαν ομολογία, με το να βρεθείς εις τον χώρον αυτών.

Οι μάρτυρες, τι τους λέγανε στους μάρτυρες, στους υποψηφίους; Πηγαίνετε να πάρετε μια χούφτα λιβάνι και ρίχτε στο βωμό του Διός. Όχι. Ή του Αυτοκράτορος. Όχι, όχι, και προτιμούσαν να μαρτυρήσουν. Εσύ για να καλύψεις τη φιλοδοξία σου, την κενοδοξία σου, πηγαίνεις στον χώρο; Αυτό είναι φοβερό και ακατανόητο.

Η καταδίκη είναι πολύ μεγάλη. Αν υπάρχει μια αμαρτία, πρώτη αμαρτία, δεν είναι ούτε η πορνεία, ούτε η μοιχεία, ούτε η κλοπή, ούτε το ψέμα, ούτε ούτε. Είναι αυτή η αμαρτία. Η άρνηση της πίστεως εντελώς συνειδητά.

Και υπάρχει ίσως, για να μην είμεθα απόλυτοι, ίσως υπάρχει η αμετανοησία παρακάτω. Οι άνθρωποι αυτοί δεν μπορούν να επιστρέψουν. Μας το λέει σε δύο σημεία η Καινή Διαθήκη αυτό.

Αλλά αφήνουμε αυτή την απορία, πάμε παρακάτω.

Ξέρουμε ότι το κοινωνικό κακό που υπάρχει στον κόσμο. Πόλεμοι, φτώχεια, κοινωνικές ανισότητες. Είναι συνέπεια των ανθρωπίνων κακών επιλογών, μάλιστα. Ο Θεός όμως σαν παντοδύναμος που είναι και ο Θεός αγάπης.

Γιατί δεν το αποτρέπει;

Είναι μια κοινοτάτη απορία αυτή και μάλιστα πολλές φορές να γίνεται σκάνδαλον σε κάποιους ανθρώπους να μην θέλουν να πιστέψουν εις τον Θεό, γιατί τον θεωρούν ότι είναι άδικος ο Θεός. Θα ήθελα να κάνω ένα ερώτημα, πώς περίπου πιστεύουν τον Θεό, ότι είναι χωροφύλακας;

Ο χωροφύλακας άμα σε δει να κάνεις μία παράβαση στον δρόμο, σε τσιμπάει, έτσι, όχι σε τσιμπάει έτσι με το χέρι σου, λοιπόν, σε τσιμπάει, σε πάει μέσα, πληρώνεις πρόστιμο, πας φυλακή. Ο Θεός αγαπητοί μου δεν είναι χωροφύλακας. Ο Θεός έκανε τον άνθρωπο ελεύθερον.

Θα τον κρίνει κάποια φορά. Θα κρίνει τον καθέναν χωριστά. Και όταν θα είναι ημέρα της κρίσεως, της Δευτέρας Παρουσίας. Θα κρίνει ολόκληρη την ανθρωπότητα. Έτσι λοιπόν, δεν στέκεται με κάποιο ραβδάκι. Με κάποιο, ξέρω εγώ, πνεύμα χωροφυλακίστικο να πιάνει τους ανθρώπους. Όχι, όχι, όχι, όχι. Είναι δε περίεργο εις τους ανθρώπους το εξής πράγμα. Από τη μία μεριά παραπονούνται ότι ο Θεός δεν μας δίδει την ελευθερία μας. Και από την άλλη, γιατί ο Θεός δεν επεμβαίνει να επιβάλει το δίκαιο μέσα στην κοινωνία; Δεν είναι αντιφατικά πράγματα αυτά;

Λοιπόν, επαναλαμβάνω, ο Θεός έκανε τον άνθρωπο και με το αίσθημα της δικαιοσύνης. Και συνεπώς στον άνθρωπο οφείλεται το υπάρχον κακό, κοινωνικό κακό, η φτώχεια, κοινωνικές ανισότητες, πόλεμοι και τα λοιπά.

Αν ο άνθρωπος δεν είναι πλεονέκτης, σέβεται τον άλλον άνθρωπο και λοιπά, τότε αυτά τα κακά δεν θα υπήρχαν. Είναι συνεπώς αυτά στην δικαιοδοσία του ανθρώπου. Ο Θεός μόνο θα σταθεί κριτής των ανθρώπων. Αυτά και για αυτή την απορία.

Και εδώ μια απορία. Γιατί να πεθαίνουν οι άνθρωποι νέοι;

Είναι πραγματικά σπαραξικάρδιο αυτό.

Θυμηθείτε δύο παιδιά. Σήμερα είχαμε την Ευαγγελική σήμερα. Που ήταν η Ανάσταση της θηγατρός του Ιαΐρου. Ένα κοριτσάκι 12 χρονών, πέθανε και ο γιος της χήρας της Ναΐν, που ήταν και αυτό νέο παιδί, έφηβος πρέπει να ήταν και ήτανε χήρα η μάνα του, δεν είχε άλλα παιδιά, πιθανώς να πέθανε ο σύζυγός της κάνοντας αυτό το παιδί, δεν είχε άλλα παιδιά και τώρα αυτό το παιδί της πεθαίνει. Είναι σπαραξικάρδιο πραγματικά, δεν υπάρχει αντίρρηση καμία.

Αλλά όμως τι γίνεται;

Αυτό σημαίνει το άδηλον του θανάτου.

Το αφανέρωτον του θανάτου. Που μας λέγει ότι πρέπει να είμεθα πάντοτε έτοιμοι. Πάντοτε έτοιμη Λέγει εκεί στην Σοφία Σολομώντος. Ότι ο θάνατος δεν κοιτάζει ή ο Θεός επιτρέπει να επέρχεται ο θάνατος. Όχι μόνο εις τους ηλικιωμένους αλλά και εις τους νέους.

Μπορεί κανείς ως νέος άνθρωπος να έχει φτάσει σε μια πληρότητα αγιότητος. Ο λαός το λέει ως εξής, τον ήθελε λέει ο Θεός και τον πήρε, τον νέον αυτόν άνθρωπο, τον ήθελε και τον πήρε. Μάλιστα τον αγάπησε και τον πήρε, ναι είναι αληθές αυτό.

Ή να μη, λέει, κακία αλλάξει, λέει η Αγία Γραφή τώρα. Ή να μη κακία αλλάξει φρόνησιν αυτού, διότι είναι μια ευεργεσία πράγματι όταν ο νέος άνθρωπος πεθάνει και δεν προλάβει να κάνει αμαρτίες. Είναι μια ευεργεσία του Θεού.

Πάντως, εάν το πράγμα το μελετήσουμε, όσο και αν μοιάζει να είναι σπαραξικάρδιο αυτό το πράγμα. Ο θάνατος ενός νέου ανθρώπου, ενός παλικαριού, μιας κοπέλας. Δεν παύουν όμως να υπάρχουν και τα καλά στοιχεία.

Και αυτά τα καλά στοιχεία αναφέρονται στον χώρο της σωτηρίας. Αν ο άνθρωπος αυτός, το παιδί αυτό, ήταν ένα παιδί κοντά στο Θεό. Συνεπώς ας ξέρουμε ότι και οι νέοι πεθαίνουν, να μην αμαρτάνουμε οι νέοι και να πουν ότι άμα θα γεράσω θα πεθάνω, άμα θα γεράσω θα μετανοήσω, συγγνώμη, θα μετανοήσω, αλλά πρέπει να μετανοούμε από τώρα και εξάλλου δεν είναι κάτι άσχημο πράγμα να είσαι πνευματικός άνθρωπος, να χαρείς τα νιάτα σου μέσα στην χριστιανική ζωή.

Κακό πράγμα είναι; Θα μου πείτε μπα, είναι τόσες, τόσο ελκυστικές οι χαρές του κόσμου. Αυτές οι χαρές του κόσμου δεν είναι χαρές του κόσμου. Είναι βύθισμα εις τον άδη και εις την κόλαση. Αυτό ζηλεύεις; Ευτυχής εκείνος που μπορεί εκ νεότητός του να έχει αυτήν την ευλογία να γνωρίζει τον Χριστό.

Γι' αυτό λέει ο Δαβίδ ότι ο ευφραίνων, το λέγει τον εαυτό του, ο ευφραίνων την νεότητά μου, εκείνος που μου δίνει χαρές για τα νιάτα μου. Έτσι θα έκανα μία έκκληση, μη ζηλέψετε ποτέ αυτές τις εντός αγωγικών χαρές του κόσμου τούτου, δεν είναι χαρές.

Αλλά ζήστε και χαρείτε τη ζωή του Χριστού, θα νιώσετε πραγματική εκεί χαρά και ωριμότητα της προσωπικότητός σας. Μια άλλη ερώτηση, αφού ο Θεός είναι αγάπη λέει εδώ, γιατί δεν συγχώρεσε στον άνθρωπο το προπατορικό αμάρτημα;

Και τον έδιωξε από τον Παράδεισο και εγώ θέλω ένα ερώτημα. Είπε ο Αδάμ και η Εύα, Κύριε συγχώρεσέ μας; Από ό,τι καταλαβαίνετε ξέρετε, όχι. Δηλαδή ο Αδάμ και η Εύα μετενόησαν; Όχι. Τότε τι έγινε; Απλώς δικαιολογήθηκαν. Τι είπε η Εύα; Συγγνώμη, τι είπε ο Αδάμ; Είπε στον Θεόν, η γυναίκα που μου έδωσες, αυτή μου έδωκε και έφαγα. Συνεπώς δεν είμαι εγώ ο υπεύθυνος, είσαι εσύ ο Θεός ο υπεύθυνος, αυτής της παραβάσεως, γιατί εσύ μου έδωσες την γυναίκα. Εάν δεν μου την έδινες, εγώ δεν θα είχα αυτή την πτώση. Δηλαδή, ξεφορτώθηκε στην Εύα και στο Θεό. Αυτό λέγεται απόθησης ενοχής. Να το κάνουμε κι εμείς αυτό; Ένα θέμα είναι πολύ ενδιαφέρον. Απόθηση ενοχής προς τα έξω. Προβάλλει προς τα έξω. Και καθιστά ένοχο το Θεό. Πού η μετάνοια; Πουθενά.

Εύα γιατί το έκανες; Το φίδι λέει με έβαλε και το έκανα. Συνεπώς, δηλαδή ο διάβολος. Συνεπώς, βλέπετε πουθενά να υπάρχει μετάνοια; Στην αληθινή μετάνοια δεν υπάρχει ποτέ αυτή η απόθηση της ενοχής σε άλλα πρόσωπα. Αλλού φταίει εκείνος, φταίει εκείνο. Όχι. Αλλά κύριε το έκανα και συγχώρεσέ με. Βλέπετε πουθενά μετάνοια;

Η δικαιολογία δεν ταιριάζει με τη μετάνοια. Γι' αυτό, παιδιά, ας το ξέρουμε. Αυτό πράγμα, αν νομίζουμε και θέλουμε να έχουμε αληθινή μετάνοια. Πάντοτε θα πρέπει να μη δικαιολογούμεθα. Έτσι, συνεπώς, βεβαίως ο Θεός θα ήταν έτοιμος να συγχωρήσει.

Αλλά δεν το ζήτησαν οι άνθρωποι. Εγώ θα θέσω ένα πιο σκληρό ερώτημα. Ο διάβολος έπεσε. Εάν ο διάβολος ζητούσε συγχώρεση από το Θεό, τι λέτε, θα τον συγχωρούσε ο Κύριος; Βεβαιότατα ναι. Ζήτησε όμως ποτέ στη δική του ιστορία, ο διάβολος να μετανοήσει και να ζητήσει συγχώρηση από το Θεό;

Ποτέ, ποτέ. Απόδειξεις ότι πολεμάει το Θεό και το έργο του. Άρα λοιπόν πως είναι δυνατόν να έχει μετανοήσει ο διάβολος τη στιγμή που πολεμάει το Θεό; Άρα δεν υπάρχει δυνατότητα μετανοίας στον διάβολο, προσέξτε, παγιώθηκε πλέον το κακό, όταν χρονίσει παγιώνεται έτσι και στον άνθρωπο όταν δεν ζητάει συγγνώμη παγιώνεται το κακό και τότε δεν μπορεί εύκολα να μετανοήσει.

Η μετάνοια είναι εκείνη που τα διορθώνει όλα. Ευχαριστώ που με ακούσατε.

Ευχαριστώ πολύ.